Dating voor hoger opgeleide singles

Lieve bloggers en lezers,

Hoe krijgen we in godgodesnaam het gepeupel, dé oorzaak van alle zogenaamde ellende in de wereld, wakker? Auschwitz, doodstraf, kinderlokkers, natuurrampen, tantrische liefdeskunst, orgasmes aan de lopende band, kanker, aids, quamtummechanica, wonderen, gore porno, ouwehoeren, vrome nonnen, yoga, Papa Paus, Gandhi, gebeden zonder end, defensieve reetjes, oppervlakkig geblog om de hete brei heen, overbodige kutbanen, elke dag lood in de schoenen, beledigingen waar de honden geen brood van lusten, dodenherdenking waarbij de doden zich onderhand in hun oorlogsgraf omdraaien, een wereldvreemde koningin, Dostojewski's Raskolnikov op hun dak sturen, vipassana meditatie, der Zauberberg van Thomas Mann beklimmen zonder vangnet, das wohltemperierte Klavier van Bach instuderen binnen één dag, scherpzinnigheid, grofheid, hypnotherapie, ziekelijke afhankelijkheid van anderen, rigiditeit, mooie woorden, lucullische vreetpartijen, zuipgelagen, verveling, de dood, de zwarte nacht van de ziel, elke dag meel in de bus, zinnelijke plaatjes, literatuur, gelikte schrijverij, prijzen voor dit en voor dat, crea rijmen en dichten zonder hemd op te lichten, eehh.... de Mattheuspassion, Mozart opera's, Jezus Christus, Mahariva, Seka, Einstein's E= mc², motto's, Boeddha, Hitler, u, ík zei de gek?

Ajajaj.....zúuuuucht...werkelijk helemaal niks heb ik zo langzamerhand het donkerbruine vermoeden vermag de granieten plank voor hun geborneerde koppen te doorklieven. Mezelf maar vermeien in de samsarische, gekunstelde leventjes d(ie)(a)t ze l(ei)(ij)den, zwelgend desalniettemin in paniekerig in stand gehouden infantiele onwetenheid en af en toe zo hier en daar, waar er ook maar schoorvoetend om gevraagd wordt als er toch een zweempjes lef onverhoeds aan de oppervlakte van hun bewustzijn opduikt, een flinke beuk uitdelen (ben de beroerdste ook niet hoor): wákker worden graag. Het Nirvana staat voor de deur. (De karmische wet, oorzaak en gevolg, geeft opdrachten aan de niet-wijzen en dient de wijzen.)

Ziehier lieve bloggers en lezers míjn bescheiden rolletje (ingegeven door Hogerhand?) wat betreft het vestigen van uw aandacht op een in potentie in ieder van u aanwezig ultiem bevrijdingsplan, dat in één klap aan deze malle, bizarre ondermaanse wereld voorgoed een einde zou kunnen maken, tenzij u uw hand eíndelijk in eigen boezem steekt en die (buiten)wereld de (buiten)wereld laat. Wèl zaak te dezen: effe doorbijten en vooral niet oordelen. Maar dan: wát een bevrijding!

Zó, mijn goeie daad weer verricht voor vandaag.

Lees verder!

Heb jij dat ook, die angst voor 't onbekende?
weet niet waarvoor, heb 't eígenlijk nooit ontmoet.
Dag in dag uit, tóch denken aan ellende,
bent radeloos, voelt je nooit écht goed.
Alles lijkt zich tegen jou te keren,
en al snel voel jij je ozo zielig en alleen,
niet in staat je zelluf te verweren,
waarom doet het leven zóó gemeen??

Bang voor dit en bang voor dat,
bang voor...shít, ik weet niet wat,
'k zit niet lekker in mijn vel,
't leven is een angstig spel.
Wie of wat ben ik ook weer,
duizend vragen keer op keer,
hoe zal alles verder gaan,
hoe krijg ik meer greep op mijn bestaan?

Machteloos, kunt zelluf niks verand'ren,
niemand vraagt wat jij nu denkt of voelt,
laat daarom alles over aan d'and'ren,
tis en blijft een gore teringzooi!!
Zakt steeds verder weg in een depressie,
treurt en rouwt, niemand ziet jouw eindeloze pijn,
maar voor je 't weet, zwelg jij in zelfcompassie,
want wees nou eerlijk: érgens vindt je 't fijn....

Komt het toch dat velen tijd verdoen met bang geleuter,
klagen, janken, zeuren, huilen met de grote meute?
Hou toch op met zielig kniezen,
bent vrij wat dan ook te kiezen,
date eens eíndelijk wat je wilt,
en date het NÚ!!

Bang voor dit en bang voor ?????
Hou toch op, wie doet me wat..
eígen baas in eígen geest,
op mezelf vertrouw ik 't meest.
Duizend vragen hóeft niet meer,
ben mezelluf meer en meer,
d'aarde draait toch écht wel door,
of ik me daar nou wel of niet aan stoor!!

Lees verder!

En ik héb me daar toch plotseling een duivelse zin om eens een helse pot onverhuld met je te vrijen en je dierlijk te verslinden als een lucullisch aards maal! Misschien moeten we dát dan maar doen, schat. Laat mijn gemeel 't gemeel, de zo kinderlijk eenvoudige strekking ervan is blijkbaar (nog) niet tot je doorgedrongen om wat voor reden dan ook en laat mijn satanische vlees maar de passie in je preken dan. En gooi jij die vrouwelijke vormen en wat er verder ook maar aan vleselijke genotzucht in je lijf om orgastische bevrediging schreeuwt, zonder opsmuk en gemaar in de strijd. Nóu, uit de kleren nu, billen bloot en vórt met de geile geit!

Waarom schat toch zo'n verzet tegen mijn uitlatingen? Hoezo onbegrijpelijk? Hoezo eng? Hoezo verhuld? Kunnen ze onverhullender? De verhulling voor jou zit 'm in het feit dat je de grenzeloze en ongedwongen vrijheid achter de woorden, in dit geval, niet durft te erkennen, omdat het een licht op je eigen leventje zou werpen dat wel eens zaken zou kunnen onthullen die je liever verborgen houdt. Je hebt dan wel je ex de deur gewezen, bent van baan veranderd, zegt wel dit en doet wel schijnbaar moedig in jouw optiek dat en interpreteert dat vervolgens lustig als hele ferme stappen, maar heel diep weggestopt in donkere krochten van je onderbewustzijn hou je toch liever alles bij het vertrouwde muffige oude, omdat verandering, lees transformatie, je angst inboezemt. Laat me je dit zeggen lieffie: verandering is niks anders dan het voortmodderen in hetzelfde alledaagse modderbadje in een andere vorm, om de schijn op te houden en toch maar vooral niet wérkelijk iets te hoeven ondernemen. Transformatie daarentegen vernietigt het ongewenste voorbije voorgoed en maakt zodoende ruimte voor iets nieuws en per definitie derhalve iets onbekends. Dat is nou evolutie, dat is groeien, kortom, dat is leven! (Niks diepgravends of ingewikkelds of esoterisch of verhullends wat ik hier zeg trouwens hoor, hoezeer je daarover weer telkenmale begint te zeiken. Een hele simpele constatering. Een kind kan de was doen.)

Ik wéét waar ik over praat H. Ik verkoop je geen lulkoek. Ik ben een empiricus van het zuiverste water, moedig en kinderlijk onverhuld, altijd geweest. In 'de zwarte nacht van de ziel' heb ik me begeven. En dat was geen pretje, geef ik toe, maar ik ben er doorheen gegaan en eruit gekomen. Ik wil alleen het allerbeste voor mezelf en voor de mensen met wie ik in contact kom, omdat ik weet dat het klaarligt en waar het te halen en daarom: met je blote billen op het ijs nondeju! NÚ!!

Maar, aan de andere kant, ik kan jóu of wie dan ook er niks wezenlijks over vertellen. Wat ik zeg zijn slechts vingerwijzingen. Nogmaals: zelf ervaren. (Vipassana!) Daarom: als jouw het vertrouwen ontbreekt om die onbekende ervaring telkens weer op te zoeken en uit te dagen, (in plaats van kinderachtig gezeur, lief bedoeld hoor.., mijn naam, mijn woonplaats, mijn telefoonnummer, mijn niet bellen, die losse flodders van meels van je, alles zo bedacht en nietszeggend en voorspelbaar en op z'n elfendertigste, je leest nauwelijks wat ík je meel, waarschijnlijk ook nog eens in je trots gekrenkt omdat ik niet meteen vanaf het begin op je afvlogen ben om meteen in die, ongetwijfeld lekkere, reet van je te kruipen en noem maar op) dan heb je bij mij niets te zoeken en moet je me links laten liggen. In niets zal je wat dan ook van je gekunstelde zelf in mij kunnen spiegelen, zo werkt het ego, wat je ego ook (schijnt) te denken en waarin het zich ook zou willen klauwen om zichzelf bestaanrecht te verschaffen. Het zal van zijn armzalige gading niets in mij vinden omdat ik op dat niveau niets (meer) te bieden heb en je ook niets armzaligs bieden wíl omdat ik je respecteer. Je zou er niets mee opschieten. Integendeel, jij zou je al snel totaal verloren voelen dan, als ik je verlangens zou inwilligen, terwijl je dat desolate kutgevoel al zolang op je schouders meetorst, al zó lang. Je weet precies waar ik het over heb. En daar kan ik niets mee. Ik wil, in het geval dat, je geliefde zijn, je minnaar, je gelijke in elk opzicht. Ik heb een hoop te geven, net als jij, maar alleen aan iemand die durft te ontvángen. Kortom, iemand die lééft. En dat doe jij niet. Ja natuurlijk, het leven zelve zit in je, onvermijdelijk omdat je er één mee bent, maar je beleeft het, in al je onbewustheid, als een lijk. En ik ben verdomme geen necrofiel.... kóm nou....

