De ‘vlinders’, waarover ik een goede maand geleden schreef zijn verdwenen. Als dieven in de nacht hebben ze één voor één het hazenpad gekozen. Waar ze een maand geleden nog massaal binnen waren gekomen hebben ze nu voor een geleidelijke afgang gekozen. Het gevoel dat ik toen had ‘vlak onder het middenrif’ werd later door een vriendin geduid als de ‘zonnevlecht’, het derde chakra. Nu ben ik alles behalve ‘zweverig’, maar het feit blijft dat die zonnevlecht zich bij het begin aardig roerde, bij het afscheid angstig stil bleef.

Lees verder!

Ik ben hier nu ongeveer een jaar lid. Tijd om eens om te kijken. Mijn allereerste date via dit medium was met een lief meisje uit het zuiden van het land, Laura, luttele weken nadat ik lid was geworden. Laura was degene, die bij mij de termen Zorger /Boer en Jager introduceerde en deze termen mogen zowel mannelijk als vrouwelijk gelezen worden. Zij zocht een Jager met een beetje ‘zorg’, ik was in haar ogen een Zorger met een beetje ‘jacht’. Geen match dus, hoewel de date als ‘broer & zus’ tot beider genoegen tot het (late) ontbijt duurde. Niet verwonderlijk, als je blijft praten tot het ochtendgloren.

Lees verder!

Dit zou zomaar mijn laatste blog op dit podium kunnen zijn.

Ik heb namelijk ‘vlinders’, serieus en overweldigend.

Wat is er gebeurd?

Lees verder!

We daten hier wat af met zijn allen op zoek naar die éne, die geweldige prins of prinses, al dan niet op een spreekwoordelijk paard.

In dat circuit kan het zomaar zijn, dat het net niet volledig voldoen aan de verwachtingen leidt tot verwijdering uit MSN, Facebook, WhatsApp. We hebben toch allemaal échte vrienden genoeg?

Lees verder!

Mijn telefoon pingt, een berichtje, het is van Angela, heb al weken niets van haar gehoord.

In oktober 2010, ruim een jaar na mijn scheiding hebben Angela en ik samen op een zeilcruise gezeten, kleinschalig, mannetje of 10. Ik zat nog in de fase, dat ik even helemaal niets van het andere geslacht wilde, dat had afgedaan. Angela praatte, praatte en praatte met me, gaf me het vertrouwen terug, niet alle vrouwen zijn bitches.

Lees verder!

Bepaalde verjaardagen krijgen net iets meer aandacht dan andere; 18 & 21 worden nog met vreugde begroet, met 30 begint het leven, met 40 herhalen we die boodschap, met ietwat twijfel in de stem, 50 wordt wel door de omgeving aangegrepen om je keihard met je neus op de feiten te drukken.

Ik vraag me dan ook af, wat mij bezielde om luttele jaren geleden mijn 48ste verjaardag als een gewoon ‘tussenjaar’ te beschouwen, niks bijzonders, BBQ-tje met vrienden en familie, klaar!

Lees verder!

Ik heb nog geen zoekfunctie kunnen ontdekken op deze blogsectie, kan me eigenlijk niet voorstellen, dat dit onderwerp niet al lang en breed, in alle mogelijke nuances is behandeld, maar toch….de klik….ik heb nog geen blog gevonden, die aan dat wonderlijke fenomeen gewijd is.

Lees verder!

Met regelmatig circuleren op hier ‘tips’ over supermarkten, dé plek waar singles zich zouden ophouden rond 18.00 uur en waar de inhoud van hun karretje (maaltijdsalades, vers-maaltijden, één pakje melk bij de zuivel, zakje met 3 appels…) hun status wel zou verraden.

Lees verder!

Twee relatief onschuldige reacties onder een blog van Babette lokten evenzoveel blogs uit van diezelfde Babette en van Willem.

Blijkbaar was het in een wat verder verleden mogelijk anoniem te bloggen en is het deze, met het grootste respect, nestors van het bloggen op M4M niet ter ore gekomen, dat deze mogelijkheid, in ieder geval actief, al lang niet meer geboden wordt.

