Bij sommige foto's op de ledenpagina heb ik altijd de neiging door te klikken naar wie erachter zit. Dat is het effect van het eerste beeld van jou. Het raakt me, trekt aandacht, maakt nieuwsgierig. Het kan je blik zijn, een aparte compositie, de kleuren, je lach. Wat het ook is, nog voordat ik leeftijd of woonplaats heb gezien, heeft mijn vinger de muistoets al ingeklikt.

Lees verder!

Ik heb helemaal niets met het fenomeen huwelijk. Achterlijk instituut. Waarom zou je het doen? Er is maar één echt goede reden voor te bedenken: feestje! Wat is een trouwdag leuk! De twee keren dat ik in het middelpunt stond, waren topdagen. De herhaling meer dan waard.

Ik heb aan beide dagen erg fijne herinneringen. Niet alleen is het gevoel voor je partner super op die dag, het is ook heerlijk al die aandacht samen te beleven. Iedereen is lief, aardig en bijzonder. Je lacht, zoent en zingt je gek, danst de sterren van de hemel en hebt ongelofelijk veel plezier. Het gevoel dendert dagen door in je lijf. En verdwijnt eigenlijk nooit.

Lees verder!

A_tje vindt het een beetje makkelijk van mij om blogs te schrijven met reacties op andere blogs. Ze zegt: "Ik zou het wel leuk vinden jouw ervaringen in datingland te lezen." Dat snap ik, want die ervaringen zijn ook erg 'leuk'. En  al geschreven.... De laatste twee jaar heb ik meer dan 85 blogs geplaatst over mijn ervaringen in datingland. Die kun je allemaal hier lezen. Niet vervelend bedoeld hoor…:-)

Dit is blog 88. Bijzonder getal, zeker in relatie met mijn geboortedatum. En ook dit blog is een reactie op anderen. En deels, net als de vorige keer, eigen ervaringen. Ik voldoe namelijk graag aan de wensen van anderen...

Lees verder!

Hoe zou het zijn als je een half jaar niet op deze site bent geweest en dan weer terugkomt? Ik weet het niet, maar Marjelle gaat het ervaren. En dat lijkt me best een spannende gebeurtenis. Is het datinglandschap in zes maanden tijd veranderd? Nee, dat niet. Maar toch merk en voel ik kleine veranderingen. Ik lees ze tussen de regels van de bijzondere blogs die hier met regelmaat verschijnen. Ik vind dat een interessant fenomeen. En daarom ga ik de komende tijd reageren op de blogs van mijn medeschrijvers. Te beginnen met Marjelle.

Lees verder!

We nemen 34 singles (M/V) in de leeftijd van 40 tot 60 jaar.
We stoppen ze in een super-de-luxe hotel waar het ze aan niets ontbreekt.
We zorgen elke dag voor zon en temperaturen rond de 25 tot 30 graden.
We geven dag-en-nacht gratis drank en eten, hoeveel je maar wilt en wat je maar wilt.
We bieden een uitgebreid activiteitenpakket variërend van excursies, tennistoernooien, dansnachten, sportschool en sauna.
Laat dat zeven dagen en nachten bij elkaar komen. Wat is het resultaat?

Daar was ik ook heel benieuwd naar. Ik heb weinig vooroordelen, maar twee heb ik er wel: single-vakanties zijn niets voor mij. En all-inclusive in een Turks hotel… als ik 80 ben misschien. Dus stond ik toch wat onwennig op Schiphol afwachtend te kijken naar mijn reisgezelschap. Ik zag: wat oudere mannen (ik bleek de jongste te zijn), nerveuze vrouwen (waarvan enkelen met z’n tweeën waren gekomen), een relaxete reisleider met tennisballen en een gezelschap dat elkaar toch al heel snel opzocht.

Die nacht arriveerden we om 2 uur in het hotel. We keken vol bewondering naar het helverlichte gebouw. Alle foto’s waren waar, dit was luxe. En bij luxe hoort een open café waar je nog uitgebreid kon eten. Om half vijf zocht ik mijn bed op. De eerste nacht was goed begonnen.

Eigenlijk ging het die hele week zo. Tussen de 34 hoog opgeleide singles waren er velen waar een goed gesprek mee te voeren was. Op het strand en in de disco ontstonden amoureuze aangenaamheden. Wie iets wilde ondernemen, vond altijd gezelschap. Wie alleen wilde eten, werd vriendelijk met rust gelaten. Niets moest, alles mocht. En dat is erg fijn.
Stop je mensen bij elkaar, dan ontstaan er interessante groepsprocessen. Zeker na een dag of vijf hadden de psychologen onder ons food for thought. Irritaties, rare blikken en routineus roddelen wisselden elkaar af. Maar we zijn hoog opgeleid en lieten het ons plezier niet bederven. In tegendeel.

Samengevat: ik had een topvakantie. Geweldig gegeten en gedronken, rustig relaxed, zalig gezoend en… ik ben twee vooroordelen kwijt.

Lees verder!

Twee kilometer voor de finish. Nog steeds heb ik haar niet gezien. Ik kan me toch nauwelijks voorstellen dat ze voor me loopt. Als dat zo is heeft ze een verrekt goede conditie. Dat is prettig, dan heb ik iemand om me aan op te trekken. Het beste loopmaatje is diegene die iets harder gaat. Maar toch zou ik haar graag voor de eindstreep inhalen. Na alle virtuele intensiteit van de afgelopen dagen, heb ik sterke behoefte haar fysiek te zien.

Een week eerder heb ik ruim 70 minuten hardgelopen, als ik bezweet thuis kom. Ik pak mijn iPhone van mijn bovenarm en Twitter het resultaat. Ik heb ook mail en lees: “Hoi Willem. Ik zie in je profiel en op je website dat je liever niet alleen wilt hardlopen? Ik heb dat ook. Als dat nog steeds zo is, wil ik best met je meelopen. Kim.”

Nog een kilometer te gaan. Kim belt. “Ben je er al? Ik ben er bijna. Volgens mij nog vijfhonderd meter. Ben je vlakbij?” Vijfhonderd meter… damn, ze loopt echt hard. In een uitademhaling, hijg ik ‘ben er bijna’ en versnel voor de laatste keer mijn pas. Beter nu niet op mijn pols kijken. Mijn hartslag zit zwaar in het rood.

Gedoucht en opgedroogd pak ik mijn laptop en antwoord Kim. Er ontstaat een mailwisseling. Over hardlopen uiteraard, maar ook over andere belevenissen in het leven. Interesses, literatuur, films en de politieke schermutselingen tijdens de Algemene Beschouwingen. Voor ik het weet vliegt de avond voorbij en is het twee uur ‘s nachts als ik vol van Kim mijn bed instap.

Nog 250 meter. Het einde van de wedstrijd is een lang recht stuk op de boulevard. Er staan links en rechts hekken. Tientallen mensen klappen en juichen me naar de finishlijn. Ik kijk nauwelijks naar ze, maar staar recht vooruit. Op zoek naar een witte pet boven een rood shirt.

De avond na de virtuele ontmoeting gaan we onverminderd en even intensief verder. Onze vingers rennen over het toetsenbord. Al snel uiten we de wens het samen hardlopen in de praktijk te brengen. “Ga je zondag ook naar de wedstrijd in Noordwijk. Vind ik wel een leuke eerste date”, stelt Kim voor. “Absoluut origineel”, zeg ik. “Daar houd ik van. Waar spreken we af?” “Bij de start lijkt me het handigste. Ik draag een rood shirt en witte pet.”

Hijgend en struikelend bereik ik de finishlijn. Een rode mat registreert onzichtbaar mijn eindtijd. Absoluut een PR, maar die interesseert me nu niet. Ik buig voorover en rust mijn handen op mijn bovenbenen. Ik hijg de longen uit mijn lijf. Ongemerkt krijg ik een flesje sportdrank in mijn hand gedrukt. Een vrouw reikt me een medaille. “Wacht, ik zal hem omhangen. Dat heb je wel verdiend.” Ik duw me af en ga langzaam omhoog. Er verschijnt iets roods voor mijn ogen. En als ik helemaal rechtop sta een witte pet, met het logo van de organisatie. Daaronder een fris lachende gezicht. Kim hangt de medaille om, geeft me drie zoenen en fluistert in mijn oor: “Volgende keer lopen we samen.”

Lees verder!

Ik kijk op mijn horloge. Half tien. De zon nadert de horizon. Het is rustig op dit deel van het strand. Vreemd. Bijna niemand van alle mensen die ik heb uitgenodigd is aanwezig. Ik begrijp er niets van. Van de week waren er rond dit tijdstip al meer dan dertig man. Marjolein is er ook niet. Zou ze wel komen? Mijn gedachten malen en malen.

Het is woensdag 29 mei. Ik ben geslaagd. Een zelf georganiseerd strandfeest moet het diploma en het einde van de middelbare schooltijd vieren. Maar wat is een feest zonder feestgangers? Ik kijk vriend N. aan. Samen hebben we kratten bier, vele flessen fris en een geluidsinstallatie naar dit afgelegen deel van het strand gesjouwd. “Begrijp jij er iets van?”

Elf uur. De zon is al vijf kwartier achter de horizon verdwenen als plotseling tientallen klasgenoten onze plek weten te vinden. Sommige lopen, anderen proberen door het mulle zand te fietsen. Er gaat een energie van de mensen uit die niet vanzelfsprekend is. “Heb je het gezien?” “Wat verschrikkelijk hè?” “Juventus moest winnen, vanwege alle doden.” “Ze hadden de wedstrijd nooit door mogen laten gaan.”

Langzamerhand begrijp ik wat er aan de hand is. Natuurlijk, de Europacup 1 finale is vanavond. Daarom is iedereen laat. Maar zo laat? Om tien uur hadden de meesten hier kunnen zijn. En zeker de niet-voetbalfans hadden al lang en breed met ons mee moeten drinken. Maar ook zij zaten aan de buis gekluisterd bij wat later het Heizeldrama ging heten. Net als Marjolein.

Ze komt stralend het strand op. Na het televisietumult heeft ze zin in dit feest. Naast haar staat haar vriend. Ondanks die teleurstelling loop ik ze enthousiast tegemoet. Ik geef ze bier. Ze vertellen over wat ze samen zagen.

Later die nacht lopen Marjolein en ik langs de branding. In de verte zijn de feestgangers rustig geworden. Haar vriend dommelt bij het vlammende kampvuur dat we met z’n allen maakten. De branding overstemt de geluiden van onze gedachten.

Opeens pakt Marjolein mijn hand. We staan stil. Ik tril van binnen. “Dank je wel voor je mooie brief”, zegt ze. “Ik vind jou ook ontzettend lief. Echt heel lief. En ik denk dat we samen heel gelukkig kunnen worden. In ieder geval zou het heel leuk zijn. Maar vanavond, toen ik samen met A. naar de wedstrijd keek, realiseerde ik me dat hij en ik nog meer bij elkaar passen. We zijn al heel lang samen. Ik zou niet weten wat ik zonder hem moet. Het spijt me.”

We lopen verder. Ik zeg niets. Denk niets. Alles is even stil. Alleen de branding kabbelt door. Ik lik mijn lippen en proef het zout.

Lees verder!

We fietsen met z’n allen naar Texel. Zo’n vijftig pubers die zich absoluut geen puber meer voelen. De meesten zijn achttien. We hebben net ons eindexamen achter de rug. Of we geslaagd zijn weten we niet. Het antwoord op die vraag duurt nog een paar weken. Maar nu gaan we eerst de spanning van de examens, het schooljaar – beter gezegd zes schooljaren – van ons af feesten en fietsen.