Ja, huil maar, maar huil deze keer nou eens niet vanuit je gecontroleerde hoofd, in godsnaam. Laat nu de tranen eens zonder voorbehoud plengen vanuit je hart, je zó lang veronachtzaamde, gevoelige, wijze hart. Laat ze rijkelijk en vrijelijk stromen zonder angst en verdediging en laat ze je losweken van je oppervlakkige verlangens en deze koude wereld die je dénkt te zien, een wereld immers waarvan alle structuren, alle gedachten en opgedrongen twijfels, straffen en zware bewapening, wettelijke bepalingen en bizarre voorschriften, overbodige werkzaamheden, idiote gedragsnormen, kortzichtige leiders en uit de duim gezogen goden dienen om haar gevoel van bedreiging in stand te houden en jou te doen geloven dat je jezelf moet beschermen tegen wat er gebeurt omdat dat zeker zal bevatten wat jou bedreigt.

Zet deze stap schat, resoluut en onvervaard, wees standvastig en ik beloof je: dat wat er in liefdevolle krachtige stilte voor je klaarligt tijdens je wedergeboorte, die onvermijdelijk volgt, zal je áller-áller stoutste dromen ooit gekoesterd onbegrensd overtreffen en je zal met onverhulde zekerheid weten dat wat je in dát moment als je Zelf ervaart niet alleen absoluut wáár is, maar altijd zo geweest is en altijd zo zal zijn. Moksha!

Lees verder!

Mijn wereld is een natuurlijke wereld waarin alles zonder opzet gebeurt, zonder motieven en zonder streven. Ik lééf, sta open voor de schommelingen van het bestaan en ontvang alle gebeurtenissen met open armen. Beslissingen neem ik spontaan, intuïtief en uit deze intuïtie vloeit mijn handelen voort. Van strijd of inspanning hierbij is geen sprake.

Ik leef volledig in het heden. Ik pieker nooit. Gedachten gebruik ik slechts dan als ik ze voor bepaalde bezigheden nodig heb, verder laat ik ze komen en gaan zoals ze in me op komen, zonder mezelf ermee bezig te houden of ze vast te willen houden. Kwestie van aandacht. Ík ben de baas!

Ik ken geen ongeduld. Waar ik ben, ben ik op mijn plaats, n.l. bij mezelf. Ik leef van dag naar dag. Ik hoef niets speciaals te worden, want ik bén wat al ís. Ik wacht nergens op en verlang niet naar aanzien en roem. Mijn eigen rijke leven is voldoende.

Ik heb natuurlijk mijn tekortkomingen, maar die bestrijd ik niet. Bekijk ze neutraal en accepteer ze als iets wat op dat moment om wat voor reden dan ook bij me hoort. Bovendien heb ik in de loop der jaren kennis over mezelf vergaard en inzicht in het innerlijk van mijn wezen verkregen. Onder invloed van die milde aandacht ben ik van binnenuit veranderd. Natuurlijk heb ik zo mijn verlangens, maar ik ben er niet aan gehecht.

Over materieel bezit kan ik me verheugen, maar ík bezit het en niet omgekeerd. Ik streef niet naar winst of rijkdom, omdat ik weet dat het streven op zich mij onvrij zou maken. En ook zonder dat streven vloeien de goede dingen van het leven rijkelijk naar mij toe. En uiteindelijk: armoe of rijkdom, het is van hetzelfde laken een pak. Het doet me niets. Ik laat me door niemand en geen enkele instelling voorschrijven waaraan mijn gevoelsleven moet voldoen of hoe ik me tegenover mijn medemensen moet gedragen. Ik denk niet na over moraal en gerechtigheid, omdat ik weet dat ik juist handel wanneer ik conform de spontane impulsen handel die mij steeds op het juiste ogenblik invallen.

Ik ken geen zorgen. Het verleden is verwerkt en bestaat niet langer, net als de toekomst. Problemen herken ik onmiddellijk, schenk ik direct, zonder te aarzelen, mijn volle aandacht en neem ze grondig in me op. De in mij werkende grenzeloze intelligentie doet vervolgens haar volmaakte werk en tig keer sneller dan mijn eigen begrensde verstand het zou kunnen. Ik ken mijn plaats. Daarom ben ik evenwichtig, kalm en harmonieus en in staat om van de mooie dingen van het leven te genieten op het moment dat ze zich aan mij voordoen, zonder overigens dat moment vast proberen te houden.

Ik ben vlijtig, maar niet bezeten van werkdrift. Ik werk omdat ik plezier in mijn werk heb. Ik ben creatief. Deze creativiteit doordrenkt mijn hele leven, hoewel ik me van deze creativiteit niet bewust ben; die is ooit op een dag in mijn leven opgedoken en laat zich sindsdien via mij gelden.

Ik ben niet verslaafd aan genot, maar vol levensvreugde. Wanneer ik geniet, beleef ik dat genot ten volle. Ik zoek het genot nooit zelf op. Op de een of andere manier weet het míj altijd weer te vinden, omdat ik er wel altijd open voor sta.

Ik ga ongecompliceerd met mijn gevoelens om. Accepteer ze en laat ze ongehinderd hun gang gaan. Ik schaam me er niet voor. Plezier is plezier en verdriet is verdriet. Ik ervaar gevoelens in het midden.

Ik streef niet naar invloed, in welk opzicht dan ook. In het diepst van mijn hart ben ik vol deemoed, omdat ik simpelweg wéét dat mijn lot door iets wordt gestuurd dat groter is dan ik. Een oneindige wijsheid waar ik me graag aan overgeef.

In een liefdesrelatie behoud ik mijn zelfstandigheid en innerlijke vrijheid. Dit niet te verwarren met trouweloosheid -ik ben standvastig- maar het betekent dat ik de integriteit en de behoeften van mijn partner in dezelfde mate respecteer als die van mijzelf.

Ik weet dat ik niet mijn lichaam ben. Ik identificeer mij er niet mee. Daarom ben ik nooit ziek. Nooit ziek. Mijn lichaam bezit die natuurlijk aangeboren gezondheid en die laat ik met rust. Ik eet daar niets speciaals voor of praktiseer anderszins bedachte capriolen. Een bereconstitutie, kortom. Ik leef een leven zonder problemen. Alles speelt zich in het heden af. Ik volg geen regels van instellingen, organisaties of religies. Ik dring verder niemand mijn mening op en onderneem geen pogingen anderen tot mijn 'levensfilosofie' te bekeren. Ik ben vredig en kalm, vitaal en succes komt moeiteloos naar me toe.

Als men mij vraagt hoe en wat, dan zal ik vertellen hoe ik bereikt heb wat ik bereikt heb. Uiteindelijk is de universele oplossing voor werkelijk alle problemen kinderlijk eenvoudig: Als gij niet wordt als kleine kinderen...Dit betekent: als je niet ten volle inziet dat je volkomen afhankelijk bent van het onzichtbare leven dat jou geschapen heeft, kun je niet jouw werkelijke macht in de ware relatie tot dat mysterieuze leven kennen. (Mens, ken toch uzelve!)

Het vorenstaande vloeit natuurlijk en derhalve moeiteloos voort uit toegepast kinderlijk vertrouwen. Da's echt alles.

Voorwáár ik zeg jullie nu stuk voor stuk, MATCH4ME broeders en zusters: gij zijt allen godenkinderen. Betracht moed als nooit tevoor, zoek dan éérst díe match in je binnenste en neem alleen genoegen met álles. En vóel, aan jou zal zich in diepe stilte tijdens een onbewaakt ogenblik de volmaakte Waarheid, een volmaakt profiel van jezelf, ontvouwen, de Waarheid die je bent, die jou vervolgens over Zichzelf zal vertellen.

Lees verder!

We moesten in dit blogje onderhand de nietsontziende balans tot nu toe maar eens optekenen na ruim twee jaar date-strapatsen van ondergetekende op MATCH4ME, datingsite voor hoger opgeleide singles (HBO/WO). Inmiddels verworden tot een slagveld van louter amechtig hoger opgeleide alleenstaande modderende stervelingen in hopeloze donkerte, in mijn (empirische) beleving tenminste, zich als drenkelingen wél vastklampend aan elk stukje nietszeggend wrakhout dat onbestemd hun richting opgedreven komt en waarin ze met alle (on)macht de quasi vervulling van hun verlangens menen waar te nemen, terwijl ze de dijk van een oceaanstomer links laten liggen, ergo, niet eens zíen, blind en angstig als ze zijn voor het ultieme geluk, op de keper beschouwd, hun eigen wezen.

Zo, dat moest er ff uit! Schreef Johann Wolfgang von Goethe niet ook in zijn epos 'Hermann und Dorothea' de diepzinnige woorden:

Denn die Wunsche verhullen uns selbst das Gewunschte

die Gaben kommen von oben herab in ihren eigenen Gestalten...