Lees verder!

 

Een week geleden introduceerde Julia28 een 4-tal dating types, de ‘denker’, de ‘voeler’, de ‘doener’ en de ‘willer’. Een vermakelijk stuk leesvoer, dat ongetwijfeld voor menigeen een feest der herkenning was. Toch klopte er iets niet, want wij mochten van haar ‘hij’ als ‘zij’ lezen en andersom, en juist dat gedeelte zorgt meer dan wat dan ook voor de communicatiestoring.

Lees verder!

Soms word je getroffen door een metafoor, die niet slecht de gebeurtenis beeldend beschrijft, maar waarbij je ook de weg ernaar toe-, en het eventuele vervolg voor je kan zien.

Lees verder!

Je hebt billenmannen, borstenmannen, benenmannen….en ogenmannen.

Van die laatste soort ben ik er één, ik kan verdrinken in een paar mooie vrouwenogen, kan er pijn, plezier, enthousiasme, terughoudendheid, verleden & toekomst in lezen.

Een fysiek fantastische, misschien ook wel onderhoudende, vrouw met kille ogen kan mijn hart niet bekoren.

Niet van eigen hand, maar van een onbekend dichter in de dop is:

Haar ogen

Haar ogen kunnen stralen,
Haar ogen kunnen spreken,
Haar ogen vertellen verhalen,
Haar ogen maken en breken.

Haar ogen kunnen glanzen,
Haar ogen kunnen o, zo veel,
Haar ogen kunnen sjansen,
Haar ogen krijgen wat ze wil..

Juist daarom is het zo vreemd, dat datingsites, deze incluis, barrières opwerpen, als een vrouw haar mooiste bezit, haar ogen, wil benadrukken, niet met de standaard pasfoto op haar profiel wil, maar gewoon, alleen de ogen…..

Geen foto mag, foto op verzoek mag, een foto van alleen de ogen mag niet.

Mag ik dan dit platform gebruiken om de admins & moderatoren van de datingsites op te roepen, aan deze rechtsongelijkheid een einde te maken, ons ogenmannen dat te geven, wat ons het meest bekoort?

“De ogen als Spiegel van de Ziel”

Lees verder!

Als 16-jarige is het zo gemakkelijk, 1 keer naar de bios, 1 keer naar het fietsenhok en 1 keer naar de kroeg ter bevestiging voor de vriendenclub.

“Hebben we nu verkering?’…..”Joa, wie loopt noe soamen” klinkt dan al snel in deze contreien.

16 wordt 20, 20 wordt 25, misschien is die eerste liefde ingeruild voor liefde 2, 3 of 4, maar het principe blijft…”wie loopt noe soamen”.

Vrienden en vriendinnen trouwen, en, min of meer sociaal gedwongen, zie je je rond je dertigste staan voor de keuze:”Nu met deze, of even niet”?

Vaker wel dan niet pakken we die kans rond ons dertigste levensjaar, misschien tegen beter weten in.

Kinderen komen, het huis gekocht, met de onvermijdelijke hypotheek, de communicatie verdwijnt, allebei een baan, een materiële roes volgt, sociale status telt. Vrienden zitten in dezelfde situatie, dus ook met hen is het gesprek van de dag… kinderen, baan en “ken je die?”
.
Daar is op zich niks mis mee, maar er komt een moment dat die kinderen onvoldoende gespreksstof opleveren, zeg maar als zij 15-20 jaar zijn en wij 45-50.

De vrienden van toen zijn uitgevlogen, of misschien ben je zelf buiten bereik geraakt.

Je wordt dan terug geworpen op gesprekken met je partner, en merkt dat je die eigenlijk al jaren niet meer gesproken hebt. De kinderen, hé?

Twee mogelijkheden resten dan, er stevig aan werken, of erkennen, dat het ‘op’ is, met de laatste optie natuurlijk als gemakkelijkste variant.

Elk nadeel hep zijn voordeel, zei een bekend voetbalgoeroe
.
Op deze leeftijd sta je onbevangener tegenover een nieuwe relatie, de sociale druk is weg, status minder belangrijk, het hart staat open voor echte liefde, misschien wel de eerste?

