Dating voor hoger opgeleide singles

Wat vooraf ging: Marjelle kent Boris van een andere datingsite. Ze heeft hem eind maart in een opwelling een suf interessebericht gestuurd. Gelukkig weerhield dat Boris er niet van om te reageren. Drie maanden gingen er – met tussenpozen – lange mails heen en weer. Daarna hebben Boris en Marjelle elkaar drie keer in het echt ontmoet. Dat waren telkens lange avonden van veel praten, heel veel praten, lopen, eten en drinken. Boris en Marjelle converseerden er op los, maar van zoenen – laat staan meer – kwam het niet. Na de derde keer was Marjelle verliefd en vertrok Boris naar de andere kant van de wereld.

De middelste naam van Marjelle is Ongeduld, dus ze vond het maar niks dat ze zes weken moest wachten tot ze Boris weer zou zien. Terwijl de tijd verstreek, vervaagden de verliefde gevoelens. Toen ze Boris eindelijk weer zag, voelde Marjelle een lichte teleurstelling. Maar toch maakten ze er samen een leuke dag van. Ze roeiden een groot meer over, genoten van de stilte en van de zon. Ze aten en praatten. Daar waren Boris en Marjelle immers goed in. Converseren. Over de politieke situatie in Nederland, de crisis op de financiële markten, de zin en onzin van biologisch voedsel. En toen namen ze weer afscheid. Met drie zoenen op de wang en ‘we mailen wel weer’.

De volgende dag was Marjelle het zat. Hom of kuit Boris, wat ging het worden? Is Marjelle slechts gezellig voor lopen, roeien, eten, drinken en heel veel praten, of is er méér? Marjelle vroeg het aan Boris, maar ook aan zichzelf. Wat wilde ze van hem? Waarom was de verliefdheid die ze dacht gevoeld te hebben weg, maar bleef Boris haar intrigeren? Er kwam geen hom of kuit van Boris, maar een eerlijk antwoord. Boris was in vertwijfeling. De vonken sprongen er niet vanaf, zoveel was duidelijk. Maar Boris vond Marjelle wel bijzonder. Hij wilde best onderzoeken of er kriebels konden ontstaan, maar wilde haar geen pijn doen. Het was immers goed mogelijk dat het toch niet verder ging dan bijzonder en gezellig.

Bij de liefde hoort het risico om gekwetst te worden, besloot Marjelle. Het verhaal van Boris en Marjelle is dus nog niet ten einde, de afloop ongewis.

Lees verder!

Mochten Kijker en Marjelle ooit met elkaar gaan daten, dan zou het voor beiden waarschijnlijk het beste zijn als de vraag ‘hoeveel dates heb jij al gehad?’ niet gesteld wordt. Zijn blog zette me aan het denken.

Van de mogelijke antwoorden die Kijker heeft voorbereid, zou ‘jij bent de eerste en de laatste’ het slechtst bij Marjelle vallen. Behalve als grapje. Als de man tegenover me dit serieus zou menen, zou ik het etablissement afspieden naar de nooduitgang en er op een drafje vandoor gaan. Natuurlijk, theoretisch kan het. Geluksvogels zijn het die meteen bij de allereerste internetdate hun droompartner ontmoeten. Maar dit weet je op zo’n eerste date dan nog niet en zeggen doe je het al helemáál niet.

De gemiddelde internetdater heeft heel wat meer dates nodig. Logisch. Iemands profiel, foto en mailtjes kunnen nog zo leuk zijn, of er ook iets begint te vonken weet je pas als je iemand in levende lijve ontmoet. Eerder haalde ik hier het boek van Mark Mieras al aan, maar zonder hem wist ik dat ook wel. En dus is de kans dat degene (m/v) die tegenover je zit nét met jou de eerste date heeft behoorlijk verwaarloosbaar. Marjelle schat dat ze de afgelopen jaren een stuk of dertig mannen via datingsites heeft ontmoet.

Maar zégt Marjelle dat ook tegen haar dates? Als het onderwerp ter sprake komt wel. Maar komt het onderwerp vaak ter sprake? Toen ik er – dankzij de blog van Kijker – over na ging denken, eigenlijk alleen maar in de volgende situatie: als je hebt besloten dat het niets gaat worden met de man tegenover je en je vermoedt dat hij dat ook wel weet of er hetzelfde over denkt. Dan is het veilig om ‘als vrienden’ datingverhalen op te dissen. Want daar leidt de vraag ‘doe je dit vaker?’ vrijwel altijd toe. Tot het vertellen van allerhande anekdotes over vorige dates. En het recenseren van verschillende datingsites en de beste ontmoetingsplekken.

Want tja, als je de persoon tegenover je leuk vindt, dan wil je toch helemaal niet wéten wie hij of zij vorige week of de afgelopen maand nog allemaal heeft ontmoet? Of hoe vaak hij met dates het bed heeft gedeeld of korte romances heeft gehad? Dan wil je toch juist in de waan blijven dat jij en hij, dat jullie de enigen op deze wereld zijn?

Ja, zo gaat dat bij Marjelle. De enigszins indiscrete vraag over vorige avonturen komt bij Marjelle alleen maar op als er toch niets meer te verliezen is. Vandaar dat ik denk dat het zowel voor Kijker als Marjelle het beste zou zijn als dit onderwerp onbesproken blijft. Dan hoeft Kijker zich niet ongemakkelijk te voelen en heeft Marjelle blijkbaar een leuke avond.

Lees verder!

Eind jaren ’90 ontstonden in Nederland de eerste serieuze datingsites. Sinds die tijd hebben miljoenen singles op een van deze sites ingeschreven gestaan. Tienduizenden vonden er hun partner. En toch is het taboe blijkbaar nog steeds niet geheel verdwenen.

Ik had eens een oud-oom die op vrij jonge leeftijd weduwnaar werd. Begin zestig was hij geloof ik. Het gebeurde in de jaren ’80. Al snel had hij een nieuwe vriendin. Dat was nog vrij ongebruikelijk voor die generatie. Je trouwde als je twintig was en bleef de rest van je leven bij die partner. Als je jong weduwe of weduwnaar werd, had je pech. Mijn oud-oom dacht daar anders over. Zijn nieuwe vriendin werd niet overal in met gejuich onthaald. Maar prangender was nog hóe hij aan haar was gekomen. Daar deed oud-oom behoorlijk geheimzinnig over. ‘Hij heeft haar uit de krant’, werd er gefluisterd, ‘een contactadvertentie’. Ik begreep – als 11-jarige – dat het om een uiterst clandestiene en nogal gênante aangelegenheid ging.

Een gesprek op een willekeurig internetforum anno 2010.
‘Sinds een tijdje ben ik aan het internetdaten, maar eigenlijk hoop ik mijn partner gewoon bij de supermarkt tegen te komen. Wat moet ik anders zeggen als mensen vragen waar we elkaar ontmoet hebben?’
‘Met dat probleem zit ik ook. Vrijwel niemand in mijn omgeving weet dat ik via internet dates heb.’
‘Ik ken mijn partner via internet. Als ze vragen waar we elkaar ontmoet hebben zeg ik – geheel naar waarheid – ‘in de kroeg’, want dat is de plek waar we de eerste keer afgesproken hebben.’
‘O ja, dat is een goeie. Dat ga ik ook doen!’

Zomaar een voorbeeld. Ik ken aardig wat mensen die via internetdating hun geluk beproeven en heb zelf al heel wat mensen via een datingsite ontmoet, maar ik kom deze besmuiktheid nog met enige regelmaat tegen. Houden meer dan een miljoen internetdaters elkaar voor de gek?

Lees verder!

Soms kom je twee mensen tegen die gemáákt lijken voor elkaar. Madelinde en Bas waren zo’n stel.

Hij kwam haar tegen bij de badmintonvereniging. Hij was bijna klaar met planologie, zij studeerde antropologie. Ze speelden gemengd dubbels samen, dronken na afloop weleens een biertje. Hij vond haar meteen al leuk. Zij had een vriendje, maar eigenlijk een oogje op hem. Hij zei niks, zij durfde niet. Totdat ze haar vriendje aan de kant zette.

Zij voelde meteen dat het klopte. Dit was hém, haar Grote Liefde. Hij voelde zich de koning te rijk. Toen ze hun studentenkamers ontgroeid waren, gingen ze samenwonen driehoogachter in Amsterdam. Zij vond een baan bij het asielzoekerscentrum, hij besloot te gaan promoveren. En ondertussen waren ze gelukkig samen. Later werd driehoogachter verruild voor een koophuis en ging hij aan de slag als universitair docent, maar aan hun liefde voor elkaar veranderde niets. Ze trouwden op een mistige dag in oktober en gaven een groot feest.

Bas kon lyrisch over haar vertellen. Madelinde was het mooiste dat hem in zijn leven was overkomen en hij wilde nooit meer iemand anders. Afgelopen weekend gingen ze met zijn tweeën op vakantie in de Spaanse Pyreneeën. Ze maakten een wandeling in de bergen. Zij viel. Ze kwam met haar hoofd op een rotsblok terecht en was op slag dood.

Ik zit op de bank en begrijp het niet. Ik staar naar de overlijdensadvertentie in de krant.

Madelinde, 32 jaar, dood.
Bas, 33 jaar, alleen.

Lees verder!

Ontkennen is zinloos. Marjelle heeft de kriebels gekregen van Boris. Haar lichaam doet raar, ze slaapt onrustig en ze moet steeds aan hem denken. Sterker nog, het kost moeite om interesse op te wekken voor andere zaken. Liefde is een vreemde ziekte, zong Doe Maar ooit. Marjelle vindt het leuk, spannend, irritant, moeilijk en eng tegelijk. Nog steeds is niet duidelijk wat Boris van haar wil. Bovendien is zeker dat Boris en Marjelle elkaar minstens vijf weken niet gaan zien.

Zevenentwintig uur hebben Boris en Marjelle inmiddels met elkaar doorgebracht. In dates die respectievelijk acht, negen en tien uur duurden. Zeventwintig uur is er gepraat, gedronken, gegeten, gewandeld, maar met name heel veel gepraat. En niet gezoend. Marjelle en Boris hebben samen de wereldpolitiek doorgenomen, het klimaatprobleem, de kabinetsformatie, maar niet gezoend.

Toch heeft Marjelle hoop dat Boris ook een beetje van slag is. Een beetje maar. Aan het einde van de lange avond van de derde date zei Boris dat hij het leuk had gevonden. Marjelle had zijn nieuwsgierigheid gewekt. Eindelijk, na zeventwintig uur praten. Maar nu vliegt Boris eerst in zijn eentje naar de andere kant van de wereld. En Marjelle gaat ook op vakantie. Boris zou het leuk vinden om Marjelle weer te zien als ze allebei terug zijn in september.

September. Verliefdheid is wreed.

Lees verder!

Hoe gaat het nu met Marjelle en Boris? Dat is een goede vraag. Marjelle weet het eigenlijk niet zo goed. De tweede date was minstens zo leuk als de eerste. Er zijn ook plannen voor een derde ontmoeting. Maar wat Boris van Marjelle vindt? Dat is net zo’n goede vraag als de eerste. Marjelle weet wél wat ze er zelf van vindt. Ze is Boris na de tweede date nog een beetje leuker gaan vinden dan na de eerste date. Marjelle zou nu eindelijk weleens willen weten hoe het is om met Boris te zoenen.

Boris is een man van zelfbeheersing. Hij laat zijn emoties niet de vrije loop. Boris neemt zijn beslissingen weloverwogen, rationeel. Ongeduld is hem vreemd. De veertig is hij al gepasseerd, maar hij maakt zich totaal geen zorgen of zijn vrouw ooit nog zijn pad kruist. Ondertussen geniet hij van het nu. Boris heeft vrouwelijke vrienden met wie hij nooit een relatie heeft gehad. Niet dat het niet gekund had, het is gewoon niet in hem opgekomen. Jaloezie is hem vreemd. Hij heeft relaties gehad waarbij ze elkaar soms maanden niet zagen. Zat hij in het buitenland. Of zij. Kwam wel weer goed. Of niet. Maar dat vond Boris dan ook niet erg.

Marjelle is ongeveer net zo introvert als Boris. Veel meer een denker dan impulsief. Eerder weloverwogen dan spontaan. Ongeduld is haar middle name. De veertig nog niet gepasseerd en zich serieus afvragend of die man voor een duurzame relatie zich nog aandient. Alle mannelijke vrienden van Marjelle zijn homo. Marjelle overweegt bij vrijwel elke heteroseksuele, vrijgezelle man die ze tegenkomt of ze daar een relatie mee zou kunnen hebben. Dat Boris zo ontspannen en onafhankelijk lijkt, vindt Marjelle aantrekkelijk. Marjelle schrikt van mannen die meteen de volgende ochtend aan de telefoon hangen. Maar Boris zou dan wel weer íetsje enthousiaster mogen zijn.

Marjelle en Boris hebben twee lange avonden met elkaar doorgebracht. Door de stad gelopen, gedronken, gegeten, nog meer gedronken en tussendoor heel veel gepraat. De eerste avond vroeg Boris of ze nog eens konden afspreken. De tweede avond vroeg Marjelle of ze nog eens konden afspreken. Dat wilde Boris wel, maar hij wist niet of er iets tussen hen kon groeien. Marjelle wist niet wat ze met zijn antwoord aan moest. Nee, of er iets kon groeien wist Marjelle ook nog niet. Maar ze wist wel dat ze het prettig vond om bij hem te zijn en dat ze nieuwsgierig was hoe het zou zijn om met Boris te zoenen. Maar ook de tweede avond gebeurde er dus niks.

Marjelle weet niet wat ze van een derde ontmoeting moet verwachten. Ze leeft nog steeds tussen hoop en vrees. Het is een jaar en ettelijke dates geleden dat Marjelle voor het laatst door iemand van slag is gebracht. Wat zou het mooi zijn als Boris ook een beetje van slag is. Een beetje maar.

Lees verder!

Onlangs had ik hier een stevige discussie met Spencer en enkele andere mannen van middelbare leeftijd. Mijn stelling: Spencer en de zijnen willen alleen maar dat vrouwen ruimdenkerder zijn qua leeftijdsverschil opdat mannen zoals zij nog een relatief jong blaadje kunnen verschalken. In de verdediging durfde Spencer nog te beweren dat getal er niet toe deed. ‘maar hoe de persoon eruit ziet, in het leven staat, de conditie…’. Ofwel, hoe strakker in het vel, hoe beter. Vergeef me oudere mannen dat ik dat eind april heb opgevat als ‘jullie willen gewoon een vrouw die een stuk jonger is en vinden dat vrouwen daar niet zo moeilijk over moeten doen’…

En nu, oudere mannen, heb ik u tuk. Spencer blijkt gelijk te hebben. Leeftijd an sich doet er niet toe. Een jeugdig uiterlijk daarentegen wél. Ik beschreef hier eerder dat ik mij (ík, goed lezen) weleens wat vies voelde als bleek dat mijn profiel weer eens bekeken was door allerlei mannen die zo ongeveer mijn vader hadden kunnen zijn.

