Wie ben ik. Vroeger, 18 jaar oud, lachte ik erom als mensen zich dat afvroegen. Wat een flauwekul. Je weet toch wie je bent... Nu speelt dit dagelijks door mijn hoofd. Ik ben een gescheiden man. Mijn relatie is al lange tijd voorbij, en mijn leven gaat verder. Ik woon nu in Leiden, en het bevalt goed. Het weer alleen wonen doet me flink nadenken. Het leven speelt met me. Het leven daagt mij uit. Hoe gaat het met je, zegt het leven tegen mij. Als ik goed zeg, verzint het leven wel weer een list om dit snel te veranderen. Ineens een besef van eenzaamheid. Geen mensen om je heen, het is stil, en het voelt kil. Aan de andere kant heb ik gelukkig vaker een gevoel van vrijheid als warme deken over mij heen, en lach ik naar en met het leven. Ik heb het goed naar mijn zin. Ik ben vaak weg, pak mijn leven weer op, en kom vaker onder de mensen dan ooit tevoren is gebeurd. Ik ben mij zelf de laatste jaren niet of nooit geweest, zo lijkt het. Bekneld door een ring. Verboden te ontwikkelen. Er is iets met mij aan de hand, maar ik kan niet verklaren wat. Ik denk, ik maal en ik pieker. Mijn hoofd staat niet meer stil. Mijn gevoel is om de hoek komen kijken en heeft zich een periode terug voor het eerst aan mij voorgesteld. Een beetje onwennig zitten we elkaar aan te kijken... Het klinkt stom, maar ik ben blij dat het allemaal gebeurd is. Ik merk nu dat ik weer aan het ontwikkelen ben, ik weer aan het groeien ben, mijzelf aan het uitdagen ben... Het voelt als een tweede pubertijd. Zo zit ik er ook in. Ineens ben ik een stuk zekerder geworden, flikt niemand mij meer iets en heb ik nu vooral het gevoel dat ik weer leef! En hoe... Ineens vraag ik me af: Wie ben ik? 

Waarom kom je daar nu pas achter, en waarom nu pas die vraag? Je gaat denken. Wat nou als dit hele gedoe nooit was gebeurd, niet gescheiden, "gelukkig" bij elkaar gebleven, en zonder beter weten in tot mijn dood bij haar gebleven... Nu weet ik beter, en kies ik voor het gevoel wat ik nu heb. Opeens weet en zie je wat je zoekt in een andere vrouw. Ineens snap je wat je gemist heb, plots besef je hoe het is om een goed gesprek met een andere vrouw op een ander niveau te mogen hebben en beleven. Je ziet ineens wat gevoel met je kan doen als je een ander in de ogen kijkt. Pfff, gek hoor... 

Opeens zie ik mij staan. De zelfverzekerde 18 jarige uitgepuberde volwassen man van 10 jaar geleden. De man vol dromen die de wereld aankon. De man die het wel even zou doen. Een descenia later: Toch lastiger dan ik had verwacht dat leven. Vooral het laatste stukje van de afgelopen 10 jaar was gek. Dan het besef: Ik zal altijd blijven leren. Ik zal nooit weten wie ik ben, ik zal naar alle waarschijnlijkheid nooit weten hoe ik de volgende jaren zal ontwikkelen. Beleef de dagen per dag. Plan verstandig vooruit, maar blijf je verbazen over de kleine dingen van het leven. Wordt niet verwaand, oordeel niet over andere, respecteer het leven zoals het is en zoals het komt. Je weet maar nooit, voor je het weet komt je droom niet uit en ben je weer terug bij af: Wie ben ik... Ik zal het nooit weten, wel kunnen benaderen. Wat we wel weten is dat we met de jaren onze rugzak zullen blijven vullen met ervaringen en belevenissen. Daarom ook een oproep aan een ieder: Leef! Beleef, ervaar en ontdek. Blijf ontdekken, blijf inspireren, en blijf leren. Aan jullie de taak om het certificaat wijsheid te behalen. Hoe doe je dat? Als ik dat eens wist...