In de loop van de tijd heb ik al heel wat profielen gezien. Zelfs een aantal van vrouwen. Ik zou niet durven beweren dat ik daardoor een expert geworden ben op het gebied van dating profielen, maar een aantal dingen zijn me toch wel opgevallen. Zo lijken de meeste mensen iemand te zoeken met dezelfde karakter eigenschappen en vooral dezelfde interesses. In een zeldzaam geval zie je staan dat opposites attract, maar meestal is het tegendeel het geval.

Lees verder!

Eerlijkheid. Als ik alleen al af ga op de profielen is eerlijk zijn één van de meest gewaardeerde eigenschappen. Doordat het zo belangrijk is voor veel mensen durf ik vaak niet eens toe te geven dat het voor mij niet altijd even belangrijk is. Soms waardeer ik het niet eens. En soms kan ik het heel goed begrijpen dat mensen ook uit eigen belang niet helemaal eerlijk zijn. Misschien komt het doordat ik er al vanuit ga dat niemand altijd eerlijk is. Ik ben daar niet cynisch over. Vind het heel menselijk. Alleen denk ik (op m4m) soms dat ik daar alleen in sta.

Lees verder!

Over eerlijkheid zijn al veel beschouwingen geschreven en hebben al veel mensen heftige discussies gevoerd. Toch wil ik daar via een aantal blogs mijn steentje aan bijdragen. De aanleiding voor dit blog is een discussie die we een tijdje terug met een aantal vrouwen onder elkaar hadden. Wat doe je als je ontdekt dat de partner van een vriendin is vreemdgegaan?

Lees verder!

Nadat ik er op gewezen ben dat ook niet m4m leden de blogs kunnen lezen heb ik getwijfeld of ik dit blog wel moest schrijven. Er staan een aantal ontboezemingen in die voor bekenden nogal schokkend kunnen zijn. Uiteindelijk besloot ik het te toch te doen, dit is ook een deel van mij. Laat ik dus maar gewoon beginnen met de eerste bekentenis: ik heb helemaal niets met Valentijnsdag. Zo dat is eruit. Het komt niet doordat het een commercieel fenomeen is. Vader- en moederdag heb ik altijd gekoesterd en op dierendag koop ik trouw iets extra lekkers voor mijn kleine diva. Mogelijk komt het doordat ik met die dagen wel ben opgegroeid, terwijl Valentijnsdag in Nederland iets van de laatste jaren is. Of misschien heb ik gewoon moeite met de opgeklopte romantiek. Het is in ieder geval geen bitterheid. Ik voel me niet alleen op die dag en ik ben niet verdrietig. Het doet me gewoon niets. Toch is er één ding waarvan ik stiekem wel geniet, Valentijnfilms. Het maakt me niet uit of de hoofdrolspelers Valentijn haten of er juist van houden. Of ze nu wel een date hebben of juist naarstig op zoek zijn. Het maakt mij niet uit.

Lees verder!

Heel soms bekruipt me ineens het gevoel dat het misschien wel aan mij ligt dat het daten nog niet echt succesvol verloopt. Tenminste als ik uit ga van het ultieme resultaat, iemand tegen komen voor wie ik bijzonder ben en die dat voor mij is. Als ik succesvol omschrijf als het hebben van een leuke tijd, dan is de score een stuk beter. Ik heb in de loop van de tijd een aantal bijzonder prettige dates met leuke mannen gehad. Voorzichtig aan merk ik echter dat ik er toch steeds meer naar verlang om die kriebels weer te voelen en het daten dus niet als echt succesvol beleef. En zoals ik al zei heel soms heb ik het gevoel dat dat misschien aan mij ligt. Heel soms maar, want meestal weet ik zeker dat het niet aan mij kan liggen. Ik ben niet voor niets lief, aardig, leuk met kinderen, zorgzaam, empatisch, spontaan, vrolijk (behalve in de ochtend), impulsief, sociaal, loyaal, gezellig, nieuwsgierig, gevoelig, intelligent, bescheiden, zelfverzekerd, stijlvol, aantrekkelijk, spannend en sensueel. Dat ik helaas af en toe ook kattig, chagrijnig (vooral in de ochtend), impulsief, eigenwijs, koppig, kooplustig, (te) nieuwsgierig, overgevoelig, wispelturig, (te) emotioneel en onredelijk ben is volgens mij hoogstens een bijkomstigheid.

Lees verder!

"Leeftijd is maar een getal. Je bent zo oud als je je voelt. Niet het aantal jaren dat je geleefd hebt, maar hoe je geleefd hebt bepaalt hoe volwassen je bent." Zo maar een paar wijsheden over leeftijd waar ik het voor een deel mee eens bent. Voor een deel ook niet dus. Natuurlijk is bijv. de ene 80-jarige de andere niet. Nog geen week voor zijn overlijden had mijn 81 jarige vader samen met zijn broer zijn wekelijkse fietstochtje gemaakt. Beetje kort die keer, want doordat ze overvallen waren door slecht weer kwamen ze niet verder dan 50 kilometer. Hij had het vaak over oudjes die hij tegen kwam of gesproken had. Aan alles kon je merken dat hij totaal niet besefte dat die "oudjes" vaak jonger waren dan hij. Een tante van me is ook zo’n krasse dame van 80. Soms gaan we samen een dagje weg. Zeker met mooi weer vindt ze het heerlijk om wat rond te toeren. De eerste keer dat we samen met het dakje open reden werd er heftig getoeterd. Ik zat direct te mopperen dat er toch echt niets aan de hand was en dat sommige mannen blijkbaar het liefst de weg voor zich alleen hebben. Mijn tante vond het echter logisch dat er getoeterd werd, twee mooie vrouwen in een cabrio, dan kun je dat verwachten. Ze gaf ook toe dat ze door de combi van het zonnetje en het windje in een beetje ondeugende bui was. Als ze een leuke man van een jaar of 60 zou zien, zou ze misschien wel met hem flirten. Ik weet dat ze dat absoluut niet meende. Toch kan ik van dit soort uitspraken genieten.

Lees verder!

Nee, ik werk niet voor Vrijuit vakanties. Toch ga ik hier ongegeneerd vertellen dat hun reclame me kriebels geeft, vakantiekriebels. Ik zie me al helemaal zitten met een drankje bij dat mooie appartement. Krijg romantische dagdromen bij het zien van het kasteeltje en hoewel ik al jaren geen kind meer ben, denk ik dat ik me stiekem zelfs een meermin zou voelen op dat mooie strand. Tja, ik ken hem zelfs uit mijn hoofd, de reclame. Waarom juist deze reclame me kriebels geeft? Ik denk dat ze gewoon een goede reclamemaker hebben.

Lees verder!

Vrienden kun je uitzoeken, familie niet. In mijn geval geen probleem. De familie die er het meest toe doet is natuurlijk de familie die het dichtst bij je staat, je ouders en eventuele broers en zusters. Mijn moeder was niet altijd de makkelijkste persoon om mee om te gaan. Ze maakte het vooral vaak voor zichzelf heel moeilijk. Maar ze had een groot hart – helaas ook een fysiek slecht hart – en ik hoef er geen seconde aan te twijfelen dat haar liefde voor ons onvoorwaardelijk was. Mijn vader kon soms lomp en vaak vreselijk eigenwijs zijn. Daar staat tegenover dat zijn leven draaide om het zorgen voor anderen. Ik geloof niet dat ooit iemand tevergeefs een beroep op hem heeft gedaan. Ook mijn broer heeft zijn mindere kanten. Hij leeft nog dus die laat ik nu even achterwegen. Perfect is hij zeker niet – een familiekwaal – maar ik zou absoluut voor hem gekozen hebben als ik wel de keuze had gehad.

Lees verder!

Regelmatig lees en hoor ik waarschuwingen over de verschillende sociale media. Kijk goed uit wat je openbaar maakt via Internet. Als een verkeerd beeld van je ontstaat, dan kan dit tegen je werken bij sollicitaties etc. Op zich een waarschuwing die je je ten harte moet nemen denk ik. Kan me zelfs voorstellen dat sommige mensen niet herkenbaar op een datingsite willen staan. Hoewel we hier volgens mij allemaal met het zelfde doel komen, kan ik me situaties voorstellen waarbij mensen graag hun privacy waarborgen door geen foto te plaatsen. Privacy is een groot goed. Juist daarom ben ik zo verbaasd over bepaalde tv programma’s.

Lees verder!

Onlangs was ik samen met een aantal anderen getuige van een discussie tussen een mannelijke en een vrouwelijke collega over de eeuwige strijd tussen beide geslachten. Iedereen kent dit soort discussies wel. De meeste clichés over mannen en vrouwen komen in een dergelijk discussie aan bod.

Vaak worden ze gepassioneerd gevoerd, maar wel met een luchtige, plagerige ondertoon. Meestal kan ik het niet laten me er ook in de discussie te mengen, maar dit keer was ik vooral een geamuseerde toehoorster, die – vanzelfsprekend – de kant van de vrouw koos. Helaas moet ik toegeven dat de man met een onweerlegbaar argument kwam. De vrouw beweerde dat vrouwen alles konden wat een man ook kon. Hierop antwoordde de man dat hij geen één vrouw kende die rechtopstaand kon plassen zonder te spetteren.

Tot ieders verbazing liep zij na dit antwoord boos weg. Ik trof haar even later in tranen aan. Ze voelde zich voor schut gezet en vond het weer een typische mannen reactie. Volgens haar waren mannen arrogant en dachten ze allemaal dat vrouwen hen nodig hadden. Zij vertikte het echter om afhankelijk te zijn van een man. Ik heb haar lekker uit laten razen. Wat kun je op zo’n moment zeggen? Dat het wel mee viel met de mannen? Dat ze lang niet zo arrogant zijn als ze lijken? Dat we helaas echt niet zonder ze kunnen, aangezien de wereldbevolking dan snel zou slinken? Dat het gewoon een gevatte opmerking van hem was en dat ze echt niet voor schut stond? Of dat het slim van haar was dat ze niet afhankelijk wilde zijn van een man? Allemaal waarheden die op dat moment toch beetje overbodig waren.

Ondanks ik haar reactie wel erg heftige vond had ze in één opzicht wel gelijk, het is niet goed om afhankelijk te zijn van een man. Ik wil vooral met een man samen zijn, omdat hij iets aan mijn leven toevoegt. Het leven nog net iets leuker, fijner en spannender maakt. Niet omdat ik me niet zonder man zou redden. Toch moet ik bekennen dat een man ook zeker zijn praktische nut kan hebben.

Dit voorjaar heb ik de mijn schuttingen, de schuur en mijn tuinmeubelen gebeitst. Het heeft me weken gekost om de klimop verwijderen, het houtwerk te ontvetten, schuren, opnieuw te ontvetten en natuurlijk te beitsen. Het was hard werken, maar ik was bijzonder trots op het resultaat en op het feit dat ik dit typische mannenklusje had volbracht. Hoezo hebben vrouwen een man nodig? In een soort overwinningsroes besloot ik een weekje met de auto op vakantie te gaan. Als een man naar Zuid Frankrijk kan rijden, dan kan ik het ook dacht ik. Sterker nog, ik kende vrouwen genoeg die dit deden, dus opnieuw ”hoezo heeft een vrouw een man nodig?". In drie dagen tijd reden we via Normandië en het Loiredal naar een plaatsje ten zuiden van Bordeaux waar we 3 nachten verbleven.