Een tijdje terug besloot ik de proef op de som te nemen. Ik zette ‘foto op verzoek’ aan. Dat betekent zo ongeveer dat niemand mijn foto’s kan zien, behalve mensen wie ik hier expliciet toestemming voor geef. Raad eens, oude bokken, wat er gebeurde? De gemiddelde leeftijd van de mannen die mijn profiel bezochten daalde significant. Toen mijn foto’s nog gewoon voor iedereen te zien waren, was de gemiddelde leeftijd van mijn profielbezoekers 48,0 jaar. Tien jaar ouder dan ik ben. Gemiddeld he? Er zaten ook mannen tussen die ruim twintig jaar ouder waren. Wat bleek? Toen ik ‘foto op verzoek’ aanzette, daalde dit gemiddelde naar 40,4 jaar! Ofwel, de bezoeker van mijn profiel zónder zichtbare foto’s bleek maar liefst zeveneneenhalf jaar jonger.

Ik been geen voorstander van ‘foto op verzoek’. Uiterlijk doet er nou eenmaal toe bij partnerkeuze. Dus oudere mannen, ga nou gewoon eens op zoek naar een vrouw van uw eigen leeftijd. Dan laat ik mezelf hier weer in vol ornaat aanschouwen.

Lees verder!

Terechte vraag van Enerman op mijn vorige blog. Speelt de man eigenlijk nog een rol bij de partnerkeuze in het boek van Mieras? Ik geloof dat die vraag positief beantwoord kan worden. It still takes two to tango.

De hersens van mannen worden meer geholpen door hun ogen dan door hun neus. Ook mannen kunnen razendsnel selecteren. Dat bleek onder meer uit onderzoek waarin mannen foto’s te zien kregen van mensen in badkleding. In 0,05 seconden wisten de hersenen of ze met een man of vrouw van doen hadden. Na 0,2 seconden had de man bepaald of de vrouw in kwestie als ‘aantrekkelijk’ of ‘niet aantrekkelijk’ bestempeld moest worden. Wat mannenhersenen mooi vinden is voor een deel genetisch bepaald. Maar er zijn ook algemene kenmerken die veel mannen aantrekkelijk vinden. Een symmetrisch gezicht, grote lippen en mond en kleinere neus en kin. Een symmetrisch gezicht duidt op goede genen: een zo groot mogelijke mix. De andere kenmerken zeggen iets over de waarschijnlijke leeftijd van een vrouw. En tja, hoe jonger hoe vruchtbaarder.

Het gezicht is volgens Mieras cruciaal omdat het zoveel genetische eigenschappen verraadt en veel zegt over de conditie en gezondheid van de eigenaar van het gezicht. Maar mannen vallen ook op vrouwelijke vormen: smalle taille en brede heupen. Ideaal blijkt een verhouding van 0,7 te zijn. Niet toevallig: bij die verhouding is de oestrogeenproductie optimaal. Het bleek voor mannen nauwelijks uit te maken of vrouwen wat dikker of dunner waren, als de taille-heup verhouding maar klopte.

En het mannenlijf? Levert veel trainen in de sportschool vanzelf meer aandacht van vrouwen op? Gedeeltelijk wel. Vrouwen vallen op mannen met brede schouders en een donkere stem. Beiden duiden op veel testosteron. Maar mannen kunnen ook doorschieten. Vrouwen zijn het liefst een taille-schouder verhouding van 0,75. Veel mannen gaan echter vanuit competitieoogpunt veel verder. En dat vinden vrouwen niet mooi.

En wat moet je als man als zo’n lijf je niet gegeven is? Geen nood. Er zijn nog genoeg andere eigenschappen om je mee te onderscheiden. Mark Mieras legt uit dat er een omgekeerd evenredig verband is tussen testosterongehalte en IQ. Testosteron remt de ontwikkeling van de hersenen. Alle vooroordelen blijken ergens op gebaseerd: mannen met veel testosteron hebben een lager IQ. Andersom werkt ook: jongens met een hoog IQ worden op latere leeftijd ontmaagd dan jongens met een lager IQ. Maar uiteindelijk vallen veel vrouwen voor slimme mannen. Vooral hoogopgeleide vrouwen. Studentes bekeken voor een onderzoek filmpjes van mannen. Hoe groter de verbale intelligentie, hoe aantrekkelijker de vrouwen hen vonden. Ook als die mannen fysiek niet over de ideale eigenschappen beschikten.

Mannen, doe er uw voordeel mee!

Lees verder!

Mark Mieras schreef onlangs een mooi boek over wat er allemaal in de hersenen gebeurt bij verliefdheid en de liefde. Wat is bepalend bij het selecteren van een partner? Waarom vallen we voor de een en niet voor de ander? Bij vrouwen draait het uiteindelijk maar om één ding: het nageslacht. We zijn allemaal op zoek naar de man met de beste mix van genen, een man die in staat is om een gezin te beschermen en die bereid is om na het bezwangeren bij een vrouw te blijven. Hij schreef ook een hoofdstuk over internetdaten en waarom dat slecht werkt.

Mark Mieras stelt dat de hersenen in bijzonder weinig tijd in staat zijn om onbewust te bepalen of een partner geschikt voor ons is of niet. Vrouwen gebruiken daarbij onder meer de neus. De lichaamsgeur van een man zegt veel over de samenstelling van zijn genen. En of die set van genen goed aansluit bij de eigenaresse van die neus. Hoe verschillender de genen, hoe beter dat is voor het nageslacht. Uit onderzoek blijkt dat relaties waarbinnen de genen voor hooguit twintig procent overeenkomen langer stand houden en stabieler zijn dan relaties waarbij de genen veel meer overeenkomen. Ook een reden waarom mensen niet snel verliefd worden op familieleden. Vanuit de evolutietheorie logisch: verschillende genen geeft meer kans op zwangerschap en gezonde kinderen.

Ook oogcontact speelt een grote rol. In een fractie van een seconde zenden ogen signalen door naar de hersenen over de persoon tegenover je. En ook hier: onbewust wordt vrijwel meteen bepaald of dit een geschikte partner zou kunnen zijn of niet. De ogen heten niet voor niets de spiegel van de ziel. En juist deze zintuigen – volgens hersenonderzoek cruciaal bij partnerkeuze – doen niet mee bij internetdaten.

Volgens Mark Mieras maken we via internet volstrekt rationele keuzes. Gebaseerd op gewenste eigenschappen, spitsvondige teksten en mooie plaatjes. Omdat hierbij alle onbewuste door onze zintuigen geholpen selectiemethodes buitenspel staan, is internetdaten blijkbaar niet veel trefzekerder dan het trekken van ballen uit de ballenbak bij Lingo. Bovendien is volgens Mieras de enorme keuzevrijheid dodelijk: ‘Laat mensen uit zes potten jam kiezen en ze selecteren er eentje, zet ze 24 potten voor en ze komen er niet meer uit.’

Los van het feit dat ik hersenonderzoek niet zomaar zou willen betwisten, herken ik wel zo ongeveer wat Mark Mieras schrijft in zijn boek ‘Liefde, wat hersenonderzoek onthult over de klik, de kus en al het andere’. Veel van mijn vriendinnen beweren dat ze hun levenspartner nooit waren tegengekomen als ze hem van een datingsite hadden moeten plukken. Ze hadden hem domweg niet geselecteerd als interessante partner. En zelf ervaar ik het omgekeerde. Het aantal dates dat ik in mijn leven heb gehad, loopt waarschijnlijk tegen de dertig. Vrijwel stuk voor stuk aardige mannen en goed voor een prima avond. Maar voor slechts twee van hen voelde ik meer.

Niet meer internetdaten dan? Zo simpel ligt het wat mij betreft niet. Maar dit soort kennis helpt wel. Het leert je om mensen niet te snel af te wijzen op een slechte foto of een verkeerde hobby. Om niet te lang te wachten met afspreken. En het helpt relativeren. Zo vreemd is het dus niet als die man met dat leuke profiel en die grappige mailtjes in het echt niet meer dan aardig blijkt te zijn. Het is slechts een kwestie van veel ballen trekken. Net zolang totdat je de groene te pakken hebt.

Lees verder!

In elke datingprocedure zitten twintig minuten die Marjelle verreweg het ergst vindt. De tien minuten vóór een eerste ontmoeting en de tien minuten ná een eerste ontmoeting. Het hoogtepunt qua erg ligt precies in het midden: het moment dat je elkaar voor het eerst ziet. Er gebeurt zo onnoemelijk veel in het hoofd van Marjelle als de eerste blikken elkaar gekruist hebben. De begroeting (handenschudden of drie zoenen?), de eerste onhandige zinnen, de meedogenloze keuring door de hersenen. Zo ook toen ze Boris zag staan. Van een afstand, dus Marjelle moest nog 50 ongemakkelijke meters overbruggen in zijn vizier. De eerste signalen van de hersenen zonden teleurstelling uit. Hij leek ouder dan op zijn profielfoto. Hij keek gereserveerd, maar misschien waren dat de zenuwen wel.

Het werden drie zoenen op de wang. Daarna wisselden Boris en Marjelle enkele plichtmatige zinnen over het warme weer. Heel even vroeg ik me af of ik nog weg kon. Boris stapte gelukkig handig over op een dankbaar gespreksonderwerp waar we het in onze mailwisseling ook al veel over hadden gehad. En zo hadden we een gesprek. Een begin. Nog steeds gedroeg Boris zich gereserveerd. Op voorzichtige grapjes van mijn kant kwam geen reactie. Hij leek zich niet te vermaken en ik was er al snel van overtuigd dat ik hem óók teleurgesteld had.

Ik besloot dat Boris in ieder geval een interessante man was voor een goed gesprek. Ook wat waard. En dus raakten we verzeild in beschouwingen over allerhande maatschappelijke ontwikkelingen. En Boris leek te ontdooien. Hij lachte meer, er kwam af en toe een kwinkslag en we maakten samen grappen over het dienstdoende, bij vlagen hilarisch onnozele personeel. Ik keek hem wat vaker in de ogen. IJsblauw en best mooi eigenlijk. Toen een prachtige zomeravond over ging in schemering, had Marjelle haar snelle, aanvankelijke oordeel bijgesteld. Deze man was misschien best heel leuk. Maar nog steeds bleek uit niets wat Boris van Marjelle vond. Behalve een ongetwijfeld best aangename gesprekspartner.

Toen we samen in het licht van een volle maan terug liepen, zei Boris dat hij het gezellig had gevonden. Er volgde geen ‘maar’. Er volgde ‘het lijkt me leuk om elkaar nog eens te zien’. Daarna liepen we nog enkele minuten zwijgend naast elkaar. Marjelle hoopte dat Boris haar zou proberen te zoenen, maar Boris deed niets. Boris had al genoeg gedaan. Deze stugge, introverte man had – met nauwelijks signalen van mijn kant – gevraagd of we elkaar opnieuw konden zien. En Marjelle? Die is heel benieuwd naar de tweede ontmoeting.

Lees verder!

Nog steeds kent Marjelle Boris alleen maar als de man die af en toe prettige berichten in haar mailbox bezorgt. Nooit eerder mailde ik drie maanden met iemand zonder elkaar te ontmoeten. Binnenkort gaat het er dan eindelijk van komen. Marjelle leeft tussen hoop en vrees. Boris lijkt een hartstikke leuke man, maar tot nu toe kwamen hooggespannen verwachtingen pas één keer uit.

‘Hij is interessant. Hij is maar ietsje ouder dan ik. Hij woont in de grote stad. Hij heeft een leuke baan. Hij stemt hetzelfde als ik. Hij heeft sprekende ogen en een mooie kaaklijn. Hij houdt zich bezig met dingen die mij ook bezighouden. Hij heeft nog geen kinderen. Hij is geïnteresseerd in mij. Hij is hartstikke leuk. Het enige is… ik heb hem nog nooit ontmoet.’

Dat schreef Marjelle hier zo’n twee maanden geleden over Boris. In de tussentijd zijn er nog een stuk of wat uitgebreide mails heen en weer gegaan. Niet eens zo vaak, hij reageerde soms pas na een of twee weken op een nieuw epistel van mijn kant. Boris stelde in zijn mails nooit voor om met Marjelle af te spreken. Lange tijd vond Marjelle dat wel best. Zolang ze mailden, was het in ieder geval nog leuk. Uit tientallen eerdere ervaringen wist Marjelle dat het in het echt meestal tegenviel. Liever dat moment nog even uitstellen.

Maar ja. Boris komt natuurlijk nooit bij Marjelle op de bank terecht zolang ze elkaar alleen maar blijven mailen. En Marjelle zal zo ook nooit weten hoe Boris zoent. En dus heb ik hem toch maar eens gevraagd of hij zin had om elkaar te ontmoeten. Dat wilde Boris wel. Over anderhalve week gaan we samen ergens een hapje eten.

Nog anderhalve week nieuwsgierig blijven. Zenuwachtig. Me afvragen wat ik aan moet, waar we zouden moeten afspreken. Me verheugen en mezelf voorbereiden op een teleurstelling tegelijkertijd. Hoe groot is de kans nou helemaal dat Boris in het echt ook zo leuk is? En – zo mogelijk nog erger – hoe groot is de kans dat Boris míj in het echt ook leuk vindt?

Daten, Marjelle vindt het maar een toestand.

Lees verder!

Hoe werkt dat toch? Waarom ken ik een aantal best leuke, vrijgezelle mannen waar ik geen enkele seksuele aantrekkkingskracht voor voel? Waarvan ik denk: dat zou weleens een hele geschikte partner kunnen zijn, maar ik moet er niet aan denken om dáárnaast wakker te worden? Het kan absoluut anders, zoals vriendin Esther onlangs weer liet zien. Kon Marjelle dat ook maar leren.

Eens in de zoveel tijd ontmoeten we elkaar in de kroeg. Zeven vrouwen, allemaal rond de veertig. Geen van allen nog samen met de liefde uit de studententijd. Mannen, daten, de bijbehorende spanning én de teleurstelling zijn terugkerende thema’s. Nuria bleef een jaar of twee geleden aan een man hangen die bedoeld was als one-night-stand en is hartstikke gelukkig met hem. Anne kwam onlangs haar oude middelbare schoolliefde weer tegen en inmiddels wonen ze min of meer samen. De rest klooit, heeft dates of er gebeurt soms een tijdje helemaal niks.

Een paar weken terug zaten we er weer. Esther(42) bleek veranderd in een giechelende bakvis. Glunderend vertelde ze over Koen en hoe er iets moois tussen hen aan het groeien was. Ze had hem ontmoet op het feestje van vrienden. Leuk staan praten, maar er was niets gebeurd en ze hadden geen telefoonnummers uitgewisseld. Wel had ze zijn stamkroeg onthouden. Ze was zo onder de indruk van Koen geweest dat ze daarna elk weekend met vriendinnen in zijn stamkroeg afsprak. De derde keer was het raak. Met een rood hoofd vertelde ze dat ze hem nauwelijks aan had durven spreken. Hij herkende haar niet meteen, maar toch werd het een mooie avond die bij Esther thuis eindigde.

In de kroeg lag haar telefoon op tafel en steeds wierp ze er blikken op. Hij had al een dag niet meer gesmst en daar werd ze behoorlijk onzeker van. Toen het apparaat aan het eind van de avond begon te piepen, straalde Esther van oor tot oor.

Een week of wat later mochten wij hem ook aanschouwen. Zij en wij waren er al toen een schuchtere, kalende man binnenstapte met een houthakkershemd en een olijk gezicht. Esther begroette hem glunderend en de rest van de avond spatte de verliefdheid er vanaf. Ik voelde een zweem van jaloezie. Niet omdat ik Koen ook leuk vond. In tegendeel. Ik was verrast dat Esther zó blij kon zijn met zo’n man. Een lieve en aardige man, ongetwijfeld. Maar hij had niets wat ik aantrekkelijk vond. En toch keek Esther alsof ze Hugh Grant himself aan de haak had geslagen.