Onderhand snap ik er toch maar mooi niks van dat ik mezelf nog steeds droog in slaap moet neuken, zogezegd, elk avond weer. Een tantaluskwelling. Heb immers zóveel te bieden in menig opzicht. Ik formuleer potverdrie op papier als Goethe zelve, causeer als Oscar Wilde in zijn beste dagen, mijn humoristische inborst zou zelfs wijlen Tommy Cooper instant genezen hebben van zijn depressieve gezuip, ben mededogend als Boeddha, Christus' wonderen verbleken bij de mijne, speel piano als een kruising tussen Vladimir Horowitz en Krystian Zimerman, bij de pinken als Albert Einstein, komponeer als een geïncarneerde Johann Sebastian Bach. Bij mijn minnekunst likt Casanova zijn vingers af en valt Helena van Troje alsnog instant in katzwijm. Belichaam de veelzijdigheid van Da Vinci, het lijf van Michelangelo's David en mijn Heilige Kruis is geschapen als dat van een Arabische dekhengst. Ik bedoel... Verder: gevoelig & heet & mooi & kunstig & kleurig & vibrerend & speels & ondeugend & nietsontziend & autoritair & nederig & onvermoeibaar & spottend & spuitend & ingetogen & duivels & sereen & kinderlijk & vrouwelijk & mannelijk & gewillig & lief & zachtaardig & slim & gek & fier & trouw & imposant & gezond & geil & hard & potent, kortom een beziens- en bevoelswaardigheid van de allereerste orde en tegelijkertijd ook nog eens dól op vrouwenvlees en aanverwante zaken, dit alles ook niet onbelangrijk, dunkt mij tenminste.

Dámes toch...wat wilt u nou eig'lijk? Hier ben ik, doé wat met me, maak gebruik van me, botvier uw verborgen lusten, laat uw gewoontes varen, veeg uw respectievelijke reetjes af met uw defensieve profielen en zet uw tanden nou eens eindelijk ongezien en onwetend in deze frisse, altijd nieuwe jongen, in godsnaam... Uw wens is mijn bevel! Ik bied me aan als uw nederige efriet, 1000 en 1 nacht lang.... Tast eindelijk toe nu ik nog onder u ben. Halleluja!!

Maar goed, als ik eerlijk en dat ben ik, zal ik ook die ánd're kant van mijn levensmedaille onder ogen moeten zien, komop Janneman, be a man. Heb ik, op de keper beschouwd, het gras niet zélf alláááng voor mijn eigen platvoeten weggemaaid door mijn gewauwel in menig opzicht in het donkerbruine verleden? En dit op een dermate mij zo bloedeigen deviante wijze, u, lezers, kent me inmiddels een ietwat wat dat betreft middels mijn geblog hiero en 't is nog veúúúúl erger kan ik u vertellen, dat het innerlijke ooit zo smeuïg groene gazonnetje er nu flets en doods bijligt, afgesneden van het leven zelf, naar het schíjnt tenminste. Ach wee lieve dames, hoe allermiserabelst is het mij in angstig weggemoffelde diepste wezen eígenlijk te moede, onder ons geblogt. Mijn onmacht ook maar slechts een zweempje groeis in het verbruinde tapijtje te blazen tortuurt mijn ziel. Tegelijktijd spint mijn snode ego er goed garen bij zoals dat gaat en woekert welig als duivels onkruid in een kleffe modderpoel, de couleur locale van mijn eigen innerlijke slagveld. Medogenloos voel ik mij middels dit hele MATCH4ME gebeuren teruggekeilt in het Koninkrijk Filisters. Ikke Gódenzoon? Mooi niet blijkt nu pijnlijk.....I admit mijn humiliatie..

Nog redding ladies? Ú heeft misschien toch een soort van alleszins goddelijke groeibevorderaar in uw vrouwelijke schoot verstolen zitten, een soort van levenselixer dat mijn eigenzinnige ogen eíndelijk zal openen, een eeuwig verlossend, verblijdend, opwindend weet ík veel wat? U vertikt het met mij te daten omdat uw visionaire inzicht vanaf mijn allereerste kriebel aan u al wist van mijn oppervakkige hoed en rand? In tegenstelling tot waar ik u van verdacht, ik zélf kippig voor van alles en nog wat? Kip zonder kop misschien wel? U bij nader inzien mijn dijk van een oceaanstomer, mijn dea ex machina?

Ach dames, laat het mij alsnog weten, ik sméék u nu...! Báár alsjeblieft uw diepzinnigheid voor mij. Per blogje, belletje, per meel, reguliere post, postduif, per wat dan ook, maakt me geen reet meer uit. Alles waar u (hopelijk) mee op de proppen gaat komen teneinde mij te verheffen uit mijn verfoeilijke lethargie zal ik vanaf nu, instant, nog vóórdat het me bereikt heeft, met argusogen beloeren en als een makke maar wakkere hond besnuffelen en belikken en uiterst aandachtig door én mijn rationele alsmede mijn spirituele gehaktmolen draaien, teneinde ú op míjn beurt als dank en uit liefde het, voorwaar ik zeg u nu, exquisiete resultaat van mijn innerlijke arbeid te kunnen voorzetten. Smúllen geblazen dan saampjes, dat geef ik u nu persoonlijk op dit blogje! Jammie, jammie!!

Een dijk van MATCH4US beidjes? De eerste uberhaupt misschien wel (zeker?), als we de balans wat matches betreft tussen twee hoger opgeleide singles, sinds het verschijnen van MACHT4ME, datingsite voor hoger opgeleide singles (HBO/WO), zouden opmaken....Komop, die waagt, die wint!!

Wordt (hopelijk) vervolgd...

Lees verder!

Dus, lieve daters, hoe komen we van het denken af, het denken dat ieder van u doet denken dat er zoiets als een wereld buiten uw eigen persoontje op zich zou bestaan. Ik heb in mijn vorige blogje over hoe en wat dienaangaande mijn licht laten schijnen.

Om te beginnen, móet ieder van u uitgaan van het volgende:

'Niemand kan verlies lijden tenzij het zijn eigen beslissing is. Niemand lijdt pijn, behalve als zijn keus deze toestand voor hem verkiest. Niemand kan verdrietig of bang zijn, of denken dat hij ziek is, als dit niet het resultaat is dat hij wenst. En niemand sterft zonder zijn eigen instemming. Niets gebeurt er wat niet jouw wensen vertegenwoordigt en niets wordt achterwege gelaten wat jij kiest. Hier is jouw wereld, compleet tot in elk detail. Hier ligt voor jou haar volledige werkelijkheid. En hier alleen is sprake van verlossing. Je gelooft misschien dat dit standpunt extreem is en te veelomvattend om waar te kunnen zijn. Maar kunnen er op de Waarheid uitzonderingen bestaan'. (EEN CURSUS IN WONDEREN, les 152: De macht om te beslissen is aan jou).

Welnu, laten we meteen beginnen:

Verstil je geest door louter oordeelloze aandacht. Als je geest stil is, kalm, niet op zoek naar een antwoord of oplossing, zich niet verzet en niets uit de weg gaat, dan vindt er een geestelijke herleving plaats omdat de geest dan het vermogen heeft om te zien wat waar is. En het is de waarheid die je vrij maakt, niet je inspanning om vrij te zijn.

Je intellect, niet te verwarren met intelligentie, zal het bovenstaande proberen te begrijpen, omdat dat nou eenmaal de aard van het beestje is. Het verzet zich per definitie tegen eenvoud. Het intellect is praktisch en in die zin handig, maar meer ook niet. Het is zelf ook een verzinsel, een product van aangeleerde kennis en dus per persoon verschillend. Intelligentie daarentegen is de bestaansgrond achter/in/onder/boven/door alle verschijnselen. Het bewustzijn waaruit alles voortkomt en ook weer verdwijnt. De oersoep zeggen ze in de quantummechanica. Het is dus niet persoonsgebonden, maar iedereen kan er wel vrijelijk gebruik van maken door haar door zich heen te laten werken, net zo veel of weinig als geaccepteerd wordt ('Naar uw geloof zal u gegeven worden') Het is absoluut en omvat alles. M.a.w. date-vrienden: probeer niet te begrijpen wat je nu leest. Als we namelijk iets te moeilijk vinden om te begrijpen dan zullen we het nooit begrijpen omdat we het altijd zullen blijven zien als iets dat onbegrijpelijk is. De intelligentie daarentegen die we in onszelf ontdekken is de intelligentie die alles bestuurt, het 'ding' zelf. Iedereen zou de eenvoud hiervan moeten erkennen.

Achgutteguttegut, welk een kinderlijke simpelheid en tegelijkertijd paradijselijke ervaring gaat er toch schuil voor jou, voor mij en iedereen, achter die zo aanbeden wolk van complexe, intellectuele, maar intrinsiek betekenisloze gedachten. Jíj, het bestaan, herontdekt door het eenvoudig afschrapen van alle etiquetten die je er in de loop van vele, vele levens opgeplakt hebt. Doe er meteen je voordeel mee, zou ík doen tenminste. Gegarandeerd genieten met elke vezel van je allesomvattendheid, bij voortduring. De keiharde, absolute waarheid. Eis je goddelijke erfrecht op vóel haar en neem vanaf nu met niets minder dan alles meer genoegen! Gij sijt immers allen godenkinderen!

Ave,

Uw Bach

Lees verder!

Geachte M4ME-leden,

De paren der tegenstellingen, het leven hierzo zelve, de zogenaamde 'gebeurtenissen' beter gezegd, dienen als Siamese tweelingen geaccepteerd te worden. Onvoorwaardelijk graag. De één is betekenisloos zonder de ander. In je keus, wát die keus ook behelst, zitten beíden automatisch besloten. De queeste naar louter één van de twee, wie doet dat niet?, is derhalve al tot mislukking gedoemd nog vooraleer het voorgenomen snuffelen een aanvang heeft genomen. Zoek en gij zult nóóit vinden in zekere zin. Dwalen maar. Het líjkt een complex gewirwar, tót je je met verfijnde, onafhankelijke, neutrale en vastberaden aandacht het hele gedoe onder de loep neemt om vervolgens tot een, voor uw aller ego's/ega's tenminste, verbijsterende, niet alledaagse ontdekking te komen, die dan ook slechts weinigen onder ogen durven te zien: het 'denken' zelf, wat we dénken te doen, is de grote misleider in ons stervelijke bestaan, de groffe pikhouweel in de subtiele spirituele ozo tere eenheid, die wel onze wezenlijke natuur is.