Vervolgens namen we bijna dezelfde route weer terug naar huis. Bij elkaar ongeveer 3.000 kilometer en dat samen met een reisgenote die geen rijbewijs bezat. Vooraf riep iedereen dat in drie dagen naar Zuid Frankrijk goed te doen was. Achteraf bleek dat toch tegen te vallen. We hebben een heel leuke vakantie gehad, toch had ik er spijt van dat alle hotels al vooraf besproken waren. Als dit niet het geval was geweest, was ik nooit zo ver naar het zuiden door gereden. Ik vond het toch behoorlijk zwaar. Vooral omdat ik op veel momenten niet ontspannen achter het stuur zat. De Fransen rijden mij te hard, zitten te dicht op je bumper, komen te snel naar rechts en toeteren zelfs als je 70 rijdt waar dit - geheel terecht - de maximum snelheid is. Ik voelde me behoorlijk zwak, omdat ik wenste dat er een man naast me zat die losjes met één hand op het stuur de 6% daling op de snelweg met 120km per uur nam. Het trotse en stoere gevoel dat ik had na het beitsen van mijn schutting was ik aardig kwijt.

Gelukkig kwam dat wel weer een beetje terug. In het hotel waar we drie nachten verbleven logeerden bijna alleen Nederlandse gasten en alle gasten waren (echt)paren. Tijdens het gezamenlijk nuttigen van de wijn bekenden de dames dat zij in Frankrijk niet achter het stuur stapten. In België wilden sommige nog wel rijden, maar daarna hield het echt op. Ze vonden het bijzonder stoer van me dat ik ons naar het Zuiden had gebracht. En langzaam kwam het gevoel van trots toch een beetje terug. Waarschijnlijk worden nu een aantal dames boos op me. Belachelijk dat ik daar trots op was. Ook op de schutting trouwens. Hoezo typische mannen klussen ? Mijn collegaatje had gelijk, alles wat een man kan kunnen wij ook. Behalve dan rechtopstaand plassen zonder spetteren (waar ik best een beetje jaloers op ben). In een discussie tussen de beide geslachten val ik ze daar ook onmiddellijk in bij. Toch verlang ik er stiekem af en toe naar weer te genieten van het praktische nut dat mannen kunnen bieden. Heel stiekem natuurlijk, want ze zijn vooral bedoeld om het leven leuker, fijner en spannender te maken.

Lees verder!

Ik heb heel erg getwijfeld of ik dit blog wel zou plaatsen. Uiteindelijk besloten om het toch te doen. De aanleiding is de emotionele discussie die ontstaan is n.a.v. de film "Komt een vrouw bij de dokter". Ik schrijf meestal vanuit iets dat me raakt en dit raakt me. Er zijn al veel verhalen over het onderwerp geschreven. Toch wil ik ook iets vanuit mijn eigen beleving daarover meegeven. Het is een verhaal dat ik in maart 2004 geschreven heb voor een lotgenoten site. Het is niet vrolijk en langer dan 1.000 woorden. Doe er mee wat je wilt en als je besluit het te lezen helpt het misschien een beetje de heftigheid van de discussie duidelijk te maken.


Van de vijf maanden van zijn ziekte heeft hij mijn man bijna vier maanden in het ziekenhuis gelegen. Uiteindelijk is hij daar ook overleden. De laatste zes weken verbleven we samen op een kamer. Een ziekenhuis is bepaald geen prettige plek om je tijd door te brengen. Toch merk je op een gegeven moment dat het iets vertrouwds krijgt. Als je een lange tijd in een ziekenhuis doorbrengt leer je verschillende mensen kennen. Medepatiënten, verpleging, mensen van de catering etc. In de periode dat mijn man nog lopend patiënt was, gingen we vaak samen naar beneden en kletsten dan wat met bekenden. Op een gegeven moment had het zelfs iets gezelligs. Later kon hij niet meer zijn bed uit. Ik ging iedere dag nog wel even naar beneden om te eten en een luchtje te scheppen terwijl hij rustte. De contacten die ik had opgebouwd waren heel belangrijk en maakte mede het ziekenhuis heel vertrouwd. De belangrijkste reden dat het een vertrouwde plaats werd en zelfs een beetje als een "thuis" voelde was echter, dat wij er samen waren. Toen mijn man overleden was voelde het heel vreemd om het ziekenhuis te verlaten zonder hem. We liepen door de gang naar de uitgang, ieder een deel dragend van alles wat we in de afgelopen tijd verzameld hadden. En, terwijl we daar liepen, overheersten twee gevoelens: ten eerste het idee dat ik hem helemaal alleen achterliet en ten tweede het gevoel uit het ziekenhuis gezet te worden. Ik raakte ons eigen vertrouwde plekje kwijt.

In de eerste tijd na zijn overlijden leek de pijn nog mee te vallen. Natuurlijk was er een enorm verdriet, maar ik voelde nog geen wanhoop. Het voornaamste gevoel was naast het verdriet eigenlijk vooral vermoeidheid. Ik ging daardoor zelfs enorm aan mezelf twijfelen. Na verloop van tijd werd de pijn echter iedere dag heviger. In het begin vond ik dat prima. Dit klopte, dit was wat hij verdiend had. Daarbij had ik nog een zekere controle over de pijn en het verdriet. Op sommige momenten overviel het me, maar meestal kon ik zorgen dat het op momenten kwam die betrekkelijk veilig waren. Op het kerkhof, achter de PC, tijdens gesprekken, allemaal momenten die ik zelf kon kiezen. Ik zag hem de hele dag voor me, maar ook dat kon ik sturen. Ik zorgde er voor dat het beelden waren van hem zoals hij was toen hij nog gezond was. Naarmate de pijn heviger werd, verloor ik ook steeds meer de controle. Ineens kon ik zomaar op de vreemdste plaatsen overvallen worden door heftig verdriet. De beelden van hem toen hij nog gezond was werden steeds meer vervangen door beelden van hem in het ziekenhuis. Soms wilde ik letterlijk weglopen van die beelden en de pijn. Ik heb wel eens tegen mezelf staan schreeuwen dat ik een stomme trut was door aan al die vreselijke momenten te denken. Natuurlijk hielp dat niet. Buiten de angst die ik gevoeld heb toen ik wist dat ik mijn man ging verliezen ben ik, denk ik, in die periode het meest bang geweest. In beide gevallen was ik de controle op de situatie volkomen kwijt.

Tijdens zijn ziekte heb ik heel hard geprobeerd die controle te bewaren. Als ik maar zorgde dat ik goed begreep wat de dokters ons vertelden, de artsen en verpleegkundigen scherp hield en heel hard voor hem vocht, dan zou hij het gaan redden. Toen dat niet hielp kwam er een fantasie voor in de plaats: Hoewel ik mensen vertelde dat het einde definitief naderde, wist ik zeker dat ik het door mijn liefde voor hem tegen kon houden. Natuurlijk besefte ik ergens dat het belachelijk was dat te denken. Ik heb ook serieus gedacht dat ik gek aan het worden was. Toch voelde het heel echt. Toen bleek dat ook dát niet hielp, kwam er een nieuwe fantasie als houvast: hij was heel ziek en moest even dood. Daarna kwam alles goed. Dit gevoel is ook na zijn overlijden een tijd gebleven. Vaak zat ik thuis op de bank en wist gewoon zeker dat hij terug kwam. In de periode dat de pijn heviger werd en ik de controle steeds meer verloor kwam het besef dat dit niet waar was. Vanaf dat moment kwam ook de wanhoop. Het leven werd één zwart gat en hoewel ik iedere dag dacht dat de pijn niet heftiger kon worden, bleek telkens de bodem van de put nog steeds niet bereikt.

Toch kwam er ineens een dag waarop de pijn niet erger werd. Hoewel het ook niet verminderde leek het feit dat die pijn er was minder erg te zijn. Uiteindelijk kreeg zelfs die pijn iets vertrouwds. Het vormde voor mijn gevoel een verbinding met mijn man. Door de pijn te voelen en ook door in de tegenwoordige tijd over hem te spreken zou ik hem nooit helemaal kwijt raken. Dat was de reden dat ik de pijn niet los wilde laten. Ik heb hard moeten werken om tot een omslag te komen. Eigenlijk kabbelt mijn leven op dit moment een beetje voort. Natuurlijk is er het dagelijkse verdriet en zijn er ups en downs. Alleen, zoals eerder gebeurd is, voelt het allemaal heel vertrouwd. En met dat gevoel van vertrouwdheid komt zo nu en dan ineens ook weer het gevoel van angst. Natuurlijk ben ik bang voor een terugval. Hoewel het toen als juist voelde, verlang ik absoluut niet terug naar dat gevoel van diepe wanhoop. Toch is dat niet eens mijn enige en zelfs niet mijn grootste angst. Eigenlijk ben ik veel banger voor wat komen gaat. Op goede momenten ben ik voorzichtig aan stiekem nieuwsgierig naar wat het leven me nog te bieden heeft. Op slechte momenten word ik overvallen door angsten over de toekomst.

Als je (jong) je partner verliest is één van de meest besproken onderwerpen, zowel tussen lotgenoten als vanuit omstanders, een eventuele nieuwe liefde. Indien dit onderwerp ter sprake komt roep ik stoer dat ik een nieuwe liefde niet uitsluit, maar alleen als aanvulling op mijn leven. Niet als voorwaarde voor een gelukkig leven, want daar ben ik alleen zelf verantwoordelijk voor. Nu het leven rustig voortkabbelt komt het besef dat ik dat straks waar zal moeten maken. Als ik het verlies van mijn man verwerkt heb, voor zover dat ooit helemaal mogelijk is, heb ik geen enkel excuus meer om níet gelukkig te zijn. Nu is gelukkig zijn een behoorlijk ambitieus doel dat ik mezelf zeker nog niet wil stellen. Het realiseren van een zinvol en prettig leven is echter al een hele klus waar ik soms enorm tegenop zie. Toch ga ik dat waar maken. Ik moet wel. Ondanks dat mijn man wist dat hij ging sterven, had hij vaak een zwakke, maar dappere glimlach op zijn gezicht. En zo wil ik ook de toekomst bezien, met een zwakke maar dappere glimlach.

Lees verder!

In 1980- ik was toen 13- heb ik met mijn vader een kano tocht over de Ardèche gemaakt. Het was een bijzondere en onvergetelijke tocht. Mooi, maar af en toe ook behoorlijk heftig.


Niet in de laatste plaats vanwege het feit dat er langs de veel Ardèche nudistencampings lagen. Het was nog voor de tijde dat topless zonnen heel gewoon werd. Ik had natuurlijk wel eens naakte vrouw gezien, maar nooit zo “open en bloot”. Naakte mannen kende ik alleen van de seksboekjes die ik een keer bij mijn broer op zijn kamer vond. Bewegende beelden van naakte mannen had ik nooit gezien. Misschien dat ik mijn vader wel eens bloot had gezien, maar dat kon ik me niet herinneren. Toen we de eerste keer bij een stroomversnelling omsloegen, kwamen er direct mensen toegesneld om ons te helpen. De meeste mensen kwamen van de oever en 1 man ben ik nooit meer vergeten. Terwijl hij naar ons toe rende ging het van “zwiep, zwiep, zwiep. Het enige dat ik kon denken was “laat mij maar verdrinken”. Soms word ik nog badend in het zweet wakker als ik hem weer in mijn droom op ons af zie komen.