Waarom heb ik dat nou nooit? Waarom zijn mijn feromonen zo kieskeurig? Al zo vaak heb ik dates gehad met mannen waarvan mijn hersens de stofjes in mijn lichaam aanspoorden: ja, kom op, deze man! Deze is oké! Deze man lijkt lief, hij is welbespraakt, heeft zijn leven op orde, lijkt eerlijk. Deze is heel geschikt relatiemateriaal! Kom op lichaam, in vuur en vlam! Maar het gebeurt nooit. Ook niet als ik het wat meer tijd gaf. Als je op een tweede date er niet aan moet denken om de man tegenover je te moeten zoenen, dan gaat het gewoon niet.

Nee, Marjelle vindt mannen leuk die niet geschikt zijn, onbereikbaar, of die haar niet leuk vinden. En soms kan ik dan best jaloers zijn op iemand als Esther.

Lees verder!

Vanaf welk moment is het oké om op te stappen als je weet dat het niet de ware Jacob(a) is die tegenover je aan het tafeltje zit? Een vraag waar (helaas) vrijwel elke internetdater mee te maken krijgt. Ik kan slechts één tip geven: doe het niet zoals Marjelle.

Het vage – maar ongetwijfeld artistiek en intellectueel bedoelde – geraaskal tiert hier de laatste tijd iets te welig naar mijn zin. Ik was daarom blij om tussen de oeverloze prozaïsche vrijheden de blog van Jaklien aan te treffen. Gewoon, een concreet verhaal over een concreet onderwerp waar wij hier allemaal weleens tegenaan lopen: wat te doen als de date tegenvalt? Wanneer mag je weg?

Er wordt weleens gezegd dat mensen in drie minuten hun oordeel vormen over iemand die ze net hebben leren kennen. Treurige constatering, maar biologie is nou eenmaal wreed. Uiteindelijk zal het allemaal niet zó zwart-wit liggen, maar feit is dat we (bewust en onbewust) ontzettend veel signalen verwerken in de eerste minuten van een ontmoeting. Hoe ziet iemand er in het echt uit, hoe beweegt iemand, hoe klinkt zijn of haar stem en (en dit schijnt biologisch gezien nog het meest van belang te zijn) hoe ruikt iemand?

Hoe vaak heeft Marjelle het nou al meegemaakt? Dat ze nog voordat de eerste drankjes gebracht werden al wist dat de man tegenover haar niet voor haar was? Een aantal keren bleek de date in kwestie gebruik te hebben gemaakt van flink verouderde en onder zeer gunstig licht geschoten profielfoto’s. Maar vaak ook kwam een man zo onhandig en stuntelig over dat ik hem eerder schattig vond dan interessant. Ik heb het best weleens geprobeerd hoor. Gewoon een tweede keer afspreken, iemand nog een kans geven, minder zenuwachtig en in een andere omgeving. Maar tot nu toe bleek die eerste indruk toch altijd te kloppen.

En wat doet Marjelle als ze al na tien minuten heeft geconstateerd dat haar feromonen en andere stofjes in haar lijf niet geïnteresseerd zijn? Eh, nou, de hele avond blijven zitten. Ik krijg het niet voor elkaar om na een of twee biertjes gedag te zeggen. Gelukkig is een belangrijke reden hiervoor dat ik met heel veel dates uitstekend in staat was om een gezellige avond te hebben en het best leuk is om zo nu en dan met een geheel nieuw persoon prettige gesprekken te hebben. Maar het was ook vaak genoeg omdat hij minstens een uur had moeten reizen om mij te ontmoeten. En dan vond ik het zo lullig om hem met een uur alweer terug de trein in te sturen. Of omdat iemand heel lief en zenuwachtig deed en ik hem niet wilde kwetsen.

Ik vind het minder pijnlijk om netjes de avond uit te zitten en daarna gewoon geen nieuwe ontmoetingsvoorstellen meer te doen. En blijkbaar vonden veel heren dit ook de beste oplossing, want er zijn er heel wat geweest die na een lange avond zelf ook niets meer van zich lieten horen. Slechts één keer (zie het relaas in mijn allereerste blog hier) heb ik op de wc even overwogen om de achteruitgang te nemen. Ik durfde niet. Zelfs bij de enige hork die ik heb gedate duurde het vier bier voordat ik mijn fiets weer opzocht.

Ofwel, wanneer mag je weg? Laten we zeggen een stuk of drie biertjes eerder dan Marjelle.

Lees verder!

Leuk! Ik wist wel dat mijn blog reacties zouden oproepen. En precies zoals verwacht: vrouwen reageren met herkenning, mannen reageren gestoken. Al snappen jullie mannen natuurlijk ook wel dat ik het expres polemisch opgeschreven had, toch? Zo ervaar ik de reactie van Spencer ook. Wel is het jammer dat het niveau van begrijpend lezen blijkbaar fors afneemt naarmate de leeftijd stijgt. Een repliek.

Ik ontdek een bepaalde mate van Oost-Indische blindheid in de reacties. Nee oudere heren, nergens heb ik geschreven dat ik u vies zou vinden. Ik heb u slechts oude bokken genoemd. Ik heb geschreven dat ík mijzélf weleens een beetje vies voel als mijn profiel bekeken blijkt door een horde mannen van achter in de veertig tot achter in de vijftig. Dan heb ik het dus over mijzelf en niet over u. U noem ik slechts oud. Of ouder. Of oude bok.

Heren, het is iets waar wij vrouwen weleens een beetje moedeloos van worden. Ook Spencer gaat hier weer volledig aan voorbij. Als één sexe nadruk legt op leeftijd, dan zijn het mannen wel. Vrijwel elke vrouw op datingsites heeft er last van. Veelvuldige benadering door mannen die veel ouder zijn dan zijzelf. En andersom: mannelijke leeftijdsgenoten die geen interesse hebben, omdat zij op zoek zijn naar een vrouw die fors jonger is.

Zal ik nog een keertje uitleggen waarom ik met een man die tussen de tien en twintig jaar ouder is geen eventuele kinderwens wil realiseren? Laten we geheel aan de onderkant gaan zitten. Stel dat die man 48 jaar is, dus ‘slechts’ tien jaar ouder. Stel dat ik een relatie met hem krijg. Stel dat wij het eerst even aankijken voordat we aan kinderen beginnen en stel dat ik desalniettemin heel snel zwanger word. Niet waarschijnlijk allemaal, maar stel. Stel dat die man op zijn 50e al vader wordt van mijn kind. Dan is die man dus 62 jaar als dat kind naar de middelbare school gaat. Of hij dan nog een paar jaar moet werken of al met pensioen is, ik had het zelf allerminst leuk gevonden als mijn vader 62 was geweest toen ik twaalf was. Noem mij calvinistisch, maar ik vind dat gewoon te oud.

Ik heb Spencer reeds aangesproken dat hij volledig één kant op redeneert (namelijk: vrouwen willen geen oudere man). Nu doet hij dat weer. Dat je het vanuit de mannenkant bekijkt, soit. Maar je rept wederom met geen woord over hoe ruimdenkend mannen zélf staan tegenover leeftijdsverschil. Laten we mijn tien tot twintig jaar range nemen. Spencer, hoe zou jij het vinden – als 51-jarige man – om een vriendin te hebben die tussen de 61 en 71 jaar oud is? Zal ik mijn moeder eens vragen of ze het leuk vindt om koffie met je te drinken?

Lees verder!

De blog van Palonneke raakte me. Ik vind haar keus om te stoppen met zoeken moedig. Wanneer geef je op? Hoe lang blijf je proberen? Heeft iedereen niet steeds de neiging om tóch nog even door te lopen naar de volgende hoek? Hij zou daar maar nét staan…

Ook ik ga alweer een tijdje mee op datingsites. Zonder succes uiteraard, want anders liep ik hier niet meer rond. Het gaat in golven. Soms heb ik er een tijdje schoon genoeg van, maar altijd keer ik weer terug. Ik geef niet makkelijk op als ik iets wil. Een tijd lang vond ik het single bestaan prettig, maar inmiddels niet meer. En dus ga ik recht op mijn doel af: op zoek naar een vent. En waar is een concentratie van beschikbare heren te vinden? Juist, op datingsites. Ik zoek en zoek. Heb ergens tussen de twintig en dertig mannen daadwerkelijk ontmoet. Zonder resultaat. Maar ik blijf zoeken, geef niet op.

Is dat karakter? Ik denk van niet. Ik ben als een blind paard aan het rondrennen, met het idee dat als ik maar hard en lang genoeg ren, ik mijn doel wel bereik. Is het niet veel moediger om stil te staan en bij jezelf te rade te gaan waarom je niet vindt wat je zoekt? In al die ontmoetingen die ik had met mannen was maar één constante: ikzelf. Ik kan moeilijk al die mannen de schuld geven dat het niet lukt om hém te vinden.

En toch, stilstaan, ik durf het niet. Het klinkt eng. Dan moet ik me in mezelf gaan verdiepen. Dat is confronterend en het kost tijd. Ik wil helemaal niet bij mezelf te rade gaan. Ik wil een man en wel nú. En dus heeft Marjelle alweer met twee mannen mailcontact en met een derde bijna een afspraak. De volgende hoek, daar zou hij toch kunnen staan?

Lees verder!

Medeblogger Spencer schreef hier een tijdje terug over de ‘bekrompenheid’ van (met name) Nederlandse vrouwen als het op leeftijdsverschil aankomt. En onlangs meldde hij hier triomfantelijk dat tenminste één vrouw zijn blog begrepen had. Spencer wijt het feit dat vrouwen op leeftijd letten aan onze Calvinistische inslag. Op zijn minst is het opvallend dat Spencer de (al dan niet) Nederlandse man, en het belang dat híj aan leeftijd hecht, volledig buiten beschouwing laat.

De laatste tijd wordt mijn profiel met grote regelmaat bezocht door mannen die tien tot twintig jaar ouder zijn dan ik. En laat ik het nu gewoon maar eens grof zeggen: ik voel me daar best een beetje vies bij. Alsof een groep oude bokken zit te gluren naar dit nog redelijk jonge blaadje. Het vóelt als gluren, omdat het bijna alijd blíjft bij gluren. Er zijn weining oudere mannen die me daadwerkelijk durven te benaderen. Vermoedelijk omdat ze gezien hebben dat ik zo’n zes à zeven jaar ouder dan ikzelf wel genoeg vind.

Ja Spencer, leeftijd doet ertoe. Laat ik maar eens een uiterst praktische reden noemen. Ik ben achter in de dertig. De deur om nog kinderen te krijgen staat op een kier. Bij een man die tien tot twintig jaar ouder is, slaat die deur definitief dicht. (En ga nu niet aanvoeren dat mannen tot op hoge leeftijd nog vruchtbaar zijn. Ik hoef geen man die met pensioen gaat voordat mijn kinderen naar de middelbare school zijn.) Ik kan je nog wel meer redenen aanvoeren. Levensfase. Ik werd laatst (bij hoge uitzondering) benaderd door een man van halverwege de twintig. Die is gewoon met andere dingen bezig dan ik. Niets mis met een korte romance, maar daar ben ik niet op uit. Ik zoek een man om oud mee te kunnen worden. En dat is nog zo’n argument. De levensverwachting van mannen ligt nog steeds een jaar of zes lager dan die van vrouwen. De kans dat een man van tien tot twintig jaar ouder mij een jonge weduwe maakt is dus zeer groot. Maar misschien nog wel het allerbelangrijkst: ik zit gewoon niet te wáchten op een man die stukken ouder is dan ik. En ik zou niet weten wat daar Calvinistisch aan is.

En nee, Oost-Europese vrouwen zijn niet veel ‘ruimdenkender’ als het op leeftijdsverschil aankomt. De Oost-Europese vrouwen op datingsites zijn niet op de zoek naar de liefde van hun leven, maar hebben economische motieven. En zij hebben allang in de gaten dat ze veel meer kans maken op een overstap naar het rijke Westen als ze niet moeilijk doen over een (veel) oudere man.

Het is opvallend dat Spencer net doet alsof alleen vrouwen waarde hechten aan leeftijd. Waarom wordt mijn profiel zoveel bezocht door veel oudere mannen? Echt niet omdat leeftijd niet belangrijk voor ze is. In tegendeel, deze mannen zijn bewust op zoek naar een (veel) jongere vrouw. Sterker nog, mannen op datingsites lijken ‘jong’ veel belangrijker te vinden dan vrouwen. De gemiddelde 38-jarige man hier zoekt een vrouw tussen de 28 en 38 jaar oud. En ook Spencer zelf heeft het alleen maar over het benaderen van (veel) jongere vrouwen. Wat hij eigenlijk in zijn blog zegt is dit: als vrouwen niet zo moeilijk zouden doen over leeftijd, dan konden wij oudere mannen nog gewoon een jong blaadje scoren!

Lees verder!

Hij is interessant. Hij is maar ietsje ouder dan ik. Hij woont in de grote stad. Hij heeft een leuke baan. Hij stemt hetzelfde als ik. Hij heeft sprekende ogen en een mooie kaaklijn. Hij houdt zich bezig met dingen die mij ook bezighouden. Hij heeft nog geen kinderen. Hij is geïnteresseerd in mij. Hij is hartstikke leuk. Het enige is… ik heb hem nog nooit ontmoet.

Marjelle had het oorspronkelijke zoekveld op de datingsite aardig uitgekamd en besloot haar actieradius te vergroten. Een uurtje met de trein om haar toekomstige man te ontmoeten moest kunnen. Nadat de zoekcriteria waren aangepast, verscheen Boris op haar scherm. Een slanke man met ietwat wijkende haargrens keek haar wijs aan vanachter een klein brilletje. Nadere bestudering van het profiel stelde Marjelle niet teleur. Boris wist zichzelf op een heldere en originele wijze te beschrijven. Ze ontdekte de nodige overeenkomsten tussen haar en Boris. Marjelle besloot een berichtje te sturen.

Boris stuurde een lange lap tekst terug. Hij kon schrijven. En hoe. Boris bleek op reis te zijn en omschreef zijn tijdelijke omgeving zo treffend dat ik de geuren haast kon ruiken en de geluiden bijna kon horen. Hij toonde bovendien interesse in mij. Ik reageerde op mijn beurt met een flinke mail. Boris schreef al snel weer, ondanks dat hij het moest hebben van schaarse internetcafeetjes en trage verbindingen. En zo gaan er al een tijdje lange, prettige mails heen en weer.

Ontmoeten is voorlopig fysiek onmogelijk. Boris komt pas begin mei weer terug naar Nederland. Maar dat vindt Marjelle helemaal niet erg. In tegendeel. Hoe vaak was het al gebeurd dat iemand een prettig profiel had en leuke mailtjes schreef, maar dat bij een werkelijke ontmoeting de vonk maar niet wilde overspringen? Marjelle blijft liever nog even in de waan. Lekker genieten van de berichten van Boris.

Lees verder!

Tjongejonge zeg, waar een oproepje van match4me toe kan leiden… Maandenlang bevond ik me hier tussen een klein clubje hardekern bloggers waar af en toe een eendagsvlieg tussen vloog. Maar sinds een week of wat schieten de nieuwe bloggers als krokussen uit de lentegrond. We hebben er in korte tijd heel wat concurrentie bij gekregen. Of gezelschap, zo kun je het natuurlijk ook bekijken.

