Dating voor hoger opgeleide singles

Hoe florissant sommige datingsites de kansen van hun aspirant-leden ook voorspiegelen, een trouwring-of-je-geld-terug garantie ben ik nog nergens tegengekomen. Iedereen die zich inschrijft hoopt natuurlijk in stilte op een lijst met hunkerende kandidaten waarbij de bovenste nickname heel toevallig ook inderdaad The One blijkt te zijn. Huppekee je match in het winkelwagentje, afrekenen bij de virtuele kassa, bonnetje bewaren (ruilen binnen 14 dagen mits in ongeopende verpakking), en tot noooit meer ziens want met deze Beste Aankoop Ooit ga je samen oud worden.

Ondertussen, in de echte wereld:

‘Hoe schat je de kans dat er tussen ons iets moois zou kunnen opbloeien?’ Ik was enigszins overdonderd door deze vraag van haar die ik een week na onze date van haar kreeg. Verbaasd ook, omdat we beiden de volgende dag al hadden uitgesproken dat het wel erg leuk was, maar er verder geen echte klik was. Alhoewel ik met haar van tevoren het gevoel had dat het deze keer dan misschien toch ging gebeuren, bleek dat, zoals dat zo vaak gaat als je van Virtueel naar Live gaat, toch helaas niet zo te zijn.

Burgers Zoo leek ons een mooie gelegenheid voor een ongedwongen kennismaking. Na al keuvelend rondgedwaald te hebben streken we uiteindelijk neer aan een tafeltje in de Bush. Bij een aangename subtropische temperatuur kwam het gesprek, met talloze interrupties van de tropische vogels, leuk op gang. Door de uitgebreide mails vooraf wisten we al dat we veel do’s en dont’s deelden en gebrek aan gespreksstof hadden we dan ook niet. En toch. Ze zag er leuk uit. Maar geen WOW. We konden ongedwongen kletsen. Maar geen WOW. Nadat we zo ongeveer als laatsten de pinquins bij de ingang gedag hadden gezegd moesten we er zelf ook aan geloven. Ja, we zouden zeker nog eens wat afspreken zeiden we beiden vol overtuiging. We gaven elkaar netjes een handje. Er volgde geen zoen.

‘Wat ik miste was even die hand op m’n schouder, een teken van affectie.’ Was die diepe zucht afkomstig van dezelfde vrouw waar ik een leuke ontspannen dag mee had doorgebracht? Gezellig, ja, maar er hing niet zoiets als romantiek in de lucht. In gedachten ging ik nog even over op playback-mode maar nee, volgens mij had ik toch echt geen zwoele blikken of wat voor toespeling dan ook gemist. Was ik dan zelf schromelijk tekort geschoten in mijn rol als Echte Man? Daarvoor moet voor mij toch eerst het tintelende gevoel aanwezig zijn dat er wederzijdse chemie is. Ik heb zo’n vaag vermoeden dat ze wat al te krampachtig op zoek is naar haar Prins op het Witte Paard en dingen wil zien die er niet zijn. Meer op zoek naar een invulling dan een aanvulling ben ik bang. Ik herken het maar al te goed, uit de begintijd van mijn carrière als online gelukszoeker.

En zo kon het dus gebeuren dat we elkaar niet meer hebben teruggezien. Toen ik haar schreef dat ik graag nog eens wat wilde afspreken, maar niet het gevoel had dat het wellicht meer zou kunnen worden dan ‘gewoon’ vriendschap, droop ze teleurgesteld af. Weer een kikker die geen prins bleek te zijn.

Ik ben nog op zoek naar een happy end voor dit verhaal.

Lees verder!

Wat is er mooier dan als single volledige controle over je eigen leven te hebben?

Ik ben de absolute alleenheerser over mijn afstandsbediening. Als ik 23 keer alle zenders voorbij wil zappen voordat ik voor mezelf toe geef dat er echt niets het aankijken waard is zal niemand mij tegenhouden.

Iedere avond eet ik precies datgene waar ik trek in heb, gewoon om 6 uur of anders wanneer ik honger heb. Als ik in een experimentele bui ben mik ik combinaties in de wokpan waar een chef-kok bleek bij zou wegtrekken, maar over smaak valt nou eenmaal niet te twisten aan een tafel die gedekt is voor één bord.

In mijn huis staan geen dingen die ik stiekem foeilelijk vind. Alles is precies ingericht zoals ik dat het mooist en meest praktisch vind. Hoeveel hindernissen er onderweg ook mogen zijn, de route tussen bank en koelkast, bed en badkamer vind ik desnoods geblinddoekt zonder een enkele misstap.

Geen hoogseizoen-prijzen tijdens vakanties voor mij, ik ben niet gebonden aan schoolvakanties. Geen ketens in de vorm van een polsbandje van een all-in resort.

Ik ontloop geen verantwoordelijkheden als ik een avond opeens niet thuis ben, ik heb dan simpelweg mijn plannen spontaan aangepast aan de situatie.

Op mijn WC zit ik nooit in de adembenemende luchtjes van een ander. Zelf ruik ik uiteraard naar viooltjes. Ook bij de douche aangekomen trek ik nooit aan het kortste strootje. Niemand gebruikt per ongeluk mijn tandenborstel.

Als single kan ik per definitie nooit vreemd gaan. Ik kan alleen ontrouw zijn aan mijn eigen principes, hetgeen er in de praktijk op neer komt dat ik monogamer ben dan menig getrouwd man. (OK, dit is misschien een wat minder sterk punt.)

Ja, ik heb het maar getroffen.

Nee hoor, ik heb niets te klagen.

Maar toch.

Dammit, ik mis je. Geen idee wie je bent en waar je uithangt, maar ik mis je. Kom als de sodemieter mijn leven aangenaam overhoop halen.

Lees verder!

Daten is weten, maar als ik in enkele gevallen van tevoren had zien aankomen wat voor grap de dating-goden voor me in petto hadden was ik mooi thuis gebleven.

Het is gewoon geen exacte wetenschap waar we hier met z’n allen mee bezig zijn, meer een kwestie van lukraak wat op het eerste oog veelbelovende ingrediënten bij elkaar mikken, een schietgebedje, roeren en er maar het beste van hopen. Dat kan natuurlijk niet altijd goed gaan, getuige onderstaand verslag van mijn meest curieuze date ooit.

Na enkele korte mails over en weer bleek dat we vlak bij elkaar in de buurt woonden. Een afspraak om maar gewoon gelijk live nader kennis te maken was dan ook snel gemaakt.
We hadden afgesproken bij een hippe gelegenheid aan het water. Toen ik aan kwam fietsen zag ik haar lopen. Ze zwaaide naar me, ik reed haar tegemoet, en als ik me op tijd had bedacht dat ze mij nooit had kunnen inhalen was ik er gelijk met een noodgang weer vandoor gegaan. Laf (of goed opgevoed) als ik ben zei ik haar echter netjes goeiedag en probeerde niet al te nadrukkelijk naar haar armen te kijken die werkelijk bezaaid waren met littekens, blijkbaar veroorzaakt door zelfverminking. Haar verdere houding vond ik ook niet bijster vrouwelijk en daar kon ook dat korte rokje, waar ik een stevige tattoo bovenuit zag komen, niets aan veranderen. Zo aan het IJ gezeten zal het zweet dat van me afgutste zowel veroorzaakt zijn door de brandende zon als door angstzweet. Vertwijfeld vroeg ik me af hoe ik ooit in dit vagevuur der singles verzeild was geraakt, terwijl zij zonder enige gêne (waarvoor overigens respect) verslag deed van haar burn-out waarna ze zichzelf met messen begon te bewerken. Haar hond, die meerdere langslopende personen bijna liet tackelen met het meterslange stuk touw die aan haar stoelpoot vastzat, bleek ze als puppy in Sri Lanka van het strand te hebben opgepikt en in een grote vogelkooi als handbaggage in het vliegtuig te hebben meegenomen. Meerdere verzoeken van het personeel of hij wellicht wat korter aangelijnd zou kunnen worden werden geirriteerd weggewoven. Na daar een eeuwigheid te hebben doorgebracht die voor de omstanders ongeveer anderhalf uur moet hebben geduurd wist ik dan toch het gesprek richting uitgang te manoevreren, waarbij ik vriendelijk doch beslist bedankte voor haar uitnodiging bij haar thuis nog een borrel te pakken. Haar collectie geprepareerde vogelschedels, afkomstig van her en der gevonden dode vogels, heb ik dan ook nooit met eigen ogen aanschouwd. Na haar vriendelijk bedankt te hebben maar helaas af te zien van verder contact, fietste ik zo hard mogelijk weg zonder het al te overduidelijk op vluchten te laten lijken als zat de duivel zelf me op de hielen. Thuisgekomen bleek ik hevig verbrand te zijn. Het kan door de zon aan het water zijn gekomen maar ik heb zo mijn twijfels.

De dame in kwestie, die ik het op zich natuurlijk niet kwalijk kan nemen dat haar drukke topbaan eindigde in een frontale crash waarna er blijkbaar iets definitief helemaal fout was gegaan, heb ik niet via Match4me ontmoet. De mannelijke helft der lezers hoeft zich dan ook vooralsnog geen zorgen te maken. Misschien dat er Out There iemand rondloopt waarmee ze helemaal happy wordt, maar voor mij was dit eerder een anti-match.

Op welk punt van de weg zou ik me inmiddels bevinden? Net als in Dante’s reis door de Negen Ringen ben ik vastbesloten door te zetten en de spaarzame negatieve ervaringen voor lief te nemen, in de (soms enigszins haperende) overtuiging dat het allemaal niet vergeefs is en alle moeite beloond zal worden. Als ik mijn match tref kunnen we fijn herinneringen ophalen aan onze dating periode. Ja, later zullen we er om lachen.

Lees verder!