Herkenbaar?

Lees verder!

In mijn vorige blog beschreef ik mijn korte relatie met een 'bordi'. Ik vertelde over de intensiteit van die relatie, maar ook over de investeringen die het kostte, om de relatie lopend te houden.

De relatie met een 'bordi' kenmerkt zich door afstoten & aantrekken. Verlatingsangst speelt een grote rol bij deze psychose, want dat is het.

Het rare is, dat de 'bordi' de relatie beëindigt als hij/zij (meestal een zij), vreest, dat jij een reden hebt om de relatie te beëindigen. Om je dan voor te zijn, wordt de relatie stop gezet, meestal met een slappe reden.

Juist omdat die reden slap is, en vaak ook nieuw en ongegrond, treedt er vertwijfeling op bij de partner. Hoe je te verdedigen tegen een aantijging, die de term niet waard is?

Zoals zo vaak ligt het antwoord in communicatie, gedoseerd en relativerend. Je weet dat na afstoten onvermijdelijk weer aantrekken volgt, dus de tijd is je beste vriend.

Het proces is echter verrekte vermoeiend, en uiteindelijk moet je, nadat dit je een aantal keren is overkomen, besluiten, voor je eigen bestwil, niet langer 100% emotioneel verbonden te willen zijn met je partner, afstand te nemen.

Wat is dan echter de relatie nog waard?

Lees verder!

Ruim vijf maanden geleden sprak ik af met een dame en uit die eerste afspraak volgde al snel een relatie, die tot recent duurde.

Een turbulente en zeer intensieve relatie, die al vijf keer ‘uit’ was geweest, op haar initiatief, om telkens wisselende redenen, in de eerste vier maanden. Iedere keer wist ik het te lijmen, maar ik weet dat er nu een definitieve breuk heeft plaats gevonden. Nummer zes dus, potje lijm is op.

Wat is het geval? De betreffende dame is en was gediagnosticeerd op ‘Borderline’, iets waar ze me, eerlijk is eerlijk, al vroeg over vertelde, maar dat ik weg schreef als een ‘smetje’, niets meer, niets minder. Wie hier zonder smet is, werpe de eerste steen…toch?

Als emotionele rots in de branding zou ik haar bijstaan, en haar nog 30 gelukkige jaren bezorgen, geen probleem. Haar probleem zou vervliegen als een vleug Chileense vulkaanas in de lucht. Wist ik veel van de reikwijdte van Chileense vulkaanas?

De eerste rimpels ontstonden na luttele weken, ik schreef daarover in eerdere blogs, maar wist het probleem toen nog niet op zijn merites te schatten. Ik had ‘wat’ getriggered en bleef in verbazing achter; het kwam toen nog goed.

Toen kwamen er problemen met haar werk, haar ouders en haar kinderen. Teveel, te snel, en tegelijkertijd. De ‘zwarte’ periodes kwamen frequenter, de ‘witte’ periodes werden korter.

Verbreken en lijmen van de relatie volgden elkaar in hoog tempo op, tussendoor hadden we een fantastische tijd, gingen naar de sauna, theater, film, gingen op vakantie, kroelden ons daar door heen, en deden heel vreemde dingen, niet passend bij onze generatie, or so they say. De helft van de week waren we er voor elkaar, fulltime.

Een ‘bordi’ kent weinig grenzen, emotioneel en qua acties, en is daarmee vaak grensverleggend voor de partner, die voor zijn gevoel regelmatig helemaal los kan gaan. De liefde van een ‘bordi’ is dan grenzeloos, en aanstekelijk. Verliefdheid summa cum laude, both ways, doorlopend.

De keerzijde is de omslag van ‘wit’ naar ‘zwart’, een proces, dat zich binnen een minuut kan voltrekken, door een foute of fout geïnterpreteerde opmerking, een vermoeide of verkeerde blik….

Als partner loop je dan ook vaak op eieren.