Nieuwsgierig heb ik wat gesnuffeld aan het nieuwe vlees in de kuip. Ik lees ze altijd al graag, de producten van mijn collega’s hier. De blogs van leden zijn een echte plus van deze datingsite. Het is aardig om over de schouders en in de hoofden van andere singles op het datingpad mee te kunnen kijken.

Ik herinner me nog de tijd dat ikzelf mijn eerste blog naar de redactie stuurde. Het was september 2009 en match4me riep leden voor het eerst op om blogs in te sturen. Elke week een verhaal van 250 tot 400 woorden, was de opdracht. Ik nam die eisen serieus. Heb aardig wat zitten schaven totdat mijn eerste blog binnen de 400 woorden viel. Heb me afgevraagd of ik verhalen genoeg had om elke week iets aardigs te kunnen leveren. Je mocht overal over schrijven van de redactie. Ammehoela. Het is natuurlijk alleen aardig als een stukje enigszins een verband heeft met het single leven. Vrijwel niemand hier zal geïnteresseerd zijn in bridgeverslagen, een kookrubriek of blogs over het wel en wee van mijn werk, mijn moeder of de cavia van de buren. Afijn, ik nam het allemaal bloedserieus. Hoopte dat mijn schrijfkwaliteiten door de ballotage kwamen en verontschuldigde me nog voor het feit dat mijn eerste verhaaltje over een niet al te positieve datingervaring ging. Ik was blij te horen dat match4me mij accepteerde als blogger.

Al snel kwam ik erachter dat je helemaal geen schrijftalent hoefde te hebben om aangenomen te worden als blogger. Dat je je in het geheel niet hoefde te beperken tot 400 woorden. En met elke week een blogje kon je ook ruimschoots de hand lichten. Enerzijds wel sympatiek van match4me. Iedereen mag hier bloggen. En niemand wordt gekort als het aantal woorden teveel is. Zelfs taalfouten blijven meestal gewoon staan. Een maandje absentie wordt ook getolereerd. Echter, er zit wél een nadeel aan dit al. Laat ik maar eerlijk wezen, er zitten best een aantal blogs tussen die mijn interesse niet weten te pakken. Ze raken kant noch wal, kabbelen maar wat voort, zijn te lang of gewoon slecht geschreven. En wekelijks bloggen houdt bijna niemand vol (ook ik niet), maar het aantal bloggers dat het al na enkele bijdragen voor gezien houdt is fors.

Maar ach, Marjelle maakt de regels hier niet, en misschien is dat maar goed ook.

Nieuwe bloggers, laat dit een aanmoediging zijn en geen demotivatie! Ga ervoor. Schrijf, herschrijf, schaaf. Wees kritisch op jezelf, doseer, kill your darlings. Blijf mij en anderen hier vermaken met jullie belevenissen en opinies over het single leven. Deze oude rot heet jullie welkom!

Lees verder!

Het schijnt een ‘ding’ te zijn, vrouwen en katten. Een op de drie alleenwonende vrouwen zou er thuis minstens eentje rond hebben lopen. ‘Fijn, iemand die blij is als je ’s avonds thuis komt’, beweerde een vrouw ooit in de Volkskrant, ‘en altijd iets om je knuffelbehoefte op uit te leven’. Zou het? En hebben mannen die behoefte dan niet? Hoewel ik echt weleens een single-man-met-kat ben tegengekomen, schijnt de single-vrouw-met-kat tot één van de grotere teleurstellingen van de datende man te behoren.

Ja. Marjelle heeft er ook eentje. Een hele grote die het hele jaar door in de rui is. Vier poten, een staart en de allerschattigste kop die een poezenhoofd kan hebben. Ze kan ronken als een eenmotorig vliegtuig, komt blij naar de deur rennen als Marjelle thuis komt en wijkt zelden meer dan twee meter van mijn zijde. Poes laat nooit vuile onderbroeken slingeren, klaagt niet over het eten, wil altijd vrijen, verzorgt zichzelf perfect, spreekt me nooit tegen en wil me niet veranderen. De liefde is geheel wederzijds, onwaardelijk en ‘till death do us part’ (het stomste aan katten, ze gaan dood).

En ja hoor, Marjelle is dus ook zo’n klassieke single vrouw die dol is op haar kat. Poes zorgt er bovendien voor dat deze single vrouw niet elke avond de hort op gaat, maar zich met plezier ’s avonds met poes op de bank voor de tv nestelt. En poes bezorgt Marjelle bij elke vakantie hoofdbrekens. Ze heeft nogal een eigen willetje (een kat zonder karakter is geen kat). High maintenance exemplaar. Eenkennig tot op het bot. Uit logeren leidde tot dagenlang demonstratief in een hoek blijven zitten en blazen en grommen naar de gastheer. En toen er eens iemand op huis en poes kwam passen, pieste madame zo over hem heen. Poes weet wat ze wil. Haar vaste personeel. Het liefst de hele dag naast haar op de bank. En dus gaat Marjelle zelden nog langer dan een week op vakantie. Poes moet immers alleen thuis blijven, met als enige verzetje de buurvrouw die elke dag eten komt geven en die doorgaans blazend en grommend wordt begroet. En tja, dat vindt Marjelle dus zielig.

Ofwel, Marjelle is zo’n typische single-vrouw-met-kat. Zo’n sentimentele poezenmuts. Maar wellicht kan ik mezelf nog vrijpleiten. Of maak ik het nu nog erger. Marjelle is op dit moment dan wel single, maar katten waren er altijd. Vanaf haar geboorte. Op haar vierde verjaardag kreeg ze haar eerste eigen kat. Een ruige kater, die de ham van je brood roofde. In het studentenhuis moest ze het heel even zónder doen, maar toen ze ging samenwonen deed ze dat met een man én drie katten (ofwel, het zijn écht niet alleen single vrouwen die katten houden). En zo ging het verder. Er waren altijd katten in het leven van Marjelle. En die zullen er ook wel altijd blijven. Het is maar dat de mannelijke lezer het weet.

Oh, en heren, ter geruststelling: mijn slaapkamer is verboden terrein voor poes.

Lees verder!

Na ruim een halfjaar had Marjelle eindelijk weer eens een tweede date met dezelfde man. Het was zeker geen liefde op het eerste gezicht, maar David was me niet tegengevallen. We hadden die eerste avond in de kroeg prettige gesprekken, David wist wat hij wilde, had zijn leven op orde en schroomde niet om zijn mening te geven. Marjelle was op zijn minst nieuwsgierig geworden naar deze man. Bovendien had ze zo langzamerhand wel geleerd dat dates niet al te makkelijk afgeschreven mochten worden. Daten is immers een onnatuurlijke situatie, een snelkookpan, waarin niet iedereen zich op zijn gemak voelt.

We besloten de tweede date te gaan fietsen. Andere omgeving, ander tijdstip, samen iets dóen. Ruim twee weken na de eerste avond in de kroeg troffen we elkaar weer op een mooie zaterdag op een winderig treinstation. Hij kwam me tegemoet lopen, fiets aan de hand. Ik hoopte dat ik iets zou voelen, maar dat was niet zo. Wat me wel opviel was dat zijn gulp half open stond. Ik probeerde me op zijn gezicht te concentreren, maar mijn ogen hadden steeds de neiging om af te dwalen naar beneden.

Vlakbij het station was een café waar we ons bij een kop koffie over de route bogen. Tussendoor vielen de nodige stiltes. Echt onprettig vond ik ze niet. Maar het viel me wél op dat gesprekken snel dood sloegen omdat hij nauwelijks in ging op wat ik vertelde. Op de fiets bleef de conversatie beter op gang, alleen al omdat je bezig bent met de omgeving, routebordjes en andere verkeersdeelnemers. En verder liet ik David de onderwerpen aansnijden, waardoor gesprekken langer duurden. Ik vond het allemaal niet onprettig. We leken wel een stel dat al jaren samen was. Dat dachten de mensen die we onderweg tegenkwamen vast ook. Misschien vond ik dat nog wel het prettigst. Dat andere mensen dachten dat ik onderdeel van een stel was. Dat ik een beetje de illusie kon hebben dat ik onderdeel van een stel was.

Weer alleen in de trein terug drong de onvermijdelijke waarheid zich aan me op. Marjelle voelde niets voor David. Ze vond hem hooguit redelijk aangenaam gezelschap. Bovendien sloeg de twijfel toe. De laatste maanden had het idee post gevat dat ik dates te makkelijk afschreef. Dat ik de mannen die ik ontmoette niet altijd een eerlijke kans gaf. Maar was dat wel zo? Wilde Marjelle misschien zó graag een relatie dat de wens de vader van de gedachte werd?

Lees verder!

Het TV-programma ‘Opgelicht’ was vandaag gewijd aan oplichting via datingsites. Zogenaamde 419-fraude. Mannen in een ver buitenland die nietsvermoedende Nederlanders (m/v) hun geld aftroggelen. Twee dappere en eerlijke slachtoffers vertelden hun verhaal. Beiden leken ze echt niet van gisteren. Maar beiden hadden zich jarenlang om de tuin laten leiden. Ze bleven achter met een gebroken hart en een geplunderde bankrekening. En ze zijn bepaald niet de enigen die in datingland van een koude kermis thuiskomen. Talrijk zijn de verhalen over dates die zomaar niets meer van zich lieten horen, dates die niet op kwamen dagen, dates die niet waren wie ze zeiden dat ze waren, dates die getrouwd bleken. En toch. Zou het nou echt toeval zijn dat mij nooit iets van dit al is overkomen?

‘Na vier maanden, 140 berichten, 15 reacties en 4 dates waarvan er één kwam opdagen, heb ik het wel gehad met datingsites. En die ene vrouw die kwam opdagen, bleek zeven jaar ouder dan ze had opgegeven en was ook even vergeten te vertellen dat ze getrouwd was.’ Zomaar een reactie op een van de internetfora waar over datingsites verteld wordt. Talrijk zijn ook de waarschuwingen. Spreek op een neutrale plek af. Informeer vooraf een vriend of vriendin. Zorg dat je niet traceerbaar bent. Geef niet zomaar je telefoonnummer. Veel datingsites kampen met fake profielen en de verhalen over 419-fraude bij het programma ‘Opgelicht’ waren niet uniek. Om nog maar te zwijgen van datingsites die er zelf een potje van maken. Onduidelijke voorwaarden, addertjes onder het gras en reacties van ‘robots’ om argeloze singles het idee te geven dat hun profiel bezocht wordt. Er is een hoop leed en bedrog in datingland.

En toch. Marjelle heeft nog nooit iets vervelends meegemaakt. In haar hele leven tussen de 20 en 30 dates gehad. Ze zijn allemaal komen opdagen. Geen van allen bleek zich als een ander te hebben voorgedaan (op het kleine schoonheidsfoutje beschreven in mijn allereerste blog na). Geen van de mannen die Marjelle’s telefoonnummer heeft gekregen heeft hier misbruik van gemaakt. Nog nooit is mij om geld gevraagd of zijn mij oneerbare voorstellen gedaan. En ik denk dat dit geen toeval is. Een snufje geluk hooguit. Maar verder? Je hebt toch best een idee over welk vlees je in de kuip hebt? Je spreekt toch niet met mannen op een parkeerplaats af? Je weet toch ook wel waar je het ongeveer moet zoeken? Marjelle heeft heel wat datingsites uitgeprobeerd. Een aantal viel al snel af. Vergaarbakken, een hausse aan standaardberichten, mannen die nauwelijks konden spellen, hoge tarieven, beperkte mogelijkheden. Op dat soort sites was ik snel weer weg. Hopla, profiel verwijderen en niet meer terugkomen. Er is een enkele site overgebleven, waaronder deze. Maar nog steeds haal ik standaardberichten er feilloos uit en sla ik vage profielen en dito foto’s over.

Veilig en prettig daten? Hou je hersens erbij, gebruik je intuïtie, hoop op een snufje geluk, en je komt echt een heel end.

Lees verder!

Donderdagavond had Marjelle date nummer zoveel. De tel allang kwijt geraakt. De twintig ruim gepasseerd. Ik was David tegengekomen via een andere website. Volgens die website zouden we heel goed bij elkaar moeten passen. Maar Marjelle is een beetje cynisch geworden van die zogenaamde matchingspercentages. David leek op basis van zijn profiel een prima vent. Maar ook weer eentje waar het vuur in Marjelle waarschijnlijk niet van zou ontbranden. Met enige tegenzin vertrok ik donderdagavond naar de kroeg.

De date tussen David en Marjelle was moeizaam tot stand gekomen. Geheel mijn fout. Volgens mij heb ik hem als eerste een bericht gestuurd. Er stonden aardige dingen in zijn profiel. Het duurde even voordat hij reageerde. We besloten een fietstochtje te maken samen. Eens een keertje niet naar de kroeg, dat leek me geen verkeerd plan. We zouden elkaar zondag ontmoeten. Vrijdagavond zat ik doodmoe op de bank bij te komen van een zware werkweek. Ik had nog meer afspraken dat weekend en zag als een berg op tegen ons fietstochtje. Een beetje laf zegde ik David af met de smoes dat ik ziek was. We besloten elkaar een week later alsnog te ontmoeten. Dit keer toch maar gewoon in de kroeg. Maar ja, die week werd ik écht ziek. En dus heb ik David opnieuw afgezegd. Met de mededeling dat ik me goed kon voorstellen dat hij er nu wel klaar mee was.

Maar dat was David niet. En dus maakten we een nieuwe afspraak afgelopen donderdagavond. Toen het eenmaal zover was, had ik geen zin. Maar nu was het gewoon let’s get it over with, geen terugtrekkende bewegingen meer. Een paar biertjes en weer naar huis. Bij aankomst in de kroeg leek David weinig enthousiast te reageren toen hij me zag. Mij ontbrak het compleet aan zenuwen. Ik bestelde bier en met enige moeite kregen we een gesprek op gang. David ontdooide en ik begon me ook steeds meer op mijn gemak te voelen. We bleken inderdaad veel overeenkomsten te hebben. We kletsten de avond vol en namen aan het eind afscheid met drie zoenen op de wang.

Toen ik naar huis fietste had ik niet dat ongemakkelijke en licht teleurgestelde gevoel dat ik meestal heb na een date. David was niet het soort man om onmiddellijk van in vuur en vlam te raken. Maar iets in hem trok me aan. Misschien kwam het wel omdat hij een uitgesproken mening had. Wist wat hij deed. En – en hier komt de rare Marjelle om de hoek kijken – omdat hij volstrekt niet liet merken wat hij van mij vond. Geen enkele toenadering. Het maakte me een beetje onzeker. En het maakte dat ik David een beetje interessanter begon te vinden.

De volgende ochtend besloot ik in te gaan op een eventuele uitnodiging van hem om nog eens af te spreken. Die middag besloot ik daar niet op te gaan zitten wachten, maar zelf een voorzichtig hengeltje uit te gooien. Van het soort ‘als je nog eens samen wilt fietsen, dan hoor ik het wel’. Een dag later reageerde David op dezelfde niets-aan-de-hand manier: ‘dat moeten we maar eens doen, laat maar weten wanneer je tijd hebt’. En nu heeft Marjelle voor het eerst sinds ruim een halfjaar bijna een tweede date met dezelfde man. Aarzelend, maar toch. Na 10 strikes out, voelt het alsof eindelijk second base weer eens is bereikt.