Dat je niet van mijn bestaan op de hoogte bent kan ik je niet kwalijk nemen want uiteindelijk is niemand perfect, al kom jij wel erg dicht in de buurt. Iemand die onbereikbaar lijkt wordt daardoor alleen nog maar net iets onweerstaanbaarder, tot het ondraaglijke aan toe. Andere vrouwen vergelijk ik al dan niet bewust met jou (heiligschennis!), maar moeten het allemaal kansloos afleggen. Zoals aardbevingen een intensiteit hebben die op de schaal van Richter worden weergegeven, zo geef ik vrouwen een waardering in de schaal van Bullock. Uiteraard is er maar één die een volle ‘10’ waardig is, en dat ben jij zelf. Dear Sandra Bullock, you rock my world!

OK, even een reality check. John Doe wil het aanleggen met Celebrity, ik bedoel, wake up and smell the coffee. Maar aan de andere kant, het zou wel een geweldige scoop zijn in de Privé: ‘Sandra in pittoresk Amsterdams restaurantje gespot met onbekende geliefde’.

Hoeveel meer bevalligheid, looks en humor kun je in een rank, goddelijk vrouwenlijf kwijt zonder een accute wereldwijde meltdown te veroorzaken? Ik ben in ieder geval volstrekt hulpeloos als ik die van levenslust overlopende pretogen van je door mijn hart en ziel voel gaan. Altijd puur en ontwapenend, nooit goedkoop en over the top. En heb je eens een mindere dag gehad, dan neem je met dezelfde humor en flair die jou zo uniek maakt een Razzy in ontvangst. Oscars en Golden Globes verbleken voor mij echter tot prullaria bij de meest felbegeerde trofee van allemaal. And the winner is...you.

Zou het nieuws dat ze haar dirty cheating husband verlaten heeft me naar de bol gestegen zijn? Toen ze nog happily forever married leek zou het niet in me opgekomen zijn zelfs maar te durfen dromen in ieder geval een statistische kans te hebben. Het zou helpen als ze van match4me een gratis lidmaatschap aangeboden kreeg. In ruil daarvoor beloof ik plechtig hier trouw en onverbloemd verslag van alle ontwikkelingen te doen!

Ik wens je niets minder dan het beste. Zelfs als dat zou betekenen dat je je leven deelt met iemand anders dan ik. Liefde is soms ook een kwestie van kunnen loslaten, weet je. Dat je op zo’n goedkope manier bent bedrogen doet me pijn, want als jij gelukkig bent ben ik het ook, en heb je het moeilijk dan leef ik met je mee. Wat jouw soon-to-be ex-husband bezielde toen hij jou bedroog met die goedkope, onder de tattoes zittende callgirl is mij een volslagen raadsel. Een man die jou de zijne mag noemen heeft immers het hoogst haalbare bereikt? De enige tattoeage die ik heb is een afbeelding van jou. Hij zit aan de binnenkant van mijn oogleden zodat ik altijd mooie dromen heb.

Wees voorzichtig met wat je wenst, dromen hebben de neiging zo heel af en toe uit te komen. In dat geval ga ik niet van haar vragen haar filmcarriėre op te geven, het zou ook wel een beetje egoistisch zijn om haar helemaal voor mezelf te houden. Mijn huis is prima geschikt als anoniem liefdesnestje, we zouden het er goed hebben als we even alle hectiek achter ons willen laten. Ik hoop wel dat ze van katten houdt.

Mijn liefste Sandra, ik kan je niets meer bieden dan mijn onvoorwaardelijke liefde. Ik heb geen talenten die mij zelfs maar in de verte even bekend zouden kunnen maken, geen fanclub, zelfs geen virtuele vrienden op Facebook. Het enige talent dat ik hoop te hebben is jou gelukkig maken. Mijn fanclub mag uit één persoon bestaan, zolang jij dat maar bent. Aan virtuele vrienden heb ik niets, ik wil jou in levende lijve bij me hebben. Mijn liefste Sandra, wil je het onmogelijke waarmaken?

love,

Hans

Lees verder!

Samenzijn is leuk maar het moet ook weer niet te gek worden. Als siamese tweeling heb je weinig keuze en kersverse stelletjes lijken ook bijkans met secondenlijm aan elkaar geplakt te zitten, maar ik twijfel er niet aan dat de meesten onder ons er uiteindelijk geen behoefte aan hebben 24/7 samen te zijn met de Significant Other, hoe gek je ook bent op elkaar. Nou zijn wij singles wel een beetje een apart slag volk aangezien we aan de ene kant bijna standaard in ons profiel vermelden behoefte te blijven houden aan Tijd Voor Onszelf, terwijl we die tijd ondertussen veelal al dan niet online doorbrengen met het zoeken naar iemand om vooral maar niet meer Alleen te zijn. En zo mis je dan dus af en toe iemand die je nog helemaal niet eens kent.



De natuur heeft ons maar mooi opgezadeld met die gelukshormonen. Ook ik ben een willoze slaaf van mijn lichaamseigen morfine. Ik zou er het liefst de hele dag in ronddobberen maar daarvoor moet je wel eerst iemand zien te vinden die zo vriendelijk is om op jouw Aan knopje te drukken. De ene dienst is de andere waard en met een beetje mazzel vormt dat het bindmiddel voor een aangenaam langdurig samenzijn.

Ik vind het bepaald geen onaangename gedachte om voor een gedeelte van mijn geestelijk welzijn afhankelijk te zijn van iemand die ik op mijn beurt gaarne een chronische glimlach bezorg. Alhoewel ik van mezelf al tien vingers en tenen heb voel ik me desondanks toch net iets completer als ik in de aangename wetenschap verkeer dat er Out There iemand is die ik meer dan gemiddeld leuk vind, en dat dat gevoel wederzijds is. Omgekeerd geredeneerd zou je ook kunnen zeggen dat ik in m’n 1tje blijkbaar zo af en toe iets mis, alle voor(oor)delen van het vrije blije singlebestaan ten spijt. Als je met z’n 2en het 1+1=3 gevoel hebt, is de grootste gemene deler als alleenstaande dan kleiner dan 1? Is het gevoel soms iets bijna tastbaars te missen een soort van fantoompijn?

De tijd dat je wel wijzer was dan aan anderen opbiechten dat je je toevlucht had genomen tot de man zkt. vrouw advertenties in de krant omdat je dan het label Wanhopig kreeg opgespijkerd hebben we gelukkig ver achter ons gelaten. Sterker nog, het is anno nu behoorlijk hip om terloops te vermelden op een datingsite te rond te flaneren, alwaar ook ik me presenteer als iemand die het prima voor elkaar heeft allemaal, maar het ‘wel leuk’ zou vinden iemand te vinden waarmee het klikt. Handen omhoog wie liever op een profiel reageert waarin zonder enig voorbehoud gewacht en gesmacht wordt op een ernstig gemiste soulmate. Inderdaad, niemand. Dat is geen kwestie van hard to get spelen, maar aanvoelen dat een relatie een aanvulling is van je leven en geen invulling. Niets menselijks is mij echter vreemd en al die tegeltjesspreukenwijsheid ten spijt kijk ik met enig ongeduld uit naar de dag dat ik een hele goede reden heb om me hier uit te schrijven.

Ook aan de binnenkant van mijn ogen bezien kan ik geen duidelijk beeld vormen van mijn match made in heaven. Soms meen ik flarden te herkennen in vrouwen die mijn pad kruizen; woordeloze blikken van verstandhouding die o zo veelzeggend kunnen zijn. Dat zijn de vluchtige momenten die vorm en inhoud geven aan het ongrijpbare gevoel dat er meer is dan alleen jezelf.

Lees verder!

Daten is soms net als het wachten op de bus: een hele lange tijd niets waarna ze opeens allemaal achter elkaar komen. Het is me wel eens gebeurd dat ik drie dates in één week had, een ervaring die nog het beste te vergelijken is met een achtbaansrit. De spanning vooraf, het voorzichtig aftasten, het opmaken van de balans, allemaal dingen die je gevoel als een jojo heen en weer doen schieten. Het waren ook nog eens alle drie dinnerdates die me bij elkaar vele aangename uren van de straat hebben gehouden. Maar hoe gezellig het ook was, meer dan dat was het niet, en dat er ook inderdaad niet meer in zat is iets dat je binnen enkele minuten al wist. Bij enkele andere gelegenheden heb ik op de spreekwoordelijke hete kolen gezeten omdat er totaal geen klik te bespeuren viel en dan duurt zelfs een enkel drankje in een café een eeuwigheid waarbij je de eerste gelegenheid aangrijpt om er op een nette manier vantussen te gaan. Wat je eerste indruk ook is, een kennismaking hoeft in feite niet langer dan een paar minuten te duren. Ziehier het concept van speeddaten.

Zo kon het dus gebeuren dat ik op een avond een zaaltje binnenstapte, in de niet onaangename wetenschap dat alle daar aanwezige dames single waren. Een complicerende factor daarbij was dat de eveneens aanwezige heren dat ook waren. De verkennende blikken ‘of er wat tussen zat’ schoten als spervuur door de lucht maar vooralsnog bleven de meesten quasi-cool aan de bar hangen. We werden naar een aangrenzend zaaltje geleid waar 30 tafeltjes stonden opgesteld, waarmee het examengevoel compleet was. De dames kregen een eigen tafeltje toegewezen, en de heren werden geacht iedere 3 minuten bij hun volgende date aan te schuiven, aangegeven met een schel conducteursfluitje. De dating-trein begon op stoom te komen.

De eerste paar keer lukte het nog wel om spontaan te zijn, maar daarna gleed iedereen langzaam maar zeker onherroepelijk de routine in. De meligheid sloop er ook al snel in, en het fluitsignaal dat ons heren de eerste paar keer nog wel accuut deed opveren werd steeds meer als kennisgeving aangenomen. Na tien keer mezelf voorstellen en een gesprekje beginnen was de eerste ronde voorbij en kon iedereen even bijkomen, een gelegenheid die voornamelijk gebruikt werd om aan de bar nader kennis te maken. Een buitenstaander zou van het tafereel gesmuld hebben: de populaire types werden bijkans onder de voet gelopen, degenen die overbleven stonden er met een blik van ‘Ik ben niet alleen, ik ben op zoek naar het toilet’.

