Sneeuw

Lees verder!

Toen ik de titel kinderwens deze week tussen de blogs tegen kwam, dacht ik dat ze per ongeluk mijn blog met dezelfde titel nog een keer geplaatst hadden. Maar, dit was niet zo. Het was een blog van Parlante met een heel andere teneur dan die van mij en nadat ik het helemaal gelezen had, was ik flabbergasted. Zo, dat ik er per blog op wilde reageren.

Lees verder!

Ik ben een vrouw en woon in de grote stad, ik zoek mijn grote liefde en het zou zomaar kunnen dat hij agrariër is. Dit laatste heb ik vorig jaar ontdekt, toen ik een man ontmoette bij een groepsactiviteit. Hij had een interessant voorkomen: ik vond hem aantrekkelijk en toch was hij een tikkeltje verlegen. Voor mij is dat een onweerstaanbare combinatie en toen ik hoorde dat hij boer was en ook nog leuke dingen organiseerde voor de club, was ik om.

Lees verder!

In comedy’s zie je ze wel eens in het toilet van een restaurant voor de spiegel staan. ‘Je kunt het!’, zeggen ze met hun ogen tegen zichzelf. ‘Kijk maar,’ laten ze aan zichzelf zien, ‘hoe goodlooking je bent, hoe knap!’ Een selfpep in gebarentaal. ‘Dit gaat je lukken!’ knipogen ze tot slot. En als kijker zien we nog net de glimp van onzekerheid voor ze de deur doorgaan, het restaurant weer in. Het is duidelijk wat er staat te gebeuren in die film: die persoon heeft een date.

Lees verder!

In met de hand geschreven brieven, maakte ik continue verschrijvingen en denkfouten, waardoor ik er weer een prop van kon maken om ze in de prullenbak te gooien. Met de mail hoeft dat niet meer. ‘Backspace-je’ naar links, ‘delete-je’ naar rechts en mijn documentje wordt helemaal perfect. Tenzij …

Lees verder!

Er wordt nog wel eens schamper gedaan over datende mannen van dik in de vijftig, die als zoekleeftijd voor een partner ‘vanaf 30’ opgeven. Ik heb tegenover zo’n man gezeten. Op date. “Ben je getrouwd geweest?” Vroeg ik en in één adem door: “Heb je kinderen?” “Nee, niet getrouwd geweest en ook geen kinderen. Had ze wel graag gewild.” Ik kende hem van een feestje en was buitengewoon gecharmeerd. Ik heb de ontmoeting in gang gezet.

Lees verder!

Als iets mijn relatie met andere mensen verknalt, dan is het mijn onvermijdelijke aanleg voor achterdocht. Het is er eerder dan het contact zelf. Het komt vanuit mijn botten. Het is hopeloos. Het is als een ziekte. Een gedachteloze stuiptrekking, die zo ongeveer de volgende veronderstelling omvat: ‘Jij gaat iets van mij gebruiken (op zich is dat logisch, maarrr) jij gaat dat doen zonder dank je wel te zeggen; ik kom in het verhaal niet voor; ik krijg er niets voor terug; je geeft niks om mij; je profiteert alleen maar.’

De ander, de schattige ander zou ik bijna willen zeggen, heeft het nakijken en zal op den duur afdruipen. Slechts in een enkel geval is de munitie terecht, maar daar ervaar je de lol niet van, omdat je toch maar raak schiet. De ander krijgt niet eens de kans om de fout in te gaan.

Als om de één of andere onverklaarbare reden het contact toch tot stand is gekomen, dan denk ik bij elk niesje van de ander, dat hij zo beroerd kijkt omdat hij mij niet aardig vindt. Het is een zeldzaam egoïstische ziekte, want ik kom ondertussen niet eens op het idee om hem een zakdoek aan te bieden voor zijn loopneus. Zo egoïstisch, dat ik zelf alleen maar profiteer van zijn aanwezigheid en vergeet te geven.

Ik zou wel weer eens wat beter mijn best kunnen doen om mij in te leven in de situatie van de ander en ‘er te zijn’, zonder dat hij erom hoeft te vragen of dankjewel hoeft te zeggen!

De man op twee uur reizen bij mij vandaan liet niets meer van zich horen. Ik schreef of hij mij alsjeblieft duidelijk wilde maken waar ik aan toe was. Dat heb ik liever dan dat ik moet raden, dat hij mij niet wil. Hij had allang te kennen gegeven dat hij zeldzaam lange en zware dagen maakt en bekaf is ’s avonds. Hij reageerde bijna wanhopig dat ik niet begreep waarom hij niets met mijn mails deed. Hij doet dat niet omdat hij mij niet aardig vindt, of omdat hij mij niet wil zien, maar omdat ik niks aan hem heb als hij naar mij toe komt, omdat hij dan gewoon te moe is. Hoe volwassen ik ook ben, het is bijna niet te bevatten dat ik er alleen maar voor hem kan zijn door: mij terug te trekken. Ik vond hem leuk en ik wilde hem zien.

Maar… schreef hij: ik mocht wel een keer bij hem komen kijken waar hij mee bezig was, dan zou ik het vast beter begrijpen. Alle munitie ligt op de schroothoop. Dit was zo ontwapenend.

Lees verder!

Wat je van ver haalt is lekker, zeggen ze wel eens. Nu is daar die man op twee uur rijden bij mij vandaan, is dat ver? Ver genoeg? Hij leek me “zo lekker”. Ik heb hem een keer gesproken bij een of andere bijeenkomst en via via heb ik contact met hem gezocht. Wat is dat eng!

Ik verwachtte geen reactie, het was alweer een tijdje geleden en hij was toch ook wel onbekend. Ik voelde me geroepen om te beschrijven wie ik ook alweer was. Ik keek wel om het kwartier of er al een reactie kwam. Als je achter de computer werkt is de verleiding wel heel groot om steeds even te kijken. De eerste dag was er geen post, de tweede dag ook niet. ‘Ik ben kansloos,’ dacht ik, ‘daar hoor ik niets meer van.’ Tot er de derde dag ineens een bericht van hem kwam. Hij wilde wel een keer mijn kant op komen. Ik schrok ervan … Hij kon alleen nu niet schrijven of langs komen want hij zat met een overmacht situatie thuis. Zoiets als een half afgebrand huis.

Wat moet je nou met zo’n situatie? Hij wilde mijn kant op komen en ik wilde hem zien. Maar hij zat tot zijn nek in de penarie, had geen tijd om te daten en ik wist eigenlijk helemaal niet of hij het wel als een date zag of gewoon gezellig wat afspreken, of anders. Zo zat ik mij van alles in mijn hoofd te halen, van overwegend heel leuk tot zo nu en dan helemaal niet zo leuk. Dit moest ik de kop indrukken, dit had geen zin. Ik moest mijn zinnen voorlopig even verzetten. Ik bedacht een plan om mijn enthousiasme een beetje in het gareel te krijgen, of liever gezegd een vriendin kwam op het idee. ‘Misschien kun je alvast een datum afspreken.’ Ik stelde voor om twee maanden later een datum te prikken. Wat leek dat een eeuwigheid ver weg. Daarna hoorde ik niets meer, behalve de echo van de entertoets van het verzenden van mijn bericht.

De twee maanden zijn verstreken. Ik ben kilo’s afgevallen. Nu zit ik hier “goddelijk mooi” te wezen en ver, ver bij mij vandaan loopt een (lekkere) man, die allang niet meer aan mij denkt.

Zeg even niet aan mij dat er een land vol met mooie verre mannen is. Het is zo pijnlijk om te moeten merken, door geen reactie meer van zijn kant, dat hij niet is geïnteresseerd. Een vriendelijk doch beleefd briefje van hem met niet mis te verstane woorden geeft mij toch meer het gevoel, dat hij op zijn minst respect heeft voor mijn gevoelens. Dat is duidelijkheid en troost in één.

Lees verder!

Het nieuwtje is eraf. De bewijzen dwarrelen en slingeren door de kamer. Er moet ineens dagelijks actief worden schoongemaakt. Gisteren kwam er iemand op de koffie. Ze vroeg of het me beviel en ik antwoordde: van mij mogen ze terug naar het asiel.

’s Avonds hou ik mijn hart vast voor de onderburen, want dan rennen ze als een stel galopperende paarden door het huis. Ik ging laatst sporten en ik zag ter plekke dat mijn zwarte sportbroek onder de kattenharen zat, ik schaamde me dood. Natuurlijk moeten ze ook weten waar ze wel en niet mogen komen. Bed en bank is verboden terrein. De wasmand vol schoon wasgoed, daar had ik nou weer niet aan gedacht. Ze worden steeds vrijer en laten hun karaktertjes zien en ineens wordt in mijn eigen huis ook mijn karakter op de proef gesteld. Aan iedereen die langs komt vraag ik of ze iets ruiken van de kattenbak, want straks stinkt het hier terwijl ik het zelf niet meer in de gaten heb.

Het is gewoon een ommekeer na een paar weken, de nadelen komen in beeld. De liefde wordt op de proef gesteld. En daar doel ik op. Het is wederom raar dat ik de vergelijking trek, maar wat, als er een heuse vent bij mij was ingetrokken en we zijn twee en een halve week verder… komt er dan ook zo’n punt?

Mijn dochter rekende uit: hoe oud worden ze ongeveer? Hoe oud ben jij dan? Zolang zit je er aan vast. Ohoh, zei ze… zo kort? Ik wil dat ze voor altijd bij ons blijven. En zo denk ik er ook over. Je moet wel mijn gezicht erbij zien, als ik zeg dat ze terug moeten. Natuurlijk niet. Alleen ik moet iets meer moeite doen om de bijkomende nadelen te accepteren, dan mijn dochter.

Als ik nog eens een vent tegen het lijf loop die ook na twee en een halve week de nadelen overtreft, dan ben ik blij, heel blij! Voordeel is wel, dat de man jouw nadelen ook moet accepteren. Katten hoeven die moeite niet te doen. Stelletje stinkers.

Lees verder!

Misschien vinden mensen de vergelijking: ‘huisdier zoeken’ – ‘partner zoeken’ ongehoord. Toch is mij er iets in opgevallen. Op zich is die zoektocht ook niet interessant voor hier, behalve dan dat ik … overstag ben gegaan om een huisdier te nemen, want ik het ga opgeven om actief te zoeken naar ‘mijn grote liefde’. Hij kan de boom in! Echt! Tot nu toe wilde ik alle mogelijkheden open houden. Een huisdier zou te veel een handenbindertje zijn en mij beperken om te kunnen gaan en staan waar ik wil. En misschien heeft mijn grote liefde wel een hekel aan huisdieren… enzovoort. Ik liep gewoon rekening te houden met iemand die er helemaal niet is!

Ik begon toch steeds meer iets/iemand te missen om tegenaan te kletsen als ik thuis ben. Nu hoor ik mijn eigen stem weer. En ik moet af en toe optreden. Het is geweldig. Daar kan geen vent tegenop, want daar loop je de eerste tijd alleen maar poeslief tegen te doen, totdat ie aan de ketting ligt en dan kun je pas beginnen met opvoeden...

Wat ik eigenlijk hier ter sprake wil brengen is de zoektocht naar een poesje via internet. Ik heb heel veel fotootjes op diverse sites bekeken en op verschillende advertenties gereageerd (telkens waren andere gegadigden mij nèt voor). Het gaf me wel een duidelijk beeld van wat ik wilde: het mocht een asielpoesje zijn, maar ik wilde beginnen met een kitten; het moest een poesje zijn, want katertjes kunnen meer last krijgen van blaasgruis; de tekening van de vacht moest symmetrisch zijn en de gezichtsuitdrukking koddig en intelligent; en meer dan één exemplaar paste niet in mijn huis.

Omdat het met de advertenties niets werd, ben ik op de bonnefooi naar het asiel gegaan. Dochter mee. We werden meteen verliefd op de enige echte kleine kitten die ze hadden, maar zij ging naar de mensen die vijf minuten voor ons het asiel waren binnen gestapt. En toen gebeurde er een wonder.

Een katertje van 'al' vier maanden oud, met één wit en één zwart oor, om over de rest van de niet te beschrijven onregelmatigheden in de tekening van zijn vacht maar te zwijgen… zocht contact, was nieuwsgierig, vertederde en de vonk sloeg over. Gewoon! Maar ja, ik had nou eenmaal mijn zoekprofiel klaar en daar paste dit katertje helemaal niet in.

Er liep nog wel een ouder poesje van zes maanden, maar die hield zich op de achtergrond. Ze zag er wel heel schattig en symmetrisch uit, maar er was geen klik was mijn conclusie. Terwijl we nog wat met de verzorgster doorpraatten en keken naar de kleine kitten, die al vredig bij de andere mensen in slaap was gevallen… zag ik dat het oudere poesje haar witte pootje om het katertje heen sloeg en hem innig over zijn koppie begon te likken. Die twee horen bij elkaar, dacht ik.

Katertje loopt op dit moment bij mij over het toetsenbord (p;[ njh ty 3w4) en poes zit in de vensterbank. ’s Nachts liggen ze samen in één mandje en twee keer per dag rollen ze als één stoeiende kluwen door de kamer. Een verzorgster uit het asiel had al eerder in een rapport geschreven dat het leuk zou zijn als die twee in één huis terecht zouden komen, omdat ze het zo goed met elkaar konden vinden.

Moraal van dit verhaal. Gooi je zoekprofiel overboord en kijk, ruik, luister, voel en aai: op de bonnefooi!.

Bij mij in huis zijn er nu in ieder geval twee gelukkig met elkaar. En ik kan niet ophouden met ernaar te kijken.

Lees verder!

Het was hartstikke leuk hoor. Ik geloof dat ik er ook wel op uit was. Je weet wel. Gewoon een keertje alle remmen los. En los gingen ze, zo! Dat was wel wederzijds die intentie, moeiteloos ontspon zich een van meet af aan knus samenzijn. Hij had wel het talent om mij een thuisgevoel te bezorgen en toen het erop leek dat het er toch wel zo’n beetje van zou komen (we zijn nog wel eerst een eindje gaan wandelen hoor), vroeg ik hoe laat hij de volgende dag op moest. Ik had een uur gereden om bij hem te komen. Hij noemde de tijd dat hij de deur uit moest, dat leek mij ook een prima tijd en het feest kon beginnen.

Het was absoluut een wonder dat, na zo’n lange tijd van geheel-on… onvrijwillige onthouding, mijn hormoonhuishouding nog behoorlijk intact was en adequaat bleek te werken (boeiend, niet?). We soezelden na tot het echt bedtijd werd en ik weet niet meer hoe hij het mij duidelijk maakte, maar, het leek hem geen goed idee dat ik bleef. Ik moest naar huis. Maar, wat hem betreft was de ‘stand’ wel voor herhaling vatbaar.

Dit drong allemaal nog niet zo tot mij door. Ik heb de hele weg naar huis geglunderd achter het stuur. En ook de volgende dag speelde er nog van alles op, wat de herinnering plezierig maakte. Maar langzaamaan drong ook het besef tot mij door, dat de gezelligheid wel heel doelgericht was geweest. Ik heb er zelf aan mee gedaan. Misschien gebeurt het bij beide wel minder bewust dan waar je de ander mogelijk van verdenkt, of ben ik nu te mild? Maar ik zou mijzelf voor de gek houden als ik naar een volgende keer zou verlangen. Want de kilte erachter is toch niet waar ik op den duur, nou ja, warm van word.

Dat daargelaten, heb ik het niet willen missen. Het was hard nodig. Maar ik ben niet op afroep beschikbaar. Als dat maar duidelijk is. Dus wat mij betreft was deze ‘stand’ voor: one evening. Clear!

Lees verder!

Tijdens een uitje met een gezelschap vond ik iemand leuk, ik bleef aan hem denken en kwam hem weer tegen op een feest (heb ik al eens over geblogd). Terwijl hij geen belangstelling voor mij leek te hebben, werd ik ingepakt door iemand anders. Hoewel ik daar wel van genoot, kon ik dit moreel niet aan: met een crush voor de één, de koffer in met een ander.

Maar die ander was hartstikke serieus, want in de week daarna belde hij me op. Het werd tijd dat ik mijn gevoelens voor nummer één ging onderzoeken en ik schreef hem een brief. Het was behoorlijk nieuw voor mij om zo slagvaardig te zijn. Duidelijke zaak. Het was niet wederzijds. Moeilijk te geloven, maar je weet wel waar je aan toe bent en het lucht op: het scheelt een hoop gepieker (en gedroom). Vrij snel daarna, geheel tegen mijn principes in, schreef ik de ander dat mijn gevoelens voor de een over waren. Hij ontpopte zich als een romantisch schrijver, wonend op twee uur rijden bij mij vandaan. Ik hoef niet meer te vertellen dat het, al voordat ik hem weer zou zien, toch droevig afliep, maar dat ik evengoed zo ‘gek’ was om af te reizen naar een uitje wat hij had georganiseerd. Gewoon omdat ik hem wilde zien. Ik werd een beetje ‘neurotisch’ van al dat gemail, het is zo onwezenlijk. Wat ik nog niet verteld had…

Daar… tijdens dat uitje ontmoette ik een man, waar ik eigenlijk op het laatst pas even mee heb gebabbeld. En nu zit ik, een maand later… nog wel eens aan hem te denken. Nog wel eens? Steeds vaker eigenlijk. Maar ik weet niet eens zijn naam en heb geen mail-adres. Ik heb een paar foto’s en de enige manier waarop ik er achter kan komen is, om de organisator ernaar te vragen. Maar dat vìnd ik stom zeg! Dat kan ik toch niet maken?! ‘Waarom niet?’ vroeg een vriendin, ‘Gewoon doen!’

Ik zit in een molen, die niet de mijne is. Ik wacht liever drie jaar achter een boom op iemand, in de hoop dat hij een keer in de gaten krijgt dat ik de ware voor hem ben, dan dat ik zo aan het boompje verwisselen ben als nu. Het absurde van het hele verhaal is, dat ik met geen van de drie mannen dan ook maar dit heb gehad… of nee, dat moet ik niet zeggen. Eén van hen: kissed me. Hij 'de ander, de organisator' zou zich belazerd kunnen voelen. Ik zit ervan in de knoop. Kennelijk ben ik er toe in staat: overlopen van de één naar de ander, of mensen aan het lijntje houden, of gebruiken als doorgeefluik. Zou dat menselijk zijn?

Lees verder!

Het schandaal van de vrouwelijke Belgische burgemeester uit Aalst houdt me bezig. Ik hoorde de roddel bij RTL boulevard, terwijl ik op de bank bergen met wasgoed aan het wegvouwen was. Lacherig werd een op internet verschenen filmpje getoond van de hele handeling samen met haar toenmalige vriend op de toren in Griekenland. Hij met haar bezig, van achteren. Ze dacht er met hem alleen te zijn, las ik later. Hebben we allemaal niet weleens zo’n Viva-achtige fantasie? Hoe prachtig om het daadwerkelijk uit te voeren. Stoer!

Wat mij raakt is het gemak waarmee het verschijnen van deze beelden het leven van deze vrouw kapot kan maken en dat las ik ook later, ook dat van haar kinderen. Dit meldde de vader (niet de man op het filmpje.) Een niet onbelangrijk detail in een persoonlijk drama. Of maak ik het te zwaar, zal ook dit overwaaien. Als we niet zo idioot zouden doen over seksende vrouwen in het algemeen, misschien wel.

Opvallend vond ik dat alleen de burgemeester met naam en toenaam werd genoemd en niet de man in het spel. Een arts / chirurg uit Aalst, hadden ze het over. Wie was hij, vroeg ik mij af. Op een goed moment zag ik een foto, waarin het me toch duidelijk voorkwam dat hij, druk doende met de vrouw, recht in de lens van de camera keek. Hij zal er toch niet van af geweten hebben dat vanaf die andere toren mensen aan het filmen waren? Ik voelde me een verschrikkelijke voyeur, maar ineens wilde ik het hele filmpje zien, ook dat deel waarop te zien is dat de jongeren het tafereel ontdekken en beginnen met filmen. Het is maar een fractie van een moment, dat hij precies die kant op kijkt, dus ik verzin nu iets wat niet te bewijzen is. Maar toch, het levert weer een spannende invalshoek op.

Er verschenen koppen als: ‘Kan de burgemeester nog wel functioneren?’ ‘Burgemeester Aalst heeft seks op een toren.’ ‘Burgemeester betrapt op seks in het openbaar.’ Waarom wordt zij zo aan de schandpaal genageld en blijft hij, ook niet de eerste de beste (ik heb hem getraceerd) zo buiten schot? Kan hij wèl gewoon blijven functioneren? Is wat hij doet dan te prijzen en wat zij doet een schande? Stel dat hij de burgemeester van Aalst was en zij de chirurg? Wat was dan de gossip? Was hij dan op het schavot gekomen en zij vrijuit? Of gaat het er hier echt om, dat zij een (‘machtige’) vrouw is en wij haar hier met zijn allen in een ‘onderdanige’ positie zien, waar we hard om kunnen lachen. Is er verschil? Een geile man die aan zijn trekken komt is een held en een geile vrouw is een… vul maar in. Is dat nog steeds de mores?

Ik weet niet of het een sympathieke vrouw is, maar geen onschuldig mens verdient het om zijn carrière zo op de schop te zien gaan en een privéleven overhoop gehaald te zien worden, vanwege beelden van ordinaire (gewone!) seks, op een spannende plek, op internet. Wat is de wereld gemeen! Of moet ik er ook maar eens ordinair om lachen. Ha, ha, ha.

Ik kan de wereld niet veranderen.

Lees verder!

Zolang hij mijn leven nog niet komt binnenwandelen, heb ik de tijd om te schaven en te beitelen, tot ik zoveel innerlijke vrede heb verworven dat ik er weer helemaal fris tegenaan kan gaan. Het is alleen maar gunstig, dat ie er nog niet is. Net als wanneer je visite een uur later komt dan afgesproken. Dan kun je nog zoveel meer doen om het nog mooier en gezelliger te maken in je huis!

Nu dan heb ik het middellange termijnplan opgevat om… af te vallen. God zij dank nog even geen romantische dinertjes bij kaarslicht, of stedentrips, of meer van die risicovolle gelegenheden voor lijners. Ik wil afstand doen van achttien, jarenlang zorgvuldig meegedragen kilo’tjes. Ik weet het: sommigen zullen het aanhoren als een luxeprobleem, omdat zij met een veelheid daarvan hebben te dealen. Voor mij geldt dat ik genietend van zakken drop, zoutjes, het welbekende voor de tweede keer opgeschepte eten en andere ongein, mijn gewicht uitstekend in stand wist te houden en zo nu en dan aan te vullen.

Het kon me een tijd lang geen bal schelen. En voor ik wist zat het overgewicht eraan. Als ik er maar aan denk, om het eraf te krijgen, krijg ik alweer een emotie-eet-bui. Ik communiceer er veel over op internet en zie goeie voorbeelden, met rode-loper-achtige resultaten, zo mooi. Dat wil ik ook! En ik ben er aan toe: twee dagen geleden (ik weet, het is nog maar kort) ben ik met mijn starterskuur begonnen (en daarna ga ik gewoon volgens de voorschriften uit een goed boekje eten) Ongeveer tot de kerst geloof ik. En nee, ik ga het niet met het kerstdiner en alles wat daarna volgt weer teniet doen! Te allen tijde hou ik de innerlijke vrede in ere. Dat gaat mijn geheim worden.

Om het tijdstip van starten te bepalen, heb ik eerst nog een paar ontmoetingen laten passeren, waarvan ik wist dat het lullig zou zijn om de koekjes af te slaan. De laatste ontmoeting was een dagje op stap met mijn 84-jarige moeder. Wij belandden in een leuk plaatsje langs de IJssel in een restaurant voor het diner. Het interieur deed aan als een romantische huiskamer van weleer. De bediening was formeel en de wijn werd ingeschonken, zoals het hoort. Toen de ober onze tafel dekte, spreidde hij de uitgevouwen servetten uit over onze schoten. Eerst die van mijn moeder… en … ik wist niet waar ik kijken moest :-) toen was mijn schoot aan de beurt. Ik vond het een licht erotische gewaarwording. Hij zo met zijn handen onder de tafel. Mijn moeder had er geen last van geloof ik.

Het geheel was een prima ritueel om als laatste maal te dienen, alvorens ik mijn dagelijkse menu voor langere tijd zou gaan inperken. Nadat we betaald hadden, wierp ik een blik op de tafel om te kijken of ik alles bij me had. Toen heb ik het servet in mijn tas gestopt, als aandenken en … om er een knoop in te leggen, zodat ik mijn voornemen goed kan onthouden!

P.S. Is dat een normaal gebruik dat een ober zich met een servet over jouw schoot ontfermt?

Lees verder!

De week aan zee was in meerdere opzichten een overwinning op mijzelf. Ik had een bikini gekocht (overwinning no 1) en ik zou pontificaal op het strand gaan liggen, en alles laten hangen en bungelen als ik tussen de mensen en de beachballetjes door zou lopen voor een duik in de zee, of voor toiletbezoek of wat ook (overwinning no 2). Lekker bruin worden.

