Dating voor hoger opgeleide singles

Het verbaast me weleens als ik lees of hoor van anderen hoe regelmatig ze een date hebben. Zou ik ook wel willen. Maar ik zou niet weten waar ik ze vandaan moet halen en eigenlijk ook nog even niet hoe ik dat allemaal moet verwerken. Het risico is, lijkt mij, dat je op den duur een beetje immuun wordt voor het speciale (daar ben ik wel benieuwd naar). Ook al heb ik tachtigduizend voorgeselecteerde matches, er zijn altijd maar een paar profielen die me aanspreken. En dan is nog maar de vraag of zij dat ook met mijn profiel hebben. Ik speel het liefst op safe: het moet wel leuk zijn, hoe dan ook. Misschien wordt het tijd om wat meer risico te nemen en te gokken.

De ledenpagina van Match4me vind ik wel iets weg hebben van een fruitautomaat: Aan de linkerkant de nieuw binnengekomen portretten. Aan de rechterkant de net ingelogde portretten. Soms staan twee dezelfde foto’s bijna op één lijn. Daartussen staan de updates… Als dan de nieuwkomer meteen een update schrijft, dan zou het kunnen gebeuren, dat het tekstje precies tussen die twee foto’s in staat…

Ooit woonde ik nabij het centrum van Amsterdam op driehoog in een hoekhuis. Op de begane grond was het ‘café op de hoek’, met de ingang naast mijn voordeur. Ik kwam er nooit. (De enige connectie die ik ermee had was dat de gemeentelijke bestrijdingsdienst een keer langs kwam om het hele blok kakkerlakvrij te maken. De kakkerlakken kwamen via de spouw naar boven gekropen.) Het nodigde verder ook niet echt uit om erheen te gaan. De ramen waren met zwart folie afgeplakt. Met een vriend ben ik er toch een keer een biertje gaan drinken. Het was er bruin, oud en donker. Een blonde dame stond achter de bar, met doodgepermanent haar en een stem die goed was voor vier pakjes sigaretten per dag.

In dat café stond zo'n verlichte fruitautomaat. Het geluid van vallend geld trok onze aandacht. Al gauw bleek, dat er een routinier achter stond, die de input wist om te zetten in ‘puur goud’. De Eagles waarschuwden ooit in een liedje: ‘Take the money and run!’ Maar het verschrikkelijke gebeurde: hij bleef doorgaan en was uiteindelijk, een flink aantal biertjes verder, alles weer kwijtgeraakt aan dezelfde gokkast. We hebben er gebiologeerd naar zitten kijken.

Als het op mijn match4me-scherm nu toevallig een keer gebeurt dat 3 dezelfde ‘plaatjes’ naast elkaar op één lijn staan…dan, heb ik met mijzelf afgesproken, ga ik voor de jackpot!!! En als er dan werkelijk wat uit komt rollen, dan prent ik nu vast in mijn hoofd: ‘Take your honey and run!’

Lees verder!

Op de lagere school, ik was ongeveer 10, was ik op een jongen uit de klas. Maandagavond na volksdansen fietsten mijn vriendinnetje en ik wel eens om en stopten we voor zijn huis. De gordijnen waren dan al dicht. Soms hing hij boven uit het raam en dan kletsten we. De eerste keer keek z’n moeder door een spleet in het gordijn naar buiten. ‘Wat staat daar buiten nou zo lang te kwekken en met wie?’ zal ze zich afgevraagd hebben. De tweede keer keek ze weer, samen met zijn grote zus. Gniffelend: ‘Kijk daar heb je ze weer!’ Spannend!!

Voor zijn verjaardag had ik van zanddeeg een koek gebakken in de vorm van een hart. Met rozijnen had ik er een pijl op gemaakt. Ik weet niet of onze initialen er ook op stonden. Ik geloof dat ik die er toch maar weer afgepulkt had. In de klas gaf ik het aan hem, ingepakt in zo’n velletje uit een groot kladblok, met veel plakband eromheen. Hij pakte het niet uit… De volgende dag op school vroeg ik hoe hij het vond, want hij gaf geen sjoege… ‘Je was het zout vergeten,’ zei hij.

Ik probeer naar boven te halen wat er toen door mij heen ging. Als iemand nou vraagt: ‘Hoe duidelijk wil je het hebben…?’ Dit was duidelijk en... ik was ook meteen genezen. Het zout vergeten.. puh. In de pauze huppelde ik alweer vrolijk met mijn vriendinnetje over het schoolplein. Gewoon onbezorgd.

Er kan van alles gebeuren in een leven, waardoor het rotsvaste vertrouwen dat het allemaal wel goed komt met de liefde niet meer zo vanzelfsprekend is. Kwetsende opmerkingen, nare ervaringen, ruzie, verraad, verzin het. Lastig hoor, om dat bij een nieuwe ‘zoektocht’ steeds van je af te schudden en iets van de oorspronkelijke onbevangenheid te hervinden… Daar waar het alleen nog maar gaat om dat zachte velletje, die leuke ogen, die lichte kuiltjes in de wangen en dat charmante verlegen trekje van zijn schouders, als je, zachtjes gepusht door je vriendinnetje, hem loopt te ‘verleiden’ op het schoolplein.

Lees verder!

Heel vaak schrijf ik een verhaaltje en dan besluit ik om het niet als blog in te sturen. Te gevoelig, te persoonlijk, gaat teveel in op details, niet geschikt. En alles wat ik wel instuur is afwachten. Vorige week vond ik mijn blog ook te gevoelig, te persoonlijk, gaat teveel in op details, niet geschikt. Maar ik was zo gebrand op dat gegeven van nu en een jaar geleden, dat ik heb zitten schaven en poetsen, tot ik dacht nu kan het wel.

Er kwam een reactie. Haskell, bedankt voor je reactie. Niet leuk om te horen. Maar je bent wel eerlijk, denk ik. Je haalde in een paar zinnen van alles tussen de regels uit. En ineens ervaar ik mijn aanwezigheid hier als verder onmogelijk. - Geen stalkers aan boord. - Prima om die handel af te poeieren door domme dingen te zeggen. - En misbruik mag, ze vragen er zelf om. Je zegt het niet letterlijk zo, maar dat lees ik, gek he. De mogelijkheid bestaat dat je gelijk hebt (behalve het misbruik dan). Geen uitpraatdate, maar een afpoeierdate. Dan heb ik alles behalve een reëel inschattingsvermogen. De grond onder mijn voeten wankelt.

http://www.youtube.com/watch?v=L1R--qzltJY&feature=related kalmeerde. I am not that bad! Het was allang achter de rug. Voorbij. Benoemd. Besproken. Overwonnen. Het proces heeft al plaats gevonden. Don’t sue me again!

Lees verder!

Afgelopen woensdag was het een jaar geleden dat ik mijn eerste briefje schreef. De durf was groot en de dienst die ik mezelf bewees ook. Ik gaf eindelijk weer toe aan de behoefte om liefdevolle intimiteit met een man te vinden. Dat maakte ik dus kenbaar met zo’n briefje.

Ik verzond het met een schroom, alsof ik met een vinger een spiegelglad wateroppervlak aanraakte en me kapot schrok van de rimpeling die er ontstond. Nooit had ik verwacht dat er antwoord zou komen. En toen het kwam, met een voorzichtige belangstelling van zijn kant, worstelde ik met een zelfvertrouwenniveau van nul komma nul, gecombineerd met de vurige wens om hem te ontmoeten. Hij liet het echter gaan, maar dat vond ik te vaag. ‘Als het nee is, zeg dan nee, maar zeg niet niks,’ was mijn motto. ‘Niks’ was perspectief in mijn ogen! Ik beet me erin vast en liet hem niet meer los. Na een halfjaar… pogingen tot contact met hem… kwam het tot een afspraak (:-). Wat zal hij gedacht hebben?

