Hoe vaak heb ik niet naar profielen van leuke mannen in Heerenveen, Groningen, Arnhem en Nijmegen gekeken en gedacht: jammer, maar helaas.Met mijn drukke baan, een dochter van 17 die bij mij woont en zonder auto zie ik niet echt ruimte voor ontmoetingen met vele uren reistijd. Te nuchter? Te weinig romantisch? Vast wel, maar we moeten ook een beetje reeel blijven. En dus laat ik met spijt in het hart al die leuke mannen aan me voorbij gaan.
Gisteravond werd ik benaderd door een man uit het Noorden van het land met een mooi profiel. Ik constateerde al het bovenstaande, maar hij wilde toch graag een nadere kennismaking. Hij zette zijn foto aan en ik de mijne, dacht ik. We gingen chatten. Anderhalf uur later en het is tijd om er een punt achter te zetten. Voor herhaling vatbaar? Ja zeker,, maar mag ik je foto even zien? Pas toen bleek dat ik mijn foto nog niet zichtbaar had gemaakt. Je raadt het al: hij was respectvol ("je ziet er leuk uit"), maar eerlijk ("maar je bent niet het type waar ik op val"). Au. Die douche ging wel heel snel van warm naar koud.
Maar van een koude douche word je wel goed wakker. Weer drie dingen geleerd. Ten eerste: meteen die foto aanzetten als je iemand ziet zitten. Ten tweede (die les dacht ik al geleerd te hebben!): niet te veel mailen en chatten - als taalgevoelig mens kan ik daardoor gemakkelijk op het verkeerde been gezet worden. Dus beter zo snel mogelijk naar de reality check: alleen in het echt zie je of het raak zou kunnen zijn. En ten derde: voor snelle afspraakjes is het toch echt handiger als hij niet te ver weg woont!
