Ik ben een vrouw en woon in de grote stad, ik zoek mijn grote liefde en het zou zomaar kunnen dat hij agrariër is. Dit laatste heb ik vorig jaar ontdekt, toen ik een man ontmoette bij een groepsactiviteit. Hij had een interessant voorkomen: ik vond hem aantrekkelijk en toch was hij een tikkeltje verlegen. Voor mij is dat een onweerstaanbare combinatie en toen ik hoorde dat hij boer was en ook nog leuke dingen organiseerde voor de club, was ik om.

Ik heb altijd al geroepen: ‘Als ik de kans krijg ga ik op het platteland wonen!’ Maar, dan wel op z’n stads, met een stadse baan of een ZZP bedrijf aan huis, met alle comfort en weinig onderhoud. Dat begon in de tijd dat ik getrouwd was en ik vanuit die relatie dacht, want met die man zou ik immers oud worden. Ik ben nu 53 jaar en 5 jaar gescheiden en sta open voor een nieuwe partner (dat zal geen nieuws zijn). Het is natuurlijk leuk, als je iemand treft die buiten woont. Maar dat is dan vaak iemand, die “goed geboerd” heeft , zo’n “receptieganger” en (laat ik het voorzichtig zeggen, want je weet maar nooit) dat past niet zo bij mij. Ik heb er gewoon nooit aan gedacht dat mijn geliefde wel eens echt boer zou kunnen zijn. En dat ik op mijn leeftijd nog een echte plattelandsvrouw zou kunnen worden.

Ik werd nieuwsgierig, schreef en kreeg een opgewekte reactie. Het ligt wel aan mij, denk ik, dat we elkaar anderhalve maand later echt zien. Maar dan is het ook wat. Hemel, hij sprak de woorden: ‘Ja, ik vind jou ook leuk.’ Ik had het zo niet verwacht, mijn wereld stond op zijn kop.

Het brengt me ook in verwarring: vind ik hem leuk omdat hij op het platteland woont of vind ik het platteland leuk omdat [i]hij[/i] daar woont? En blijf ik het op den duur nog wel zo leuk vinden met al dat harde werken? Ik kan natuurlijk wat anders doen, maar toch, je kunt geen drie weken op vakantie om maar wat te noemen. Vind hij mij leuk omdat er in geen velden of wegen een vrouw te vinden is die nog met een boer wil trouwen en ik ineens zijn leven binnen kom wandelen? Hij kan me wel leuk vinden, maar vindt hij mij ook geschikt? En wanneer begin je daar dan over: ‘voor’ of ‘na?’ … wanneer is er groen licht voor gevoelens? Ik weet niet meer of iets [i]echt[/i] is of [i]nep[/i], maar durf mijn vraagtekens niet te plaatsen. Mijn gevoel blokkeert, mijn hoofd maalt.

Het is zo ingewikkeld.

De boer maakte lange dagen. Daarin was geen plekje voor mij.