We waaien in een lange geslingerde sliert over de weg, tegen de wind in. De eerste en de laatsten hebben zeker een afstand van 250 meter tussen zich in. Onze lange haren geven de snelheid aan. Langs de duinen, op naar het Noorden. Zo ver kan Den Helder toch niet zijn?

Ik fiets naast Marjolein. Zij is wat ouder dan de meeste meiden. Ze is slank, sportief en heeft bijzonder mooie ogen. Dat weet ik omdat ze veel naar me kijkt en dan lacht. Ze maakt me wat verlegen. Ik weet niet goed hoe te reageren. Marjolein heeft immers een vriend. Die zit op een andere school en is niet mee. Ik kijk nog eens opzij. En Marjolein kijkt terug. Opnieuw lacht ze met die stralende ogen.

Op de boot praat ik met twee vrienden op het bovendek. Af en toe kijk ik rond of ik Marjolein zie. Ik volg het gesprek nauwelijks goed. Plotseling zie ik in een ooghoek haar donkere haren verschijnen. Ze loopt met anderen uit de overdekte zaal naar buiten. Ik zie haar. Ze ziet mij. Kijkt omhoog, lacht schalks. Ik voel een kriebel in mijn buik.

Vijf dagen later. We fietsen met z’n allen naar huis. Texel was geweldig. Mooi weer, goede gesprekken, dansen tot de morgenstond en herinneringen verzamelen. Marjolein en ik fietsen weer naast elkaar. We hebben de wind in de rug. We vertellen elkaar onze belevenissen en ervaringen op Texel. We vragen niet waarom we elkaar de hele week niet spraken. Dat gebeurde. Van een afstandje bekeken we elkaar en voelden dat het goed was. Ons moment komt nog.

Lees verder!

Het zweet gutst langs mijn slapen en over mijn rug als ik naast haar ga zitten. Ze start de auto, de airco begint te loeien. Ik ril en zeg: “Wacht even. Dit lijkt me geen goed idee. Ik ben nog zeiknat. Eerst even uitwasemen.”

Ik stap uit en loop langzaam om te drogen. Er komen nog steeds hardlopers voorbij. Net zo bezweet als ik. Erger zelfs, ze lopen grotere afstanden. Ik heb 7 kilometer afgelegd in een mooie tijd. Op weg richting de twee doelen die ik mezelf heb gesteld: 10 kilometer in september, de halve marathon in maart. Sommige lopers hier draaien hun hand niet om voor 10, 14 of zelfs 21 kilometer. Oud en jong, man en vrouw, ze flitsen langs me heen. Op weg naar hun finish, kijk ik ze bewonderend na.

Hardlopen is een echte solosport. Ook tijdens een recreatiewedstrijd ben je toch vooral met jezelf bezig. De mensen om je heen zijn ‘haas’ of doelwit. Ik baal als een zestiger me voorbij snelt en ik vind het – tijdens hardlopen – vervelend de billen van een voorgangster te bekijken. Ik wil er langs, er "overheen". Mijn lichaam wil of kan dat echter niet. Is sterker dan mijn wil. Nog wel. Wacht maar tot de laatste kilometer.

In die laatste kilometer geef ik alles. Zeg bemoedigend tegen een dame die me eerder inhaalde maar nu op wandeltempo is overgegaan: “Je bent er bijna.” Wel achter mij, denk ik er bij. Toch raar, om de plaatsen vooraan doe ik nooit mee, maar de strijd met tempogenoten wil ik niet verliezen. De wedstrijd in de wedstrijd. Meestal verlies ik, maar ik geef me niet gewonnen.

Uitgezweet ga ik in de auto zitten. We rijden weg en ik vertel over het volgende doel. De Singel-loop in Gouda. “Ik loop dan 10 kilometer, en zes maanden later de halve marathon.” Ze kijkt me van opzij aan, vragend en zegt: “Waarom ga jij aan een single-loop meedoen? Wíj zijn nu toch samen? Of ga je ook nog naar andere single-activiteiten?”

Lees verder!

De laatste weken is het stil van mijn kant. Qua nieuwe verhalen bedoel ik. De stilte heeft uiteraard alles met mij te maken. Na het einde van mijn laatste ‘relatie’ ontstond een nieuw samenzijn. Onverwacht, maar wel uit een date. En dat gaat goed. Deze dame wil liever niet dat ik over haar schrijf, en dat respecteer ik uiteraard.

Ik hoef natuurlijk niet alleen te bloggen over daten, relaties en het single-leven. Er is meer in het leven dan dat. Maar toch merk ik dat ik andere verhalen lastiger vind om aan het toetsenbord toe te vertrouwen. En zeker niet op deze site, waar de blogs toch vooral in het teken staan van de ontmoeting, de dwalingen der liefde en de altijd interessante verschillen tussen mannen en vrouwen.

Ik heb het wel geprobeerd. Mijn laatste blog was daar een voorbeeld van, hoewel de romantiek niet ontbrak. Maar wie zit er te wachten op meer hardloopervaringen? Sinds mei ben ik na een jaar afwezigheid weer gaan rennen. Mijn eerste vijf kilometerwedstrijd zit erop en in september loop ik een tien kilometer. Volgend jaar de halve marathon. Dat is het plan. Maar het wemelt van de hardloopblogs, waarom zou ik er een toevoegen?

En zo zijn er meer bezigheden waarvan ik me afvraag wie er op mijn verhalen erover zit te wachten. Wie wil weten welke films ik heb bezocht? Elke woensdag staan er goede recensies van professionele filmkijkers in de krant. Hetzelfde geldt voor theaterbezoeken en concerten. Ik lees tegenwoordig veel boeken op de iPad, veel meer dan van papier. Maar recensies over en tips voor boeken geven… Daar zijn genoeg andere sites en kranten over te vinden.

Ik denk regelmatig aan deze site. Voor de profielen heb ik geen belangstelling, maar ik mis het schrijven wel. De vraag luidt echter: is mijn leven interessant genoeg om via blogs te delen? Het is ongetwijfeld net zo interessant of oninteressant als dat van jou. Waarom schreef ik wel veel en makkelijk over singleleven, dates en relaties? Ook daar zijn toch meer dan genoeg websites over te vinden. Er worden zelfs boeken over geschreven en die vliegen als warme broodjes over de (digitale) toonbank.

Tsja. Wat nu?

Lees verder!

Ik voel mijn kuiten. Vooral de rechter is er zwaar aan toe. Ik strek langzaam mijn been waardoor mijn voet geleidelijk boven de waterspiegel uitstijgt. De druppels glijden via mijn hiel, terug het hete water in. Het rekken is voelbaar aan de achterkant. Mijn spieren vertellen me nu, en zeker morgen, dat ik een uitslover ben. Maar wel op de goede weg.

Volgend jaar maart wil ik een halve marathon lopen. Noem het mijn invulling van de middenlevenwending. Je hoeft er geen motorrijlessen voor te nemen. Drie weken geleden volbracht ik na zes weken trainingsopbouw mijn eerste vijf kilometer sinds ruim een jaar. Afgelopen weekend liep ik er weer vijf. En vanavond zeven. Ja, ik weet het. Dat is niet verstandig. Dat zeggen mijn pezen ook. Maar het was wel lekker. Op 9 september staan tien Goudse kilometers op het programma, dus trainen is noodzakelijk.

Het bos in de schemering is overigens een bijzondere ontmoetingsplaats. Ik kom opvallend veel paartjes tegen. Sommigen innig verstrengeld op een van de vele bankjes die weinig verscholen op open plekken in het bos staan. Anderen kruipen al lopend nog dichter tegen elkaar aan om ruimte te maken voor mijn draf. Ik zie lachende ogen en stralende gezichten.

Verderop een ouder stel dat hand in hand kijkt naar de neergaande zon in de vijver waaromheen ik mijn rondje loop. Als ik ze voor de tweede keer passeer, staan ze nog steeds te genieten. Nu meer van elkaar dan van de verdwenen zon.

Ik loop mijn kilometers alleen. Net als de lopers die ik passeer. We hebben slechts aandacht voor onze ademhaling, de stronken in het bospad en de aanmoedigende stem of muziek in onze oren. Zo anders dan de niet-lopers in het bos.

Van de rand van het bad pak ik mijn glas wijn. Neem een slok en strek de tenen van beide voeten. Rekken en strekken. Je lijf voelen en ervan genieten. Dat doe ik vanavond zeker niet alleen. De stellen uit het bos beleven het ongetwijfeld ook.

Lees verder!

Ik lig te snoezen als een auto met grote vaart de straat inrijdt, gierend remt en stilstaat. De autodeur gaat open en drie seconden later met een grote klap weer dicht. Lekker, op zaterdagochtend. Iets meer rust had ik fijn gevonden.

De stilte is volstrekt verdwenen als mijn deurbel door het hele huis klinkt. Ik heb niets besteld, wie wil dat ik ‘s morgens vroeg de deur opendoe? Ik stap mijn bed uit, trek mijn badjas aan en haal sleutels uit mijn broekzak. Snel ren ik de trappen naar beneden, frommel de sleutel in het gat en open de deur.

Een auto staat half geparkeerd op mijn stoep. Vijftig centimeter van de voordeur prijkt de zilverkleurige bumper van de blauwe klassieker. Ernaast een vrouw in bijpassend blauw trainingspak met in haar hand een groot geel boeket. De blauw-gele combinatie doet denken aan de kleuren van mijn oude voetbalclub en woonplaats. “Goedemorgen, dit boeket is voor Willem.”

Mijn slaperige hoofd denkt na. Ik ben niet jarig, heb zover ik weet niets gewonnen en heb geen contract met een uitgever afgesloten. Wie in hemelsnaam stuurt mij een boeket? Ik zoek het kaartje dat verstopt zit tussen de veelsoortige bloemen en lees. Een glimlach verschijnt op mijn gezicht. De vrouw die nu met lege handen staat, lijkt hierop gewacht te hebben. Ik kijk haar aan, ze lacht terug en stapt in de auto. Ik sluit zachtjes de voordeur en loop naar de keuken op zoek naar een vaas.

Wat is het toch fijn om bloemen te krijgen. En wat doen we/ik het toch weinig. Het laatste boeket dat ik stuurde is al weer lang geleden. Te lang geleden. Door de veelsoortige digitale mogelijkheden verkiezen we vaak een SMS of mailtje om te bedanken, te feliciteren of even contact te hebben. Snel en makkelijk. Maar eerlijk gezegd gaat er niets boven bloemen, zeker niet als ze zo gracieus en glimlachend gebracht worden door een blauwkleurige bloemenbezorger in een blauwe bolide.

Lees verder!

"Ik durf het bijna niet te vragen, maar vergeet je je paspoort niet?”
Een week eerder stonden we voor noppes op punt van vertrekken. Maar zonder paspoort of rijbewijs heeft dat weinig zin. Vandaag hebben we alle papieren en documenten bij ons. Het is een stralend mooie dag, echt zo’n dag die ons lang bij zal blijven. Minstens zo gedenkwaardig als die omgekeerde dag, bijna acht jaar geleden. Vandaag zijn er echter minder mensen, geen getuigen en geen hoed. Vandaag gaan we scheiden.