Ik ging voor het eerst een week samen met mijn puberdochter (14) op vakantie (overwinning no 3) Zouden wij er allebei van genieten? Ieder zijn eigen gangetje en toch ook weer dingen samen. Ik heb de camping zorgvuldig uitgezocht, met andere alleenstaande ouders met pubers op een veldje. Vooraf heb ik contact gezocht via internet (overwinning no 4), want ik wilde in die week niet verlegen achter mijn kopjes koffie blijven zitten en aanzien hoe anderen aansluiting zouden vinden bij elkaar.

In de weken van voorpret heeft ook mijn dochter een mooie bikini gekocht en ik genoot plaatsvervangend van de schoonheid. De vraag rees of er een paar dagen een vriendin (13) mee mocht. Spontaan zei ik, dat ze de hele week wel mee mocht en haar ouders vonden het goed (overwinning no 6).

De eerste avond zijn we het strand op gegaan om de zon in de zee te zien zakken. Het was er rustig en mooi. Ik heb foto’s gemaakt van de twee pubermeisjes, die met hun lange haren de mooiste silhouetten sprongen tegen het gouden avondlicht, schelpen zochten en met hun tenen boodschappen schreven in het strakgespoelde zand. Het beloofde heerlijk te worden.

Een dag later zaten ze ’s ochtends om 8.00 uur alweer te paard, om te galopperen langs de branding. Het was een super ochtend met een strakblauwe lucht. Ik zou fietsen huren, om te pas en te onpas naar het strand te kunnen gaan, of door de bosrijke omgeving te fietsen. Maar, het zou weggegooid geld zijn, want het vriendinnetje hield niet van fietsen. En er volgde een heel herkenbare en confronterende in de schulpkruiperij: ze wilde ook niet overdag naar het strand, omdat ze zichzelf voor de bikini te dik vond.

Dat heb ik niet om kunnen buigen. Ze was niet dik! Ik heb het er erg moeilijk mee gehad. En ik was heel blij met de moeders om mij heen om stoom af te blazen en te overleggen, hoe dit in goede banen te leiden, zo dat het voor iedereen toch nog leuk kon worden.

Maar, wat ik mij had voorgenomen heb ik gedaan: ik heb een moment voor mijzelf gepakt. Ik heb dochter met campinggenootjes naar het strand gebracht en vriendin bleef bij de tent. Ik heb de auto bij een andere duinovergang geparkeerd. Het was een lang pad door hoge duinen, dus op het strand was het rustiger. Ik heb ritueel al mijn afwijzingspijn van de afgelopen jaren meegenomen en ben over het strand tussen de meeuwen en plevieren door het water in gelopen, heb een duik genomen en op de deining gedobberd en gezwommen. Terug op het strand, heb ik me in het zonnetje op laten drogen. Ik voelde … een zeldzame rust. Ik accepteerde mijzelf, zoals ik ben.

Lees verder!

Er zijn mannen, die aandachtvol, begripvol, warm en liefdevol zijn van nature. Je krijgt het van ze, om niets. Er zit geen bedoeling achter, geen dubbele boodschap, geen indirect plan. Het komt zomaar even op je schouder zitten als een vlinder, met een teder moment van vervoering tot gevolg.
Dat kan de schaatsleraar zijn, die in het voorbijgaan een compliment roept over je techniek, waar je als een kind van gaat gloeien, of een vriend van een vriend op een feestje die je troostend voorspiegelt dat er niets verloren is nu je niet door mag gaan met je opleiding, of de schilderdocent die zegt dat je een meesterwerkje hebt gemaakt, of iemand die met je meerijdt, die zich afvraagt of je je collega’s niet zult missen, als je vertelt dat je zzp-er wilt worden, of iemand die je op je donder geeft in een reactie op een blog. Aandachtvolle opmerkingen die je raken. Voor dat alles ben ik een bodemloze put, een hol vat, een onverzadigbare spons. En ik maakte keer op keer de vergissing dat het mijn grote liefde moest zijn, die mij zo geraakt had.

Maar het is een gemis, dat ik op een andere manier zal moeten aanvullen, opvullen, invullen, verwerken. Is dat te verwerken? Het heeft met grote liefde in ieder geval niets van doen. Integendeel. Het werkt allergie in de hand en het schuurt, bijt, jeukt, je moet er van krabben, en het maakt kapot.
Daar is dus voor mij de groep van de onbereikbare lieve mannen. En ik hoop dat ik tenminste ook tot een groep behoor. De groep van de hunkerende vrouwen. Hunkerend naar liefde, aandacht, begrip en warmte. Allicht word ik over die kam geschoren als ik met een vangnet probeer de gevlogen vlinder te vangen. Schichtig deinzen zij terug, of proberen zij, alsof zij oog in oog met een roofdier staan, van het gevaar te wijken.

De vlinder blijkt een mens te zijn en ik sta voor joker met een vangnet.

‘Schrokop,’ zei laatst iemand tegen mij. Hij bleef gewoon staan. Ditmaal was ik het die terugdeinsde. Het vangnet viel in de struiken. Heb ik het net er dan toch vorige week weer uitgevist? Waarom geef ik die mannen niet gewoon de kans om lief te doen. Waarom verbaast het me zo, dat ze bestaan?

Lees verder!

Om te beginnen moet ik even kwijt dat ik bedroevend weinig medeleven vind spreken uit de sterretjes-respons op mijn vorige kleine blogje! Door de geschreven reactie daarentegen, voelde ik mij erg gesteund. Dank je wel Sweet_me! Bij onderstaand verhaal zou het me ook niet verkeerd uitkomen, dat ik mag ervaren dat ik niet de enige fool ben die er rondloopt op deze aardbol. Dat zou het geheel al weer een stuk lichter en minder eenzaam maken. Maar het kan zijn dat sommigen bij het lezen, verlangen naar een knop die boe roept als je ‘m aanklikt.

De man van de lieve briefjes, liet het dus ineens afweten en bij navraag bevestigde hij officieel dat de date niet doorging. Mijn dochter was al bij haar vader onder de pannen gebracht, dus ik was die avond alleen. Zelden heb ik mij zo verlaten gevoeld. En dat is raar. Want ik heb die man maar drie kwartier meegemaakt en er waren twee weken briefjes over en weer gegaan en een uitgebreid telefoongesprek. De afzegmail kwam aan als een dreun, die ik die middag en de dag erna in mijn hele lichaam voelde. Op zulke momenten gaat absoluut de overweging door me heen om de handdoek in de (date-)ring te gooien.

Hoe kun je nou voorkomen dat afwijzing zo pijnlijk is en je helemaal van slag af brengt? Kun je dat trainen? En wordt daten dan leuk?

Twee dagen na de non-date, was er een uitje, georganiseerd door de man van de lieve briefjes. En toen… heb ik mij daarvoor opgegeven. En ik heb nog even gevraagd of hij het oké vond dat ik meeging. Wat kon hij zeggen. Prima. Alleen was er geen tijd om te praten. Dat was ook niet mijn bedoeling. We konden naderhand even koffie drinken, zei hij. Maar ik wilde hem niet belasten, hij was de organisator. Het ging me niet om het praten, dan had ik wel iets anders met hem af kunnen spreken. (Zijn jullie er nog?) Is dit moeilijk doen of moeilijk doen? Bovendien dacht ik: het was een gevalletje van twee weken, ik heb met mijn ex bijna nog niet zoveel gelegenheid gehad om te praten over de breuk in onze relatie.

Ik wilde hem zien. Hij was aardig tegen mij geweest. Lief, heeel lief, onbeschrijfelijk lief, zoals hij schreef. Ik was helemaal in de ban van wat er gebeurde, als of ik mij niet heugen kon dat iemand ooit zo toegewijd was. Op de een of andere manier had hij zich in één keer bedacht. En dat kon ik niet geloven.

Nu ben ik ook weer met mijn voeten op de grond. We bleken geen match. Alhoewel ik hem wel graag mag. In dating land vind ik het lastig, heel lastig om met afwijzing om te gaan. Wie weet mede omdat er een bulk oud zeer mee naar boven komt. Misschien moet ik dat maar eens laten gebeuren. Binnenkort ga ik een weekje naar zee, dan mag het mee met de wind en de golven en dan kom ik gebruind en verwaaid en schoongespoeld weer terug.

Lees verder!

Het wordt wel tijd dat het zonnetje weer eens gaat schijnen… in mijn hart, want het is bar en boos gesteld in die kamers. Het hoost en het ruist en het raast daarbinnen en er is geen rust te bekennen. Deed er iemand onbeschrijfelijk lief tegen mij. Zelfs het zoenen in mijn hals in de buitenlucht vond ik zalig. Ga ik janken, als hij daarna lieve briefjes aan me schrijft. Hebben we twee uur met elkaar aan de telefoon gehangen. En nu. Is het uit. Twee weken later. Gevolg? Nog harder huilen, natuurlijk. Snotteren, alsof er een relatie van twee jaar beëindigd is. En waar is dit allemaal goed voor?
Geen idee.

Lees verder!

Als de liefde er niet is tussen twee mensen(/ouders) dan kun je ‘m er niet (meer) inschoppen. Het hoeft ook niet, je kunt ook normaal met elkaar omgaan. Maar kennelijk is er nog een vorm: haat-liefde.

De behoefte om met elkaar om te gaan is op de een of andere manier wel aanwezig, of domweg noodzakelijk vanwege de kinderen. En als het dan niet harmonieus kan, dan moet het maar door elkaar af te kammen en dwars te zitten. Niemand merkt het hoor! Het ziet eruit als een plaatje! ‘Ze gaan nog zo goed met elkaar om die twee. Knap hoor!’ Nou, inderdaad knap. Het gebeurt onderhuids. En als er dan iemand ontploft – en dat ben ik dan weer natuurlijk – dan begrijpt niemand dat. Ook je kind niet, helaas.

En als je het uit wilt praten, dan geeft degene die het -mogelijk te korte- lontje aangestoken heeft niet thuis. Hij is tenslotte niet voor niets bij je weggegaan. Uitpraten? Waarvoor? We hebben toch geen relatie meer? Of, nog erger, hij staat je uitgebreid te woord aan de telefoon, terwijl jouw ‘alles aanvoelende kinderen’ daar bij hem aan tafel zitten en dat merk je pas als je hem een hap hoort nemen.

Knip.

Zo was het tijdens het huwelijk ook. Toen gingen wij ook zo met elkaar om. Wat wil ik daarvan terug? Waarom leer ik niet? Waarom denk ik niet heel volwassen en beredeneerd: oh ja, zo reageert hij op mij en dat doet het met mij. WAT moet ik doen om het geen vat meer op mij te laten hebben?

Slik.

Wordt het niet eens tijd dat ik mij nu ook definitief omdraai? En dat ik ritueel in hart en ziel de vader van de kinderen laat gaan? (Als ik maar wel nog, af en toe de boor even mag lenen!)

Ik mag wel opschieten, want zaterdag heb ik een speciale date. We hebben elkaar eerder al ontmoet. Vaak ben ik een beetje opgewonden voor afspraakjes door spannende berichten, telefoontjes en sms-jes vooraf, dit keer ben ik: geraakt. Ik heb er een verschoond hart en een opgeruimde ziel bij nodig, om … dat allemaal aan te kunnen.

Lees verder!

Nou, daar zitten we dan op zondagochtend achter de PC. Wat een feest! Ik heb de tip (van ‘ons’ Lucifera) van vorige week ter harte genomen, overwogen en geoefend voor de spiegel, maar terplekke ging het anders. We hadden een etentje voorafgaand aan het feest met zo’n dertig mensen. Mijn slachtoffer zat al aan een ander tafeltje, waar ik niet meer bij kon. Ik begroette hartelijk de mensen aan mijn tafel (vleugje overdreven, bijna om te laten zien hoezeer ik hem niet nodig had die avond…)

Was het zoete verbeelding of leek ik echt te merken, dat hij op dezelfde manier zijn best deed, om vooral niet te laten merken dat hij het leuk vond dat ik er was. Er was spanning, met af en toe blikken of half blikken of voelen dat hij voelde dat ik naar hem keek en ik voelde hem naar mij kijken (alhoewel ik het niet durfde te checken of het echt zo was). Ik ken hem nauwelijks, maar het kwam me voor dat hij heftig aan het toneelspelen was met vrouwen daar aan dat andere tafeltje, waarbij de één me gevaarlijker voorkwam dan de ander in mijn inschatting voor het verdere verloop van de avond.

Eenmaal in de feestzaal, was hij op zijn minst één keer zodanig langs mij gelopen, dat hij, met diezelfde flair ook voor mij even zijn best had kunnen doen. Maar… nee, dat gebeurde niet. Hij liep straal langs me heen. Tegen iemand die bij mij aan tafel had gezeten schreeuwde ik (wat door de harde muziek op ‘in het oor fluisteren’ lijkt:)’Ik wil naar hui-uis!!’ ‘Hoezo dan?’ vroeg hij, ’het begint net.’ ‘Ik vind iemand leuk hier, maar het gaat toch niets worden.’ ‘Oh, wie is dat dan?’ En met dat hij dat vroeg, stond de persoon in kwestie achter hem. Lang, atletisch, geen grammetje vet, mooi overhemd, gebruind door het bekende oer-festival, no nonsense en zijn gezicht is de vriendelijkheid zelve. (Even ter opfrissing: Ja, ik ben 53 en ik voelde me 13. Te groot voor de poppen en te klein voor de kerels.) ‘De avond is nog jong,’ fluisterde mijn tafelgenoot terug en zei erbij: ‘Ik zag hem net wel een paar keer naar je kijken. Er kan nog van alles gebeuren, joh.’

Dapper beet ik mij door de avond heen. Zag dat ik niet de enige was die af en toe in zijn/haar eentje op een afstand de boel stond te bekijken. Het was best de moeite waard om ook aandacht voor anderen te hebben. Omdat vrijwel iedereen in zijn uppie naar het feest was gekomen was het voor iedereen zoeken, hoe er zijn/haar draai te vinden en hoe lang men zich met één persoon wilde bezig houden. Steeds zocht ik toch weer even de geruststelling van mijn blik op die ene speciale aanwezige, tot ik hem - langer dan een sanitaire stop kan duren - kwijt was. Hij was weg!

Ik constateerde dat de kleur van het feest eraf was. Te weinig connectie met andere mensen om nog te blijven. Ik pakte mijn jas, groette mijn tafelgenoot die gezellig met iemand in gesprek was en vertrok. Eenmaal buiten de deur zat mijn fris gestreken overhemdje gewoon buiten, samen met een andere feestganger. ‘Ga je,’ vroeg hij. ’Ja.. eh,’ zei ik, ‘ik geloof het wel.’ ‘Kom erbij zitten,’ zei hij en schoof er een stoel bij. Tevreden, maar stuurloos haakte ik aan bij het gesprekje en ging gedwee weer mee naar binnen. Nu kan het leuk worden, dacht ik, terwijl ik de deur voor hem open hield, tot hij op de gang enthousiast een vrouw begroette en daar uitgebreid mee ging kletsen.

Vanaf dat moment heb ik mijn zinnen verzet en mijzelf een schouderklopje gegeven dat ik toch maar mooi dit hele feest aan het meemaken was en... hem niet nodig had. Toch? Hoe het kwam weet ik niet maar ik eindigde zoenend op straat met iemand anders. Die man had met een kwinkslag contact met mij gezocht, had me op 38 jaar geschat.. Werkt altijd. Was zelf 40. Ook leuk. Het ging al gauw over zijn bed en breakfast adres waar hij verbleef en of ik zin had om dat ook eens mee te maken. Op zich heel schattig! Maar ik koos ervoor om hem te laten weten, dat mijn belangstelling uitging naar iemand anders. Maar hij bond hij niet in. Het was dramatisch.

Mijn favoriet leek net tot inkeer te zijn gekomen en zat ten minste even vlak bij mij beschikbaar te wezen voor een praatje zo op het einde van het feest. Op dat moment vroeg mijn nieuwe gezelschap ondanks rugklachten om weer te dansen. Achter mij zag ik dat mijn bewuste man dames gedag zoende. Hij vertrok. Botste tegen mij op, zei: ‘Sorry,’ alsof ik een vreemde was en ik zag dat hij anderen gedag zwaaide.

Buiten bij de achteringang van het restaurant stond een bankje. Het leek mijn nieuwe gezelschap for the time beïng een goed alternatief, toen ik verzekerd had dat ik niet met hem mee zou gaan. Ik ook wel, wat kon me gebeuren. Een ober verontschuldigde zich geroutineerd, terwijl hij een flinke ton vol flessen in de glasbak ledigde. Mijn nieuwe gezelschap verklaarde me dat hij verdronk in mijn blik. Maar hoe kon dat? Mijn blik stond op oneindig.

Lees verder!

Zaterdag ga ik naar een feest en daar komt een man die ik heel leuk vind. Boeie? We zijn voor elkaar gemáákt vind ik. Als ik in zijn buurt sta, dan gaan er bij mij van binnen allemaal compasnaaldjes zijn kant op staan. En zolang hij maar toelaat dat ik binnen die actieradius van hem verblijf is alles goed.

Dit is zoveel meer dan in woorden is uit te drukken. Ik noem het toch maar even: “belangstelling”. En ik heb er wel iets van laten doorschemeren. Schriftelijk. Dat ik het leuk vond om hem nog eens te zien en dat gebeurde tijdens een excursie. De grote vraag was nog even wat er met hem gebeurde als ik in zijn buurt stond. Als er al wat gebeurde dan kon hij het aardig verbloemen. Ik merkte slechts een paar keer dat hij toenadering zocht (waar je je al niet mee bezig kunt houden tijdens een excursie), maar even zo vaak dat hij de andere kant op ging.

Ik heb hem nu bijna een maand niet gezien. Met het feest in het vooruitzicht hield ik dat vol. Wel had ik in gedachten dat ik toch vooraf een heel klein geruststellend signaaltje van hem zou moeten ontvangen. Dat gebeurt niet. Naarmate de datum nadert, word het met de dag minder leuk en de kans groter dat ik zal moeten aanzien hoe hij zich met anderen zal vermaken en niet met mij.

Ik voel me een schoolkind, maar dan met de teleurstellingsopvangcapaciteit van een vijftiger. Niet dus. Ik wil deze man! Iemand tips?

Lees verder!

Nadat ik mijn vorige blog gepost had, zag ik de blog ervoor en de blog erna van Feuniks. Mijn ‘Tenzij wat’ steekt als een gefrustreerd schuurpapiertje af tegen haar prachtig en teer beschreven weelde van de liefde. Er stonden aanknopingspunten in die mij uitnodigden te onderzoeken wie de spelers in het spel waren en dit bracht mij weer bij een opmerking van Lucifera dat veel blogs zo negatief zijn. Het schaamrood stond mij op de kaken.

Hoe kon ik zoveel lelijkheid te berde brengen? Het gaat hier op de site immers om nieuwe ontmoetingen, aantrekkingskracht, liefde, veroveringen. Niet over oud zeer en al helemaal niet over normen en waarden en dat soort gezeur. Hooguit dat we elkaar in onze waarde moeten laten.

Mijn blog was afschuwelijk negatief. Ik heb in de kast een paar dozen vol met negatiefjes van mooie momenten staan. De blog ‘Tenzij wat’, was ook zo’n ‘negatiefje’ van wat ooit mooi was. Voor mij was het mooi en goed. Het zal nooit meer afgedrukt worden tot een positief plaatje. Dat ligt in de prullenbak. Gek dat je negatieven voor de eeuwigheid bewaart. Ik moest deze maar eens weggooien.
En geloven, dat als ik de lef heb om … dat te doen… er andere tijden aan zullen breken.

Lees verder!

Iedereen die wil scheiden vind ik ongelofelijke slappelingen. Emotionele flapdrollen van de bovenste plank! Tien jaar, twintig jaar lopen ze alles goed te vinden van elkaar en ineens moet het roer om. Ja, want bij iedereen gaat het roer om, dus waarom bij hen niet? Hebben al die gescheiden mensen dan niet verteld, hoe kapot zij van binnen zijn? En dat er toch ook wel aspectjes zijn van het verbroken samenzijn, die zij missen?

Nee, dat hebben zij niet. Zij kicken er misschien wel een klein beetje op dat zij tenminste iets uitstralen waar de gebonden mens jaloers op is: VRIJHEID. Wow wat een vrijheid!! En hoe verdoen wij onze vrijheid? Met zoeken. Naar verbinding. Wellicht een spoor van niemendalletjes achterlatend (ook vrouwen), omdat wij anders te lang droog staan.

Ik moet misschien maar weer Christelijk worden in de strengste vorm (als die nog voorkomt). Waar scheiden verboden is. Maar… dan ga ik niet trouwen. Ik peins er niet over mij zo in een keurslijf te laten gieten, nee, dan ga ik stiekem alles doen wat buiten het huwelijk allemaal niet mag. Als ik zou gaan trouwen, dan wil ik juist weer iets doen wat niet mag: scheiden.

Laat ik eens even bout zijn en zeggen dat: de scheidingsgolf waar we inzitten een (late) reactie is op de strenge Christelijke samenleving. De keus is helemaal niet zo individueel als we denken en het is zo triest. Het is langzamerhand stoerder als je zegt: wat er ook gebeurt: wij gaan niet scheiden. Wij proberen keer op keer elkaar weer te vinden in de wirwar van emoties, verleidingen, verloedering, aftakeling… tenzij…

Van de week lag er een kaart in de bus van een stel dat hun 25 jarig huwelijksfeest wil vieren. Wonderlijk toch? Komt bijna niet meer voor! Je moet het maar durven.

Lees verder!

Onlangs vroeg iemand uit de familie, toen we het erover hadden: “Op welke site sta je dan?” Hoewel ik niet meteen stond te springen om dat te vertellen, noemde ik deze site toch maar. Thuisgekomen voelde ik meteen de behoefte om mijn profiel een beetje onvindbaar te maken. Ik had er geen zin in dat hij naar mijn profiel zou gaan zitten loeren. Zo kan het gebeuren, dat ik nu in een andere woonplaats woon en andere hobby’s heb. Ik zit nu op schaken, namelijk. En wat gebeurt? Ik krijg ineens andere bezoekers! Ik boor ineens een hele nieuwe regio aan. Uit mijn eigen woonplaats kan ik de anderen dromen en zij mij langzamerhand ook. Die zullen denken: “Oh, nee he, niet die weer!“

Nou, dat zal wel meevallen. Zo negatief zullen ze niet over mijn profiel denken. Ik ben best een lekker wijf, zei laatst iemand tegen mij… aan de telefoon. We wonen niet in elkaars regio, dus dat blijft (ongetwijfeld louter om die reden ;-) platonisch, telefonisch en… sporadisch.

En toch heeft dat al meer voor mij betekend, dan menige date! Dat lange gesprek, die briefjes. Die spontaniteit. En dat zou geen vrouw mij hebben kunnen geven. Dat was heel speciaal tussen hem en mij. Dat geeft lust, spirit, energie! Hij gaf! Dat was heel lief! Heel aardig. En het kan helemaal geen kwaad om dat zo nu en dan eens voor elkaar te betekenen. Ook op een datingsite! Als we iets verder zouden kijken dan onze date-neus lang is. Want als het moet kun je je behoorlijk genegeerd, of afgewezen, of niet fair behandeld voelen door soms net iets te zelfingenomen types. Het zou er volgens mij een stuk gezelliger op worden!

Maar, als je hier voor het turven gaat en het showen van je buit aan vrienden, keurig gerangschikt in een database, dan past mijn ‘gewone foto’ gemaakt tijdens een bedrijfsuitje daar niet tussen.

En daarom hoeft die getrouwde man mijn profiel niet te zien. Want straks gaat hij mij nog uitleggen, dat mijn foto niet uitnodigend genoeg is.
Dan maar niet mensen! Ik heb ook niet de ambitie om turvers of getrouwde mannen aan te trekken. Ik ben op zoek naar aardige mensen.


(toch maar weer een blogje Lucifera, kon het niet laten ;-)

Lees verder!

Ik zal eens een keertje moeten stoppen met de blog. Heel eerlijk gezegd wilde ik mezelf regelrecht het succesverhaal in schrijven door hier zo het één en ander op tafel te gooien en vervolgens door elkaar gerammeld te worden en te leren van de reacties en de sterretjes. Dat laatste is gelukt, maar ik heb (vooralsnog) geen succesverhaal. Vanaf nu ga ik het anders doen.

Alle tijd dat ik mij bezig heb gehouden met surfen en andere acties, was ik nogal introvert bezig. Ik bleef het maar eng vinden om gemail om te zetten naar een heuse ontmoeting. Dat heb ik niet kunnen veranderen. (Oké, een beetje). Nooit heb ik mij echt verdiept in wat die anderen daar, uit de mannen-sectie, bewogen heeft op dating gebied. Ik ben het geheel blijven bekijken als een bestand vol jagers (digitaal gezien wel een groot woord hoor, mannen), waar ik persoonlijk een beetje de stress-kriebels van blééf houden.