De ene keer kan praten nog helpen, de andere keer is het maar beter jezelf even onder het vloerkleed te schuiven. Als je nog kunt praten zijn het doorgaans zware gesprekken, de ‘bordi’ verlangt dan naar het niets, letterlijk, een leven of dood zonder prikkels. Soms zegt een stilte meer dan woorden, op dat moment lopen jouw wereld en die van jouw partner even niet parallel.

Je blijft echter het gevoel houden, dat jij, als stabiele basis, gecombineerd met professionele hulp, ervoor kunt zorgen, dat zo’n periode veel minder vaak voor zal komen. De balans blijft door slaan naar de goede periodes. Daarnaast ben je bang wat het je partner zal doen, als jij degene bent, die het niet meer trekt. Verlatingsangst is een groot thema.

Vanuit het streven naar het niets, kan een ‘bordi’ ook hulpverlening afwijzen, als die niet precies zo wordt aangeboden en binnen het tijdsbestek zoals verwacht. Als partner heb je dan de neiging de controle, de verantwoordelijkheid over te nemen, maar dat is tegelijkertijd ook de valkuil, waarin wij zijn getuimeld. Het lijntje tussen helpen en bemoeizucht is flinterdun.

Één van de laatste leuke uitjes, een cadeautje van haar, was de voorstelling “Man in the mirror”, een ode aan Michael Jackson in de RAI in Amsterdam.

Niet op de playlist, maar wel een heel mooi nummer van hem is “She’s out of my Life”

She's Out Of My Life
And I Don't Know Whether To Laugh Or Cry
I Don't Know Whether To Live Or Die
And It Cuts Like A Knife
She's Out Of My Life

Lees verder!

OK, ze was dus om één uur ’s nachts woest het huis uitgestampt, maar de eerlijkheid gebiedt te zeggen, dat ik er geen idee van had hoe ik haar getriggered had mij iets te vertellen, dat niet voor mijn oren bestemd was.

Met een enigszins onbestemd gevoel stap ik mijn bed weer in, ook met wat schuldgevoel, want had ik haar niet moeten tegen houden, desnoods de sleutels verstoppen? Tenslotte ijzelt het al een groot deel van de avond……Stuur haar nog een SMS “het initiatief ligt nu bij jou”.

’s Ochtends duik ik als eerste Internet op, om te checken of er nog rare dingen gebeurd zijn op de A1, de weg die ons verbindt. Paar gevalletjes blikschade, niks bijzonders, gelukkig.

Na mijn SMS-je van vannacht rest me weinig dan lijdzaam afwachten, of die telefoon wil rinkelen.

Nee, dus, en rond een uur of elf besluit ik haar te bellen. Geen gehoor. Mobiel, idem. Ruim een uur probeer ik het zo, uiteindelijk zelfs met de nummerherkenning uit. Stilte….totdat een zoemtoon aangeeft, dat er een SMS binnen gekomen is, een pijnlijke SMS, die de verwarring alleen maar groter maakt. Druk SMS verkeer volgt, en als die tekens niet meer voldoende zijn wordt overgestapt op de email. Die dag, woensdag, komen we niet dichter bij elkaar.

Donderdag gaat dit nog een tijdje door, totdat ik haar, in een bijna laatste wanhoopspoging, vraag om me in ‘Jip & Janneke taal’ uit te leggen, waar het pijnpunt precies ligt. Wat volgt is een liefdevolle maar tegelijk confronterende mail, die me eindelijk duidelijk maakt wat ik als klein, eigenlijk als grapje, heb bedoeld en wat door haar als groot is ervaren.

Communicatie heeft ten alle tijden te maken met een zender en een ontvanger. Komt er dan een storing op de lijn, dan kan de boodschap, daadwerkelijk of in de perceptie van de ontvang(st)er, verminkt raken, met alle gevolgen van dien.

Ik vertel haar dat ik kennelijk ziende blind ben geweest, en we spreken af ’s avonds via de MSN-chat verder te praten.

Een lange chatsessie volgt die avond, waarin veel wordt uitgesproken. Na enkele uren spreekt ze de verlossende woorden “zal ik je bellen?”.

Vrijdagmiddag om kwart over twee gooi ik mijn reiskoffertje, zoals gepland, in de auto, en rijd de straat uit.