Om tien voor tien staan we voor het statige advocatenkantoor in Amsterdam-Zuid. Tien over tien staan we weer buiten. De ondertrouw ging sneller, dat dan weer wel. Om de hoek is een taartjes- annex koffietent. Ze trakteert op een taartjesparade. We genieten van het zoets, gedenken de mooie jaren en praten over nieuwe liefdes, religie, cultuurverschillen en de spanning van een zwaard.
Als elke scheiding zo prettig zou verlopen als de onze, zou er meer met plezier gescheiden worden.
Natuurlijk, er is minder reden tot feest. Maar is er reden voor ruzie? Je hebt samen iets moois gedeeld. Om wat voor reden ook is het voorbij. Misschien heb je nog geprobeerd de relatie te redden. Een deskundige erbij gehaald. Heel verstandig, dat is een huwelijk waard. Maar op een gegeven moment is het op. Hoe jammer en pijnlijk ook. Voor een goede start van de rest van je leven is een harmonieuze afronding te verkiezen boven wrok en wraak. Het zal je nieuwe liefde(s) goeddoen, zelfs als je daar voorlopig nog even niet aan moet denken.

Ik denk nog vaak aan het begin. Twintig jaar geleden, toen ik Diana leerde kennen op het huwelijksfeest van een gemeenschappelijke vriend. We waren allebei in een relatie, en werden gevieren vrienden. De afstand was groot, maar de ontmoetingen talrijk en bijzonder. We deelden carrièreverhalen, babyperikelen en cultuurfascinaties. Kortom, we werden vrienden.

Zeven jaar later veranderde de situatie. Ik was single, zij werd single. Onverwacht stond ze alleen en charterde haar vriendenschaar om een nieuw huis thuis te maken. Ik die klussen haat, witte haar wc en douche. Een paar maanden later werd ik uitgenodigd voor een weekendje film, museum, theater en lekker eten. Net als vroeger.

Dat weekend in 1998 werd de start van een zeer intense relatie. Waarin ik buitengewoon gelukkig was en eerlijk gezegd deels nog ben. Een relatie waarin groei vanzelfsprekend was, het woord centraal stond en de liefde hoogtij vierde. En vanuit die liefde ook een nieuwe relatievorm werd gekozen. In 2009 gingen we ieder voortaan ons eigen weg. Omdat we elkaar samen niet meer konden geven wat we ieder voor zich in deze fase van ons leven nodig hebben.

De afgelopen twintig maanden reisden we alleen. Met en zonder paspoort. En vanaf nu ook zonder boterbriefje. Onze singlestatus is formeel bekrachtigd, met paspoort en taart. Om nooit te vergeten.

Lees verder!

We zouden vrienden blijven. En dat was ik ook volledig van plan. Na de eerste weken pijnverwerking nodigde ik haar eind januari uit voor een nieuwe ontmoeting:

“Zou je het aandurven weer iets af te spreken…:-) Zou ik leuk vinden. Wandeling in het bos of strand, ergens wijnen, museumbezoek… ik wil ook best een voorstel doen maar dan moet ik even weten of je wilt / kunt / zin hebt en wanneer je zou kunnen.”

Anna reageerde snel:

“Of ik het aandurf… ja, ik wel. Durf jíj het aan? Maar het is wellicht ook wel een beetje vroeg. Maar laten we even zien wanneer het uitkomt.”

Twee weken later deed ik een concreet voorstel, maar ze was dan skiën. Zes weken kwam de voorgestelde datum ook niet uit. “Andere keer?” Gisteren deed ik een nieuwe poging:

“In het kader van drie keer is scheepsrecht… Zou ik het nog steeds leuk vinden je weer te zien. Het is zes maanden geleden dat we elkaar troffen… Mooie herinneringen.”
Ik noemde wat data en eindigde:
“Laat maar weten. En laat het svp ook weten als je er liever vanaf ziet… Zou zomaar kunnen. Ik zal het je niet kwalijk nemen.”

Vrij snel kreeg ik antwoord:

“Zes maanden geleden dat we elkaar troffen? Dat klinkt lang en ook weer niet. Eerlijk gezegd ben je zo ontzettend uit mijn hoofd dat het raar zou voelen om met je af te spreken. Er zijn veel dingen, zaken, gebeurtenissen tussendoor gebeurd en het lijkt of ik dan weer terugkruip naar de tijd, waar ik helemaal niet naar terug verlang. Ik vond het destijds leuk met je. En we hebben het beëindigd en ik dacht dat we elkaar nog wel zouden zien, maar mijn gevoel om het willen om te zetten in doen, is verdwenen. Dus ik hou je leven een beetje in de gaten via je blogs, doe je bij mij ook denk ik. En dat is dat.”

Ouch. Dat deed me meer pijn dan ik verwachtte. Natuurlijk, het kan. Drie maanden vliegen voorbij en het leven gaat gewoon door. Nieuwe ontwikkelingen, gebeurtenissen en/of dates brengen je voordat je het weet in een nieuwe staat. Misschien wel in een nieuw ‘leven’.

Zelf verbreek ik nooit lijnen met mijn verleden. Dat wil overigens niet zeggen dat ik met iedereen actief contact houd. Soms bloedt het dood, soms verdwijnen herinneringen door intensere ervaringen. Ik besluit:

“Van alle mogelijke antwoorden had ik deze het minste verwacht. Het verdriet me een klein beetje. Maar fijn dat je het zo eerlijk vertelt.”

Ik neem haar ook niets kwalijk. Maar toch, het doet pijn. Anna’s vier laatste staccato korte woorden steken stotend in mijn buik. En – Dat – Is – Dat.

Lees verder!

De zon schijnt over de huizen, pleinen en straten. Ik ruik de geur van de zee en voel het zand tussen mijn tenen. Dwars door de duinen en parken van de stad, loop ik het voorjaar tegemoet. De geur van gemaaid gras kriebelt mijn neus. De weergaloos mooi ontluikende bloesem van de Japanse kersenbomen schittert. Een kleine ijsbeer gaat op ontdekkingstocht in de grote wereld onder de hoede van moeder Ilonka.

De lente is begonnen, de zomer nadert. 2011 wordt een geweldig jaar.

Nee, 2011 is al een geweldig jaar. Het begon voor mij iets minder, maar daarna is het alleen crescendo gegaan. Met alle mooie momenten en de paar tegenvallers die daarbij horen.

Mooie ontmoetingen gehad met bijzondere vrouwen. Een cougar ontmoet, na een dwaze start Fiona leren kennen, gemerkt wat het betekent als een vrouw verliefd op je is en dat in drie blogs vertelt, gedichten geschreven en blauwtjes gelopen, openhartige verhalen proberen te schrijven en nog allerlei belevenissen beleefd die ik niet in woorden heb beschreven.

Ondertussen ben ik gestopt met daten. Ben ik monogaam in het fysieke contact, zijn mijn twitter-contacten aan het opdrogen en leer ik meer en meer over mezelf van mezelf. En dat is ook goed. Want uiteindelijk is in elke relatie die je aangaat maar één constante factor. En dat ben jezelf. Hoe mooi en fijn de ander ook praat, schrijft, voelt, denkt, vrijt, filosofeert, lacht en verrukkelijk is. Hoe bijzonder de klik samen is en hoe geweldig je dat ook beleeft. Uiteindelijk is de verbintenis met jezelf bepalend voor je relatie met de ander.

Ik ben gelukkig met mezelf. Maar er is nog best wat te verbeteren. Aan mijn overtuigingen, beperkingen en gedachten over wat goed en fout is. Over wie ik ben en waar ik sta. Aan de balans tussen voelen en denken.

Binnenkort ben ik jarig. Ik voldoe meer en meer aan de kenmerken van de naderende middenlevenwending. Een welkome wending in een bijzonder jaar, dat is zeker.

Lees verder!

Ik date niet meer.

Is dat even schrikken. Ik moet er zelf ook aan wennen. De laatste date was drie weken geleden. Oké, dat is voor velen zelfs erg kort geleden, maar voor mij best een lange periode. Sinds januari had ik acht dates. Eerste ontmoetingen. Ik heb ook andere vriendinnen gezien, maar dat was geen eerste keer. Ik noem de eerste ontmoeting een date. Als we elkaar vaker treffen, zijn het afspraken. Inderdaad, een klein nuanceverschil. Ik weet dat sommigen elke afspraak met een potentiële liefdesrelatie een date noemen. Je voelt de eerste keer immers zelden vlinders vliegen. Maar dat kan later natuurlijk wel.

Ik moet zeggen, ik voel me erg prettig bij deze dateloze dagen. Misschien had ik het nodig. Even op een andere manier naar mezelf kijken dan via de spiegelende ogen van een vrouw. Even afstand nemen van de date als doel en meer op zoek gaan naar het doel van de date.

Je kunt je de vraag stellen of daten geschikt is als tijdvullende hobby. Dat is lastig te beantwoorden. Het is enerzijds leuker dan lezen. Veel tintelender dan televisie kijken. Veel bevredigender dan bier drinken. Anderzijds is daten ook vaak oppervlakkig. Zeker als de ontmoeting geen toekomst oplevert.

In die zin lijkt daten op seks. De eerste keer is heel vaak prettig, maar echt intiem en intens in elkaar opgaan, ontstaat pas na een paar keer. De eerste keer whisky drinken is best spannend, maar echt genieten doe je pas als je er vaker van geproefd en geroken hebt. En zo is het ook met daten.

Ik heb overigens geen nare ervaringen met eerste dates. Sommigen kregen zelfs een mooi vervolg. De meeste bleken echter eendagsvlinders. Die hebben een mooi leven, maar wel relatief kort. Daarom heb ik een besluit genomen. Een gewaagd besluit, zeker voor iemand die het laatste decennium nauwelijks vlinders voelde.

Voor mij geen dagvlinders meer. Ik ga voortaan voor vrolijk fladderende, alles versmeltende en de buitenwereld vergetende buikvlinders.

Lees verder!

Ze kostte me uren nachtrust. Ik had het er graag voor over. Overdag stuurde ze DM’s via Twitter. “Hoe is je dag?” ‘s Avonds stapten we over op de chat of Skype. Op een avond stuurde ze foto’s van zichzelf. Het was winter, maar wat ze mailde was zomers heet. En af en toe belden we. Als we in bed lagen. Urenlange gesprekken. Die ergens over gingen. En soms nog intiemer waren. Met haar durfde ik verder te gaan. Verder dan ik ooit eerder was gegaan.

Het was niet goed wat we deden. Ze had een relatie. Weliswaar nog niet lang, maar toch. “Ik weet niet hoe lang dit gaat duren. Het is nu mooi en bijzonder. Hij en ik hebben het leuk samen. Maar ik wil het contact met jou niet verbreken. Jij en ik, we zien elkaar nooit, dus doen we ook niets illegaal. Ik bedoel, bellen en chatten is toch geen vreemdgaan?”

Nee, vreemdgaan is het niet. Maar dat veranderde toen ze een avond dezelfde theatervoorstelling bezocht als ik. En we naast elkaar kwamen te zitten. Na afloop ging ze mee naar huis. “We hebben toch geen seks. Dan is het geen vreemdgaan.” Maar hoe heet het dan als je zo heerlijk met elkaar zoent?

Ze was een weekend met haar vriend en ik dacht: “Dit weekend is het laatste van hun tweeën. Ze gaat het uitmaken. Ik voel het.” Toen ik die maandag vroeg hoe het was gegaan, was ze enthousiast. “Ja, heel leuk weer. Ik wil hem nog niet kwijt.” Ze wist niet wat die opmerking met me deed.