Toen ik tegenover mijn - zo moeizaam voor elkaar gebokste - date zat, sloegen alle stoppen door. Er kwam geen normaal, geen zinnig woord uit bij mij. Het was behoorlijk lastig. Voor hem ook denk ik. Het was geen match, stelde hij nu toch echt vast. Echt? Wat mij betreft was het een supermatch. Ik vond hem in levende lijve zo verrassend. Ik prees inwendig mijn beoordelingsvermogen. Wat nu?

’t Moest maar gauw afgelopen zijn. Hij rekende af, we stapten de deur uit, staken de straat over. ‘Stap in,’ zei hij. Twee minuten later waren we bij mijn fiets. ‘Succes verder,’ zei hij. Ik was perplex… ‘dus dit was het?’ Ik gaf hem een kus als afscheid en.. bleef hangen, kon niet meer bij hem weg komen. Ik was teleurgesteld, moe. Er kwam een antwoord, waar ik niet echt bewust om vroeg. Er brak wat in mij. Een dijkje. Het werd een afscheidszoen, die heeeel lang duurde... Hij maakte wel meteen duidelijk dat dit los stond van zijn conclusie…

Later schreef ik hem, dat ik sindsdien niet meer dezelfde was. Alle controle was naar de haaien. Hij schreef terug, dat ik mijn zinnen moest verzetten… Ik heb mijn best gedaan, heb hem met rust gelaten. Ik heb gedate met anderen en... ben al minder eenkennig.

Lees verder!

Van de week las ik in een profiel, dat een man zich afvroeg wat voor een lokzin hij moest schrijven. Ik dacht: ‘krijg nou wat!’ Daar had ik nog niet over nagedacht. Ik ging meteen naar mijn eigen profieltekst om te kijken of ik dat er misschien al van nature in verwerkt had, maar nee, ik had geen goeie lokzin. Het zou weleens cruciaal kunnen zijn. Ik ging naar ‘mijn profiel wijzigen’ en zette mijn vingers op het toetsenbord.

Daten is een hobby van me. En ik kijk ernaar uit om van mijn hobby werk te maken. (Als - jij - mijn date dat ook wil.)

- nee -

Veel te verlegen vrouw zoekt man van de wereld, voor wie ze uit haar schulp wil kruipen, om de broodnodige stappen in de echte liefde te kunnen zetten.

- nee -

Wat ik ook verzin. Mannen zullen het allemaal opvatten als een regelrechte uitnodiging voor sex. En om er nou aan toe te voegen: ‘ik bedoel geen sex,’ dat is ook weer niet conform de waarheid. En om het helemaal ingewikkeld te maken: ik wil het woord ‘sex’ niet in mijn profiel! Waar gaat het nou om? Gauw sluit ik mijn profiel weer. Niks te wijzigen. Klaar!

In mijn profiel geen lokzin! Misschien begrijp ik het ook niet helemaal en is dit typisch iets voor mannenprofielen. Ik ga er toch eens op letten..;-))

Lees verder!

Het mag dan wel een regelmatig terugkerende bezigheid zijn geworden om even ‘online’ te gaan als zoekende single, ik ben en blijf ook moeder. Gescheiden van de vader van de kinderen, waar ik een flinke tijd kapot van ben geweest. Ik hou het zoeken nog voor mezelf, al merkt m’n dochter het wel op, als ze in de kamer is en ik mijn nieuwsgierigheid niet kan bedwingen.

Dochter (13) is bij mij deze week. We maken met z’n tweeën behoorlijke rommel en we hebben het gezellig. Ik heb al een week last van mijn linkerzij. Het lijkt steeds erger te worden en ik zeg dat ik er maar mee naar de dokter ga. ‘Oh, dan wil ik wel mee,’ zegt ze, ‘want dan weet ik wat ik voor je kan doen...’ Mm, heel lief, maar ik heb het liever niet, want ze hoeft niet te horen hoe de blessure is ontstaan, vind ik. Ik zit zelfs al te zoeken hoe ik het de dokter moet vertellen.

‘Ik ga wel effe snel alleen joh,’ zeg ik, als ze ’s ochtends nog in slaap-t-shirt op de bank zit. Ze gaat akkoord. Ik bel. De dokter heeft geen plek meer die dag. Ik bel de fysiotherapeut. Die heeft ook geen plek, maar stelt aan de telefoon alvast een paar vragen. ‘Wanneer en hoe is het gekomen..?’ Daar heb je het al. Nu met de telefoon de kamer uitlopen zou verdacht zijn. Hoe breng ik dit neutraal? ‘Nou eh, vorige week.. tijdens een stoeipartij,’ maak ik ervan. ‘Een stoeipartij?’ vraagt hij. ‘Ja, eh, gewoon, een stoeipartij,’

Ik denk dat hij het wel begreep. Na nog wat vragen, geeft hij me een advies waar ik voorlopig mee vooruit kan en ik hang op. Komt dochter voor me staan: ‘Wat voor een stoeipartij was dat dan? En met wie? He, he? Heb je soms..’ en verder beeldt ze de vraag op duidelijke wijze uit. Zij begreep het dus ook! Logisch, ik had het kunnen weten. Ik kan niet anders dan toegeven. De rest van de dag rommelen we verder.

Als ze ’s avonds in bed ligt zeg ik bezwerend: ‘Morgen gaan we opruimen! Het wordt me nu echt te erg. Ik mag er dan aardig bovenop zijn (uit het dal), die rommel heb ik nog niet onder controle.’ ‘Je bent er voor 95% bovenop,’ zegt ze. ‘Je hebt je baantje. Ik ben hartstikke trots op je.’ Verder krijg ik wat positieve feedback over de 5% die nog voor verbetering vatbaar is.. ‘en…’ gilt ze zachtjes: ‘Je hebt weer gestoeid met iemand!!!” Ze klapt rap met haar handen plat op elkaar, zoals alleen meisjes van rond de 13 dat doen. ‘Oh, en?’ zeg ik, (zo nonchalant mogelijk). ‘Nou, dat betekent hoop!’ ‘Hoop?’ Vraag ik, ‘hoop op wat? Een broertje of een zusje soms?’ ‘Nee, joh, als dat kind 10 is ben jij 62.(..), ik bedoel: hoop, dat jij nog weer gelukkig kunt worden!’

Lees verder!

Diep in mijn hart wil ik dat elke vent die ik aanschrijf voor mij valt als een blok; dat hij tot in lengte van dagen aan mij blijft denken en continu overweegt om het contact met mij te heropenen. Zo, dat ik over een half jaar of een jaar kan kiezen uit diverse binnenstromende reeds eerder beproefde contactverzoeken. Aardige mannen houden nogal de boot af, stuk voor stuk. Maar dat zal slechts terughoudendheid zijn, om mij een beetje af te remmen.

Ik ben namelijk nogal gretig, als ik er wat in zie. En als aardige mannen ergens een voelspriet voor hebben, is het wel een gretige vrouw. Maar.., er zijn meerdere soorten gretigheid. Bij de ene gretigheid komt een man er als een vlieg op de stroop op af, no problem, bij de andere krijgt hij een allergische reactie.. En uitgerekend die laatste soort is op mij van toepassing.

Ik had een leuke briefwisseling met iemand – meer dan 30 ‘briefjes’ over en weer in één etmaal. Daar hecht ik mij aan – zo spannend. Ik voel me op z’n minst bezet in dat etmaal!! Het valt me dan zwaar, als zijn laatste berichtje de aankondiging bevat dat hij er ‘voorlopig’ mee wil stoppen. Waarom geen date? In welk briefje ging het mis? Nummer 15 of 23? Was ik te serieus, niet onderhoudend, wàt? Te weinig gretigheid van het ene en teveel van het andere?

Het had te maken met vrijheid, zei hij. Ik moest kunnen loslaten. Zie je wel.. Ik heb geschreven met een aardige man en we hadden een leuk persoonlijk ‘gesprek,’ dat maakt ons nog geen potentiële levenspartners. Dat is ook zo. Ik moet het even laten bezinken. Een beetje meer ervaring en inzicht zou het allemaal wel wat makkelijker maken. Voor mij is het geen lopende bandwerk.