Vond ik het na de eerste ronde al lastig om bij te houden welke opmerking bij welk gezicht hoorde, aan het eind van de avond waren al mijn indrukken een onontwarbare knoop geworden en zonder het papiertje waarop na afloop van ieder diepte-interview een ‘ja’ of ‘nee’ was ingevuld zouden we met zijn allen enigszins ontredderd zijn achtergebleven. Uiteindelijk was er één vrouw die mij levendig bijgebleven was, maar zelfs in haar geval wist ik niet zeker meer welke naam bij de in totaal 4 keer ‘ja’ die ik had ingevuld de hare was. Het was dan ook niet voor niets dat aangeraden werd een foto mee te sturen naar de email adressen die je na enkele dagen van degenen zou krijgen met wie je een wederzijdse match bleek te hebben, maar ik vermoed dat de meeste contacten al direct na afloop in de bar werden gelegd. Het ijs was inmiddels gebroken, tijd om zaken te doen nietwaar.

Dus wat gaat het worden: Datingsites of speeddaten? Het onmiskenbare voordeel van speeddaten is dat je al meteen weet of het klikt. Daar staat tegenover dat er geen enkele vorm van voorselectie aan vooraf gaat, dus de kans dat je iemand treft die qua leefstijl bij je past is vrij klein, al is er natuurlijk niets mis met enkele concessies doen en dat ellenlange wensenlijstje een beetje los durven laten. Bij datingsites gaat het precies andersom: Wat je echt belangrijk vindt is datgene waarop je de eerste selectie uitvoert, daarna moet de foto je nog wat doen, en als laatste kijk je pas hoe je in het echte leven op elkaar reageert want dat valt niet in woorden te vatten, en zo hoort het ook. Speeddaten en datingsites zijn dus als het ware elkaars spiegelbeeld. De een bestaat niet zonder de ander en ze zijn in essentie gelijkwaardig. Ik probeer het gewoon op beide manieren, maar dan zul je natuurlijk net weer zien dat ik mijn match uiteindelijk in de rij voor de kassa ga vinden.

Lees verder!

Het leven is een aaneenschakeling van al dan niet bewust gemaakte keuzes. Sommigen daarvan (in de trant van ‘doe mij die groene maar’) zullen geen grote impact hebben maar als je eenmaal een kind hebt zal je leven er definitief anders uit gaan zien (of dan in ieder geval de eerstvolgende 18 jaar). Voor velen onder ons zal een kinderwens, het woord zegt het al, veel meer zijn dan een weloverwogen keuze, het is meer een oerdrift, net als datgene wat aan het krijgen van een kind vooraf gaat. Aan dat laatste zal het wat mij betreft niet liggen, het is het willen stichten van een gezin wat bij mij nooit echt van de grond is gekomen en dat is wel degelijk een bewuste keuze. Maar hoe werkt dat dan? Waarom wil de één dolgraag een kind terwijl de ander vriendelijk doch beslist bedankt voor de eer?

Laten we wel zijn: Het menselijk ras zal een manier vinden om te overleven, nu het steeds onafwendbaarder wordt dat ik niet voor nageslacht zal gaan zorgen. Wat een anticlimax. Generatie na generatie liep het op rolletjes en dan loopt bij mij de tak opeens dood, ergens voelt het een beetje als het ontduiken van de dienstplicht. Toch is het nog maar een grootouder geleden dat het inderdaad niet meer dan vanzelfsprekend was dat na het trouwen de kinderen kwamen, maar het ontbrak hen over het algemeen aan iets wat wij tegenwoordig wel hebben en dat is de keuze of we willen.

Evolutionair gezien heb ik mezelf dus buitenspel gezet. Betekent dat dan ook dat ik wat een langdurige relatie betreft m’n jaren aan de zijlijn moet slijten? In zo’n doemscenario wil ik niet geloven, er zijn tenslotte net zo goed vrouwen die geen gezin willen stichten. Aan de andere kant ben ik voor het merendeel van de dames bij voorbaat al van deelname uitgesloten, iets waarmee ik ‘geconfronteerd’ wordt bij het doorspitten van mijn zoekresultaten. Als ik een profiel open kijk ik als eerste naar de foto (zo zijn mannen nou eenmaal, so shoot me), maar als ik zie dat er bij kinderwens ‘ja’ is ingevuld kan de betreffende persoon me verder nog zo aanspreken, ik weet wanneer ik niet de juiste kaarten in handen heb.

Goedbeschouwd is het een krankzinnig onderwerp als je nog niet eens weet of je het komende uur met elkaar weet door te komen en het is daarom misschien inderdaad maar het beste om die selectie bij het daderprofiel te maken. Nou is deze datingsite niet de enige waar ik me wel eens online pleeg op te houden en aldaar (ik blijf discreet) is het me al meer dan eens gebeurd dat ik een reactie kreeg van iemand die al kinderen had (let op het meervoud) of plannen had bij gebleken geschiktheid samen op termijn de negen-maanden beurs te bezoeken. Mijn ego zegt dat dat te wijten is aan mijn woest-aantrekkelijke uiterlijk maar mijn realiteitszin suggereert dat deze goedbedoelende dames wellicht lijden aan een ernstige vorm van dyslexie.

Het papa-gen is bij mij niet dominant aanwezig, daar komt het uiteindelijk gewoon op neer. Dat weerhoudt mij er niet van een zinvol leven te leiden. Bij voorkeur doe ik dat samen met een leuke meid die het kind in mij, dat zo af en toe de kop opsteekt, kan waarderen. Verder heeft ze geen kind aan me.

Lees verder!

Het is op de kop af een jaar geleden dat ik dacht me hier te kunnen gaan uitschrijven. Op dat moment had ik haar echter nog niet eens ontmoet, wat in ieder geval betekent dat ik er deze keer behoorlijk veel vertrouwen in had. Soms lijken de stukjes nou eenmaal precies op hun plaats te vallen, en de weinige overblijvende lege gedeeltes van het totaalplaatje vul je dan gewoon zelf even in, omdat dat nou eenmaal het mooiste lijkt te passen. Het is allemaal net even anders gelopen want er is geen andere naam naast de mijne bij de deurbel verschenen. Dit wordt echter geen triest stukje waarin ik mezelf ga lopen beklagen want nu we elkaar een jaar kennen ben ik me er volledig van bewust dat iedere poging tot relatie een boeiend maar tot mislukken gedoemd experiment zou zijn geweest, en dat zij al gelijk inzag dat wij veel beter Gewoon Vrienden konden worden (waarvan akte) onderstreept haar wijsheid in dit soort zaken. Eigenwijs als ik nou eenmaal ben besloot ik in eerste instantie toch Diepere Gevoelens voor haar te gaan ontwikkelen.

Maar goed, in den beginne was er dus haar profiel alhier op deze site en oh boy wat was ik onder de indruk. Ik wilde niet het risico lopen aan haar aandacht te ontsnappen en aangezien we enkele ‘merkwaardigheden’ leken te delen wist ik precies hoe ik dat zou gaan aanpakken. Met het klamme zweet werd het oproepje verstuurd, en de volgende dag had ik na minstens 25 keer mijn mailbox te hebben geopend dan eindelijk een antwoord. Het waren slechts twee woorden, maar het was wel het begin van een erg leuke mailwisseling die na iets van twee weken resulteerde in een afspraakje. Dit zou de Moeder Aller Dates worden, zo had ik voor mezelf besloten. De zenuwen die iedereen vlak voor Uur U wel zal hebben waren deze keer navenant heftig maar net op tijd wist ik weer mijn eigen naam te herinneren, en na enkele zoekende woorden over en weer was het eerste gespreksonderwerp een feit waarna een bijzonder gezellige middag volgde. Een date kan een koude douche zijn, maar ook een warm bad en deze viel wel heel nadrukkelijk in de laatste categorie want het leek net alsof we elkaar al tijden kenden. Toch ging ik uiteindelijk in de wetenschap dat zij het ondanks alles toch niet was weer naar huis, alhoewel er eerder die middag wel degelijk een moment was dat ik dacht dat ik haar had gevonden. Cupido had gemist maar later bleek dat hij nog meer pijlen op z’n boog had.

Een paar dagen later hadden we al weer wat afgesproken en dit zou voor ons beiden het begin zijn van een periode waarin we nog nooit zo vaak naar de bioscoop waren gegaan. Daar in het donker hielden we netjes onze mond, maar vaak genoeg gingen we daarna nog even ergens wat drinken en gaandeweg hebben we elkaar soms zeer persoonlijke dingen toevertrouwd, niet zelden over het wel en wee van l’ amour. Ik wist inmiddels dat zij op mannen viel aan welk ideaal ik niet voldeed, en het is dan ook niet meer dan logisch dat Cupido mij tijdens een dagje museum met haar alsnog vol tussen de ogen trof. Bizar is dat, hoe die ene promille hoop tegen beter weten in je tot lichte wanhoop kan drijven. Uiteindelijk besloot ik het tijdens wederom een of ander uitje dan maar op te biechten omdat er anders een zekering door zou branden. Het noodlot is echter onverbiddelijk en op het moment dat ik mijn kans schoon zag werd ze afgeleid en daarna bleef een tweede kans uit. De hele weg naar huis terug heb ik mezelf hardop vervloekt en ’s nachts lag ik zo lang wakker dat ik om 5 uur ’s ochtends maar de handdoek in de ring heb gegooid en haar een gloedvolle mail heb gestuurd waarin ik het alsnog opbiechtte waarbij ik er nadrukkelijk bij zei geen verwachtingen te koesteren want het laatste wat ik wilde was onze vriendschap in de waagschaal stellen.

Haar antwoord, dat gelukkig al dezelfde ochtend kwam, begon met de opmerking dat ze al zo haar vermoedens had. Na weken mijn uiterste best te hebben gedaan vooral niets te laten merken was het een verademing het die middag tijdens een wandeling door het park gewoon uit te kunnen praten, waarmee het in feite precies zo liep als ik had verwacht. Daarna lukte het me eigenlijk vrij snel die roze wolk weer van me af te schudden, al stak het in het begin wel degelijk als ze zelfs maar zijdelings iets over Mannen in haar leven zei, ongeacht of dat nou het verleden, heden of de toekomst betrof.