Lees verder!

Op datingsites kom je met enige regelmaat mensen tegen die er niet zoveel van begrepen hebben. Marjelle probeert nog steeds om iedereen die op haar profiel reageert antwoord te geven. Behalve de mannen die volledig lid zijn, maar menen weg te komen met een suf interessebericht (zie daarvoor mijn blog ‘oprechte interesse?’). Soms besluit ik aardig te zijn en neem ik bij iemand de moeite om netjes uit te leggen waarom iemands profiel niet zo aanspreekt. Zo ook bij Flipper. Flipper had in het echt een andere profielnaam, maar net zoiets geks als Flipper. De eerste fout.

Flipper stuurde Marjelle een suf interessebericht. Flipper bleek volledig lid en dus bleef een antwoord uit. Een aantal dagen later waren Flipper en Marjelle tegelijk online. Flipper wilde chatten. Marjelle checkt altijd eerst een profiel voordat ze een chatverzoek accepteert. Op het profiel van Flipper stond een vage foto en verder was het met name erg leeg. Oninteressant. Beste CD-MP3: van alles. Beste boek: ik lees niet zoveel. Over mijzelf: ik ben leuk. Ik zoek: een leuke en spontane meid. Tja. Het profiel van Flipper was niet alleen volstrekt oninteressant, maar het straalde ook uit dat hij absoluut zijn best er niet voor had gedaan.

Marjelle weigerde het chatverzoek van Flipper, maar besloot aardig te zijn. Ze stuurde Flipper het volgende bericht:

Dag Flipper

Volgens mij ben jij nieuw hier en daarom wil ik je nog wel even uitleggen waarom ik niet ben ingegaan op je chatverzoek.

Je hebt me een interessebericht gestuurd, terwijl je volledig lid bent en me dus ook gewoon een persoonlijk tekstje had kunnen sturen. Daarnaast heb je je profiel wel heel erg summier ingevuld en slechts één niet helemaal scherpe foto geplaatst. Dit samen maakt je profiel (volgens mij) minder interessant voor de vrouwen die hier rondlopen.

Sorry als ik wat onaardig overkom, ik wilde je slechts op weg helpen.

Veel succes hier!

Marjelle

Tja. Sommige mannen zijn hier nou eenmaal wat onhandig in. En ook al kende Marjelle Flipper helemaal niet, ze gunde hem best een leuke vriendin. En die ging hij met zo’n profiel niet vinden. Een antwoord bleef uit. Een week of wat later besloot Marjelle toch eens te kijken of Flipper haar berichtje ter harte had genomen. Ze zocht zijn profiel. Ze vond niks. Behalve de volgende melding: ‘Dit lid is niet actief meer. Je probeert het profiel te bekijken van iemand die zich heeft uitgeschreven.’

Tja. Hopeloos geval, die Flipper.

Lees verder!

Interessante stelling poneerde Willem hier. Volgens mijn collega blogger zou daten - voor meer resultaat - moeten worden gezien als topsport. Dus niet op pad met een mentaliteit van het soort ‘als ik maar een leuke avond heb’, maar willen scóren. Er echt voor gáán. Dan heb je volgens Willem meer kans dat je je doel bereikt: een partner vinden. Aardige redenatie, maar er klopt natuurlijk niks van.

De vergelijking tussen topsport en succesvol daten gaat op vele fronten mank. De vraag is of er überhaupt overeenkomsten zijn. Bij topsport heb je niet te maken met een onwetende (of zelfs onwillige) teamgenoot. Stel dat twee mensen samen in een bobslee stappen, en de een dat doet om de beste te worden en de ander omdat ie weleens een spannend ritje wil maken? Ik denk niet dat dit team kampioen wordt. Om dit te voorkómen zou je je date vooraf kunnen inlichten: ‘Lieve Marja, vrijdagavond hebben wij een date. Ik weet zéker dat wij gaan slagen. Als wij sámen de schouders eronder zetten, dan kunnen wij gelukkig worden! Ik reken op je volle inzet, je Willem’. Wat denk je, Willem? Zou Marja nog komen opdagen?

Het kan natuurlijk ook zijn dat jij een meer klassieke kijk hebt op man-vrouw relaties. De man als jager, de vrouw als prooi. In die situatie heb je die teamgenoot immers niet nodig. Willem de Veroveraar op weg naar het café. Vastbesloten om de vrouw in kwestie mee te slepen naar zijn hol om haar vast te binden aan zijn aanrecht. Misschien best aardig als seksuele fantasie, maar Marjelle zou in werkelijkheid liever enkele hulplijnen achter de hand houden.

Sorry Willem, Marjelle zit je maar wat te pesten. Ik begrijp best welk punt je wilt maken. Een zekere nonchalance lijkt wel een ongeschreven regel in datingland. Inderdaad, we zijn allemaal hartstikke gelukkige singles, hebben echt geen nieuwe partner nodig en beschouwen daten als geinig vermaak. Tuurlijk. En ook ik verbaas me weleens over hoe sommige mannen op een date verschijnen. Te laat, in vale slobbertrui, met ongewassen haren, allemaal weleens meegemaakt. En als ik zou binnenkomen met een houding van ‘het zal wel niks zijn’, dan zou ik vast weinig moeite doen om een geanimeerd gesprek op gang te brengen.

Maar inspanningen om een partner te vinden gaan maar tot halverwege. Je kunt actief op zoek gaan. Je kunt openstaan voor een partner. Je kunt prettiger in je vel gaan zitten, bijvoorbeeld door jezelf goed te verzorgen. Maar de tweede helft wordt gevormd door zaken waar je maar weinig invloed op hebt. Allerlei biologische processen in je lichaam; hormonen, feromonen, geuren. Én – niet in de laatste plaats – de andere partij.

Ik vraag me zelf weleens af of ik juist niet te hard zoek. Of ik niet succesvoller zou zijn als ik meer ontspannen met het ontmoeten van mannen om zou gaan. Als niet meteen alle radertjes in mijn hoofd gingen werken vanaf het moment dat een man over de drempel van het café stapt. En of steeds weer die teleurstelling juist niet demotiverend werkt. Ik heb me de laatste tijd iets te vaak afgevraagd waarom ik nou juist voor díe man iets leuks heb aangetrokken, mijn haar heb gewassen, mijn benen onthaard, mijn nagels gevijld en gelakt en een lekker luchtje op heb gedaan. Ik geloof dat ik daten liever wil ervaren als een vriendschappelijk partijtje voetbal dan als topsport. We kunnen na afloop altijd nog samen de kleedkamer in duiken.

En Willem, weet je hoe je topsporter wordt? Trainen, trainen, trainen…

Lees verder!

Beste psycholoog

Heeft u ook verstand van moeilijke gevallen? Van die types waarvan je niet meteen zegt: typisch geval van bindingsangst, vadercomplex, narcisme, verliefdheid of een andere officiële ziekte? Weet u raad met een nog best jonge vrouw waar weinig mis mee lijkt, die een vrij normaal uiterlijk heeft, een bevredigend sociaal leven, niet in het bezit van een fetisj, een prima baan, een goed stel hersens en dito communicatieve vaardigheden, een bovengemiddeld IQ en EQ, geen absurde eisen, maar toch maar niet wil slagen in het vinden van een man die leuk genoeg is om tenminste de komende maanden mee door te brengen? Kunt u ontdekken wat ik fout doe? Waar het mis gaat? Ik zou u zeer erkentelijk zijn.

Marjelle is net terug van een date. En de moed is haar weer een beetje verder in de schoenen gezakt. Laten we hem Lucas noemen. Lucas kwam het café binnen en nog tussen de begroeting en het uittrekken van zijn jas, was het volgende door het hoofd van Marjelle geschoten: ‘Hij heeft een onderkin. Hij noemde zijn postuur atletisch maar hij heeft een buikje en afhangende schouders. Wat lacht hij stom. Wat heeft hij een raar accent. Hij heeft helemaal niet zijn best gedaan qua kleding óf hij heeft geen smaak.’ Dit alles binnen de drie seconden tussen de begroeting en het uittrekken van zijn jas. Marjelle haatte zichzelf hiervoor, maar het was haar nog nooit gelukt om deze radertjes in haar hoofd uit te zetten.

Ze herpakte zichzelf en een tijdje zaten Lucas en Marjelle geanimeerd te praten. Marjelle vond nog steeds dat Lucas een rare en misplaatste lach had, maar ze negeerde dat zoveel mogelijk. Het ging opnieuw mis toen Lucas opstond en naar de bar liep om een nieuwe ronde bier te halen. De blik van Marjelle fixeerde zich op zijn toch wel stevige buik, zijn afhangende schouders en nu – van de achterkant – ook op zijn slecht zittende spijkerbroek en zijn gebrek aan een kont. En het is echt niet zo dat het uiterlijk alles is voor Marjelle. Maar hij zag er gewoon zo onbeholpen uit in zijn slecht zittende spijkerbroek en met zijn afhangende schouders.

Bij het laatste biertje werd Lucas steeds handtastelijker. Het begon met een vriendelijk schouderklopje, maar al snel porde hij Marjelle in de zij wanneer hij de kans maar kreeg. Tevergeefs probeerde hij haar over te halen tot nóg een laatste biertje. Toen ze weer buiten stonden deed Lucas een vergeefse poging om Marjelle te zoenen. Toen Marjelle weer op de fiets naar huis zat, huiverde ze even, fietste gevaarlijk hard over de gladde wegen, en keek uit naar het weerzien met haar bank, haar kat en haar grote, warme bed helemaal voor zichzelf alleen.

Lucas was misschien een beetje onhandig, maar er was niet zoveel mis met Lucas. En als de feromonen van Marjelle bij Lucas waren aangeslagen, dan was ze hartstikke blij geweest dat Lucas zijn affectie had getoond. Marjelle haat haar feromonen. Ze doen nooit wat Marjelle wil. Steeds meer begin ik me af te vragen waar die mismatch tussen mijn gevoel en mijn verstand vandaan komt. Ik heb het antwoord nog niet gevonden.

Lees verder!

Het singlebestaan levert enkele substantiële relationele voordelen op. Je kunt niet vreemd gaan en niet bedrogen worden. De enige rol die je nog kunt spelen is die van ‘the other woman’. De vraag is overigens of deze rol zoveel minder pijnlijk is. Of net zo verwerpelijk als de positie van de vreemdganger. Met dit laatste worstel ik des te meer sinds ik Agnes beter heb leren kennen. Agnes is een ‘other woman’. Al bijna twintig jaar. En ik vind haar aardig. Ze is iemand die het altijd anderen naar de zin wil maken en de neiging heeft zichzelf weg te cijferen. Er schuilt eigenlijk geen kwaad in Agnes. En toch is ze al bijna twintig jaar de minnares van een getrouwde man.

Vroeger, toen het leven nog overzichtelijk was, huldigde ik het standpunt dat overspel uit den boze was en de hoofdschuldige de overspelpleger zelf. Degene met wie het overspel gepleegd werd, was in principe onschuldig. Want iedereen was immers verantwoordelijk voor zichzelf en als het object van de ontrouw zelf geen relatie had, dan was deze persoon vrij om te vrijen met iedereen bij wie die wens maar wederzijds was. En het slachtoffer van overspel, de partner van de overspelpleger, was helemáál onschuldig. Dit overzichtelijke standpunt heb ik vol kunnen houden tot een toenmalige goede vriend het bed deelde met de vriendin van zíjn goede vriend. ‘Hoe kón hij dit doen?’, was mijn primaire reactie. En toen besefte ik dat het ingewikkelder lag. Formeel mocht die vrijgezelle vriend slapen met het meisje in kwestie. Maar moreel vond ik het absoluut niet kunnen dat hij op deze manier een goede vriend bedroog.

Een aantal jaren later raakte ik zelf in een dergelijke situatie verzeild. Ja, Marjelle is ook een keertje ‘the other woman’ geweest. In eerste instantie vertelde de man in kwestie me dat de moeder van zijn zoontje zijn ex was. Na een aantal weken moest hij bekennen dat ze formeel nog steeds getrouwd waren. Vanwege hun zoontje, zei hij, maar het huwelijk bestond alleen nog maar op papier. Ik was naïef en verliefd genoeg om dat te geloven. Totdat zijn vrouw mij een pijnlijke e-mail stuurde. Ze was erachter gekomen dat haar man vreemd ging en smeekte mij om hem met rust te laten en haar de kans te geven haar huwelijk te redden. Die mail kwam binnen als een mokerslag. Ineens besefte ik me dat deze man mij had voorgelogen over zijn zogenaamde non-existent huwelijk. Ik had heel erg te doen met de vrouw in kwestie. Niet alleen omdat hij vreemd ging, maar nog meer omdat ze met zo’n eikel van een vent zat opgescheept. Ik nam mij voor me nooit meer in te laten met de man van een ander.

Een paar jaar geleden maakte ik kennis met Agnes, die een leven leidt als ‘other woman’. Is zij fout? Is zij fout omdat zij al twintig jaar eens per week in het geniep de man van een ander ontmoet? Is hij fout, omdat hij aan één vrouw niet genoeg heeft? Zo simpel is het voor Marjelle niet meer. De positie van Agnes lijkt me niet te benijden. Hij is de liefde van haar leven. Maar ze heeft nog nooit met de liefde van haar leven kerstmis gevierd. Ze kan hem ook niet meenemen naar feestjes. En als hij dood gaat, kan ze niet wenen aan zijn graf. Maar wat moet je, als de man van je leven eerder al een andere vrouw was tegengekomen en daar kinderen mee heeft gemaakt. Als de man van je leven niet met die andere vrouw wil breken, omdat hij nog wel van haar houdt en omdat hij zijn kinderen een normaal gezinsleven gunde. Oordelen is allang niet zo gemakkelijk meer. De ‘other woman’ heeft een naam gekregen en een eigen perspectief. Ze heet Agnes.

Lees verder!

Twee van de drie kruisjes van Marjelle waren wederzijds. Eén ervan heette Lodewijk. Diplomatenzoon, opgegroeid in het buitenland, daarna zelf in verschillende landen gewoond en gewerkt. Sinds kort terug in Nederland en van plan om hier te blijven. Dat was zo ongeveer alles wat ik in drie minuten over Lodewijk te weten was gekomen. Maar hij had mijn interesse gewekt. Een week later ontmoetten Marjelle en Lodewijk elkaar in een grand café in Amsterdam.

Drie minuten met iemand praten in een luidruchtige, schemerige ruimte bleek iets anders dan koffie drinken bij daglicht in een vrijwel leeg café. Het eerste dat opviel was de aardappel in zijn keel, het tweede waren de rimpels in zijn gezicht. Maar Lodewijk bleek al snel een interessante gesprekspartner. Hij had veel van de wereld gezien, wist wat hij wilde en kon geanimeerd vertellen. Onder meer over zijn drie zoontjes, die hij had verwekt bij een Italiaanse van wie hij een jaar geleden gescheiden was. Die scheiding verklaarde ook zijn terugkeer naar Nederland. Voor Marjelle waren die drie jongetjes het laatste duwtje om zeker te weten dat Lodewijk niet voor haar was.