De tweede keer dat we bij een stroomversnelling omsloegen was dat vooral heel angstig. Ik werd meegesleurd en mijn vader kon me niet helpen. Vlak na ons sloeg nog een kano om. Eén van de inzittende kwam vast te zitten tussen de kano en een rots. Hij had pijn, maar kon ook maar net zijn hoofd boven water houden. De stroming was zo sterk dat er, ondanks dat het een groepje jonge jongens van een jaar of 20 betrof, toch hulp nodig was om de kano terug te trekken. Er heerste een redelijke paniek. Aangezien ik een zwemvest droeg en de kans toch al klein was dat hij me nog in kon halen, was de keus wie hij moest helpen eenvoudig voor mijn vader. De reden dat we de tweede keer omsloegen was vooral vermoeidheid. Door de zon, de hele dag varen en de stroomversnellingen was ik zo moe dat ik soms onderweg in slaap viel. Als mijn vader mijn hulp nodig had bij een stroomversnelling, wekte hij me met de woorden “hulpmotor starten”. Na de tweede keer omslaan vond ik die woorden niet leuk meer, omdat ik het eigenlijk best eng begon te vinden, zo’n versnelling. Wij hadden nog wel de grootste overgeslagen. Ergens halverwege de tocht lag een hele grote. Toen we daar aankwamen bleken er een rij van kano’s voor te liggen om er door te kunnen. Vanwege de rij en het aanhoudende gegil, besloten wij onze kano op te tillen en langs de versnelling af te dragen. Waarschijnlijk daardoor en door het feit dat we alleen stopte om wat te eten en te drinken, niet om te zwemmen, kwamen we als tweede van onze groep bij het eindpunt aan. Een wat ouder echtpaar met eigen kano’s waren als eerste aangekomen. Terwijl ik op de harde stenen in slaap gevallen was, hield mijn vader een praatje met ze. Ze vroegen hem of hij begreep waarom, al die andere mensen natuurlijk, ongeoefend aan zo’n tocht begonnen. Het was echt niet zonder gevaar.

Waarom ik dit verhaal vertel? Niemand in mijn omgeving kan het nog aanhoren en met mijn vader kan ik het er helaas niet meer over hebben. Dus was ik blij dat ik het als metafoor kon gebruiken in mijn blog. De tocht was heftig, maar ook mooi en bijzonder. Juist ook door de nieuwe ervaringen en de stroomversnellingen. Als het een rustig watertje was geweest, dan was ik niet uit vermoeidheid tussendoor in slaap gevallen, maar uit verveling. Toch heb ik soms het gevoel dat veel mensen vinden dat het leven een rustig watertje moet zijn. Je mag vooral geen heftige emoties hebben. Vooral geen negatieve emoties. Geen rugzakjes hebben en alles rationeel benaderen. Emotie lijkt soms een teken van zwakte.

Een kennisje kwam een tijd terug tot de ontdekking dat haar man al een jaar een verhouding had. Toen ze hem er mee confronteerde, koos hij voor die andere vrouw. De opmerking die zij het meest te horen kreeg was dat ze blij moest zijn dat ze het ontdekt had en van die … af was. Blijdschap was nu juist de enige emotie die ze niet voelde. Het gevolg was dat ze ook nog het idee had dat ze verkeerd reageerde. Buiten de pijn en het verdriet, voelde ze ook nog gemis. Hij was de vader van haar kinderen en de man van wie ze al die jaren gehouden had. Naast wie ze al jaren lang ’s-morgens wakker werd. En ondanks de pijn die haar had gedaan, miste ze dat. Toch moest ze blij zijn. Ook bij m4m kom ik soms opmerkingen en “spreuken” tegen die mij het gevoel geven dat ik je met een glimlach op je gezicht moet zorgen dat het leven rustig voortkabbelt. Benader het leven vooral positief en rationeel. Ik pleit niet voor het zwelgen in zelfmedelijden of voor het blokkeren van je leven. Ik begrijp best dat niemand daar mee opschiet. Wat ik wel fijn zou vinden, is dat je negatieve emoties ook mag erkennen. Dat je niet bijna verontschuldigend moet zeggen dat je hoofd het wel weet, maar je hart het nog niet voelt. Misschien heeft je hart wel gewoon gelijk en zit je hoofd er in dit soort zaken naast.

Ik wil geen kabbelend leventje. Kan enorm van dingen genieten. Ik heb mezelf een tweedehands cabrio cadeau gedaan in december en voel me nog steeds heerlijk als ik in mijn auto stap. Bij het zien van spelende puppies begin ik spontaan breed te lachen. Een heerlijk maaltijd met fijn gezelschap maakt mijn dag een top dag. En als mijn kat bij me op schoot ligt en me aan kijkt me een blik waarvan ik zeker weet dat ze me wil vertellen dat zij het meest gelukkige katje op aarde is, voel ik een enorme vertedering. Ook Bbijheid en geluk horen bij het leven. Net als spanning. Een stroomversnelling op zijn tijd kan ik zeker waarderen. Dat neemt niet weg dat ik het ook eng vind om een stroomversnelling tegen te komen. Ik loop de kans om weer om te slaan.

Lees verder!

Sinds een tijdje heb ik een speciaal plekje. Het is een eetcafé aan één van de Loosdrechtse plassen. Waarom het zo’n speciaal plekje voor me is? Misschien gewoon vanwege het uitzicht. Of omdat het naast mijn droomhuisje ligt. Het huis stond een tijdje terug te koop voor een prijs die belachelijk hoog was voor 70m2 woonruimte. Als je echter bedenkt waar het ligt, was het een droomprijs. Voor mij alleen niet op te brengen. Dat geef ik onmiddellijk toe. Het is echter geen prijs van een luchtkasteel Het zou zo maar kunnen dat ik daar ooit ga wonen. Daar mag ik soms graag van dromen. Of misschien is het plekje gewoon speciaal, omdat ik daar regelmatig met mijn vader gegeten heb. Door omstandigheden heeft mijn vader ruim een jaar lang ieder weekend bij mij gelogeerd. Soms baalde ik daar een beetje van, maar ik deed het met liefde en we hebben genoeglijke uurtjes aan de plas doorgebracht.

Ik heb al veel mensen meegesleept om het met me te delen. Tot nu toe ben ik er echter pas één keer op een date geweest. Dat was met een man met wie ik voor mijn gevoel al iets speciaals had. Toen ik hem leerde kennen hadden zijn vrouw en hij net besloten dat het beter was te gaan scheiden. Soms is het prettig om van achter je schermpje betrekkelijk anoniem met iemand over dit soort dingen te “praten” en hij was dan ook blij met mijn luisterend oor. Natuurlijk bespraken we ook andere onderwerpen, maar het was wel een soort rode draad. Vooral ook omdat hij na het besluit nog een tijd lang bij zijn ex en de kinderen woonde. Ik heb het nooit meegemaakt, maar kan me heel goed voorstellen dat het een heel lastige situatie is. Bijna een onnatuurlijke situatie zelfs. In een dergelijke situatie is een chatvriendin fijn, maar is daten geen goede optie. Dat deden we pas toen hij in zijn nieuwe huis woonde. We besloten wel gewoon als vrienden op date te gaan. Dat leek ons beide het meest verstandig. Natuurlijk wist hij van mijn speciale plekje en hij stelde voor daar heen te gaan. Ik heb even geaarzeld. Voor mijn gevoel kwam hij daarmee wel erg dichtbij. Aan de andere kant, we gingen als vrienden uit eten en ik was er al vaker met vrienden geweest. Ik liet dus niets van mijn aarzeling merken en zei dat het een goed idee was.

Tijdens onze eerste ontmoeting bleek dat de klik die er tijdens onze chat en mailcontact was, er ook in het echt was. Het klikte zelfs zo dat de vriendschap dezelfde avond een plusje kreeg. Ik wist nog niet goed wat ik er mee aan moest. Er was een duidelijke klik, alleen zou dat tot verliefdheid leiden? En zou het wel verstandig zijn verliefd om hem te worden? Hij was nog maar pas gescheiden. Ongeveer twee weken laten volgde de tweede date. Tijdens het eten was hij heel aanhalerig. Heel lief. Heel intiem. Heel verwarrend en beangstigend. Vooral omdat ik nog niet wist of het verstandig was om me te laten gaan. Ik heb hem laten weten dat ik het verwarrend vond en dat ik gewoon niet zo sterk ben in dat soort vormen van intimiteit. Hij begreep dat volkomen, vooral omdat een relatie er (op dat moment) niet in zou zitten. Hij wilde me niet in de war brengen en vooral niet kwetsen. Tijdens het eten had hij zich even laten gaan omdat ik zo lief, geweldig, prettig gezelschap en - wat de + betreft - hemels was (zijn woorden, niet die van mij). De volgende date zou hij er rekening mee houden.

We wisten zeker dat er een derde date zou komen. Alleen hadden we het beiden vrij druk. Na een week of 3 kwam ik hem ineens op een datingsite tegen. Tijdens de chat vertelde hij me dat ik hem geïnspireerd had om zich aan te melden. Door mij had hij gemerkt dat hij het heerlijk vond om bij een vrouw te zijn. En hij had goed nieuws: al de eerste week had hij iemand leren kennen en was verliefd! Wat mij het meest raakte was dat hij oprecht van mij verwachtte dat ik blij zou reageren. Natuurlijk was ik blij voor hem, alleen overrompelde het me wel. Ik was nog aan het nadenken of het verstandig was me te laten gaan bij hem en hij had al iemand ontmoet op wie hij verliefd was. Ik reageerde daardoor een beetje koel. Hij was daar teleurgesteld over. Ik was toch zijn vriendin, zijn maatje? Dat was ik ook. Ik kon ook niet goed uitleggen waarom het pijn deed dat ik weer lief, geweldig, hemels, maar niet speciaal was. Heb mijn excuus aangeboden en gezegd dat ik natuurlijk heel blij voor hem was en dat meende ik ook. Het gaat nog steeds heel goed tussen die twee en dat gun ik hem van harte. En hij voelt ook nog steeds als een vriend.

Toch kreeg ik vorige week zaterdag weer even een steekje. Ik had mezelf getrakteerd op een heerlijke asperge lunch en genoot zoals altijd van het prachtige uitzicht. Naast me zat een stelletje van ongeveer mijn leeftijd. Het was duidelijk dat ze pas sinds kort verliefd waren. Het was te zien aan de manier waarop ze niet van elkaar af konden blijven en het was – ja sorry – te horen aan hun gesprekken. En even voelde ik een steek en dacht aan mijn date daar terug. Op zich niet vanwege hem, wel vanwege het feit dat ik een speciaal plekje heb, maar geen speciaal iemand om het mee te delen. Ben blijkbaar een lieve, geweldige, hemelse vriendin+. Nu nog iemand ontmoeten voor wie ik speciaal ben.

Lees verder!