Lees, huiver en erváár kameraden daters: we dénken dat we denken. Om deze gedachte voor onszelf waarheidsgehalte te geven, angstig als we zijn voor verstilde leegte, maken we van elke gedachte vliegensvlug een beeld, een stuk wrakhout om ons aan vast te klampen, dat we vervolgens buiten ons denken te zien, dáár, met onze ogen, omdat we er de verantwoording niet voor willen nemen, zéker als het plaatje ons niet bevalt.

Toch is dit hele proces illusoir, hoe echt het ook lijkt. Wat we denken te zien geloven we weliswaar, anders zou je het niet zien, maar is daarom nog geen werkelijkheid, immers: denk niet en alles verdwijnt meteen. Waar zijn 'gebeurtenissen' als je er niet aan denkt? Als je slaapt bijvoorbeeld?. Als je in staat bent je denken, lees gedachten, uit te bannen, je er niet meer mee te identificeren zal je 'iets' 'zien', enig hardnekkig geoefen later maar toch, wat in helemaal níets op de werkelijkheid lijkt zoals onze ondermaanse wereld die denkt waar te nemen, werkelijk helemaal niets/nakkes/nothing/niente. Je zal dan zelfs niet begrijpen dat je 'm ooit voor werkelijk hebt aangezien. Alsof je wakker wordt uit een misleidende droom. Vervolgens lig je dubbel van het lachen en kan eíndelijk echt gaan leven (daten zo u wilt). Een eeuwig orgasme neemt bezit van je, wát, je bént het! Voelt u op dit moment van lezen al stiekem wat, dames/heren? Vezet u niet. Laat het toe, zeg ja!! Héérlijk!!

Wat wij denken noemen is bedacht, het is je ego, een onnatuurlijke toestand van je bewustzijn die op zich niet bestaat. Je ego heeft jou daar voor nodig en nestelt zich brutaal en zonder aanziens des persoons als een parasiet in je binnenste heiligdom. Maar wéét, asjeblieft, zónder jullie (onbewuste) toestemming kan dat malle fenomeen geen enkele invloed op je uitoefenen omdat hij er dan simpelweg niet is en dus niets kán scheppen. Elke gedachte, hoe verheven die in jouw visie ook aandoet, positief of negatief, maakt geen reet uit, misleidt in elk opzicht en verdwijnt net zo snel als ie opkomt. Dat is de reden dat alles voortdurend verandert, komt en gaat. Anicha noemen de boeddhisten dat. Alles glipt je door de vingers, omdat alle wensen, verlangens, alles wat je wilt weten en noem maar op, gedachten zijn.

De weg naar geluk, in dezen absoluut op te vatten, begint met de ontmanteling van je eigen gedachten. Niet die van Jan of Piet of Klaas of Mien of Truus of van de politiek of een lekkere date of noem de oneindige trits van de door je ego uit haar illusoire duim gezogen dwarsstraten maar op, ze lopen vroeger of later stuk voor stuk dood, als een aardse pier. Het ultieme geluk vindt je alleen in je hele eigen binnenste. Dat is tegelijktijd je onbegrensde kracht, die moeiteloos vanuit zichzelf werkt.

'En hóe krijg ik dat dan allemaal wel voor mekaar wijsneus?', hoor ik u allen in koor snerpen nu.

Wel vrienden, op de navolgende wijze:

Wordt vervolgd...

Uw Bach

Lees verder!

Plotsklaps werd mijn blik gevangen door mees' gitzwarte kraaloogjes, die zich als twee vuurspuwende priempjes in mijn grijs-blauwe kijkers boorden. Op datzelfde moment werd ik een tijdplooi binnengezogen, ik werd me een tsunami van onbeschrijflijke energie gewaar, liefde?, waarin alle vormen oplosten en grenzen verdwenen. Volmaakte schoonheid deed zich aan mij voor en vrijheid. Een quantummechanisch orgastisch niet-zijn, Boeddha's shunyata, een diepe, onpeilbare serene stilte. Ik was weer de onbezoedelde quantumsoep. Ik was het leven zelf, een onuitputtelijke bron van mededogen, wijsheid, zich telkens vernieuwend en wonderbaarlijk en onbegrensd krachtig, doordrenkt met tot dan onvermoede mogelijkheden die alle bedachte aardse wetten omdraaide, elke beperking van tijd, ruimte en afstand oversteeg, de onuitputtelijke bron van goddelijke goed, waaraan alles en iedereen zich te allen tijde kon laven. Ik was verwikkeld in een naadloze date met het onzichtbare bestaan zelf, eeuwiglijk.

Na weer teruggepropt te zijn in mijn vleselijke camouflagepak, ik had hier nog wat te doen in het allesomvattende plan blijkbaar, pakte ik het meesje heel voorzichtig op, aards bang het te pletten in mijn relatief gezien reuzenklauw en legde het in een doosje. 'We gaan gezellig samen naar de dierenarts, want het is de bedoeling dat ik ga heksen en ervoor zorg dat jij blijft leven, klootzakje', zo sprak ik nog na-muitend tegen 'm vanuit het niets leek wel. En of misschien wel de geest van de heilige Franciscus zelve in mijn simpele ziel gevaren was tijdens de zojuist beschreven gewaarwording en mij had ingewijd in de geheime taal van vogels, weet ík veel, maar wel meende ik zeker te horen dat mees mijn aansporing terugkwekte: 'Jouw wil geschiede, godenjong!' (Zijt gij niet allen godenzonen/dochters?)

Ik herinnerde me een dierenarts in de buurt waar ik vroeger gewoond had. Dook snel ongewassen, ongekamd en met een bestoppeld porem mijn kleurige pitbullsmoking weer in, ik moet er net zo verfomfaaid uitgezien hebben als mees, nam het musdoosje onder de arm en reed even later met ook al piepende autobanden richting dierenartspraktijk. Hopelijk zat ie er nog.

Hoewel mees' oogjes geopend bleven, af en toe knipperden en zijn stoelgangetje ook nog steeds op volle toeren draaide, getuige de prakkies kak die hij inmiddels het licht had doen zien, was ik er toch niet helemaal gerust op. Tijd voor een dwingend preekje kreeg ik door: 'Jij blijft leven, zowaar ik liefde ben. Jij blijft leven, zowaar God, wie of wat dat ook moge zijn, mij is', zo mommelde ik onvermoed esoterisch tijdens de ambulance-rit. 'Je blijft godverdomme leven mus op zijn plat aards toen, of je dat nou leuk vindt of niet. Mijn wil is nú wet'. Zo, dat was dus geregeld.

De dierenarts hield nog praktijk op de plaats waar ik eertijds wel eens langs gelopen was, gelukkig. Ik werd begroet door twee frisse meiden, gestoken in zóiets van smetteloos maagdelijk wit, dat ik mijzelve daarmee vergeleken een danig bezoedelde vogelverschrikker waande. Ze keken me ook een ietwat fronsend aan, waarbij ik meende te constateren dat het kloeke deerntje gezeten achter de balie haar neusvleugels enigszins wiggelde: droeg ik ook nog een onwelriekend luchtje bij me?

Om ze maar weer snel thuis te doen voelen in hun eigen territorium deed ik in een paar staccato zinnetjes mijn historieaatje: 'Meeske tegen raam gevlogen...lijkt me erg gewond... kon het niet over me verkrijgen het beest te doden...zóóó zielig.. wist bij God niet wat te doen...dacht toen plotseling: naar de dierenarts ermee... wel eens op tv gezien...mees nog te redden?' En lispelend sloot ik af: ' Zolang er leven is, is er hoop......, dames?'.

De praktijknimfen ontdooiden instant en kwamen allebei naar me toe om een blik in de doos te werpen, beroepshalve natuurlijk, maar zeker ook om deze opmerkelijke vogelredder, deze authentiek goelijke Papageno, eens nader in ogenschouw te nemen.

'Ach meneer, wat lief van u en goed dat u toch gekomen bent', klonk het aandoenlijk. 'Wat aardig'. Moederlijke blikken waren mijn deel. De atmosfeer was met genegenheid bezwangerd. 'Een man naar mijn hart', zwijmelden beiden onderhuids. Ja, nee...mijn opmerkzame zesde zintuig ontgaat werkelijk niets.

Enfin, ik liet mees met een gerust hart achter, dat moge duidelijk zijn. Twee dagen later kreeg ik een belletje. Of ik effe langs wilde komen. 'Jazéker!'

'Nou meneer', zóngen de dames me toe, 'we hebben hem water en voer gegeven en wat laten rusten in een kooitje en zie en hoor daar, hij is helemaal opgekalefaterd en tjilpt alweer het hoogste lied We hadden het eerlijk gezegd niet meer verwacht en wisten ons er aanvankelijk ook geen raad mee. Zoals u hem binnenbracht ook.... een wónder zeiden we tegen elkaar! En wat geweldig lief toch dat u de moeite nam even met het vogeltje langs te komen. Zullen we hem weer vrijlaten nu?'

