Tja Einstein en ik, we hebben veel gemeen. Zo draag ik net als Einstein liever geen sokken in mijn schoenen, steek ik ook graag mijn tong uit, heb ik veel moeite met autoriteit, twee lange maar gestrande relaties en heb ik heel vaak een briljante gedachte. Eén van deze gedachtes wil ik graag met u delen maar dan moeten we even een stukje terug in de tijd.
In 1999 werd Albert Einstein door Time Magazine uitgeroepen als persoon van de Eeuw. Hij stond boven aan de lijst van de honderd meest invloedrijkste mensen. Zijn formule E=mc2 waarbij de relatie tussen energie, massa en lichtsnelheid wordt weergegeven is wellicht de beroemdste vergelijking uit de hele natuurkunde. Gevolgen van zijn theorieën zien wij in het leven nog dagelijks terug. De ontwikkeling van kernenergie, zonnepanelen en lasers in elektronica zijn daar voorbeelden van.
Maar het idee van Einstein (de speciale relativiteitstheorie) dat het niet mogelijk is sneller te bewegen dan het licht vond ik een raar idee en lastig voor te stellen. Wanneer er namelijk iets sneller zou gaan dan licht zou de volgorde van oorzaak en gevolg worden omgekeerd wat tot paradoxale situaties zou leiden waarin het gevolg ontstaat voor de gebeurtenis die hem veroorzaakt. Zeg maar het leven achterstevoren. Volgens Einstein kon dit niet. Hoe sneller je gaat, hoe meer energie het kost om verder te accelereren, totdat de benodigde energie bij de lichtsnelheid oneindig wordt. Maar wat is nu eigenlijk oneindigheid?
Interessanter vond ik zijn verklaring over de aard van het licht. In een van zijn publicaties bood Einstein een verklaring van het foto-elektrisch licht. Het effect waardoor bepaalde metalen elektronen afstaan als er licht op valt. De Deense natuurkundige Niels Bohr ontdekte daarvoor al dat elektronen in een aantal schillen rond de kern draaien, die overeenkomen met verschillende energieniveaus. Als een atoom een foton absorbeert wordt het energieniveau van het elektron verhoogd. Het omgekeerde gebeurt als een foton wordt afgegeven. Einstein probeerde Bohrs model te gebruiken om de stralingstheorie van Planck uit 1900 af te leiden. Hij ontdekte dat dit alleen mogelijk was als de fotonen die door een atoom worden afgegeven de afgifte van identieke fotonen bij ander atomen konden opwekken. Dit heet gestimuleerde emissie. Bent u daar nog? Wellicht begint u inmiddels te denken. Waar wil ze heen? Waar gaat dit in vredesnaam allemaal over? En wat heeft dit met de liefde te maken?
Bijna honderd jaar nadat Einstein deze ontdekkingen deed, kreeg ik een werkelijk briljante gedachte. Iets waar Prof. Albert Einstein stijl van achter over zou slaan. Aangezien hij, zonder sokken, al een tijdje onder grond ligt, kan dat niet meer. Stel namelijk dat bovenstaande stralingstheorie ook voor mensen zou gelden? Dan zou dit de onbegrijpelijkheid verklaren waarom er wel een klik is met de ene persoon en niet met de andere. Waarom we wel verliefd worden op de ene persoon en niet op de andere. Stel namelijk dat het zo is dat mensen (laten we het geen foton noemen maar een feromoon (een signaalmolecuul)) verschillende feromonen afscheiden. Mensen met identieke feromonen reageren echter alleen op elkaar. De atomen van de ene mens absorberen deze identieke feromonen van de andere mens en andersom. Hierdoor stijgt het seksueel energieniveau (de aantrekkingskracht) en voila ‘we zijn verliefd geworden’. Er wordt aantrekkingskracht geregistreerd. De formule (of de wet van Juliaantje) luidt dan A:B x 100=100 % aantrekkingskracht. (A= man, B= vrouw).
Niks geen cupido, het lot of allerlei abracadabra gewoon een natuurkundige reactie tussen twee mensen. Het enige dat we dan nog moeten onderzoeken, is het zichtbaar maken van deze verschillende feromonen. Immers als we het kunnen zien dan hoeven we ook niet eindeloos te daten op zoek naar die ene vrouw of man met dezelfde feromonen. Dan kunnen we gewoon een overzichtelijke databank opzetten met gele, blauwe en roze feromonen en voortaan daar mee afspreken. ‘Hoe moeilijk kan het zijn?’, vraag ik mij nu af.
Voor het aantonen van deze theorie volg ik gemakshalve dezelfde aanpak als Albert Einstein die eerst iets veronderstelde en dan pas ging onderzoeken of het klopte in plaats van andersom. De wet van Juliaantje wil ik dan ook de komende tijd gaan bewijzen. Om dit experimentele dubbel blinde onderzoek op te gaan zetten ben ik dringend op zoek naar een aantal proefpersonen met als kenmerken: singel, blind, dubbel blind en zoekende naar een man, respectievelijk vrouw voor een relatie. Herkent u zich in deze kenmerken en wilt u meewerken aan dit onderzoek neemt u dan contact op met Het Prof. Dr. Juliaantje Instuut. Het is nu alleen nog een kwestie van tijd voor ik door Time Management wordt uitgeroepen tot de meest invloedrijkste persoon van de volgende eeuw maar dat zal vast niet lang meer duren. Daar wilt u vast wel uw bijdrage aan leveren.