Het schijnt dat onze generatie dames geboren in de 60-er jaren, een populaire generatie is. Dit hebben we te danken aan twee tv-series. Het begon met Sex and the City. Door de serie waren vrouwen van in de 30 ineens helemaal hot. En dat net op het moment dat wij dertigers waren. Vervolgens werden we 40 en toen kreeg je Desperate Housewives. Twee heel verschillende series, maar – als je de verhalen mag geloven – met hetzelfde positieve effect voor onze generatie. Dank u dames.


Natuurlijk is het fijn om tot een populaire generatie te behoren. Alleen heb ik soms het gevoel dat als het om het andere geslacht gaat, we vooral populair zijn bij (veel) jongere generaties. Op deze site valt het mee, maar op een andere site word ik regelmatig benaderd door mannen van in de 30 en soms zelfs door jongens van in de 20. En dat geldt natuurlijk niet alleen voor mij. Ook in het echte leven heb ik die ervaring en hoor dat ook van andere dames. Soms is het natuurlijk best verleidelijk. Ergens streelt het toch je ego. Vooral als een jongeman echt zijn best doet. Ik heb zelfs wel eens de verleiding niet kunnen weerstaan. Liet me over halen door semi-verstandige opmerkingen als “Leeftijd is pas belangrijk, als jij het belangrijk maakt”. Of “Wat maakt het uit dat mensen zouden denken dat ik je toy-boy- ben. Het doet er alleen toe wat wij denken”. Toch gaf het me uiteindelijk geen goed gevoel. Voor mij is leeftijd wel degelijk belangrijk. En zeker bij één van hen dacht ik telkens dat iedereen lachend naar ons keek en hoorde ik mensen fluisteren “toy-boy, toy-boy”. Hij was 10 jaar jonger dan ik en had een nog prachtig ontwikkeld wasbordje. Hij liep daar niet mee te koop, maar voor mijn gevoel kon dat niemand ontgaan. Natuurlijk genoot ik daar ook van. Meestal schoot hij na een bezoekje van mij snel een spijker broek en colbertje aan – ja zonder shirtje dus – en liep mee naar mijn auto. Als ik hem dan zo zag staan, voelde ik de neiging om mee terug te lopen en opnieuw van dat prachtige lijf te genieten. Als we samen waren, was het ook geen probleem. Natuurlijk merkte ik dat ik ouder was, maar we konden het prima samen vinden. Ik ben ook wel eens met een collegaatje van 30 naar een concert geweest en ga binnenkort met een ander collegaatje van 30 speed-daten. Voel dus niet echt een generatie kloof. Alleen als mensen ons samen zagen, dan schaamde ik me. Het is zelfs zo dat ik een heel leuk contact met een man afhoudt, omdat hij 37 is. Op zich een zeer volwassen man dus. Toch voelt het ongemakkelijk.

De vraag is alleen waarom doe ik er zo moeilijk over? Soms krijg ik het gevoel dat dat iets typisch vrouwelijks is. Mannen lijken geen enkele moeite te hebben met jongere vrouwen. Sterker nog, een veel gehoorde klacht is dat je als 40+ vrouw als snel te oud bent voor 40+ mannen. Ik heb ook nog nooit gehoord dat een vrouw een toy-girl werd genoemd als ze met een oudere man was. Hoogstens een golddigger, maar dat slaat niet puur op de leeftijd en dan ligt het negatieve toch weer bij de vrouw. Heeft het te maken met het feit dat bij vrouwen het uiterlijk een belangrijke eigenschap is? Ik zie soms profielen waarin de mannen ongegeneerd aangeven een schoonheid te zoeken. Niet zelden zijn dat in mijn ogen mannen die niet bijzonder aantrekkelijk zijn. Maken wij ons vrouwen ons sneller druk of we wel aantrekkelijk genoeg zijn t.o.v. de (jongere) partner/date/minnaar? Of is het gewoon cultureel bepaald? Ik betrap mezelf er ook op dat ik het soms over het Paay-complex heb, terwijl ik geen seconde nadenk over de verhouding tussen Michael Douglas en Catherina-Zeta Jones. Of komt het gewoon simpelweg doordat een man zijn leven lang vruchtbaar kan zijn en een vrouw niet?

Bij het lezen van het blog van Eik over haar loodgieter dacht ik alleen “go for it girl”. Wat maakt het verschil 48 t.o.v. 58 tenslotte uit? Hij is een volwassen man, dus geniet. Ik realiseerde me dat ik dat ook dacht vanwege zijn leeftijd. De kans dat hij nog kinderen wil is kleiner dan bij een man van nog geen 40. Tegenwoordig kun je zelfs na je overgang nog kinderen baren, maar voor veel mensen geldt 40 voor de vrouw toch als magische grens als het om een kinderwens gaat. Dat maakt denk ik dat een relatie met een jongere man een grotere kans heeft dat het tijdelijk is. En dat geeft waarschijnlijk weer het gevoel dat het niet serieus kan zijn. Dat hij wel een toy-boy moet zijn. Lekker, maar niet meer dan dat.

Misschien moet ik er gewoon niet te veel over nadenken? Alleen kijken of de persoon me raakt, ongeacht zijn leeftijd? Waarschijnlijk niet eens een slecht idee, maar o jee als mensen denken…

Lees verder!

Op zich duurt mijn date carrière al best lang. Zeker als ik dit vergelijk met die van een goede vriendin en twee kennisjes. Zij hadden maar een maand en max. 2 dates nodig om die ene te vinden. Toegegeven, de goede vriendin is niet alleen slim en lief. Ze is ook een Zuid-Europees ogende schoonheid met benen waar menig meisje van 20 jaloers op is. Aan de andere kant, ik ben bijzonder lief (echt) en vrij slim. Daarbij kan zeker sinds Grey’s Anatomy niemand ontkennen dat rond en vrouwelijk ook heel aantrekkelijk kan zijn. (In mijn geval natuurlijk gewoon is, alleen in mijn profiel beweer ik zelfverzekerd, maar ook bescheiden te zijn). Ik zou daarom bijna gaan denken dat het aan mijn date tactiek ligt.


Volgens de reclame van een concurrente datingsite is het een probleem dat veel mensen te lang (mail)contact hebben voor ze afspreken. Ik weet ook dat veel mannen graag snel tot een afspraak komen. Alleen elkaar ontmoeten geeft uitsluitsel over de vraag of het echt klikt. Daar zit iets in, toch is mijn ervaring dat de leukste dates die dates zijn waarop ik me echt verheug. Daar gaat meestal wel een weg aan vooraf. Ik moet eerst blij worden van een berichtje of telefoontje. Het gevoel hebben dat ik iemand al een beetje ken. Pas dan ben ik echt blij met het idee dat we samen afspreken. Heeft deels te maken met het feit dat ik geloof in ouderwetse hofmakerij en deels met het feit dat ik me op mijn gemak willen voelen bij iemand. Ook de dates die op die manier tot stand kwamen hebben niet "De Ware" opgeleverd, maar wel leuke momenten en blijvende contacten. Ik wil deze tactiek daarom niet graag los laten. Al zijn er natuurlijk altijd uitzonderingen op de regel.

Ik had een tijdje contact met een man uit Leeuwarden. Hij organiseerde evenementen en reisde daarvoor door heel Nederland. Toch duurde het een tijd eer hij in de buurt van Utrecht was op een moment dat ik ook tijd had. Hij werd hierdoor 1 van de mannen met wie ik het langs contact had eer het tot een ontmoering kwam. Toen ik hem net leerde kennen verheugde ik me enorm op zijn berichtjes en de msn gesprekken met hem. Hij was ooit journalist geweest en zijn mailtjes lazen heerlijk vlot weg. Op een gegeven moment kwam daar al wat verandering in. Hij werd claimerig. Vaak sms-te hij me met de vraag hoe laat ik online kwam. Het ergerde me een beetje dat het voor hem een uitgemaakte zaak was dat ik online kwam. Als ik geen zin had kon hij vrij gepikeerd reageren. Op een gegeven moment werd ik echt boos. Ik had een verjaardag en had verteld dat de kans klein was dat ik daarna nog tijd en/of zin had om te chatten. Dat hij dus niet op me moest rekenen. Toch kreeg ik om half 2 ’s-nachts een sms-je waarin hij vroeg waar ik bleef. Ik antwoordde terug dat ik op bed lag en hem binnenkort wel weer sprak. Boos reageerde hij dat hij speciaal voor mij opgebleven was en dat ik hem had moeten laten weten dat ik geen zin in een gesprek met hem had. De volgende dag bood hij zijn excuus aan en de 2 weken daarop was ons contact eigenlijk weer zoals in het begin. Ik zei daarom toch ja toen hij enthousiast vertelde dat hij een evenement in de buurt van Utrecht had en me vroeg of ik zin had hem te ontmoeten. Het werd de kortste date uit mijn carrière.

Hij wilde graag een stukje rijden, wat te drinken kopen en langs de waterkant samen kletsen. Daarna konden we wat gaan eten en misschien nog even een cafeetje in duiken. Hij wilde alleen eerst even wat rust. Aangezien hij de hele dag tussen de mensen had doorgebracht kon ik me dat heel goed voorstellen. Vooral toen hij zelf al spontaan zei dat ik dan wel eerst een vriendin een sms-je moest sturen dat ik met hem alleen zou zijn, vond ik het helemaal prima. Het begon ook best aardig. We kletsten tijdens het rijden over van alles en nog wat en vonden een mooi rustig plekje om te zitten. We zaten nog maar net toen hij zijn hand op mijn knie legde en hem langzaam naar boven wilde schuiven. Daarbij keek hij me bijna loensend van begeerte aan en zei:”Ik ben het best zat. Zullen we maar gewoon seks hebben en de volgende keer wat leuks gaan doen?”. Ik weet niet wat ik het meest beledigend vond: het idee dat hij er vanuit ging dat ik zo maar direct seks wilde of het idee dat hij er vanuit ging dat seks met mij "gewoon" is en niet onder leuke dingen doen valt. Heel diep heb ik over die vraag niet nagedacht. Ik heb hem vriendelijk verzocht me direct terug te brengen naar mijn auto. Zo niet dan zou ik iemand bellen om me op te halen. Hij sputterde nog even tegen en beet me toe dat hij me niet zo preuts had ingeschat. Toen hij me weer bij mijn auto afzette waren er net iets meer dan 15 minuten verstreken.

De volgende dag mailde hij weer met 1001 excuses. Ik heb ze niet aanvaard en heb niet eens meer terug gereageerd. Iemand die het verschil niet kent tussen preutsheid en het recht hebben om met respect behandeld te worden, is mijn tijd niet waard.

Lees verder!