Toen ik het beestje de lucht ingooide wiekelde het eerst nog wat boven onze hoofden, een dankgebed wist alter ego Franciscus me te vertellen, om daarna enthousiast wiekend als een speer het luchtruim te kiezen. De verpleegsters waren in hun nopjes en kirden kreetjes van pure verrukking.

Myriaden kristallietjes glinsterden in de ogen van beide meiden en een ongekunsteld zweempje melancholie klonk als een lieflijk orgelpuntje onder hun afscheidsgroet toen ik hen achterliet en mijns zo eigen weegs weer ging. Ze lieten me vrijelijk gaan en verkneukelden zich intens in wat hen zo onverwacht en op zo onverwachte wijze door het universum was geschonken en dat ze, satori..!, plotsklaps wisten, middels een diep en stil weten in zichzelf, zélf de oorzaak van het hele gebeuren waren, tot in het kleinste detail. Hoe mysterieus. Liefde? Nóg een wonder! En ik op mijn beurt verheugde me in zóveel warm en natuurlijk en aandachtig, moedig en liefdevol, kortom Goddelijk inzicht en openheid van denken, een visionair begrijpen en vertrouwen, dat ik nu, op dit moment van melen graag alle M4Me leden + redactie toewens in het nieuwe jaar en oneindig ver daarover heen! San Kalpa!!

En mees.....mees fluit nu een deuntje en ziet dat alles goed is....

Lees verder!

Het zal een jaar of wat geleden zijn. Nog nahijgend en zwetend en kreunend van mijn ochtendlijke gedraaf, het gekraak in al mijn lijfelijke voegen wees me nadrukkelijk op de eroderende tand des tijds, in een op die bewuste dag besneeuwd bos, knabbelend aan mijn dagelijkse bordje muesli, werd ik opgeschrikt door een doffe beng tegen het raam van de tuindeuren. Ik dacht aan een sneeuwbal. Mijn voortdurend kwakkelende buurman, van kindsafaan onbewust behoeder van talloze kwalen in zijn ziek gewaande lijf, onbewust aangejakkerd hiertoe door zijn volautomatische gedachtewereld waarin hij als een kat in een vreemd pakhuis ronddoolde, die ik een dag of wat daarvoor tot in zijn ziel had gekrenkt door geen enkele waarde te hechten aan zijn broze constitutie en moedig vanuit een Messiaans intuïtieve expertise en ingegeven door een bui van, notabene, reinste liefdevolle lankmoedigheid de waarheid op een presenteerblaadje had geoffreerd,-'Zou je genezen willen zijn Harry?'. 'Ja, ik wel'. 'Nou, dan ben je nú genezen, zowaar als ik het je nú zeg'- daarbij me niet had gerealiseerd dat je mensen álles mag afpakken behalve hun veronderstelde ellende, die buurman was een wraakoffensief tegen mij begonnen? Zat geamuseerd en kinderlijk verwachtingsvol te wachten op een bombardement: 'Sneeuwgevecht, buufje? Kom maar op!'.

Maar het verhoopte spervuur bleef uit. Ik liep naar de tuindeuren om poolshoogte te nemen en ik alsnog mijn stellingen diende te betrekken. Gluurde vanachter het halfgeopende overgordijn naar buiten en zag, na wat getol met mijn ogen, op het platje, vlak onder het raam, de oorzaak van de bons liggen: een zwart bolletje, getooid met wit-gelig stropdasje, waar een puntig snaveltje uitstak: een koolmeesje op apegapen. Kopje plat tegen de stenen, linkerpootje leek wel een DNA streng en stond eng ver van het lijfje af. Eens een grenzeloos energiek fladderend en fluitend creatuurtje, onnavolgbare lijnen scherend in het luchtruim, een tafereel dat ik altijd met verwondering en verbazing had geobserveerd, nu een verfomfaaid hoopje ellende, letterlijk ten prooi gevallen aan de zwaartekracht.

'Wat te doen?', panikeerde het door mijn hoofd. Mijn eerste gedachte was het beestje dood te gooien op de stenen en het zodoende uit zijn lijden te verlossen. 'En dan gun ik jou een mooi grafje in mijn eigen tuin alwaar je kan genieten van de eeuwige hemelse rust als dank voor de virtuoze capriolen die je zo vaak voor me hebt opgevoerd en het muzikale gekwetter waarin ik als musicus veel inspiratie vond voor mijn eigen deuntjes', zo hoorde ik de altruïst in me femelen. 'En bovendien ben ik dan op een simpele manier snel van je af, want ik zit toch wel erg met jou in mijn maag, kutmormel! Met welk een affreuze toestand zadel je me op? Waarom moest je nou verdomme dat broze vogellijf van je juist tegen míjn raam te pletter jenzen?', zo deed de egoïst zíjn koude duit in het zakje.

Kriegelig opende ik de deuren, moest óók nog eens voor het beest door mijn nog steeds moede knieën en bekeek het onderzoekend, hopende dat zijn kamikazeactie succesvol was gebleken en ik verschoond zou blijven van een nare executie waar ik alles behalve trek in had. Zo'n held bennik nou ook weer niet. 'Geen koolmezenbloed aan mijn handen lieve Heer, alstublieft..?', zo smeekte ik het Hogere of weet ik veel wat waar mijn prevelement kuit zou schieten, zo überhaupt trouwens. Ik bracht mijn rechterhand met uitgestoken wijsvinger naar het pluizige propje om het eerst maar eens wat te bevoelen. Kut met peren...! Eén van de vleugeltjes vibreerde heftig in een hulpeloze poging de loden zwaartekracht van zich af te slaan, ergo, d'r zat nog leven in. Ik zou verdomme niet aan mijn beulswerk ontkomen.

Toen gebeurde er iets vreemds, iets zó mysterieus, dat te dezen bedachte oppervlakkige woorden de geheimnisvolle lading die over mij heen kwam allesbehalve dekken. Doe toch een poging in de hoop een tipje van de aardse sluier voor de geachte lezer dezes op te lichten en hem/haar misschien wel een glimp te doen ervaren van het in diepe, onvermoede krochten van het onpersoonlijke bewustzijn weggemoffelde wonderbaarlijke 'iets', zo hiertoe enige ontvankelijkheid betracht wordt tenminste.....

Wordt vervolgd...

Lees verder!

Maar goed, in weerwil van mijn onthutste gemoed besloot ik toch mezelf als gespleten persoonlijkheid in de mailerei met Shakti te storten, gedreven door een aanwakkerende nieuwsgierigheid naar wie/wat er weggemoffeld zat achter dat dan weliswaar hoogopgeleide vrouwmens, maar toch geenszins het toonbeeld van univociteit aangaande de intenties áchter haar queeste naar dé Prinselijke Evenknie, omdat ze dus blijkbaar voornemens was van twee zo uitlopende walletjes te gaan snoepen. (Gevoeglijk ga ik er te dezen vanuit dat elk hoger opgeleid sujet in zijn/haar handel en wandel, laat ik mild zijn, niet geheel en al gespeend is van een zeker, nou vooruit, zweempje univociteit. De betoonde speelruimte hiero gun ik de bollebozen, want ik ben ook de beroerdste niet hoor). Het gebeuren had in mijn beleving iets kafkaiaans surrealistisch, op dat prille moment al en dat trekt nme wel. Hoe zou een en ander zich ontwikkelen? Dat uit te vissen was ik alleszins bereid dat tweeslachtige varkentje eens op geheel eigen wijze te wassen.

Ik nam me, enerzijds, voor mezelf als mezelf te presenteren in een stijl waar de eloquentie van af zou druípen omdat mijn Shakti-lief als vermeld had laten blijken daar hogelijk van gecharmeerd te zijn, om weet ik veel wat voor reden dan ook. Anderzijds, Kwekje als een vulgaire, geborneerde snotlap in het kwadraat te vermailen, om zodoende Shakti aanleiding te verschaffen óf deze puberale vergissing, dán wel ik zei de gek alsnog subiet uit haar leven te deleten, want eerlijk gezegd had ik allesbehalve trek om het door Shak zo onverwachte verschafte virtuele bestaansrecht van die hotemetoot langer te rekken dan strikt noodzakelijk en bovendien had ik wél reuze zin in dat wulpse ding en wilde as soon as possible weten of en zo ja wannéér ik die mallotige kaper van de kust zou kunnen laten verdwijnen en ik, eventueel, spijkers met koppen kon gaan slaan. Dus Shakti: Kwek of ik? KIEZEN!!

Ik als Kwekje (28) stak van wal met het volgende meeltje:

Shakti hai daar!!!!!!!!