In ieder geval ben ik in dat licht niet de mooie hinde waar de jager ademloos zijn geweer nog even voor laat zakken. Het moet toch een bijzondere ervaring zijn als zo’n jager op scherp even helemaal ontspant en je ruimte geeft om er te kunnen zijn zoals je bent en… om rustig weg te kunnen lopen als je dat wil? Ik ben in dit verhaal meer het domme konijn. Lange tijd heb ik gedacht: als een lelijk eendje in een zwaan kan veranderen, dan zal een dom konijn toch ook een keer… een metamorfose ondergaan tot hinde. Maar dat gaat niet. Het is te technisch voor mij om het te begrijpen… dus

Ga ik de komende tijd spenderen om er domweg in te berusten. En dan hip ik, helemaal relaxed, vast nog wel een keertje terug in datingland. Het beroerde is alleen dat ik nooit zo geïnteresseerd ben geweest in rammetjes. Heb ik, geïmponeerd door alle jagers, de rammetjes soms niet herkend op de site? Of zelfs in het hele leven niet eens? Moet ik dan toch nog een poosje…? Nee! Ook de rammetjes hier hebben één gemeenschappelijke voorwaarde: Als ze maar niet dom is.

En nu hoor ik ergens wel iemand denken: ‘Maar Possess, jij bent toch niet dom?’ Helemaal waar! (Ik bedoel: wie wel eigenlijk?) Alleen ik denk van mijzelf dat ik dom ben. Dat is mijn makke! (Er zijn er zelfs die beweren dat zulke gedachten aangeboren zijn. De geleerden zijn er nog niet uit). Ik ben een konijn met een kronkel, een pakketje, een gebruiksaanwijzing, ballast! Geef toe: dat vind (zelfs) een rammetje niet interessant…. ‘We zouden het dan wel gezellig kunnen hebben samen - in theorie-,’ zo redeneert het rammetje, ‘…maar het stuift zo moeilijk weg als er gevaar dreigt.’

Hoe dan ook: ajuus! En suxes allemaal!

x Possess

Lees verder!

Het laatste wat je moet willen met daten is het vinden van een nieuwe liefde. Wat een doel, zeg! Je kunt veel op je planbord schrijven of in je agenda zetten met tijdspad en einddatum en al, maar dit niet. Ik ben nou bijna twee jaar ‘bezig’ en heb de einddatum nog even niet vastgesteld. Dat is maar goed ook.. anders zou ik er nog het gevoel aan overhouden dat ik faal.

Wat mij ‘sinds ik actief ben’ wel is opgevallen aan mijzelf, is dat ik ineens weer zo bezig ben met de vraag hoe een ander tegen mij aankijkt. Wat ziet hij dan? Het was alsof ik in een gebarsten (en tevens bol makende) spiegel keek. Veel van dat spiegelbeeld kon worden opgelapt. Beetje shoppen hier, kappertje daar, wat kilo’tjes wegwerken, sportlesjes en toch.. bleef die vraag als een irritante vlieg om mij heen zoemen tijdens het daten.

Dat nooit opgehelderde innerlijk. Dat geworstel met zelfvertrouwen. Al die opgeslorpte minder leuke boodschappen waarvan de echo’s bleven nagalmen in mijn hoofd. Ogenschijnlijk ongrijpbaar, maar coaching en een gespreksgroep hebben geholpen om zaken op een rijtje te krijgen; om onderscheid te kunnen maken in zinnige en onzinnige aannames in je leven en om het hier en nu op de bekende rit te krijgen (zodanig, dat je, met een beetje gesjoemel en een vlotte babbel jezelf kunt presenteren tijdens een date. Je hoeft alleen maar te doen alsof, dat wat kersvers verworven is al jàrenlang je leefstijl is). "Bluf yourself a new lover together!"

Het lijkt er bij het daten wel op dat (in mijn persoonlijke hetero-geval) ‘de man’ één of andere superieure soort is, waarbij je alles van binnen en van buiten tiptop in orde moet hebben, bovenkleeds, onderkleeds, je huis, je toilet, ramen gelapt, stofgezogen, vaat weggewerkt, bed rechtgetrokken (gisteren nog verschoond!), allemaal nog even snel gedaan alsof het standaard is, voordat je weg ging, om… tijdens de date vanuit een brandschoon, beschaafd, welgevormd innerlijk... aandacht te kunnen besteden, aan wat hij allemaal te vertellen heeft.

De weg er naartoe is mooier dan het doel, luidt het gezegde. Ik ben (bijna) iedere keer weer blij als ik, zo charmant en goed verzorgd, in mijn opgeruimde, schone huisje thuiskom. Alleen.

Laat dat dan mijn doel zijn, met daten.

Lees verder!

Een hetero-hoogopgeleide man, die zich op een datingsite opgeeft, wil maar één ding: een vrouw die niet zeurt. Een hetero-hoogopgeleide vrouw die zich opgeeft op een datingsite... zeurt per definitie.
Dat komt nooit bij elkaar. Waar een man denkt nu eindelijk de vrijheid tegemoet te gaan, hoopt de vrouw alsnog de geborgenheid te vinden, waar ze altijd van gedroomd heeft.
Een datingsite is dus de ultieme plek waar je niet nader tot elkaar komt. De man raakt teleurgesteld in het aanbod van al die veel te serieuze vrouwen en de vrouw vraagt zich af of er nog één man in ‘het bestand’ te bekennen is die serieuze bedoelingen heeft.
Dan ontplooit er zich een ‘nieuwe gedachte' en ik heb ‘m nu al een paar keer gehoord: “Ach, je moet het allemaal niet zo serieus nemen. En vooral jezelf niet.” Het is raar maar ik vind het net als met het begrip: “je moet het loslaten,” heel moeilijk te begrijpen.
Ik ben op zoek naar de liefde van mijn leven; hij die alles heeft, wat ik dagelijks om mij heen wil hebben ronddartelen. Niet serieus? Of geeft deze date-man ter plekke aan: laat die wens even los, ik ga dat niet voor je worden, geniet (en zeur niet).
Leuk he, zo’n date. Ach, we moeten er maar een beetje om lachen.

Lees verder!

Schreef ik zopas nog dat iemand waarmee ik graag wilde afpreken jammer genoeg ineens afhaakte, van de week overkwam me het tegendeel. Iemand wilde een afspraak met mij maken en ik kwam voor de cruciale vraag te staan: zeg ik ja of zeg ik nee? Normaal gesproken gaat zoiets ongemerkt: zin of geen zin in de date. Dit lag anders.

Vanmiddag zat ik op een terrasje honderduit te kletsen met een vriendin. Dat is fijn met vrienden: gewoon lieve, aardige, integere mensen om je heen met wie het gezellig toeven is. Mensen die om je geven, die graag bij je willen zijn, die je aardig vinden, die hun wederwaardigheden graag met je delen, omdat jij het graag van ze wil horen en van wie zij graag een weerwoord willen. En bij wie jij op jouw beurt de oren van de kop kunt zeuren en zaniken en met wie je uiteraard ook veel lol hebt.
Hier zoek ik ook vriendschap, mèt een extra-plus gehalte.

Ik zoek hier niet ‘extra-plus’ zonder vriendschap. Van de week voelde ik me wel een beetje in die hoek gedrukt. Leuk gemaild, aardig telefoongesprek. Hij wilde naar me toe komen. Ik wilde op neutraal terrein afspreken (gewoon volgens algemene tiplijstjes bij daten, ja toch?). Hij bleef aanhouden om de ontmoeting thuis te laten plaatsvinden. Geloof het of niet: ik ben dan in tweestrijd. Wat moet ik? Het mailen was grappig, het telefoongesprek was aardig, moet ik wel zoveel reserves inbouwen? Dat is toch niet aardig tegenover zo’n man? Hij zal toch niet meteen met me willen..

Mede door een opkomende verkoudheid en een kop vol met watten werd mijn traagheid van begrip versterkt. Wat moest ik er allemaal van denken? (Nu wil er iemand contact met mij, maar ik trap op de rem, omdat ik denk dat hij te veel, wat zeg ik: veel te veel, ineens wil. En ik vermoed ook nog, dat hij dat allemaal in slechts één ontmoeting wil proppen.) 'Dus.. zeg het maar..,' zei hij.

(Possess, wat is daarop uw antwoord?) 'NEE,' zei ik.

En het bleef me nog een hele poos bezighouden, want ik vond het sneu en ik had misschien toch ook wel aanleiding gegeven met mijn jolige gemail en hij zei nog zo, dat hij zo niet was en hij vroeg zich af waar ik hem wel niet voor aanzag...

Daten kan hard zijn. En ik ook.

Lees verder!

Het is niet mij gewoonte om snel achter elkaar blogs te produceren, maar dit moet ik even kwijt: nu!

Zit ik hier midden in de nacht te treuren, om de volgende mailwisseling die vandaag begon. Het berichtje kwam van een getrouwde man aan de andere kant van het land en ik zag een mogelijkheid om nu dan maar eens te oefenen met mij ongegeneerd te storten in een leerzame ervaring.

Beetje misbruik maken dus van iemand, die ik er (ik ontkom er gewoon niet aan) van verdenk dat hij ook een beetje misbruik maakt van mij als gescheiden 53ster. Maar, het mannelijke advies om eens iemand op te gaan vreten, vrat aan mij. Ik nam mij werkelijk voor te pakken wat ik pakken kon en de gelegenheid deed zich sneller voor dan ik kon dromen. Er hing prettig geoorloofd wederzijds misbruik in de lucht.

Evengoed heb ik respect voor gebonden mensen, die dat willen blijven, maar die ook gehoor geven aan hun behoefte aan avontuur. Wat ben ik toch ook een ongelofelijke zuurpruim, dat ik na zes heerlijk versierende mailtjes dan heel eerlijk ga zeggen, dat ik ‘wel een beetje terughoudend’ ben.

We kunnen er met z’n allen op gaan zitten wachten wat er dan gebeurt, want binnen luttele seconden komt de genadeklap: hij wil het er toch maar bij laten zitten. Terwijl er toch niets makkelijker moet zijn dan het inpalmen van een geïnteresseerde getrouwde man aan de andere kant van het land, krijg ik het weer voor elkaar dat hij afhaakt.

Ernstig, heel ernstig.

Vervolgens ga ik in de herstelmodus bloedig pogen, toch nog luchtigheid in het reeds gespeelde spel te brengen, nog niet helemaal begrijpende wat er aan de hand is… Wat ik ook schrijf en (ik beken) dat deed ik, het resultaat blijft:

Postvak IN (0)


Gedichtje:
Ik vond een brief met complimentjes
Was vereerd en ik schreef terug
Ben dol op aandacht van een ventje
Ik wil trouwen en heel vlug

Postvak IN
(0)
Wat net nog hoog stond
Is nu een slappe …

Moet ik daar nou zo om treuren
Waarom trek ik het mij aan
Wil om aandacht blijven zeuren
Laat die man toch, laat hem gaan

Laat aan hem, zijn broek gevuld
Nieuwe ronden, nieuwe kansen
Hoe snel zit hij weer uitgeluld
Berichtjes in elkaar te flansen

Stiekem leuk die lentekriebels
Pas maar op voordat ik nog
Ook op hoge hakken wiebel
Nooit meer wringend in een bocht

Laat ik hem wel binnen komen
Onbezonnen ongeremd
Mogen alle sappen stromen

Schamend sta ik… in mijn hemd

Lees verder!

Bij een polemisch geschrift, hetgeen mij dubbelop voorkomt, denk ik aan twee zielen die rollebollend over het papier gaan. Bijna alsof het tastbaar om een met stijfsel gestreken kraakhelder laken gaat, waarop sappige argumenten rondgeslingerd mogen worden, waarop je aan elkaar mag duwen en trekken. Al twistend wil je wat van elkaar, heerlijk! Zoveel beter dan verveling!

Het werd mij verweten, dat er verveling van mijn blogs uitging. Ik kon niet anders dan dat beamen. En dat had ik natuurlijk weer niet moeten doen, want dan geef ik mij meteen gewonnen. Einde lakengevecht. Daag zo’n man dan nog maar eens uit.

Het is wel zo dat ik gauw tevreden met mijn blogjes ben en niet al te diep nadenk of het ook wel interessant is om te lezen. Voor mij is het ook een oefening in spontaniteit (in deze materie). En als bijkomstigheid heb ik er dan steeds ook weer een paar weken lidmaatschap mee verdiend. Maar wat móet ik ermee, denk ik weleens. De fase van het vol verwachting nemen van eigen initiatief ben ik allang voorbij en verder is er helemaal niemand van al die fris geschoren, gladgestreken, goed belichte knapperds, die mijn verlegen portret de werkelijkheid in wil trekken om mijn sprankelende persoonlijkheid in zijn bijzijn te laten stralen.
Nou ja, één dan, vorige week. In een ogenschijnlijk kabbelende mailwisseling ontwikkelde zich bij mij een behoorlijk ongekend en integer verlangen.. om met deze meneer een ongecompliceerde zomer tegemoet te gaan. Ja, en als er dan een moment komt waarop er mogelijk een afspraak gemaakt moet gaan worden.. verdwijnt mijn speelsigheid als bloesem in een stortbui en sta ik vervolgens mogelijk te mollig in een nat t-shirt… het verschrikkelijk koud te hebben.

Alsof ze het ruiken, voelen. In één zin, met één woord, één verkeerde timing, help je zijn ‘lust en het vertrouwen’ om zeep en eindigt zijn behoefte om je te schrijven in de welbekende uit elkaar gespatte zeepbel. Ik ben een week lang van de kaart geweest van deze gevlogen vogel, die ik nog niet eens in mijn handen heb gehad! Dwangmatig deed ik er achter de schermen nog alles aan om - mocht ik ‘m nog uit de lucht kunnen schieten - er zo uit te zien, dat hij van ontroering in huilen uit zou barsten, zo mooi.

Nu ik dit opschrijf voelt een date in het algemeen wel een beetje zo, alsof je op je allermooist als een bruid een heeeeeele lange trap af moet schrijden en dat hij dan een traantje wegpinkt in het besef dat hij zoveel moois een leven lang bij zich mag dragen.

Bij een date echter loop je je tree voor tree af te vragen wat er allemaal in die man omgaat en – omdat je natuurlijk je bril niet op hebt, moet je ook bekennen dat hoe dichter je bij hem komt, er toch ook wel iets van je eigen sprookjesgevoel naar de gallemiezen gaat.

Iemand ongezien willen opvreten, Ouspensk? Een date is voor mij een misselijkmakend spannende onoverkomelijke aangelegenheid, om onder ogen te komen of het digitaal gebodene, materiaal is om te eten… en… onzeker bij te durven zijn.

Lees verder!

Misschien zijn dit wel de zuurste minuten in mijn dating carrière. Ik ben niet zo’n type van: ‘daten is leuk, verliefdheid is meegenomen.’ Ik vind daten verschrikkelijk, maar voor verliefdheid doe ik alles. Voor het eerst ben ik benaderd door een man waarvan ik denk: mm, leuk. Alle andere keren, nam ik het initiatief. Het is niet te geloven wat dit met mij doet. Ik voel me zo opgetild. Natuurlijk niets te na voor mannen, die mij benaderden wiens profiel mij dat gevoel niet gaven. Soort zoekt soort, zo is het gewoon.

Maar, of ik tot de soort behoor, waarvan ik denk dat deze man behoort.. die onzekerheid maakt mij ineens gek nadat we een weekje gemaild hebben. En bovendien… ligt ook de veelvoorkomende vergissing op de loer dat ik het mij anders voorstel dan het is. En hij ook. Is het dan: nul - nul, of min één - min één? Dat is dan toch ook weer even slikken.

Raar toch, dat je al de prettige kriebels krijgt van alleen nog maar de voorstelling die je maakt van de persoon en hoe het samen zal zijn.. dat kan toch alleen maar fout gaan? Ik ga voorstellen om een datum te prikken, dat we samenkomen om de algehele teleurstelling te ondergaan, van wat niet blijkt te zijn zoals we gehoopt hadden. Ik wil het gewoon niet voelen. Misschien vind ik het nog wel het ergst als ik op zijn gezicht geen enthousiasme zal zien. Misschien kunnen we het met een etentje verwerken.

Daten… $%@#$%&!@^&

Lees verder!

Voordat wij onze natuur hebben begrepen en onder woorden gebracht, gaan wij ten onder aan de ontkenning ervan. Het lijkt wel dat iets pas bestaat als mensen het onder woorden hebben kunnen brengen. Wij mensen vinden het moeilijk om in stilte aan te nemen dat iets is zoals het is.

Terwijl ik deze gedachte opschreef (want ik vond het een erg mooie gedachte; het kan bijna niet anders dan dat ik ‘m onbewust ergens heb opgepikt :-) zette ik de radio aan en hoorde ik een rubriek over het boek van filosoof Coen Simons:

‘En toen wisten we alles’

Ik hoor hem praten over een onderzoek naar geluk en hoe opmerkelijk dat is. Hoe kun je dat nou meten? ‘Wij zijn eraan verslaafd geraakt dat alles èrgens echt geweten kan worden. Een hersenonderzoek in het boek van Mieras had aangetoond dat liefde echt bestaat…,’ vertelt hij. ‘We zouden niet overal onderzoek naar moeten willen doen.’ Hij pleit voor weer meer op het ongewisse af dingen doen.

Wel mooi dat ik op de radio hoor, wat ik denk. Hoe kan het?
En wat heeft dit alle met daten te maken? Op een site met hoog opgeleiden?

Ik wil het niet weten.

Lees verder!

Net terwijl ik een stop wil inlassen, lees ik in de wekelijkse mail-update dat mijn profiel door 21 leden is bezocht. Dat is veel. Heel veel. Een record! Hoe bestaat het!
Maar… ik trap er niet in, hoor, heren. Het zijn gewoon de voorjaarskriebels die het hem doen. Dan is ineens iedereen interessant. Toch dames, hadden jullie dat nou ook? Gaat wel weer over. Nee, de echte liefhebber reageert ook bij druilerig weer. Ja, wat voor een weer moet het eigenlijk zijn, wil je kunnen spreken van echte interesse? Bij drie weken sneeuw en ijzel gaat er toch ook een soort zelfmedelijden meespelen.

Afgelopen winter had ik een leuke mailwisseling. Ik dacht echt, dat ik helemaal verliefd zou gaan worden. Ik ben er, door weer en wind, in een dik pak sneeuw met de ruitenwissers aan naar toe gereden. Er was nauwelijks verkeer op de weg. Alleen ik, eigenlijk. Een uur later echter, zat ik alweer op de terugweg. De wind was gaan liggen en het sneeuwde ook niet meer.

Wanneer gaat het nou eens echt voor het eggie? Of is dat alleen voor naïeve beginners weggelegd? Oké, laat het dan vooral voor de sjeu zijn, voor de leut. Ook niet onbelangrijk. Zolang er maar niet eenzijdig geprofiteerd wordt en je niet voor de gek gehouden wordt. Of, zoals het vorige week in de discussie na ‘Flinterdunne belangstelling,’ aan de orde kwam, mogelijk belazerd.

Hoe dan ook, wat gaat het worden. Ga ik nog even mee, of ga ik niet mee met de voorjaarsflow? (Wat is de Nederlandse vertaling voor flow? Dat wil ik nu weten. Ik zoek het op. Staat er: 'volume gepasseerde lucht per tijdseenheid' :-)

Besluit ik dus nu met de vraag: Wat doen we Possess: "go with the flow," of… is het toch allemaal maar gewoon gepasseerde lucht per tijdseenheid?

Lees verder!

Met enige trots laat ik weten dat ik vorige week een interessebericht ontving van een bloed mooie dertiger. Mijn adem stokte! Echt! Kon ik deze jongeman met zijn intrigerende blik weerstaan? Hoe kon ik nog wat informatie lospeuteren, zonder de indruk te wekken dat ik al te geïnteresseerd was. Ik bedoel, kom op zeg.

Een dertig jarige jonge god laat dan toch maar mooi middels (ten minste) één druk op de knop weten dat hij ‘graag met míj in contact wil komen.’ Ik was een ietsje-pietsje nieuwsgierig wat zo’n man ertoe bracht om op een vijftig plus moeder, zoals ik in te zetten. Heb ik dan toch iets moois? Iets aantrekkelijks? Iets elegants? Ik was tegen mijn eigen zin in gevleid. Ik wilde eigenlijk niet voelen dat mijn rug er rechter van werd. Zo gênant.

Maar... ik kan mijzelf toch gewoon een keer trakteren? Stel dat ik dat door zou laten gaan. Stel je dat nou eens voor? Zou dat een opsteker voor me worden? Ik wilde het erop wagen (nee, niet dat avontuur, sorry). Ik wilde zijn belangstelling polsen. Heel dapper bedankte ik hem voor zijn bericht en ik schreef dat ik er benieuwd naar was wat hij in mijn profiel zag. Ik vermeldde er wel bij dat ik het leeftijdsverschil te groot vond.

Ik had het stoer gevonden, grappig, leuk (en dat heb ik ook wel meegemaakt!) als hij daar nog op had gereageerd. Heb ik dit stukje ‘Flinterdunne belangstelling’ genoemd? Wat voor een belangstelling het ook was, het was in ieder geval niet voor mij. Wie wilde hier zichzelf nou trakteren? En waarop eigenlijk?

Lees verder!

Toen er met sneeuwballen gegooid kon worden, heb ik mij er zowaar een keer aan gewaagd. En ik zweer het je, dat is echt helemaal niks voor mij. Ik verzin mijn rare kronkels liever zelf, in plaats van gebruik te maken van een ‘voorgeprogrammeerde’ grap. Maar de aanstaande ontvanger had zo’n maffe foto in de galerij gezet, dat ik spontaan het eerste de beste dat voorhanden was aangreep, om hem dat in te wrijven.

Ik kreeg er één terug en weet je wat? Ik vond het nog leuk ook. ‘Buk je, hier komt ie van mij,’ schreef hij en verontschuldigde zich meteen dat het dubbelzinnig kon worden opgevat, maar dat dit niet zo bedoeld was (maar toch ook wel weer grappig). In een heel melig mail-één-tweetje dat volgde, rolden we van het ene misverstand in het andere. Wat was nou serieus en wat niet? Hij had het ineens over 'panty’s' (ik hoop voor hem niet dat hij dat altijd doet en dat iemand het herkent). Ik vervolgde het gesprek met 'nylonkousen' en hij kende weer het begrip ‘hold-ups’. Hoewel ik ze een keer in een opwelling had gekocht en in de kast had liggen, kende ik die term helemaal niet. Ik dook meteen van de computer naar mijn sokkenlade en het stond inderdaad op de verpakking. Veel meer dan vette lol maakte dit alles nog niet in mij los en ook van de andere kant kwamen de hahaha’s en hihi’s binnen stromen. Totdat hij spontaan voorstelde, dat hij mij bij hem thuis een lekkere maaltijd wilde voorschotelen.

Meteen nam de gereserveerdheid weer bezit van mij en ik meldde dat ik liever in een café iets wilde afspreken. Dat vond hij jammer. Heel de spontaniteit was naar de knoppen. Ik had een beeld van hem, zoals hij niet was, zei hij.

Na nog wat stroeve mailtjes, eindigde dit sneeuwgevecht. Als ik nu zijn ‘gewone’ foto in de galerij voorbij zie komen, dan denk ik: mm toch jammer, dat was toch zomaar bijna raak. Ik had die sneeuwbal nooit never naar hem toe durven gooien, als ik wist dat hij erachter zat. Stom he.

Lees verder!

In de eerste plaats sta ik ingeschreven op een datingsite, omdat ik een vriend wil. En dat is meteen ook in de laatste plaats. Zit daar nog wat tussen? Ik heb mij vooraf de ongekende mogelijkheden niet gerealiseerd. En ik voel mij heel kwetsbaar, om dat te erkennen. Ben ik er achteraf dan wel blij mee, dat ik diverse variaties heb mogen ervaren? Natuurlijk, dat is altijd heel leerzaam.

De paar dates in het begin bijvoorbeeld, waarbij mij duidelijk werd dat het niet om mijn gezelschap ging, maar om het feit, dat er weer een hompje vlees binnen handbereik was. Je kunt ervan leren dat je als je zin hebt, iemand gewoon een beetje naar de mond kunt praten en hoppa! Raak. Sommige mensen vinden dat stoer. Mannen èn vrouwen. En dat is het misschien ook. Waarom niet. Maar ik heb over mijzelf geleerd, dat ik daar niet gelukkig van word. Ik kan dat gewoon niet handlen. Raak er de kluts van kwijt.

Dus wat mij betreft, heb ik naar aanleiding van het bovenstaande een tip©:

“Het lege maag principe”

Een tip die je weleens krijgt als je wilt afvallen luidt: ga nooit met een lege maag boodschappen doen in de supermarkt. De goed gevulde maag vooraf zorgt ervoor, dat je je kunt concentreren op de boodschappen die je nodig hebt en die goed voor je zijn.

De lege maag daarentegen zeurt en beïnvloedt je koopgedrag. Je wordt inhalig bij het zien van zoete, hartige en vette happen. Het water loopt je in de mond, je blik vertroebelt en je kunt de verleiding, om toe te geven aan de lekkere trek, niet weerstaan en je verliest je belangen een beetje uit het oog.

