Het komt bij mij nogal eens voor, dat ik geraakt, emotioneel of woedend ben. Laat het los, zeggen ze dan. Loslaten. Ik hoor het van alle kanten. Kan ik niet begrijpen. Waarom zo’n opzichtige daad van zelfcontrole? Ik zou zeggen: Laat het lekker zijn werk doen. Beetje vertrouwen in jezelf. Want alles wat je pakt of raakt, dat ben je. Pats, gebeurt buiten je wil om, vertelt je iets en duurt zolang als het duurt. Dat ga toch niet onder de tafel schoffelen? Dan neem je jezelf niet serieus. Zit je jezelf onder curatele te plaatsen. Daar kom je niet verder mee. Het heeft ook nog eens iets verschrikkelijk hautains. Het is zich overal maar boven stellen. Ook boven jezelf. Dat laatste is natuurlijk het ergste. Maar goed, daar heb ik weinig mee te maken.

Pas weer. Ben ik zwaar geëmotioneerd. Komt daar weer zo’n bleek blauwogig wezen, het kopje schuin, vlak in mijn oor: ‘Laat het los’. Ik nog kwaaier. Rot op. Ik wil het niet loslaten. Ik-ben-wit-heet. Jij met je loslaten. Je schoffelt heel mijn wezen onder tafel. Ik ben woedend. Niet voor niets. Daar zeg ik iets mee. Daar zeg ik jou iets mee. Daar zeg ik mezelf iets mee. Ik toon je mijn kwetsbaarheid, toon je wat mij raakt, dat ik in mijn woede juist mezelf laat zien. Jij wilt toch communiceren? Als ik verdrietig ben, of boos, of wat dan ook, dan wil ik dat voelen. En uiten. En delen. Ongenuanceerd. Dat is communicatie. Neem ik mezelf serieus en jou serieus. Niks van ‘ik mag niet iedereen over een kam scheren’ en meer van dat gelul. Ik laat zien wat me raakt. En over dat loslaten, als iets me raakt en ik ga malen, dan ga ik malen. Dan is dat zo. Net zo lang als het duurt. Daar heb ik niets over te zeggen. Dat wil ik ook niet. Ik heb alleen maar te luisteren. En heb de duur en de weg niet zelf te bepalen. Dàt is pas loslaten. Dan voel ik respect voor mezelf. Dan voel ik respect voor anderen. In een alles overstijgende positiviteit.