Als hij en de anderen over een halfjaar het contact met mij gaan heropenen.. ja, dan misschien..;-)

Lees verder!

In de zomer staan de kranten vaak vol met artikelen, die nooit geplaatst zouden zijn in de rest van het jaar. Maar iedereen is met vakantie, ook politici. Er is weinig nieuws en alleen het belangrijkste wordt gemeld. De rest van de paginaruimte wordt opgevuld met onderhoudende of minder onderhoudende artikelen. Best leuk om eens te lezen, lekker ontspannend. Het is komkommertijd, noemen we dat dan.

Bij daten zie je nu ook dat mensen tijdelijk niet online zijn (ik ben veel online, dus op een gegeven moment zie je bij sommigen een patroon..) ‘Zeker op vakantie,’ denk ik dan. Ongezellig. Onrustig, als je zelf niet op vakantie bent.

Misschien moet ik maar eens gaan komkommerdaten: dat is daten met singles die ik leuk vind, maar in de rest van het jaar niet durf aan te schrijven, omdat .. ik denk dat hij het op de één of andere manier nèt niet is, of omdat ik juist bang ben dat ik er té verlegen van word. Best leuk om eens te doen! Even ontdaan van hooggespannen verwachtingen. Wie weet wat voor een parel we hier opduiken deze zomer.

Lees verder!

Van de week werd op een ochtend mijn douche koud, ongeveer op het moment dat ik mijn shampoo nog uit moest spoelen. Ik moest er dus even doorheen, me ondertussen afvragend hoe dit kwam. Voordat ik er onder ging had ik het koffiezetapparaat èn de computer vast aangezet, maar de koffie was niet doorgelopen en de computer deed niks. Het kwartje viel: de stroom was uitgevallen.

Na een aantal keer achter elkaar de hoofdschakelaar omzetten en weer uitval, ging het goed. Gelukkig, want wàt ben ik zonder koffie ’s ochtends en zonder computer!?! De computer echter liet nu zo’n ouderwets zwart scherm zien met minimale, onopgemaakte tekst erop. Daar word ik altijd heel zenuwachtig van. Dat had ik al in de tijd dat dat normaal was, dat de muis nog niet bestond en alle input via het toetsenbord ging. Press F1 to continue stond er. Daar koos ik voor, ongeacht de voorwaarde. Zo doorliep ik het één en ander. Voor de vertrouwde opstartriedel weer verscheen, kreeg ik nog de waarschuwing dat de datum niet meer klopte. Nee, die klopte zeker niet:

3 januari 1980, 23:15:50!

Ik vond het een merkwaardige stap terug in de tijd, komisch gewoon! Toen bestond de computer nog nauwelijks, niet als gangbaar apparaat in ieder geval. Het hield me bezig die dag. Het bracht me er zelfs toe om stil te staan bij dat moment. Hoe oud was ik toen, wat deed ik en waar was ik? Er popte vanalles op, maar dat bleek van een jaar eerder. Dat hoef ik hier dus gelukkig de revue niet te laten passeren. Pfjew.. Nee, op dat moment was ik 21. Had net oud en nieuw achter de rug. Het was een donderdag. Kerstvakantie van de opleiding. Beetje landerig en géén vriendje..

Waar was jij?

Lees verder!

Mijn blogje over die arm om je eigen schouder is tot nu toe 207 keer geopend. Als iedereen het ook helemaal gelezen heeft èn mijn ‘raad’ heeft opgevolgd.. wat een goddelijke golf van gezelligheid zou ik dan teweeg hebben gebracht! Allemaal de arm om andermans schouder. Maar of hoogopgeleid single Nederland zich zo de wet laat voorschrijven valt te bezien.

Ik kreeg een leuke reactie van Elias2, bedankt! Je schreef: “Je kan zelfs van jezelf gaan houden (of leren houden) door de ontdekking veel van een ander te kunnen houden, toch? Winwin, zoals ze dat zo treffend zeggen tegenwoordig.”

Ik denk ook dat je al doende, al rommelend in relatie tot een ander, of anderen leert over wie je bent en wat je kunt en wat je leuk vindt en van wie je houdt. Zo leer je ook wat je aardig vindt aan je zelf en wat minder. Met een beetje geluk, ben je in staat elkaar feedback te geven, waardoor de scherpe kantjes er een beetje af slijten (voor zover nog aanwezig bij ‘young lovers’ van middelbare leeftijd. Zo help je elkaar ook om aangenaam gezelschap te zijn en te blijven voor je omgeving...:-) (Of is dit onzin?)

Je kùnt er niet in je uppie op gaan zitten wachten tot de eigenliefde op komt dagen. Dat kan helemaal niet. Wie verzint nou zoiets? En hoe heb ik jarenlang kunnen denken dat ik alles op alles moest zetten om aan allerhande (externe !!!) voorwaarden te voldoen, om van mezelf te kunnen houden...en, voordat ik eindelijk die felbegeerde ander aan mocht raken? Wat een misverstand.

Hoe dan ook. Laten we zondag maar gaan waven van de ene huiskamer naar de andere, van kroeg naar kroeg en van het ene plein naar het andere, tot in het stadion aan toe. Als ik de golf van gezelligheid dan niet teweeg kan brengen, dan moeten onze jongens dat zondag maar doen. Die kunnen dat veel beter.

Evengoed vind ik mezelf best lief, gewoon omdat ik aanraak, rommel en mijn arm weleens om andermans schouders sla!

Lees verder!

Ik twijfel of ik dit verhaal hier zal vertellen. Er zullen maar lezers bij zijn die het hoge sterren gehalte in mijn binnenste naar beneden halen door het verhaal maar één ster te gunnen. Vroeger op school vond ik het ook heel spannend hoe een opstel beoordeeld werd. Je legt er toch iets persoonlijks in. Ik kon niet tegen kritiek en heb er nog steeds moeite mee. Op het liefdesvlak speelde dat helemaal. Ik toonde maar liever helemaal niets, dan kon ik ook niet afgewezen worden.

Heimelijk kon ik wel een oogje op iemand hebben en er vreselijk naar verlangen om wat met die persoon te krijgen, maar het bleef bij fantasie en dromen dat ik die persoon op een bepaald moment, op een bepaalde plaats tegen zou komen, als het mijn beurt was om de hond uit te laten, ofzo. Net als in de film. Op zo’n smal paadje, dat je gewoon niet om elkaar heen kunt en mijn ogen het werk konden doen.

Met het nodige gestruggle in de loop der jaren, raakte ik dan toch aan de man, stapten wij het huwelijk in, om er vijftien jaar later weer uit te stappen (op zich geen onbelangrijke periode, maar voor dit verhaal alleen even kort aangestipt). De klem die ik voelde toen ik middelbare schoolmeisje was, kwam dubbel zo hard weer terug. Met mezelf opgescheept. Naarmate ik in de loop van de jaren weer lekkerder in mijn vel kwam te zitten, werd ook ‘het oogje op een ander’ weer een optie. Maar de beschikbare geschikte anderen liggen niet voor het oprapen en daarom vertoeven wij hier. Maar …

Ik werd onlangs een beetje ongeduldig. Wilde nu het verlangen maar eens laten zegevieren en me even niet blootstellen aan allerhande ballotage-achtige kennismakingsafspraakjes voor de op termijn oh zo gewenste serieuze relatie. Dus ging ik ‘heimelijk’ een kijkje nemen op een site waar dat allemaal te omzeilen is. Kijken kan geen kwaad toch? Voor ik het wist raakte ik blind in allerhande korte briefjes wisselingen verzeild met diverse personen. Kreeg van een paar foto’s opgestuurd en ik bepaalde mijn criteria.

Zo raakte ik aan de chat met een man, die één jaar ouder is dan ik. We besloten foto’s uit te wisselen via de mail. Ik eerst, toen hij. Reacties: leuk en leuk. Hij deed me een beetje denken aan mijn heimelijke liefde van de middelbare school. Die heette alleen Ruud, geen Erik en hij had een andere achternaam. Hij wilde naar het strand die dag. Hij had vrij. Ik had ook vrij, schreef ik. Hij wilde me wel komen ophalen. Ok!