Het stormt, op de snelweg verschuil ik me met mijn Smart met 80 kilometer per uur tussen de vrachtwagens, elk moment vrezend met auto en al over de vangrail gezwiept te worden.

De kilometers kruipen voort, maar de grijns verdwijnt niet van mijn smoel.

I’m on the road again, naar mijn lief……….

Lees verder!

Het wonderlijke van een site als deze lijkt de snelheid van het contact, de onmiddellijke diepgang in de conversaties, maar vooral het compleet omgekeerde proces. Waar je IRL een leuke vrouw ‘spot’ in een kroeg, haar drankje quasi nonchalant omgooit, nieuw drankje bestelt, een praatje begint, om er vervolgens helaas achter te komen dat Bonnie St. Clair helemaal niet zo fout scoorde in de IQ-test, is dat hier precies omgekeerd, natuurlijk behoudens het IQ-deel.

Je ‘spot’ de betreffende vrouw door haar blog, T2S, of via de chat (de zoekfunctie gebruik ik nauwelijks, actieve dames graag), start een chat/gesprek, en pas als dat gesprek wel heel erg leuk loopt, ga je haar foto & profiel eens goed bekijken. Voordat je het weet zit je dan op 40-50 uur aan privé chat, telefoon en mail, en weet je, dat als dat goed zit, dan maakt die foto of dat profiel weinig meer uit.

Zo ook met de blogs die ik besteedde aan mijn vorige date, waarmee ik uiteindelijk 3 heerlijke weekenden heb gehad. Tsja, inderdaad voltooid verleden tijd, de lichtsnelheid waarmee je elkaar vindt geldt ook voor het tempo waarmee aan het een en ander weer een einde komt. Drie weken op deze elektronische snelweg zijn vergelijkbaar met een jaartje kroeg, bios, etentjes, gewoon de conventionele wijze.

Één foute opmerking (shake hands Willem), en de wereld staat op zijn kop. Gecombineerd met een extern geplant, en daarna woekerend, zaadje, is het dan snel einde verhaal. Het zij zo, we noemen dat maar een leerproces, zuur is het wel, heb me zelden zo gelukkig gevoeld.

Het leert me wel, dat al dat gelul hier over al dan niet aanwezige rugzakjes gepraat voor de bühne is.

Beroer de juiste c.q. verkeerde snaar, en de rugzakjes ploppen weer uit hun locker. Weet die rugzakjes vervolgens maar eens te handelen of terug in hun kastje te stoppen, over eieren of gloeiende kool lopen wordt ineens een heel aantrekkelijk alternatief.

Dag, Lief……..het ga je goed

Lees verder!

Ik voel een siddering van haar hand onder de mijne, als een lichte elektrische schok, en vraag me af, of dit nu die veel besproken en bejubelde vonk is, die overgeslagen is. Trekt ze haar hand terug? Nee, ze legt haar tweede hand op de mijne, en de blik in haar ogen wordt weemoedig zacht.

10, 20, 30 seconden gaan voorbij, zwijgend, terwijl onze ogen elkaar een verhaal vertellen over wat is, en wat kan zijn. In de tussentijd verzamel ik moed voor de volgende stap: “de KUS”. Met mijn hand nog steeds op de hare, en nog steeds diep in haar ogen kijkend, schuif ik mijn stoel langzaam naar achteren.

”Is er nog wijn?”

Met die vraag ontwaak ik uit mijn lichte trance. Natuurlijk is er nog wijn, nog wel 10 flessen, als ze dat wil. Binnensmonds vloekend loop ik naar de keuken, haal de Chardonnay uit de koeling, schenk zwijgend haar glas bij en ga weer zitten. Hand weg, moment weg, de koetjes en kalfjes kunnen weer van stal gehaald worden.