Ik ben wel zenuwachtig nu, maar wel helemaal gek dat je op mijn interesseberichtje gereageerd heb. Opwindend...g.....krijg het er nou al heet van.... Ik geloofde mijn ogen niet want je ben natuurlijk wel dik een kwart eeuw ouwer as ik. Spannúúúnd. Échwellll!!!!! Hahaha!!!! Omdat je zo oud bent heb je meer levenservaring en wijsheid dan ik. Da's interessant vindt ik. Ik ga ook wel eens met vrouwen om die veel jonger zijn als jij, maar dat boeit me niet want het levert nooit wat op. Zo kinderachtig joh en vaak dom. Ik ben hoger opgeleid dan hunnie, échwel! Je ziet er natuurlijk ook fantastisch uit en daar ben ik ook niet echt ongevoelig voor, omdat ik daar op val als kind al. Ik heb wel wat vriendinnen gehad van ongeveer mijn leeftijd of jonger maar die verveelden me zóóóóó snel. Ze hadden niks te melden en geen levenservaring zoals jij en niet zó hoog opgeleid want dat heb ik snel door als hoogopgeleide. Niks voor mij. Zo'n gedoe joh.Haha... Nee, ik wil net als jij grenzen verleggen tot aan de horizon, wat kan mij het schelen met van alles en nog wat en mijn mening is dat ouwe vrouwen me dat helemaal mogen bieden. Ik heb wel een aantal keer (met andere ouwe vrouwen) proberen aan te pappe maar die zagen me wel zitten, vertel mij wat, maar zeiden dat ik te jong was. Jahier, ammehoela, ze wílden wel want ik ken ze maar ze durfen volgens mij niet. Maar jij echwel. Ik vind je nu al een moordwijf (sorry......moorddame.....) helemaal toppie om niet te zeggen vet cool!!! hahah Je zou mij volgens mij heel veel kunnen leren en misschien ik jou ook wel want ik zal mijn beste beentje :-) voort zetten hoor....helemaal échwelll.....Ben heel benieuw (en nerveus) naar je reactie. DD (dubbeldoei!!! :))

Nou hopelijk tot mailens, je Kwekje

Ps ik sta in het onderwijs voor de klas. Helemaal leuk en woon in Leiden (flatje, kan ontvangen Jij?)

Vervolgens ik als ik (52):

Ach Shakti, waarom toch is het gevoelde zó moeilijk te verwoorden, te schilderen, te verklanken, te noem maar wat op, zonder er toch eonen² van verwijderd te blijven. Het bedacht gewenste geconcretiseerde ís en blíjft een verwrongen gedrocht dat in helemaal níets lijkt op het embryonale oeridee: multi-interpretabel, amoebe-achtig wat vorm en stijl betreft. Geconceptualiseerde herkenning door anderen is de lijkwade over de sarcofaag, de genadeklap voor de Goddelijke kiem. En hoewel het fragmentarische denken, die moloch, die illusoire strohalm van lucht, weliswaar keer op keer op keer rilt en trilt op zijn, notabene, zélf in mekaar geflanste, egoïstische troon, blíjft het desondanks als een verafgood gesneden beeld in diepe, donkere krochten van 's-menskens onbewuste voortwoekeren, verwikkeld in potsierlijke schijngevechten, met als enig doel zichzelf een tastbaar aards smoel te geven. Een keus die, ondanks de ondraaglijkheid van de gevolgen, de meesten elk moment toch weer dwangmatig maken in hun geconditioneerde verworden staat, omdat men bang is naar binnen te kijken en de naakte waarheid, die om transformatie schrééuwt, onder ogen te zien. Een donquichotterie in optima forma waarover Miguel de Cervantes Saavedra zich nog dagelijks in zijn graf ligt te verkneukelen, kan ik me zo voorstellen. Immers: Níets in deze ondermaanse wereld heeft intrinsiek universele waarde. Alles wat lijkt valt vroeg of laat ten prooi aan de genadeloze tand des tijds, is een speelbal van onwetendheid, het bedachte denken. Slechts LIEFDE is werkelijk. De rest is zelfs geen bijzaak.

Liefs,

J.

Vrijwel gelijktijdig zond ik Shakti de beide meels. En toen werd ik héél stil en zag dat het goed was.

Wordt vervolgd...

Lees verder!

Ik had dus, geachte lezer(es), zoals u in mijn dagboek, geopenbaard in DATE PERIKELEN 4, heeft kunnen meegluren, de attentie van Shakti opvallend snel en heftig te pakken. Ze zond me meteen haar emailadres; melen maar en in een poep en een scheet stond die aangehaalde visitatie op stapel. Verbaasde me niet zózeer, ahum.... Net als het profiel van Shakti, loog het míjne er óók niet om. 'Goeie zet Shakti. Je weet blijkbaar het kaf van het koren te scheiden. Slimme vrouw, daar hou ik van!' Maarrr, hoewel ik weliswaar opgetogen was door haar gezochte toenadering, zó'n klassevrouw/lekker wijf, (want dat was ze óók vond ik, eerlijk is eerlijk) ziet míj staan, bleef ik nuchter want tja, ik kénde haar nog niet natuurlijk en wie vertelde mij dat zij niet veel meer kerels van het doet er geen reet toe wat voor soort pluimage haar meelbox binnen lokte met de geprofileerde superlatieven aangaande haar persoontje en verleidelijke kiekjes, om een, zeker op dat prille moment, voor mij nog niet te peilen, duistere reden dan ook, misschien wel uberhaupt? Al siet men de luy, men kensse niet. (Met dank aan Bredero!) Ook voor dit gedachtespel lieve lezer(es), verwijs ik u nogmaals naar mijn DP 4, de derde alinea op precies te zijn.

Ik besloot de proef op de som te nemen met een op het eerste gezicht misschien bedenkelijk procédé. (Ik ben mij er nu terdege van bewust dat het navolgend beschrevene voor de geachte M4M redactie wel eens een reden zou kunnen zijn dit blogje linea recta de digitale prullenmand in te flikkeren en mij vervolgens subiet genadeloos te royeren als lid van de date-club, maar doe het lekker toch want ach, er doen zich tragischer zaken in het leven van een vijftigplussende single voor en bovendien: heel wat dames zijn óók niet voor de poes hoor, M4M redactie! Maar dit alles terzijde). Het procédé werd door mij toch aangewend omdat ik zoals vermeld gráág antwoord wilde hebben op de vraag hoe hard haar profiel in werkelijkheid zou zijn, juíst omdat ik zo oprecht geïnteresseerd in haar was en derhalve de mening toegedaan dat het goede doel in dezen mijn bekokstoofde middel meer dan heiligde.

De konkelarij: ik stuurde een alter ego op haar af. Een snotlap van 27, blauwe ogen op het kiekje, bruine ogen in het profiel, dat voor de rest ook uit louter infantiele lulkoek bestond en plakte de naam 'Kwekje' op de algehele zotheid. Kan het lulliger? In alles, meen ik te mogen zeggen, tegenovergesteld aan mij, zijn geestelijk vader, dit met de bedoeling het Shakti niet moeilijk te maken: óf Kwekje óf ikje, in het meest extreme geval dan, maar niet allebei, want dat zou allesbehalve geloofwaardig zijn. Het jong had echter nauwelijks het interesseberichtje in haar M4M meelbusje gekwakt, of hij kreeg er per ommegaande zelf een van háár in zijn opgewonden schoot geworpen. Ik schrok me een hoedje. Had never de nooit niet eerlijk gezegd verwacht dat Shakti überhaupt zou reageren, 'ajajaj, toch geen Lof der Zotheid anno 21e eeuw? Laat haar alsjeblieft die malle Kwek voorgoed de meelbus wijzen. Dít was potverdorie de bedoeling niet!'

Sidderend klikte ik haar berichtje open en sloeg zowat drie-dubbel-dwars van pure ontzetting: Ze toonde interesse! Was verrást, Kwekje viel dan wel buiten de leeftijdsgroep die ze opgaf (50+!) in haar profiel maar 'die grenzen zijn totaal arbitrair'. Zoekt een krachtige geest in een krachtig lichaam (in malle Kwekje??????) en nog een trits aanverwante enge zinsneedjes in mijn beleving.

Wát een tegenvaller, wát een ijzig koude douche, wát een klap in mijn gezicht, te pletter op de rotsen van ver(mis)leidelijke sirene Lorelei, hoe wreed voelde ik me op mijn pik getrapt zeg, mijn mannelijkheid zwaar in het geding, asjemenóu zeg. Zou ik mijn beklag doen bij de M4M redactie? Mijn collega M4M daters behoeden voor ongetwijfeld meer van dit soort toekomstige snoodheden van deze bedenkelijke dame aan hún adres? Jazékers! Royeren dat lid!

Wordt vervolgd...(?).....

Lees verder!

Expanding light....dazzling bright....pure delight.....insight.....



<span class="Apple-style-span" style="color:#FF6666;">You're blood in my vains,

<span class="Apple-style-span" style="color:#FF6666;">the sun when it rains,

<span class="Apple-style-span" style="color:#FF6666;">incarnation of love,

<span class="Apple-style-span" style="color:#FF6666;">joy from above.

<span class="Apple-style-span" style="color:#FF6666;">

<span class="Apple-style-span" style="color:#FF6666;">A touch of you're smile,

<span class="Apple-style-span" style="color:#FF6666;">freeze for a while,

<span class="Apple-style-span" style="color:#FF6666;">the smell of your skin,

<span class="Apple-style-span" style="color:#FF6666;">could make me sin.



<span class="Apple-style-span" style="color:#FFFF00;">Angelic woman, magic halo,

<span class="Apple-style-span" style="color:#FFFF00;">incredible kind, controlling my mind

<span class="Apple-style-span" style="color:#FFFF00;">with her heavenly nature.



<span class="Apple-style-span" style="color:#009900;">Angels: Coming from nowhere, caressing your exalted mind.



Rejoyce....just a choice....out of love....your inner voice...



<span class="Apple-style-span" style="color:#FF6666;">The look in your eyes,

<span class="Apple-style-span" style="color:#FF6666;">unlimited wise,

<span class="Apple-style-span" style="color:#FF6666;">the grace of your walk,

<span class="Apple-style-span" style="color:#FF6666;">the sound when you talk.

<span class="Apple-style-span" style="color:#FF6666;">

<span class="Apple-style-span" style="color:#FF6666;">Indescribable fine,

<span class="Apple-style-span" style="color:#FF6666;">unearthly design,

<span class="Apple-style-span" style="color:#FF6666;">the place where you' re from,

<span class="Apple-style-span" style="color:#FF6666;">can I come along?