Anderhalf uur later belde hij aan. Ik keek even door het slaapkamerraam aan de voorkant. Daar beneden stond mijn date voor de deur! Ik liep de trap af. Haalde het krantje uit de brievenbus en.. nog even diep adem. Hield het krantje voor m’n gezicht en deed de deur open. Het was een leuke begroeting, allebei enigszins verlegen met de situatie. “Ik heet trouwens geen Erik,” zei hij.. “maar Ruud.”

Lees verder!

Ze zeggen weleens: ‘om een liefdesrelatie met iemand aan te kunnen gaan, moet je eerst van jezelf houden.’ Dat is ook tegen mij gezegd, toen ik zo rond m’n dertigste nog stéééééds de ware niet gevonden had. Lekker opbeurend! Ik heb die opmerking nooit helemaal begrepen en daar wil ik het dan nu weleens ‘met jullie’ over hebben.

Niet houden van jezelf, wat is dat nou? Je kunt ontevreden zijn over jezelf, omdat je bijvoorbeeld een poos je tijd hebt lopen verdoen voor je gevoel; of dat je ongenoegens te lang hebt opgepot en niet met anderen hebt durven delen; of ze misschien hebt lopen wegvreten, met alle onaangename uiterlijke gevolgen van dien; of je schor hebt gerookt, of je klem hebt gezopen, dat je ervan stinkt; stelselmatig onaardig hebt gedaan.. of iets dergelijks. Maar als je dan eenmaal voor jezelf erkent dat je niet lekker bezig bent, dan is aanpak en verbetering toch nabij? Dan komt het met de tevredenheid vanzelf weer in orde en kan de flirt met het leven zijn gang weer gaan!

Niet houden van jezelf gaat wel even een stap verder. Dat is nogal fundamenteel. Het moet een tamelijk ingewikkelde levenshouding zijn. Je zal maar rondlopen en constant een hekel hebben aan jezelf. Oh, het zal ongetwijfeld voorkomen. Behoorlijk onoplosbaar lijkt mij dat.

Maar betekent ‘niet houden van’ dan per definitie: een hekel hebben aan? Natuurlijk niet. Ik heb geen hekel aan alle mensen van wie ik niet hou, daar sta ik gewoon neutraal en open tegenover. Dus als ik -als dater- niet van mijzelf hou, dan is er altijd nog de mogelijkheid dat ik neutraal en open tegenover mijzelf sta! Invulbaar, ontwikkelbaar, verwonderend. Een prachtige levenshouding, toch! Prima houding ook, als je in een nieuwe relatie wilt stappen. Hoe oud je ook bent. Dan laat ik het volledig aan die ander over om van mij te houden…

Kijk en daar gaan we dan weer. Levenswijsheid nr. 2: ‘je moet niet van de ander afhankelijk zijn.’ Heb ik ook nooit begrepen. Ik ben absoluut gelukkiger als de vonken er van afspatten, samen met die ander. Dat je helemaal uit je dak kan gaan, bij die ander. Dat je weer en wind bij elkaar kan afreageren in een spel van intimiteit en afstoten, van inleven en uitpraten. En dat je bij elkaar tot rust komt.

Als je dat geluk kwijtraakt, of er onvervuld naar verlangt, dan is het al met al misschien toch prettig.. moet ik toegeven.. als je van jezelf houdt, als veilige basis om op terug te vallen. Een neutrale en open houding ten opzichte van jezelf is in die pijnlijke gevallen wat magertjes, om er bovenop te komen of je staande te houden.

Maar, hoe doe je dat: houden van jezelf? Hoe uit je dat? Hoe sla je de arm om je eigen schouder? Ik wíl het gewoon niet begrijpen. Laat het alsjeblieft aan een ander over om die arm om jouw schouder te slaan.

Komen we op levenswijsheid nr. 3: 'wat gij wilt dat met u gebeurt, voel dat een ander daar ook om zeurt!' Sla jouw arm om de ander! Doe het, vandaag nog!

Lees verder!

Stilte voor de storm zeggen ze weleens. Het is nu al zó lang stil geweest, dat ik mij langzaamaan zal moeten voorbereiden op een orkaan. Het is dan niet verkeerd dat ik dan zo op kan dreunen hoe ik ook alweer over mannen denk, als ze me ’s nachts wakker maken.

Een aantrekkelijke man is…
... een man die zich op de heenreis in z’n kop STAMPT, dat de date ook geslaagd kan zijn als ‘het’ er niet in zit. Omdat hij het niet voelt, of zij voelt niks, of allebei voelen ze niks, of… allebei juist heel erg wel... maar híj wil eerst weten of hij het na drie dagen nòg voelt (...voor haar). Als dat mij zou overkomen, dan zou ik wel meteen… …willen weten of ik dat na drie dagen ook nog voel. Slik.

Een gevaarlijke man is…
… een man die ik aantrekkelijk vind en die mij doet geloven dat hij dat ook van mij vindt, met als enige doel er een seksueel avontuurtje met mij uit te slepen. Als het achter de rug is voel ik mij (uiteraard wel even lekker, maar algauw daarna) een weggeworpen sinaasappelschil in de struiken. Niet eens in de prullenbak!

Een meedogenloze man is…
… helemaal niet aantrekkelijk, makkelijk zat.

Lees verder!

Een profiel aanmaken vind ik een kwestie van lef. En het plaatsen op de site is spannend. Waar ik altijd wel even benieuwd naar ben, is wie mijn profiel heeft bezocht. Het betekent verder niet veel, want een profiel is gauw bezocht, maar toch, het is een uitgangspunt. Meestal ‘bezoek’ ik even terug. Zit er van de week één profiel bij die mij de volgende boodschap oplevert:

Je kunt dit profiel niet bekijken
Dit profiel is niet meer zichtbaar voor jou.
Klik hier om terug te gaan.
Klik hier om ‘de meneer in kwestie’ ook te blokkeren.

Dan schrik ik! Heb met de meneer in kwestie nog nooit iets te maken gehad. Hooguit heb ik zijn profiel eens bezocht. Waar gaat dit over? Als iemand die mij langer kent mij blokkeert, dan zeg ik: zou ik ook doen. Meteen. Ik ben niet te hanteren. Maar alleen op basis van mijn profiel? Die is zo voorkomend, zo doordacht! Daar staan geen schokkende dingen, die maken dat ik zo gestraft moet worden. Op voorhand al. Het voert te ver om me erin te verdiepen, wat de meneer in kwestie tot die actie heeft gebracht. Wat een lef! Of is het laf? Gelukkig is er meteen een gelegenheid tot revanche: Klik hier om ‘de meneer in kwestie’ ook te blokkeren. Dat doe ik dan, maar daar voelt hij niks van, want ik ben immers niet meer in beeld.

Dus poneer ik bij deze mijn mening over dit onaangename gedrag:… nee… ik ben eigenlijk sprakeloos, machteloos… Zou het de man daarom te doen zijn? Sorry, ik moet even katten! Grrrrrr.

Lees verder!

Soms zou het goed zijn als je eens flink door mekaar gerammeld zou worden. Gewoon weer even op je plek gezet. In het hier en nu: je bent nodig! Dat is meteen zo ongeveer mijn droombeeld van de ideale relatie: Ik heb de ander nodig om mij er steeds opnieuw van te doordringen dat ik nodig ben en omgekeerd.

Natuurlijk, mag hij ook uitwaaieren… - zolang hij maar niks aanraakt - en als hij het maar niet flikt om anderen meer nodig te hebben dan mij. Of stel dat het mij overkomt dat ik wanhopig verlang naar iemand anders, terwijl ik bij hem ben. Wat een ramp!

Single zijn is zo gek nog niet… - zolang er maar wel wat aan te raken valt - maar ’t moet wel overzichtelijk blijven. Ik zie al gauw door de bomen van (mogelijk te ontmoeten) kerels het bos niet meer. En ook dan moet ik er niet aan denken dat ik me bij de één, in gedachten bezig houd met de ander… of dat die ene niet echt de indruk wekt, dat hij er op dat moment voor mij is. Help!