De grootste vuurproef kwam al vrij snel, toen ze haar uitgebreide vriend(in)enkring met een veertje omver had kunnen vegen toen ze vertelde dat ze de man die ze al jaren heimelijk bewonderde toch nog onverwacht had weten te verschalken. Daarmee was een zeer lange verloving bekroond met een kort maar heftig huwelijk, zoals een vriendin van haar zo beeldrijk de situatie wist te verwoorden. De man in kwestie was namelijk inmiddels weer terug in het buitenland, waar hij vrouw en kinderen had. Regelrecht vanuit de zevende hemel in de negende ring van de hel terecht gekomen vertelde ze (onder anderen) mij het hele verhaal, en het was niet makkelijk te moeten aanzien hoe ze daar langzaam maar zeker gek van weemoed en verlangen zat te worden, zich maar al te goed realiserend dat er wel nooit iets blijvends uit voort zal kunnen komen. Het leven heeft haar al meer dan eens op de knieën gedwongen maar ze is nooit neer gegaan, en voor die veerkracht heb ik een grote achting.

Dat alles gaat niet zonder strijd en offers, en dat vraagt van anderen soms een heel klein beetje aanpassingsvermogen, maar in mijn ogen is ze één van de meest normale mensen die ik ken, je kunt boven alles gewoon erg met haar lachen en je met haar vervelen is ondenkbaar. Dat ik haar heb leren kennen is beslist een grote verrijking van mijn leven geweest. Ze is Zomaar Een Vriendin maar tegelijkertijd ook uniek en onvervangbaar, ongeacht wie ik hier of bij de AH hopelijk nog ga tegen komen.

Lees verder!

Een nieuw jaar is altijd een uitgelezen moment voor goede voornemens, en dat is dan ook de reden waarom het bijvoorbeeld in de eerste weken van januari altijd drukker is in de sportscholen dan de rest van het jaar, maar dat is een spiegel die ik hier niemand wil gaan voorhouden want de decembermaand was voor ons singles al zwaar genoeg. Ontken het maar niet. Veilig en wel in het nieuwe jaar aanbeland, enigszins opgelucht dat het nu weer een tijd is van vooruit kijken in plaats van achteruit, beschikte het lot anders en had blijkbaar nogal haast want reeds op de eerste dag van het nieuwe jaar werd ik geconfronteerd met een hoofdstuk uit mijn leven waarvan ik niet beter wist of dat het een geval was van Voltooid Verleden Tijd. De geest van het verleden (zie mijn vorige blog) bestaat wel degelijk en heeft een ietwat wrang gevoel voor humor. En een perfect gevoel voor timing.

De meeste datingsites hebben ze, de updates per mail waarin de kersverse nieuwe matches gepresenteerd worden, zich nog niet bewust van wat ze allemaal gaan meemaken. Met een enigszins katerig gevoel waarvan 1 januari als geen ander groot aandeelhouder is opende ik het bewuste mailtje en scrolde routinematig langs de goede voornemens. Bij de laatste foto aangekomen werd de grond onder mijn voeten weggeveegd. Aan de ene kant is dit nu precies het soort reactie waar je op hoopt, maar in dit unieke geval was er sprake van Herkenning met een scherp randje. Degene die mij hier aankeek was namelijk niemand minder dan een dierbare ex-vriendin, waarvan ik niet beter wist dan dat ze daar aan de andere kant van het land happy en wel met haar vriend samenwoonde. Om de schok der herkenning tot het ultieme op te voeren, als ware het een déja vu, betrof het ook nog eens een foto die ik zelf destijds van haar gemaakt had. Met enig recht zou je dan ook wel kunnen zeggen dat ik de enige was die zij daar echt aankeek.
Na daar enkele minuten knockout op mijn stoel gebalanceerd te hebben bleef er weinig anders over dan te accepteren wat ik me vanaf de eerste nanoseconde al gerealiseerd had: ze was single en vindbaar. De betreffende site opblazen had geen zin meer, het kwaad was reeds geschied. Wildvreemde mannen zouden haar gaan bestoken met vleiende berichtjes, ze zou zich in het meest ondenkbare geval zelfs tot één van die engerds aangetrokken kunnen gaan voelen. Dat wij destijds gaandeweg uit elkaar waren gegroeid en zij door haar verhuizing recht in de armen liep van haar ex is iets wat ik uiteindelijk volledig heb geaccepteerd, maar nu wordt dit netjes opgeborgen hoofdstuk opeens weer onder m’n neus gedrukt en moet ik er nog een p.s. aan toevoegen.
OK, Who Am I Kidding? Mijn tweede gedachte was natuurlijk dat de relatiegoden mij een toffe gozer vonden en mij een herkansing gunden. Ik had direct haar profiel bekeken, constateerde met een diepe zucht dat hier veel dingen stonden die ik graag las, wat wederom een déja vu was omdat we elkaar toen op bijna precies dezelfde manier vonden, en wachtte af of zij terug zou kijken naar mijn profiel, hetgeen diezelfde avond inderdaad gebeurde. Ik zou er een lief ding plus wisselgeld voor over hebben om te weten wat er toen door haar heen ging. Ze zal zonder enige twijfel verrast zijn geweest mij daar te hebben aangetroffen, al wist ze in ieder geval wel al dat ik single ben. Hoe lang geleden het is dat haar relatie stuk liep is iets waar ik slechts naar kan gissen, feit is dat haar eerste ex nu ook haar derde is. En om het nog ingewikkelder te maken: Als wij weer bij elkaar zouden komen en het wederom niet bleek te lukken dan zou ik zowel haar tweede en vierde ex zijn. Sommige dingen verzin je niet.
Ik kan me voorstellen dat ze sowieso enigszins huiverig zou zijn om van ex naar ex te lopen maar er zijn waarschijnlijk meer praktische redenen dat ze zich heeft ingeschreven op een datingsite in plaats van simpelweg bij mij aan te bellen want hoe leuk we het ook gehad hebben en ze ook niet de enige vrouw is die ooit mijn pad heeft gekruisd, ik ben me er volledig van bewust dat factor X niet in voldoende mate aanwezig was om ons bij elkaar te houden. Vrouwen zijn er echter niet om begrepen te worden maar om van te houden, en omdat er ook nog zoiets is als Persoonlijke Groei blijf ik me toch afvragen of we, nu we beiden een paar jaar ouder en wijzer zijn, een tweede keer misschien betere kansen op iets duurzaams zouden hebben. Zo blijf ik maar rondtollen met mijn gedachten, maar kom steeds weer bij dezelfde Harde Feiten uit, namelijk dat mijn herinneringen blijkbaar net even mooier gekleurd zijn dan de hare en ik voor haar een afgesloten onderwerp ben. Ik zie het, ik weet het, maar kies er voor soms stug de andere kant op te kijken.
Online daten is soms een strategisch opgezet spel en zo heb ik nog een keer haar profiel aangeklikt om te zien of zij hetzelfde zou doen maar nee, helaas. Ik heb me de afgelopen weken meer dan eens verbaasd over het feit dat een afgesloten relatie door een plotselinge confrontatie zo’n heftige flashback kan veroorzaken, het is een fase die ik gewoon even uit zal moeten zitten al blijf ik ergens hopen dat ze na een paar mislukte dates ‘tot inkeer komt’. Tenenkrommend, ik weet het, maar soms zijn wij mensen slechts marionetten die machteloos aan de touwtjes bungelen. Om nog maar even een klassieke oneliner enigszins aangepast aan te halen: Van alle datingsites in het land moest ze uitgerekend de mijne binnenlopen.

Lees verder!

Het was kerstavond van verleden jaar, en aangezien ik een paar dagen vol verplichtingen voor de boeg had die de kerstdagen nou eenmaal met zich meebrengen was ik met enige tegenzin dan maar op tijd naar bed gegaan. Ik kon niet direct in slaap komen, en al starend naar de onbeslapen andere helft van mijn bed dwaalden mijn gedachten onbewust af naar voorbije tijden waarin de kerstperiode niet zo beladen was als ik het hier nu in m’n eentje ervoer. Of ik nu wilde of niet, de komende dagen zouden in het teken staan van te veel eten en te weinig romantiek. Al plafondstarend vroeg ik me af hoe zo’n oeroud traditioneel feest heeft kunnen veranderen in het net iets te commerciële instituut van nu. Nee, vroeger in de tijd van Charles Dickens moet het mooier en oprechter zijn geweest. Dat zal mijn laatste gedachte zijn geweest voordat ik dan toch uiteindelijk in slaap viel, maar mijn welverdiende rust duurde niet lang want het was klokslag één uur toen ik van een lichtschijnsel in m’n slaapkamer wakker werd.

Eerst dacht ik dat het een weerschijning van een voorbijrijdende auto was, maar aangezien mijn slaapkamerraam niet aan een straat ligt en zich bovendien op de vijfde etage bevindt, moest ik slaapdronken en wel vaststellen dat de bron niet van buitenaf kwam. De vage blauwe lichtvlek werd groter en nam steeds meer een menselijke gestalte aan en nu viel me ook een gemompel op wat langzaamaan verstaanbaar werd. ‘Ze moeten ook altijd mij hebben voor die rotklusjes’ waren de eerste woorden die de spookachtige verschijning in zichzelf zei, mij met een niet mis te verstane misprijzende blik gadeslaand. Mijn eerste impuls was om weg te duiken, maar net als in een droom (want dat moest dit alles toch wel zijn) was ik nauwelijks tot bewegen in staat. De persoon die zich in zijn tot de draad versleten lompen zo onrustbarend halfdoorschijnend langzaam naar mij voorover boog staarde mij recht in de ogen en zei: ‘Ik ben de geest van de voorbije relaties. Het is mijn droeve plicht jou te confronteren met je verleden. Volg mij.’

