Het zal heel veel mensen op het ogenblik bezig houden: een huis te koop hebben waar je niet vanaf komt. Er zijn dagen dat je er minder bij stil staat, of dat het gewoon net iets minder de overhand heeft, maar er zijn ook dagen dat je moedeloos wordt omdat je niet weet wat je nog meer kunt doen.

Lees verder!

Ken je dat gevoel, dat je iets anders wilt, maar je weet niet precies wat? Dat heb ik nou ook wel eens. Zo heb ik laatst gesolliciteerd op een baan die me het gevoel gaf dat ik daarmee een heel andere weg in kon slaan. Een nieuw begin, een nieuwe kans.

Lees verder!

Van de week zat ik in de vergaderruimte te wachten tot we allemaal compleet waren. Sommigen waren koffie gaan halen, sommigen namen nog wat aantekeningen door. Op tafel stond zo’n maf roulette-achtig spelletje. Voor de mensen onder ons met een goed visueel vermogen: in het midden een grote draaibol, daaromheen draaien een paar zilveren bolletjes en 1 zwart bolletje, en daar weer omheen zijn vakjes met tekst. Je stelt jezelf een vraag en draait aan de grote bol. Daar waar het kleine zwarte bolletje stil valt, lees je het antwoord op je vraag.

Lees verder!

Het is alweer veel te lang geleden dat ik heb geschreven. Maar ik heb een excuus… ik heb het druk gehad :-). Oke, dat is niet zo origineel, maar de reden waarom ik het druk had wel hoor, ik ga namelijk over 5 dagen op vakantie. En dan moeten er veel dingen gedaan worden, afgerond worden, voorbereid worden, je kent het wel.

Vorig jaar ben ik in september een weekje op vakantie geweest. Daarna heb ik denk ik 4 vrije dagen opgenomen, en nu staat er dan eindelijk weer eens een reisje op het programma, en wat voor een!! Ik ga een 3-weekse rondreis maken in Mexico en omringende landen! Het lijkt me een erg bijzondere reis. Ik ben nog nooit in midden Amerika geweest en ben heel erg benieuwd naar de bevolking, de cultuur, de uitzichten, de natuur, de plekken waar we komen, maar ook naar mijn reisgenoten. Voor het derde achtereenvolgende jaar komt het zo uit dat ik rond vakantietijd single ben. En wat is er dan beter dan met een singlesreis meegaan?! Het is me de vorige twee keer goed bevallen. De mentaliteit is toch dat je andere mensen wilt leren kennen. En niet perse om de man of vrouw van je dromen tegen te komen, maar wel omdat je geïnteresseerd bent in andere mensen en omdat je graag gezelschap hebt tijdens je reis.

Zo heb ik de afgelopen weken dus erg uitgekeken naar deze vakantie. Ik heb erover gelezen, ik heb een poging gedaan om in een paar weken spaans te leren (maar daar heb ik te weinig tijd ingestoken moet ik eerlijk bekennen), ik heb nog wat dingen aangeschaft, heb me laten inenten en ben nu mijn spullen aan het pakken. En nu komen dus ook de zenuwen. Want wat doe ik mezelf weer aan… meer dan 20 nieuwe en onbekende mensen!! Hoe zal het gaan in de groep, zitten er mensen bij met wie ik goed op zal kunnen schieten, heeft iedereen er net zoveel zin in, zijn er mensen die ook zenuwachtig zijn?

Uiteindelijk weet ik heel goed dat ik me prima ga redden hoor, dat is me de vorige keren ook geluk, en daar heb ik zelfs ook leuke contacten aan overgehouden. (De sinterklaasplannen zijn alweer gemaakt met wat reisgenoten uit het verleden!) Als ik daar eenmaal ben, de mensen heb gezien, de vliegreis achter de rug is en we goed en wel op pad zijn dan zal ik mijn weg snel genoeg kunnen vinden. Maar het is toch weer spannend, dat gevoel alsof ik mezelf weer in het diepe ga gooien. Ach, zolang ik zelf weet waar ik het voor doe, en dat is mooie reizen maken, eens wat vrije tijd inlassen (echt veel te lang geleden), nieuwe mensen leren kennen en mooie ervaringen aan mijn lijstje toevoegen!

Mocht ik er niet meer toe komen om voor de vakantie opnieuw te schrijven, dan weten jullie dus dat ik de volgende keer met reisverhalen kom!

Lees verder!