Ineens hoor ik uit de dampende badkamer een puberstem roepen: “Maham, kun je me even een handdoek geven?” “Is dat nou nodig…,” roep ik enigszins geprikkeld terug, geen zin om me in mijn mijmering te laten verstoren, “…kun je die zelf niet pakken…?” Staat dat arme kind daar, druipend achter de badkamerdeur.

Wie rammelt mij op zo’n moment door elkaar? Dat moet ik nodig zelf maar eens doen!

Lees verder!

Van de week ben ik naar de sportschool gegaan. Op tweede paasdag heb ik het abonnement afgesloten. Het huwelijksvet moet eraf! Maar, ook het frustratievet van de eerste dates, het wintervet, een restantje babyvet en dan is er helaas ook nog vet dat is opgebouwd door eetlustverwekkend medicijngebruik… Hoe dan ook, afgelopen weekend ging bij mij de knop om. Zo kon het niet langer.

De aantrekkelijkheid zit er bij mij van binnen echt wel, òh hou op! Maar niet iedereen ziet dat, er zit een hinderlaag van vet omheen. En ik wil dat, wat ik van binnen voel, ook kunnen uitstralen! Met sporten raak ik dat binnenste aan en dat geeft me meteen een goed gevoel. Dan voel ik mijn spieren, afijn dat weten we allemaal, ik voel mijn hart weer sneller kloppen, mijn bloed stromen, ik haal dieper adem en er parelt van alles langs mijn huid. Minimaal twee uurtjes per week wil ik naar de sportschool.

Woensdag stond ik er dan, omgekleed en wel in de kleedkamer. Op naar de eerste les, de eerste stap in de goede richting naar een fit en gezond en goddelijk mooi lichaam... ;-) Wilde net een muntje in m'n lockertje gooien, gaat m'n mobiel af: De timmerman! (de woningbouwvereniging legt nieuwe verwarming aan bij mij thuis). "Mevrouw, ik sta voor uw deur, maar ik kan er niet in. U moet naar huis komen." Misverstand, eerder hadden ze gezegd, dat ik die dag geen werklui over de vloer zou krijgen. Dus... ik kleed mij weer aan en spring op mijn fietsje naar huis. Is dit een eerste proef of ik doorzettingsvermogen heb? Gisteren vertelde een verkoopster in een kledingzaak mij, dat ze weleens een tweejarig abonnement op een sportschool had gehad, maar bijna nooit was gegaan..

Ik wil er mijn date-frustraties weg rennen, het babyvet eraf spinnen… Ik ga mij van de winter naar de zomer bodypumpen. Het medicijn-leed swing ik met Zumba ik uit mijn gedachten. En het huwelijksvet… laten we smelten in de sauna... daar accepteer ik mezelf zoals ik ben.

Huwelijksvet, daar heeft een nieuwe liefde natuurlijk geen boodschap aan. Maar ach, al die andere laagjes? Een beetje dater kijkt er wel doorheen, joh.

Lees verder!

Hoe romantisch is een mooie stem uit je mobieltje in je oor of piepkleine briefjes op je beeldscherm van ‘een’ hem, even helemaal alleen voor jou. Je droomt er een wolk van een verpakking omheen. Eén die meegolft zoals jij golven wilt en plaagt of afstand neemt, daar waar jij uitgedaagd of met rust gelaten wilt worden.

Dan komt de date. Daar zit hij. Met een zweem van alledaagsheid om zich heen. Beetje supermarktachtig, pluisjes verwijderend van de trui. Zo gewoon en.. er is ook niets dat boven het gewone uit stijgt in jouw beleving.

Laatst had ik een periode lang met iemand zitten chatten. Op maandagavond, donderdagnacht, zondagochtend… Gewoon lachen, gezellig. Een talige flirt op ‘HBO+-niveau’. En toen ik hem wel in het echt mee wilde maken, kreeg ik een serieuze aanval van ‘afknapper-angst’. Het was ineens helemaal niet meer leuk, spontaan en gezellig. Ik ging… moeilijk doen. Dingen uitleggen. Lange brieven schrijven. Want, ditmaal was ik bang dat hij op mij zou afknappen.

En even dacht ik bij mezelf: ‘hè, zo ken ik je weer, lekker onzeker, als altijd’. En zo zal ik dan ook overkomen op de date. Niet zo ‘brutaal en ondeugend,’ als in de chat of aan de telefoon. Heel alledaags en niets wat daar boven uit stijgt in zijn beleving. 't Is zo drastisch anders, als je in elkaars fysieke aanwezigheid verkeert. Hoe kan dat toch?

Lees verder!

Stel een man schrijft keurig een briefje met ‘nee’ en toch gloort er volgens de verkochte vrouw een flintertje ja doorheen. Wat gebeurt er dan? Wat doet die vrouw dan? Een traantje wegpinken, of… wordt het akelige kleine beest in haar weer wakker (akelig, omdat ze er zo moe van wordt, als het dier moet ijsberen in haar kooi).

Waarom doet zo’n man dat? Waarom kwelt hij haar zo? Wat voor een moeite is het om gewoon duidelijk te zijn: Je bent voor mij als alle anderen, dus ik spaar je. Of zoiets. Maar ja, dat was eigenlijk precies de strekking die zij uit het briefje haalde en juist dat sparen vond de vrouw zo lief, zo’n eer, zo respectvol, zo verstandig, zo…
Dit mag geen navolging hebben. Dit mag niet gezien worden als een tip voor de mannen. Deze manier van doen moet verboden worden. Op straffe van…. daar ga ik nog eens over nadenken.

Hoe moet zo’n man dan duidelijk zijn? Ik hou niet van jou? Dat was helemaal niet aan de orde. De vrouw was al verkocht in het donker. Ze wilde het niet eens weten. Wat kon hij daar nou aan doen? Hij ging gewoon voor de bijl..

Ze moet het beest maar koest houden. Wat zal ze nemen: moorkoppen, roomsoezen, drop… ontbijtcrackers helpen niet.

Lees verder!

Je moet niet altijd alles willen benoemen. Sommige dingen moet je ervaren, daar valt niet over te praten. Op het moment dat je erover gaat praten is de kans op de ervaring misschien zelfs wel verkeken of ’t is minder intens. ‘t Is zoeken. Tussen de regels door lezen, tussen de babbeltjes door horen en vooral veel zien.

Ik had het niet in de gaten… Nu, achteraf de hele film nog eens afdraaiend wel. Hij was een uitrukkende brandweerman en ik het te blussen brandje. Hij nam mijn absolute signaal per mobiel ineens heel serieus. Tot die tijd moet hij haast wel, al kaartje leggend met zijn collega’s, mijn telefoontjes en briefjes in de wacht hebben gezet…

Hoe is het mogelijk dat die roep om ‘hulp’ bijna uit mijn onderbewuste toch ineens kwam opborrelen? Tegen al mijn remmingen in. Ik zal dan ook wel iets ‘geruststellends’ tussen zijn regels door hebben opgevangen, wat groen licht gaf aan mijn verlangens.

Maar, waarom worstel ik zo met de twijfel of dat wat ik opgevangen had, niet gewoon vakjargon was van een doorgewinterde ‘hulpverlener’. Een die weet hoe hij weerbarstige ‘slachtoffers’ tot medewerking bereid moet maken? ’t Is in ieder geval niet de man die tevens met mij een nieuw huis opbouwt.

Je moet ook niet verliefd worden op hulpverleners. Dommie. Die doen gewoon belangrijk werk.

Lees verder!

Ik zat laatst helemaal in de kreukels. Over een man ja. Ik ben er over gaan praten met een vriendin. Ze gaf me het advies om er niet teveel achteraan te gaan. Je moet niet op zijn deurmat gaan liggen en zeggen: hier ben ik, neem me. Mannen willen dat niet. Speel ‘hard to get’. Goed advies!