Zo hebben we bij het daten met een ander soort trek te maken ;-) Eens? Nu kunnen we het lege maag principe vertalen naar het daten:

Als je je werkelijk wilt concentreren of je date iemand is die je nodig hebt en die goed voor je is en je wilt een eerlijk contact tot stand brengen: ga dan nooit g**l naar je afspraak toe.

Succes!

(met de voorbereiding)

Lees verder!

Leuk, die veranderingen in de opzet van het profiel en de mailbox M4M! Dat geeft weer een beetje een andere kijk op de zaak. Interessant vind ik het nieuwe kopje wat je van een relatie verwacht. Al gauw ging ik bij de aan mij gekoppelde mannen-profielen kijken of er al iets over te lezen was, maar ik heb nog geen pakkende mededelingen voorbij zien komen, om maar niet te zeggen: niets.

Het heeft tijd nodig zeker, om eraan te wennen dat we iets meer van onszelf kunnen laten zien. Dat gold voor mij ook. Hoe ga je hier nu weer mee om? Wat je erover schrijft kan een ander aanspreken, maar men kan er ook op afknappen. Dus wat doe je? Ben je goudeerlijk, of schrijf je er toch een beetje omheen, zodat je niet meteen hele groepen afstoot?

Ik vond het wel een leuke uitdaging. Ik heb mij nog even beperkt tot hoe ik de eerste date voor mij zie en dat is samen te vatten als: kennismaken en verder geen gerommel! Iemand een idee of mijn kans op belangstelling hiermee is toegenomen?

Merkwaardig genoeg heb ik het gevoel, dat als die mannelijke matches dit item naar eer en geweten invullen, er grosso modo iets zal komen te staan als: gewoon een beetje aanrommelen en verder geen gezeur! Wil een man werkelijk in aanmerking komen voor een date, kan hij dat beter niet zwart op wit zetten. Ja toch? Vandaar nog zoveel lege vlakjes bij dit onderwerp. Maar goed, dit is mijn kijk op de zaak. Enige nuance, waaruit blijkt dat de intenties van mannen en vrouwen toch niet zo tegenovergesteld* zijn, zou niet verkeerd zijn.

P.S. *) Dit moet niet worden verward met wel of niet openstaan voor intimiteit. Het gaat om het verschil in timing en de gewenste condities.

Lees verder!

Heerlijk als je iemand een mailtje stuurt en er komt geen reactie. Nog fijner is het om van alle kanten te horen, dat ik niet de enige ben die daar grote moeite mee heeft. Helemaal leuk wordt het als je in de fase zit om een afspraak te maken en je hebt zelfs al met elkaar bepaald wat je leuk vindt om te gaan doen en… ineens valt de ‘lijn’ helemaal dood. Het maakt eigenlijk niet uit met wie, wat, waar en waarom zoiets gebeurt. Mijn reactiepatroon doorloopt elke keer dezelfde fasen.

Allereerst merk ik op dat het ritme van het contact doorbroken wordt. Je opent je mailbox in de volle verwachting dat er een antwoord ligt en er ligt niks. Daarna komen de verbazing en de vragen, gevolgd door een vleugje ergernis, dat er over het waarom geen melding wordt gemaakt. Bijvoorbeeld:

Hoi Possess,
Ik weet dat je zit te wachten op een voorstel voor een afspraak met me, maar ik kan nu even niet reageren, omdat….
Dikke kus,
En dan de naam

P.S. Sorry

Dan denk ik: ja maar misschien loopt ie wel te vogelen met iemand anders. Dat kan hij moeilijk in dat briefje zetten. Daarom schrijft ie niet. En even ben ik dan gewoon kwaad!

Als er tenslotte echt zomaar een hele week overheen gaat, komen de zorgen. Hij zal toch niet van het huishoudtrapje gevallen zijn en de PC niet meer kunnen bereiken? Dan wil ik wel meteen in de auto stappen en midden in de stad duur parkeren, maakt niet uit en aanbellen om te kijken of alles wel oké is.

Maar dan realiseer ik me dat het uitblijven van een bericht ook kan betekenen, dat hij niet echt geïnteresseerd in me is. Maar dan hoort hij toch gewoon iets te laten weten!?!. Hij hoort, dat wat dan wel niet echt ‘aan’ was, maar op z'n minst: ‘aan de gang’, fatsoenlijk uit te maken! Zo kan ik het voor mijzelf afsluiten en vergeten.

Geen nieuws, goed nieuws, zeggen ze altijd. Dat gaat wat mij betreft niet op in het afsprakencircuit. Ik heb… gewoon een mail gestuurd, met de vraag:

‘Wat is er aan de hand?’

Dapper, of niet?! Verder heb ik even... geen nieuws.

Lees verder!

Jonge, jonge, wat kan een mens zich soms akelig voelen. En niet van de griep hoor! Nee, domper op domper en dan ineens is de koek éven op. En dan ook nog met het vage gevoel, dat ik het zelf allemaal anders had moeten doen. Het lijkt niet weg te werken door met een deken over m’n knieën met een boek op de bank te gaan zitten, wijntje erbij en op de achtergrond zachtjes de TV aan. Dat laatste deed ik tenslotte wel. En zie! Daar verschijnt de oplossing: de commercial van de Kamasutra beurs! Helemaal precies wat er moet gebeuren.

Ik moet me vrij vechten, wild worden, me uit leven. Het is de basis van alles.. het is, het is… Steeds vaker zie ik tips als: ‘doe eens wat anders, dan je normaal doet, dat vrolijkt je op.’
Nou, dit is zeker anders. Ik moet er heen, dacht ik. Ik moet die algehele schaamte ondergaan, als ik daar op die rode loper in dat beursgebouw loop. Dat is goed voor mij. Ik moet leren dat buitengewoon kinderachtige gegiechel uit te bannen en het om te zetten in een zelfverzekerde, zwoele doch onderkoelde blik, als ik daar ineens een goochelaar in zijn blote zaakje een truc met een vrouw zie uithalen. Te allen tijde moet ik uitstralen: ‘Dit is heel gewoon, joh’. ‘Lekker toch, leuk toch, kijk daar probeert een beurs-bezoekster een dildo-machine uit, hmm is misschien wel wat voor mij.. en als ik dan een keer een ‘blijvende match’ heb, zet ik ‘m gewoon op Marktplaats.’ Ik moet leren stoïcijns door te blijven ademen, als ik door een luikje mag kijken om te zien hoe een stelletje beursbezoekers met elkaar bezig is, dat als beloning gratis toegangskaartjes voor de beurs van volgend jaar krijgt.

Maar, als ik dan ga, dan toch zeker niet alleen! Met een vriendin? Nèèh ’t is geen huishoudbeurs!! De billboards langs de weg en de commercials op TV blijven me achtervolgen. Uiteindelijk heb ik echt per mail aan iemand gevraagd of hij mij wilde ‘begeleiden’ en dat was wel heel eng (kan iemand mij uitleggen, waarom dat zo eng is of is het misschien zelfs wel gek?). Het was iemand bij wie ik niet altijd even geremd ben geweest, zullen we maar zeggen. Iemand die er voor ‘in’ zou kunnen zijn, maar eigenlijk had ik er ook geen idee van. Plus dat ik mijzelf ineens zo’n grijze muis voelde. Het ging echt zo: ik had de vraag geschreven en …. <ENTER> geen weg meer terug!

Hij antwoordde: ‘Ja ja Possess wil naar een sex beurs ;-) Ik vind het weinig interessant eerlijk gezegd, volgens mij kan je net zo goed de 1e de beste sex winkel binnenstappen.’ Eén seconde voelde ik mij... (geen woorden voor).
Wèl wil hij een keertje met me naar een concert. En weet je wat nou het gekke was? Dat vond ik zo geruststellend en eigenlijk ook zo’n opluchting… dat ik daarna, lekker met een deken over, op de bank een roman ben gaan lezen.

Lees verder!

Tegen sommige activiteiten kun je opzien en als je ze hebt gedaan, ben je blij en heb je een voldaan gevoel. Sporten bijvoorbeeld. Elke keer als je gaat wordt het een beetje makkelijker en ze zeggen.. dat het na drie maanden gaan in je systeem zit en het dan dus abnormaal wordt als je een keer niet gaat. Leuk altijd dat soort wetenswaardigheden. Drie maanden doorzetten, daarna ben je gewend.

Je huis opruimen, nog zo’n voorbeeld. In het begin is het een zware klus. Er gaan dingen door je handen die veel te lang in de weg hebben gelegen en dan heb je er warempel nog moeite mee om er afstand van te doen. Maar als het dan eenmaal weg is.. voelt dat zóóó goed! Als je je goed voelt over dit soort basale zaken, werkt dat door in je date, toch? En om het beste uit je date te halen kun je nog allerhande andere voorbereidingen treffen, bijvoorbeeld qua uiterlijke verzorging. Leuk, leuk, leuk, al dit soort tips en tricks.

Dan komt het moment dat het gezien de omstandigheden goed raak is en dan… is er één ding wat ik over het hoofd heb gezien: ik eh… snurk! Volgens internetrubriekjes is dat relatiekiller no 1 (of was het no 3?). In ieder geval, het is erg. En wat erger is: ze hebben het altijd over de man die snurkt, maar ik ben eh… een vrouw! Bijna voel ik mij alsof ik in een glazen kist ten toon gesteld kan worden op de kermis: ‘Komt dat zien! Komt dat zien! Snurkende vrouw! Wie haar kust… krijgt geld toe!’

Zo kom ik tot de tragische conclusie dat ik hier op de site hooguit nog in aanmerking kom voor wat losse gezelligheids-dates met koffie en gebak, of ‘als-het-dan-toch-niks-kan-worden-tussen-ons-zullen-we-het-dan-meteen-maar-even-doen?’ dates, maar een vaste relatie gaat ‘m niet meer worden voor mij. Er is een kliniek die snurkproblemen behandelt. Maar ik zou mijzelf niet zijn, als ik niet eerst zelf naar een oplossing zou zoeken.

Als je snurkt wordt iedereen om je heen wakker, behalve jijzelf. (bron: kampeervakantie met de – toen nog een stuk jongere – kinderen in een gezinstent. Ze wilden geen van beide bij mij in de slaapcabine!!!! Het flinterdunne stofje tussen de twee cabines hielp echter tot hun teleurstelling niet echt, plus dat ze nu niet aan me konden sjorren. Ze waren bijna verongelijkt, alsof ik moedwillig asociaal bezig was! Maar ik kon er helemaal niks aan doen, ik wist het niet eens!) Ik snurk geloof ik alleen in een bepaalde houding.

Ik kan een traininkje voor mijzelf ontwikkelen met een soort buitenboordbeugel waar een microfoontje aan zit, en oordopjes in m’n oren. Het geringste kickje wat ik geef, wordt versterkt in mijn oren weergegeven. Daar wordt ik dan (alleen zelf!) wakker van en ga anders liggen. Na drie maanden… lig ik met mijn nonchalant golvende haar op mijn schouder, mijn zachte verzorgde huid, handen en voeten, mijn charmante nachtomhulsel, mijn serene blik van de rijpe vrouw als ik slaap (hooguit een klein fronsje), rustig ademend in mijn bed en is ook die relatiekiller beslecht.

Rest nog één voorwaarde: de juiste match. Mocht die zich binnen 3 maanden voordoen, dan... heb ik 's nachts een stellage op mijn hoofd. Geen punt toch? Bij echte liefde.

Lees verder!

Op de valreep van oud naar nieuw is er bij mij dan wel een ‘mijlpaal lint’ doorgeknipt. Het ademen blijft uit. Geen oh’s en ah’s, maar spanning. Is de situatie levensvatbaar? Dat is de grote vraag. De dag na oud en nieuw wilde ik de kinderen gelukkig nieuwjaar wensen. Dus ik belde. ‘We kunnen met z’n allen naar mijn ouders gaan,’ zei ex ‘en morgen naar jouw moeder.’ Met de hakken nog in het zand van de in mijn eentje doorgebrachte oud en nieuw, zakte de moed, om mijn eigen leven in te gaan richten mij onmiddellijk weer in de schoenen. Wat een verleidelijk en knus idee, om met z’n allen naar de ouders/grootouders te gaan. Alle emotie-bommetjes werden zo zacht als zure augurken.

Waarom laat ik mij zo heen en weer slingeren door de wil van anderen? Oud en nieuw niet samen, maar de dagen erna wel? Waarom kon ik deze verleiding niet weerstaan? Is het typisch vrouwelijk, dat je de club bij elkaar wil houden? Is dat typisch iets van mij? Hebben anderen dat ook? Is het aangeleerd aan de hand van in de loop der tijden ingesleten cultureel bepaalde normen en waarden of is het gewoon natuurlijk?

We zijn niet haatdragend, maar we zijn wel uit elkaar! Er zijn geen anderen, maar we zijn wel allebei aan het daten! En we kijken ook weer allebei in de spiegel, hoe het met de buikjes en de billen gesteld is. Geen twijfel over mogelijk. Geen weg meer samen, anders dan de weg: nog een paar dingen voor de kinderen. En de kinderen zijn ook niet gek. En misschien was het hele huwelijk (vóór de kinderen) wel voor de kinderen. Ik weet het soms nog niet. Maar misschien moet ik het ook niet willen weten. Dat zeggen ze weleens.

En nu met daten moet je altijd rekening houden met de dagen dat de kinderen er wel zijn en wanneer niet. En als je een klik hebt, is het de vraag of de klik er dan ook met de kinderen zal zijn.

Lastig hoor, kinderen.

Ik heb zelf het gevoel, dat ik ook in dat parket ben opgegroeid. Er was eten, een eigen kamer, er was alles. Maar verder moest niemand last van je hebben. Alleen gemak. Volop gemak graag, met tastbare resultaten, zodat ze trots op je konden zijn en leuke dingen over je konden vertellen, dan was ook de betrokkenheid er volop, maar als je boos was, of down, of anderszins negatief.. daar was geen ruimte voor, of meteen heel gewichtig. Hulpverlening was er nog niet in die tijd, alleen de dominee en de huisarts, maar die waren er ook niet voor opgeleid. Misschien dat ik mij daarom wel zo heen en weer laat slingeren door de wil van anderen. Ik had helemaal geen wil. In ieder geval: niets te willen.

Van harte hoop ik, dat ik het nog mee mag maken dat ik de kunst om naar mijn eigen hart te luisteren leer beheersen, opdat mijn kinderen bij mij de ruimte voelen er te mogen zijn zoals zij zijn. En ik hoop ook, dat hun vader en ik vreedzaam met elkaar kunnen blijven omgaan. Wat voor ‘anderen’ er ook in ons leven komen. Daar wil ik op vertrouwen. Laat het ademen beginnen. A… dem.

Lees verder!

De navelstreng is door. Hoe angstig is dat? Tot nu toe vierden wij als gescheiden ouders voor de kinderen nog altijd oud en nieuw samen met hen. Ze geven nu zelf aan dat het voor hun niet zo nodig meer hoeft. Ex vindt dat ook. ‘We zijn niet voor niets gescheiden.’ Er liggen in dat soort bijeenkomsten ook nog steeds kleine emotiebommetjes op de loer. Ja zeker, ik ben het die licht ontvlambaar blijft als gevoeligheden worden aangeraakt.

Ik ben onzeker en ik weet bij god niet waar ik zekerheid vandaan moet halen. Maar met al die bedenkingen over de jaarwisseling die mij na de kerst bereikten, heb ik de knoop doorgehakt. Ook al heb ik in korte tijd geen alternatief voor een ander samenzijn op die avond. Naar moeder? Nee. Familie? Nee. Vrienden? Nee. Eén of ander anoniem feest? Dacht het niet. Vriendje? Zo goed kennen we elkaar nog niet en het is niet ‘mijn’ vriend.

Ik ben alleen. En de kinderen zijn bij hun vader in de straat waar zij zijn opgegroeid. En nee, zij hoeven zich niet schuldig te voelen. Dochter zei: ‘Het is maar één feest en ik kan mij niet opdelen, mam.’ ‘Maak je geen zorgen, het is een goede beslissing, beter voor ons allemaal.’ zei ik. ‘We zijn niet voor niets gescheiden!’ Gek, voor het eerst na zes jaar bleef ik in de auto zitten toen dochter van de week iets bij vader moest halen. Ik wilde hem even niet zien.

En wat doe ik op oudejaarsavond? Ik begin al aan mijn goede voornemen voor het nieuwe jaar: ik ga de werkkast opruimen en ordenen. In mijn huis, mijn leven.

Lees verder!

Beeldscherm blues 1

Als ik maar lang genoeg naar het beeldscherm blijf staren
komt er vanzelf wel een liefdesbrief
van iemand die gul en met grote gebaren
in alles laat merken: ik heb je lief.

Toetsenbord boogie 1

Ik kan ook het toetsenbord zelf aan gaan wenden
om op te hemelen wat ik in een ander zie
leuk om vóór oud en nieuw te verzenden
ik weet alleen nog niet… aan wie.

Refrein:
Wordt het de beeldschermblues .. ..
of een toetsenbord boogie .. ..
6x

Beeldschermblues 2

…
…
…
…

Toetsenbordboogie 2

…
…
…
…

Wie vult het aan?
Tien coupletten van beide :-)

Lees verder!

Nou, als ik het dan toch nog even over mijn rugzak mag hebben... Wat zit er allemaal in? Thermoskannetje gluhwein, Een glas. Eén glas! Kerstkransjes. In stukken gebroken chocoladeletters nog over van Sinterklaas. Een paar nette schoenen voor als ik ergens naar binnen ga, een deken, een paar oude kranten en... lucifers (zwavelstokjes).

Je raadt het al, het is kerst. Ondertussen loop ik voorover gebogen buiten! De kraag hoog op. Het sneeuwt. Ben boos. Moet afkoelen. Binnen is het mij te warm, te spannend. Ze gaan maar lekker door. Lekker belangrijk doen. Showen wat ze allemaal kunnen. Aandacht verdienen. Er is verder geen ruzie. Ze weten van niks. Ze denken dat ik naar de WC ben. Of ze denken niet eens, want ik ben al drie kwartier buiten en ze hebben nog niet eens opgemerkt dat ik weg ben, òòòh

Ik weet van mijzelf niet dat ik boos ben. Ik voel alleen al die mis-verhoudingen, zie de gezichtsuitdrukkingen, hoor de opmerkingen, de disharmonie, het toneelspel. En ik – ben – het – zo – zat. Het is niet uit te praten. Ik kan er niet over beginnen. Dan ben ik het die de sfeer bederft, òòòh. Naar buiten gaan is de beste keus.

Anticiperend vanwege ervaringsdeskundigheid na tweeënvijftig keer kerst met de familie, had ik mijn goed geoutilleerde rugzak alvast in de auto gegooid en nu was ik op weg. Ik wenste mij een adres waar ik heen kon. Een date adres. Een leuke vent. En tegelijkertijd weet ik, dat het niet het juiste motief is om bij een date te arriveren.

Ik overnacht buiten. Kranten op de stoep. De deken over me heen. Daar kranten overheen. Drink de hele thermoskan gluhwein leeg. En ik val domweg vredig in slaap. Ik ontbijt met kerstkransjes en chocoladeletters. En warm mijn handen aan door lucifers aangestoken krantesnippers in het wijnglas en vind het toch jammer dat ik de zippo handwarmer niet voor Sinterklaas heb gevraagd. “Wat moet jij nou in je flat met een zippo handwarmer?” hadden de kinderen nog gezegd, toen we de aansteker-site aan het bewonderen waren. Gek, het ding intrigeerde me.

Alhoewel een beetje schamel, zo ‘op straat’, mijn leven begint nu.

Dit verhaal is fictief

Lees verder!

Als ik het jaar mag afsluiten met een top tien van ervaringen, waar ik een blijer mens van geworden ben, dan staat mijn date met jou (nog steeds) op de eerste plaats.

Zo begon ik mijn briefje in het Persoonlijk-bericht-aan-die-en-die boxje, toen de telefoon ging. Ik heb onenigheid met iemand uit de familie en de spanning is te snijden. Geschaad vertrouwen. Zijn er grenzen overschreden? Had ik mijn grenzen beter kunnen bewaken? Het is zo’n oer-kwestie. Het speelt al heel lang. Ingeslepen omgangsgewoontes. Het gesprek ging helemaal de verkeerde kant op. Ik waarschuwde dat ik op ging hangen en toen hing ik op. Gooide mijn mobieltje op de bank en bedacht: waar was ik gebleven?

De moed die ik had verzameld om dat briefje te schrijven was weg. Ik wiste de woorden. Sloot het bericht-boxje en ging koffie zetten.

Wat ik in het briefje nog duidelijk wilde maken, was dat ik … die man niet het gevoel wilde geven dat ik nog achter hem aan zat, maar dat bepaalde gebaren van iemand, van hem in dit geval, zoveel kunnen betekenen, dat me dat dierbaar is en dat hij niet meer stuk kan bij mij en dat ik het wel jammer vind dat er helemaal geen contact meer is.

In onze ontmoeting heeft hij mij laten voelen, dat mijn subtiele signalen voldoende duidelijk waren voor hem om te aan te voelen wat ik wel en niet wilde. Het was in feite een ontmoeting met iemand, die ik vertrouwde en die goddelijk was. Hij trok daarna zijn grens bij: geen contact meer. Ik wil daar op mijn beurt diep in mijn hart de duidelijkheid niet van inzien. Evengoed besef ik ook dat hij geen vluchtheuvel is.

Het familielid en ik hebben de afspraak gemaakt dat we met een derde erbij elkaar tegemoet zullen treden. We hebben de intentie uitgesproken om de manier van omgaan met elkaar te verbeteren en voorzichtiger te zijn. Het zou heel prettig zijn als ik vanuit een veilige familie-situatie de wereld tegemoet kan treden, in plaats van de veiligheid elders in de wereld te moeten zoeken.

Lees verder!

Als je een vrouw stil wilt hebben, dan moet je haar wijzen op iets wat je niet mooi aan haar lichaam vindt. Voeg daar aan toe dat ze niet moet denken, dat er een man is die haar wil hebben. De beste omstandigheid voor deze grap is, als zij een natuurlijk vertrouwen in je heeft en puber is.

Ik ben jarenlang stil geweest. Niemand heeft mijn gemoedstoestand destijds doorzien en die boodschap kunnen doorbreken: ‘Tuurlijk ben jij aantrekkelijk! Welke oetl*l heeft dat gezegd?’ Zoiets was van een dierbare waarschijnlijk genoeg geweest. Het is raar, maar met dat ingebakken misverstand ga je dan verder. Het wordt je blauwdruk. Ik wilde mij in de visuele wereld niet opdringen, dat werd zo ongeveer mijn levenshouding.
Ik voelde mij beschermd, toen ik (tien jaar later) een vriendje had en onaantastbaar toen ik (achttien jaar later) trouwde. Ik vond het onbeschrijfelijk naar, toen dat door scheiding weer wegviel. Ik werd gek van paniek!

Vorig jaar ben ik, verlaten en wéér met die boodschap op zak, vééél te oud voor de liefde en met een niet-zo-flitsend leven achter de rug datingland in gestapt. Met een enòrrrme rugzak dus! Mollig geworden, tenten erin, dikke sokken, bergschoenen, spijkerbroek en de eeuwige wijde trui. Hoe minder je ziet, des te beter. Laat maar waaien.

Waar haalde ik de moed vandaan? Want natuurlijk lees ik ook bladen, natuurlijk weet ik wat vrouwelijk is en mooi en leuk en aantrekkelijk. Ik heb zo vaak voor de spiegel staan passen en tutten, dat ik dacht: dit is toch leuk? Hier staat toch een leuke vrouw? Maar wat je aan je uiterlijk doet moet ook innerlijk kloppen als je naar buiten gaat, de straat op, naar je werk, de wereld in... en daar kroop ik liever in mijn schulp.

Het lijkt wel alsof ik nog steeds… met man en macht aan ‘de hele wereld’ wil bewijzen, dat ik heus wel weer iemand kan vinden die mij wil hebben. Ik doe m’n rugzak even af. Even uitblazen…

Lees verder!

Al een hele tijd loop ik rond met het idee: en als ik dan even niks meer weet te schrijven over mijn single liefdesleven, dan noem ik mijn blog: ‘Writers blog’. Een woordgrapje. Flauw?

Ik heb me er nooit in verdiept, maar misschien heeft het nog met elkaar te maken ook. Een 'writers block' en een stagnerend liefdesleven. Even niets ‘omhanden’ hebbend op dat gebied, ook niets in het vooruitzicht en met teleurstellingen, die redelijk verwerkt lijken.

Het is meer een toestand om, als het effe kan met een goed boek en een beker warme anijsmelk of een wijntje op bed te gaan zitten en het klein te houden. Dan heb je het maar gewoon een poosje met jezelf te stellen en zo kun je weer een beetje energie en inspiratie vergaren. (Ik vond in een doos met inmiddels opgeslagen knuffels een rood hartvormig kussen, met daarop de woorden: “Ik hou van jou”. Die heb ik uitgeklopt, van een lekker luchtje voorzien en die hou ik nu een poosje bij me.)