Ik was geenszins van plan ook maar een pink te verroeren, maar de regie was mij volledig uit handen genomen en aldus zag ik mijzelf uit bed stappen en achter hem aan lopen, dwars door mijn slaapkamermuur heen. In plaats van bij de buren bevond ik me opeens in de kantine van mijn vroegere middelbare school, hetgeen nogal vreemd was want in de eerste plaats was dat gebouw jaren geleden al afgebroken en ten tweede, en dat vond ik nog veel onrustbarender, herkende ik meerdere gezichten die ik al heel lang niet meer gezien had en geen spat veranderd waren. Ik keek verwilderd om me heen, maar niemand scheen mij zelfs maar op te merken. Dit was het moment dat ik mijn eerste liefde (nou ja, kalverliefde) in het oog kreeg. Half geïnteresseerd (ze keek steeds weg, had ik dat vroeger niet door?) stond ze te praten met een jochie waarin ik tot mijn schok mezelf herkende. Ik draaide me met een ruk om naar de geest, met een blik in m’n ogen of ik, nou ja, een geest had gezien. Hij gaf geen krimp en gebaarde me hem te volgen. Nu stond ik ergens in de stad vlak naast een jongedame van begin twintig. Ik herkende haar, het was iemand uit m’n studietijd. Ze stond iemand die een stuk verderop liep gade te slaan, ik volgde haar blik en zag mezelf daar staan. ‘Ze was zo’n leuke meid maar jij moest zo nodig op iemand vallen bij wie je zoals gewoonlijk geen schijn van kans had’ zei de geest. Ik had geen tijd voor een weerwoord want na wederom een verandering van omgeving herkende ik onmiddellijk waar ik me bevond. Daar zaten we, op een terrasje tijdens een van onze stedentripjes, moe maar voldaan van een gezellige dag samen. ‘Hoe heb je haar ooit uit je handen kunnen laten glippen, stom rund’ voegde de geest mij toe. Ik voelde me te melancholisch om hem een dreun te verkopen en bovendien, hij had gewoon gelijk. ‘Mijn taak is volbracht, ik breng je weer terug’ was het laatste wat ik hem hoorde zeggen. Ik zat rechtop in bed. Het was nog steeds donker en mijn wekker gaf aan dat het middernacht was.

Na alle opties overwogen te hebben besloot ik dat dit een droom moest zijn geweest. Het alternatief was namelijk dat ik ze niet meer helemaal op een rijtje had en daar vond ik mezelf nog iets te jong voor. Toch durfde ik niet op te staan om voorzichtig de wand van de slaapkamer te betasten om vast te stellen dat ze net zo solide waren als voorheen en geen toegangsdeur tot krankzinnige waanvoorstellingen vormden. Nee, het beste was maar gewoon de ogen stijf dicht te knijpen en doen alsof ik het nooit gedroomd had. De vermoeidheid won het uiteindelijk van mijn ongerustheid en ik viel weer in slaap. Doch wederom was de rust mij niet gegund want als in een gevoel van déja vu werd ik ten tweede male klokslag één uur wakker van een geestverschijning naast mijn bed. Het verschil was dat deze verschijning er lang niet zo rafelig uitzag, en hij was zo te zien ook wat jonger. Voor een droom zag het er allemaal verdraaid tastbaar uit en in een impuls greep ik naar zijn hoofd, maar mijn hand veegde dwars door hem heen. ‘Ik heb er een pesthekel aan als ze dat doen’ gromde hij, greep me bij m’n schouders beet en plantte me naast m’n bed op de grond. ‘Ik ben de geest van de huidige relaties. Tegenstribbelen heeft geen zin, dus wees een brave jongen en volg mij.’

Het zal wel nooit wennen, dat dwars door muren lopen. Ik durfde mijn ogen aanvankelijk niet open te doen, omdat ik helemaal geen zin had om wederom met mezelf geconfronteerd te worden. ‘Ik heb niet de hele nacht de tijd, en de waarheid kun je toch niet ontlopen’ zei de geest. ‘In mijn tijd was het simpel’, vervolgde hij. ‘Je trouwde met iemand uit het dorp en stichtte een gezin. Maar jou zie ik zo af en toe vrouwen ontmoeten die je daarna nooit meer terugziet. Je weet niet wat je wilt en denkt blijkbaar dat je eeuwig de tijd hebt. Ik heb dat wel, maar jij niet.’ Verder deed hij er het zwijgen toe, hetgeen me wel zo gepast leek omdat we midden in de slaapkamer stonden van een vroegere vriendin. Daar lag ze, schijnbaar diep in slaap, en naast haar lag iemand die ik herkende als degene met wie ze vóór mij een relatie had gehad. Het was geen nieuws voor mij dat ze uiteindelijk teruggekeerd was naar haar ex, maar ze daar zo te zien liggen was toch wel confronterend. Ik zei tegen de geest dat deze relatie uiteindelijk hoe dan ook zou zijn stukgelopen, maar helemaal overtuigend vond ik mezelf niet klinken. In een poging het dan maar vooral niet over haar te hebben zei ik dat de vrouwen die ik in de afgelopen tijd had ontmoet simpelweg niet degene bleken te zijn die ik had gehoopt, hoe leuk en aardig ze verder ook waren en hoe graag ik ook had gewild dat het anders was gelopen, al zaten er ook een paar tussen waarbij ik eigenlijk het liefst direct rechtsomkeerd had gemaakt. De geest wuifde niet begrijpend mijn verweer weg, en daarmee veranderde ook de omgeving. Nu stonden we in de woonkamer van een andere ex. Ze zat in haar eentje TV te kijken, met de kat op schoot. Ik slaakte een diepe zucht, want ik wist eigenlijk al dat ze het zoeken naar een man in haar leven in feite had opgegeven. Eerst had ik mezelf daar de schuld van gegeven, maar ik realiseerde me uiteindelijk dat zij degene was die gebeurtenissen uit haar verledens niet los kon laten. De geest mopperde dat “het verleden niet mijn vakgebied is, ik hou me met het heden bezig”, gaf me een zet en plotsklaps bevond ik me weer in mijn bed. Ik hoefde eigenlijk niet eens opzij te kijken om te weten dat de klok wederom klokslag middernacht aangaf.

Veilig en wel in m’n bed gelegen, met de dekens als laatste strohalm stevig in m’n vingers geklemd, vroeg ik me af hoe een droom in vredesnaam zo realistisch kon zijn. Klaarwakker lag ik te overdenken wat allemaal de revue gepasseerd was. Toch moet ik op een gegeven moment weer zijn ingedut want ik had niet direct in de gaten dat ik wederom gezelschap had. Deze keer was het een graatmagere gestalte, helemaal in het zwart. Hij zei geen woord, maar gebaarde slechts dat ik hem moest volgen. Als er enige logica in deze hele toestand zat kon dit alleen maar de geest van de toekomstige relaties zijn en ik moet erkennen dat ik toch wel enigszins nieuwsgierig was. Dus daar gingen we weer, maar aan de andere kant van – ja, van wat eigenlijk – schrok ik me zo ongeveer dood.

Het tafereel wat ik aantrof was dan ook wel verontrustend te noemen. De persoon die half over z’n toetsenbord lag, de PC stond nog aan dus hij was daar blijkbaar in slaap gevallen, was een oudere versie van mezelf, maar dan wel eentje die niet meer zo’n volle haardos had, en de sportschool had ik zo te zien al jaren niet meer van binnen gezien. Was dit dan mijn lot? Ik had er toch werkelijk op gehoopt dat ik op een gegeven moment een vrouw zou tegenkomen die ik nooit meer wilde laten gaan. Nu ik hier zo stond weigerde ik te geloven dat ik mijn verdere leven single zou blijven en ik was vast van plan meneer de geest hierover eens flink aan de tand te voelen. Erg spraakzaam was hij tot zover echter niet geweest en pas na aandringen schraapte hij langdurig zijn keel, en met onvaste stem zij hij: ‘Ja hoor eens, ik werk met de gegevens die ik heb en daaruit blijkt niet dat je ooit zult trouwen.’ Ik antwoordde daarop dat meneer wellicht een lichte achterstand had opgelopen in zijn stoffige twilight zone, dat trouwen al lang niet meer een vanzelfsprekendheid is en ik de single vrouwen op straat niet herken aan een neonbalk met de tekst IK BEN SINGLE die om hun bevallige nek bungelt, dat je daarvoor tegenwoordig bijvoorbeeld allerlei datingsites hebt. ‘Ahem, nou, dan moet ik misschien even de boel opnieuw bekijken’ mompelde de geest, knipte met zijn vinger en huppetee, daar stond ik opeens in m’n keuken. Er stonden twee borden klaar om opgeschept te worden en samen met de tevreden blik van mijn toekomstige ik zag ik direct dat hier een heel ander liedje werd gespeeld. Vanuit de gang hoorde ik een sleutel in het slot draaien, een deur die werd gesloten, en een vrouwenstem die zei ‘Schat, ik ben thuis!’. Met een bonzend hart draaide ik me om, want nu zou ik zien wie Zij was, maar precies op dat moment stapte de geest in mijn blikveld en zei ‘Ho ho, spieken mag niet!’. En zo belandde ik dus weer terug in bed, waar de wekker aangaf dat ik niet veel nachtrust meer over had. Ik viel al snel tevreden in slaap, in de goede hoop dat het allemaal goed zou komen, zolang ik er zelf maar een beetje moeite voor blijf doen.

Lees verder!

Als ik mijn zoekcriterea op zijn allerscherpst instel zou ik in theorie alleen een berichtje van Sandra Bullock kunnen ontvangen. Maar aangezien ik nog wel zoveel realiteitszin over heb om in te zien dat dat wellicht net iets teveel gevraagd is (al zou ze het uiteraard best goed met me kunnen vinden) doe ik gaarne een klein scheutje water bij de wijn. Ze mag ook blond zijn zeg maar. Nog steeds te critisch? Nou vooruit, we stellen de parameters nog wat ruimer in, nu hoeft ze ook niet meer persé een atletisch figuur te hebben. Draai de knop helemáál open en half Nederland is opeens een potentiële match. Ook niet goed, ten eerste is het nu wel heel erg druk en er zijn eerlijk gezegd rijen, wat zeg ik, voetbalvelden tot de nok toe gevuld met dames waarvan ik zó al gelijk zie dat het gewoon niet gaat gebeuren. We moeten dus was gas terugnemen, maar de kunst is te weten tot hoever.