Maar.. dacht ik, als ik hard to get speel, dan ziet niemand mij. Ik val niet op. Zo ongeveer als strandpaal 31, die staat zelfs het uitzicht in de wèg! Goed, er zijn mannen die er wel even op willen klimmen om te kijken of ze kunnen blijven staan…

Lach-huilend om dit toch wel tragische zelfbeeld val ik in slaap. En ik word wakker… op zijn deurmat! Hij struikelt over mij als hij om kwart over vier ’s nachts, z’n sleutel in het slot wil steken na een spannende date.

Gelukkig… het is maar een nachtmerrie. Mijn zelfbeeld moet wel worden opgepoetst tot ’t me weer positief tegemoet glimt en… ik een …spiegel voor een ander kan zijn. Zulke types zijn bíjna niet te krijgen! Sterker nog, hij zou willen dat het te krijgen was…

Lees verder!

Toen ik nog getrouwd was, was ik dat vol overgave. Ik nam voor lief dat het tussen ons wat saai was, eentonig. Het kwam niet in me op dat het anders zou kunnen. Het was, zoals het was. De aanwas maakte het sprankelend. Daar genoten we van, dat deelden we.

Nu ik alleen ben en de kinderen part-time heb, kan ik zoeken naar wat ik toen miste… voor sommige getrouwden uit mijn omgeving spreekt dat tot de verbeelding. Zeker nu ik vertel dat ik aan het daten geslagen ben. De ervaring leert dat ik de zoektocht naar een nieuwe geliefde niet altijd even serieus moet nemen. Heb ik dan niet precies wat ik eigenlijk wil: steeds de spanning van een nieuwe verovering? En als je daar dan maar elke keer de optimale omstandigheden bij creëert om het tot een succes te maken… wow toch? Wat een fantasie. Op z’n minst begin ik langzamerhand te denken dat het de stellige fantasie is van heel veel mannen, zo niet een onweerlegbaar streven.

Maar, met wie kan ik de dagelijkse beslommeringen delen, de wasmand, het in- en uitruimen van de vaatwasser en de telefoonrekening en mij daar gewoon lekker bij voelen, op mijn gemakje, vertrouwd?

Lees verder!

Er worden af en toe van die fantastische date-ervaringen beschreven met alles erop en eraan en dan spreekt er ook nog een beetje achteloosheid uit: het was great, maar ach… het was maar een date!

Ik ben al blij dat ik beken dat ik… een beetje wil rommelen met het idee dat… het misschien mogelijk is dat ik in de tweede helft van mijn leven nog in de herkansing kan. En dan het liefst meteen in de vorm van een stevige verkering. Die flitsende verhalen brengen me wel een beetje in verwarring. Is ‘verkering willen’ nog wel van deze tijd?

Gisteren zag ik in de supermarkt een jonge vrouw lopen. Helemaal tiptop verzorgd, al bellend zocht ze de ontbijtcrackers, weet ik veel, en waar had ze het over? Luid en duidelijk: mannen! Niet één man, nee mannen! ‘Ja, dat zijn van die mannen, die denken dat ze….’ Verder heb ik het niet gehoord. Maar die blik erbij en dat loopje en die houding…

Oké… en daar wil ik dus ook naar toe werken??? Onweerstaanbaar kunnen schiften en keuren en op het moment dat ik dat wil: verslinden…Te beginnen bij de magere ontbijtcrackers voor de komende drie jaar. Tot die tijd wacht ik nog even met leven... of ik ga iets minder onweerstaanbaar een beetje gezelligheid niet uit de weg.

Lees verder!

Als je aardig reageert op een onzekere en ingaat op het verzoek om contact, dan loop je het risico, dat je er nooit meer vanaf komt. Je hebt het misschien niet meteen door. Het lijkt leuk en grappig en spontaan en dat is het misschien ook in het begin, maar op een goed moment dringt het tot je door dat de ander meer wil, sneller, vaker en langer en dat je jouw eigen tijd, aandacht en wensen aan het inleveren bent, zonder dat je het gevoel hebt dat je er iets voor terug krijgt.

Er was laatst iemand heel aardig tegen mij… Ik werd geconfronteerd met mijn eigen grote onzekerheden… Ik was helemaal niet opgewassen tegen zo’n evenwichtige persoon. En oh, wat verlangde ik ernaar dat ik dat wel was en wat was ik bang om die aardigheid kwijt te raken… En ziedaar ik raakte het kwijt. Het verdween, zo in het niets… Ik beet op mijn vingers om geen briefjes meer te sturen… Ik wilde het zo graag tastbaar houden.

Waarom heb ik er geen vertrouwen in dat mijn leukste man van de wereld er wel een keer zal komen? Waarom is het eigenlijk niet gewoon goed, zoals het nu is? Ik loop weg voor mijn eigen leven... Ga zitten! Kalmeer! Neem een kop thee! Koester je leventje… wees aardig voor jezèlf!!!

Wat zo’n aardige volgens mij zou moeten doen op het moment, dat hij (of zij) merkt met zo’n onzekere van doen te hebben. Gek genoeg heb ik het op mijn beurt ook wel eens bij de hand: Een knoop doorhakken en het allerbelangrijkste: dat meedelen! Pats boem!

Ook al is die onzekere nog zo aardig :-).

Lees verder!

Eigenlijk voel ik mij hier nog steeds niet helemaal op mijn plek. Ik kan niet eens een ‘goed bedoelende man’ van een ‘niet goed bedoelende man’ onderscheiden. Het afspreken met iemand voelt alsof ik mij naar de slachtbank begeef. Wel leuk hoor, maar ik ben zo bang! Niet alleen, omdat de bedoelingen van iemand misschien niet oké zijn, maar ook omdat je beoordeeld wordt en misschien afgewezen, alsof het aan jou ligt dat het niet klikt!

Het zal duidelijk zijn: ik ben niet het toonbeeld van zelfvertrouwen. Toch kan ik vol overtuiging zeggen dat ik de paar dates die ik nu heb meegemaakt - ondanks dat we ‘elkaars type’ niet bleken te zijn - leerzaam, leuk en gezellig heb gevonden. Ik ben er wat mee opgeschoten! En ik hoop de ander ook.

Ik begin weer grip te krijgen op wat ik wel en niet wil en dat ikzelf degene ben die bepaalt wanneer ik mijn grenzen verleg of versoepel. Het belangrijkste was dat ik merkte, dat het werd begrepen. Het is vaak niet zo zwart-wit. Het is een spel, ik ben geen pion, ik ben een speler! Dat heeft al gemaakt dat ik me steeds beter op mijn plek ga voelen hier.

Dus, dank jullie wel dates, voor die ervaring!

Lees verder!

Van de week had ik een nieuwjaarsborrel tot 20.00 uur. Knuffel was er ook. Als ik overdag weleens een gevoeligheidje met haar bespreek, dan zegt ze: “Kom es hier” en dan geeft ze een hug.

Na afloop ging het feestje nog een poos door. Ik raakte buiten in gesprek met iemand die in z’n eentje op z’n hurken tegen de muur geleund zat. “Gaat ’t goed?” Vroeg ik. Zeker, hij trok zich even terug. Niks mis mee toch. Had ie af en toe nodig. Had het nodige meegemaakt. Hij had zich er bij neergelegd dat een relatie er voor hem niet meer in zat. “Ik ben verstokt vrijgezel geworden.” Later in ’t gesprek zei hij: “Oh, ik zou best wel weer een mokkel willen hoor.” “Amsterdammer zeker?” vroeg ik. “Geboren en getogen Jordanees.”

Iets in zijn verhaal ontroerde mij. Toen we naar binnen gingen, wilde ik hem, ongeremd door de borrel en geïnspireerd door Knuffel een hug geven. Voor ik het wist zat ik in een octopusachtige verstrengeling. Overal armen en handen. “Wat heb ik dit lang niet gevoeld,” zei hij. Ehm, (ik ook niet trouwens) dit was toch niet helemaal wat ik bedoelde met mijn hug. Gelukkig voelde hij het na ongeveer 6 tellen aan en liet los.