Ook al wordt er lang niet altijd over liefde geschreven, het kan wel een drijfveer zijn om tot schrijven of andere creaties te komen. Ik ga mij nu extra toeleggen op het in mij opnemen van kunst, cultuur, literatuur èn flut-romannetjes en op die manier blijft de liefde wel stromen. Iemand zin om mee naar een museum te gaan?

Lees verder!

Vandaag ga ik maar eens een blog schrijven over super daten met veel gespetter en dan verzinnen we de vonken en de liefde er even bij. Een dag later sta je al weer in je dagelijkse kloffie (ook heel sexy) te wachten op de tram. En de date is over en de fun ook, want ’s avonds vind je niets in je mailbox, een dag later ook niet en de derde dag knap je uit elkaar van irritatie en schrijf je onzeker een aardig briefje, met de venijnige boodschap waar of hij blijft met het beloofde ‘we mailen’ bij het afscheid. Al het ge-mail vooraf, stelde geen ruk voor. Of ja, eigenlijk stelde het exact een ruk voor. Maar dan bedekt. En snap dat dan maar eens.

Waarom kan ik daar niet van genieten? Van al die losse flodders? Van lekker een beetje rondn*ken, alsof het om een work-out gaat, die je toch eens in de zoveel tijd nodig hebt, met de frequentie die voor iedereen persoonlijk is. En dan komt de grote vraag: is het een kwestie van lichamelijk iets op peil houden, of gaat het erom, dat je van tijd tot tijd het gevoel hebt, dat je (nog) begeerlijk bent, lichamelijk of als geheel? Maar wat is dat gevoel waard, als het als een pakketje in de pedaalemmer terecht komt en dat was het. Verwerkt, afgehandeld, klaar, volgende.

Kan ik daar niet van genieten, omdat ik een vrouw ben? Zitten vrouwen anders in elkaar? En is dat precies waarom het voor (sommige) mannen zoveel ‘waarde’ heeft? Ik lig toch liever in de armen van een man, bij wie ik mag stralen naderhand, zonder dat hij denkt: ‘dom wijf, wie zal ik vanavond eens pakken.’

Klink ik cynisch? Misschien.

Lees verder!

Het fluitekruid bloeide volop en golfde weelderig heuphoog langs ons wandelpad. Het weer was regenachtig en wij liepen daar. Halverwege de middag brak de zon door. Het was prachtig. Er stond een intens roodbruine solitaire beuk in een sappig groen weiland.

Ik ben tweeënvijftig en hij zesenvijftig. Ik zou me al bijna een soort senior kunnen voelen (hoewel ik er nog even niet aan moet denken), zoals we ze onderweg tegenkwamen, maar ik voelde me een tiener, een maagd. Ik zou gerijpt moeten zijn door het leven en doorspekt van kennis, ervaringen en zelfvertrouwen, maar ik voelde mij onzeker en onwennig. Ook voelde ik mij tijdens de wandeling licht tot hem aangetrokken en verlangend en op mijn gemak. We hadden al heel lang en intensief gemaild.

Even wist ik in het restaurant mijn spieren niet te controleren, toen ik van ons tafeltje wegliep en werd ik mij bewust van mijn houding. Sukkelig voelde dat. Ik verraad mezelf, val door de mand, dacht ik. Ik voel me niet aantrekkelijk, maar ik wil niet dat het aan mijn lichaamshouding te merken is. Misschien reageer ik op wat ik denk, dat hij nu denkt. Misschien ook op wat hij uitstraalt. Ik zal er nooit achter komen.

Misschien had ik het gewoon even moeten zeggen, dat ik mij ineens ongemakkelijk voelde. Als je niet openstaat voor je eigen gevoelens, hoe kun je dan openstaan voor alles om je heen? Het contact is bij die middag en nog een paar mailtjes gebleven. Ik paste niet bij hem, maar… hij ook niet bij mij! Ik had wel mail contact willen houden.

Lees verder!

Er is een tijd geweest, dat ik veel nadacht over herinneringen van vroeger. In al die herinneringen, tijdens een geestdodend baantje, waarbij ik alleen maar gegevens in hoefde te typen, kwam er een gevoel naar boven wat ik voor een jongen had, zonder dat het ooit wat was geworden tussen ons. Ik heb het nooit laten merken. Het eerste grote gevoel voor iemand. Het eerste begin van volwassen worden en het eerste grote verlangen naar aanraking.

Ongeveer twee jaar later, krijg ik een mail van die jongen!!! Man van rond de vijftig. Hij had me gevonden op schoolbank.nl en vroeg zich af hoe het met mij ging en.. met mijn broer.. want dat was zijn jeugdvriend. Ik heb ze via de mail met elkaar in contact gebracht en dat was het.

Nu, weer twee jaar later bij het opschonen van mijn inbox kwam ik die mails weer tegen. Met een lichte nieuwsgierigheid heb ik hem een mailtje gestuurd. We raakten aan de ‘mail’ en bij mij kwam de behoefte boven om erachter te komen of hij mij vroeger misschien ook leuk vond, als een soort ultieme geruststelling van de grote onzekerheid van toen, die nooit werd opgelost.

Maar ja, hoe pak je dat aan. Het is wel een beetje raar om dat te vragen aan een gesettelde man en vader. Als zijn partner meeleest, wat toch maar al te vaak gebeurt in relaties, dan zal ze wel denken: wie is dat wijf, dat zoiets aan mijn man vraagt? Nee, dat is niet kies. Kan niet. Doen we niet.

Op een gegeven moment kreeg ik geen antwoord meer. Jammer. De onzekerheid speelde op, alsof ik weer helemaal terug in de tijd was. Ditmaal dacht ik: en nu trek ik de stoute schoenen aan. Ik heb altijd de neiging gehad, om me terug te trekken, als ik iets voor iemand voelde. Bang om afgewezen te worden. Ik kom er de laatste jaren pas achter dat het belangrijk is om wel iets met die gevoelens te doen. Het is beter te horen, dat het niet wederzijds is/was en dat verwerken, dan daar bang voor zijn en er nooit achter komen hoe het zit en wat de mogelijkheden zoal zijn.

Ik liet weten dat ik het jammer vond dat ik niets meer hoorde. Hij antwoordde dat hij een verhuizing achter de rug had en daarmee druk was geweest. Ik vroeg: zijn jullie al helemaal op orde? Hij antwoordde dat hij alleen was verhuisd.

Voor ik verder ging lezen, holde ik naar de keuken om snel een kop koffie in te schenken, pakte het pak melk uit de koelkast.. NU KAN IK HET VRIJUIT VRAGEN!!! Mijn emoties maakten een vreugde dansje. Op dat moment hing er een dikke klodder vruchten yoghurt boven de koffie. Ik was even helemaal de kluts kwijt!

Lees verder!

Kruipend van verlangen weet ik nog net de knop van de computer te bereiken. De teleurstelling, die zich het afgelopen jaar heeft opgestapeld drukt te zwaar op mijn schouders om mij nog op de stoel te kunnen hijsen. Ik ben uitgeput. Zacht klinkt het opstart gezoem van de computer. Op mijn knieën zorg ik nog even voor een muisklikje hier en een passwordje daar en terwijl op de datingsite de foto’s van de mannen vertrouwd in beeld verschijnen (ik bedoel, we kennen elkaar inmiddels: ik hen en zij mij), grijp ik gapend naar een op de grond zwervend sierkussen en zak onder de computertafel in een diepe slaap.

Het grote dromen kan beginnen. Ik stap het café binnen. De halve school is er altijd op vrijdagavond. Dan is het zo druk dat je lekker wurmend tussen al die lijven door op zoek gaat naar jouw clubje. Hé Psess, je bent er! En dan kan het feest beginnen. En wat voor een feest is dat dan precies? Die ene is er ook, natuurlijk, dat snap je, maar zonder je vriendinnen zou het niets zijn. En zonder zijn vrienden ook niet. Het hele plaatje is compleet. En al pratend met iedereen, komt er toch een moment dat er contact is met hem! Oké, hij moet naar het toilet en dat kan bijna niet anders dan dat hij zijn handen op je schouders legt, anders zou je voorover vallen. Logisch. Goed, het voert wat ver om de hele droom te beschrijven. We knippen er even een stukje tussen uit. Hoe dan ook: we staan buiten en hij maakt zijn fiets los. Wat een heerlijke nacht. Buiten dan. Beetje zoenen, meer gebeurt er niet hoor.

Dan word ik wakker en hoor het zachte gezoem van de computer. Inmiddels is op het beeldscherm het rijtje foto’s veranderd. Maar, ook die ‘ken’ ik allemaal. Er zijn er best die ik zou willen ontmoeten. Maar ik vind één op één meteen zo heftig. Ik mis de context. En je weet maar nooit hoe kruipend van verlangen die ander is. Hou die boot dan maar eens netjes af, als je het liever even vrijblijvend wilt aankijken.

Lees verder!

een mooie vrouw met een
diep gewortelde innerlijke onzekerheid
die je aan de buitenkant gewaar wordt
is een wandelende gemiste kans
om mooi gevonden te worden

hoe

hoe gaat het over?

ont-dek haar!

Lees verder!

Van de zomer zeilde ik mee op een klipper. De vaart werd uitgesteld, omdat er te veel wind stond. Er was een route uitgestippeld en op het moment dat de schipper vond dat het kon zijn we van wal gegaan. We staken een vaarwater over, waarvan de golven door te veel zijwind eigenlijk nòg te hoog waren, maar om verder te komen die dag, moesten we er doorheen. Spectaculair, maar voor een platbodem niet gunstig. Zeker niet voor zo’n oudje.. Spannend. Daarna zouden we in rustiger vaarwater terechtkomen.

Zo ongeveer voelt het ook als je op je vijftigste begint met pianoles. Voor een kind is een drie-tonig liedje een uitdaging en van elke vordering wordt het enthousiast. Voor een vijftigjarige is elke vordering in het begin eerder een bron van schaamte. Het is een periode waar je doorheen moet.

Er is ook niet iemand die steeds roept: ‘joh, wat kun jij dat toch goed,’ of ‘speel nog eens een stukje voor me’. Wat je als kind natuurlijk graag doet. Als jou dat op je vijftigste overkomt, dan is dat infantiliserend en word je er moedeloos van en wil je nog maar één ding: stoppen met pianoles.

Drie-tonige liedjes oefenen op je vijftigste is niet sexy. Als je dat dan toch onderneemt, omdat je altijd al piano had willen spelen en je het gevoel hebt dat je muzikaal genoeg bent… dan heb je wel lef en in zekere zin: gevoel voor eigenwaarde! Maar het is eenzaam en het werpt in sociaal opzicht pas vruchten af, op het moment dat het wat meer volwassen gaat klinken en het leuk wordt om het met anderen te delen.

Het belangrijkste is wel het stemmetje in jezelf dat je gaandeweg blijft aansporen: ‘je kunt het, het gaat goed zo!’ Met andere woorden. Je hebt er plezier in. De motivatie komt van binnenuit: je bent intrinsiek gemotiveerd (zo’n mooi begrip!).

Het ontwikkelen van je talenten is –volgens mij- nodig om gelukkig te zijn. Ik weet werkelijk niet wat mooier is. Dat of de liefde. Misschien gaat het wel hand in hand.

Zo ongeveer, voelt het ook als je op je vijftigste een probleem uit je jeugd wilt oplossen. Zo’n probleem.. waardoor je gevoel voor eigenwaarde geknakt is en waarvan je het oplossen destijds, om wat voor een reden dan ook, uit de weg bent gegaan, waardoor je altijd ‘onverklaarbaar’ bang bent gebleven, in sociaal opzicht. Met alle zijsporen van dien.

Een jeugdprobleem oplossen op je vijftigste is niet sexy. Als je dat dan onderneemt, omdat je altijd al had willen leven en je het gevoel hebt dat je levenslustig genoeg bent… dan heb je wel lef en in zekere zin: gevoel voor eigenwaarde!

Het oplossen van jeugdproblemen is -volgens mij- nodig om gelukkig te worden, maar ik weet wèl wat mooier is: het ontwikkelen van je talenten en de liefde. Misschien gaat het allemaal wel hand in hand! Ik hoop het. Ik probeer het.

Wàt een oversteek, wat een golven, wat een wind, wat een deining! Je moet er doorheen. Op weg naar rustig vaarwater.

Lees verder!

Waar las ik dat nou, over dat blingbling feest voor singles? Een golf van gêne overspoelt mij als ik aan zoiets denk. Hoe jong moet je zijn, of hoe oud? Heb je er lef voor nodig of moet je gewoon een beetje maf zijn, om naar zoiets toe te gaan?

Het voert mijn gedachten wel terug naar een tijd dat daten voor mij onbekend terrein was en ik uit een midlife problematiek geboren behoefte op ontdekkingstocht uitging. Een datingsite vond ik veel te spannend en het leek mij minder eng om in levende lijve personen te screenen.

Daar was dus ook zo’n door de datingsite georganiseerd single feest en ik besloot er heen te gaan. Alleen. Zonder dat iemand ervan wist. Met de trein. En de stadsbus en wat stond er nog meer allemaal op mijn route briefje? Op een goed moment voelde ik in ieder geval geen vaste grond meer onder mijn voeten, maar zand. Strandzand, want ik moest van het plankier af om vertrekkende gasten voorbij te laten gaan. Gehinderd door twijfel vooraf, was ik namelijk.. aan de late kant.

Het was vooral donker en nog een behoorlijk eind lopen, voordat ik de verlichte, met luifels uitgebouwde strandtent gewaar werd. Vooraf had ik me een waanzinnige locatie voorgesteld met hoge zalen en met grote dienbladen met drankjes rondwandelende obers. Dichterbij gekomen, brandden er fakkels, liep ik langs zitjes waar bijna niemand zat en kwam ik bij de… ENTREE. Ik geloof dat je één of ander bewijs moest laten zien, of je nickname moest noemen, die je van te voren had opgegeven en dat je iets opgespeld kreeg of een stempel of een lichtgevend armbandje.. Ik weet het niet meer. Ik heb het verdrongen. Waarom deed ik dit?

Ik sprak met mezelf af dat ik het een uur moest volhouden, dan mocht ik weer gaan. Ik keek tegen ruggen aan. Zou ik de enige ‘eenling-single’ hier zijn? Iedereen had vast gezellig een maatje meegenomen. Kijk, daar draaide ééntje zich om, een mannelijk exemplaar, hij keek.. over me heen en liep me voorbij.

Een biertje zou me goed doen. In het dans gedeelte was het rustig. De muziek was leuk en toch kwamen er geen kriebels. Ik had natuurlijk ook om mij heen gekeken en, zoals dat bij een date soms gaat dat je in de eerste paar minuten ziet of het wat is of niet, zo zag ik het hier.. ook.

Raar dat je soms dingen kunt doen, waar je eigenlijk helemaal geen zin in hebt. Of, is het dapper, dat je soms iets probeert om een patroon te doorbreken? Al dan niet geslaagd.

Onlangs las ik dus die aankondiging voor een blingbling feest voor singles. Ik zie mij daar al staan met mijn biertje en mijn oorbellen en kettingen en ringen. Ik ben toch geen aap!

Lees verder!

In mijn flatje, het eerste de beste dat ik vond bij de gratie van dat er geen andere gegadigden waren, woon ik inmiddels alweer meer dan twee jaar. Nog steeds onderstreept het mijn vage gevoel.. dit was niet wat ik met mijn leven in gedachten had. Maar toch, het went en het wordt steeds beter mijn stek.

Op de vaatwasser, een apparaat dat ik toch wel als eerste aanschafte - ik bedoel met de hand afwassen met z’n tweeën is leuk, heilzaam ook voor je relatie, maar alleen, nee, niks voor mij - op die vaatwasser, staat zo’n onverwoestbaar oud vier pits gasstelletje dat nog bij mijn oma vandaan komt. Het heeft heel lang geduurd voordat ik de handeling met het supersonische gasfornuis in de oude situatie, ontwend was: één draai aan de knop en floep het gas brandde. Nu moest ik het gas weer handmatig aansteken.

En, eenvoudig als ik ben, deed ik dat in het begin met lucifers. Dat leverde problemen op, zoals: lucifers zoek, want je steekt er ook bijvoorbeeld kaarsen mee aan en een ander probleem, wat doe je met de gebruikte nog gloeiende lucifers? Had ik ook nooit helemaal efficiënt aangepakt, dus die gooide ik in het driehoekige afdruipbakje in de gootsteen. Lekkere smeerboel.

Wat ik heel irritant vind is, als mensen dan met een gasaansteker aan komen zetten als ‘KADOOTJE’! Ook nog doodleuk ingepakt met een strik erom. Er gebeurt op zo’n moment intern van alles bij mij. In ieder geval heb ik daarna moeite om de rest van de (verjaar)dag nog leuk te vinden. Het voert te ver om uit te spitten, hoe dat komt. Maar het zit heel diep. Het heeft in ieder geval iets te maken met de wens: Onderstreep eens wat ik WEL kan en niet, waar ik niet goed in ben! Ik laat zo’n ding dan lekker ingepakt ergens slingeren. In de krantenbak.

Hoe ik op dit verhaal kom is, omdat ik eigenlijk het volgende wil zeggen:
.
Als het er nog eens van komt dat er een vonk overspringt tussen mij en .. een ander .. ze zeggen, ze schrijven, ze verfilmen, ze zingen er heel mooi over.. dan moet het bijna wel leuk zijn. Of kun je het maar beter nooit laten gebeuren? En heb ik mijn beste tijd gewoon gehad en moet ik mij dit alles helemaal niet meer afvragen? Ik wil nog wel een poosje mee…

PS. Na drie dagen mokken, ben ik ‘m toch maar gaan gebruiken.. die gasaansteker. Dat moet ik toegeven. En als ik dan ook nog zo genereus ben om dat aan de geefster mee te delen krijg ik dit: ‘..en als je ‘m nou niet vult met gas, dan krijg je alleen het knetterende vonkje, meer is niet nodig, werkt prima.. en.. je kunt ‘m dan niet kwijtraken, want hij is dan nergens anders voor te gebruiken. TIPJUUU sorry.’

~!@##@%$^!@&#%

Alleen een knetterend vonkje, meer is niet nodig… hmm.

Lees verder!

Ik geloof dat ik toch maar een keer een ander e-mail programma ga aanschaffen. Dan maar niet gratis. Eén zonder reclame. Ik word helemaal gek van al die bewegende dames en heren en uitklappende trailers en toestanden. En dan ook nog eens een keer voor 80% over daten en de diverse mogelijke manieren: ‘Just For The Lust’, or ‘The Love Of Your Life’? Zeg het maar! Echt, alsof het aangemeten kan worden waar je bijstaat. Brrr. “….wij vinden voor u de passende partner…..,” of, “….ontmoet nu je potentiële partner….”

Jij bent de consument en die passende partner wordt er op maat bijgezocht. Zoals je ook een vakantie op maat kunt boeken, een cursus op maat kunt volgen en een personeelsuitje op maat kunt laten organiseren. Zal ik er eens over bellen en zo’n juffrouw aan het verstand peuteren dat ze gebakken lucht verkopen? (Dat deden ze bij ons thuis altijd ;-) Daar gaat ie:

rrr / rrr / rrr “Goedemiddag. Er volgt nu een keuzemenu. Voor ‘The love of your life’ toets 1.”
Ik toets 1
rrr / rrr / rrr “Met ‘The love of your life,’ waarmee kan ik u van dienst zijn?”
“Ik vraag me af wat jullie bedoelen met ‘potentiële partner’,” zal ik zeggen, “iedereen die ik tegenkom kan toch mijn potentiële partner zijn?” En in mijn verontwaardiging flap ik eruit: “Ik wil gewoon een relátie met potentie en dan bedoel ik…”
“Oh,” zal de zwoele stem mij dan in de rede vallen, daarmee aangevend dat ze haar te verkopen handel maar wat goed onder de knie heeft: “voor ‘potentie’ moet u bij één van onze andere producten zijn. Ik verbind u door…” en klik, weg is ze.
rrr / rrr / rrr “Met ‘Just for the lust,’ waarmee kan ik u van dienst zijn?”

hooooh

Als tegenhanger van dit alles, vind ik mijn idee - van daten met singles die je leuk vindt, maar die je normaal gesproken niet durft aan te schrijven, omdat .. je denkt dat hij/zij het nèt niet is, of omdat je juist bang bent dat je er té verlegen van wordt - nog niet zo gek. Daten zonder pretenties, maar gewoon voor de gezelligheid, voor de ontmoeting, voor de belangstelling voor elkaar. Kan heel grensverleggend zijn! Dat je gewoon nog ontdekt dat je ergens zenuwachtig van kunt worden en dat het achteraf meeviel, of juist niet, of dat je er je best voor moet doen om iemand zich bij je op zijn/haar gemak te laten voelen. Omdat je zoiets natuurlijk alleen in de zomer doet, als alle ‘Potentiële Passende Partners’ op vakantie zijn, noem ik dat ‘komkommerdaten’ (heb je haar weer met d’r ‘komkommerdaten’).

Het zou wel eens een hele leuke seizoensgebonden variant op de markt kunnen zijn. Ik zie de trailer al voor me: Komt er zo’n enorme komkommer over je mailtjes heen schuiven… en dan blijkt het heel schattig een kano te zijn tussen wuivend riet, met twee onwennig om zich heen kijkende mensjes erin. Ze zeggen niets. Je hoort alleen het klutsje van de peddel in het water… en een grutto.

Als de komkommer het beeld uit gevaren is, zie je een soort lint in het water dwarrelen, waar op staat: Kom, kom er daten… just voor de… rust.

Lees verder!

Toen mijn humeur te wensen overliet, raadde een collega me aan: ga jezelf een beetje pimpen, daar knap je van op! Leuke kleren kopen, je haar weer een beetje in model. En nòg een tipje: als je leuk gekleed en opgemaakt naar de kapper gaat, dan wordt je beter behandeld ;-) Dus..

Ik trok mijn nieuwe lange nauwsluitende herfsttrui aan, leuke riem om, laarsjes aan en daar ging ik. Nog niet zo lang geleden had ik de dichtstbijzijnde buurtkapper ontdekt. Daar werken alleen allochtonen en ik zag er ook altijd alleen allochtone klanten zitten, daarom liep ik er altijd straal voorbij. Maar ze hadden ook foto’s van witte modellen met sluik haar in de etalage. Het kon geen kwaad eens te informeren. De eerste keer dat ik er kwam, heb ik het heel simpel in laagjes laten knippen. Lekker makkelijk, zei ik. Ja, zei de Surinaamse kapper, met zijn vingers door mijn haar woelend, dit is echt: ‘w’asse en ‘w’eg’w’ese.

Nu wilde ik het weer eens anders en vroeg advies over hoe ik het leuk kon opsteken; wel of geen permanent, dat soort dingen. De dame die me hielp ging na het knippen uit zichzelf met de krultang in de weer… geweldig! Toen de cape afging bekeek ik mijn weelderig gestylede haarlokken. Het was goed geknipt, maar dit was toch wel een nieuw verhaal voor mij. Voor ik naar de kassa ging, kwam de Surinaamse baas nog even met de haarlakbus aangelopen.

Daar stond ik tussen de spiegels, met een haardos á la Caren Carpenter uit de jaren zeventig, midden in de zaak met vooral mannelijke klanten die met de tondeuse behandeld werden en hier en daar fraaie figuren kregen aangemeten, terwijl de baas met de spuitbus nog een compleet rondje om mij heen liep te sproeieren om de boel te fixeren!

Na het afrekenen was hij nog niet klaar met me. Hij pakte een tijdschrift en sloeg daarmee zachtjes nog wat haartjes van mijn kont.

Een man die vanuit het wachtzitje toekeek, draaide zijn hoofd weg … zijn gezicht verbergend achter zijn hand.

Ik ben in tijden niet zo goed behandeld bij de kapper. M’n humeur was weer helemaal goed. Lachend dacht ik vaag iets als: ‘Zou er dan onbewust toch enige aantrekkingskracht uitgaan van mijn, in mijn nauwsluitende herfsttrui verpakte volle figuur?’ Nee. Toen ik buiten stond keek de kapper me een beetje verbouwereerd na.. het was helemaal niet grappig bedoeld, of anderszins luchtig, dit was puur zakelijk! Service!

Lees verder!

Er wordt soms geklaagd, dat er zo veel geklaagd wordt. ‘Valt er nog wat te lachen, hier?’ Wordt er geroepen. Wat een gezeur zeg … en waar is hùn humor dan? Huh? Zit ik hier nu ook te klagen? Nee, toch?

Hebben de klagers eindelijk een punt: kennelijk wordt er weinig gereageerd en alleen maar gekeken; Hierdoor komt mijn twijfel, of ik de enige ben hier die ze links laten liggen, uit een stoffig verdomhoekje…. zo, dat ik op z’n minst even opgelucht adem kan halen achter mijn pc-tje, als ik zoiets lees. ‘Gelukkig, ik ben niet de enige…’

Gaan anderen dat kleine moment weer overschreeuwen. Leuke momenten ontstaan bij de gratie van, dat je erbij stil mag staan dat er soms even niks te lachen valt.

