“Een mooi jurkje, hoge hakken en vrouwelijke charmes: slim gebruik van erotisch kapitaal is goed voor je carrière. “Maar het kan de sleutel zijn tot emancipatie. En tot een hoger salaris.”

Dit is het subhoofd van een artikel in een toonaangevend feministisch blad.

Als ik dit lees is het eerste wat ik denk dat echte klasse-vrouwen nooit uitdrukkelijk bezig zijn met charmeren. Die zijn gewoon al charmant. Door hun wezenlijk zelfvertrouwen en eigenwaarde. Dan is vanzelf al erotiserend. Zoiets kan je ook niet spelen. Dat kan je ook niet leren. Dan wordt het goedkoop. Dan wordt het echt op uiterlijk. Om dat dan vervolgens te propageren in een blad voor een beter slagen van je carrière is natuurlijk een volslagen zwaktebod. Nogmaals, vrouwen die de charme vanuit zichzelf niet hebben, kunnen dat ook nooit spelen. Dan wordt het zielig. Het werkt ook alleen maar op mannen, die niet verder kijken dan hun neus lang is en zich door een paar tieten laten imponeren.

Maar inderdaad, misschien hebben die vrouwen ook wel gelijk dat het werkt. Want het bedrijfsleven is vergeven van dat soort mannen. Het is een macho-wereld, geregeerd door frustratie, en ook weer dat gebrek aan zelfvertrouwen. Juist in de top. Daar zijn de mannen niet gevoelig voor echte charme. Die zijn niet gevoelig voor vrouwen die gewoon zichzelf zijn. Dan moet je wel werken met tieten, kont, rokjes en mantelpakjes. Nogal vernederend om zo op je knieën te gaan. Maar, de mannen genieten stiekem en liggen dubbel van de lach. En als het zo doorgaat is die hele emancipatie de letterlijk vleesgeworden teloorgang van de vrouw.