Terug in de borrelruimte schoot ik Knuffel aan, om mijn laatste gevoeligheidje met haar te bespreken. “Ik heb net gehugd met een onbekende en hij vatte het een beetje vrij op.” “Wie was het?” Vroeg Knuffel. “Ja, dat weet ik dus niet, oh, daar heb je hem. Kijk zo ging het.” Ik liep recht op hem af en daar waren meteen weer die armen en handen. Weer zes tellen. Hij leek feilloos te snappen dat het hier om een demonstratie ging, waar hij gewoon weer even van profiteerde. Beneveld als ik was vond ik het wel grappig. Hij liep weg en Knuffel wilde er het fijne van weten. Hij was nieuw bij de club.

Later zei ik tegen hem: “Ik hoor ‘tot mijn schrik’ dat je hier op hetzelfde dagdeel bent als ik.”

Bij het weggaan zei hij: “Als we elkaar weer tegenkomen, is dit gewoon niet gebeurd. Oké?” Dat vond ik een sportieve geruststelling.

Ik hoop niet dat mijn hug iets bij hem heeft aangewakkerd, waar hij zich nou juist bij had neergelegd. Straks zit hij avond aan avond achter een datingsite en raakt hij verzeild in allerlei enerverende situaties, op zoek naar zijn mokkel.

En ik? Wat voor een ware er ook op mijn pad komt: als hij in ieder geval maar acht armen heeft.

Lees verder!

De eerste tango les laat even op zich wachten. In het voorjaar gaan er weer nieuwe cursussen van start. “Er is een groep voor vaste paren en een groep voor singles,” heb ik me laten vertellen door een ervaringsdeskundige op een feestje. “Bij de singles zorgen ze ervoor dat je steeds wisselt van partner, om te voorkomen dat je voortdurend met iemand danst die het niet zo goed kan.” Mijn belangstelling neemt terplekke af. Wisselen van partner; dansen met iemand die het niet zo goed kan? Wáár komen ze voor?

“Is er ook een groep voor alleen vrouwen?” vraag ik. “Gewoon met z’n allen voor de spiegel. Dat zag ik laatst in de schouwburg.” Nee, daar wist hij niets van. Ik hoop dan maar dat ik in die single groep iemand tref, waarmee de chemie een beetje in orde is. Iemand die er op dezelfde manier de grap van inziet als ik. Het is een prachtige dans. ’t Is kunst, toch? Meer dan pasjes alleen. Lichaamstaal. Je leeft je in en dan is er ook nog de interactie met je danspartner.

Stel dat de meester of juf de opdracht geeft dat ik licht achterover geleund, hem schuin omhoog, sensueel in de ogen moet kijken… dan wil ik dat mijn partner nèt niet in de lach schiet en zijn gezichtsuitdrukking strak in de plooi houdt… Het is precies die beheersing die ’t prachtig maakt! Maar als hij, op het moment dat ik mij concentreer op die opdracht, bevangen wordt door de spierverslappende gedachte: “Oh, ze wil wat van me! Straks even d’r telefoonnummer vragen.” Nou ja, dan ben ik weg! Naar het toilet, naar de garderobe, naar huis!

Lees verder!

Goed, daar zit ik dan. Gescheiden. Alleen. Kinderen bij pa. Ik heb mij een paar jaar lang stoffig gevoeld. En ineens ging het licht weer aan en zag ik in dat er leven mogelijk is na de breuk. Het feit dat alle mensen hier op de site zich laten zien en aangeven dat zij net als ik open staan voor contact, helpt wel mee.

Langzamerhand wordt mij echter wel iets duidelijk: het is hier géén snoepwinkel! De contacten zijn niet te koop! In het begin, nu een aantal maanden terug, waande ik mij in een soort warenhuis waar je kon kiezen uit een groot aanbod. Kan ook! Maar de gekozene laat zich niet zomaar mee naar de kassa slepen om ingepakt te worden en meegenomen… (op een enkele zuurstok na).

In dit warenhuis besluit het favoriete ‘object’ zelf in hoeverre het met je meegaat. En ik maar trekken: want ìk wil weer léven na de breuk. Lachen, huilen, liefhebben, de hele rataplan. Maar… ik geloof dat ik mijzelf nu in de situatie heb gemanoeuvreerd, dat ik aan twee kanten iets moet laten varen. Ik heb het niet in de hand. Niet wat achter me ligt en niet wat komen kan. Daar zit ik nu.

Lees verder!

Als ik vroeger met een vriendin de stad in ging, dan moest ik altijd aanzien hoe mannen omkeken… naar haar. Dit heb ik met meerdere vriendinnen gehad. Waren zij dan zo bloedstollend veel mooier dan ik? Ja. Kennelijk trok ik dat aan, zulke vriendinnen. Als in dat liedje van Veldhuis & Kemper: ‘Ik wou dat ik jou was,’ maar dan een vrouwelijke variant.

De tekst zal er heel anders uitzien. De rol van de vrouw (mag ik het er even over hebben?) lijkt mij nog steeds passiever in het toenaderingsgebeuren. Soms zou ik willen dat ik … man was. En dat ik even alles uit de kast kon trekken om te laten zien hoe beestachtig geïnteresseerd ik in iemand was… Wat kan je als vrouw nou eigenlijk doen, behalve aantrekkelijk zitten te wezen? Of lopen te balen als je het gevoel hebt dat je dat niet bent? (Oei, ik ben wel benieuwd wat de lezer die tot hier gekomen is nu denkt).

Er is gelukkig geen éénduidig recept voor hoe ‘aantrekkelijk’ er uit moet zien, want de ene man is de andere niet en niet iedereen wordt aangetrokken door hetzelfde. Zo heb ik er op mijn beurt bijvoorbeeld nooit op gelet of ik de mannen die omkeken naar mijn vriendinnen, eigenlijk wel leuk vond. Ik liet mij gewoon op stang jagen door de aandacht die niet naar mij ging… geloof ik. Of heb ik niet durven toegeven dat daar een spel gaande was, waar ik nog veel te … groen voor was.

Af en toe bekruipt mij de conclusie: ik heb nog steeds de ballen verstand van mannen. Ik wil der wel graag eentje, of af en toe eentje of ..áándacht van een helebóel… maar hoe, wat, waarom en wanneer?

Van de week zag ik een groepje vrouwen in de schouwburg voor een grote spiegel tangopassen oefenen, mooie schoentjes, wapperende jurkjes… trefzekere houding en ineens wist ik het: dat ga ik ook doen. 'Bril' af, 'beugel' uit, 'bergschoenen' aan de wilgen… lichaamstaal, dat is het!

Of zal ik nog even gaan computeren?

Lees verder!

Vanavond ben ik weer “actief” op de datingsite. Dat wil zeggen ik zoek me suf naar een profiel dat me aanspreekt en waarvan ik enigszins durf te verwachten dat die ander dat misschien ook wel bij mijn profiel heeft.

Tot nu toe was het woord suf nog niet in me opgekomen. Ik vond het nog steeds een uitdaging, zo te scharrelen tussen al die mannen op het scherm… maar nu ineens heb ik er tabak van. Die mannen gaan ook massaal aan míjn profiel voorbij! Zij zoeken zich vast ook suf naar die ene speciale. Niets komt er meer in mijn postvakje, niet eens een opmerking, een gekkigheidje, een kwinkslag, of een vraag…. Gewoon helemaal niets. Er zal toch wel iets in ze opkomen, als ze m’n profiel bekijken?. Ik wil zo graag een beetje reuring.

Eerst trok ik mij dat heel erg aan. Nobody likes me.. Nu, heb ik een handigheidje gevonden: ik laat hier en daar bij tijd en wijle een zakdoekje vallen (figuurlijk dan). En als die dan niet wordt opgepakt dan denk ik… potjandosie daar gaat weer een zakdoek. Ik verveel me. Ik ben een beetje uitgeavontuurd….