Ik heb ook openlijk geklaagd. Nou! Zo! Zeker weten! Spencer weet daar alles van. Laat ik de mensen die in de startblokken staan om er wat over te gaan zeggen nu voor zijn. Achter de schermen heb ik contact met Spencer opgenomen. We hebben ge-chat. Ik ben daar wijzer van geworden en meer gerust gesteld ook. Het was zinnig.

Zit ik nog met één ding, ik heb een paar van zijn mooie en leuke blogs vernacheld met mijn geschreeuw. Alleen maar omdat ik de grofheid van dat ene begrip: ‘dikke reten’ niet kon velen. Dat was mijn probleem. Zal ik dan nu openlijk sorry zeggen? Eh.. Spencer, sorry! (En toch heb ik er wat van geleerd en ik had het niet willen missen… en misschien heeft hij er ook wat van geleerd, maar ik kan alleen voor mijzelf praten.)

Volgens mij lezen we niet goed. Ik niet en anderen ook niet. Laat ik het bij mezelf houden: ik laat de boodschap van een ander nauwelijks of niet tot me doordringen of ik reageer al. Soms kan dat geen kwaad. Dat er een beetje stof opwaait. Dat er geharrewar is en onbegrip. Dat hoeven we toch niet allemaal te bedekken met de mantel der liefde. Welke liefde? Of weg te lachen? Soms valt er even niks te lachen en Spencer begreep dat.

Zo werd ikzelf ook even uit het stoffige verdomhoekje gehaald, want ik kreeg het gevoel: ik doe ertoe! Hoe gaat het met jouw stoffige verdomhoekje? Valt er nog wat te lachen daar? Vertel!

Lees verder!

Ik ben het met je eens dat de blogvorm zich niet makkelijk leent voor een dialoog. Maar een dialoog kàn voor anderen wèl onderhoudend zijn, vind ik. Ik heb er voor gekozen om blogs onder een pseudoniem te schrijven, omdat ik anders misschien dichtklap en dat wil ik niet. Niet meer!!! Daarom reageer ik niet onder de blogs zelf. Er zou een vorm voor gevonden kunnen worden, zodat voor meelezers duidelijk is welke blogs bij één dialoog horen. (Steeds dezelfde titel, genummerd.) De ‘spelers’ moeten dat natuurlijk wel willen en misschien zit jij er niet op te wachten om nog openlijk van gedachten te wisselen. Ik wil het wel. Ik stel je reactie en je vragen op prijs!

Ik lees in ‘het geloof ik zal haar vinden’ een man die alle rationaliteit ten spijt, een afkeer van een aantal verschijningsvormen van vrouwen (!) te berde brengt (van vrouwen ja, omdat je de zin besluit met: ‘… en ze rookt…’). En ja, ik lees dat als afkeer om met zo’n vrouw het bed in te duiken. Het staat nergens en toch haal ik dat ik eruitl. Die ene, door mij aangehaalde zin in ‘brief aan spencer’ snijdt, wat mij betreft, als een bot mes het grappige, luchtig kabbelende gesprek tussen de volgeling en de paus in tweeën. En ik lees niet dat de volgeling er helemaal van overtuigd raakt, dat hij zich over die verschijningsvormen heen moet zetten. Maar…., dat is zíjn smaak en zíjn zaak! So far so good.

Het valt me echter van de Paus tegen, dat hij de volgeling er niet opmerkzaam op maakt dat hij zich ook minder grof kan uitdrukken, door zijn deficiënties in de ik-boodschap te presenteren, bijvoorbeeld: ik hou niet van rotte tanden. Of zo je wilt: ik word niet geil van ~. Dan laat je de lezer de keus, om er het zijne/hare mee te doen… hoewel het in dit geval wel duidelijk is wat de meesten hiervan vinden, denk ik.

Op deze wijze kun je al je genoemde deficiënties zelf invullen (zei de juf), kijkt u maar:
Ik hou niet van vrouwen met katten.
Ik hou niet van vrouwen met teckels, die.. enz.
Komen we tenslotte bij een merkwaardige geval: Dikke reten.
Ik hou niet van vrouwen met dikke reten. Zelfs in een ik-boodschap is dit nog lelijk, het verraadt medogenloosheid.
Ik hou niet van vrouwen met dikke billen, klinkt al anders.

‘Dikke reten’ in jouw blog is zo levenslustvernietigend als je worstelt met overgewicht, wat ik doe (blog ‘huwelijksvet en andere laagjes’). Ik heb er geen woorden voor. Daar komt dus mijn aap uit de mouw! Had je dat nog niet door? ..? ..? Heus niet?

Als mooie jonge slanke vrouwen op je vallen, geniet ervan, be happy with it, ik meen het. Maar laat anderen de dichterlijke vrijheid om vrede te hebben met hun leven en er het beste uit te halen met al hun uiterlijke onvolkomenheden.

Of was het echt je boodschap, dat je gerust verliefd kunt worden op een vrouw (of man, zo je wilt) met rotte tanden en dat je daar tijdens een relatie dan wel aan kan werken?

Groetjes,
Possess

Lees verder!

Hieronder een reactie op reacties bij ‘Mijn date met Spencer’.

Voorafgaande blogs:
Het geloof ik zal haar vinden – Spencer
Brief aan Spencer – Possess
Vaticaan antwoordt Possess – Spencer
Ave Maria – Spencer
Mijn date met Spencer - Possess

Hoi Bill,
Kan me voorstellen dat je het laf vindt. Ik was ook zeker van plan om de date-onderhandelingen door te laten gaan, als Spencer er zelf op in zou gaan. Ik vond het in eerste instantie ook heel leuk dat hij zo snel met een reactie kwam. En toch stonden er een paar dingen in waar mijn maag van omdraaide en ook bij herlezing, vond ik dat hij er verdoezelend veel bij haalde, ongrijpbaar veel, waar ging het nou nog over?
Uiteindelijk vond ik de gekozen vorm van de tussenkomst van de Paus niet zo consequent. Ging de paus nou op mijn date verzoek in? Wie is er hier nou vijftig, de Paus of Spencer? En werd er even een beeld geschapen van een date op het altaar en vleselijke lusten en zo?
Ik vind dat geen knipoog meer naar mij. (Iets voor gelijkgestemde mannen onder mekaar misschien). Goed voor in een dampende mannenkleedkamer van de plaatselijke voetbalvereniging, in de euforie van een gewonnen wedstrijd tegen de veteranen uit het dorp verderop (Zie, nou word ik alweer boos). Als in die sfeer op mijn date verzoek wordt ingegaan, dan… voel ik mij daar niet helemaal lekker bij.
Wanneer jij of een ander, of Spencer het anders ziet, dan hoor ik dat graag, daar leer ik van.

Hoi Haskell,
Ja, het is wel een anticlimax wat betreft Spencer. Dat vind ik ook. Maar het was duidelijk voor mij. Het uitpraten, laat staan het ‘eens worden’, zit er niet in denk ik. En wat zoek je dan bij elkaar. We hoeven elkaar niet af te maken. Ook dit is een valkuil van internet vind ik. Dat je met woorden heel lelijke dingen kunt doen, dat je elkaar kunt vernederen en kwetsen en ik ben bang dat het met Spencer en mij slechts die kant op zal gaan.

Lees verder!

Mijn date met Spencer gaat niet door. Ik heb hem onlangs ontmoet en.. hem een fout telefoonnummer gegeven. Dat voor wat betreft mijn date met Spencer.

De juf van volksdansen vroeger was een mooie jonge vrouw, met sprekende ogen en donker halflang haar. Het was zo’n juf waar je als kind graag naast staat in de kring. Op een gegeven moment vertelde mijn beste vriendinnetje dat haar oom zijn verkering met die juf had uitgemaakt en dat ze nu heel raar deed. Ze ging ’s avonds in het donker bij hem in de voortuin tussen de struiken zitten en dan gluurde ze naar binnen.

Dat is wat ik me van het verhaal herinner. Het maakte héél veel indruk op mij. Ik vond het heel erg en ongelofelijk. Mijn vriendin vertelde het op een manier dat de juf zwart werd gemaakt. Het was ‘stom’, ‘belachelijk’, ‘idioot’, ‘zoiets doe je toch niet,’ enzovoort. Iets in mij kwam daartegen in opstand. Natuurlijk was het raar en schokkend en onvoorstelbaar, maar ik bleef onbewust toch een beetje aan haar kant staan. Mijn lieve juf!

Ik heb er wel van meegekregen dat het niet de manier is om de gewenste belangstelling van iemand te krijgen. Maar ik ken inmiddels ook de wanhoop, wanneer je denkt dat je je goed kan voelen bij iemand, veilig, onbezorgd, gerust en begrepen, dat je dan eigenlijk niet wil beseffen dat hij niet geïnteresseerd is.
Het gaat bij mij dan niet meer alleen om de vraag: ‘Ik wil hem, wil hij mij ook?’ Er komt nood om de hoek kijken en je hebt iets gezien of gehoord bij die ander waar je rustig van wordt. Je zou willen schuilen, maar ook… en ook… nou ja, heel ingewikkeld. Jezelf willen zijn, misschien? En de ander zal denken: wat heb ik nou weer aan m’n broek hangen.

Iemand trof weleens die snaar. Als ik dan àl op zoek ging naar de rek in de grenzen van de ander - onhebbelijk, heel onhebbelijk - dan deed ik dat wèl beleefd!!! En… laat ik dan maar meteen het ergste vertellen: ik heb weleens gegoogled naar iemand, uit nieuwsgierigheid.. Ik rolde van het ene gegeven in het andere, kwam in de telefoongids bij een google-map terecht, koos voor satelliet en al inzoomend buitelde ik van grote hoogte naar beneden… tot ik digitaal vanuit vogelvluchtperspectief, min of meer, tussen de struiken in zijn voortuin belandde.

Met een rooie biet heb ik het weg geklikt. ‘Laat dit niet mijn stijl zijn,’ bad ik, ‘ik moet dit opbiechten, er met anderen over praten.’ En dat heb ik gedaan, onbewust ingegeven door de herinnering aan die juf.

Lees verder!

Ha die Spencer,

Je schrijft in je blog ‘het geloof ik zal haar vinden’:
.. ja maar we hebben ook gevoel en perceptie en vooroordelen en Marjelle en dikke reten en jaloezie en uiterlijk en innerlijk en rooie haren en afstand en rotte tanden en die klote kat en die teckel stinkt uit z’n bek en ze rookt en …

Na het verschijnen van jouw blog is het aantal inschrijvingen bij sportscholen toegenomen en de dikke-reten-reduceer-machines zijn niet aan te slepen; kappers kunnen de wachtlijsten om roodharigen anders te kleuren niet aan; asielen stromen vol met aan bomen vastgebonden teckels en poezen. therapiepraktijken hebben eindelijk weer wat te doen op het gebied van jalousy-counseling, stoppen-met-roken-programma’s, gevoel, perceptie, vooroordelen etc.... en aan verbreding van snelwegen wordt gewerkt.

Jouw blog is een boost voor de economie. En behalve jij hebben straks heel veel meer mannen uiterlijk en innerlijk weer van alles om van te watertanden. Is ook een boost voor de economie! Win, win, win!

‘Gefrustreerd? Wie? Ik?’ Rook uitblazend, sta ik op vanachter de computer, mijn rooie haar uit mijn gezicht strijkend, waggel ik met mijn dikke billen richting keuken, struikel alweer over de teckel als ik de kat een schoteltje melk wil geven. ‘Nee hoor, geen last!’

Ik overweeg wel een vliegreisje naar ‘Styled by jury’, want dan ‘doen ze, in dat programma, gratis je gebit verbouwen.’ Leuk toch zo’n weekje New York. Dat andere ‘tutten en doen’ nemen we op de koop toe en die nieuwe kleren en korsetten kieperen we op de terugreis wel uit het vliegtuig. Heb ik nog wel een relative nodig die aan het eind van de week, vertelt hoe mooi ik ben geworden en die ik dan ontroerd in de armen mag vallen.

Spencer… hebben wij, als ik daarvan terugkom, een date? Je zegt dat je een leuke vrouw wilt. Ik wil niet beweren dat… Eh… hoe oud ben je ook al weer? Shit daar heb ik nou weer niet aan gedacht. Je bent vast veel te jong voor mij.

Groetjes & xxx,
Possess


Coming up next: Mijn date met Spencer

Lees verder!

Het verbaast me weleens als ik lees of hoor van anderen hoe regelmatig ze een date hebben. Zou ik ook wel willen. Maar ik zou niet weten waar ik ze vandaan moet halen en eigenlijk ook nog even niet hoe ik dat allemaal moet verwerken. Het risico is, lijkt mij, dat je op den duur een beetje immuun wordt voor het speciale (daar ben ik wel benieuwd naar). Ook al heb ik tachtigduizend voorgeselecteerde matches, er zijn altijd maar een paar profielen die me aanspreken. En dan is nog maar de vraag of zij dat ook met mijn profiel hebben. Ik speel het liefst op safe: het moet wel leuk zijn, hoe dan ook. Misschien wordt het tijd om wat meer risico te nemen en te gokken.

De ledenpagina van Match4me vind ik wel iets weg hebben van een fruitautomaat: Aan de linkerkant de nieuw binnengekomen portretten. Aan de rechterkant de net ingelogde portretten. Soms staan twee dezelfde foto’s bijna op één lijn. Daartussen staan de updates… Als dan de nieuwkomer meteen een update schrijft, dan zou het kunnen gebeuren, dat het tekstje precies tussen die twee foto’s in staat…

Ooit woonde ik nabij het centrum van Amsterdam op driehoog in een hoekhuis. Op de begane grond was het ‘café op de hoek’, met de ingang naast mijn voordeur. Ik kwam er nooit. (De enige connectie die ik ermee had was dat de gemeentelijke bestrijdingsdienst een keer langs kwam om het hele blok kakkerlakvrij te maken. De kakkerlakken kwamen via de spouw naar boven gekropen.) Het nodigde verder ook niet echt uit om erheen te gaan. De ramen waren met zwart folie afgeplakt. Met een vriend ben ik er toch een keer een biertje gaan drinken. Het was er bruin, oud en donker. Een blonde dame stond achter de bar, met doodgepermanent haar en een stem die goed was voor vier pakjes sigaretten per dag.

In dat café stond zo'n verlichte fruitautomaat. Het geluid van vallend geld trok onze aandacht. Al gauw bleek, dat er een routinier achter stond, die de input wist om te zetten in ‘puur goud’. De Eagles waarschuwden ooit in een liedje: ‘Take the money and run!’ Maar het verschrikkelijke gebeurde: hij bleef doorgaan en was uiteindelijk, een flink aantal biertjes verder, alles weer kwijtgeraakt aan dezelfde gokkast. We hebben er gebiologeerd naar zitten kijken.

Als het op mijn match4me-scherm nu toevallig een keer gebeurt dat 3 dezelfde ‘plaatjes’ naast elkaar op één lijn staan…dan, heb ik met mijzelf afgesproken, ga ik voor de jackpot!!! En als er dan werkelijk wat uit komt rollen, dan prent ik nu vast in mijn hoofd: ‘Take your honey and run!’

Lees verder!

Op de lagere school, ik was ongeveer 10, was ik op een jongen uit de klas. Maandagavond na volksdansen fietsten mijn vriendinnetje en ik wel eens om en stopten we voor zijn huis. De gordijnen waren dan al dicht. Soms hing hij boven uit het raam en dan kletsten we. De eerste keer keek z’n moeder door een spleet in het gordijn naar buiten. ‘Wat staat daar buiten nou zo lang te kwekken en met wie?’ zal ze zich afgevraagd hebben. De tweede keer keek ze weer, samen met zijn grote zus. Gniffelend: ‘Kijk daar heb je ze weer!’ Spannend!!

Voor zijn verjaardag had ik van zanddeeg een koek gebakken in de vorm van een hart. Met rozijnen had ik er een pijl op gemaakt. Ik weet niet of onze initialen er ook op stonden. Ik geloof dat ik die er toch maar weer afgepulkt had. In de klas gaf ik het aan hem, ingepakt in zo’n velletje uit een groot kladblok, met veel plakband eromheen. Hij pakte het niet uit… De volgende dag op school vroeg ik hoe hij het vond, want hij gaf geen sjoege… ‘Je was het zout vergeten,’ zei hij.

Ik probeer naar boven te halen wat er toen door mij heen ging. Als iemand nou vraagt: ‘Hoe duidelijk wil je het hebben…?’ Dit was duidelijk en... ik was ook meteen genezen. Het zout vergeten.. puh. In de pauze huppelde ik alweer vrolijk met mijn vriendinnetje over het schoolplein. Gewoon onbezorgd.

Er kan van alles gebeuren in een leven, waardoor het rotsvaste vertrouwen dat het allemaal wel goed komt met de liefde niet meer zo vanzelfsprekend is. Kwetsende opmerkingen, nare ervaringen, ruzie, verraad, verzin het. Lastig hoor, om dat bij een nieuwe ‘zoektocht’ steeds van je af te schudden en iets van de oorspronkelijke onbevangenheid te hervinden… Daar waar het alleen nog maar gaat om dat zachte velletje, die leuke ogen, die lichte kuiltjes in de wangen en dat charmante verlegen trekje van zijn schouders, als je, zachtjes gepusht door je vriendinnetje, hem loopt te ‘verleiden’ op het schoolplein.

Lees verder!

Heel vaak schrijf ik een verhaaltje en dan besluit ik om het niet als blog in te sturen. Te gevoelig, te persoonlijk, gaat teveel in op details, niet geschikt. En alles wat ik wel instuur is afwachten. Vorige week vond ik mijn blog ook te gevoelig, te persoonlijk, gaat teveel in op details, niet geschikt. Maar ik was zo gebrand op dat gegeven van nu en een jaar geleden, dat ik heb zitten schaven en poetsen, tot ik dacht nu kan het wel.

Er kwam een reactie. Haskell, bedankt voor je reactie. Niet leuk om te horen. Maar je bent wel eerlijk, denk ik. Je haalde in een paar zinnen van alles tussen de regels uit. En ineens ervaar ik mijn aanwezigheid hier als verder onmogelijk. - Geen stalkers aan boord. - Prima om die handel af te poeieren door domme dingen te zeggen. - En misbruik mag, ze vragen er zelf om. Je zegt het niet letterlijk zo, maar dat lees ik, gek he. De mogelijkheid bestaat dat je gelijk hebt (behalve het misbruik dan). Geen uitpraatdate, maar een afpoeierdate. Dan heb ik alles behalve een reëel inschattingsvermogen. De grond onder mijn voeten wankelt.

I am not that bad! Het was allang achter de rug. Voorbij. Benoemd. Besproken. Overwonnen. Het proces heeft al plaats gevonden. Don’t sue me again!

Lees verder!

Afgelopen woensdag was het een jaar geleden dat ik mijn eerste briefje schreef. De durf was groot en de dienst die ik mezelf bewees ook. Ik gaf eindelijk weer toe aan de behoefte om liefdevolle intimiteit met een man te vinden. Dat maakte ik dus kenbaar met zo’n briefje.

Ik verzond het met een schroom, alsof ik met een vinger een spiegelglad wateroppervlak aanraakte en me kapot schrok van de rimpeling die er ontstond. Nooit had ik verwacht dat er antwoord zou komen. En toen het kwam, met een voorzichtige belangstelling van zijn kant, worstelde ik met een zelfvertrouwenniveau van nul komma nul, gecombineerd met de vurige wens om hem te ontmoeten. Hij liet het echter gaan, maar dat vond ik te vaag. ‘Als het nee is, zeg dan nee, maar zeg niet niks,’ was mijn motto. ‘Niks’ was perspectief in mijn ogen! Ik beet me erin vast en liet hem niet meer los. Na een halfjaar… pogingen tot contact met hem… kwam het tot een afspraak (:-). Wat zal hij gedacht hebben?

Toen ik tegenover mijn - zo moeizaam voor elkaar gebokste - date zat, sloegen alle stoppen door. Er kwam geen normaal, geen zinnig woord uit bij mij. Het was behoorlijk lastig. Voor hem ook denk ik. Het was geen match, stelde hij nu toch echt vast. Echt? Wat mij betreft was het een supermatch. Ik vond hem in levende lijve zo verrassend. Ik prees inwendig mijn beoordelingsvermogen. Wat nu?

’t Moest maar gauw afgelopen zijn. Hij rekende af, we stapten de deur uit, staken de straat over. ‘Stap in,’ zei hij. Twee minuten later waren we bij mijn fiets. ‘Succes verder,’ zei hij. Ik was perplex… ‘dus dit was het?’ Ik gaf hem een kus als afscheid en.. bleef hangen, kon niet meer bij hem weg komen. Ik was teleurgesteld, moe. Er kwam een antwoord, waar ik niet echt bewust om vroeg. Er brak wat in mij. Een dijkje. Het werd een afscheidszoen, die heeeel lang duurde... Hij maakte wel meteen duidelijk dat dit los stond van zijn conclusie…

Later schreef ik hem, dat ik sindsdien niet meer dezelfde was. Alle controle was naar de haaien. Hij schreef terug, dat ik mijn zinnen moest verzetten… Ik heb mijn best gedaan, heb hem met rust gelaten. Ik heb gedate met anderen en... ben al minder eenkennig.

Lees verder!

Van de week las ik in een profiel, dat een man zich afvroeg wat voor een lokzin hij moest schrijven. Ik dacht: ‘krijg nou wat!’ Daar had ik nog niet over nagedacht. Ik ging meteen naar mijn eigen profieltekst om te kijken of ik dat er misschien al van nature in verwerkt had, maar nee, ik had geen goeie lokzin. Het zou weleens cruciaal kunnen zijn. Ik ging naar ‘mijn profiel wijzigen’ en zette mijn vingers op het toetsenbord.

Daten is een hobby van me. En ik kijk ernaar uit om van mijn hobby werk te maken. (Als - jij - mijn date dat ook wil.)

- nee -

Veel te verlegen vrouw zoekt man van de wereld, voor wie ze uit haar schulp wil kruipen, om de broodnodige stappen in de echte liefde te kunnen zetten.

- nee -

Wat ik ook verzin. Mannen zullen het allemaal opvatten als een regelrechte uitnodiging voor sex. En om er nou aan toe te voegen: ‘ik bedoel geen sex,’ dat is ook weer niet conform de waarheid. En om het helemaal ingewikkeld te maken: ik wil het woord ‘sex’ niet in mijn profiel! Waar gaat het nou om? Gauw sluit ik mijn profiel weer. Niks te wijzigen. Klaar!

In mijn profiel geen lokzin! Misschien begrijp ik het ook niet helemaal en is dit typisch iets voor mannenprofielen. Ik ga er toch eens op letten..;-))

Lees verder!

Het mag dan wel een regelmatig terugkerende bezigheid zijn geworden om even ‘online’ te gaan als zoekende single, ik ben en blijf ook moeder. Gescheiden van de vader van de kinderen, waar ik een flinke tijd kapot van ben geweest. Ik hou het zoeken nog voor mezelf, al merkt m’n dochter het wel op, als ze in de kamer is en ik mijn nieuwsgierigheid niet kan bedwingen.

Dochter (13) is bij mij deze week. We maken met z’n tweeën behoorlijke rommel en we hebben het gezellig. Ik heb al een week last van mijn linkerzij. Het lijkt steeds erger te worden en ik zeg dat ik er maar mee naar de dokter ga. ‘Oh, dan wil ik wel mee,’ zegt ze, ‘want dan weet ik wat ik voor je kan doen...’ Mm, heel lief, maar ik heb het liever niet, want ze hoeft niet te horen hoe de blessure is ontstaan, vind ik. Ik zit zelfs al te zoeken hoe ik het de dokter moet vertellen.

‘Ik ga wel effe snel alleen joh,’ zeg ik, als ze ’s ochtends nog in slaap-t-shirt op de bank zit. Ze gaat akkoord. Ik bel. De dokter heeft geen plek meer die dag. Ik bel de fysiotherapeut. Die heeft ook geen plek, maar stelt aan de telefoon alvast een paar vragen. ‘Wanneer en hoe is het gekomen..?’ Daar heb je het al. Nu met de telefoon de kamer uitlopen zou verdacht zijn. Hoe breng ik dit neutraal? ‘Nou eh, vorige week.. tijdens een stoeipartij,’ maak ik ervan. ‘Een stoeipartij?’ vraagt hij. ‘Ja, eh, gewoon, een stoeipartij,’

Ik denk dat hij het wel begreep. Na nog wat vragen, geeft hij me een advies waar ik voorlopig mee vooruit kan en ik hang op. Komt dochter voor me staan: ‘Wat voor een stoeipartij was dat dan? En met wie? He, he? Heb je soms..’ en verder beeldt ze de vraag op duidelijke wijze uit. Zij begreep het dus ook! Logisch, ik had het kunnen weten. Ik kan niet anders dan toegeven. De rest van de dag rommelen we verder.