Er was meer met Lodewijk. Hij was opgevoed. En dan niet van het soort ‘eet met je mond dicht en was je handen na het plassen’. Nee, echt opgevoed. Hij dronk zijn koffie met zijn pink omhoog. Hij had geleerd te converseren. Lodewijk woonde in het chique Oud Zuid. En langzamerhand werd het contrast met Marjelle steeds groter. Hij was verbaasd dat zij geen dieren at. Hij begreep niet dat Marjelle vrije tijd misschien wel belangrijker vond dan een carrière. Lodewijk hield van klassieke kunst, Marjelle van moderne. Lodewijk hield van klassieke muziek, Marjelle van Franz Ferdinand, Kasabian en Radiohead. Beiden in staat om een gesprek op niveau te voeren, maar beiden uit een andere wereld. En toch was het ook best eens aangenaam, een man die de deur voor je open houdt en van wie je onder geen beding mag meebetalen aan de rekening.

Aangenaam. Dat was ook het woord dat hij gebruikte toen we weer buiten stonden. Lodewijk had het ‘aangenaam’ gevonden om Marjelle te ontmoeten. En zo namen we beleefd afscheid van elkaar. Out of the box daten. Best leuk eigenlijk.

Lees verder!

Datingsites en speeddaten zijn eigenlijk twee verschillende kanten van dezelfde datingmedaille. Bij een datingsite heb je van de ander allerlei gegevens. Je weet hoe oud hij is, of hij kinderen heeft, wat hij ongeveer doet, wat voor vrouw hij zoekt. Maar eigenlijk het meest cruciale weet je niet: hoe hij beweegt, hoe zijn stem klinkt en hoe hij er nou écht uit ziet. Bij speeddaten is het precies andersom: je hebt iemand wél ontmoet, maar je weet eigenlijk helemaal niks van hem. Dat gaat nou eenmaal niet in drie minuten.

Toen we met onze eerste date aan een tafeltje zaten, ging de mevrouw van de organisatie uitleggen hoe we het moesten aanpakken. ‘Stel luchtige vragen’, zei de mevrouw, ‘vraag bijvoorbeeld wat iemand gisteren gedaan heeft’. Hele moeilijke vragen als ‘wat is eigenlijk jouw levensdoel’ gingen niet werken, legde de mevrouw uit. En verder moesten we bij twijfel gewoon ‘ja’ aankruisen op onze matchkaart. Niet bang zijn. We hoefden niet meteen met elkaar te trouwen.

‘Heb jij de voorbeeldvragen op de website gelezen?’, vroeg mijn eerste date. Ik moest bekennen dat ik mijn huiswerk niet gedaan had. ‘Mooi’, zei hij, ‘dan kan ik je nu heel spontaan vragen waar jij blij van wordt’. Ik klapte meteen dicht. Er schoten alleen maar clichés door mijn hoofd. Maar drie minuten gaan heel snel. Voordat we goed en wel een gesprek op gang hadden, ging de bel alweer.

Daarna volgde het ritueel dat ik die avond nog twintig keer herhaald heb. Hand geven, date nog veel succes wensen, de volgende date verwelkomen en dan tussendoor nog snel de administratie bijwerken. We hadden allemaal een matchkaart met een discreet klepje ervoor. Daarop moest je aan de ene kant invullen of je Kees, Mohammed, Joris of Jasper nog eens wilde ontmoeten en aan de andere kant kon je je eigen aantekeningen achterlaten zodat je later misschien nog wist wie Kees, Mohammed, Joris of Jasper was.

Na date drie of vier begon Marjelle er wel lol in te krijgen. Ik was warm gedraaid en werd er ook wel een beetje melig van. De heren die aan mijn tafeltje langs trokken, waren vrijwel allemaal welbespraakt genoeg om je er drie minuten mee te vermaken. Liefde op het eerste gezicht werd het niet, maar er zaten wel wat mannen bij in de twijfelzone. Mannen waarvan je niet na drie minuten al wist of je ‘ja’ of ‘nee’ moest aankruisen. En dat kwam dan vaak omdat je eigenlijk helemaal niets van iemand wist. Soms had ik het drie minuten alleen maar over schaatsen gehad.

De ‘nazit’ bood uitkomst. Na afloop begaf het grootste deel zich naar de bar, waar nog tot laat overal kluitjes speeddaters stonden. En Marjelle stortte zich met een vriendin op het lijstjes vergelijken. Dat alleen al was leuk genoeg om zo’n avond eens mee te maken. En misschien komt er nog wel een keer eentje. Of niet. Als één van de drie kruisjes van Marjelle wederzijds is en verder afspreken tot iets moois leidt.

Lees verder!

Een keer raak is genoeg. Onlangs ontstond er via deze site contact tussen Marjelle en Veelbelovende Man. We vonden elkaars profielen interessant, mailden wat heen en weer, en besloten afgelopen dinsdagavond te bellen. Vond Marjelle wel spannend. Meestal wordt het bellen overgeslagen, maar de geografische afstand was dit keer groter dan bij andere potentiële dates. Eerlijk is eerlijk, zijn stem viel wat tegen. Maar wat hij te melden had, sprak Marjelle wél aan. Er onstonden zelfs al enkele kriebels. Hij liet er geen gras over groeien. Veelbelovende Man was zaterdag ‘toevallig’ in de stad en wilde wel samen lunchen. Dat wilde Marjelle ook wel!

Het was voor Marjelle date nummer zoveel, maar ze had er deze keer veel vertrouwen in. De teleurstelling was dan ook groot. Er zat een man alleen aan een tafeltje, slechts in de verte lijkend op de profielfoto van Veelbelovende Man. Heel even hoopte ze nog, maar toen hij enthousiast begon te zwaaien, wist ze zeker dat dít Veelbelovende Man moet zijn. De foto was wat vaag geweest, maar toch. In het echt bleek hij meer vet en beduidend minder haar te hebben. En een bril. Ze trok een grimas, stelde zich aan hem voor en bestelde een grote beker koffie. In ieder geval even opwarmen. Ondertussen probeerde ze zich over haar teleurstelling heen te zetten en zich op het innerlijk van Niet Zo Veelbelovende Man Meer te concentreren. Maar eigenlijk was ze boos. Wáárom zijn er toch zoveel mensen die zichzelf én anderen voor de gek houden?

Niet Zo Veelbelovende Man Meer bleek niet alleen qua uiterlijk een heel ander type dan Marjelle zich had voorgesteld. De beschrijvingen in zijn profiel leken meer op de persoon die hij wílde zijn dan de persoon die hij was. Hij had zich gepresenteerd als onafhankelijk, iemand die zijn eigen ruimte nodig heeft. Maar vertelde Marjelle als het klikt liefst met een maand of vier samen te willen wonen. Hij schreef in zijn profiel over zijn droge humor en zijn gevatheid. Dan verwacht je dat iemand minstens een beetje uit zijn woorden kan komen als je tegenover hem zit. Hij zou een rijk sociaal leven hebben, maar bekende al snel zijn weekenden maar moeilijk te kunnen vullen. Marjelle heeft de lunch nog netjes uitgezeten.

Bij thuiskomst knapte er iets bij Marjelle. Zóveel dates had ze al gehad. Een keer raak is genoeg, hield ze zichzelf keer op keer voor. Deze keer had ze van te voren een sterk gevoel gehad dat het nu eindelijk goed zat. Bijna net zo sterk als bij Hey You. Ze had zich een beeld gevormd van deze man en had zelfs al kriebels gevoeld. En nu was de moed haar in de schoenen gezonken. De werkelijkheid was vér achter gebleven bij het beeld dat ze had gevormd. Ze nam het Niet Zo Veelbelovende Man kwalijk. Maar ze zocht het ook bij haarzelf. Wilde ze niet té graag dat het ging lukken? Had ze niet een aantal signalen vooraf onbewust genegeerd?

Marjelle denkt dat het tijd is voor een pauze. De aandacht even terug naar haar eigen leven, naar alles dat ze wél heeft. Opeens lijkt dat leven fijner en prettiger dan ze dacht. No worries, Marjelle will be back. Ze gaat alleen even genieten van een welverdiend dating reces.

Lees verder!

Of de bloggers iets wilden schrijven over singles en Kerst, vroeg de redactie van Match4Me. Marjelle is de beroerdste niet. Ook al is Kerst niet zo mijn ding. Ook niet in de tijden dat ik een relatie had. Altijd dat gepuzzel met twee dagen, familie, schoonfamilie en wie dan op welke dag mag. En meer gedoe. Wel of geen kadootjes. De vegetariër en de kalkoen. Opzitten in je mooie jurk, altijd nét te koud voor de tijd van het jaar. En eten, heel veel eten. Misschien is Kerst wel makkelijker als single. Het is de helft korter.

Ik heb een prima deal. Zij een dag, ik een dag. ‘Zij’, dat is de familie, in de breedste of smalste zin des woords. Het begint bij mijn moeder. Waar mijn moeder is, ben ik op eerste kerstdag. Vorig jaar was mijn moeder alleen met mijn vader. Dat werd dus koken met zijn drietjes. Dit jaar heeft mijn moeder (naast mijn vader, die is er altijd) mijn broer, oma, oom, tante, neven en een hoop aanhang over de vloer. En mij dus. Bij elkaar zijn we met zijn veertienen en één baby. Ik ben, samen met mijn oma, de enige single. Maar bij mijn oma heet dat weduwe. Ik vind het prima. Ik vind alles prima op eerste kerstdag.

Tweede kerstdag is van mij. Het voelt nog nét niet als spijbelen. Een jaar hebben we met zijn achten een hele foute kerstfilm gezien in Tuschinski. Daarna gingen we koken bij iemand thuis. Een jaar waaide ik met meer dan twintig mensen uit op het strand. We sloten af in een vage kroeg. Een jaar zat ik op tweede kerstdag in het vliegtuig naar New York. Dit jaar ligt het plan ook klaar. Goede vriend komt langs. We installeren ons met lekkere hapjes en genoeg bubbeltjeswijn voor de tv. Doen de gordijnen dicht en gooien een dozijn afleveringen West Wing in de dvd-speler. Helemaal zin in!

En eigenlijk is eerste kerstdag ook prima. Marjelle wil best één dag per jaar met haar familie aan de kerstdis zitten. En vooruit, mócht die man zich aandienen, dan nemen we volgend jaar de schoonfamilie er ook wel bij…

Lees verder!

Zondagmiddag, een Amsterdams café. Licht gespannen kom ik binnen en zie hem vrijwel meteen alleen aan een tafeltje zitten. Hmm, die mag zijn profielfoto weleens updaten, is zo’n beetje het eerste wat ik denk. Herstel. Geef de man een kans. Het gesprek verloopt soepel, maar we praten met elkaar alsof we op een vervroegde nieuwjaarsreceptie zijn beland. Geanimeerd, maar zakelijk. Nadat we lang over de raakvlakken tussen ons werk hebben gepraat, vraagt hij nog wat geforceerd naar mijn hobby’s. Hobby’s. Raar woord. Wie heeft er nog hobby’s? In de jaren ’80, toen hadden mensen hobby’s. Beiden lijken we dankbaar voor het feit dat ik op tijd weg moet. Hij kijkt op zijn horloge. Hoe laat is het? Nog eentje red je zeker niet meer he?

Hoeveel dates heb ik de afgelopen jaren gehad? Vijftien, twintig misschien? Drie daarvan leidden tot minstens een tweede date, maar niets beklijfde echt. Een keer dacht ik hem gevonden te hebben, maar toen durfde hij het niet aan. Nog even heb ik gefantaseerd dat deze man ‘hey you’ zou lezen en tot inkeer zou komen. Maar hij kan mijn blogs niet lezen, heeft zich vlak na onze laatste ontmoeting uitgeschreven. En toch. Tussen al die dates die meestal best gezellig waren, maar nooit méér werden. Tussen die 15 à 20 dates heeft er eentje gezeten waarbij het voor mij wél raak was. Het kan dus. Een keer raak (wederzijds welteverstaan) is genoeg.

En nu is er weer een nieuwe man. Eentje die me – nog voor we elkaar ontmoet hebben – eenzelfde soort goed gevoel geeft als de man van ‘hey you’. Hij bekeek mijn profiel, ik het zijne, hij het mijne weer en toen besloot ik hem een berichtje te sturen. Er volgde een bericht terug, weer eentje van mij, nog een van hem en nu gaan we elkaar vanavond bellen. Spannend. Leuk. En ondertussen probeer ik hem te peilen. Wat is dit voor man? Hoe zou hij er – op basis van die ene foto – in het echt uit zien? Waarom is hij vrijgezel? Daar lijkt hij veel te leuk voor. Wat zou er mis met hem zijn? Ja mensen, Marjelle is vreselijk. Altijd maar analyseren, altijd alles overdenken. Niet alleen allergisch voor het woord ‘spontaan’ in profielen, maar ook écht niet voldoend aan dat criterium.

En ondertussen lijkt mijn omgeving er al van overtuigd dat ik 2010 niet als single ga meemaken. ‘O, jij hebt binnenkort een vent hoor’, zegt een vriend op een toon alsof dat volslagen vanzelfsprekend is. Een andere vriend is al om zich heen aan het kijken met welk gezelschap hij oud en nieuw zou kunnen gaan vieren in het geval ik dat met mijn nieuwe liefde ga doen. Hallo zeg, dat is over een halve maand! Fijn hoor, mijn vrienden hebben er in ieder geval vertrouwen in. Marjelle kan het zich nog maar moeilijk voorstellen. Maar vanavond gaat ze in ieder geval bellen met een veelbelovende man.

Lees verder!

Op het gevaar af nu definitief weggezet te worden als een ‘ik-snap-wel-waarom-jij-nog-vrijgezel-bent’ zeurvrouw, moet me toch weer iets van het hart over (een deel van) het manvolk dat op deze site rond loopt. In naam van ongetwijfeld veel andere vrouwen hier. En voor het goede doel: een nieuwe tip! En – dat dan ook wel weer – omdat ik het zelf ook vermakelijk en leerzaam vond om te lezen wat bijvoorbeeld medeblogger Ktoink van het vrouwenprofiel vond. Genoeg ingedekt? Daar komt ie. Het fenomeen ‘interessebericht’.

De laatste tijd ontvang ik ze weer steeds vaker. ‘Beste Marjelle. Ik heb je profiel bij match4me.nl gezien en zou graag met je in contact komen. Je kunt mijn profiel bekijken op de site! Ik ben benieuwd naar je reactie. Groeten Klaas318.’ Soms zijn ze van gratis leden. Die kunnen weinig anders. In dat geval bekijk ik hun profiel. Als het me aanspreekt, er een aardige foto bij zit en ik aanknopingspunten zie, dan stuur ik ze een mailtje terug van het soort: ‘zo, nu heb je de kans om te zeggen wat je echt wil zeggen’. Immers, een mailtje van mij betekent dat een gratis lid een week de tijd heeft om zelf iets terug te typen. Fair enough.

Maar minstens zoveel interesseberichten ontvang ik van mannen die volledig lid zijn. In die gevallen vraag ik me af hoe oprecht hun interesse is. Ben ik niet de moeite waard om een klein tekstje voor te verzinnen? Kun je me niet in je eigen woorden vertellen waaróm je interesse toont? Is het gemakzucht? Stróóien sommige mannen met interesseberichten, in de verwachting dat je met een schot hagel altijd wel wat vangt? Ik vraag me dat regelmatig af als er zo’n nietszeggend bericht mijn mailbox binnenkomt.