Lees verder!

Hoi lief dagboek,

Ben ik weer eens. Sorry dat ik je een tijdje links heb laten liggen, maar dat date-geweld waar ik je kond van heb gedaan, slokt me met huid en haar op. En nu ook al als, hou je vast, zogenaamde blogger van zogenaamde blogs. Da's net als jij, dagboek, een soort dagboek maar dan op zijn digitaals. En niet langer binnen de knusse anonieme intimiteit van de schrijver en het geschrevene, maar ten overstaan van in principe mogelijk misschien wel, schrik niet, zegge en blogge (1000000x1000000)² x zoveel stiekeme potentiële meegluurders, 24 uur per dag. En ik overdrijf niet. Échwel! Dus vanaf nu dient elk woord van mijn literaire exercitie in dit nieuwe virtuele terrein extra op een (digitaal) goudschaaltje gewogen te worden, voordat het überhaupt, om te beginnen al, door de mazen van de censuur van de Match4me redactie vermag te glippen. Dát zal al een equilibristisch huzarenstukje worden vrees ik; mijn derde onschuldige blogje werd als 'gewaagd' ervaren, rééds. Ze moesten eens weten wat ik nóg allemaal op mijn lever heb..furore als (te) driest wordwideblogger in de dop zal al in de kiem gesmoord worden? Wee mij!

Ter zake nu: Herinner je je nog die blonde dame die ik aan je toevertrouwde, een aantal weekjes geleden, die met die vrouwelijke vormen, die aantrekkelijke, intelligente, bedachtzame, creatieve, muzikale, 't-kon-niet-op sirene, opgedoken uit de vrouwenzee op die M4ME datingsite? Nou jongen, kan je vertellen dat het er alleszins schijn van heeft dat het tussen Shakti, nickname van de meermin en mijn persoontje binnen nu en nu wel eens dikke mik zou kúnnen zíjn, yèzzzzzz!! De geborneerde grenzen, waarbinnen zich in het algemeen zo'n aanvankelijk contact tussen daters toch altijd pleegt voort te modderen heb ik weer eens op geheel eigen wijze snel flink op weten te rekken middels scherpzinnig gemeel en grappige telefonaadjes op de vrouw af, motto niet lullen maar poetsen!! ('Wát een eloquentie Bach!' zo viel mij Shakti's geëxalteerde lof ten deel naar aanleiding van. Wist, lief dagboek, onder ons gezegd en gezwegen, niet eens wat het woord betekende, há!) Weliswaar werd mijn voorstel onze eerste rendez-vous te doen laten plaatsvinden in mijn eígen stulpje, aangezien het algemeen aangewende stadium van eerste kennismakingen in gezellige restaurantjes, cafeetjes op de hoek en wat dies meer zij mij een beetje ál te zeer afgesabbeld en derhalve spanningsloos voorkomt, afgewezen, excuus een beetje, op haar beurt, ál te zeer en vooral te snél van dittum en dattum 'terwijl ik je nog geeneens ken joh', na nog wat, dus, eloquent gecauseer nodigde ze me, dus, mooi uit háár thuis te bezoeken. En die invitatie stak ik, dus, maar ál te zeer lekker in mijn zak! En daarom stond mijn intentie om mijn aan Shakti's voorgespiegelde eloquente woorden ook daadwerkelijk onder haar vrouwelijke vleugels hard te maken toen alras als een paal boven water jongen, dat voel jij aan als geen ander. Ik wilde echter eerst nog wel wat anders uitvissen vooraleer....

Van kindsafaan ben ik gezegend met een oprechte nieuwsgierigheid naar 's-menskes gedrag en hun drijfveren. Jij weet dat als geen ander, dagboekje mijn. Waarom zeggen ze dít, maar doen vervolgens niet zelden dát, hoe zouden ze reageren in specifieke situaties waarin ze zich onverwacht wanen? Het uitpluizen daarvan is echter geenszins een eenvoudige taak. Ad hominem gevraag heeft weinig zin omdat den aardschen mensch, naast angst, is behept met een andere belemmering die nauwelijks te overwinnen valt, nl. liegen. Hij liegt onbewust zó veel en zo doorlopend tegenover zichzelf en anderen dat hij het niet eens meer merkt. Deze leugens zijn het produkt van zogenaamde 'buffers' Een buffer is een voorziening in de mens, niet door de natuur gevormd maar door de mens zelf, zij het ongewild, die de gevolgen van onaangename botsingen in zijn geest dempt en maakt dat hij er bijna niets van merkt. Ze zijn ontstaan als gevolg van de aanwezigheid in hem van velerlei tegenstrijdigheden: in zijn opinies, in zijn gevoelens en sympathieën, in zijn woorden en daden. Als iemand zijn hele leven lang alle tegenstrijdigheden in zichzelf zou voelen, zou hij niet zo (schijnbaar) kalm kunnen leven en handelen als hij nu doet. Er zou voortdurend wrijving en onrust in hem zijn. We kunnen eenvoudig niet zien hoe hoe tegenstrijdig en vijandig de verschillende 'ikken' van onze persoonlijkheid zijn. Buffers wiegen iemand in slaap, geven hem het gevoel dat alles goed zal gaan. Het zijn voorzieningen die iemand in staat stellen altijd gelijk te hebben; ze helpen hem zijn geweten niet te voelen. Maar buffers snijden iemand wel af van elke mogelijkheid tot innerlijke ontwikkeling omdat ze er toe dienen schokken te dempen; en alleen schokken (catharsis!) kunnen iemand verlossen uit de toestand waarin hij leeft. d.w.z. hem doen ontwaken.

Je kan je voorstellen, lief dagboek, dat de vorenstaande alinea, vrij naar Gurdjieff en empirisch ondervonden middels noeste nietsontziende zelfreflectie in de loop der vele jaren, door mijn kop ging toen ik het profiel van Shakti onder ogen kreeg, een profiel dat er immers geen doekjes omwond wat betreft de exquisiet veelzijdige hoedanigheid van haarzelve vólgens haarzelve en dito verlangens t.a.v. haar gewenste mannelijke evenknie: is het allemaal waar? Kan zij, net als wat ík over mijzelf in zo'n profiel zet, zij, op háár beurt, hard maken wat zíj allemaal beweert? En vervolgens: hoe kom ik daar zo snel en simpel mogelijk met waterdichte zekerheid achter? En Eureka, lief dagboek. EUREKA!! Luister en huiver:

Wordt vervolgd..

Lees verder!

Met onvaste schreden en stijf van opwinding schuifelde ik richting voordeur van Shakti's woning, keek schichtig om me heen en belde aarzelend aan. Scabreus kirrend opende ze de deur en begroette me amicaal : 'Hai lieverd, wat héérlijk dat je er bent, kom maar gauw. Ik zat al te wachten' sprak ze lijzig vanachter haar zacht roze, Nabokoviaans nimfijne lippen, twee halve maantjes op een kiertje met zicht op een blikkerend gebit. Haar witblond, glimmerig haar was samengebonden in een paardenstaartje. Her en der warrelden eigenzinnige sliertjes over een fier voorhoofd. Ze was gezegend met een sprekende borstpartij, mijn achilleshiel.., formaat onsje meer, in bedwang gehouden door een strak, saffraangeel hempje, maar desalniettemin deinend als een zeilbootje op woeste baren bij de geringste beweging.

Ozo vrouwelijke benen, een waar wurgstel, stevig geheid in het aardse vanuit een glorieus bollend, magnetiserend achterwerk, verpakt in een oilily rood velours rokje. Toen ze kontwiegend voor me uit waggelde op een paar stilettohakken van heb ik jou daar, ik er als een hijgend schoothondje achteraan, zag ik met mijn geoefende derde oog dat een zwart stringetje compleet opgeslokt werd door een godd'lijk paar paradijselijk smeuïge billen. 'Dát wordt speurneuzen', grinnikte het prikkelend door me heen en ik wreef in mijn onderhand gloeiende handjes..'Een droomvrouw...'

Shakti loodste me linea recta de slaapkamer binnen alsof het de gewoonste zaak van de wereld was en waarom ook niet trouwens... Haar sponde was pompeus, een imposante ark des verbonds, waarin de tafelen der pikante bedgeheimen ondeugend werden gekoesterd, dat voelde ik aan mijn water. Mijn aandacht werd getrokken door een enorme aderige dildo, het leek wel een marmeren druipkaars, op een kastje naast het bed. De testikels van het louche aandoende gevaarte rustten op een soort zakdoekje, blauwachtig groen van kleur, met daarop een gepointilleerde afbeelding van een man en vrouw in een hartstochtelijke omhelzing waar een, enerzijds, zó diep doorvoelde fysieke sensualiteit en anderzijds geestelijke verening van afspátte in mijn beleving, dat ik ter plekke werd overspoeld door een tsunami van zinderende geilheid. Voor mijn geestesoog rees de druiper op het zakdoekje ten hemel en bood me zodoende de gelegenheid te zien wie de twee geliefden voorstelden: de Hindoeïstische godheden Shiva en Shakti. Zij, de Goddelijke Moeder, de archetypische godin, die in haar vele verschijningsvormen de vrouwelijke energie van het heelal vertegenwoordigt Hij, de Grote Heer en nauw verbonden met de erotische mystiek. 'Je bent verdorie in Utopia Erotica aanbeland', kreet ik mezelf toe. 'Mazzelaar!!'