Als ze ’s avonds in bed ligt zeg ik bezwerend: ‘Morgen gaan we opruimen! Het wordt me nu echt te erg. Ik mag er dan aardig bovenop zijn (uit het dal), die rommel heb ik nog niet onder controle.’ ‘Je bent er voor 95% bovenop,’ zegt ze. ‘Je hebt je baantje. Ik ben hartstikke trots op je.’ Verder krijg ik wat positieve feedback over de 5% die nog voor verbetering vatbaar is.. ‘en…’ gilt ze zachtjes: ‘Je hebt weer gestoeid met iemand!!!” Ze klapt rap met haar handen plat op elkaar, zoals alleen meisjes van rond de 13 dat doen. ‘Oh, en?’ zeg ik, (zo nonchalant mogelijk). ‘Nou, dat betekent hoop!’ ‘Hoop?’ Vraag ik, ‘hoop op wat? Een broertje of een zusje soms?’ ‘Nee, joh, als dat kind 10 is ben jij 62.(..), ik bedoel: hoop, dat jij nog weer gelukkig kunt worden!’

Lees verder!

Diep in mijn hart wil ik dat elke vent die ik aanschrijf voor mij valt als een blok; dat hij tot in lengte van dagen aan mij blijft denken en continu overweegt om het contact met mij te heropenen. Zo, dat ik over een half jaar of een jaar kan kiezen uit diverse binnenstromende reeds eerder beproefde contactverzoeken. Aardige mannen houden nogal de boot af, stuk voor stuk. Maar dat zal slechts terughoudendheid zijn, om mij een beetje af te remmen.

Ik ben namelijk nogal gretig, als ik er wat in zie. En als aardige mannen ergens een voelspriet voor hebben, is het wel een gretige vrouw. Maar.., er zijn meerdere soorten gretigheid. Bij de ene gretigheid komt een man er als een vlieg op de stroop op af, no problem, bij de andere krijgt hij een allergische reactie.. En uitgerekend die laatste soort is op mij van toepassing.

Ik had een leuke briefwisseling met iemand – meer dan 30 ‘briefjes’ over en weer in één etmaal. Daar hecht ik mij aan – zo spannend. Ik voel me op z’n minst bezet in dat etmaal!! Het valt me dan zwaar, als zijn laatste berichtje de aankondiging bevat dat hij er ‘voorlopig’ mee wil stoppen. Waarom geen date? In welk briefje ging het mis? Nummer 15 of 23? Was ik te serieus, niet onderhoudend, wàt? Te weinig gretigheid van het ene en teveel van het andere?

Het had te maken met vrijheid, zei hij. Ik moest kunnen loslaten. Zie je wel.. Ik heb geschreven met een aardige man en we hadden een leuk persoonlijk ‘gesprek,’ dat maakt ons nog geen potentiële levenspartners. Dat is ook zo. Ik moet het even laten bezinken. Een beetje meer ervaring en inzicht zou het allemaal wel wat makkelijker maken. Voor mij is het geen lopende bandwerk.

Als hij en de anderen over een halfjaar het contact met mij gaan heropenen.. ja, dan misschien..;-)

Lees verder!

In de zomer staan de kranten vaak vol met artikelen, die nooit geplaatst zouden zijn in de rest van het jaar. Maar iedereen is met vakantie, ook politici. Er is weinig nieuws en alleen het belangrijkste wordt gemeld. De rest van de paginaruimte wordt opgevuld met onderhoudende of minder onderhoudende artikelen. Best leuk om eens te lezen, lekker ontspannend. Het is komkommertijd, noemen we dat dan.

Bij daten zie je nu ook dat mensen tijdelijk niet online zijn (ik ben veel online, dus op een gegeven moment zie je bij sommigen een patroon..) ‘Zeker op vakantie,’ denk ik dan. Ongezellig. Onrustig, als je zelf niet op vakantie bent.

Misschien moet ik maar eens gaan komkommerdaten: dat is daten met singles die ik leuk vind, maar in de rest van het jaar niet durf aan te schrijven, omdat .. ik denk dat hij het op de één of andere manier nèt niet is, of omdat ik juist bang ben dat ik er té verlegen van word. Best leuk om eens te doen! Even ontdaan van hooggespannen verwachtingen. Wie weet wat voor een parel we hier opduiken deze zomer.

Lees verder!

Van de week werd op een ochtend mijn douche koud, ongeveer op het moment dat ik mijn shampoo nog uit moest spoelen. Ik moest er dus even doorheen, me ondertussen afvragend hoe dit kwam. Voordat ik er onder ging had ik het koffiezetapparaat èn de computer vast aangezet, maar de koffie was niet doorgelopen en de computer deed niks. Het kwartje viel: de stroom was uitgevallen.

Na een aantal keer achter elkaar de hoofdschakelaar omzetten en weer uitval, ging het goed. Gelukkig, want wàt ben ik zonder koffie ’s ochtends en zonder computer!?! De computer echter liet nu zo’n ouderwets zwart scherm zien met minimale, onopgemaakte tekst erop. Daar word ik altijd heel zenuwachtig van. Dat had ik al in de tijd dat dat normaal was, dat de muis nog niet bestond en alle input via het toetsenbord ging. Press F1 to continue stond er. Daar koos ik voor, ongeacht de voorwaarde. Zo doorliep ik het één en ander. Voor de vertrouwde opstartriedel weer verscheen, kreeg ik nog de waarschuwing dat de datum niet meer klopte. Nee, die klopte zeker niet:

3 januari 1980, 23:15:50!

Ik vond het een merkwaardige stap terug in de tijd, komisch gewoon! Toen bestond de computer nog nauwelijks, niet als gangbaar apparaat in ieder geval. Het hield me bezig die dag. Het bracht me er zelfs toe om stil te staan bij dat moment. Hoe oud was ik toen, wat deed ik en waar was ik? Er popte vanalles op, maar dat bleek van een jaar eerder. Dat hoef ik hier dus gelukkig de revue niet te laten passeren. Pfjew.. Nee, op dat moment was ik 21. Had net oud en nieuw achter de rug. Het was een donderdag. Kerstvakantie van de opleiding. Beetje landerig en géén vriendje..

Waar was jij?

Lees verder!

Mijn blogje over die arm om je eigen schouder is tot nu toe 207 keer geopend. Als iedereen het ook helemaal gelezen heeft èn mijn ‘raad’ heeft opgevolgd.. wat een goddelijke golf van gezelligheid zou ik dan teweeg hebben gebracht! Allemaal de arm om andermans schouder. Maar of hoogopgeleid single Nederland zich zo de wet laat voorschrijven valt te bezien.

Ik kreeg een leuke reactie van Elias2, bedankt! Je schreef: “Je kan zelfs van jezelf gaan houden (of leren houden) door de ontdekking veel van een ander te kunnen houden, toch? Winwin, zoals ze dat zo treffend zeggen tegenwoordig.”

Ik denk ook dat je al doende, al rommelend in relatie tot een ander, of anderen leert over wie je bent en wat je kunt en wat je leuk vindt en van wie je houdt. Zo leer je ook wat je aardig vindt aan je zelf en wat minder. Met een beetje geluk, ben je in staat elkaar feedback te geven, waardoor de scherpe kantjes er een beetje af slijten (voor zover nog aanwezig bij ‘young lovers’ van middelbare leeftijd. Zo help je elkaar ook om aangenaam gezelschap te zijn en te blijven voor je omgeving...:-) (Of is dit onzin?)

Je kùnt er niet in je uppie op gaan zitten wachten tot de eigenliefde op komt dagen. Dat kan helemaal niet. Wie verzint nou zoiets? En hoe heb ik jarenlang kunnen denken dat ik alles op alles moest zetten om aan allerhande (externe !!!) voorwaarden te voldoen, om van mezelf te kunnen houden...en, voordat ik eindelijk die felbegeerde ander aan mocht raken? Wat een misverstand.

Hoe dan ook. Laten we zondag maar gaan waven van de ene huiskamer naar de andere, van kroeg naar kroeg en van het ene plein naar het andere, tot in het stadion aan toe. Als ik de golf van gezelligheid dan niet teweeg kan brengen, dan moeten onze jongens dat zondag maar doen. Die kunnen dat veel beter.

Evengoed vind ik mezelf best lief, gewoon omdat ik aanraak, rommel en mijn arm weleens om andermans schouders sla!

Lees verder!

Ik twijfel of ik dit verhaal hier zal vertellen. Er zullen maar lezers bij zijn die het hoge sterren gehalte in mijn binnenste naar beneden halen door het verhaal maar één ster te gunnen. Vroeger op school vond ik het ook heel spannend hoe een opstel beoordeeld werd. Je legt er toch iets persoonlijks in. Ik kon niet tegen kritiek en heb er nog steeds moeite mee. Op het liefdesvlak speelde dat helemaal. Ik toonde maar liever helemaal niets, dan kon ik ook niet afgewezen worden.

Heimelijk kon ik wel een oogje op iemand hebben en er vreselijk naar verlangen om wat met die persoon te krijgen, maar het bleef bij fantasie en dromen dat ik die persoon op een bepaald moment, op een bepaalde plaats tegen zou komen, als het mijn beurt was om de hond uit te laten, ofzo. Net als in de film. Op zo’n smal paadje, dat je gewoon niet om elkaar heen kunt en mijn ogen het werk konden doen.

Met het nodige gestruggle in de loop der jaren, raakte ik dan toch aan de man, stapten wij het huwelijk in, om er vijftien jaar later weer uit te stappen (op zich geen onbelangrijke periode, maar voor dit verhaal alleen even kort aangestipt). De klem die ik voelde toen ik middelbare schoolmeisje was, kwam dubbel zo hard weer terug. Met mezelf opgescheept. Naarmate ik in de loop van de jaren weer lekkerder in mijn vel kwam te zitten, werd ook ‘het oogje op een ander’ weer een optie. Maar de beschikbare geschikte anderen liggen niet voor het oprapen en daarom vertoeven wij hier. Maar …

Ik werd onlangs een beetje ongeduldig. Wilde nu het verlangen maar eens laten zegevieren en me even niet blootstellen aan allerhande ballotage-achtige kennismakingsafspraakjes voor de op termijn oh zo gewenste serieuze relatie. Dus ging ik ‘heimelijk’ een kijkje nemen op een site waar dat allemaal te omzeilen is. Kijken kan geen kwaad toch? Voor ik het wist raakte ik blind in allerhande korte briefjes wisselingen verzeild met diverse personen. Kreeg van een paar foto’s opgestuurd en ik bepaalde mijn criteria.

Zo raakte ik aan de chat met een man, die één jaar ouder is dan ik. We besloten foto’s uit te wisselen via de mail. Ik eerst, toen hij. Reacties: leuk en leuk. Hij deed me een beetje denken aan mijn heimelijke liefde van de middelbare school. Die heette alleen Ruud, geen Erik en hij had een andere achternaam. Hij wilde naar het strand die dag. Hij had vrij. Ik had ook vrij, schreef ik. Hij wilde me wel komen ophalen. Ok!

Anderhalf uur later belde hij aan. Ik keek even door het slaapkamerraam aan de voorkant. Daar beneden stond mijn date voor de deur! Ik liep de trap af. Haalde het krantje uit de brievenbus en.. nog even diep adem. Hield het krantje voor m’n gezicht en deed de deur open. Het was een leuke begroeting, allebei enigszins verlegen met de situatie. “Ik heet trouwens geen Erik,” zei hij.. “maar Ruud.”

Lees verder!

Ze zeggen weleens: ‘om een liefdesrelatie met iemand aan te kunnen gaan, moet je eerst van jezelf houden.’ Dat is ook tegen mij gezegd, toen ik zo rond m’n dertigste nog stéééééds de ware niet gevonden had. Lekker opbeurend! Ik heb die opmerking nooit helemaal begrepen en daar wil ik het dan nu weleens ‘met jullie’ over hebben.

Niet houden van jezelf, wat is dat nou? Je kunt ontevreden zijn over jezelf, omdat je bijvoorbeeld een poos je tijd hebt lopen verdoen voor je gevoel; of dat je ongenoegens te lang hebt opgepot en niet met anderen hebt durven delen; of ze misschien hebt lopen wegvreten, met alle onaangename uiterlijke gevolgen van dien; of je schor hebt gerookt, of je klem hebt gezopen, dat je ervan stinkt; stelselmatig onaardig hebt gedaan.. of iets dergelijks. Maar als je dan eenmaal voor jezelf erkent dat je niet lekker bezig bent, dan is aanpak en verbetering toch nabij? Dan komt het met de tevredenheid vanzelf weer in orde en kan de flirt met het leven zijn gang weer gaan!

Niet houden van jezelf gaat wel even een stap verder. Dat is nogal fundamenteel. Het moet een tamelijk ingewikkelde levenshouding zijn. Je zal maar rondlopen en constant een hekel hebben aan jezelf. Oh, het zal ongetwijfeld voorkomen. Behoorlijk onoplosbaar lijkt mij dat.

Maar betekent ‘niet houden van’ dan per definitie: een hekel hebben aan? Natuurlijk niet. Ik heb geen hekel aan alle mensen van wie ik niet hou, daar sta ik gewoon neutraal en open tegenover. Dus als ik -als dater- niet van mijzelf hou, dan is er altijd nog de mogelijkheid dat ik neutraal en open tegenover mijzelf sta! Invulbaar, ontwikkelbaar, verwonderend. Een prachtige levenshouding, toch! Prima houding ook, als je in een nieuwe relatie wilt stappen. Hoe oud je ook bent. Dan laat ik het volledig aan die ander over om van mij te houden…

Kijk en daar gaan we dan weer. Levenswijsheid nr. 2: ‘je moet niet van de ander afhankelijk zijn.’ Heb ik ook nooit begrepen. Ik ben absoluut gelukkiger als de vonken er van afspatten, samen met die ander. Dat je helemaal uit je dak kan gaan, bij die ander. Dat je weer en wind bij elkaar kan afreageren in een spel van intimiteit en afstoten, van inleven en uitpraten. En dat je bij elkaar tot rust komt.

Als je dat geluk kwijtraakt, of er onvervuld naar verlangt, dan is het al met al misschien toch prettig.. moet ik toegeven.. als je van jezelf houdt, als veilige basis om op terug te vallen. Een neutrale en open houding ten opzichte van jezelf is in die pijnlijke gevallen wat magertjes, om er bovenop te komen of je staande te houden.

Maar, hoe doe je dat: houden van jezelf? Hoe uit je dat? Hoe sla je de arm om je eigen schouder? Ik wíl het gewoon niet begrijpen. Laat het alsjeblieft aan een ander over om die arm om jouw schouder te slaan.

Komen we op levenswijsheid nr. 3: 'wat gij wilt dat met u gebeurt, voel dat een ander daar ook om zeurt!' Sla jouw arm om de ander! Doe het, vandaag nog!

Lees verder!

Stilte voor de storm zeggen ze weleens. Het is nu al zó lang stil geweest, dat ik mij langzaamaan zal moeten voorbereiden op een orkaan. Het is dan niet verkeerd dat ik dan zo op kan dreunen hoe ik ook alweer over mannen denk, als ze me ’s nachts wakker maken.

Een aantrekkelijke man is…
... een man die zich op de heenreis in z’n kop STAMPT, dat de date ook geslaagd kan zijn als ‘het’ er niet in zit. Omdat hij het niet voelt, of zij voelt niks, of allebei voelen ze niks, of… allebei juist heel erg wel... maar híj wil eerst weten of hij het na drie dagen nòg voelt (...voor haar). Als dat mij zou overkomen, dan zou ik wel meteen… …willen weten of ik dat na drie dagen ook nog voel. Slik.

Een gevaarlijke man is…
… een man die ik aantrekkelijk vind en die mij doet geloven dat hij dat ook van mij vindt, met als enige doel er een seksueel avontuurtje met mij uit te slepen. Als het achter de rug is voel ik mij (uiteraard wel even lekker, maar algauw daarna) een weggeworpen sinaasappelschil in de struiken. Niet eens in de prullenbak!

Een meedogenloze man is…
… helemaal niet aantrekkelijk, makkelijk zat.

Lees verder!

Een profiel aanmaken vind ik een kwestie van lef. En het plaatsen op de site is spannend. Waar ik altijd wel even benieuwd naar ben, is wie mijn profiel heeft bezocht. Het betekent verder niet veel, want een profiel is gauw bezocht, maar toch, het is een uitgangspunt. Meestal ‘bezoek’ ik even terug. Zit er van de week één profiel bij die mij de volgende boodschap oplevert:

Je kunt dit profiel niet bekijken
Dit profiel is niet meer zichtbaar voor jou.
Klik hier om terug te gaan.
Klik hier om ‘de meneer in kwestie’ ook te blokkeren.

Dan schrik ik! Heb met de meneer in kwestie nog nooit iets te maken gehad. Hooguit heb ik zijn profiel eens bezocht. Waar gaat dit over? Als iemand die mij langer kent mij blokkeert, dan zeg ik: zou ik ook doen. Meteen. Ik ben niet te hanteren. Maar alleen op basis van mijn profiel? Die is zo voorkomend, zo doordacht! Daar staan geen schokkende dingen, die maken dat ik zo gestraft moet worden. Op voorhand al. Het voert te ver om me erin te verdiepen, wat de meneer in kwestie tot die actie heeft gebracht. Wat een lef! Of is het laf? Gelukkig is er meteen een gelegenheid tot revanche: Klik hier om ‘de meneer in kwestie’ ook te blokkeren. Dat doe ik dan, maar daar voelt hij niks van, want ik ben immers niet meer in beeld.

Dus poneer ik bij deze mijn mening over dit onaangename gedrag:… nee… ik ben eigenlijk sprakeloos, machteloos… Zou het de man daarom te doen zijn? Sorry, ik moet even katten! Grrrrrr.

Lees verder!

Soms zou het goed zijn als je eens flink door mekaar gerammeld zou worden. Gewoon weer even op je plek gezet. In het hier en nu: je bent nodig! Dat is meteen zo ongeveer mijn droombeeld van de ideale relatie: Ik heb de ander nodig om mij er steeds opnieuw van te doordringen dat ik nodig ben en omgekeerd.

Natuurlijk, mag hij ook uitwaaieren… - zolang hij maar niks aanraakt - en als hij het maar niet flikt om anderen meer nodig te hebben dan mij. Of stel dat het mij overkomt dat ik wanhopig verlang naar iemand anders, terwijl ik bij hem ben. Wat een ramp!

Single zijn is zo gek nog niet… - zolang er maar wel wat aan te raken valt - maar ’t moet wel overzichtelijk blijven. Ik zie al gauw door de bomen van (mogelijk te ontmoeten) kerels het bos niet meer. En ook dan moet ik er niet aan denken dat ik me bij de één, in gedachten bezig houd met de ander… of dat die ene niet echt de indruk wekt, dat hij er op dat moment voor mij is. Help!

Ineens hoor ik uit de dampende badkamer een puberstem roepen: “Maham, kun je me even een handdoek geven?” “Is dat nou nodig…,” roep ik enigszins geprikkeld terug, geen zin om me in mijn mijmering te laten verstoren, “…kun je die zelf niet pakken…?” Staat dat arme kind daar, druipend achter de badkamerdeur.

Wie rammelt mij op zo’n moment door elkaar? Dat moet ik nodig zelf maar eens doen!

Lees verder!

Van de week ben ik naar de sportschool gegaan. Op tweede paasdag heb ik het abonnement afgesloten. Het huwelijksvet moet eraf! Maar, ook het frustratievet van de eerste dates, het wintervet, een restantje babyvet en dan is er helaas ook nog vet dat is opgebouwd door eetlustverwekkend medicijngebruik… Hoe dan ook, afgelopen weekend ging bij mij de knop om. Zo kon het niet langer.

De aantrekkelijkheid zit er bij mij van binnen echt wel, òh hou op! Maar niet iedereen ziet dat, er zit een hinderlaag van vet omheen. En ik wil dat, wat ik van binnen voel, ook kunnen uitstralen! Met sporten raak ik dat binnenste aan en dat geeft me meteen een goed gevoel. Dan voel ik mijn spieren, afijn dat weten we allemaal, ik voel mijn hart weer sneller kloppen, mijn bloed stromen, ik haal dieper adem en er parelt van alles langs mijn huid. Minimaal twee uurtjes per week wil ik naar de sportschool.

Woensdag stond ik er dan, omgekleed en wel in de kleedkamer. Op naar de eerste les, de eerste stap in de goede richting naar een fit en gezond en goddelijk mooi lichaam... ;-) Wilde net een muntje in m'n lockertje gooien, gaat m'n mobiel af: De timmerman! (de woningbouwvereniging legt nieuwe verwarming aan bij mij thuis). "Mevrouw, ik sta voor uw deur, maar ik kan er niet in. U moet naar huis komen." Misverstand, eerder hadden ze gezegd, dat ik die dag geen werklui over de vloer zou krijgen. Dus... ik kleed mij weer aan en spring op mijn fietsje naar huis. Is dit een eerste proef of ik doorzettingsvermogen heb? Gisteren vertelde een verkoopster in een kledingzaak mij, dat ze weleens een tweejarig abonnement op een sportschool had gehad, maar bijna nooit was gegaan..

Ik wil er mijn date-frustraties weg rennen, het babyvet eraf spinnen… Ik ga mij van de winter naar de zomer bodypumpen. Het medicijn-leed swing ik met Zumba ik uit mijn gedachten. En het huwelijksvet… laten we smelten in de sauna... daar accepteer ik mezelf zoals ik ben.

Huwelijksvet, daar heeft een nieuwe liefde natuurlijk geen boodschap aan. Maar ach, al die andere laagjes? Een beetje dater kijkt er wel doorheen, joh.

Lees verder!

Hoe romantisch is een mooie stem uit je mobieltje in je oor of piepkleine briefjes op je beeldscherm van ‘een’ hem, even helemaal alleen voor jou. Je droomt er een wolk van een verpakking omheen. Eén die meegolft zoals jij golven wilt en plaagt of afstand neemt, daar waar jij uitgedaagd of met rust gelaten wilt worden.

Dan komt de date. Daar zit hij. Met een zweem van alledaagsheid om zich heen. Beetje supermarktachtig, pluisjes verwijderend van de trui. Zo gewoon en.. er is ook niets dat boven het gewone uit stijgt in jouw beleving.

Laatst had ik een periode lang met iemand zitten chatten. Op maandagavond, donderdagnacht, zondagochtend… Gewoon lachen, gezellig. Een talige flirt op ‘HBO+-niveau’. En toen ik hem wel in het echt mee wilde maken, kreeg ik een serieuze aanval van ‘afknapper-angst’. Het was ineens helemaal niet meer leuk, spontaan en gezellig. Ik ging… moeilijk doen. Dingen uitleggen. Lange brieven schrijven. Want, ditmaal was ik bang dat hij op mij zou afknappen.

En even dacht ik bij mezelf: ‘hè, zo ken ik je weer, lekker onzeker, als altijd’. En zo zal ik dan ook overkomen op de date. Niet zo ‘brutaal en ondeugend,’ als in de chat of aan de telefoon. Heel alledaags en niets wat daar boven uit stijgt in zijn beleving. 't Is zo drastisch anders, als je in elkaars fysieke aanwezigheid verkeert. Hoe kan dat toch?

Lees verder!

Stel een man schrijft keurig een briefje met ‘nee’ en toch gloort er volgens de verkochte vrouw een flintertje ja doorheen. Wat gebeurt er dan? Wat doet die vrouw dan? Een traantje wegpinken, of… wordt het akelige kleine beest in haar weer wakker (akelig, omdat ze er zo moe van wordt, als het dier moet ijsberen in haar kooi).

Waarom doet zo’n man dat? Waarom kwelt hij haar zo? Wat voor een moeite is het om gewoon duidelijk te zijn: Je bent voor mij als alle anderen, dus ik spaar je. Of zoiets. Maar ja, dat was eigenlijk precies de strekking die zij uit het briefje haalde en juist dat sparen vond de vrouw zo lief, zo’n eer, zo respectvol, zo verstandig, zo…
Dit mag geen navolging hebben. Dit mag niet gezien worden als een tip voor de mannen. Deze manier van doen moet verboden worden. Op straffe van…. daar ga ik nog eens over nadenken.

Hoe moet zo’n man dan duidelijk zijn? Ik hou niet van jou? Dat was helemaal niet aan de orde. De vrouw was al verkocht in het donker. Ze wilde het niet eens weten. Wat kon hij daar nou aan doen? Hij ging gewoon voor de bijl..

Ze moet het beest maar koest houden. Wat zal ze nemen: moorkoppen, roomsoezen, drop… ontbijtcrackers helpen niet.

Lees verder!

Je moet niet altijd alles willen benoemen. Sommige dingen moet je ervaren, daar valt niet over te praten. Op het moment dat je erover gaat praten is de kans op de ervaring misschien zelfs wel verkeken of ’t is minder intens. ‘t Is zoeken. Tussen de regels door lezen, tussen de babbeltjes door horen en vooral veel zien.