Weken gingen voorbij. De intensiteit verminderde niet. Ondertussen datete ik verder, maar zat vol gedachten over een echte ontmoeting met haar. Een die verder zou gaan dan de kus en de foto’s. Die uitdrukking zou geven aan de telefonisch geuite wensen. Die helderheid zou verschaffen over de verwachtingen over en weer.

Die onvermijdelijke ontmoeting is nog niet geweest. Maar ik heb geduld. Ik weet dat ze op me wacht.

Lees verder!

In één van mijn eerste datingprofielen schreef ik:

Ze zeggen dat single carrièrevrouwen niet aan de man kunnen komen. Dat mannen ‘bang’ zijn voor vrouwen met goede banen… of dat de vrouwen te kieskeurig zijn. Dat laatste kan ik niet beoordelen, maar ik zou best kennis willen maken met een ‘carrièrevrouw’ die weet wat ze wil en zelfstandig de wereld aan kan.

Het leverde weinig reacties op. En als vrouwen reageerden, gaven ze aan dat ze geen carrièrevrouw waren. Alsof dat iets is om je voor te schamen…

Nu vind ik een carrière najagen niet per se noodzakelijk in een relatie. Wel vind ik het belangrijk dat er een wederzijdse belangstelling is voor veel onderwerpen. En dat betekent in mijn geval wel dat een hoge opleiding voor de hand ligt. Ik vind het gesprek, de gedachten en de gevatheden die je samen deelt erg belangrijk. Dat zegt niet per definitie dat je prof. dr. ir. of Mr. moet zijn. Soms helpt het wel..:-)

Een opleiding of een diploma zegt uiteindelijk heel weinig. Ik ken hoogopgeleide mensen waar geen zinnig woord uitkomt. Ik ken mensen zonder veel opleiding die spatten van de wijsheid. Op een datingsite met profielen ga je echter selecteren. En dan vallen mensen met de ‘niet-passende’ opleidingen eerder af dan zij die WO of HBO vermelden. ‘Downdaten’ is er dan niet bij.

Je kunt opleidingsniveau natuurlijk faken, net als je leeftijd. Je weet echter al snel wat iemand tussen haar oren heeft zitten door het taalgebruik, de hoeveelheid spelfouten en bij chatten de snelheid van reageren. Taalgevoel en woorden zijn voor mij te belangrijk om continu door spelfouten van de ander heen te willen lezen. Maar ook taalvirtuositeit zegt niet alles.

Ooit chatte ik met een schoonschrijvende vrouw die nooit fouten maakte in haar berichten. Ze bleek een niet-Nederlandse met dyslexie. Haar taalgebruik was echter perfect, haar woorden boeiend, beeldend en bloemrijk. We spraken af. Een topdate. Het smaakte naar meer. En zo geschiedde.

Na een paar weken waren we woordeloos.

Lees verder!

Na dat fantastische weekend in juli 2010 (zie magnetisch voelen) zagen we elkaar drie dagen niet. Er was – zonder aanwijsbare reden of afspraak – geen telefonisch of mailcontact. Maar ik dacht wel aan haar. Drie dagen lang was mijn hoofd vol van haar. Niet mijn gevoel, maar mijn geest nam me onderhanden. Piekerde of de exclusiviteit met Irene de goede beslissing was. Was het niet te vroeg om me nu al te binden? Het voelde misschien wel goed, maar waar waren de vlinders? Drie dagen lang gonsden de gravende gedachten in mijn normaal zo lege en rustige hoofd. Ik zag buiten mijn werk verder niemand, belde niemand, zat thuis op de bank, te malen.

En na drie dagen dacht ik: dit is niet goed. Dit wil ik niet. Dit is een verkeerd besluit geweest. Ik wil de rust terug in mijn hoofd!

We belden. Ik vertelde wat er binnen in mij gebeurde. Ze begreep het (zo leek het in ieder geval). En we verbraken het contact. Ik kon verder gaan op het maanden geleden ingezette pad van nieuwe mensen (lees vrouwen) leren kennen.

Even was er een gevoel van ruimte. Heel even. Want toen het piekeren stopte, en ik weer in mijn staat-van-mezelf-zijn kwam, kreeg mijn gevoel weer de overhand. Ik kreeg rust in mijn hoofd, maar mijn gevoel miste de bijzondere verbinding die ik bij haar had beleefd. En zo speelde ze opnieuw een rol in mijn dagelijkse leven, maar wel heel anders. De gevoelens waren niet bedreigend, maar waren warm en betrokken. Ik realiseerde me dat ik me teveel door mijn geest had laten (mis)leiden.

In een sms aan haar probeerde ik dat duidelijk te maken. Ik schreef dat ik verbaasd was. “Vorige week piekerde ik over jou en mij. Deze week denk en voel ik het. Verwarrend en fijn.” Een sms met verkeerd gekozen woorden. Ze begreep me verkeerd, werd boos en verweet me dat ik met haar gevoelens speelde. Uiteindelijk werden mijn excuses aanvaard en beloofde ik geen contact meer op te nemen. En geen blogjes te publiceren over nieuwe date-ervaringen op de plek waar zij ze las.

Dat doe ik dan ook niet. Behalve dan dit verhaal in twee delen. Dat ongelezen en ongepubliceerd een plek in mijn digitale archief krijgt. Om ooit geopend te worden door Irene. Zodat zij ooit weet wat er door mij heenging tijdens de intense dagen dat we samen waren. En wat er door me heen ging toen we niet (meer) samen waren.

PS Irene heeft recent toestemming gegeven voor publicatie. We zien elkaar regelmatig.

Lees verder!

Juli 2010

Irene was niet uit op daten. Dat had ze ook al heel lang niet gedaan. Ze was getriggerd door mijn blogjes. En daarop reageerde ze. Ik schreef terug. Zo ontstond een mailwisseling die uiteindelijk uitmondde in telefonisch contact. Dat heel anders verliep dan ik had verwacht. Veel rustiger, langzamer dan ik gewend was. Ik had het gevoel heel voorzichtig te moeten zijn, maar dat beeld klopte niet. Na enige tijd liep de snelheid van het gesprek op en ontstond een uitdagende conversatie.

We ontmoetten elkaar op het strand.De strandwandeling duurde niet lang. Bij de eerste gelegenheid besprongen we het matras van de loungebar. We praatten en bleven dat doen. Ondertussen kwam de witte wijn voorbij. Het kon helaas niet langer duren dan twee uur. Toen moest ze weg voor een afspraak met een vriendin. Maar we wilden elkaar verder leren kennen.

De volgende keer herhaalden we onze eerste ervaring. De regen verdreef ons echter van het matras, en onder een luifel voelde het toch anders. Toen het weer droog was, vervolgden we onze verkenning langs ons gevoel. Irene raakte me op een manier die ik nooit eerder had meegemaakt. De intensiteit van het voelen ging heel diep, het was haast magnetisch. We omhelsden elkaar uren en ik ontdekte gevoeligheden op plaatsen die dat niet eerder hadden meegemaakt. Het was moeilijk van elkaar los te komen. Dat deden we dan ook niet. Het voelde fantastisch en ik beleefde nieuwe ervaringen. Maar wel miste ik een aspect… in mijn achterhoofd voelde ik het opkomen: waar waren de vlinders in mijn buik?

We maakten een nieuwe afspraak. Ze kwam op zaterdag bij me thuis en alsof er geen dagen voorbij waren gegaan, hervatten we ons omhelzingsritueel. Ik schrijf ritueel, maar gewoon voelde het niet. Het vonkte. Opnieuw. Het zou een mooi weekend worden.

Irene had nog wel een vraag. Of eigenlijk verzoek. Als dit zo goed voelde, en we wilden elkaar beter leren kennen, dan wilde zij wel dat ik fysieke relaties met andere vrouwen opgaf. Een terechte vraag. Maar ook een lastige. Ik, die nieuwe ontdekkingen deed bij andere vrouwen, moest een – voor mij belangrijk onderdeel – vaarwel zeggen. In gedachten ging ik na wat het zou betekenen. De lichamelijke intimiteit was niet exclusief. Daar waren de anderen en ikzelf altijd open over geweest. Het zou niet makkelijk zijn ermee te stoppen, maar dat zou zich vast wel oplossen. Ik voelde Irenes blik. Haar ogen. De gedachten stopten. Mijn gevoel zei ja. Ik zei ja.

Lees verder!

Stel… We gaan op vakantie. Zeg… tien dagen. We zijn er met allemaal singles. Zes vrouwen en zes mannen. Ongeveer van dezelfde leeftijd, allemaal hbo/wo-niveau. Het is mooi weer. Er is van alles te beleven: wandelen, excursies, stedentrip, lekker eten, fietsen, auto huren. Maar een dag bij het zwembad of op het strand liggen lezen is uiteraard ook mogelijk. Je hebt een heerlijke hotelkamer met alle voorzieningen. Je hoeft niets, alles mag. Ga je dan mee?

Stel… Je bent op die vakantiebestemming. En elke ochtend heb je de gelegenheid om aan jezelf te werken. Door te leren en te ervaren hoe je in elkaar zit. Door te leren waar je sterke punten liggen en hoe je meer jezelf kunt worden. Door je bewust te worden hoe je meer ontspannen en met meer kans op succes een eerste date aangaat. Door te ervaren wat het betekent om voor een groep een presentatie te geven zonder dat zenuwen je optreden bederven. Door te oefenen in het schrijven van profielen op een datingsite. Ga je dan mee?

Stel… Je was op vakantie waar je aan jezelf werkte, terwijl je ook nog heel veel plezier had. Als je na die enerverende dagen weer thuis komt, merk je dat er veel meer in jezelf is veranderd. Je bent je bewuster van je sterke kanten. Dat merk je op je werk en daarbuiten. Dat merk je in het contact met wildvreemden en in het contact met gewilden. Je gaat op een andere manier contacten aan. Dates zijn leuker en succesvoller. Je vriendschappen verdiepen zich. Je bent meer jezelf, zonder stress, zonder spanning. Zou je dat graag willen bereiken?

Van de week vertelde iemand dat dit helemaal iets voor mij zou zijn. Het lijkt mij inderdaad enorm leuk zo’n vakantie te organiseren en de training/coaching te geven. Maar ga jij dan mee? En wat mis je nog in dit verhaal waardoor je helemaal overgehaald wordt om in te schrijven? Laat het me weten. Dan ga ik wellicht aan de slag!

Lees verder!

Het is zaterdag, de Amsterdamse gracht hult zich langzaam in het donker. Een voor een druppelen deelnemers binnen. Nieuwsgierige blikken naar het interieur, de grote vaten, de aanwezigen. Een hartelijk welkom. Rondje handen geven, naam noemen, de ander even aandachtig opnemen. Leuke kop. Mooie lach. Ken ik haar?

Als vanzelf splitst de grote groep zich in delen als het aantal aanwezigen stijgt. Opvallend genoeg voegen de mannen zich bij de mannen en de vrouwen bij de vrouwen. Mengen we niet? Standaardvragen en inleidende zinnen klinken. Waar kom je vandaan? Auto, trein of fiets? Kon je hem in de buurt kwijt? Wat doe je?

