Het zal heel veel mensen op het ogenblik bezig houden: een huis te koop hebben waar je niet vanaf komt. Er zijn dagen dat je er minder bij stil staat, of dat het gewoon net iets minder de overhand heeft, maar er zijn ook dagen dat je moedeloos wordt omdat je niet weet wat je nog meer kunt doen.

Drie jaar geleden overleed mijn vader heel plotseling. Mijn ouders waren toen al een paar jaar uit elkaar en mijn vader had een eigen huis. Als kinderen waren mijn broer, zusje en ik dus opeens eigenaar van een “tweede” huis. Een huis waar we niet wonen, wat we niet nodig hebben, waar we niet echt een band mee hebben en wat we dus verkopen. Het was toen begin 2009 en de crisis was zeker al begonnen, maar nog niet in zijn hevigste vorm.

We hebben goed contact met elkaar, we hebben er zeker in het begin bovenop gezeten, hebben zelf actief meegewerkt met de makelaar, maar al snel bleek dat het niet zo makkelijk zou zijn om het huis kwijt te raken. Inmiddels zitten er al een tijdje huurders in (geen wiettelers gelukkig!!) en worden kosten zoveel mogelijk gedekt door die inkomsten. Maar we zijn het huis nog steeds niet kwijt. En zo onderhand zijn we er klaar mee. We willen dingen afsluiten, we willen een soort van “tijdperk” achter ons laten en verder kunnen met ons leven. Qua verwerking zijn we al een heel eind verder dan 3 jaar geleden, maar dit zorgt ervoor dat we het nog niet helemaal los kunnen laten. En daar maak ik me zorgen over. Zo onderhand komen er af en toe irritaties boven, hebben we eens wat minder makkelijke discussies, en weten we ook niet meer zo goed waar we het moeten zoeken. En ik wil niet dat we als gezin verder van elkaar af komen te staan, door zo’n stom huis…

Het heeft wellicht niet echt met het leven als single te maken, maar het houdt me heel erg bezig en vandaar deze blog.

PS: waar je huis leest, moet je een appartement voor je zien, huis klinkt en schrijft alleen makkelijker!