Ik had het niet in de gaten… Nu, achteraf de hele film nog eens afdraaiend wel. Hij was een uitrukkende brandweerman en ik het te blussen brandje. Hij nam mijn absolute signaal per mobiel ineens heel serieus. Tot die tijd moet hij haast wel, al kaartje leggend met zijn collega’s, mijn telefoontjes en briefjes in de wacht hebben gezet…

Hoe is het mogelijk dat die roep om ‘hulp’ bijna uit mijn onderbewuste toch ineens kwam opborrelen? Tegen al mijn remmingen in. Ik zal dan ook wel iets ‘geruststellends’ tussen zijn regels door hebben opgevangen, wat groen licht gaf aan mijn verlangens.

Maar, waarom worstel ik zo met de twijfel of dat wat ik opgevangen had, niet gewoon vakjargon was van een doorgewinterde ‘hulpverlener’. Een die weet hoe hij weerbarstige ‘slachtoffers’ tot medewerking bereid moet maken? ’t Is in ieder geval niet de man die tevens met mij een nieuw huis opbouwt.

Je moet ook niet verliefd worden op hulpverleners. Dommie. Die doen gewoon belangrijk werk.

Lees verder!

Ik zat laatst helemaal in de kreukels. Over een man ja. Ik ben er over gaan praten met een vriendin. Ze gaf me het advies om er niet teveel achteraan te gaan. Je moet niet op zijn deurmat gaan liggen en zeggen: hier ben ik, neem me. Mannen willen dat niet. Speel ‘hard to get’. Goed advies!

Maar.. dacht ik, als ik hard to get speel, dan ziet niemand mij. Ik val niet op. Zo ongeveer als strandpaal 31, die staat zelfs het uitzicht in de wèg! Goed, er zijn mannen die er wel even op willen klimmen om te kijken of ze kunnen blijven staan…

Lach-huilend om dit toch wel tragische zelfbeeld val ik in slaap. En ik word wakker… op zijn deurmat! Hij struikelt over mij als hij om kwart over vier ’s nachts, z’n sleutel in het slot wil steken na een spannende date.

Gelukkig… het is maar een nachtmerrie. Mijn zelfbeeld moet wel worden opgepoetst tot ’t me weer positief tegemoet glimt en… ik een …spiegel voor een ander kan zijn. Zulke types zijn bíjna niet te krijgen! Sterker nog, hij zou willen dat het te krijgen was…

Lees verder!

Vanavond ben ik weer “actief” op de datingsite. Dat wil zeggen ik zoek me suf naar een profiel dat me aanspreekt en waarvan ik enigszins durf te verwachten dat die ander dat misschien ook wel bij mijn profiel heeft.

Tot nu toe was het woord suf nog niet in me opgekomen. Ik vond het nog steeds een uitdaging, zo te scharrelen tussen al die mannen op het scherm… maar nu ineens heb ik er tabak van. Die mannen gaan ook massaal aan míjn profiel voorbij! Zij zoeken zich vast ook suf naar die ene speciale. Niets komt er meer in mijn postvakje, niet eens een opmerking, een gekkigheidje, een kwinkslag, of een vraag…. Gewoon helemaal niets. Er zal toch wel iets in ze opkomen, als ze m’n profiel bekijken?. Ik wil zo graag een beetje reuring.

Eerst trok ik mij dat heel erg aan. Nobody likes me.. Nu, heb ik een handigheidje gevonden: ik laat hier en daar bij tijd en wijle een zakdoekje vallen (figuurlijk dan). En als die dan niet wordt opgepakt dan denk ik… potjandosie daar gaat weer een zakdoek. Ik verveel me. Ik ben een beetje uitgeavontuurd….

Terwijl ik dit typ komt er een chatverzoek binnen naar aanleiding van een berichtje wat ik verstuurd had, en er kwam eerder vandaag ook al een reactie binnen op een briefje van mij en…nu ik uitgeschreven en uitgechat de site af wil sluiten, komt er weer een chatverzoek.. alsof m’n verzuchting verhoord werd! Laten we eerlijk zijn, wie wil dit nou niet? Zou het komen omdat het de laatste paar dagen van het oude jaar zijn? We gaan het zien. Op naar 2010, ik heb er zin in. Jij ook?

Lees verder!

Toen ik nog getrouwd was, was ik dat vol overgave. Ik nam voor lief dat het tussen ons wat saai was, eentonig. Het kwam niet in me op dat het anders zou kunnen. Het was, zoals het was. De aanwas maakte het sprankelend. Daar genoten we van, dat deelden we.

Nu ik alleen ben en de kinderen part-time heb, kan ik zoeken naar wat ik toen miste… voor sommige getrouwden uit mijn omgeving spreekt dat tot de verbeelding. Zeker nu ik vertel dat ik aan het daten geslagen ben. De ervaring leert dat ik de zoektocht naar een nieuwe geliefde niet altijd even serieus moet nemen. Heb ik dan niet precies wat ik eigenlijk wil: steeds de spanning van een nieuwe verovering? En als je daar dan maar elke keer de optimale omstandigheden bij creëert om het tot een succes te maken… wow toch? Wat een fantasie. Op z’n minst begin ik langzamerhand te denken dat het de stellige fantasie is van heel veel mannen, zo niet een onweerlegbaar streven.

Maar, met wie kan ik de dagelijkse beslommeringen delen, de wasmand, het in- en uitruimen van de vaatwasser en de telefoonrekening en mij daar gewoon lekker bij voelen, op mijn gemakje, vertrouwd?

Lees verder!

Als ik vroeger met een vriendin de stad in ging, dan moest ik altijd aanzien hoe mannen omkeken… naar haar. Dit heb ik met meerdere vriendinnen gehad. Waren zij dan zo bloedstollend veel mooier dan ik? Ja. Kennelijk trok ik dat aan, zulke vriendinnen. Als in dat liedje van Veldhuis & Kemper: ‘Ik wou dat ik jou was,’ maar dan een vrouwelijke variant.

De tekst zal er heel anders uitzien. De rol van de vrouw (mag ik het er even over hebben?) lijkt mij nog steeds passiever in het toenaderingsgebeuren. Soms zou ik willen dat ik … man was. En dat ik even alles uit de kast kon trekken om te laten zien hoe beestachtig geïnteresseerd ik in iemand was… Wat kan je als vrouw nou eigenlijk doen, behalve aantrekkelijk zitten te wezen? Of lopen te balen als je het gevoel hebt dat je dat niet bent? (Oei, ik ben wel benieuwd wat de lezer die tot hier gekomen is nu denkt).

Er is gelukkig geen éénduidig recept voor hoe ‘aantrekkelijk’ er uit moet zien, want de ene man is de andere niet en niet iedereen wordt aangetrokken door hetzelfde. Zo heb ik er op mijn beurt bijvoorbeeld nooit op gelet of ik de mannen die omkeken naar mijn vriendinnen, eigenlijk wel leuk vond. Ik liet mij gewoon op stang jagen door de aandacht die niet naar mij ging… geloof ik. Of heb ik niet durven toegeven dat daar een spel gaande was, waar ik nog veel te … groen voor was.

Af en toe bekruipt mij de conclusie: ik heb nog steeds de ballen verstand van mannen. Ik wil der wel graag eentje, of af en toe eentje of ..áándacht van een helebóel… maar hoe, wat, waarom en wanneer?

Van de week zag ik een groepje vrouwen in de schouwburg voor een grote spiegel tangopassen oefenen, mooie schoentjes, wapperende jurkjes… trefzekere houding en ineens wist ik het: dat ga ik ook doen. 'Bril' af, 'beugel' uit, 'bergschoenen' aan de wilgen… lichaamstaal, dat is het!

Of zal ik nog even gaan computeren?

Lees verder!

Met mijzelf had ik afgesproken, dat ik pas weer zou gaan schrijven als ik wat te melden had, maar een blogger heeft zich te houden aan deadlines. Heb ik tussen het boodschappen doen, wasjes draaien, aardappelen schillen en uit werken gaan nog spannende dingen meegemaakt die de moeite van het delen waard zijn? In ieder geval hield het volgende mij bezig:

Je zend een signaal uit naar een ander. Als eerste berichtje of tijdens contact dat al gaande is. Hoe lang wacht je dan in spanning af tot er antwoord komt? En wanneer is je grens bereikt? Je datingdeadline zullen we maar zeggen. De uiterste reageerdatum. En als er dan op die datum nog niks binnen is, wat gebeurt er dan met je? Daar ben ik dus heel benieuwd naar, want daar weet ik mij geen raad mee.

De ene keer valt het me minder zwaar dan de andere keer. Ik schat de personen die ik benader toch als leuk en aardig in en als ze niks laten horen vind ik dat altijd bot. De ene keer voel ik mij gekwetst en klein en onbeduidend, de andere keer veroordeel ik de ander gewoon. Dat laatste bespoedigt het verwerkingsproces wel.

Ook merk ik bij mezelf een verschil in coulance. Bij de één ligt de deadline op een week, of langer, bij de ander dient de reactie zo ongeveer per omgaande plaats te hebben, anders ben ik al van slag. Het schijnt dat zo’n houding tegen je werkt….Dan is het tot stand komen van de date al gedoemd te mislukken, nog voordat het eerste lijntje gelegd is.

Lees verder!

Het zal wel gekomen zijn omdat ik nog maar net begonnen was met mijzelf te profileren op de site. Laat ik het maar hopen. Naar aanleiding van een paar briefjes heen en weer met iemand, liep ik een paar weken rond met zo’n ‘Pick myself up, dust myself off, start all over again’-gevoel. Heel prettig, gezond en goed, maar na een paar dagen al doodvermoeiend. En als dat dan nog langer duurt: uitputtend.

Evengoed leerzaam en in ieder geval genezend van het nog langer in zak en as blijven hangen, door oud zeer. Dat heb ik in ieder geval van mij afgeschud. Ik keek in elke winkelruit. Deed m’n haarlok van de ene kant naar de andere. Kocht shirtjes, toestandjes. Liep extra rechtop. Trok oude, lang niet gedraaide cd-tjes weer uit de kast. Stond weer te zingen achter ‘t fornuis… Misschien klinkt het leuk, maar dat was het niet.

Gelukkig kwam er een eind aan. M’n eerste dompertje, ja, so? Wat er toen gebeurde? Ik trok m’n allerruimste, alles verdoezelende trui weer aan, mijn spijkerbroek met een lap erop en m’n bergschoenen waar de klei van de zomervakantie nog op zat. Weer lekker onaantrekkelijk. Onzichtbaar. Maar… ik bleef wel rechtop lopen.

Lees verder!

Van de week had ik een nieuwjaarsborrel tot 20.00 uur. Knuffel was er ook. Als ik overdag weleens een gevoeligheidje met haar bespreek, dan zegt ze: “Kom es hier” en dan geeft ze een hug.

Na afloop ging het feestje nog een poos door. Ik raakte buiten in gesprek met iemand die in z’n eentje op z’n hurken tegen de muur geleund zat. “Gaat ’t goed?” Vroeg ik. Zeker, hij trok zich even terug. Niks mis mee toch. Had ie af en toe nodig. Had het nodige meegemaakt. Hij had zich er bij neergelegd dat een relatie er voor hem niet meer in zat. “Ik ben verstokt vrijgezel geworden.” Later in ’t gesprek zei hij: “Oh, ik zou best wel weer een mokkel willen hoor.” “Amsterdammer zeker?” vroeg ik. “Geboren en getogen Jordanees.”

Iets in zijn verhaal ontroerde mij. Toen we naar binnen gingen, wilde ik hem, ongeremd door de borrel en geïnspireerd door Knuffel een hug geven. Voor ik het wist zat ik in een octopusachtige verstrengeling. Overal armen en handen. “Wat heb ik dit lang niet gevoeld,” zei hij. Ehm, (ik ook niet trouwens) dit was toch niet helemaal wat ik bedoelde met mijn hug. Gelukkig voelde hij het na ongeveer 6 tellen aan en liet los.

Terug in de borrelruimte schoot ik Knuffel aan, om mijn laatste gevoeligheidje met haar te bespreken. “Ik heb net gehugd met een onbekende en hij vatte het een beetje vrij op.” “Wie was het?” Vroeg Knuffel. “Ja, dat weet ik dus niet, oh, daar heb je hem. Kijk zo ging het.” Ik liep recht op hem af en daar waren meteen weer die armen en handen. Weer zes tellen. Hij leek feilloos te snappen dat het hier om een demonstratie ging, waar hij gewoon weer even van profiteerde. Beneveld als ik was vond ik het wel grappig. Hij liep weg en Knuffel wilde er het fijne van weten. Hij was nieuw bij de club.

Later zei ik tegen hem: “Ik hoor ‘tot mijn schrik’ dat je hier op hetzelfde dagdeel bent als ik.”

Bij het weggaan zei hij: “Als we elkaar weer tegenkomen, is dit gewoon niet gebeurd. Oké?” Dat vond ik een sportieve geruststelling.

Ik hoop niet dat mijn hug iets bij hem heeft aangewakkerd, waar hij zich nou juist bij had neergelegd. Straks zit hij avond aan avond achter een datingsite en raakt hij verzeild in allerlei enerverende situaties, op zoek naar zijn mokkel.

En ik? Wat voor een ware er ook op mijn pad komt: als hij in ieder geval maar acht armen heeft.

Lees verder!

Eigenlijk voel ik mij hier nog steeds niet helemaal op mijn plek. Ik kan niet eens een ‘goed bedoelende man’ van een ‘niet goed bedoelende man’ onderscheiden. Het afspreken met iemand voelt alsof ik mij naar de slachtbank begeef. Wel leuk hoor, maar ik ben zo bang! Niet alleen, omdat de bedoelingen van iemand misschien niet oké zijn, maar ook omdat je beoordeeld wordt en misschien afgewezen, alsof het aan jou ligt dat het niet klikt!

Het zal duidelijk zijn: ik ben niet het toonbeeld van zelfvertrouwen. Toch kan ik vol overtuiging zeggen dat ik de paar dates die ik nu heb meegemaakt - ondanks dat we ‘elkaars type’ niet bleken te zijn - leerzaam, leuk en gezellig heb gevonden. Ik ben er wat mee opgeschoten! En ik hoop de ander ook.

Ik begin weer grip te krijgen op wat ik wel en niet wil en dat ikzelf degene ben die bepaalt wanneer ik mijn grenzen verleg of versoepel. Het belangrijkste was dat ik merkte, dat het werd begrepen. Het is vaak niet zo zwart-wit. Het is een spel, ik ben geen pion, ik ben een speler! Dat heeft al gemaakt dat ik me steeds beter op mijn plek ga voelen hier.

Dus, dank jullie wel dates, voor die ervaring!

Lees verder!

Als je aardig reageert op een onzekere en ingaat op het verzoek om contact, dan loop je het risico, dat je er nooit meer vanaf komt. Je hebt het misschien niet meteen door. Het lijkt leuk en grappig en spontaan en dat is het misschien ook in het begin, maar op een goed moment dringt het tot je door dat de ander meer wil, sneller, vaker en langer en dat je jouw eigen tijd, aandacht en wensen aan het inleveren bent, zonder dat je het gevoel hebt dat je er iets voor terug krijgt.

Er was laatst iemand heel aardig tegen mij… Ik werd geconfronteerd met mijn eigen grote onzekerheden… Ik was helemaal niet opgewassen tegen zo’n evenwichtige persoon. En oh, wat verlangde ik ernaar dat ik dat wel was en wat was ik bang om die aardigheid kwijt te raken… En ziedaar ik raakte het kwijt. Het verdween, zo in het niets… Ik beet op mijn vingers om geen briefjes meer te sturen… Ik wilde het zo graag tastbaar houden.

Waarom heb ik er geen vertrouwen in dat mijn leukste man van de wereld er wel een keer zal komen? Waarom is het eigenlijk niet gewoon goed, zoals het nu is? Ik loop weg voor mijn eigen leven... Ga zitten! Kalmeer! Neem een kop thee! Koester je leventje… wees aardig voor jezèlf!!!

Wat zo’n aardige volgens mij zou moeten doen op het moment, dat hij (of zij) merkt met zo’n onzekere van doen te hebben. Gek genoeg heb ik het op mijn beurt ook wel eens bij de hand: Een knoop doorhakken en het allerbelangrijkste: dat meedelen! Pats boem!

Ook al is die onzekere nog zo aardig :-).

Lees verder!

Goed, daar zit ik dan. Gescheiden. Alleen. Kinderen bij pa. Ik heb mij een paar jaar lang stoffig gevoeld. En ineens ging het licht weer aan en zag ik in dat er leven mogelijk is na de breuk. Het feit dat alle mensen hier op de site zich laten zien en aangeven dat zij net als ik open staan voor contact, helpt wel mee.

Langzamerhand wordt mij echter wel iets duidelijk: het is hier géén snoepwinkel! De contacten zijn niet te koop! In het begin, nu een aantal maanden terug, waande ik mij in een soort warenhuis waar je kon kiezen uit een groot aanbod. Kan ook! Maar de gekozene laat zich niet zomaar mee naar de kassa slepen om ingepakt te worden en meegenomen… (op een enkele zuurstok na).

In dit warenhuis besluit het favoriete ‘object’ zelf in hoeverre het met je meegaat. En ik maar trekken: want ìk wil weer léven na de breuk. Lachen, huilen, liefhebben, de hele rataplan. Maar… ik geloof dat ik mijzelf nu in de situatie heb gemanoeuvreerd, dat ik aan twee kanten iets moet laten varen. Ik heb het niet in de hand. Niet wat achter me ligt en niet wat komen kan. Daar zit ik nu.

Lees verder!

Je bent niet de eerste in mijn leven door wie ik op een goed moment geraakt word. Maar het is wel weer gebeurd, toen ik je sprak aan de telefoon. Alle registers gingen open en alle gevoelens kwamen de koffer uit. En dan heb ik je nog niet eens gezien. Misschien verandert er dan wat. Ik denk het niet, het is al te laat. In mijn fantasie ben ik al helemaal met je aan de haal gegaan. Ik heb mij al helemaal overgegeven. Nu al. En misschien vind je mij wel.. helemaal niet leuk.

Je zou contact met me opnemen, maar je liet niks meer van je horen. En nu zit ik hier temidden van mijn uitgepakte emoties en kwetsbaarheden. Zie dat maar weer eens in de koffer te krijgen. Mijn éénpersoonskoffer wel te verstaan. Volgende keer hou ik de koffer dicht. Wat er ook gebeurt. Eerst een kop koffie samen en dan zien we wel weer. Inmiddels heb ik met iemand koffie gedronken en de koffer thuisgelaten. Wel zo rustig, heel gezellig en verrassend anders dan ik mij had voorgesteld.

Dit was deel drie van mijn beginnersblues. Hierna ga ik mij storten in het bruisende dating-gebeuren!?! Rechtop lopend, bewust met een zelfportret in mijn profiel en m’n emoties volledig onder controle. Mocht mijn blog een paar weken uitblijven, dan … dan … ben ik boodschappen aan het doen, aardappelen aan 't schillen, wasjes aan 't draaien, uit werken, enzovoort en.. zo.. voort...

Lees verder!

De eerste tango les laat even op zich wachten. In het voorjaar gaan er weer nieuwe cursussen van start. “Er is een groep voor vaste paren en een groep voor singles,” heb ik me laten vertellen door een ervaringsdeskundige op een feestje. “Bij de singles zorgen ze ervoor dat je steeds wisselt van partner, om te voorkomen dat je voortdurend met iemand danst die het niet zo goed kan.” Mijn belangstelling neemt terplekke af. Wisselen van partner; dansen met iemand die het niet zo goed kan? Wáár komen ze voor?

“Is er ook een groep voor alleen vrouwen?” vraag ik. “Gewoon met z’n allen voor de spiegel. Dat zag ik laatst in de schouwburg.” Nee, daar wist hij niets van. Ik hoop dan maar dat ik in die single groep iemand tref, waarmee de chemie een beetje in orde is. Iemand die er op dezelfde manier de grap van inziet als ik. Het is een prachtige dans. ’t Is kunst, toch? Meer dan pasjes alleen. Lichaamstaal. Je leeft je in en dan is er ook nog de interactie met je danspartner.

Stel dat de meester of juf de opdracht geeft dat ik licht achterover geleund, hem schuin omhoog, sensueel in de ogen moet kijken… dan wil ik dat mijn partner nèt niet in de lach schiet en zijn gezichtsuitdrukking strak in de plooi houdt… Het is precies die beheersing die ’t prachtig maakt! Maar als hij, op het moment dat ik mij concentreer op die opdracht, bevangen wordt door de spierverslappende gedachte: “Oh, ze wil wat van me! Straks even d’r telefoonnummer vragen.” Nou ja, dan ben ik weg! Naar het toilet, naar de garderobe, naar huis!

Lees verder!

Als ik ergens gespannen van word dan is het wel een zelfportret maken met behulp van de zelfontspanner voor een datingsite. Zondagmiddag, niemand anders thuis. Even oriënteren op zo’n site. Daar heb je het al: moet je eerst van alles over jezelf vertellen. Wat een confrontatie. Who the hell am I? Gelukkig helpen de vragen mij een heel eind op weg. Dan volgt de mogelijkheid om een foto te plaatsen en in mijn hele digitale archief is helemaal niets van mezelf te vinden wat maar enigszins appeal heeft. Dus haal ik op diezelfde zondagmiddag het fototoestel erbij.

Ik wil graag een foto met een beetje natuur op de achtergrond. Ik ga met mijn toestel in gestrekte arm, op het balkon van mijn eenvoudige flatje staan en probeer lachend, die ene boomkruin erbij op te krijgen. Op dat moment zie ik mijn buurvrouw van schuin beneden, die haar sigaretje staat te doen. Hé, dag buurvrouw. Ik ken haar verder niet, maar ik weet niet hoe hard ik moet doen alsof het niet was wat ze zag. Rustigjes druip ik af naar binnen.

Hoe ik het ook wend of keer. Ik ben voor mijzelf eigenlijk anti zelfportret op een datingsite. Het benadrukt zo, dat er geen hond is die mij appetijtelijk op de digitale plaat weet te zetten. En wat voor een indruk maak je dàn? Na 45 pogingen met de zelfontspanner binnen in de weer te zijn geweest, vind ik, dat ik er zelf ook niet toe in staat ben. En bij elke volgende poging straalt de teleurstelling meer van mijn gezicht af. Op zich geen irreële voorstelling van zaken, maar dat is toch niet wat ik nu wil laten zien. Dit is een nieuw begin.

Heel soms zie ik, nu ik met een door mij voldoende verklaarde foto binnen de poorten ben, een goed geslaagd zelfportret. Dan denk ik: wat een raar taboe leg ik mijzelf toch op. Je kunt er best heel veel mee zeggen.

Lees verder!

Er worden af en toe van die fantastische date-ervaringen beschreven met alles erop en eraan en dan spreekt er ook nog een beetje achteloosheid uit: het was great, maar ach… het was maar een date!

Ik ben al blij dat ik beken dat ik… een beetje wil rommelen met het idee dat… het misschien mogelijk is dat ik in de tweede helft van mijn leven nog in de herkansing kan. En dan het liefst meteen in de vorm van een stevige verkering. Die flitsende verhalen brengen me wel een beetje in verwarring. Is ‘verkering willen’ nog wel van deze tijd?

Gisteren zag ik in de supermarkt een jonge vrouw lopen. Helemaal tiptop verzorgd, al bellend zocht ze de ontbijtcrackers, weet ik veel, en waar had ze het over? Luid en duidelijk: mannen! Niet één man, nee mannen! ‘Ja, dat zijn van die mannen, die denken dat ze….’ Verder heb ik het niet gehoord. Maar die blik erbij en dat loopje en die houding…

Oké… en daar wil ik dus ook naar toe werken??? Onweerstaanbaar kunnen schiften en keuren en op het moment dat ik dat wil: verslinden…Te beginnen bij de magere ontbijtcrackers voor de komende drie jaar. Tot die tijd wacht ik nog even met leven... of ik ga iets minder onweerstaanbaar een beetje gezelligheid niet uit de weg.

Lees verder!

Ken je dat? Dat je een beetje prikkelbaar, onverschillig en afwezig bent rond kerst? Er wordt van alles georganiseerd, je hoort erbij en doet gewoon mee, of je hebt de tijd aan jezelf. Maar er knaagt wat, het zeurt.

Het zijn de reclames ….van fragrances….lingerie….spannende outfits….alcoholische drankjes, genuttigd in romantische settings… de vluchtige kus op de ontblote schouder, ruggelings gekronkel gehuld in zwart satijn…en heel zachtjes loop ik het volautomatisch mee te zingen in de supermarkt: all I want for Christmas is you…

Maar er ís geen ‘you’, ik ben ook niet zo perfect en ik wíl helemaal niks! Gewoon rust en gezelligheid zoals altijd. Aandacht voor wat er wel is, geen geknaag, geen gezeur! ’t Is vast veel leuker om in de eerste maanden van het nieuwe jaar iets met iemand af te spreken. Een date zonder die overvloed aan geromantiseerde entourage. Gewoon jij en ik met belangstelling voor elkaar, inclusief het imperfecte.......

Lees verder!