Acht mannen en acht vrouwen zijn op deze multidate afgekomen. Ieder is persoonlijk uitgenodigd. Interesses, leeftijd, opleidingsniveau… ze matchen grotendeels. Ook geen geheelonthouders. We krijgen het eerste glas jenever of likeur. Een proeverij als start van de avond is slim bedacht. Het ontspant en geeft spraakstof. De kleine glaasjes gaan langzaam naar de mond, de inhoud is sneller naar binnen gegoten. Lekker hè?

Op tafel staan naambordjes. Niemand wisselt stiekem de papiertjes om naast de eerste voorkeur plaats te nemen. We zijn een net gezelschap, we houden ons aan de regels. Het hoofdgerecht komt terwijl ik glazen wijn bijvul. Gesprekken verlopen vlot en vloeiend. Links en rechts van mij zitten boeiende vrouwen. Werk, wensen, kinderen en ervaringen met daten zijn voor de hand liggende gespreksonderwerpen. Af en toe een lach. Is er nog witte wijn?

Na het hoofdgerecht schuiven de mannen twee plaatsen door. Nieuwe buren is het devies. Braaf voeren we de instructie uit. Eén man wisselt niet van plaats. Heeft hij de ware al gevonden? Het dessert komt, we onderbreken kort gesprekken voor hapjes appeltaart of parfait. De laatste wijn in glazen. Koffie?

Het is redelijk laat als de meesten vertrekken. Drie zoeken elders een dansplek, anderen wandelen naar station, fiets of auto. De multidate is voorbij. We zijn een gezellige avond en nieuwe ervaring rijker. Mijn iPhone pingt. Een naamloos sms-bericht: “Waar zien we elkaar zo dadelijk?”

Lees verder!

"Wat denk je, zijn zij ook op hun eerste date vanavond?"
"Ja, dat moet haast wel. Zij is hartstikke opgedirkt. Hij ziet er netjes uit. Maar ze houden een iets te grote afstand tot elkaar. En het valt af en toe stil. Dan kijken ze wat ongemakkelijk."

De objecten van onze observatie staren stilletjes voor zich uit. Zij wrijft voor de zoveelste keer haar iets te korte rok strak en naar beneden. Ze zou eigenlijk even willen staan om alles weer in rechte lijnen te formeren. Maar de bank is net te laag. En te diep. Opstaan gaat haar niet makkelijk af. Dan moet ze eerst over de de stugge stof naar voren schuiven voordat ze zich van de zwaartekracht kan ontdoen. De bank en de stof van haar rok maken toch al ruzie. De bank wint en opnieuw trekt ze haar rok naar beneden. Echt ontspannen zit ze er niet bij. Hij kijkt naar achteren en wenkt de serveerster. "Nog twee wijn. En de rekening alsjeblieft."

Het chique café is een van mijn ontmoetingsplekken voor nieuwe dates. Vlakbij mijn huis, de haard is heerlijk warm. Als je de kans hebt de bank in te pikken, zit je heerlijk. Mits je geen korte rok draagt. Aan de andere kant van de haard staat een identieke bank.

Terwijl wij onze overeenkomsten onderzoeken en verschillen verminderen, vertrekt het stel tegenover ons. Snel wordt hun plek ingenomen door een ander paar. Ook zij zien elkaar voor het eerst, zoals blijkt bij de kennismaking. Een schuchter uitgestoken hand, drie afstandelijke zoenen naast het gezicht. Ik hoor twee voornamen.

Een nieuw kijkspel begint. Het knisperende haardvuur en de afstand naar de overkant maken het lastig hun woorden te volgen. Maar lichaamstaal zegt alles. Date en ik fluisteren elkaar doordacht dubbelzinnige dialogen toe alsof die uit hun mond komen. Ze vertrekken snel. We wensen ze een fijne nacht.

Wij blijven nog even. Het volgende duo neemt plaats op de bank naast de haard. Eerste date, dat zie je zo.

Lees verder!

Na veel flirtend heen en weer getwitter is het moment gekomen foto’s uit te wisselen. Van haar heb ik al een beeld. Haar Twitter-avatar spreekt boekdelen: fris, stralend, mooi.

“Ben jij dat op je profielfoto?” vraagt ze.
“Helaas,” zeg ik. “Dat is Colin Firth uit ‘A Single Man‘.”
“Ok… die zou ik toch moeten herkennen…..:-)”

Ik mail de foto’s. Nu is het lijdzaam wachten. Spannend.

“Hoezo lijdzaam wachten?” vraagt ze.
“Op een reactie… Kan nu alle kanten opgaan… Ik ben geen Colin Firth.”

Haar reactie komt snel. “Hm… ik denk niet dat je echt mijn type bent… om gelijk maar heel eerlijk te zijn… niks mis met je hoor! maar niet the type of man.”
“Ouch… maar ik waardeer je eerlijkheid. Wat mis je?”
“Geen idee eigenlijk. Vind één foto wel heel mooi…. ik heb geen idee… misschien wel omdat het onbekend is… kweenie.”
“Mooie foto, geen type. Onbekend… wat zou je willen weten?”
“Ik val op slanke mannen, groter dan ik…”

Mijn laatste tweet luidt: “Ik ben 182 cm.” Daarna blijft het stil.

Ik weet wel, het zegt allemaal niets. Ik neem haar ook niets kwalijk. Sommige foto’s spreken mij ook niet aan. Sterker nog, ik heb vrouwen leren kennen waar ik op basis van de foto nooit op was afgestapt. En die blijken driedimensionaal geweldig veel meer uitstraling te hebben dan in twee dimensies zichtbaar werd. Het heeft mij geleerd niet al teveel waarde te hechten aan de foto.

Die avond speeddate ik op Paiq. Na een leuk gesprek zien we twintig minuten later elkaars beeltenis. Een grote krullenbol lacht me stralend toe. Ik ben verkocht en schrijf: “Dit soort krullenbollen doen het goed bij mij.”

Het blijft even stil. “Je bent niet mijn type man, vrees ik.”

Het is duidelijk mijn dag niet.
“Je bent de tweede vandaag die dat zegt…”
“Ja? Lijkt me niet leuk. Maar je kent ons niet, dus trek het je niet aan.”

Dat doe ik ook niet. Ik ken de man op de foto goed.

Lees verder!

Hoe monogaam ben je in het virtuele voorspel? Anders gezegd, wanneer eindigt het en begint de onuitgesproken verwachting van exclusiviteit? Ideeën en verwachtingen daarover verschillen, zo blijkt uit enkele reacties.

Exclusiviteit in een relatie heb ik meermalen meegemaakt. Maar voordat er sprake kan zijn van kiezen voor elkaar, moet je op zijn minst elkaar zien, ruiken en in driedimensionale beelden voor je zien bewegen. Tot die tijd kun je een geweldige klik hebben, met elkaar de meest spannende woorden wisselen, verwachtingsvolle stiltes ervaren tijdens urenlange telefoongesprekken, maar dat zegt uiteindelijk helemaal niets.

Als je er zo in opgaat dat het energie vreet, al je aandacht vraagt en je de hele dag alleen maar aan de ander denkt… geweldig! Geniet ervan en droom je dromen. Waarschijnlijk maakt zo’n gebeurtenis de kans dat je op hetzelfde moment met iemand anders hetzelfde doormaakt erg klein. Maar soms gaat het anders…

Wie op een datingsite staat, loopt de kans dat mensen op je profiel reageren. Gelukkig maar, dat is toch een beetje het idee van jezelf etaleren. Nu gebeurt het helaas vaak dat mensen niet reageren op interesse-berichtjes van anderen. Ik ken en hoor die verhalen veelvuldig. Maak het zelf ook met regelmaat mee. Zelfs als je een perfect persoonlijk bericht stuurt, gebeurt het nog dat sommigen niet reageren.

Niet netjes, maar eerlijk gezegd snap ik niet reagerende vrouwen vaak wel. Sommige profielen zijn ook zo uitnodigend… Ga er maar aanstaan als profieleigenaar al die mensen op een nette manier te antwoorden. Zelf krijg ik niet zoveel reacties op mijn profiel. Het is daarom een kleine moeite netjes te reageren op belangstellende woorden. Het gebeurt weinig dat ik iemand direct ‘afwijs’, maar als dat gebeurt, is het met eigen woorden.

Soms, maar dat is toeval, heb je in dezelfde periode met meerdere vrouwen een virtueel voorspel. Pas op het moment dat je ze gaat ontmoeten, weet je of dit ‘voorspel’ tot een ‘hoogtepunt’ leidt. Tot die tijd is monogamie niet verplicht. Daarna is het een veelgebruikte optie.

Lees verder!

Ik schrijf en krijg de laatste week weer lange e-mails. En dat terwijl ik in het vorige blog over Virtueel voorspel nog beweerde dat ik daarmee gestopt ben. Omdat lange e-mailuitwisselingen je verwachtingen miskleuren. Dat je beter snel een kop koffie kunt drinken om het juiste beeld te krijgen. Dat is ook zo. Maar nu even niet.

Aangenaam

Ik ken alleen het e-mailadres als ik haar voor de eerste keer mail. Ik kreeg het van haar vriendin, die ik ook nog nooit in het echt heb ontmoet. We chatten af en toe, en de laatste keer kreeg ik een raadselachtig hotmail-adres. Ik schrijf:

Dit is raar

Nu heb ik alleen een emailadres van je en verder helemaal niets. Ik weet niet eens je naam…

Willem

Gelukkig reageert ze snel:

Hmmmm dat is raar maar ook leuk!

En meteen daarop volgend:

Ps. Patricia. Aangenaam.

En zo ontstaat een e-mailuitwisseling waarbij we langzaam meer en meer van elkaar leren kennen. Toen ik haar vanmiddag uitnodigde voor een nadere kennismaking op het strand, bedankte ze… ze had al een afspraak. In het bos. Het virtuele voorspel wordt dus verlengd.

Profiel

Hier op Match4me lees ik het profiel van een vrouw. Een heel uitgebreid profiel. Met veel ‘zware’ hobby's. Echt zo’n profiel dat je meerdere keren leest en dan denkt… nee, we matchen niet. Het is teveel. Meestal reageer ik dan niet. Deze keer dacht ik: ik ga dat gewoon zeggen. Dus bericht ik haar:

Het komt zelden (lees te weinig) voor dat iemand zo’n lekker lang en uitgebreid profiel schrijft. Het is mooi geformuleerd en zal ongetwijfeld tot reacties uitnodigen.
En direct merk ik ook de keerzijde daarvan… wat een wensen om als man aan te voldoen… Bijna niet te doen dus…:-)

Haar reactie bevat nog meer woorden dan haar profiel. Uitgedaagd overtreft mijn mail terug dat aantal. Daarna lijkt het af en toe een wedstrijd ‘langschrijven’.

Virtueel voorspel. Misschien moet je er – net als in het echt – de tijd voor nemen.

Lees verder!

Mannen krijgen vaak de klacht in bed te weinig en te kort aandacht te besteden aan het voorspel. De meeste vrouwen hebben het nodig dat er eerst veel aandacht is voor elkaar. Sterker nog, ik heb meermalen gehoord dat het voorspel al begint op het moment dat je ‘s morgens opstaat. Het is dus de hele dag zaak contact te maken. Door even te bellen, een sms’je te sturen en bij samenzijn te praten, een knuffel te geven, te zoenen en goed te luisteren. Vaak vloeit dit verbale voorspel dan vanzelf over in een vermakelijk vervolg.

Online-daten kent iets vergelijkbaars. De periode tussen elkaar on-line leren kennen en de daadwerkelijke ontmoeting is een periode van aftasten, vragen stellen en voelen of er wellicht iets moois kan ontstaan. Dit is het virtuele voorspel. En net als het ‘normale’ voorspel zijn ook hier vele gradaties van spelen mogelijk.