In een film (of was het een serie, ben het even kwijt) zag ik een keer dat een man het bed voor zijn vriendin versierd had met rozenblaadjes. Ook heb ik wel eens beelden van een bad met daarom heen een verzameling kaarsen langs zien komen. Van kaarslicht word ik persoonlijk niet koud of warm. Waxinelichtjes vind ik zelfs vreselijk. Het ontging mij ook totaal waarom die man het bed met rozenblaadjes versierd had. Leek me erg lastig en vervelend om op te ruimen. Och, dat laatste klinkt iets te zuur. Zou een man dat voor me doen en me hoopvol aankijkend vragen of ik het mooi vond, zou ik vast gemeend ja antwoorden. Ik zou namelijk het gebaar mooi vinden. Het is fijn als iemand iets speciaal voor jou doet in de hoop dat je dat fijn vindt. Natuurlijk beetje jammer dat hij me zo slecht kent, maar toch. Uren hand in hand zitten en elkaar in de ogen kijken is niet aan mij besteed. Natuurlijk vind ik een ondergaande zon mooi. Zeker in een tropische omgeving. Ik kan daar ook zeker 2 minuten stil naar kijken. Misschien zelfs hand in hand. Daarna is de kans groot dat ik met mijn armen ga zwaaien en met weidse gebaren vertel waarom ik de zonsondergang mooi vind. En eerlijk gezegd ben ik bang dat de vioolmuziek die in een restaurant speciaal aan ons tafeltje wordt gespeeld, al na 1 minuut door mijn gebabbel verstoord wordt. Niet dat ik een vreselijke kletskous ben, maar dat soort cliché romantische scènes maken me onrustig. Liefkoosnaampjes als schatje of liefje kunnen me zelfs irriteren. Kortom het plaatje is denk ik duidelijk, ik ben geen romantisch type.


Zo zag ik mezelf in ieder geval. Wat maar goed is ook, want ik was niet getrouwd met de meest romantische man van de wereld. Heb welgeteld één keer bloemen van hem gehad en dat was mijn trouwboeket (die ik nog zelf heb uitgekozen ook). Ook in een ander opzicht was onze huwelijksdag een hoogtepunt in de romantiek, hij heeft me die dag verteld dat ik er mooi uitzag. Dat was een unieke belevenis. Het aanzoek was minder romantisch. Tijdens onze brunch op de nieuwjaarsdag van 1999 maakte hij tussen twee happen door de opmerking dat als we dat jaar trouwden we getrouwd de 21e eeuw in zouden gaan. Was misschien wel een aardig idee. Ik geef toe, mijn spontane tranen maakten het alsnog een roerend tafereeltje. De man van een vriendin van me is al even erg. Toch hoorde ik mezelf hem onlangs tegenover mijn vriendin verdedigen. Zij klaagde over zijn gebrek aan romantiek en deed dat op een middag dat ik hem net had horen brommen dat hij niet begreep dat sommige huwelijken zo snel stuk gingen. En dat hij al helemaal niet begreep waarom sommige mannen zo nodig vreemd moesten gaan. Volgens hem trouwde je met de vrouw met wie je oud wilde worden. Dat dat soms misloopt kan, maar niet eenvoudig en niet te snel. En de vrouw met wie je oud wilt worden is de beste vrouw die je ooit tegen gekomen bent, dus vreemdgaan was belachelijk. Oké, hij bromde het dus en bromde het niet eens speciaal tegen mijn vriendin, maar toch vond ik het heel romantisch.

Daar gaat romantiek toch over? Over het geloven in liefde? In het idee dat je samen oud wilt worden? Niet ten koste van alles, maar dat je het wel de moeite waard vindt om daar samen voor te gaan. Voor mij gaat het om het geloof in langdurige verliefdheid. Ik ben er van overtuigd dat liefde en verliefdheid hand in hand gaan. Ook geloof ik in het gevoel van één zijn dat je samen kunt beleven. Het gevoel dat de rest van de wereld even wegvalt als je elkaar aankijkt. Geen minuten lang starend in de ogen van de ander, maar gewoon even naar elkaar lachend. Dat intense gevoel van verbondenheid is bijzonder en dat is voor mij romantiek. Daar kunnen geen kaarsen, rozenblaadjes, vioolmuziek of ondergaande zon tegenop. Kortom het plaatje is duidelijk, ik ben een hopeloos romantisch type heb ik ontdekt.

Lees verder!

In veel profielen lees ik dat mannen intimiteit belangrijk vinden binnen een relatie. Helemaal mee eens. Intimiteit is misschien zelfs wel de basis van een relatie. Toch vraag ik me af wat ze precies bedoelen. Soms heb ik het gevoel dat het bedoeld is als een eufemisme voor erotiek, of platter, voor seks. Nu ga ik hier zeker niet beweren dat seks niet intiem kan zijn. Alleen zijn het wat mij betreft zeker geen synoniemen. Over het onderwerp heb ik al eens pittige discussies gehad: wat is voor iemand intimiteit?


Een kennis van me was voorzichtig verliefd op een vrouw. Hij durfde dat nog niet helemaal toe te geven. Vooral niet omdat zij hem graag leek te mogen, maar niet verliefd was. Ik was bang dat hij gekwetst zou worden, omdat ze voor mijn gevoel gemengde signalen af gaf. Volgens hem was ze heel duidelijk. Ze waren vrienden, maar ze waren nooit intiem geweest. Hij genoot echter enorm van haar gezelschap. Soms keken ze gewoon alleen maar samen tv. Hij zittend, zij liggend met haar hoofd op zijn schoot. Vol verbazing luisterde ik hier naar. Hoe kon hij zeggen dat ze nooit intiem waren geweest? Hoe wilde hij dat moment dan noemen?

Een andere kennis maakte een soortgelijke opmerking. Hij ging sinds kort met een leuke vrouw om. Ze was slim, lief, charmant en helaas ook nog getrouwd. Haar man en zij waren in relatietherapie. Hoewel ze nog niet bereid was haar huwelijk op te geven, wilde ze het wel af en toe ontvluchten. Ze deed dat letterlijk. Pakte haar koffers en ging een weekendje naar Parijs of Londen. Als het maar een eind van haar man vandaan was. Toen mijn kennis en zij elkaar een week of 2 kenden, vroeg zij hem mee op zo’n weekend. Hij twijfelde en vroeg aan mij advies. Ik vond het lastig om dat te geven. Kon hem alleen vertellen dat ik het zelf niet zou doen. Ondanks dat antwoord ging hij toch met haar mee. Ze deelden een hotelkamer met kingsize bed, maar “er was niets gebeurd”. Hij begreep dan ook niet waarom hij het zo moeilijk vond dat ze daarna weer terug ging naar haar man. Als ze intiem waren geweest, oké, maar er was niets gebeurd. Hij had haar zelfs niet zonder kleding gezien, want hij ging pas naar bed als zij er al in lag. Ze lagen dan een tijdje hand in hand te praten. Meer fysiek contact was er niet geweest. Opnieuw was ik totaal verbaasd.

Voor mij is samen slapen – en dan bedoel ik letterlijk slapen – één van de meest intieme momenten die je samen kunt delen. In je slaap ben je volkomen jezelf. Je legt iedere bescherming af en bent dan ook totaal kwetsbaar. Natuurlijk bedoel ik dat niet letterlijk, al is dat zeker ook het geval. Je toont de ander dat je je vertrouwd voelt. Dat je je volkomen op je gemak voelt in het gezelschap van de ander. Dat is voor mij intimiteit. Het heeft te maken met een gevoel van verbondenheid. Je mag en kunt jezelf zijn. Intimiteit is ook dan ook niet iets dat je alleen kunt delen met een partner. Je kunt het ook delen met vrienden. Iedere maandag ga ik bij een vriendin eten. Na het eten vleien we ons beiden op een bank. Schoentjes uit, beentjes opgetrokken, volkomen ontspannen. We kijken samen Top models (eh tja) en bespreken de week. Voor mij is dat ook intimiteit. Dat zou betekenen dat die kennis wel gelijk had, ze gaf geen gemende signalen af, ze was gewoon een vriendin. Alleen blijft het tricky als er bij één van de twee sprake is van diepere gevoelens dan vriendschap. Een kenmerk van intimiteit is namelijk ook dat je je kwetsbaar op stelt en wanneer je je kwetsbaar op stelt, loop je het risico gekwetst te worden. Dat is het addertje onder het gras. Dat is de reden waarom ik er vaak enorm bang voor ben. Dat ik me vaak afstandelijk opstel. Show me your cards, and I show you mine. En zelfs als de ander zijn kaarten toont, blijf ik voorzichtig. Je kunt ook gekwetst raken zonder dat de ander dat wil. Pijn vermijden is lang mijn hoogste doel geweest.

Was het maar zo dat intimiteit een synoniem was voor erotiek. Dan zou het eenvoudig zijn om intiem te zijn.

Lees verder!

Voor een aantal jaar terug had ik nooit durven bekennen dat ik me aangemeld had op een datingsite. Tegenwoordig is het nog steeds niet zo dat ik daar tegen iedereen open over ben, maar het echt verborgen houden doe ik zeker niet meer. Als mensen weten dat je je je bezig houdt met internetdaten, dan vinden ze dat op zich best stoer, maar ook gevaarlijk. Je weet maar nooit wat voor types je tegenkomt. Veel mensen hebben wel een keer een verhaal over iemand gehoord waar het (bijna) fout ging: de verhalen lopen van aanranders, tot oplichters naar simpelweg vreemdgangers waar je pas achter komt nadat je al helemaal in de ban bent van. De meeste mensen waarschuwen je dan ook om voorzichtig te zijn. Een waarschuwing die mezelf natuurlijk ten harte neem. Niet alleen bij een date via internet trouwens, ook als ik iemand in het echte leven heb ontmoet blijf ik voorzichtig. Probeer daarbij zo veel mogelijk op mijn gezond verstand te vertrouwen. En meestal lukt dat ook.


Soms laat mijn gezond verstand me helaas een beetje in de steek. Twee weken terug had ik een receptie voor een 25-jarige bruiloft. Daar ontmoette ik een man met wie de fysieke aantrekkingskracht vanaf het begin enorm was. Alleen zijn nabijheid gaf al kriebels en dan bedoel ik niet de onschuldige vlindertjes in de buik. Daarnaast was er meer. Ik voelde me volkomen op mijn gemak bij hem en we waren al snel alleen nog met elkaar in gesprek. Op een gegeven moment vertelde ik hem spontaan dat ik bijna vergat dat er nog andere mensen op de receptie aanwezig waren. Hij lachte naar me en antwoordde dat hij dat al een heel tijd terug vergeten was. Bij sommige mensen komt dat over als, ja tuurlijk, bla bla bla. Bij hem deed zijn opmerking me glimlachen. Ik geloof niet in liefde op het eerste gezicht en dat was het ook niet, maar dat er “iets” was dat was duidelijk. Ik was dan ook blij toen hij me net voor hij wegging het nummer van zijn mobiele telefoon gaf en in m'n oor fluisterde dat hij me graag weer wilde zien. Wilde niet te gretig lijken en heb hem pas een sms-je gestuurd toen ik afscheid genomen had van het bruidspaar en in mijn auto zat. Ik bedankte hem voor zijn nummer en liet hem weten dat ik uit keek naar een vervolg. Hij ook, alleen eh of ik voortaan alleen door de week overdag wilde sms-en en een beetje voorzichtig wilde zijn! Het raakte me echt. Ten eerste omdat het me echt een leuke man leek en ten tweede omdat ik het niet aan had zien komen. Ik heb in gedachte de gesprekken nog eens door gelopen. Hoe kon het dat ik nergens in het gesprek het idee had gekregen dat hij een relatie had? Hoe kon ik zo naïef zijn? Waar was mijn gezonde verstand gebleven?