Ja, je leest het goed, het is pas september en het gaat al over kerst! Ach, niet eens zo gek, aangezien de sinterklaasartikelen ook alweer in de winkels liggen…

Een punt, wat ik bij dit verhaal wel even moet maken, is dat ik nog niet aan kerst toe ben. Voor mijn gevoel (en wellicht voor wat meer mensen die de afgelopen maanden in Nederland zijn geweest) hebben we nog nauwelijks zomer gehad, en toch worden we al geconfronteerd met de donkerste dagen van het jaar. Het liefst zou ik de feestdagen dus nog even negeren. Maar daar krijg ik de kans niet echt voor.

Afgelopen weekend hadden we een familiemomentje. Broer/schoonzus/neefje, zusje/vriend en ik allemaal bij moeders op bezoek. Zegt mijn zusje uit het niets “Ja, het is misschien nog een beetje vroeg, maar heeft iemand al nagedacht over wat we dit jaar met kerst gaan doen? Wanneer we waar zijn?”
Ik geloof dat we haar allemaal even sprakeloos aankeken. Deze discussie is natuurlijk bekend en keert jaarlijks terug, maar dit jaar is ie iets vroeger dan anders. Uitleg volgde gelukkig ook. Het zusje van haar vriend heeft al plannen voor tweede kerstdag en had dus al te kennen gegeven graag op eerste kerstdag met de familie te eten. En of wij het dan allemaal erg vinden om tweede kerstdag bij elkaar te komen. Hun plannen zijn dus al gemaakt. Mijn broer en zijn vrouw hebben net een kindje en mijn broer weet nog niet eens of hij moet werken met kerst, dus zij vonden alles prima, en zien wel of ze er tegen die tijd bij kunnen zijn of niet. En toen werd er naar mij gekeken… waarop ik heel simpel zei “ik hoef het alleen maar met mezelf af te spreken, dus bij deze staat het, tweede kerstdag zien we elkaar”.

Het grappige is, dat ik die opmerking niet maakte om aan te geven dat ik alleen ben. Het was juist gewoon makkelijk, dat ik erg flexibel ben in de plannen. Maar om me heen kwamen opeens allemaal opmerkingen als “ach, dat weet je toch nog niet, wie weet wie je in de tussentijd allemaal tegenkomt” en “joh, misschien ontmoet je op vakantie wel de man van je leven” (ik ga over een paar weken op vakantie met een groepsreis). En nog een leuke: “jij weet helemaal niet of je met kerst alleen jezelf hebt om rekening mee te houden!”.
Wat een vetrouwen he. Niet dat ik er geen vertrouwen in heb dat ik nog eens de man van mijn leven tegenkom, maar in dit geval was ik er nou eens niet mee bezig.
Maargoed…: die leuke man die ik in de toekomst tegen ga komen, is uiteraard welkom om zich nog vóór kerst 2011 aan te dienen! En je weet het dus: eerste kerstdag heb ik nog geen plannen! En als je me tweede kerstdag wil zien, dan zul je dus mijn familie moeten leren kennen ;-)

Lees verder!

Vier weken geleden ben ik voor het eerst tante geworden, ik heb een neefje gekregen! Ik ben uiteraard meteen in mijn rol gestapt van trotse tante, sta veel met mijn neefje op de foto en eerlijk is eerlijk: ik zou hem wel op kunnen vreten! Het is zo’n heerlijk mannetje!

Vandaag was ik gezellig met mijn moeder een dagje naar mijn broer, schoonzus en neefje toe. Het was prachtig weer en we zijn lekker een stuk gaan wandelen. Daarna zijn we op een terrasje onder een grote parasol neergestreken. Aanvankelijk was het vrij rustig, maar al snel kwamen er meer mensen, meer kinderen en meer kinderwagens. Zo ook bij de tafel naast ons, twee stellen met babies, en 1 jongen alleen… En daar ging mijn verbeelding!
Stel nou dat hij, net als ik, single is. We zien elkaar zitten, we zien elkaar naar die babies kijken en terwijl we allebei een niet-van-onszelf-kleintje op een arm hebben, zien we een hoopvolle blik in elkaars ogen: zou dit mij ook nog eens overkomen? Zal ik hier nog eens zitten met mijn kind, met mijn vrienden die hun bewondering uitspreken over dat hummeltje in mijn kinderwagen? Óf: zouden wij hier ooit zo samen zitten, met vrienden die bij ons op kraambezoek komen? We knikken we veelbetekenend naar elkaar, alsof we tegen elkaar willen zeggen: onze tijd komt nog wel.