Het probleem is dat ik me graag laat verrassen, maar dan wel op mijn voorwaarden. Dat is een beetje het dilemma met daten, tenminste, zo ervaar ik het soms en dat werkt beide kanten op. Als mijn droomvrouw ergens in een verre uithoek des lands woont zal ik het nooit weten en als ze de gewoonte heeft af en toe een sigaretje op te steken kan ze bij wijze van spreken bij mij om de hoek wonen, we zullen elkaar hier niet vinden, maar mochten we in de rij bij de supermarkt aan de praat raken en het blijkt te klikken dan kan ik me niet voorstellen dat ik haar de deur uitzet op het moment dat ze vraagt of ze misschien even op het balkon een vleugje ‘frisse lucht’ mag gaan halen. Toch ga ik de volumeknop van mijn zoekparameters niet voluit zetten, al heb ik wel voor mezelf afgewogen wat ik bij nader inzien misschien iets minder essentieel vind.

Mijn opa had vroeger een tegeltje aan de muur hangen waarop het volgende te lezen stond: ‘Van het concert des levens heeft niemand een program’. Nou hoef ik ook inderdaad niet in detail te weten hoe mijn verdere leven er uit gaat zien en sommige dingen, zoals het feit dat ik minstens tot m’n 67ste moet blijven werken, had ik liever niet nu al geweten, en aan enkele uitglijers uit het verleden wil ik maar liever helemaal niet herinnerd worden. In de loop der jaren heb ik zo stukje bij beetje datgene bij elkaar gesprokkeld wat men ook wel een gebruiksaanwijzing pleegt te noemen. Voor de één een in hieroglyfen opgesteld boekwerk waar weinig zinnigs uit te halen valt, voor de ander een welhaast overbodig los A4-tje. Ik ken mezelf al langer dan vandaag en mijn do’s en dont’s zijn me dan ook genoegzaam bekend, maar ik durf er mijn gratis lidmaatschap onder te verwedden dat ik niet de enige ben die toch een moment van twijfel ervaarde toen het profiel, als ware het een blanco canvas, daadwerkelijk ingevuld moest worden. En dan het liefst zodanig dat persoon X, ergens aan de andere kant van het beeldscherm, zich onverwijld zou melden waarna het voor eeuwig gelukkig samenzijn terstond een aanvang zou kunnen gaan nemen. Aangezien je hier blogs zit te lezen is je dat vooralsnog niet gebeurd. Mij ook niet inderdaad, point taken.

Als de eerste indruk (De Foto, een verhaal op zich) de voorselectie kan doorstaan, moet daarna nog het geschrevene in goede aarde vallen. Op het moment heb ik inmiddels versie 4.07 online staan, deels omdat je nou eenmaal van mening kan veranderen over hoe je jezelf ziet / wil laten zien, hetgeen maar weer aantoont hoe betrekkelijk zo’n stukje tekst eigenlijk is, maar het is me ook wel gebeurt dat ik afgeschoten werd vanwege één enkel verkeerd gekozen woord. Desondanks zal ik niet veel concessies doen aan mijn zelfbeeld, maar klopt dat wel met hoe anderen mij zien?

En zo lig ik na eindeloos woelen toch weer precies zoals ik in het begin al lag, omdat dat uiteindelijk nou eenmaal het comfortabelste blijkt te zijn. Met een beetje geven en nemen valt er altijd te onderhandelen wat betreft matchbaarheid en omgekeerd hoop ik dat mijn profiel niet letterlijk wordt genomen, maar meer als een intentieverklaring. Wie neemt deze uitgestoken hand aan?

Lees verder!

We waren elkaars ontbrekende stukje van de puzzel, althans, zo leek het in het prille begin want het was slechts enkele maanden later dat in ieder geval voor mij al duidelijk was geworden dat deze trein niet richting Utopia afstevende maar in volle vaart richting afgrond denderde. Uiteindelijk koos ik er na een half jaar voor om de rit niet tot het bittere eind uit te gaan zitten en trok hardhandig aan de noodrem, me heel goed realiserend dat ik haar daarbij zou kwetsen, en dat was nou precies datgene waarvan we elkaar in die eerste dagen hadden gezegd elkaar nooit aan te zullen doen. Het moest helaas zo zijn dat onze relatie net zo stormachtig zou eindigden als het begon.

We hadden al direct in het begin het blijde nieuws uitgedragen naar vrienden en familie, waarbij zij de Freudiaanse vergissing maakte een vriendin een mail te sturen met mij als CC. ‘Dit is hem dan’ stond er onder andere in te lezen en ook ik liet aan iedereen die het maar wilde trots haar foto zien. Dit was voor mij de bekroning van zo ongeveer een jaar lang online daten terwijl zij een goede poging had gedaan het record ‘zo snel mogelijk na inschrijving je match scoren en weer uitschrijven’ te verbeteren. Voor mij was het hoog tijd dat aan mijn wachten en smachten een einde kwam, voor haar was de timing perfect aangezien ze mij direct na inschrijving op een presenteerblaadje aangereikt kreeg. Beiden doken we vol enthousiasme in de wondere wereld der kersverse stelletjes.

Net als onze eerste date waren ook onze weekenden marathonsessies, die steevast op vrijdagavond bij mij begonnen met een hapje eten en in de loop van de avond gingen we naar haar huis, alwaar ze na een paar weken haar enkele bed had ingeruild voor een tweepersoons exemplaar, al hadden we de extra ruimte strikt genomen eigenlijk niet nodig. Zaterdag was de dag van de excursies, en op zondagmiddag werd ik weer thuis afgezet waarna zij aan haar middagje paardendressuur begon. Voor twee personen die gewend waren veel tijd voor zichzelf te hebben was dit alles nogal een ommezwaai en dat zou zich dan ook gaan wreken.

Na een aantal weken in feite geen tijd voor mezelf of voor wie dan ook behalve haar te hebben gehad gaf ik aan dat ik even een avondje voor mezelf wilde hebben en in de loop van de zaterdagochtend naar haar toe zou komen. Dat viel niet in goede aarde maar ik zette mijn zin toch maar door. Nietsvermoedend van wat mij te wachten stond kwam ik daar de volgende ochtend aan. De deur werd open gedaan zonder dat ze me begroette. Mokkend stond ze daar in de kamer en op mijn vraag wat er aan de hand was bleef het stil, maar uiteindelijk zette ze haar computer aan en liet me een mail lezen die ze blijkbaar de avond daarvoor aan me gestuurd had en vol harde verwijten stond. Deze manier van communiceren, zoals zou blijken in de loop der tijd, was haar manier om frustraties te uiten en het is verschillende malen voorgekomen dat we per mail langzaamaan een soort van status quo bereikten, waarna er in real life niet of nauwelijks meer over gepraat werd. Nee, ook niet door mij. Guilty as charged, your honor.

Op een gegeven moment besloten we het bij een vriendschap te houden maar ondanks onze problemen die, net als heidebranden, moeilijk te blussen zijn bleven we elkaar toch steeds opzoeken en het platonische gedeelte van onze overeenkomst verdween bij een uit de hand gelopen massage sessie weer van tafel. Vanaf nu was het dus een vriendschap met een extraatje (zoals ze het zelf noemde notabene) maar desondanks werd ik met haar verjaardag zwaar gepushd om dat bij haar ouders te komen vieren, wat ik uiteindelijk wel heb gedaan (ik liep op dat moment overigens met een gebroken been dus kon wat dat betreft ook maar weinig fysieke weerstand bieden) maar onder voorwaarde dat ik aldaar nadrukkelijk als vriend geïntroduceerd zou worden en niet als aanstaande schoonzoon. Ik zat daar aldus om verschillende redenen niet echt lekker.

Daarna ging het nog slechts bergafwaarts, ik voelde me alleen nog maar gevangen in een situatie waar ik geen uitweg meer in zag. Diagnose: fatal attraction. Als zelfs in dit stadium mij nog stille verwijten gemaakt worden dat ik bij het zoeken van een nieuwe woning niet kies voor een beschikbaar huis bij haar op loopafstand dan kan ik echt geen andere conclusie trekken. Natuurlijk heb ook ik mijn aandeel aan fouten geleverd en daar ben ik niet trots op, maar aan deze ongezonde situatie moest voor mijn gevoel zo snel mogelijk een einde komen en omdat ik zeker wilde weten dat dat zou gebeuren koos ik voor de beste methode van allemaal: sabotage.

Met mijn verjaardag in het verschiet heb ik haar toen verteld haar niet uit te nodigen voor het feestje met mijn familie omdat ik dat niet gepast vond, aangezien ik familie en vrienden in principe gescheiden wil houden. Die mededeling miste zijn uitwerking niet; ze wilde een maand de tijd om alles te laten bezinken. Met een zeer verward gevoel, niet wetend of ik nou opgelucht, beschaamd of verdrietig moest zijn, verliet ik voor de laatste keer haar huis, met in mijn handen het verjaarskadootje dat ze al had gekocht. Touché.

Die maand bedenktijd werden er uiteindelijk drie, en toen ze voor het eerst en laatst in mijn inmiddels nieuwe woning op bezoek kwam was de afstand bijna tastbaar. Het ietwat ongemakkelijke gesprek ging helemaal nergens over en volgens mij hebben we bij de deur niet eens afscheid genomen. Een groter contrast met het allereerste begin was werkelijk niet denkbaar. Daarna heeft het een vol jaar geduurd voor ik weer open begon te staan voor een vriendin in mijn leven. Ik zal haar wel nooit meer terugzien, maar ik hoop dat het haar goed gaat want ondanks alles hebben we wel degelijk onze momenten gehad.

Lees verder!

Achteraf is het makkelijk oordelen en je kunt er nabeschouwingen op loslaten waar zelfs een Johan Cruijff niet aan kan tippen, maar omdat je om te scoren wel eerst moet schieten ben ik alhier in blijde afwachting van mijn volgende definitieve vriendin, waarbij ik ondertussen dan net zo goed nog even een paar goede herinneringen kan ophalen. Aangezien ik op het moment zo single ben als je maar wezen kan zal over de afloop geen onduidelijkheid bestaan, maar een happy end is in wezen dodelijk saai en ik beloof dat ik wat dat betreft niet zal teleurstellen, al bewaar ik dat gedeelte voor later dus voor het moment heb ik helaas niets beters dan een veelbelovend begin te bieden.