Terwijl ik dit typ komt er een chatverzoek binnen naar aanleiding van een berichtje wat ik verstuurd had, en er kwam eerder vandaag ook al een reactie binnen op een briefje van mij en…nu ik uitgeschreven en uitgechat de site af wil sluiten, komt er weer een chatverzoek.. alsof m’n verzuchting verhoord werd! Laten we eerlijk zijn, wie wil dit nou niet? Zou het komen omdat het de laatste paar dagen van het oude jaar zijn? We gaan het zien. Op naar 2010, ik heb er zin in. Jij ook?

Lees verder!

Ken je dat? Dat je een beetje prikkelbaar, onverschillig en afwezig bent rond kerst? Er wordt van alles georganiseerd, je hoort erbij en doet gewoon mee, of je hebt de tijd aan jezelf. Maar er knaagt wat, het zeurt.

Het zijn de reclames ….van fragrances….lingerie….spannende outfits….alcoholische drankjes, genuttigd in romantische settings… de vluchtige kus op de ontblote schouder, ruggelings gekronkel gehuld in zwart satijn…en heel zachtjes loop ik het volautomatisch mee te zingen in de supermarkt: all I want for Christmas is you…

Maar er ís geen ‘you’, ik ben ook niet zo perfect en ik wíl helemaal niks! Gewoon rust en gezelligheid zoals altijd. Aandacht voor wat er wel is, geen geknaag, geen gezeur! ’t Is vast veel leuker om in de eerste maanden van het nieuwe jaar iets met iemand af te spreken. Een date zonder die overvloed aan geromantiseerde entourage. Gewoon jij en ik met belangstelling voor elkaar, inclusief het imperfecte.......

Lees verder!

Met mijzelf had ik afgesproken, dat ik pas weer zou gaan schrijven als ik wat te melden had, maar een blogger heeft zich te houden aan deadlines. Heb ik tussen het boodschappen doen, wasjes draaien, aardappelen schillen en uit werken gaan nog spannende dingen meegemaakt die de moeite van het delen waard zijn? In ieder geval hield het volgende mij bezig:

Je zend een signaal uit naar een ander. Als eerste berichtje of tijdens contact dat al gaande is. Hoe lang wacht je dan in spanning af tot er antwoord komt? En wanneer is je grens bereikt? Je datingdeadline zullen we maar zeggen. De uiterste reageerdatum. En als er dan op die datum nog niks binnen is, wat gebeurt er dan met je? Daar ben ik dus heel benieuwd naar, want daar weet ik mij geen raad mee.

De ene keer valt het me minder zwaar dan de andere keer. Ik schat de personen die ik benader toch als leuk en aardig in en als ze niks laten horen vind ik dat altijd bot. De ene keer voel ik mij gekwetst en klein en onbeduidend, de andere keer veroordeel ik de ander gewoon. Dat laatste bespoedigt het verwerkingsproces wel.

Ook merk ik bij mezelf een verschil in coulance. Bij de één ligt de deadline op een week, of langer, bij de ander dient de reactie zo ongeveer per omgaande plaats te hebben, anders ben ik al van slag. Het schijnt dat zo’n houding tegen je werkt….Dan is het tot stand komen van de date al gedoemd te mislukken, nog voordat het eerste lijntje gelegd is.

Lees verder!

Je bent niet de eerste in mijn leven door wie ik op een goed moment geraakt word. Maar het is wel weer gebeurd, toen ik je sprak aan de telefoon. Alle registers gingen open en alle gevoelens kwamen de koffer uit. En dan heb ik je nog niet eens gezien. Misschien verandert er dan wat. Ik denk het niet, het is al te laat. In mijn fantasie ben ik al helemaal met je aan de haal gegaan. Ik heb mij al helemaal overgegeven. Nu al. En misschien vind je mij wel.. helemaal niet leuk.

Je zou contact met me opnemen, maar je liet niks meer van je horen. En nu zit ik hier temidden van mijn uitgepakte emoties en kwetsbaarheden. Zie dat maar weer eens in de koffer te krijgen. Mijn éénpersoonskoffer wel te verstaan. Volgende keer hou ik de koffer dicht. Wat er ook gebeurt. Eerst een kop koffie samen en dan zien we wel weer. Inmiddels heb ik met iemand koffie gedronken en de koffer thuisgelaten. Wel zo rustig, heel gezellig en verrassend anders dan ik mij had voorgesteld.

Dit was deel drie van mijn beginnersblues. Hierna ga ik mij storten in het bruisende dating-gebeuren!?! Rechtop lopend, bewust met een zelfportret in mijn profiel en m’n emoties volledig onder controle. Mocht mijn blog een paar weken uitblijven, dan … dan … ben ik boodschappen aan het doen, aardappelen aan 't schillen, wasjes aan 't draaien, uit werken, enzovoort en.. zo.. voort...

Lees verder!

Het zal wel gekomen zijn omdat ik nog maar net begonnen was met mijzelf te profileren op de site. Laat ik het maar hopen. Naar aanleiding van een paar briefjes heen en weer met iemand, liep ik een paar weken rond met zo’n ‘Pick myself up, dust myself off, start all over again’-gevoel. Heel prettig, gezond en goed, maar na een paar dagen al doodvermoeiend. En als dat dan nog langer duurt: uitputtend.

Evengoed leerzaam en in ieder geval genezend van het nog langer in zak en as blijven hangen, door oud zeer. Dat heb ik in ieder geval van mij afgeschud. Ik keek in elke winkelruit. Deed m’n haarlok van de ene kant naar de andere. Kocht shirtjes, toestandjes. Liep extra rechtop. Trok oude, lang niet gedraaide cd-tjes weer uit de kast. Stond weer te zingen achter ‘t fornuis… Misschien klinkt het leuk, maar dat was het niet.

Gelukkig kwam er een eind aan. M’n eerste dompertje, ja, so? Wat er toen gebeurde? Ik trok m’n allerruimste, alles verdoezelende trui weer aan, mijn spijkerbroek met een lap erop en m’n bergschoenen waar de klei van de zomervakantie nog op zat. Weer lekker onaantrekkelijk. Onzichtbaar. Maar… ik bleef wel rechtop lopen.

Lees verder!

Als ik ergens gespannen van word dan is het wel een zelfportret maken met behulp van de zelfontspanner voor een datingsite. Zondagmiddag, niemand anders thuis. Even oriënteren op zo’n site. Daar heb je het al: moet je eerst van alles over jezelf vertellen. Wat een confrontatie. Who the hell am I? Gelukkig helpen de vragen mij een heel eind op weg. Dan volgt de mogelijkheid om een foto te plaatsen en in mijn hele digitale archief is helemaal niets van mezelf te vinden wat maar enigszins appeal heeft. Dus haal ik op diezelfde zondagmiddag het fototoestel erbij.

Ik wil graag een foto met een beetje natuur op de achtergrond. Ik ga met mijn toestel in gestrekte arm, op het balkon van mijn eenvoudige flatje staan en probeer lachend, die ene boomkruin erbij op te krijgen. Op dat moment zie ik mijn buurvrouw van schuin beneden, die haar sigaretje staat te doen. Hé, dag buurvrouw. Ik ken haar verder niet, maar ik weet niet hoe hard ik moet doen alsof het niet was wat ze zag. Rustigjes druip ik af naar binnen.

Hoe ik het ook wend of keer. Ik ben voor mijzelf eigenlijk anti zelfportret op een datingsite. Het benadrukt zo, dat er geen hond is die mij appetijtelijk op de digitale plaat weet te zetten. En wat voor een indruk maak je dàn? Na 45 pogingen met de zelfontspanner binnen in de weer te zijn geweest, vind ik, dat ik er zelf ook niet toe in staat ben. En bij elke volgende poging straalt de teleurstelling meer van mijn gezicht af. Op zich geen irreële voorstelling van zaken, maar dat is toch niet wat ik nu wil laten zien. Dit is een nieuw begin.

Heel soms zie ik, nu ik met een door mij voldoende verklaarde foto binnen de poorten ben, een goed geslaagd zelfportret. Dan denk ik: wat een raar taboe leg ik mijzelf toch op. Je kunt er best heel veel mee zeggen.

Lees verder!