Ik heb het een tijd lang volgehouden om álle berichten te beantwoorden. Ook de interesseberichten. Nog steeds krijgen mannen die een zelfbedacht tekstje sturen altijd een reactie. Maar bij lieden die alleen maar de interesseknop weten te vinden, ben ik daar mee gestopt. Sorry hoor. Als je zelf geen foto’s bij je profiel plaatst, maar wel de vier foto’s van mij hebt bestudeerd. Als je aangeeft gereformeerd te zijn en ik heb ‘atheïst’ bij mijn profiel staan. Als je vijftien jaar ouder bent dan ik. Als je van jagen houdt en ik heb aangegeven vegetariër te zijn. Als je 150 kilometer bij me vandaan woont. Als je niet de moeite neemt om toe te lichten waarom je me tóch meent te moeten benaderen. Hoe oprecht is je interesse dan?

Lees verder!

‘Het idee om meerdere mensen tegelijk te daten is rond 1999 in joodse kringen in Los Angeles ontstaan. Vooral bij jongeren voldeed het eerste afspraakje zelden aan de verwachtingen en was men snel op elkaar uitgekeken. De energieke rabbijn Yaacov Deyo bedacht de ideale oplossing: ‘voor-afspraakjes’. Onder zijn toezicht spraken de jongeren elkaar eerst drie minuten om daarna pas te beslissen met wie men echt wilde afspreken. Niet veel later werd dit concept opgepikt door drukbezette singles in de grote steden die hierin een efficiënte manier zagen om een partner te vinden.’

Ik lees het op de website van een de organisaties in Nederland die speeddates aanbieden. Snacken voor singles. Helemaal toegesneden op de drukbezette, jachtige stadsmens. Ik ben er eigenlijk verbaasd over dat dit concept pas tien jaar bestaat. In een opwelling heb ik me ingeschreven. Het duurt nog even, januari pas. Blijkbaar is deze vorm van daten nog steeds flink populair. De avonden ervóór zaten allemaal al vol.

Ik heb het een keer eerder gedaan. Hoe lang zal dat geleden zijn geweest? Vijf, zes jaar? Gek genoeg herinner ik me er niet zoveel van. Ik geloof ik dat ik een stuk of twintig mannen aan mijn tafeltje voorbij heb zien trekken. Ik geloof dat ik bij twee mannen een ‘ja’ had ingevuld en dat vier mannen dit bij mij hadden gedaan. Eén man overlapte met mijn keuze. Geen van ons beiden heeft contact met de ander opgenomen.

Van de gesprekken herinner ik me niets meer. Er zaten een paar kneuzen tussen, het aantal viel mee. Er zaten mannen tussen met ingestudeerde openingszinnen. Mannen die niet lekker roken. Mannen waarbij je na twee zinnen al wist dat het drie lange minuten gingen worden. Mannen die meer om zich heen keken dan naar mij. Mannen die leken te zeggen: ‘vermaak mij’.

En toch. En toch heb ik me weer ingeschreven. Het bloed kruipt. Het is al lang geleden. Misschien is het deze keer wél een succes. Misschien moet je alles in het leven wel twee keer geprobeerd hebben in plaats van een.

Lees verder!

Dit weekend had ik een prettig gesprek met een lotgenote. Laten we haar Annet noemen. Annet is – net als ik – 36 jaar, single en kinderloos. En – net als ik – ziet zij dit gegeven meer als haar lot dan als het resultaat van een bewuste keuze. We waren het erover eens dat niet alles in het leven maakbaar is. En dat op deze conclusie nog steeds een taboe rust.

Annet had besloten haar leven rigoureus op zijn kop te zetten. Huis verkopen, baan opzeggen, de wijde wereld aan haar voeten. Ze verklaarde haar besluit in eerste instantie met ‘nu kan het nog, ik heb geen man, geen kinderen, ben nergens aan gebonden’. Even doorvragen leerde dat Annet eigenlijk van een nood een deugd maakte. Liever had ze die man en kinderen wel gehad. En nu moest er iets gebeuren met haar leven. Ze zat vast. Jarenlang in hetzelfde slaapdorp, jarenlang dezelfde werkgever. Een vader voor haar kinderen kon ze niet afdwingen, maar ze kon wel het heft in eigen handen nemen wat al het andere in haar leven betreft.

Ik begreep Annet. Heel goed zelfs. De schapen bevinden zich bij Marjelle ook wel zo ongeveer op het droge. Eigen huis, prima baan, sociaal leven. Hoe verder? Ook ik wil het liefst een leuke vent op de bank en dan samen eens gaan nadenken of we ook nog kroost willen maken. Zet kinderen op de wereld en je hebt voor jezelf een levensdoel gecreëerd. Maar de man, waarvan ik inmiddels heb besloten dat hij bij die kinderen hoort, dient zich maar niet aan. En ja, wat doe je dan in de tussentijd met je leven? Ik blijf nog steeds wachten. Maar Annet besloot dat ze op haar 40e niet wilde concluderen dat haar leven de laatste jaren stil had gestaan. Dappere Annet.

Het was fijn om alles zo open met een ander te kunnen bespreken. Er rust een taboe op hardop zeggen dat je leven niet is zoals je zou willen dat het was. Alles is maakbaar. En als je het niet maakt, ben je niet geslaagd. Annet begon zich steeds meer te berusten in haar lot. ‘Misschien is mijn doel in het leven wel iets anders dan het grootbrengen van kinderen. Misschien vervul ik de moederrol nu al op zoveel andere manieren en moet ik me juist veel meer op mezelf gaan richten.’ Annet gaat op zoek. De wijde wereld in. En Marjelle? Marjelle gaat eens goed nadenken over het gesprek dat ze met Annet heeft gehad.

Lees verder!

Ik liep nog niet lang op deze site rond, maar ik pikte je er meteen uit. Combinatie van pretoogjes en een prettig profiel. Het mailtje dat ik van je terug kreeg, beviel me. Je stemde SP, maar was ‘niet zo’n tomatengooier’, schreef je droogjes. Dat vond ik grappig. Je wilde wel afspreken op een vrijdagavond, maar waarschuwde er meteen bij dat je het vanwege allerlei drukte wellicht niet laat ging maken. Je dekt je vast in, voor het geval het niet leuk is, dacht ik toen. Maar je was écht moe, zag ik toen je de kroeg binnen kwam.

Ik weet niet meer precies waarover we het gehad hebben het eerste deel van de avond. Over waar jij vandaan kwam en waar ik vandaan kwam. En over muziek. Je liet me namen van bandjes zien op je ipod, waar ik nog nooit van gehoord had. We waren aan elkaar gewaagd, ontdekte ik het eerste deel van de avond. Het tweede deel had ik met name aandacht voor je pretoogjes. Ik legde mijn hand op jouw hand. Ik, Marjelle, die altijd zelf veroverd wil worden. Ik legde mijn hand op die van jou. Jij wilde naar buiten. Met mij, gelukkig, met mij. Omdat we in zulke onhandige posities zaten om elkaar te zoenen, dacht ik. Later bezwoer je mij dat je daar niet aan gedacht had.

Ik geloof dat het een vrij koude nacht was, maar zeker weet ik het niet meer. We liepen langs de gracht, hand in hand. Opeens stond je stil. Om te genieten van de stad, van de nacht, het glinsterende water. Om te zoenen, dacht ik. En dus begon ik zelf maar. Geloof ik. Ja, ik geloof dat ik begon. Maar jij zoende terug. We hebben daar een tijdje verstrengeld gestaan. Gewoon gelukkig, en dronken, dat ook wel een beetje. Je wilde op zoek naar een bankje. Ik wist niet meer waar ik was. Ik weet ook niet meer hoe lang we gezocht hebben. Maar uiteindelijk zaten we samen op een bankje aan het water. Je praatte over wat je zag aan de overkant. Ik zoende je in je nek en daarna je oor. Jij zei dat je daar slecht tegen bestand was. Je vroeg of ik met je mee ging naar huis. Ik zei dat ik dat niet deed op de eerste avond. Jij zei dat je dat het goede antwoord vond. We zaten op het bankje en zwegen. Ik had geen besef meer van tijd, maar ik weet dat jij je verontschuldigde voor het feit dat je stil was. Ik zei dat ik dat niet erg vond. Jij zei dat je alleen maar zat te genieten. En ik besefte me dat ik kon zwijgen met iemand die ik een paar uur geleden ontmoet had. Dat dat bijzonder was. Ofzo.

Ik heb heel weinig geslapen die nacht. Ik sms’te je de volgende ochtend. Jij sms’te terug. Vijf of zes sms’jes later hadden we een nieuwe afspraak. Anderhalf uur later, een koele ochtend bij een waterig zonnetje. Vol daglicht. Brak. Toen ik kwam aanlopen, zag ik al dat het mis was. Ik weet niet waaraan. Aan je houding. Maar zelf voelde ik het ook. Jij vulde de stiltes en ik vroeg me ondertussen af of dit dezelfde man was als die van de nacht ervóór. Het was pijnlijk, ontluisterend. Ik snapte niet wat er aan de hand was. Jij zei dat je ‘minder hard van stapel liep’ dan ik. Ik dacht ‘je zou moeten weten dat ik tot stilstand ben gekomen’. Maar ik zei ‘goed dat je het zegt’. We zwegen. We zwegen nogmaals en namen afscheid.

Ik belandde die middag bij vrienden in de tuin. Lichaam en geest min of meer gescheiden. Adrenaline, moeheid, ontluistering, verliefdheid, brak, ik voelde alles door elkaar. Ik moest je een derde keer zien. Ik moest het weten. De derde keer liet lang op zich wachten. Er gingen weken voorbij voordat we elkaar weer zagen. Van mijn geduld werd het uiterste gevraagd. Maar ik móest het weten. De zomer was inmiddels begonnen. Het was een zwoele avond. Maar wij gingen naar de film. Of ik toch niet liever naar het strand wilde, had je vlak van tevoren nog gevraagd. Ik trok het idee niet dat ik dan een hele rit naar het strand naast je in de auto zou moeten zitten. Ik zou me geen houding weten te geven. En dus zaten wij op een zwoele avond in een donkere, bijna lege bioscoop. Bij het biertje vooraf was ik er al uit. Je bleek nog steeds vreselijk leuk. Tijdens de film fluisterde je van alles in mijn oor. Liefdesbetuigingen waren het niet, maar ik vatte het toch op als gebaren van affectie. Na de film dronken we meer bier. We hadden een geanimeerd gesprek, maar raakten elkaar niet aan. Ik durfde niet meer. En jij, jij deed het niet. Ik kreeg geen hoogte van je.

Daarna zagen we elkaar, als nog, op het strand. Ik reed met jou mee. We liepen langs de branding, we aten buiten bij de ondergaande zon. Jij raakte mij niet aan, en ik jou niet. Bij thuiskomst moest ik het weten. Ik sms’te je dat ik het jammer vond dat we niet gezoend hadden. Jij sms’te me dat je me prettig gezelschap vond, maar niet méér voelde.

Ik was twee dagen van slag. Daarna ging ik verder met mijn leven. Tenminste, dat dacht ik. Ik denk aan je. Het is vier maanden geleden en ik denk aan je.

Lees verder!

Vink. En wéér een date achter de rug die niet spannend was. Het bekende recept: gezellige avond gehad, biertjes gedronken en prettig gekletst. Ook nog veel overeenkomsten ontdekt. Man in kwestie zag er bovendien helemaal niet onaardig uit. Maar een tweede date zal er niet komen. Het vuur is bij Marjelle niet gaan branden. En dat had best eens anders kunnen lopen als de man in kwestie zich anders had gedragen. ‘Mannen ondernemen geen actie’, vatte een vriendin het probleem krachtig samen.

En misschien is dat het wel. Waar is het initiatief gebleven? Die mannen komen het café binnen (ik heb me dan meestal al geïnstalleerd), kijken schichtig om zich heen, lopen op me af, zeggen gedag en kijken me schaapachtig aan. Ik zie dat ze zenuwachtig zijn en begin ze op hun gemak te stellen. Ik knoop een gesprek aan, maak een grapje en vraag wat ze willen drinken. En daarna gaat het zo verder. Als ik thee bestel, bestelt hij koffie. Als ik voor het bokbier van de tap ga, neemt hij dat ook. Ik stel hem vragen, hou het gesprek op gang. Telkens als het doodvalt, word ik weer schaapachtig aangekeken. Nooit snijdt hij een nieuwe onderwerp aan. Alle voorstellen komen van mij. Nemen we er nog een? Wil je een borrelhap erbij? Zullen we de rekening vragen?

Ik heb in het laatste halfjaar één date gehad die ik wél spannend vond. Deze man liet wél gewoon weten wat hij wilde. Zelfde recept: we zaten in de kroeg en dronken bier. Maar de avond verliep anders. Hij stelde de vragen die hij wilde stellen, hij daagde me uit, pakte me terug als ik hem plaagde. En op een gegeven moment zei hij: ‘Ik wil naar buiten. Zullen we een stukje langs de gracht gaan lopen?’ En zo geschiedde. En Marjelle begon deze man steeds leuker te vinden. Hij was niet knapper dan andere mannen, heel gemiddeld eigenlijk. Maar hij toonde initiatief, hij wist wat hij wilde.

Dus mannen, onderneem eens wat actie. Durf! En je hoeft me echt niet meteen tegen de muur te plaatsen en vol op de mond te nemen. Met ietsje minder neem ik ook genoegen.

Lees verder!

Een paar zomers geleden ging ik mee met een singlereis. Weekje wandelen in Frankrijk. Het was mijn eerste echte kennismaking met buitenstedelijke singles. Ik had er nooit bij stil gestaan hoe het moet zijn om single te zijn als je in Heeswijk-Dinter of Zelhem woont. Sommige van mijn reisgenoten vertelden treurige verhalen. ‘Je maakt er maar het beste van…’

Het was in een tijd dat ik mijn eigen singlebestaan eigenlijk wel prima vond. Lekker mijn eigen ding doen, tijd voor vrienden, met niemand rekening hoeven houden, nieuwe mensen ontmoeten. Ik had zelfs het idee dat menig jonge ouder met uitgeblust gezicht jaloers op mij was. Naar de kroeg wanneer ik zin had, flirten met wie ik zin had, uitslapen als ik daar behoefte aan had, spontane eetafspraken na het werk, tijd voor de sportschool.

En toen ontmoette ik voor het eerst singles die níet in de grote stad wonen. Nou ja, ik was er vast weleens eerder eentje tegengekomen, maar op die vakantie was het een hele groep bij elkaar. Ik was de enige die niet in een dorp of vinexwijk woonde. Ik schrok van wat ik hoorde. Anja vertelt: ‘Bij mij in het dorp ben ik de enige van mijn leeftijd die alleen is. Ze vinden het heel raar dat ik met vreemden op vakantie ga. Ze vinden me sowieso een beetje raar. Misschien is er ook wel iets mis met mij.’ Femke knikt begrijpend: ‘Ik heb twee weken niet kunnen slapen van deze reis. Ik vond het zó eng om met allemaal onbekenden op reis te gaan. Mijn omgeving vindt het ook maar raar. En ja, het is natuurlijk ook niet wat je wilt he. Ik zou liever een man hebben om mee op vakantie te gaan. Maar je moet toch wat. Je maakt er maar het beste van.’