Het nut van een datingsite, anders dan een manier om je schrijfvaardigheid te verbeteren door al dat vruchteloos heen en weer mailen (waarvan akte), werd destijds danig op de proef gesteld, al was mijn trieste leven niet geheel van dates verstoken. Haar, overigens erg leuke, berichtje werd aanvankelijk door mij met enige scepsis ontvangen aangezien er geen foto bij zat en het profiel nauwelijks was ingevuld. Het bleek dat ze zich nog maar net had ingeschreven en was een volstrekte maagd op e-dating gebied. Zich orienterend op de betreffende site zag ze een ontmoedigend lange lijst aan matches, maar ze was nu al zover gekomen en dapper begon ze bij het profiel die volgens de matchcomputer het beste bij haar paste. Verder is ze nooit gekomen.

Ze heeft nog wel haar profiel afgemaakt en een foto geplaatst, daarna was ik redelijk snel overtuigd en begonnen we elkaar intensief met mails te bestoken. Al gauw was het niet zozeer de vraag of maar wanneer er een date zou volgen aangezien het wel duidelijk was dat hier een kans op Het Grote Geluk voor het oprapen lag. Aanvankelijk zou die historische First Contact plaatsvinden in het bijzijn van aapjes en olifanten maar daar kwam ze op terug en vroeg of het niet mogelijk was om bij mij thuis af te spreken. Eigenlijk wordt daarmee één van de eerste wetten van het daten met voeten getreden en om het dan ook maar gelijk goed te doen stelde ik voor om daarna gelijk een tegenbezoek bij haar huis te brengen. Your place AND mine, zeg maar.

Omdat ze mijn huis aanvankelijk niet kon vinden heb ik, op het balkon staand en zwaaiend naar iedere auto die enigszins aan de beschrijving voldeed, en zij in de auto zittend met de mobiel in de hand, haar uiteindelijk de juiste haven in weten te loodsen. Achteraf mag ik blij zijn dat door al dat gedoe geen El Al toestel op m’n dak geland is... Tja, hoe doe je dat, een gesprek beginnen met iemand waarvan de verwachtingen zo hoog gespannen zijn en die daar opeens live naast je in op de bank zit. Het typische is dat we ons daar heel snel overheen gezet hadden en gewoon gezellig aan het kletsen waren. Nadat het huis bezichtigd en de kat geaaid was stapten we in de auto, op weg naar deel twee van de date.

Aldaar aangekomen was het wederom thee drinken en kat aaien. Inmiddels was er een boek met vakantiefoto’s bijgehaald, die tegen elkaar aanzittend werd doorgebladerd. Het was geen vooropgezet onderdeel van Het Grote Plan maar mijn arm die daar al een tijdje losjes over de leuning hing legde ik op een gegeven moment over haar schouder. Daar werd niet afwijzend op gereageerd en even later leunde ik nog iets meer in haar richting, een initiatief die zij direct volgde. Een korte blik in elkaars ogen, daarna de eerste voorzichtige zoen. Op de achtergrond zong Sade ‘Smooth Operator’, terwijl wij begonnen aan een tongzoenmarathon die twee CD’s lang duurde.

We waren beiden niet iemand die er op uit waren, maar een beginnende passie laat zich niet temmen, en zo kon het gebeuren dat we het bed niet eens gehaald hebben, de bank was comfortabel genoeg.

Het was pas de volgende avond dat ik weer thuis werd gebracht nadat we als afsluiting in het Italiaanse restaurantje om de hoek hadden gegeten, waarmee mijn langste date ooit tot een einde kwam. Inmiddels had ik van haar een 10+ voor mijn zoenkwaliteiten gekregen, een waardering die je niet als een diploma aan de muur spijkert maar waar je wel trots op bent. Ja, ik voelde me werkelijk even een Smooth Operator.

Lees verder!

Tenzij je de laatste jaren in een grot of onder een steen hebt doorgebracht zal het je niet zijn ontgaan dat wij singles de hipste levensvorm van deze tijd zijn. Het is een begerenswaardige status die door getrouwd en samenwonend Nederland met nauwelijks verholen jaloezie wordt bejegend, en om die losers nog eens extra hard met de neus op de feiten te drukken ontkom je er ook TV-kijkend niet meer aan, ook al zap je nog zo snel van kanaal naar kanaal want wij singles hebben de regie volledig in eigen hand genomen.

Sommigen denken misschien dat met ‘Boer zoekt vrouw’ het concept inmiddels wel een beetje uitgemolken was maar niets is minder waar. Begin volgend jaar start ‘Zij gelooft in mij’ en hierin zullen gedetineerden aan de vrouw geholpen gaan worden dus het moet raar lopen wil niet iedereen hier geboeid naar gaan zitten kijken. Verder krijgen we nog ‘De 100 singles’, niet te verwarren met de Top 40 van vroeger waarin steeds dezelfde singletjes grijsgedraaid werden, maar een programma waarin 100 singles de wereld deelgenoot gaan maken van hun vrije blije leven.

Nee, wij hebben het toch maar mooi voor elkaar, zoals we daar voor de buis onze magnetronmaaltijd-voor-1 zitten weg te werken. Want zo ver is het al gekomen, dat je in de super kunt kiezen uit een gezinsmaaltijd of een single-portie. En ontwaren we iemand die een greep doet uit hetzelfde schap, dan wisselen we geroutineerd een blik van verstandhouding uit, en passant even de matchability checkend, als waren we twee leden van een vrijmetselaarsloge die elkaar het geheime teken geven. Tot op heden ben ik echter, al flanerend voor het koelvak, nog steeds niet die ene leuke vrouw tegengekomen waar ik het liefst zó rauw in zou willen bijten.

Je moet er niet aan denken dat je inderdaad zomaar opeens out of the blue je perfecte match live tegen het lijf loopt want dan hoor je opeens tot een andere doelgroep en is je kans verkeken. Met al die datingprogramma’s op TV (via internet daten kan echt niet meer hoor) kan het niet lang meer duren voor er een thema verzonnen wordt waarbij ‘Boer zoekt vrouw’ maar flauwtjes afsteekt en waar ik precies in pas, en dan zal iedereen getuige zijn van het moment dat ik mijn droomvrouw in de armen sluit, ondertiteld en wel met een zwijmelmuziekje. Dat ik daarna mijn felbegeerde status van single voor altijd moet opgeven heb ik er wel voor over. Alles voor de kijkcijfers, nietwaar.

Lees verder!

Sommige mannen hebben van nature mazzel. Als je een bekende voetballer bent pik je zonder enig probleem de vriendin af van een, wat mij betreft onverklaarbaar, populaire zanger. Ik noem geen namen maar we lezen allemaal de Privé bij de kapper, nietwaar. Nou heb ik wel eens tijdens het TV kijken (je komt nog eens wat tegen tijdens het zappen dus driewerf hoera voor al die commercials) een programma gezien met een hoog voetballersvrouw-gehalte, en van wat ik daar zag werd ik over het algemeen niet echt vrolijk dus het is achteraf maar goed dat ik niet voor een carrière als topscorer heb gekozen. Maar we noteren even: bekendheid erotiseert.

Ook sommige dieren hebben van nature mazzel. Het enige wat ze daarvoor moeten doen is zorgen dat ze een aaibare vacht en grote glimmende oogjes hebben. Daarbovenop bijna uitgestorven zijn is helemaal een gegarandeerde kaskraker. De panda is wat dat betreft de meest schaamteloze profiteur. Meer dan loom op hun rug liggend aan een blaadje sabbelen doen ze niet maar we kunnen er geen genoeg van krijgen, we zouden ze wel dood kunnen knuffelen. We noteren aldus: aaibaarheid vertedert.

Om nu eindelijk to the point te komen: onlangs viel mijn oog op een klein berichtje in een krantje, je weet wel, zo’n gratis blaadje dat voorkomt dat je tijdens de lunch met je collega’s moet praten. De strekking ervan was dat het wereldberoemde ijsbeertje Knut, die inmiddels een grote vent was geworden, aan de vrouw moest om voor een nieuwe generatie Schattige IJsbeertjes te zorgen. Met andere woorden, de tijden van zorgeloos rondlummellen waren voorbij, hij moest gaan presteren voor zijn kost en inwoning. Blijkbaar bestaat er zoiets als relatiebemiddeling voor dierentuinbewoners en Knut’s matchprofiel moet dan ook aandachtig bestudeerd zijn. De dag dat hij werd voorgesteld aan zijn kersverse one night stand moet enigszins zijn tegengevallen want de ontvangst, zo besloot het krantenberichtje, was nogal koeltjes. De sterrenstatus maakte van Knut dus niet gelijk een topscorer en ook zijn aaibaarheidsfactor gaf niet de doorslag.

Het is al te gemakkelijk om paralellen te trekken en ik zal dat daarom dan ook niet nalaten. Ook ik heb namelijk enkele blind dates gehad die niet het gewenste resultaat hadden, maar ik haast me er bij te vermelden dat het oogmerk niet was er een nacht aan over te houden waarin ik als een beest tekeer mocht gaan. Als de omstandigheden er naar zijn kan ik echter wel degelijk een knuffelbeer zijn. Dat dan weer wel.

Lees verder!

Gedachten mogen nooit zo diep zijn dat je er niet meer in kunt staan. Maar toch, in afwachting van de Perfecte Match, die zich vooralsnog niet aangediend heeft en je de tijd maar doodt door bijvoorbeeld te gaan bloggen, gaan je gedachten af en toe in z’n achteruit en stuit je op een voorbije relatie. ‘Je rugzakje op orde hebben’ is onder ons singles een vakterm die zoveel betekent als ‘in het reine zijn met je vorige relaties’. Het Nirvana zal ik wat dat betreft nooit bereiken, maar toch, vorige week heb ik ‘een kleine stap voor de mensheid maar een enorme sprong voorwaarts voor mezelf’ gedaan.