De eerste keer dat iemand op je profiel reageert, ben je blij en opgetogen. Ik ben gezien. Direct klik je door naar het profiel en hoopt dat er herkenbare hobby’s en inspirerende interesses op staan. En natuurlijk, laat de foto de moeite waard zijn. Als die eerste check naar tevredenheid verloopt volgt een reactie. En meer. Je wisselt wederwaardigheden uit, vertelt over je leven, je geschiedenis, je ex(en), kinderen en wat er allemaal wel niet voorbij komt.

Na één, twee of meer weken suggereer je dat het misschien leuk is een keer te bellen. En dat doe je dan ook. Na nog een periode van elkaar virtueel beter leren kennen, komt de vraag: ‘Zullen we ergens afspreken?’ Die afspraak is spannend. Je hebt de afgelopen weken een voorstelling in je hoofd gemaakt hoe de ander zal zijn, eruit ziet, zal praten. Het kan niet anders dan dat de virtuele klik ook in werkelijkheid tot iets moois gaat leiden.

Helaas.

Mijn ervaring is dat die werkelijke ontmoeting zelden in de buurt komt van de verwachtingen die je had. Lees bijvoorbeeld Datestress maar of het verhaal met A. uit Een topdater geeft nooit op. En ook Een cub van 43 is een voorbeeld van een intensief virtueel voorspel dat anders eindigt dan de hoopvolle verwachtingen. Daarom ben ik na een aantal dates met een lang en intensief virtueel voorspel overgestapt op snellere ontmoetingen. Uit de reacties die ik krijg op het voorstel elkaar meteen te ontmoeten, blijkt dat anderen dezelfde ervaring hebben en graag snel koffie of thee gaan drinken.

Maar hoe kort ook, er is altijd een vorm van virtueel voorspel. Dit voorspel verschilt echter op één belangrijk punt met ‘the real thing’: je kunt het met meerdere mensen tegelijkertijd doen. Nu is de vraag: mag dat en/of is dat verstandig?

Lees verder!

Het is lang geleden dat ik een beetje zenuwachtig was voor een eerste date. Nu is dat wel zo. Sanne en ik hebben zo’n geweldige virtuele en telefonische klik, deze date wordt een feest. Met kriebels.

In de trein naar Utrecht stuurt ze een bericht over erotisch winkelen #vooralsweloversworden. Ik koop zachte balletjes… van chocola. Op het station spot ik haar direct en loop lachend op haar af. We zoenen, ik geef de chocoballetjes, ze bloost, we lopen naar de stad. Het is overal druk en we ontvluchten de mensenmassa in het centrum om in het Ledig Erf de stamtafel in te pikken. Dicht naast elkaar gezeten loopt het gesprek vertrouwd en gemakkelijk, alsof we elkaar al jaren in plaats van dagen kennen.

En dan opeens… ongetwijfeld zal ik er zelf over begonnen zijn. Een evaluatie momentje, even de klokken gelijk zetten, kloppen de gefantaseerde beelden met de werkelijkheid? En Sanne geeft eerlijk antwoord. Een antwoord wat ik niet verwacht en niet aan zie komen. Nee, ergo… Sanne voelt zich niet aangetrokken tot mij….

Het is gek, maar toch staat de wereld niet even stil.

Ik reageer als altijd, nuchter en bedachtzaam. Wil weten wat de reden is. Die is er eigenlijk niet. Sanne is en blijft een cougar. En een cub van 43… past niet. Ik neem het maar niet te persoonlijk. Eerlijk gezegd had ik met dit scenario rekening gehouden. Hoe mooi het virtueel ook was, ik zag ook de verschillen. Die heb ik echter zo lang mogelijk weggestopt onder haar heerlijke lach, spontane openhartigheid en bloosmakende bekentenissen.

Die avond schrijf ik het blog. Sanne reageert:

Het lezen van dit blog maakt me melancholisch…
Alsof ik terugverlang naar het niet weten…terwijl ik met een gerust hart je nog zou bellen. Mailen. Nog steeds van je kan genieten op dezelfde manier waarop ik dat de hele week al heb gedaan.

En dus gaan we dat doen: blijven genieten… van elkaar, het niet weten en de gedachte aan mogelijkheden.

Vanavond zien we elkaar weer…

Lees verder!

Ik ken Sanne al een tijdje virtueel. Ze heeft een blog, is fanatiek op Twitter en schrijft intrigerende verhalen over liefde, erotiek en jonge mannen. Ze noemt zich een echte cougar en dat draagt ze vol verve uit.

Cougar: een oudere vrouw die valt op en seks heeft met beduidend jongere mannen.

Als de verhalen waar zijn, is Sanne een onbereikbare vrouw voor mij. Ook al is ze eind 30, ik ben als beginnende veertiger minstens 20 jaar te oud. Toch hebben we contact, steeds vaker, en dat voelt vertrouwd. Op de een of andere manier stokt onze conversatie niet. Sterker nog, er vindt verdieping in plaats. We stappen over van de DM’s naar de mail en schrijven elkaar een paar keer per dag. Ik kijk uit naar die berichten. Heel langzaam leer ik meer en meer van Sanne. En dat vervult mijn nieuwsgierigheid.

Op de eerste maandag in de tweede maand van 2011 onthullen we elkaar. De alter ego’s worden vervangen door onze paspoortnamen. De geshopte ava’s opgepoetst naar de echte foto’s en films van wie we zijn. En dat valt niet tegen! De nieuwe Sanne is mooi en fris. Haar wenkbrauwen spreken een eigen taal, haar lippen verraden sensualiteit, haar gespierde lichaam daagt uit. Haar stem op de video’s die ze maakt van haar kookkunsten is aangenaam. En haar lach betoverend.

Die avond verwent Sanne zich met een belafspraak. Ze sms’t ‘s middags of ik met haar wil praten. Ik reageer direct. Ja. Een kwartier voor de afgesproken tijd haal ik nog een glas wijn. Neem meteen de fles mee. Gooi de mobiel aan de juice en wacht gespannen af. Ze belt tien minuten voor het afgesproken moment. Geeft niet, ik ben er klaar voor.

Vier uur later leg ik de telefoon op mijn nachtkastje en draai me om. Wat is er gebeurd? Waar ben ik? Inderdaad, in de voorliggende uren is er veel gebeurd. Qua gesprek en locatie. We hebben het over heel veel onderwerpen gehad, veel vertrouwdheden en intimiteiten gedeeld. En het ging allemaal zo makkelijk. Alsof we elkaar al jaren kennen. Haar luide lach weerklinkt nog steeds in mijn oren.

De volgende dag plaagt ze me via Twitter. E-mailt verder waar we die nacht stopten. En geeft me aanwijzingen en hints voor de komende ontmoetingen. Want die gaan er komen. We zijn al zo overtuigd dat de eerste ontmoeting – kort, braaf en alleen-voor-de-bevestiging – wordt opgevolgd door een tweede encounter.

En het gekke is, terwijl ik terugdenk aan de openheid, het gemak en de vertrouwdheid, realiseer ik me dat eigenlijk alles open ligt. Ik weet van haar voorkeuren, maar ik weet niet hoe ze voelt. Ik weet hoe ze eruit ziet is, maar ik weet niet hoe haar lippen proeven. Ik weet dat ze een rode string heeft, maar weet niet hoe het toont op haar lijf. Ik weet veel, en tegelijk is ze een sfinx in in mijn leven. Maar dat gaat veranderen… heel snel.

Vandaag hadden Sanne en ik een date…

Lees verder!

“Oké, schrijf toch maar een blog over mij.”

Fiona's opmerking komt na 150 belminuten. Het gesprek is op die manier mooi rond, want het eerste wat ze vroeg was: “Ga je wat ik vertel nu allemaal opschrijven?” Dat is de andere kant van de medaille...

Als ik vertel dat mijn blogs hier zijn te lezen, is er altijd de angst jezelf terug te lezen. Met mijn hand op mijn hart beloof ik dat niet te doen. Ik laat personages uit een blog sowieso altijd mijn verhalen lezen voordat ik ze publiceer. Als dat kan tenminste.

Ik vraag haar waar een blog dan over moet gaan. “Ik heb nu toch geen verhaal. We hebben tweeënhalf uur zeer aangenaam met elkaar zitten kletsen, maar dat is geen verhaal voor een blog.” Ze doet een suggestie: "Vertel maar dat ik heel gevaarlijk ben."

Twee minuten later beëindigen we – na een uur niet uitgevoerde ‘ik-hang-nu-op-zinnen’ – dan toch het gesprek. Het is laat, bijna twee uur na twaalven en morgenochtend staan wekkers en kinderen klaar om de dag in te luiden. Terwijl ik mijn tanden poets, bedenk ik dat synchroniciteit een steeds belangrijkere rol speelt in mijn leven.

Eerder vanavond eet ik met een oude vriend in Utrecht. Thema’s als toeval, synchroniciteit en zijn leven met een 22-jarige vriendin komen voorbij. En hoe mooi het is dat het voelt alsof we vorige week elkaar nog spraken in plaats van de ruim vijf jaar die ertussen zaten. Afgelopen weekend geeft een vriendin mij het boek Verslaafd aan liefde van Jan Geurtz te leen. Ik lees het in de trein op weg naar huis en raak direct gefascineerd. Bijzonder toch hoe zij mijn verhaal aanvoelt en direct dit boek als antwoord geeft.

Vanavond aan de telefoon gaat het opnieuw over oordelen, (zelf)afwijzing en acceptatie. “Je zou mijn 'guru' eens moeten lezen of bezoeken.” Op het moment dat ik vraag naar zijn naam, weet ik het antwoord al: “Jan Geurtz."

Ik spoel mijn mond. Spuug het water uit en denk: Ze kent Jan Geurtz goed. Ze verslindt Verslaafd aan Liefde. Maar is Fiona daardoor nu ook heel gevaarlijk?

Lees verder!

Mijn laatste gedichten zijn van lang geleden. En niet bewaard.
Twee jaar terug begon ik met haiku’s. Of #twaiku’s. Versjes met 5 / 7 / 5 lettergrepen. Zonder rijm:

Bijna

Ze lacht in mijn raam /
Haar warmte betast mijn huid /
Lente zo dichtbij

Maar vandaag wil ik meer.
Een betere gevoelstoestand voor gedichten dan ik nu heb, is bijna niet voor te stellen. Dus laat ik het eens doen. Gedichten schrijven…

1:

Slaapklanken

Mijn nachtkastje staat leeg
Het bed ernaast kan zonder
Ik voel de plek waar jij ooit lag
De spiegel beeldt wat ik bewonder

Zwoele slaapklanken zijn nu overbodig
Nam afscheid van de mp3-emotiedoos
In mijn dromen kirrende kreten
Verdrijven de stilte woordeloos

Ik word wakker in een koele kamer
Ogen wennend aan het ochtendlicht
Nieuwe energie doet daden komen
En afscheid nemen van jouw gezicht

2:

Dwaasspraak

Als ik met haar alles opnieuw zou beleven
Nachtenlang samen door de dagen mag zweven
Nog immer zou ik dwaze domheden zeggen
Amechtig verweren mezelf recht te leggen

Dit is best eng. Gedichten raken immers zoveel andere gevoelens en lagen dan woorden in een verhaal. Is het rijmelarij, een gezochte woordenbrij of een beeldende beschrijving van mijn gevoel? Reacties zijn welkom. Wees mild..:-)

Lees verder!