Hondlief begrijpt dat assistentie op prijs wordt gesteld, en stelt zich verwachtingsvol op voor de deur. “De hond wil uit, loop je mee”, vraag ik, en het antwoord is bevestigend. Jassen aan tegen de gure wind, op dit tijdstip mag hondlief los, ze kent het rondje. De eerste 50 meter in marstempo, stevig stappend naast elkaar. Dan heb ik er genoeg van, pak haar arm en steek ‘m door de mijne. In rustiger tempo lopen we gearmd door het nachtelijk dorp, terwijl hondlief het veelvoud in meters maakt door vooruit te lopen en terug te komen.

Bijna thuis komen we langs het speeltuintje, dat achter mijn huis ligt. Ze ziet de wip en vraagt lachend “zullen we…?” Natuurlijk!

Als twee 49-jarige pubers laten we ons gierend van de lach gaan op deze kinderwip. “Wat er verder ook gebeurt, gewipt hebben we!”, roept ze me toe.

Eenmaal thuis gaat de muziek aan. Ik kan de stereo besturen vanaf de iPad via het netwerk, dus verzoeknummertjes zijn geen probleem, We dansen, snel en langzaam, tot zij zich tegen de bank op de grond laat zakken. Als snelle leerling begrijp ik, dat ik dit moment niet voorbij mag laten gaan, en kus haar. Kennelijk ben ik ook een slechte leerling, want de rest van de avond/nacht mag ik op herexamen, om de zoveel minuten.

Het loopt richting vijf uur ’s ochtends, de muziekkeuze wordt rustiger, het volume gaat omlaag.

De voordeurbel gaat. Terwijl zij wanhopig op zoek is naar enkele kledingstukken, die om temperatuurtechnische redenen uitgetrokken zijn, open ik de voordeur met geopend shirt. Twee heren van de Hermandad kijken mij streng aan: “Feestje, meneer?” Ik wijs met een stalen smoel op de geopende tussendeur, en zij horen de rustige loungemuziek aan, die door de opening sijpelt. Ze vertrekken, “vals alarm” mompelend in hun portofoon.

We besluiten toch de boel op te breken, en richting slaapverdieping te vertrekken. Eenmaal boven vertel ik haar de opties: rechtsaf logeerkamer, linksaf master bedroom. Licht spottend kijkt ze me aan en maakt zonder aarzeling haar keuze. Ik volg……………

Lees verder!

…mijn date is gearriveerd, en de komende 15-30 seconden zullen het verloop van de avond bepalen. Ze stapt uit haar auto, ziet me staan, de spanning breekt van haar gezicht en met een big smile komt ze richting voordeur.

“Een beer, je bent een beer” zegt ze met glanzende ogen, terwijl we elkaar begroeten. Niet gelijk frontaal, zoals virtueel al wel was gebeurt, gewoon netjes, drie keer op de wang, gevolgd door een innige omhelzing, waaruit de verstandhouding spreekt, hoe wij beiden de dag tot op heden beleefd hebben. De wel degelijke aanwezige spanning lijkt ‘geaard’ te worden.

Als dit soort non-verbale communicatie al zo vertrouwd aanvoelt, dan zal het verbaal ook wel goed komen, denk ik.

Op voorhand was ons beider angst natuurlijk, dat we het urenlange telefonische gehakketak vanuit ons eigen veilige coconnetje nu geen vervolg konden geven, ‘face to face’.

Ik leid haar de woonkamer in. Terwijl ik in de keuken een koffie met ijswater voor haar regel, zie ik hoe ze door de kamer loopt, op zoek naar aanwijzingen om haar beeld completer te maken. Weinig kans......boeken staan op de iPad of de e-reader, de aanzienlijke muziekcollectie op een harde schijf (HD1), video's op een zusje van HD1, via een mediacenter verbonden met de rest van de audiovisuele apparatuur. In dit huis weten zelfs de zoons niet hoe de knoppen te bespelen voor het gewenste resultaat, dat is voorbehouden aan de heer des huizes.

Ook het meubilair geeft geen aanwijzingen, dat is bij de koop van het huis gunstig overgenomen van een hokker in spé, en is functioneel, niet meer, niet minder.

Het gesprek loopt soepel, en zonder haperingen of stiltes. Feitelijk gaan we door waar we vannacht om 03.30 uur telefonisch gebleven waren. De koffie is vervangen door Chardonnay, en voordat we het weten is het 8 uur.