Er zijn vele manieren om weer single te worden. De meesten daarvan gaan gepaard met slaande deuren en verwijten over en weer, gevolgd door het ‘CD van jou – CD van mij’ stadium, maar nu loop ik een paar blogs op mezelf vooruit. In dit ene o zo dierbare geval was onze relatie langzaam maar zeker aan het uitdoven als een nachtkaars. Het was pas achteraf dat ik me realiseerde dat ik haar al een tijdje kwijt was, alsof je wakker schrikt en ontwaakt in een onaangename droom. Lieten we in onze hoogtijdagen nog de optie van samenwonen onuitgesproken in de lucht hangen, in de nadagen heb ik er niet eens meer voor gevochten om te voorkomen dat ze voor haar werk in een uithoek van het land ging wonen. We zeiden dat we elkaar dan niet meer zo vaak als voorheen konden ontmoeten, maar de waarheid wilden we niet onder ogen zien.

En zo kon het dus gebeuren dat ik haar heb geholpen met spulletjes inpakken voor de verhuizing. Teruglopend naar de bushalte keek ik nog een paar keer om en realiseerde me dat ik daar vele goede herinneringen achterliet: Daar aankomen en haar vanuit de galerij in de keuken zien staan, koken kon ze niet maar ze deed aandoenlijk haar best. ’s Avonds voor de TV, zij steevast diep weggedoken in mijn armen. ’s Nachts na gevreeën te hebben lepeltje-lepeltje in slaap vallen. Maar ook: Twee keer per week afspreken werd eens in de veertien dagen. Tijdens ons eerste reisje tilde ik haar over de drempel van de hotelkamer en konden we niet van elkaar afblijven, maar bij ons laatste uitje sliepen we in aparte bedden. Bij die laatste vlucht terug naar huis kneep ze niet meer in m’n hand, al was ze nog steeds bang voor vliegen.

Na haar verhuizing hebben we elkaar nog twee keer gezien. Maanden daarna heb ik haar nog één keer aan de telefoon gehad, en dat was dan de laatste keer dat we elkaar gesproken hebben. Zelfs op dat moment wilde ik nog niet inzien dat het voorbij was, dat kwam pas later, toen ik me langzaam maar zeker in de wereld van het e-daten begon te storten. Een relatie verder, die in zoverre verschilde dat er deze keer wél een duidelijk waarneembaar einde was, begon ik me, toen de stofwolken weer wat neergedaald waren, af te vragen hoe het inmiddels met haar zou gaan. Het gevoel dat het verhaal na al die tijd nog steeds niet afgerond was begon steeds meer aan me te knagen.

Meerdere keren heb ik me voorgenomen contact met haar te zoeken, en ik heb gedurende een lange tijd in dezelfde cirkel rondgedraaid waarin ik het aan de ene kant niet wilde oprakelen en aan de andere kant de behoefte had haar te laten weten dat ik alleen maar goede herinneringen heb aan onze tijd samen. Onlangs heb ik dat berichtje dan toch verstuurd, ik hoefde er niet lang bij na te denken want de tekst lag al lang klaar voor gebruik in mijn gedachten.

Toen haar antwoord kwam duurde het een oneindig moment van 10 seconden voor ik het bericht durfde te openen. Wat er in stond was waar ik al die tijd op gewacht had. Het eindigde met ‘het ga je heel goed verder’. Ik voelde een traan over m’n wang lopen, want ik wist dat ik niet vergeten was. Toch nog een happy end.

Lees verder!

‘Niet mooi, wel érg lief. Humor, sociaal, serieus
met een knipoog, verlegen, slank met brilletje,
27, ac. Jij: 27-37, lief, humor, rustig,
nuchter maar geschikt om tegenaan te kruipen.
Samen een leuke zomer? Br.o.nr. 21835165 bur. v. d. bl.’

Eén van de dierbaarste herinneringen uit mijn leven heeft mij niets meer gekost dan een postzegel. Zomer 2002, voor altijd in mijn geheugen gebeiteld.

Nu zou zo’n oproepje zonder foto in een krant nauwelijks nog enige reactie genereren, maar toen (ja ja, opa verteld!) was de verhouding vraag / aanbod blijkbaar anders want wie schetste de verbazing van deze jongedame, die inderdaad érg lief bleek te zijn (maar geenszins lelijk), toen er envelop na envelop bij haar op de mat plofte, met daarin een totaal van 172 reacties.

Ik weet dat omdat ik één van die 172 was. Haar reactie heb ik op die loeihete avond in juli drie keer gelezen voor de strekking tot mij door begon te dringen, alhoewel de openingszin toch nauwelijks aan duidelijkheid te wensen overliet:

‘Het was een stuk makkelijker om de tekst van de advertentie te bedenken, dan om nu echt een brief te moeten schrijven aan degene wiens reactie het me het meeste aanspreekt’.

Wat volgde was een mailwisseling die al gauw eindigde met een X, en na twee weken werd er in gedachten al hand in hand gelopen. De spanning was inmiddels ondragelijk en om het nog erger te maken moest het D-woord (date) nog steeds vallen. Met het hart in de keel hebben we elkaar gebeld en kwamen overeen dat het strijdtoneel Burgers Zoo zou gaan worden. Die dag regende het, maar met z’n 2en pasten we prima onder 1 paraplu.

Het volgende weekend gingen we naar de Efteling (samen ergens iets gaan drinken is zó 2009!) en vertrokken ’s avonds precies laat genoeg om mij bij aankomst op het station de laatste trein te laten missen. Na samen een klein toneelstukje te hebben opgevoerd van Tja Wat Nu pakten we haar fiets en loodste ze me richting haar huis.

Ik mocht kiezen: in het zijkamertje op een stretcher of bij haar in bed. Na een bedenktijd van toch zeker 0,001 nanoseconde viel mijn keus op haar gezelschap, maar, zo zei ik, dan houd ik mijn kleren aan. En daar lagen we dan: zij in haar pyjama, ik in mijn jeans. ‘Welterusten’ wist ze nog uit te piepen, knipte het licht uit en draaide zich van me weg, in een dappere maar zinloze poging te doen voorkomen dat ze weldra in dromenland zou verkeren. Na daar een kwartier roerloos gelegen te hebben schraapte ik mijn laatste restanten moed bij elkaar en vroeg ‘mag ik nog een nachtzoentje’. Tien seconden ofwel 200 hartslagen later draaide ze zich plotseling om en verstrengelden we ons in een passionele tongzoen.

Vanaf dat moment was alles anders. Oh ja, we wisten al dat we onwaarschijnlijk veel gemeen hadden, en we konden helemaal onszelf zijn bij elkaar, maar het was pas na die eerste kus dat de verdedigingslinies volledig doorbroken werden.

Daar lagen we in het donker. Honderduit praten over alles en niets. Stukje bij beetje elkaars lichaam ontdekken. Een uurtje slapen. Weer praten, weer een stapje verder. Zo ging de nacht langzaam over in de ochtend, zonder dat we het echt in de gaten hadden.

Vreemd hoe vanzelfsprekend alles daarna is, alsof het nooit anders was.

Ondanks alles zijn we uiteindelijk uit elkaars leven verdwenen, maar al terugbladerend in mijn herinneringen valt het boek zo af en toe op die bladzijden open, herlees ik het en glimlach.

Lees verder!

<span class="Apple-style-span" style="font-family:'trebuchet ms';">Daar sta je dan, uitgestald in een door jezelf ingerichte virtuele etalage. Of de ware zich maar even wil melden. Hoe heeft het zo ver kunnen komen?

<span class="Apple-style-span" style="font-family:'trebuchet ms';">Dat daten zoals wij dat inmiddels kennen op zich geen vereiste is om de soort in stand te houden lijkt me een stelling die ik wel overeind weet te houden.

<span class="Apple-style-span" style="font-family:'trebuchet ms';">In den beginne was er de Neanderthaler die, gewapend met een end hout, een Neanderthalerin zijn grot in sleepte. Niet subtiel, maar aangezien wij hier nu met zijn allen nog steeds rondlopen voldeed het blijkbaar voor het moment. Het feminisme was, samen met andere essentiele uitvindingen zoals het bedlampje en de magnetron, nog ver weg en eigenlijk is er heel lang helemaal niets veranderd. Het end hout werd ingeruild voor een zwaard, de grot maakte plaats voor de kasteeltoren maar that's about it.

<span class="Apple-style-span" style="font-family:'trebuchet ms';">Romantiek (DVD'tje op de bank kijken, strandwandeling, kijk er het willekeurige profiel maar op na) heeft wat dat betreft wel wat leven in de brouwerij gebracht maar maakt het leven van een van goede wil zijnde single er niet makkelijker op. En sinds we met

<span class="Apple-style-span" style="font-family:'trebuchet ms';">z'n allen online aan het daten zijn geslagen zijn de tijden van Man Zoekt Vrouw definitief voorbij.

<span class="Apple-style-span" style="font-family:'trebuchet ms';">Toch had dat wel wat, die contactadvertenties in de krant. Hele werelden gingen schuil achter die tot het uiterste gecomprimeerde woorden. Het begon voor mij met het schichtig wat van die oproepjes doorlezen, waarna ik gauw de krant dichtsloeg bij de eerste de beste regel die me enigszins aansprak. Maar je bent een daredevil of niet en zo kon het gebeuren dat ik uiteindelijk op iemand heb gereageerd. Dat houdt dus in dat je een vel papier pakt en

<span class="Apple-style-span" style="font-family:'trebuchet ms';">aan een volslagen onbekende een persoonlijke brief gaat zitten schrijven waarbij je een krampachtige poging doet het vooral niet op een sollicitatiebrief met opgeleukt C.V. te laten lijken.

<span class="Apple-style-span" style="font-family:'trebuchet ms';">Na zelf een oproepje te hebben geplaatst, waarna ik reacties kreeg waarbij ik het gevoel kreeg dat ik net zo goed op straat random iemand had kunnen aanspreken, werd mijn inmiddels ietwat gereserveerde houding van tafel geveegd toen ik op iemand had gereageerd en een heel leuk antwoord terug kreeg.

<span class="Apple-style-span" style="font-family:'trebuchet ms';">Omdat ik wel van cliffhangers hou, laat ik het er nu even bij maar I'll Be Back.

Lees verder!