Op Schiphol zwaai ik Anna uit. We nemen afscheid voor de douane. Een dikke zoen.

“Veel plezier.”

Achter de paspoortcontrole zwaait ze. Vlucht KL1601 vertrekt om 9.30 uur vanaf gate D83. Ik loop naar de parkeergarage, neem haar auto en rijd naar haar huis. Terwijl zij een weekend in Rome blijft, heb ik drie dagen Amsterdam voor mezelf. Goede deal.

In haar huis voel ik me thuis. Veel van de meubels, de kleuren en de inrichting had ik zelf verzonnen kunnen hebben. Aan de stickerbloemen op de wasmachine ben ik gewend geraakt. Hier ga ik me een weekend alleen vermaken. Werken, wandelen en ‘s avonds de mooie kanten van Amsterdam weer eens van dichtbij en veel intenser dan de afgelopen jaren beleven.

De volgende dag bericht van Anna. In 160 tekens vertelt ze over de Trevi-fontein, likken aan ijsjes, de ontdekkingen van Rome en het plezier met haar Italiaanse Italiaan. Ik glimlach.

Dan belt een vriend.

“Waar ben je?”

“Bij Anna, in Amsterdam.”

“Gezellig. Gaan jullie nog iets leuks doen?”

“Samen bedoel je? Nu even niet, ze zit in Rome bij haar Italiaanse Italiaan.”

“Die van het blog op haar website?

“Yep. Leuk hè? Hij vond haar op Facebook en wilde haar zien.”

“Leuk!? Ben je helemaal gek geworden.” Zijn stem wordt luider. “Je laat haar toch niet in d’r eentje naar Italië gaan naar een of andere rare Romein. Wat moet ze wel niet van jou denken?”

“Hoezo, wat moet ze van mij denken? Wat is er tegen haar oude vrienden weer te laten ontmoeten? Zij geeft mij ook alle ruimte om te daten. Dooddaten noemt ze het zelfs.”

“En? Ben je aan het daten? Zie je andere vrouwen?”

“Nee. Natuurlijk niet. Ik heb helemaal geen behoefte aan dates op dit moment. Maar het kan, en dat is ook wat waard. En ik geef die vrijheid haar ook. In de overtuiging dat ze weer bij mij terugkomt.”

“En als dat niet gebeurt? Als ze daar blijft… Misschien wilde ze juist wel dat je haar tegenhield naar Rome te gaan. Het is een vrouw, ze wil dat voor haar gevochten wordt.”

“Ja, zo kun je er tegenaan kijken. Maar zo zit ik niet in elkaar. En ik ga me ook niet anders voordoen. Anna weet verdomd goed wat ik voor haar voel. En ook dat ik niet jaloers ben. Ik gun haar een weekend Rome, zoals ze mij het daten gunt.”

Een dag later. Ik sms Anna: Ik kom je ophalen, goede vlucht, xW. Anna reageert: YES.

Op Schiphol omhelzen we elkaar stevig. “En?”, vragen mijn ogen. “Nee,” reageert Anna, zonder woorden. Ze is blij weer in Amsterdam te zijn. Ik ook.


(Dit verhaal is een gedachte-reactie en dus niet waar gebeurd. Zoals de volgers van de gebeurtenissen tussen Anna en Willem uiteraard al lang begrepen. Het is een reactie op het verhaal Dategedachtes van Anna (zie singleanna.wordpress.com)

Lees verder!

“Ik begrijp er niks van.. Is het niet allang tijd voor een blog?”

Het is fijn om zulke trouwe lezers te hebben die je schrijfsels gaan missen als er een week niets is verschenen op deze site. En dat terwijl het nog maar een week geleden is dat ik mijn laatste blogje publiceerde. Dat was weliswaar een treurig verhaal, en daar moet je soms van bijkomen, maar het is niet al weken stil.

Op Twitter kwam van de week iemand boven water die tachtig dagen niets van zich had laten horen. Mensen begonnen zich echt al zorgen te maken. Maar gelukkig. Ze is alive and kicking again. En ik ben dat nog steeds. Alive dan, kicking lukt nog niet echt…:-)

Ik heb op dit moment niet zoveel te vertellen. Weliswaar sta ik niet helemaal stil, maar de ontmoetingen die ik nu heb zijn van een andere orde dan vroegere dates of de bijzondere belevenissen met een Amsterdamse geliefde. Ik spreek en zie vrouwen waar ik vroeger mee datete en die nu vriendinnen zijn geworden. Ik blijf er blij mee zijn dat we op die manier met elkaar om kunnen blijven gaan.

Een paar hebben verkering. Zijn gelukkig. Bij een ander is het net uit. De derde twijfelt of de liefde wel stevig genoeg is. “Hij laat het niet meer merken. Hij sms’t nooit meer dat ik zijn ‘allessie’ ben. Dat heb ik wel nodig.” Ik begin steeds meer te leren van de vrouwelijke psyche en haar verlangen veroverd, verwend en vertroeteld te worden.

Nu ik alleen ben, kan ik natuurlijk weer gaan daten. Dooddaten misschien wel, zodat dat in de toekomst geen problemen oplevert. Maar eerlijk gezegd… ik sta niet te springen. Ik was gisteren wel aan het chatten met bekenden. Toen er een speeddate voorbij kwam, klikte ik ja. Vervolgens had ik een gezellig gesprek. Met veel diepgang. Maar een date… die zit er even niet in.

Blogjes wel. Bij deze.

Lees verder!

Mail van Anna. Ze tipt me over een uitgever voor mijn verhalen. En dan:

“PS Ik sta open voor vriendschap, als je dat aankunt.. meer niet...”

Helaas. Pijnlijk helaas, de mooie maanden met Anna zijn nu echt voorbij. In ieder geval als liefdesmaatje. Ik heb de afgelopen week geprobeerd of we een nieuwe start konden maken. Met een uitgebreide mail en telefoongesprek probeerde ik Anna duidelijk te maken dat mijn gevoelens voor haar dieper waren en verder gingen dan ik had laten merken. Ik heb fouten gemaakt, stomme dingen gezegd, maar ik wil het opnieuw proberen. Wat ik voel en ervaar bij haar was/is zo fijn dat ik het mezelf verplichtte die poging te doen. Wetende dat de kans op succes klein zou zijn. Zoals nu blijkt.

Ik had het ook een klein beetje aan zien komen. Anna blogt heel duidelijk:

“Ik stel hoge eisen aan de man met wie ik ga, ik verwacht andersom dat een man dat ook bij mij doet. (…) Ik wil dat mijn liefde over mij zegt: “Ze is er één uit duizenden, de mooiste, de liefste, de knapste, de leukste”. En zo’n persoon, ‘de mooiste, de liefste, de knapste en de leukste’ gun ik mijzelf ook! Ik ben té verliefd op het leven om hier anders over te denken en concessies aan te doen.”

Ik ben er onvoldoende in geslaagd dat gevoel over te brengen. Helaas. Ik mailde:

“Ik ben te weinig voor jou gegaan. Dacht dat omdat je zoveel met mij gemeen hebt, je wel begreep wat ik voor je voelde. Maar dat is natuurlijk onvoldoende. Ik had het meer moeten laten blijken. In gebaren, in woorden, in daden.”

Lesson learned. Ik weet nu dat er meer gevoel en passie in mijn donder zit dan ik heb durven toelaten in het verleden. Het mag getoond worden, zoveel is zeker.

Het liefdesverdriet van vorige week is ondertussen langzaam ingedaald. Ik denk op een fijne manier aan Anna. En weet: “Don’t cry because it’s over, smile because it happened.”

Lees verder!

Ik heb de laatste week iets nieuws ervaren. Ludduvuddu (of is het luddevudde?). Vreemd, niet echt iets voor mij. Hoe kun je nu liefdesverdriet hebben als je niet verliefd bent?

Tsja.

Ik kan alleen maar constateren dat de afgelopen dagen me zwaarder vielen dan ik gewend ben. Eerdere relaties die eindigden gaven nieuwe energie. Nieuwe mogelijkheden. Kansen. Wat er niet was, zou kunnen komen. De mogelijkheden lagen weer voor het oprapen. Ik maakte er gretig gebruik van.

Nu ervaar ik die nieuwe energie geheel niet. Ik hoef ook helemaal geen nieuwe mogelijkheden. De momenten, dromen en vooruitzichten met Anna waren meer dan voldoende en bevredigend. Ik voelde me senang bij haar, vond het prettig dat we over veel zaken hetzelfde dachten zonder dat daardoor het gesprek overbodig werd.

Bij en met haar danste ik, zong ik hardop (doe ik zelden in gezelschap), voelde ik me thuis. We richtten in gesprekken een toekomst in die ik zeer graag wil creëren. Waar alles is wat je van het samenleven verwacht. Ik had al het voorstel gedaan deze week te beginnen met tango dansen. Een mooie invulling van de gezamenlijke woensdagavond.

Afgelopen woensdag zat ik niet in de tango-salon. Ik zat thuis op de bank een domme film te kijken. Zack and Mari make a porn. Ook niet echt goed voor je ludduvuddu.

Wat nu?

Ik twitterde: Gezocht: een middel tegen een lichte vorm van ludduvuddu. Ben er tamelijk onbekend mee, dus tips zijn welkom.
Op deze tweet reageerde alleen iemand die zei zelf wel wat tips te kunnen gebruiken. Dan maar rondkijken op internet. De eerste tip die ik tegenkwam: gooi het eruit! Bij deze.

Maar goed. Tips van anderen zijn fijn, uiteindelijk zal ik het zelf moeten oplossen. Ik kan wel gaan schmerzen, maar dat levert niets op. Het is tijd voor actie.

Lees verder!

Het begon met uitwisselingen via blogs en columns, het eindigt ermee. Nooit eerder heb ik een relatie zo intens gedeeld met wildvreemden als deze met Anna. En steeds vaker vroegen lezers hoe het ging, leefden ze mee, vroegen ze naar het vervolg als een verhaal met een cliffhanger eindigde. Nooit eerder zeiden zoveel mensen “Rot voor je”, “He, bah, dat is ook niet leuk” of “Jammer, houd ons op de hoogte”.

Wat Anna en ik hadden was absoluut geen digitale relatie, hoewel het wel zo begon. We deelden de relatie digitaal met anderen. En dat is een bijzondere ervaring. Zeker nu, als je de afscheidsmail van Anna aan mij leest. (Zie http://singleanna.wordpress.com)

Voor de goede orde: ik wist ervan. Sterker nog, ik heb Anna aangemoedigd het te publiceren. Want het is een mooie mail, een column waardig. Nu ik het op haar website lees, komt de pijn weer iets harder terug. Want pijn doet het, dit afscheid van iets moois. En eerlijk gezegd ben ik daar blij mee. Deze relatie betekende dus meer voor mij, had inhoud en potentie. Oké, niet langer dus dan tien weken, maar toch. Het verdriet me dat het uit is.

Maandagavond hebben we een goed gesprek gehad. Een moeilijk gesprek, voor mijn doen. Moeizaam, in het begin. Ik hield het droog op mijn wangen, twijfelde nog even of ik niet alles op alles moest zetten om haar terug te veroveren. Heb dat niet gedaan, daarvoor denk ik Anna al te goed te kennen. Uiteindelijk heeft ze me ook duidelijk gemaakt dat het soms slimmer is niet direct al te eerlijk en open te zijn. Mijn woorden “Ik ben niet verliefd” hebben een grotere impact gehad dan ik vermoedde. En dat was uiteindelijk één van de aspecten die meegespeeld hebben in het einde van de relatie. Wijze les?