Zoals ik al zei, dit was dus mijn verbeelding. We hebben wel even oogcontact gehad, maar waren ook beide druk in gesprek. En trouwens… ik geef wel eens aan dat ik op andere mensen af durf te stappen, maar als er dan twee groepen mensen omheen zitten, ben ik toch niet meer zo stoer. Dan vind ik de situatie toch niet zo geschikt om een gesprekje aan te knopen met iemand. Dus droom ik gewoon even weg, laat ik even mijn gedachten afdwalen. Dit komt gewoon doordat ik, door het tante worden, ook weer word herinnerd aan het feit dat ik alleen ben. Zeker niet ongelukkig en wanhopig alleen, maar wel alleen. Alleen en openstaand voor liefde!

Lees verder!

In mijn vorige berichtje noemde ik het voorbeeld van “zelfverzekerd recht op iemand afstappen”. Nu heb ik me wel redelijk ingelezen in de adviezen op datingsites, ik wil er natuurlijk het beste van maken. Maar ik vind het soms wat verwarrend. Wat mag ik als vrouw nou wel doen, en wat nou niet.
Sommige datingsites geven het advies om als vrouw een subtiele hint aan een man te geven dat je openstaat voor contact, zodat hij alsnog de stap kan nemen om contact met jou op te nemen. Uhm… eigenlijk ben ik dan toch alsnog degene die de eerste stap zet? Zijn er mannen die daar in trappen, en denken dat zij nou de held zijn? En voelen mannen anno 2011 zich nog geïntimideerd als een vrouw ze aanspreekt? We weten allemaal van elkaar dat we single zijn en dat we op zoek zijn naar contact met andere mensen.

Als mensen me vragen hoe ik het vind om single te zijn, zeg ik wel eens dat ik het graag anders zou zien, maar dat ik het nou eenmaal niet kan forceren. Het enige wat ik kan doen, is ervoor open staan. Fout! Ik kan meer doen, ik kan zelf een berichtje sturen naar iemand, en zeggen wat ik leuk vind aan de ander. Ik kan met meer dan een subtiele hint laten weten dat ik graag in contact kom met de ander. En misschien, heel misschien, kan ik het lot daardoor toch een handje helpen. En alleen die kans al, zorgt er toch voor dat ik recht op mijn doel af zal blijven gaan. En ik hoop nog eens die man tegen te komen die dat nou juist zo leuk aan me vindt!

Lees verder!

Zou ik dan eindelijk het geheim te pakken hebben, eindelijk weten wat ik al die tijd fout deed? Gisteren had ik een workshop digitale fotografie. We kregen als groep eerst wat uitleg, wat tips en trucs. Toen kregen we een camera om ons nek en daar gingen we, de natuur in om onze lessen in de praktijk te brengen.

Een belangrijke les in de fotografie gaat over de positionering van je onderwerp. Zonder al te diep op de details in te gaan, het komt erop neer dat het onderwerp van je foto niet in het midden moet staan. Het belangrijkste onderwerp van je foto, dat waar je de foto juist voor maakt, hoort juist op eenderde of tweederde van je foto te staan. Datgene wat in het midden van je foto staat, is duidelijk niet het belangrijkste aspect van de foto. Toen ik daar zo liep, plaatjes schietend en denkend aan “wat wil ik zien, wat wil ik laten zien, en hoe richt ik mijn zoekertje er dan op”, kwam de volgende gedachte in me op: Wat als dit nou ook voor het echte leven geldt?

Had ik, als ik eerder in de kroeg een leuke jongen tegenkwam, beter een gesprekje aan kunnen knopen met de jongen die naast hem stond? Tenslotte bleek die jongen uit de kroeg toch ook niet de ware te zijn. En als ik eerder zelfverzekerd recht op iemand afstapte, had ik dan beter net iets af kunnen buigen? Had ik misschien gewoon mijn focus moeten verleggen?

Misschien heb ik tot nu toe niet scherp gesteld op de juiste man, misschien was de context om mijn middelpunt heen te wazig waardoor ik het niet duidelijk zag. Sterker nog, misschien was de juiste man al wel eens in beeld, maar wist ik niet dat ik naar hem moest kijken. De grote vraag is dus: zijn de lessen uit de fotografie de lessen die we eigenlijk nodig hebben in de liefde…?

Lees verder!