'Hé, wat sta je nou te dromen joh. Laat je je handjes nog wapperen vandaag ofnie?' Ik kwam weer bij zinnen en zag dat Shakti zich al uit haar strakke saffraantje had gewurmd. Óefffslik.....wát een adembenemende aanblik... Haar twee stevige 'onsjes meer' kwamen me nu als pondjes voor en leken, in weerwil daarvan, de zwaartekracht voorgoed trots ontzweefd. De zuidwaartse lijn van een ietwat hellend blank buikje ging via een driehoekig geschoren plukje schaamhaar naadloos over in haar zachte vrouwelijkheid. (Het stringetje lag onvrouwelijk verfomfaaid in een hoekje) Myriaden minuscule donshaartjes op haar benen glinsterden als kristallietjes onder het schijnsel van een gemeen plafondspotje. Ze wiebelde sensueel op de maat van ritmische geklak met haar tong.

'Nou?' klonk het ongeduldig. Mijn jongeheer was inmiddels compleet a-ritmisch tegen de binnenkant van mijn slip beginnen te hengsten. Bezeten ontblootte ik mijn hunkerende lijf en besprong als een bronstige leeuw mijn sexprooi.

In de val van mijn tollende bureaustoel stiet mijn kin nog net tegen het scherpe randje van het IKEA-bureautje, voordat ik hard op de laminaatvloer kletste. Nog daas en gedesoriënteerd opkrabbelend, bracht het bekende gonzende orgelpunt van mijn computertje me alweer iets meer thuis. Toen ik vervolgens schichtig naar het scherm loerde, ging ook het tweede visioen die dag in lucht op: Shakti was niet meer online.....

Wordt vervolgd....

Lees verder!

<span class="Apple-style-span" style="font-family:'trebuchet ms';">Shakti, 49 jaar, blond haar, grijze ogen, intelligente, aandachtige blik met olijke twinkeling. Op zoek naar een scherpzinnige kerel, beetje eigenzinnig en met ironische humor. Zelfspot, relativerend maar niet te zeer van het middenpad afwijkend. Belangstelling voor taal, natuur, theater of muziek. Carrière of status, héren? Geef mijn portie maar aan Fikkie! Verder nog opvallend: hoe MINDER zielen hoe meer vreugd, gevoelig (himmelhoch...), in evenwicht gehouden door haar rationaliteit en dús relativeringsvermogen (?). Kritisch en begripvol en geneuzel over spiritualiteit passen níet bij Shakti. Ze deed ook nog iets 'wat vaag op pianospelen lijkt' schreef ze (als jíj het derde deel van de Mondschein Sonate van Beethoven kunt spelen, heb je me eígenlijk al in je zak zitten' (vrij geïnterpreteerd....), deed aan natuurfotografie, ('ongehinderd door enige technische kennis') en 'ik zit veel achter de computer met teksten te rommelen'. Maar toch: rustig, bedachtzaam, observerend en o ja, 'grote impulsiviteit' nog in het rijtje van dingen die níet bij haar pasten.

<span class="Apple-style-span" style="font-family:'trebuchet ms';">

<span class="Apple-style-span" style="font-family:'trebuchet ms';">Als beschrijving an sich kwam een en ander nogal rommelig bij me over, een beetje een ratjetoe zoals het zo mooi heet, maar goed, aan dat aspect van zichzelf refereerde Shakti zelf al in haar profiel, dus. Bovendien, klikkerige raakvlakken tussen ons tweetjes, afgaande op sommige aspecten in haar ratjetoe tenminste, waren er mijns inziens wel degelijk. Échwel!! (Deze jongen speelt niet onverdienstelijk piano, wat zegtie...afgestudeerd aan het conservatorium met o.a. Beethoven in zijn vaardige vingers en ook 'gerommel met taal' is hem niet geheel vreemd.) Al met al was mijn nieuwsgierigheid op de een of andere manier toch dermate gewekt dat ik besloot om alsnog maar eens een pijltje uit mijn liefdeskoker op te diepen en af te vuren.

<span class="Apple-style-span" style="font-family:'trebuchet ms';">

<span class="Apple-style-span" style="font-family:'trebuchet ms';">(In een visioen, zoals dat zo nu en dan in speciale gevallen wel eens voor mijn geestesoog verschijnt, zag ik op het moment van lezen tientallen brave burgermansborsten in den lande, schaapachtig hun weg datend door die brei van M4ME profielen, de moed op het vinden van iets lekkers allang opgegeven, maar, sirenenzang van blonde Shakti in het vizier en rooie oortjes, geëlektrificeerd opverend en terstond metamorfoserend in een infanterie van piano pingelende schuinsmarcheerders, de kans meer dan schoonziend eíndelijk weer eens wat opwindend licht in hun vrouwloze leventjes te laten ontvlammen door deze misschien wel dea ex machina en vervolgens als de wiedeweerga een zogenaamd interesseberichtje op haar afvurend, bangig dat een andere literaire slimmerd haar weet te verleiden tot een natte, amoureuze zwempartij in een rustig en bloedmooi meertje, (een ideaal nog van Shakti wat betreft de invulling van een vakantie.) Ja, zo gaat dat.)

<span class="Apple-style-span" style="font-family:'trebuchet ms';">

<span class="Apple-style-span" style="font-family:'trebuchet ms';">'Nou, héren, maak jullie respectievelijke borsten maar nat, ik ga eens een stevig potje schaken met Shak..', zo sprak ik mijzelve moedig en (quasi?) onvervaard in achter mijn computertje. En nog vooraleer ik mijn eerste zet had gedaan, ging het visioen in lucht op. Een voorteken?

<span class="Apple-style-span" style="font-family:'trebuchet ms';">

<span class="Apple-style-span" style="font-family:'trebuchet ms';">Wordt vervolgd....x

Lees verder!

<span class="Apple-style-span" style="font-family:'trebuchet ms';">Omgekeerd evenredig aan de regelmaat waarmee ik in een donkerbruin verleden vooral in mijn Volkskrantje contactadvertenties af placht te struinen, op zoek naar verholen zielenroerselen van lieve dames en het ultieme toeval door mijn noeste queeste te dezen er misschien wel toe kan bewegen mijn vrouwelijke datende evenknie in mijn hunkerende schoot te doen werpen, weet ík veel, was het aantal keer dat er mij écht een in het oog sprong en wist te verleiden tot waarlijk geïnspireerde schrijverij en wat dies eventueel meer zij: bijna nooit dus, potverdulleme nog eens aan toe!

<span class="Apple-style-span" style="font-family:'trebuchet ms';">Veel van die annonces vertoonden dan ook een dusdanige mistige teneur, de opzetters ervan verzandden in pogingen hun wensen t.a.v. wie ze graag zouden aantrekken en wat ze er allemaal wel niet mee uit zouden willen spoken vaak in zulke potsierlijke en onpersoonlijke bijkomstigheden, dat ze slechts als lijdzaam kanonnenvlees dienden voor het socratessiaanse zwijn in mij.

<span class="Apple-style-span" style="font-family:'trebuchet ms';">Een tijd geleden raakte ik viaviaviavia verzeild op een dating site voor 'hogeropgeleide singles', gedoopt MATCH4ME.NL Dát liet zich sappig aanhoren, de wens... en ik besloot dan ook alras een exploratief surftochtje te maken door dit nieuw aangeboorde, onontgonnen vrouwenreservoir. Mijn aanvankelijk kinderlijke enthousiasme werd echter ook hier al gauw gesmoord door tritsen kneuterig dichtgetimmerde profielen en bij mekaar gefotoshopte kiekjes van al dan niet hoogopleide dames, die echter in dit ondoordringbare woud van gekunsteldheid zelfs voor mijn vorsende argusoog in geen velden of wegen te bekennen waren. Wat me ook frappeerde in het eisenpakketje van de meeste zoeksters ten aanzien van de gewenste Prins: zijn eigenlijk met níks tevreden...

<span class="Apple-style-span" style="font-family:'trebuchet ms';">Nadat ik mezelf er eigenlijke al snel mee verzoend had dat ik ook in dit digitale domein niet op mijn vrouwelijke goudader zou stoten, de god Amor in mijn binnenste danig mismoedig gestemd daardoor omdat ie zijn pijlen weer eens onverrichter liefdeszake in zijn koker moest proppen, besloot ik toch nog één poging te wagen, maar nu volgens een tot op dat moment nog nauwelijks beproefd procédé: het puur intuïtief aanklikken van een gezichtloos profiel voor een keertje. 'No funny picture to distract or what soever Gurdjieff' hoorde ik een stemmetje vanuit het niets. En omdat ik op dat moment door alle kiekjes waar mijn gulzige oog zich geheel apathisch onderhand elke keer weer blindelings in vast priemde, nauwelijks de dames meer zag, laat staan hun ondersteunende gekriebel en mijn verbeelding daarbij steeds hotsknotsender met me aan de haal ging, moest ik beamen dat het onverwachte idee het waard was om in ieder geval één keer uitgeprobeerd te worden, motto: je weet tenslotte maar nooit hoe een koe een haas vangt!

<span class="Apple-style-span" style="font-family:'trebuchet ms';">En voor ik er erg in had zat ik met mijn snufferd in het profiel van een hoogblonde dame, Shakti (nickname te dezen uit privacy overwegingen uit mijn duim gezogen, geachte lezers). Shakti is online! stond er uitnodigend vetgedrukt boven, dus ik kon meteen aan de slag.

<span class="Apple-style-span" style="font-family:'trebuchet ms';">

<span class="Apple-style-span" style="font-family:'trebuchet ms';">Wordt vervolgd.

<span class="Apple-style-span" style="font-family:'trebuchet ms';">

Lees verder!