Iedere keer als ik een foto bekijk van een single-man en vervolgens lees hoe blij, avontuurlijk, bereisd, succesvol, sociaal en geengageerd hij is, bekruipt me een gevoel van vervreemding.
Nog erger wordt het als er geciteerd wordt uit een zelfhulp-blij boek met als thema: 'het leven is een groot feest en ik ben bijzonder.' Ik ben zo bijzonder dat ik op 15 jaar jongere vrouwen val. De bijzondere meneer is immers hot en happening. Hij is zo attent om dit feit nog toe te lichten in termen van jeugdig, rejuvinated en uiteraard parabenen.
Het is alsof ik een vakantiefolder doorblader. Allemaal blije mensen in zonnige oorden. De ene reis nog leuker beschreven dan de ander. Immers de bagage wordt na gebracht.
De bouwputten, het langsscherend vliegverkeer, de levensgevaarlijke zwembaden en/of hotelkamers blijven onvermeld of worden geretoucheerd.
Ik sta nu al heel wat jaren op de marktplaats voor 2de hansjes. Ik date gemiddeld 1 a 2 x per jaar. Het vlot niet bepaald.
Zou het komen omdat ik wars ben van glimmende vakantiefolders? Zou het komen omdat ik mezelf niets bijzonders vind?
Komt het omdat ik de TV gebruik en niet enkel om naar National Geographic te kijken?
Of hou ik me gewoon niet aan de spelregels?