De deurbel gaat. Hondlief komt terug van die vermaledijde bezoekregeling, waartoe ik me twee jaar geleden heb laten verleiden. Ik onderdruk een duivelse glimlach, als ik de vragende blik zie in de ogen van ex: “wat doet die vreemde auto hier op dit tijdstip?”.

We gaan maar eens aan tafel. De gepleegde voorbereidingen betalen zich nu uit, want voorgerecht en hoofdgerecht staan binnen minuten op tafel. De wijn vloeit, en het gesprek wordt steeds geanimeerder.

Ik bedenk me, dat ik deze jongedame, met haar sprankelende ogen, levendige conversatie en gulle lach toch wel meer dan leuk vind. In de krochten van mijn geheugen ga ik 30 jaar terug, op zoek naar de logische volgende stap.

Ik kijk diep in haar ogen en, alsof het lichaamsdeel niet meer aan mij toebehoort, schuift mijn hand over de tafel en nestelt zich op de hare……….

Lees verder!

“Zondag 10.03 uur, ik stap onder de douche uit, een belangrijke dag vandaag. Afgelopen donderdag heb ik een newbee geholpen met haar eerste stappen in de chat en haar wegwijs gemaakt. Wat volgde was een lange privéchat en een telefoongesprek tot diep in de nacht. Die lange telefoongesprekken hebben zich herhaald, ook vannacht nog, vandaar, dat ik nu pas onder de douche uit stap.

Tijdens ons eerste telefoongesprek hebben we al een date afgesproken, tegen alle gangbare conventies in, bij mij thuis. Maar zij klonk vertrouwd en dat was kennelijk wederzijds.

Nu moet ik het huis opruimen, de kaarsen afstoffen, de plastic planten in de afwasmachine doen. En ook nog een dinertje verzinnen, want de toezegging zelf te koken had ze me ontfutseld.

Nu is het zo, dat ik onder druk het best presteer, dus tot een uur of één lummel ik wat rond, beantwoord wat mailtjes en bel haar, om haar gewoon nog even te horen, maar ook om haar op het hart te drukken vooral niet drie kwartier te vroeg voor de deur te staan. Ik ken mezelf, dan is het nog chaos.

Wat te koken? Als single ligt de tijd, dat ik voor 10-12 man de sterren van de hemel kookte, al enige tijd achter me, mijn culinaire vaardigheden zijn, mild gezegd, wat roestig geworden. En als je weet, dat jouw date in het verleden twee restaurants heeft gerund, dan weet je ook dat elke vorm van culinair borstgetrommel slechts een vorsende frons zal opleveren. Bovendien wil ik geen uren in de keuken staan, terwijl zij, ongeduldig trommelend met haar vingers, een sudoku oplost.

Voorbereiding dus, gerechten, die ik voor 95% kan prepareren, en nog slechts enkele minuten in de keuken vergen op het ‘moment suprême’ . Dus gevulde Serranoham voor, meermaal beproefde zuurkooltaart als hoofdgerecht, met warme vruchten (en Triple Sec) gevulde flensjes na. Pure smaken, geen poespas.

Inkopen, prepareren, om 16.40 uur schuift de laatste schotel de koelkast in. Tijd voor een snelle douchebeurt en, heel belangrijk, scheren met een nieuw mes. Lekker oubollige aftershave op, schoon shirt. Om 17.00 uur (godzijdank is ze er nog niet) kan ik de warzone in de keuken opruimen.

Het is inmiddels 17.20 uur, de spoorbomen gaan dicht en de bellen rinkelen, zoals acht keer per uur. Ik hoor dat inmiddels niet meer, nu wel.

Een laatste lap door de keuken (foto voor moeders?) en dan gaat mijn telefoon. Ik kijk op de klok, het is 17.23 uur, de lijn lijkt dood. Als door een magneet getrokken loop ik naar voordeur en doe deze glimlachend open.

Een mij vreemde auto staat voor het huis, het portier gaat open en een in skinny jeans en halfhoog laarsje gevat been is de eerste glimp, die ik van haar opvang………..

Lees verder!