Natuurlijk had ik een scherp antwoord moeten geven op zijn sms-je. Helaas kwam ik niet verder dan “oké”. Het is misschien laf, maar ook de dagen daarna kon ik het niet opbrengen hem te laten weten hoe ik over zijn sms-je dacht. Pas toen hij weer contact met mij zocht heb ik gereageerd. Kon er niet onderuit. Ik vertelde hem dat ik niet oordeel over iemand die vreemdgaat, maar dat ik toch geen verder contact meer wilde. Hij vond dat jammer, want hij had het gevoel dat wij het op veel vlakken en vooral fysiek heel goed zouden kunnen vinden samen. Dat kon ik niet ontkennen. Ik ben er nog steeds van overtuigd dat er sprake zou zijn van Lust met een vetgedrukte hoofdletter L. Alleen zou het wel lust zijn met een gebonden man. Hij vroeg me of ik moeite had met het feit dat hij een relatie had, omdat ik me schuldig zou voelen tegenover zijn vriendin. Dat was volgens hem niet nodig. Gelukkig nam hij me als persoon serieus genoeg om niet te schrijven dat zijn vriendin het niet erg zou vinden. Zijn argument was dat het zijn keus was om mij zijn nummer te geven, dus ik had geen reden om me schuldig te voelen. Ook daarin moest ik hem gelijk geven. Ik bezig het principe dat degene die een relatie heeft verantwoordelijk is voor zijn trouw, niet ik. Tenzij ik ook een vertrouwensrelatie heb met de vrouw om wie het gaat, zoals bij een vriendin. Lijkt geen heel aardig principe, toch geloof ik daar absoluut in. Ik ben echter wel verantwoordelijk voor de trouw aan mezelf. Als volwassen single vrouw is het echt niet zo dat ik vind dat lust en liefde niet te scheiden zijn. Zoals al uit eerder blog van me bleek heb ik niet perse iets tegen een vriendschap+. Ik kan daar voor dat moment zeker van genieten ook als ik geen verliefde gevoelens heb. Alleen is er bij een man met een relatie geen sprake van een vriendschap+, maar van een verhouding. Als je aan zoiets begint weet je van te voren dat je geen gevoelens mag krijgen voor de ander. Dat wil ik mezelf niet aan doen. Ik wil geen genoegen nemen met de kruimels als ik eigenlijk graag de taart wil. Ik vind dat ik de taart waard ben en het is aan mij om eventueel met minder genoegen te nemen. Het is niet aan de ander om mij op voorhand minder aan te bieden! Dat heb ik hem dan ook laten weten.

Zijn reactie was hypocriet en voelde toch ook heel lief: ik was het zeker waard en het speet hem dat hij me dat niet bieden kon. Hij voegde er zelfs aan toe dat ik geen genoegen moest nemen met een simpele taart, alleen één met slagroom en kers. En toen voelde ik toch weer een lichte steek van spijt dat hij een relatie had.

Lees verder!

Natuurlijk wil ik niet hypocriet zijn. Ik sta met een profiel op een datingsite voor hoger opgeleide singles. Ik sta ook op een “algemene”datingsite, maar geef daar aan dat ik iemand met minimaal een HBO-opleiding zoek. Daarbij staat duidelijk in mijn profiel dat ik het kan waarderen als een man met woorden om kan gaan. Voor een deel een vriendelijke manier om aan te geven dat ik niet enthousiast word van teksten als “ik vint je een liefe vrauw”. Voor een ander deel gewoon zoals het er staat, ik kan het waarderen als een man met woorden om kan gaan. Een mooi en goed geschreven tekst kan me raken. Ik merk ook dat ik op de andere site reacties van mannen met slecht geschreven berichtjes en profielen bijna standaard beantwoord met de opmerking dat ik niet denk dat we matchen. Vaak zijn dat toch mannen met lagere opleidingen. Het is soms wel lastig, want als mannen door vragen waarom we niet zouden matchen durf ik niet keihard toe te geven dat het om de opleiding gaat. Voor mezelf moet ik daar wel eerlijk over zijn. Ik voel me tegenwoordig vooral tot hoger opgeleide mannen aangetrokken. Toch schrok ik enorm van delen van teksten over het zogenaamde “downdaten”. Ik begrijp dat degenen die de bloggen schreven vervelende ervaringen hebben. Het soort relaties dat zij beschrijven zou ook niet mijn wens zijn. Vooral de delen over drank en het teren op het geld van is natuurlijk vreselijk. Alleen lijkt het nu bijna dat dit onlosmakelijk verbonden is aan een relatie met een lager opgeleide man. Mijn ervaring is dat dit niet waar is!


Ik heb me bedacht dat het niet handig is om telkens mijn man in mijn blogs noemen. Dit kan irritant werken en het gevoel geven dat ik niet toe ben aan een nieuwe relatie. Toch heb ik besloten dat nog een keer te doen. Toen ik hem leerde kennen was ik 26. Hij was een 46-jarige weduwnaar met 2 volwassen dochters en een lage Technische opleiding. Ik schreef al eerder dat ik op zijn uiterlijk viel. Toch was dat natuurlijk niet het enige. Ik voelde me vertrouwd, veilig, rustig bij hem. Soms kan ik best een opgewonden standje zijn en hij straalde rust uit. Daarbij had hij wat wel “boerenverstand” wordt genoemd. In het dagelijkse leven, het echte leven, het praktische leven was hij vaak veel slimmer dan ik. Contacten met instanties, zeker schriftelijke contacten, waren mijn taak. Ik regelde zaken. Zocht dingen uit. Hielp hem met het leren omgaan met een computer. Hij zorgde voor de technische zaken. Stak zijn handen uit zijn mouwen en zorgde dat dingen gewoon gedaan werden. Ons hele huis was eigenhandig door hem verbouwd. Misschien waren onze cursussen voor de duikbrevetten wel het meest illustrerend, ik haalde zonder moeite en vaak zonder leren iedere theorie test. Hij moest keihard blokken en haalde de testen zelfs met mijn hulp maar net. Toch was hij de betere duiker en voor mij de ideale buddy. Hij hielp me bij de duik, zorgde dat ik rustig werd en zonder hem had ik niet zo van onze hobby kunnen genieten. Hij teerde niet op mijn geld, want hij kon geweldig met geld omgaan en ik verdiende maar net iets meer dan hij. Drinken deed hij met maten. Eerlijk gezegd was ik stiekem trots toen hij aan de oncoloog vroeg of hij nog wel een wijntje mocht drinken. Voor mij was het een teken dat hij in de jaren met mij geleerd had van bepaalde geneugten des levens te genieten. Als hij niet was overleden dan waren we vast nog heel gelukkig met elkaar geweest, niet in de laatste plaats omdat we elkaar aanvulden. Dat ik nu een ander type man zoek, komt doordat ik een andere vrouw ben dan toen ik hem leerde kennen en met hem samen leefde.

Mijn ervaring is dus heel anders. Daarbij vind ik “downdaten” een naar woord en vraag me af hoe je bepaalt wie “downdate”. Iemand gaf al aan dat het niet alleen met opleiding te maken heeft, maar ook met bijvoorbeeld geld en status. Voetballiefhebbers onder ons kennen de naam Rob de Wit vast nog wel. Geen erg intelligente man. In interviews kwam hij nauwelijks uit zijn woorden. Ik ben bang dat zelfs veel zogenaamde domme blondjes een hogere IQ hadden dan hij. Toch getuigde zijn doelpunt tegen Hongarije van (ruimtelijk) inzicht en het vermogen om snel een besluit te nemen. Het doelpunt is niet zo legendarisch als dat van Marco van Basten tegen Rusland, maar staat nog bij veel mensen in het geheugen gegrift. Hij bracht op dat moment een groot deel van Nederland in vervoering, wat maar weinig mensen gegeven is. Een man met een bijzonder talent. Date je met een dergelijke man onder je niveau? Ik durf daar nee op te antwoorden. Niet alleen intelligentie is een begeerlijke eigenschap. Helaas werd zijn carrière vroegtijdig beëindigd door meerdere hersenbloedingen. Voor hem een persoonlijk drama, voor ons voetballiefhebbers toen een enorme klap. Een bijzonder talent ging verloren. Maar werd hij daarmee in eens een “downdate”? Klinkt wel heel hard als het antwoord ja is.

Lees verder!

Een tijdje terug werd ik in de supermarkt aangesproken door een stoere kerel van een jaar of 4. Hij wilde weten wat ik die avond ging eten. Geen idee meer wat het was, maar volgens mij was hij ook niet echt onder de indruk. Logisch, want wat ik ook in gedachte had, het kon niet op tegen de plannen die zij hadden. Triomfantelijk vertelde hij me dat zijn pappa pannenkoeken ging bakken. Op zo’n moment is alleen een welgemeend “dat is lekker!” op zijn plaats. Blijkbaar zei ik het welgemeend genoeg, want ik kreeg spontaan een uitnodiging om mee te eten. Ik heb hem verteld dat ik dat heel lief vond, maar dat ik helaas die avond niet kon. Een ander keertje misschien. De kans dat ik ze weer tegenkom en dat hij dat nog weet leek me klein, dus durfde op die manier te reageren. Natuurlijk heb ik heel even gedacht “oh pappa bakt, is er geen mamma die ook mee eet”, maar natuurlijk was dat maar heel even. Vooral omdat zijn vader een jonge dertiger bleek te zijn die er net aan kwam lopen toen ik vriendelijk de uitnodiging afsloeg. Hij lachte verontschuldigend naar me en voelde zich volgens mij een tikkeltje opgelaten.


Toch had ik zeker niet het gevoel dat zijn zoontje aan het koppelen was. Waarom hij een vreemde vrouw aansprak, geen idee, maar voor een koppel poging was het te subtiel. Ik had namelijk van een vriendin gehoord hoe kinderen daar mee om kunnen gaan. Zij is ruim 4 jaar geleden gescheiden. Haar zoontje was bijna 4 toen ze uit elkaar gingen. Haar ex zag af van een regelmatige bezoekregeling. Tegenwoordig zit er iets meer regelmaat in zijn bezoekjes. Het duurt nu iets minder vaak meer dan 2 maanden voor hij weer iets van zich laat horen. Zo lang haar zoontje blij is zijn vader te zien, accepteert zij de regeling. Het betekent wel dat zij feitelijk de enige ouder is die hem opvoedt en met wie hij grotendeels samen is. Inmiddels vindt hij dat helemaal prima. Voetbal kijken doet hij met oma en met zijn oom bespreekt hij mannen problemen zoals de vraag “hoe haal je de volgende level van een bepaald computerspel”. Zijn moeder is weliswaar een vrouw, dus niet stoer, maar kun je ook best hebben. En met vaderdag heeft hij iemand om een cadeautje voor te maken. Een vader in huis is dus geen speciale wens meer.

Voor 2 jaar terug had hij die wens wel. Hij had bedacht dat als mamma weer trouwde dat hij dan weer een pappa zou hebben. Hevig geëmotioneerd legde mijn vriendin hem uit dat al woonde zijn pappa niet meer bij ze, hij toch altijd zijn pappa zou zijn. Oké, maar toch als ze weer zou trouwen, dan zou er toch weer een pappa in huis wonen?!. Hij had al een lijstje met mogelijke kandidaten. Helaas was mijn vriendin erg kieskeurig en wees iedereen af. De eerste op zijn lijst was haar ex, maar daar was ze al mee getrouwd geweest. De tweede ,zijn vriendje Walther, vond ze te jong. De derde, haar broer, was al getrouwd. En nummer 4, Sinterklaas, was weer te oud en woonde te ver weg. Conclusie, het moest een pappa zijn zonder bijbehorende mamma, die niet te ver weg woonde.