Nu zullen Anja en Femke heus niet model staan voor alle buitenstedelijke singles. Maar er waren opvallend veel mensen in de groep met vergelijkbare verhalen en opvattingen. Het was de eerste keer dat ik me realiseerde wat een voorrecht het is om als single in de grote stad te wonen. Ik vond mezelf niet raar. Mijn vrienden vonden mij niet raar. Sommige van mijn vrienden waren zelf single. En heel veel anderen zijn ook single. Tot die vakantie heb ik dat altijd de normaalste zaak van de wereld gevonden. Je hebt singles, stellen en gezinnen. En nog allerlei andere levensvormen.

Op deze site kun je (jammer genoeg) geen woonplaats invullen. Als er ‘Alkmaar’ staat, kan iemand net zo goed in Den Helder of Anna Paulowna wonen. Nog steeds vind ik het moeilijk voor te stellen hoe het is om een buitenstedelijke single te zijn. En dus betrap ik mezelf er weleens op dat ik bij ‘Rotterdam’ automatisch denk met een Rotterdammer van doen te hebben. In ieder geval met iemand die niet raar wordt gevonden door zijn omgeving omdat hij geen partner heeft. Want dat vind ik maar raar.

Lees verder!

Ik weet niet meer wie van ons begonnen was met mailen. Hij was mij opgevallen en ik was hem opgevallen. Zijn profiel zag er prima uit. Aardige muzieksmaak, de nodige overeenkomsten en originele teksten. Met zijn foto was ook niets mis. Laten we hem Marco noemen. Marco was wetenschapper van beroep. Woonde nog in Utrecht, maar zou aan het eind van het jaar naar Amsterdam verhuizen, waar hij ook werkte. We besloten al snel om het mailen te verruilen voor een ontmoeting.

Toen hij het café binnenkwam, was zijn onhandigheid het eerste dat mij opviel. Hij leek te worstelen met zijn lange, wat slungelige lijf. Keek me aan, maar keek meteen weer weg. Ik haalde voor ons allebei bier. Eerst maar eens op zijn gemak stellen. En dus zorgde ik dat er geen stiltes vielen, dat ik veel glimlachte en vriendelijk keek. En haalde nog maar een biertje. Langzamerhand leek Marco zich wat te ontspannen. We hadden leuke gesprekken. Hij bleek taalwetenschapper en ja, ik heb ook wel wat met taal. En verder hield ie van wandelen en van musicals. Met dat laatste heb ik nou weer helemaal niks, maar dat is natuurlijk helemaal niet erg. En zo ging de avond verder. We kletsten geanimeerd en dronken bier.

In mijn hoofd ging het ondertussen als een dolle tekeer. Wat moet ik nou van deze man vinden? Hier is toch werkelijk niets mis mee? Hij is aardig, komt oprecht over, is bovenmatig intelligent, hij houdt van wandelen, je kunt er een fatsoenlijk gesprek mee voeren. Maar toch. Waarom wiebelt hij de hele tijd zo op zijn stoel? En steeds datzelfde stopwoordje. Terwijl ik kletste en bier dronk met Marco woedde een felle tweestrijd in mijn hoofd. Het was een ongelijke strijd. Eigenlijk wist ik al dat ik niet warm of koud van Marco zou worden. Ik vond Marco aandoenlijk. En aandoenlijk is dodelijk voor mijn feromonen en hormonen. Maar ik wilde zó graag dat het anders was.

En dus zeiden Marco en ik aan het eind van de avond dat we een hele gezellige avond hadden gehad, namen afscheid en gingen ieder ons weegs. We mailden nog wat, maar dat bloedde eigenlijk vanzelf dood.

Waarom nou toch? Waarom kan ik nou niet gewoon verliefd worden op een man als Marco? En samen lekker gelukkig gaan zitten wezen? Wat moeten wij hoogopgeleide, goedgebekte, zelfbewuste, kritische vrouwen toch vervelend zijn voor mannen. Sorry Marco. Ik hoop dat je snel een lieve vrouw vindt die niet zo moeilijk doet.

Lees verder!

Zou er een relatie-gen bestaan? Een aangeboren aanleg voor (behoefte aan) samenleven? Als ik mijn vrienden- en kennissenkring langs ga, dan zijn mensen vrij gemakkelijk in twee groepen te verdelen: al járenlang met dezelfde partner (verreweg de grootste groep) of al járenlang single.

Ik behoor zelf tot die laatste groep. Mijn laatste serieuze relatie is alweer tien jaar geleden. De overige singles in mijn omgeving zijn op een hand te tellen. Maar voor hen allemaal geldt dat ze alweer heel lang (of zelfs altijd) single zijn. Daarnaast is er een hele grote groep mensen die al heel lang samen zijn met een en dezelfde partner. En ja, vrijwel altijd nog behoorlijk gelukkig ook. Ze hebben inmiddels samen een huis gekocht en meestal ook één of meerdere kinderen uitgebroed.

De tijd dat ons soort mensen allemaal happy singles waren (of tenminste die schijn moesten ophouden) ligt gelukkig achter ons. En dus durf ik me nu weer hardop af te vragen: zou er iets mis zijn met mij? Heb ik een latente vorm van bindingsangst? Zit er in mijn genen een weeffoutje? Wil ik het gewoon niet hard genoeg? Ben ik niet gemaakt om mijn leven met iemand anders te delen? Ik kom er niet uit.

Onlangs is een vriendin overgestoken van het ene naar het andere kamp. Lara leek ook een eeuwige single. Wel regelmatig een SV’tje (seksvriendje) en ook had ze niets te klagen over booty calls. Ondertussen bleef Lara zoeken naar de ware, maar het beklijfde allemaal niet. Tot afgelopen zomer. Toen ik haar tegenkwam op een feestje, trok ze een man achter haar vandaan en zei met een grote grijns: ‘Dit is Rutger’. Met Rutger was alles anders, zei ze, toen we twee weken later samen zaten te borrelen. Lara heeft the rules volledig overboord gegooid, geen hard to get gespeeld, maar van het begin af aan gewoon gelukkig zitten wezen met Rutger. Inmiddels praten ze openlijk over samenwonen.

Marjelle is hartstikke blij voor Lara. Het voelt ook dubbel. Van de ene kant is er zomaar iemand van het schaarse clubje hardnekkige singles overgestoken naar de grote groep vaste relaties. We lost one of us. Van de andere kant, Lara was al veel langer single. En als Lara het kan… dan is er misschien ook nog hoop voor Marjelle!

Lees verder!

Op mijn vorige blog over zoekcriteria is (terwijl ik dit schrijf) tien keer gestemd. Dat is best veel. Die tien mensen vonden die blog precies drie sterren waard, wat dan weer exact gemiddeld is. En toch heb ik de indruk dat die tien individuen helemáál niet gemiddeld over mijn blog dachten. Het cijfer schommelde zó op en neer dat ik vermoed dat er eerder vijf mensen één ster en vijf mensen vijf sterren hebben uitgedeeld. En dan veronderstel ik ook nog eens dat die eerste vijf mannen en die tweede vijf vrouwen waren…

Laat ik – bij gebrek aan méér informatie – me eens wagen aan de motivaties van die twee groepen sterrenuitdelers. Man: ‘Sjees, wat een gezeur toch altijd van die vrouwen. Stelletje prinsessen op de erwt. Alsof ze zich die kieskeurigheid kunnen permittéren. En alsof dit soort criteria er bij ware romantiek ook maar iets toe dóen. Ik kan het toch ook niet helpen dat mijn goddelijke lichaam nou eenmaal veel jonger oogt dan mijn paspoort beweert? En dat ik zó ontzettend leuk ben dat het haar volstrekt niet zo moeten uitmaken dat ik in Terneuzen woon? Ik doe – behalve over het uiterlijk – zelf toch ook niet zo kritisch en zo moeilijk?’ Vrouw: ‘Aha, ik ben dus niet de enige die allerlei reacties krijgt van mannen die volstrekt niet aan mijn zoekcriteria voldoen. Fijn, dacht al dat het aan mij lag. Goed dat dit eens een keer gezegd wordt!’
Zoiets toch, lezers? Laat ik die mannen dan nog maar even een kleine toelichting geven. Ja, ik besef dat ik met het aanleggen van zoekcriteria de kans op mijn rokende, in Emmen wonende en 53 jaar oude Prins op het Witte Paard kan mislopen. En ja, ik geef onmiddellijk toe dat ik in het echte leven smoorverliefd zou kunnen worden op een man met vijf kinderen uit twee eerdere relaties. Maar dit is niet het echte leven, maar een datingsite. Hier gaat het andersóm. Hier zoek je eerst contact en word je daarná pas verliefd (of niet natuurlijk). En dus ga je in eerste instantie op zoek naar iemand waarvan je op rationele gronden denkt dat hij bij je past. Want, als ik dan toch verliefd moet worden, dan liever op een niet-rokende, kinderloze eind-dertiger uit de grote stad.

En mannen, dat wil ik dan ook wel weer toegeven, Marjelle is niet van het romantische soort.

Lees verder!

Een gratis tip voor single mannen op zoek. Als ik zoekcriteria invul, dan doe ik dat niet voor niets. Vorige week zat ‘Peter’ in mijn mailbox. Peter noemt zich een ‘jonguitziende 50’er’. Peter is 57. Marjelle is 36 en zoekt een man tussen 34 en 42 jaar. Peter schrijft: ‘Ik denk dat wij een leuk stel zouden kunnen zijn.’ Marjelle denkt van niet. Ik wil op zijn minst een partner die mij serieus neemt. En iemand die 15 jaar boven het maximum van ‘zoekrange’ uitstijgt, neemt mij volstrekt niet serieus.

En dus krijgt Peter een vriendelijk, doch duidelijk afwijzingsbericht waarin hem fijntjes op zijn leeftijd wordt gewezen. En daarna stuurt Peter dan een beledigd berichtje terug. Conclusie: Peter en Marjelle zijn helemáál geen leuk stel.

En ‘Hans’ uit Leeuwarden en Marjelle zijn ook al geen leuk stel. Want Marjelle heeft in haar criteria staan dat ze iemand zoekt die in Amsterdam, Utrecht of Haarlem woont. ‘Theo’ de kettingroker heeft het ook weleens geprobeerd. Waarom ik nou zo moeilijk deed over dat roken. Of ik soms iets tegen rokers had. Nee Theo, ik hoef er alleen zelf geen eentje. In dat geval zou Theo wel voor mij gaan stoppen met roken. Maar daar gelooft Marjelle niet in. Dit bericht geldt ook voor ‘Maarten’, vader van twee prachtige dochters, en al die andere mannen die het blijkbaar niet belangrijk vinden wat ik wil.

Begrijp me niet verkeerd: we doen heus niet moeilijk over Hilversum of over een jaartje ouder. Maar kom op mannen, toon een béétje respect voor mijn zoekcriteria.

Lees verder!

<span class="Apple-style-span" style="font-family:'trebuchet ms';">Het is niet toevallig dat ik als single door het leven ga. Geen treurig noodlot. Niet onverwacht weduwe geworden of gedumpt door een man die vreemdging, geen slachtoffer van huiselijk geweld, niets van dat al. Ik ben 36 en heb lang geen relatie meer gehad. Ik ben en doe namelijk ontzettend moeilijk. Mijn feromonen en hormonen slaan meestal aan bij mannen waarvan mijn hersenen heel hard ‘niet doen, niet doen, niet doen’ roepen. En daar doe ik dan ook maar niks mee. En van mannen waar eigenlijk helemaal niets mis mee is, word ik niet warm of koud. Nou ja, een heel enkele keer dan, maar dan wil hij weer niet.

<span class="Apple-style-span" style="font-family: 'trebuchet ms', serif; ">Flora is een hele lieve, intelligente vrouw van dertig. Ze was lange tijd single. Zat niet lekker in haar vel. Nou ja, had eigenlijk gewoon veel te veel vel. Ze was 120 kilo, schoon aan de haak. En nu zijn er best mannen die van vol houden, maar Flora zat niet lekker in haar vel. Besteedde nauwelijks aandacht aan haar uiterlijk, verborg haar enorme lijf in volumineuze slobbertruien en keek vaker naar de grond dan naar de wereld om haar heen. Totdat het roer om ging. Ze ging de wereld laten zien wie ze was. Flora besloot te gaan sporten, af te vallen, leuke kleren te kopen en naar de kapper te gaan. Ongeveer een jaar later en dertig kilo minder schreef ze zich in op een datingsite. Met de eerste man die ze ontmoette, had ze meteen een kortstondige affaire, die hij helaas beëindigde met de beruchte woorden ‘ik voel niet méér voor je’. Flora kroop enkele dagen onder een dekbed met een grote voorraad chocolade, maar herpakte zichzelf al snel. Met man nummer twee beleefde ze een gezellige avond. En daarna nog een, en nog een, en inmiddels zijn ze een half jaar samen en hartstikke gelukkig met elkaar. Flora is nog steeds aan de zware kant, maar stráált. De man in kwestie heeft vissenogen en kampt ook met enig overgewicht. Zij is straalverliefd op hem en hij op haar.

<span class="Apple-style-span" style="font-family: 'trebuchet ms', serif; ">En ik? Ik bevind me nog steeds in de jachtvelden. Zeker een dozijn mannen via datingsites ontmoet. Soms een tweede date, heel soms een derde, maar tot bloei wil het tussen mij en manvolk maar niet komen. Ik wou dat ik Flora was en straalgelukkig met een man met vissenogen.

Lees verder!

Ik liep het terras op en zag hem zitten, alleen aan een tafeltje. Dat kon hem toch niet zijn, dacht ik, maar ik wist dat het hem was. ‘Ik vroeg me af of je nog kwam’, zei hij in plat Amsterdams toen ik me aan hem voorstelde. Het was vijf over acht, we hadden om acht uur afgesproken. Ik was inderdaad laat voor mijn doen. ‘Wil je bier?’, vroeg hij, terwijl hij een serveerster aanschoot.

Ik bekeek hem eens goed. Hij hing onderuitgezakt in zijn stoel. Verlopen gezicht, leren jack, gele cowboylaarzen. Hij leek op de foto’s, dat wel, maar ze moesten toch al een paar jaar oud zijn geweest. Vóór ons was een vrouw wat onhandig bezig haar auto in te parkeren. ‘Dat wijf ken niet sturen’, was het commentaar van mijn date.
De avond is er niet beter op geworden. Wel langer. Uit beleefdheid nam ik een tweede biertje. Daarna zou ik gaan. Maar toen dat bijna op was, riep hij naar de serveerster: ‘Doe ons nog effe twee van die gouwe jongens’. En dat was biertje nummer drie. Toen dat bijna op was, zag hij dat er een rilling over mijn rug liep. ‘Als je het koud heb, gaan we wel binnen zitten’, reageerde mijn date. Tja, en om dan te zeggen ‘doe geen moeite, ik ben toch bijna weg’, vond ik ook weer zoiets.

En dus verhuisden we naar binnen en dus kwam er nog een vierde ronde. Meneer scheen volstrekt niet door te hebben dat de interesse niet wederzijds was en kwam steeds dichterbij met zijn verlopen hoofd. Toen biertje nummer vier bijna op was, liet ik een gaap de vrije loop. ‘Als je moe bent, kennen we ook wel gaan’, zei hij tot mijn grote dankbaarheid. Toen ik opgelucht wegfietste richting huis, moest ik hardop lachen. Om die maffe date, maar nog meer om mezelf. Hoe heb ik me zó kunnen vergissen? En wat ben ik toch een onhandige muts dat ik dit vervolgens vier bier laat duren.

Lees verder!