Natuurlijk zat mijn vriendin erg in over het gesprek. Ze had het luchtig proberen te houden, maar het deed haar enorm pijn. Daar kwam een paar dagen later nog een enorme schok bij ook. Haar zoontje kwam helemaal blij thuis van school. Timo’s vader was een pappa zonder mamma! Timo en hij zagen het helemaal zitten. Als ze zouden trouwen zou dat veel voordelen hebben. Niet in de laatste plaats dat ze dan hun DS spelletjes konden delen! Mijn vriendin was bang dat ze ook al even enthousiast met het voorstel bij Timo’s vader waren geweest. Het zou niet alleen gênant zijn, maar ook pijnlijk. De moeder van Timo was een paar maanden daarvoor overleden. Gelukkig hadden ze afgesproken dat hij het eerst thuis tegen zijn moeder zou zeggen. Hij wist tenslotte uit ervaring hoe kieskeurig zij was. Nu leek dit de ideale deal, maar toch. Met veel geduld heeft mijn vriendin uit kunnen leggen dat pappa’s en mamma’s alleen trouwen als ze elkaar al een tijd kennen en elkaar heel lief vinden. Dat dat elkaar lief vinden spontaan gebeurt en dat het dus heel fijn was dat hij meedacht, maar dat het toch beter was als mamma zelf iemand vond om mee te trouwen. De gênante en pijnlijke confrontatie met Timo’s vader was daarmee voorkomen. Haar zoontje heeft verder geen koppelpogingen gedaan.

Soms denk ik echter stiekem dat zijn pogingen niet subtiel waren, maar dat ik hem best als cupido zou willen verkleden. Compleet met pijl en boog. Als alleenstaande moeder en enige kostwinner blijft voor mijn vriendin niet veel tijd over om te daten. Vooral niet omdat ze zuinig wil omgaan met de gunst van het oppassen. Ik kan mij dan ook niet herinneren dat ze in die 4 jaar ooit een date gehad heeft. En dat gun ik haar wel. Gewoon zodat ze zich even alleen maar vrouw kan voelen. Niet de moeder van, niet de ex van en niet de medewerkster van. Gewoon een vrouw die een leuke date heeft, bewonderd wordt en daar van geniet. Maar helaas, al verkleed ik hem als cupido, een man vinden om zijn pijlen op te richten zal best lastig zijn. Vind het voor mijzelf al lastig. En natuurlijk blijft de vraag of zij op een koppel samenwerking tussen haar zoontje en mij zit te wachten. Denk dat ze me geduldig zou uitleggen dat zoiets spontaan moet gebeuren.

Lees verder!

Geweldig vind ik ze, de stoer stappende kleuters met hun kleurrijke Cars of Barbie rugzakjes. Ik vind het helemaal geweldig, omdat ik weet dat er vaak niet meer dan een broodtrommeltje plus bijpassend drinkbekertje in de rugzakjes te vinden is. Ik heb zelf geen kinderen, maar het is mijn favoriete cadeau voor een kind dat naar groep 1 gaat. Onmisbaar om je heel groot te voelen op de eerste dag op weg naar.

Zo geweldig als ik de mini kleurrijke uitvoering vind, zo weinig heb ik met de volwassen exemplaren. Voor tieners kan ik me de aantrekkingskracht nog voorstellen, maar bij boven de 20 ontgaat het me. Natuurlijk begrijp ik best dat ze super handig kunnen zijn. Je kunt van alles meenemen zonder je handen te hoeven gebruiken. In sommige gevallen zelfs kinderen. Wanneer ik toevallig ergens backpakkers zie lopen, is het nut me volkomen duidelijk. Alleen is de kans dat ik ooit een backpakker word zeer gering. Voor mij geen rugzak dus.

Bij de figuurlijke rugzakken ligt het precies andersom. Jaren geleden werkte ik voor een stichting die de zorg had voor de uitvoering van de kinderopvangregeling van verschillende (CAO) partijen. Ons werk was puur administratief. Wij waren totaal niet betrokken bij de opvang zelf. Om ook eens de praktijk te zien werden alle medewerkers in groepjes bij 2 verschillende kinderdagverblijven uitgenodigd. Bij één van de kinderdagverblijven hield de directrice een soort promotie verhaaltje. Ze vertelde dat ze niet alleen voor goede opvang wilde zorgen, maar vooral de kinderen bij 4 jaar met een rugzakje vol positieve bagage over wilden dragen aan het basisonderwijs. Ze bedoelde het ongetwijfeld heel goed en je kon zien dat ze trots was op hun principes. Ik kreeg echter een nare smaak in mijn mond. Een kind hoort als enige bagage een broodtrommeltje en bijpassende drinkbeker te hebben.

Bij volwassenen hoort er voor mij heel wat meer in te zitten dan dat. Tot mijn verbazing lees ik soms dat iemand in profiel nadrukkelijk aangeeft dat hij geen rugzak heeft en/of iemand zonder zoekt. Een tijdje terug vroeg ik me af hoe dat kan als je – zoals voor veel van ons geldt– de 40 gepasseerd bent. Hoe kun je dan geheel zonder bagage zijn en is dat nu echt positief? Maken de dingen die je meemaakt je niet tot wie je bent? Geeft het je niet het vermogen om dingen te herkennen, om mee te leven met anderen, om te relativeren etc? Ik hoef niet iedere herinnering dagelijks her te beleven, maar koester ze wel. Ook de slechte herinneringen. De angst toen we hoorden dat mijn man ziek was en de pijn toen we de strijd verloren. Ik koester de trots dat ik op een gegeven moment weer verder kon en weer een toekomst zag. Mag nog graag terug denken aan alle mooie dingen die ik (met hem) heb meegemaakt. Naar aanleiding van sommige profielen vroeg ik me af of ik dat moest opgeven om een leeg rugzakje te hebben. Ik heb het daar wel eens met anderen over gehad. Sommige mensen gaven aan dat het er om gaat dat je je herinneringen/ervaringen een plekje geeft. Als ik aan backpakkers dacht, leek de rugzak me een prima plek. Dichtbij en toch heb je je handen vrij. Ik moest echter toegeven dat het er wel vermoeiend uitzag, wandelen met een enorm gevaarte op je rug. Dat was wel een nadeel. Er moest toch een manier zijn om je bagage te behouden en toch licht te reizen?

En ineens herinnerde ik me de knapzak van Douwe Dabbert. Voor degene die nu denken “de wat van wie”: Douwe Dabbert is een stripfiguur die reist met een betoverde knapzak. Het is niet meer dan een zakdoek aan een stok. In de knapzak bevindt zich echter altijd net wat hij op dat moment nodig heeft. Dat kan iets zijn om het gevaar te weren – want Douwe is een avontuurlijk baasje – of gewoon om een picknick te houden. Alle goede en slechte zaken bij de hand en toch licht bepakt. Het leek me heerlijk om zo te kunnen reizen. Om af en toe een greep in je knapzak te kunnen doen en net dat te treffen waar je op dat moment behoefte aan hebt. Sommige herinneringen en ervaringen komen mogelijk jaren niet te voorschijn.. Andere kunnen je vaker helpen en zien dus vaker het daglicht. Geen verspilling van bagage en toch een lichte tred.

Als het mogelijk is om met een figuurlijke rugzak door het leven te gaan, moet het ook mogelijk zijn dit te doen met een figuurlijke knapzak. Het werkt nog niet altijd. Soms duikt ineens onverwacht een herinnering of gevoel op dat ik net even niet kon gebruiken. Maar met wat training en geduld lukt het me vast en zeker om de knapzak onder controle te krijgen.

Ga ik dit vermelden in mijn profiel? Natuurlijk niet. Zelfs na het lezen van dit blog zullen er mannen zijn die geen idee hebben waar ik het over heb. Maar dat is ook niet belangrijk. Ik wil niet licht reizen om te voldoen aan de wensen van bepaalde mannen. Als zij niet samen met mij af en toe herinneringen, ervaringen, angsten en positieve gevoelens willen delen, dan voldoen ze toch niet aan mijn wensen. Ik wil zo door het leven gaan, omdat dat voor mij fijn is en dat een ander daar ook profijt van kan hebben is mooi meegenomen.

Lees verder!

Het is een cliché dat vrouwen nooit weten wat ze aan moeten trekken. Meestal valt dat voor mij best mee, maar bij een eerste date heb ik daar ook last van. Mogelijk is het de eerste ontmoeting met de man van je leven en dan wil je toch goed voor de dag komen. Als het goed gaat komt er natuurlijk ooit een moment dat ik me in zijn gezelschap geheel ongegeneerd in mijn huispak hijs dat zo lekker zit. Of trek ik op een warme dag waarop ik alleen samen in de tuin wil zitten en toch nergens heen hoef, dat hemdje aan dat eigenlijk boven de 35 en/of maat 42 echt niet meer kan. Maar voor dat het zo ver is wil ik toch graag vrouwelijk en een beetje stijlvol voor de dag komen. Tot mijn grote schrik las ik een tijdje terug dat de meeste mannen een vrouw graag casual gekleed zien op een eerste date. Bij voorkeur in spijkerbroek. Ik moet bekennen dat ik soms langs “Wie kiest Tatjana” zap. Zij heeft blijkbaar hetzelfde artikel gelezen en ik moet - niet zonder enige jaloezie- eerlijk toegeven dat ze daar nog mee weg komt ook. Helaas behoor ik tot de grote(re) groep vrouwen voor wie dat in mijn ogen niet geldt. Ik voel mezelf zeker aantrekkelijk, alleen vind het gebruik van kleding daar wel een handig hulpmiddel bij.

Probleem opgelost zou je zeggen. Trek aan waar je je aantrekkelijk in voelt en wees je zelf. Alleen helaas, ik ben een vrouw en zo simpel ligt dat dus niet. Ik kan me bijv. heerlijk druk maken over de vraag of ik niet te overdressed zal zijn voor de gelegenheid of ten opzichte van de man met wie ik een date heb. Dit probleem is nog groter als ik in een heel impulsieve bui al na een pril contact ingestemd heb met een ontmoeting. Hoe schat je in wat voor kleding type hij is? Als de afspraak dan ook nog heel vaag is, zo van we gaan ergens wat eten, dan is het probleem bijna bergen hoog.' Ergens' kan van een eetcafé tot een luxe restaurant zijn. Vorig jaar had ik zo'n impulsieve en vage date afspraak. Het was zomer, prachtig weer en ik liet me door mijn zomerse bui meeslepen. De afspraak was dat we in Amsterdam een hapje zouden eten en dan gezellig iets zouden drinken. Vanuit een soort van geniale ingeving vroeg ik hem naar een “dresscode”. Dat zou mijn probleem een stuk verlichten. Als hij dan toch mocht kiezen, dan ging zijn voorkeur uit naar vrouwelijk, beetje sexy, niet ordinair, maar wel jurkje of rokje en hakjes. De kleding waar ik me als vrouw aantrekkelijk in voel, dus ik ging met een goed gevoel op pad.

Vanwege het mooie weer had hij besloten toch iets makkelijks aan te trekken. Niets mis mee, maar ik voelde me dus wel zwaar overdressed. Aangezien het Sail Amsterdam week was, had hij zich bedacht dat het wel eens erg druk kon zijn en had daarom al thuis gegeten. Het leek hem leuk ergens wat te drinken op een terrasje en dan naar het vuurwerk te gaan kijken. Natuurlijk baalde ik dat hij me niet even had laten weten dat het etentje niet door ging, maar op de meeste terrasjes is meestal ook wel wat te eten te krijgen, dus oké. Helaas was dat vast wel mogelijk, maar een plek vinden op een terrasje bijna niet. Voor mijn gevoel hebben we half Amsterdam door gelopen voor we twee lege stoeltjes vonden. Nancy Sinatra zong ooit “These boots are made for walking”, maar dat gold zeker niet voor mijn laarsjes. Die waren bedoeld om me van de auto naar het restaurant te brengen om vervolgens alleen af en toe koket getoond te worden als ik mijn benen over elkaar sloeg. Toen we eindelijk een plekje gevonden hadden wilde ik dan ook liever niet meer opstaan. Hij was echter heel enthousiast over het vuurwerk en dat had wel iets vertederends en aanstekelijks. En och, mijn auto stond in de parkeergarage bij het station, dus onder een wandeling kwam ik toch niet uit. Ik had er echter niet op gerekend dat we al wat laat waren als we een goede plek wilden hebben en dus flink door moesten stappen. Zijn tempo van flink doorstappen lag gelijk aan mijn tempo voor een flinke sprint. Niet alleen mijn laarsjes waren daar
niet echt geschikt voor. Ook mijn jurk werkte niet mee. Ik ben dan ook bang dat ik zwaar hijgend, zelfs zwetend, en onbewust hardop mopperend achter hem aangerend heb.

Gelukkig waren we op tijd voor een goede plek en hadden een goed uitzicht op het vuurwerk. Dat vuurwerk was mooi, zijn enthousiasme en die van het jongetje naast ons roerend om te zien en toch waren mijn pijnlijke voeten het enige waar ik op een gegeven moment nog aan kon denken. En het erge was dat het een leuke date had kunnen zijn als ik de juiste dresscode had gekregen. Voor een leuke avond is soms niet meer nodig dan mooi weer, prettig gezelschap, lekker drankje en genieten van het enthousiasme van de ander. Ook in dat geval was het niets tussen ons geworden. Hij was vriendelijk gezelschap. We
hebben absoluut gezellig gekletst, maar de chemie was er niet. We hadden dan echter vast wel met meer plezier op de avond terug kunnen kijken. Ik omdat mijn voeten niet dagen daarna nog brandde en hij omdat ik vast prettiger gezelschap had geweest, als.

Maar misschien is de moraal van het verhaal wel dat je alleen een leuke avond kunt hebben als je eerlijk aangeeft hoe je je voelt. In dit geval, dat ik een eenzijdige verandering van de plannen niet prettig vond.

Lees verder!

Jaren terug was ik een 23 jarige assistent account in dienst van een klein, maar ambitieus RA kantoor. Eén van de ambities was te groeien. Er waren dan ook regelmatig sollicitatierondes. Tijdens één van die rondes was ik toevallig tijdens de gesprekken op kantoor. Hevig opgewonden kwam de oficemanager - of heette ze toen nog gewoon secretaresse? - mijn kamer binnen gelopen. Er zat een kandidaat te wachten en ze had nog nooit van haar leven zo'n lelijke man gezien. Tot haar verdediging moet ik aanvoeren dat ze pas 22 was. Natuurlijk was ik vreselijk nieuwsgierig en voelde direct een enorme behoefte op komen op het toilet te bezoeken. Op weg daar heen kwam ik namelijk langs hem af. Tot mijn verdediging moet ik aanvoeren dat ik pas 23 was. Of het de lelijkste man was die ik ooit gezien had, weet ik niet meer. Maar dat was goed mogelijk. Hij was bijna zo wit als een albino en werkelijk niets in zijn gezicht leek echt bij elkaar te passen. Hoewel de officemanager en ik beiden stiekem hoopten op een 'lekker ding' als collega, bleek hij de meest geschikte kandidaat.

Toen ik een tijdje in dienst was ontmoette ik zijn vrouw. Een spontane, lieve en aantrekkelijke vrouw. Zij vertelde me hoe ze elkaar in een kibboets hadden leren kennen. Na hun verblijf daar heeft ze hem heel Israël en half het Midden-Oosten nagereisd. Ze was zo verliefd dat ze zich niet kon voorstellen zonder hem terug te gaan naar Nederland. Het enige probleem was dat hij niet door leek te hebben dat zij verliefd was en tot haar frustratie tegen alle vrouwen om hem heen even aardig deed. Ze moest echt al haar charmes in de strijd gooien om hem in te laten zien dat hij ook verliefd op haar was. Ze had daar een seconde spijt van. Ik kon me dat voorstellen. Verbaasde me geen seconde over het verhaal. Wat me wel verbaasde was de vraag van een kennisje. Ik kwam haar tijdens de lunchpauze tegen, terwijl ik samen met hem een rondje liep. Ze vroeg me wie die vreselijk
lelijke man was. Ik heb echt moeten nadenken wie ze bedoelde. Ik had haar alleen samen met Tom gezien en Tom lelijk? Kom op zeg!

Jaren later, om precies te zijn ca. 2,5 jaar terug, zette ik mijn eerste stappen op het pad van het Internet daten. Via een site kreeg ik een leuk contact met een man. We mailden, chatten, sms-ten zelfs en konden uren aan de telefoon hangen samen. Hij belde me zelfs tijdens zijn rondreis door de VS. Wat ik heel bijzonder vond, want ik wist dat hij met zijn dochter was en had dus onder die omstandigheden zeker geen telefoontjes verwacht. Hoe vaker we contact hadden, hoe blijer ik werd als ik zijn naam in mijn mailbox of op mijn mobiel zag verschijnen. Hij bekende mij een keer dat hij stiekem
tijdens het werk spiekte of hij een berichtje van me had. Een date kon dan ook bijna niet uit blijven. Er was maar één klein probleempje. Hij had me twee foto’s gestuurd en daarop stond een man die bijna het tegenovergestelde was van wat ik aantrekkelijk vind om te zien. Na de onverwachte telefoontjes uit de VS besloot ik dat ik me aanstelde en dat gewoon een gezellige avond ook met een niet aantrekkelijke man mogelijk was. Ik hoefde tenslotte geen seks met hem te hebben, gewoon gezellig eten en meer niet. We spraken af dat ik mijn auto bij een vriendin in de straat zou parkeren en dat hij me daar op zou halen. Als reden daarvoor gaf ik aan dat ik het prettiger vond om samen naar het restaurant te rijden. Dat was geen smoes, maar stiekem dacht ik ook dat ik nog altijd bij mijn vriendin naar binnen kon vluchten als hij in werkelijkheid nog erger was. Toen ik hem aan zag komen rijden was dat wel mijn eerste gedachte: oei je bent nog mijn type dan ik dacht”. Als 40+ vrouw zou het echter wel erg kinderachtig zijn om te vluchten. Ik liep dus met een glimlach naar zijn auto. Hij stapte uit, gaf me een hand en een voorzichtige kus op mijn mond. Het enige dat ik toen nog kon denken was “waar en wanneer gaan we het doen?” Hoewel hij totaal niet mijn type was, was de fysieke aantrekkingskracht enorm. Dat is ook zo tijdens de maanden dat we bevriend waren zo gebleven. We deden samen bijzonder gezellige dingen, maar vooral het fysieke aspect was bijzonder. Soms wist ik zeker dat de mensen om ons heen het ook spontaan warm moesten krijgen vanwege de spanning die om ons heen hing. Meer dan een vriendschap is het nooit geworden. Vooral in het begin hadden we het er wel af en toe over. Tijdens zo'’n gesprek kwamen we beiden tot de conclusie dat het beter was om er geen naam aan te geven. Om gewoon te genieten en te kijken hoe het liep. Misschien kwam dat doordat we niet (voldoende) verliefd waren of omdat we eigenlijk wel wisten dat we te verschillend over relaties dachten. Ik vind bijvoorbeeld dat monogamiteit niet per definitie nodig is binnen een relatie, maar wel binnen mijn relatie. In ieder geval werd hij verliefd en trouwde binnen een half jaar en belde mij binnen zeven maanden om me te laten weten dat zijn vrouw het vast niet erg vond als wij nog contact hielden, tenminste zo lang ze dat niet wist. Daar ben ik natuurlijk niet op in gegaan, maar kan met veel plezier
aan die maanden dat we samen contact hadden terug denken.

Last but not least, in 1993 leerde ik mijn man kennen. We lagen tegelijk in het ziekenhuis en brachten veel samen door. Ik mocht hem direct, maar toch ben ik er altijd van overtuigd geweest dat ik - heel oppervlakkig – op zijn uiterlijk gevallen was. Logisch, hij had een heerlijk kontje (ja echt), prachtig gezicht en zijn manier van bewegen was dat van een danser. Zelfs tijdens de periodes dat hij iets te veel van het goede leven genoot en een buikje kreeg, was ik steeds weer super trots als ik met hem samen op bijv. een feestje was. Als ik om me heen keek kon ik niet anders dan concluderen
dat ik toch weer met de mooiste man binnen gekomen was. Natuurlijk kreeg ik niet iedere dag meer de kriebels in mijn buik als ik naar hem keek. Het overkwam me echter wel vaak genoeg. Als hij met een kleinkind op schoot zat en naar me lachte, of als hij hard aan het zwoegen was en even naar me op keek, of gewoon zo maar. Natuurlijk waren er mannen die mooier waren, maar die heette Gere, Clooney, Gibson of Willis. In het echte leven zag ik ze zelden. Een tijdje terug zat ik met een gescheiden vriendin te kletsen. We hadden het ook over eventuele nieuwe relaties en wat daarin belangrijk was. Best lastige vraag, dus keken we naar wat ons in onze (voor haar ex) mannen had aangetrokken. Toen ik bekende dat het in eerste instantie vooral zijn uiterlijk was, keek ze me vreemd aan. Ik dacht dat ze niet van mij verwacht had dat ik zo oppervlakkig was. Het bleek echter dat zij hem best oké vond om te zien, maar mooi? Natuurlijk komt dat doordat ze een slechte smaak heeft. Het bleek namelijk dat ze haar ex aantrekkelijk vond. Iets dat voor mij volkomen onbegrijpelijk was. Dat laatste heb ik trouwens iets vriendelijker gebracht. Toch is het misschien niet alleen een kwestie van smaak. Ik geloof absoluut dat fysieke aantrekkelijkheid niet alleen beïnvloed wordt door een eerste blik op een plaatje. Misschien zouden alle profielen zonder foto moeten zijn. De eerste contacten als een soort blind date.

Zou de kans dan kleiner zijn dat je je Tom, zinderende seks of de mooiste man van de wereld mis loopt?

Lees verder!