Nadat de stiltes waren gevuld met overpeinzingen en mooie herinneringen, werd het gesprek luchtiger en vertrouwd. De afscheidszoenen waren zacht, zoet en zalig. We blijven elkaar zien, dat staat vast. Dag lieve Anna.

Lees verder!

Het vreemde is, ik voelde hem al aankomen. Of misschien is dat helemaal niet zo vreemd. Na Berlijn hadden Anna en ik elkaar niet meer gezien of gesproken. En dat voelde toch raar. Stil ook. We hadden wel wat sms-verkeer, maar ook daarin zat afstand. En vanavond, vlak voordat ik haar toch maar wilde bellen, kreeg ik de e-mail. Zonder onderwerp. Met een heleboel lieve en fijne woorden en herinneringen en als slot: “Ik heb genoten, ervaren en geleerd. Dank hiervoor.” En toen de pijnlijke woorden waarmee ikzelf onze relatie zes weken geleden(*) even onder spanning zette: “Maar ik ben niet verliefd. Ik voel niet genoeg voor je om je te zien als mogelijke ware. Ik was niet op zoek naar vrienden; heb er toch een gevonden.”

Maandagavond komt ze langs. Want een relatie uitmaken doe je niet per e-mail.

Eerlijk gezegd ben ik nog niet zover om een einde aan de relatie te maken. Daarvoor was en is er teveel moois. We matchen zo goed in opvattingen en denkbeelden. Onze smaken vallen samen evenals veel ideeën over de toekomst en hoe een goede relatie eruit zou moeten zien. Ik zag ook wel de tekortkomingen. Natuurlijk, misschien in het begin nog wel meer dan Anna. Ik heb er ook over geschreven. Ik was niet hoteldebotel-verliefd, maar voelde wel een steeds sterkere band ontstaan. Ik voel me fijn, veilig en vertrouwd bij Anna. En dat vind ik uiteindelijk belangrijker dan hevige verliefdheid.

Mijn denken gaf de ruimte een afstand te creëren die uiteindelijk een schijnvrijheid bood. Ik kon accepteren dat er af en toe wat langere tijd tussen onze ontmoetingen was dan ik eigenlijk zou willen, in de wetenschap dat de situatie, kinderen, werk en de woonafstand daar een belangrijke factor in zijn. Op het moment dat we honderd procent voor elkaar gaan en de kinderen ervan weten, verkleint dat automatisch de afstand en vergroot het de contactmogelijkheden.

Maandagavond komt ze langs. Het wordt een passende afsluiting van de mooiste periode in mijn singleleven.


(*) Zie blog Vallende kruisjes

Lees verder!

Zes dagen Berlijn met Anna zitten erop. En dus is de meest gestelde vraag van de afgelopen dagen: “Hoe was het?” Mij is dan niet altijd even duidelijk of de vragensteller Berlijn bedoelt of de zes dagen die Anna en ik samen hebben doorgebracht.

Laat ik met het begin beginnen: Berlijn viel mij een beetje tegen. Dat komt ongetwijfeld ook door de periode dat we er waren. Je rekent op veel gezelligheid in de stad tijdens Kerst, mensen die vrolijk zijn, afgeladen cafeetjes met glühwein en grote pullen bier en veel sneeuw (toch een bijzondere bijkomstigheid). Welnu, dat was er allemaal niet. Behalve dan de sneeuw. Die was er in overvloed.

Wat blijkt, in Duitsland vieren ze drie dagen Kerstmis. De 24ste, Weihnachtsabend, was bijna alles al dicht. Het was onze eerste dag en dan reken je toch op iets anders. We waren ‘s morgens met de metro naar de stad gegaan. Direct naar Checkpoint Charlie, een historisch begin. De Friedrichstrasse, normaliter gevuld met mensen en uitnodigende winkels, was nu een oase van rust. Het Mauermuseum was open. Het geeft een knip-en-plakbeeld van 27 jaar Muur in Berlijn. Veel vluchtpogingen, veel knipsels, geen context en wat in hemelsnaam heeft Wubbo Ockels met de muur te maken?

Kortom, een allegaartje van allerhande materiaal waar we een uurtje vertoefden voordat we buiten een letterlijke ‘muur’-expositie zagen waar wel een historische context werd gegeven over de impact die de muur had in de stad, het (verdeelde) land en de wereld

25 en 26 December was alles gesloten. We hebben lekker veel door de stad gewandeld, de sneeuwvlakten trotserend. En dat was fijn. Unter den Linden, Kurfürstendamm, Potsdamer platz en Alexanderplatz. Been there, seen it. We bezochten vier Weihnachtsmarkten, wij zouden braderie zeggen. In beide gevallen voldoende reden om snel doorheen te gaan.

We hadden een perfect (design)hotel. En hebben een paar avonden heerlijk gegeten in het restaurant. Genoten van de sauna en van het uitzicht in de skybar. Samen hebben we zes bijzondere dagen beleefd. Dat dan weer wel.

Lees verder!

Anna kijkt bedachtzaam. Mijn opmerking zit haar niet echt lekker, zoveel is duidelijk. Wanneer leer ik toch eens mijn grote mond te houden? Ik kijk haar afwachtend aan. Eindelijk reageert ze.

“Misschien moet je als we terug zijn uit Berlijn maar weer gaan daten. Januari is een mooi moment. Single vrouwen hebben goede voornemens, dus ga ervoor. Ik heb het gevoel dat je nog niet uitgedate bent, dus moet je gewoon jezelf even ‘dooddaten’. Net zolang daten tot je er echt genoeg van hebt. Misschien helpt dat.”

Haar blauwe ogen priemen in de mijne. Er zit geen greintje grap bij. Dit meent ze. Ik voel een weeë pijnscheut in mijn buik.

Hoe mooi en fijn de relatie met Anna zich ontwikkelt, ik laat ook iets los wat het afgelopen jaar echt een serieuze hobby is geworden. Waar ik veel tijd en energie in heb gestopt. Waar ik veel van heb geleerd. Waar ik mooie vriendschappen aan heb overgehouden. En waaruit ik inspiratie haal voor blogjes. Daten dus.

Nu is het natuurlijk niet slim om in de prille en opluikende relatie van Anna en mij te gaan zeuren over het missen van een hobby die per definitie niet past in het opbouwende geluk. Maar ik ben niet altijd slim. En in mijn poging eerlijk te zijn en alles te zeggen wat in mijn gedachten speelt, vertel ik Anna dat ik het daten mis. Niet voor het eerst overigens.

Haar reactie is pijnlijk terecht. Dooddaten dus… Ik laat de gedachte van opnieuw daten even door mijn hoofd spelen… Heb ik nog mensen op de reservebank? Direct kap ik die dwaze denkbeelden af. Ik schud mijn hoofd en antwoord gedecideerd: “Dat wil ik helemaal niet. En het kan ook helemaal niet. Het is sowieso oneerlijk tegenover al die vrouwen. En daarbij, ik wil alleen met jou daten.”

Anna kijkt me aan. Op haar lippen een tevreden glimlach. “Oké, dan niet. Jouw eigen keuze. Maar volgens mij heb je nu wel weer een onderwerp voor je blog.”

Lees verder!

Hoe erg is het om na een paar weken samenzijn in de Ikea te belanden? Ik kan nu zeggen dat ik daar ver boven sta en dat het allemaal wel meevalt, maar ondertussen vraag ik me ook af hoe ik het mijn vrijdenkende vrienden vertel. Ik die me altijd heftig verzet tegen alles wat maar enigszins naar truttigheid verwijst, loop op zondagmiddag (kan het erger) door het Zweedse warenhuis op zoek naar… ja waar zijn we eigenlijk naar op zoek Anna?

Zondagochtend staan we laat op. “We gaan wat doen, anders is het een verloren weekend.” Zegt Anna.
“Waar wil je heen?”, vraag ik nieuwsgierig.
“We gaan naar Ikea. Jij hebt een plaid nodig en ik heb trek in koffie. Ik heb een familycard.”
Ik klapper even met mijn oren maar verbaas me niet meer. Ook niet over mijn eigen reactie: “Leuk.”

In de file voor de parkeergarage vertel ik over mijn afkeer voor alles wat zweemt naar burgerlijkheid.
“Geeft niets”, zegt Anna. “We lopen lekker samen struinend door de Ikea. Als het te erg wordt, gaan we gewoon naar huis.”

Bij de keukens vergelijken we smaken. Dat doen we ook bij de Besta- en Billy-kasten, de Klippan en Karlstad-banken, de kant-en-klaar gordijnen, prints van de dekbedovertrekken en vloertapijten. We doen wat iedereen doet. Zondagmiddag, half vier. Ikea.

Halverwege naderen we het overvolle restaurant. Anna weet een slimme manier om koffie te scoren. Ze nadert de kassa van achteren en rekent twee lege koppen af. Het geld kan ze in haar zak houden. Ze heeft een familycard. Tussen de gevulde tafels vullen we de mokken met lichtzwart vocht.

“Hoe bevalt het?”

“Eerlijk? Ik vind Ikea nog steeds afschuwelijk. Maar hier vanmiddag samen met jou heb ik er vrede mee. Maar mocht je binnenkort ook mijn vrienden ontmoeten, zeg maar niets over dit avontuur. Ze zullen je niet geloven.”

Die avond zitten we op de bank. Onder de nieuwe plaid. Anna wil Boer zoekt vrouw kijken. Ik weiger. Er zijn grenzen aan mijn burgerlijkheid.

Lees verder!

Precies een jaar geleden schreef ik mijn eerste blogje. Daarmee begon een interessante verkenning van het leven als single. Ik schreef over mijn ervaringen als dater, mijn gedachten over het single leven en mijn verwondering over de belevenissen. Af en toe haalde ik een verhaal uit de oude doos; vakantieliefdes en herinneringen die ik koester, al vaak had verteld maar nog niet eerder in letters vatte.

We zijn vandaag bij blog nummer 49. Dus gemiddeld bijna een blog per week. De vraag is of het de komende tijd nog zal lukken nieuwe blogs te schrijven. De reden: ik date niet meer. En daarmee is een inspiratiebron voor verhalen verdwenen. Eén inspiratiebron, niet alle bronnen zijn opgedroogd. Ook in het nieuwe leven gebeurt genoeg. Alleen is niet alles wat zich daarin afspeelt even geschikt voor publicatie. Vind ik.

December is sowieso niet mijn beste maand. Gelukkig is er binnenkort een goede afleiding. Anna en ik gaan namelijk op vakantie. We hebben een besluit genomen (zie de Kracht van voorspellen). Het is Berlijn geworden. Weihnachten in Deutschland. Ik ben benieuwd. En vind het reuze spannend. Een eerste vakantie samen, ook al zijn het geen drie weken, betekent een test voor de onderlinge ongemakkelijkheden. Hoe houden we het met elkaar uit nu geen vlucht naar huis mogelijk is?

Het zal wel meevallen. De afgelopen weken waren er ook geen problemen. We vinden elkaar leuk. Eén weekend duurde vierde dagen en die hebben we ruzievrij be- en overleefd.

Ik moet nog wel op zoek naar iets leuks voor oud & nieuw. Anna heeft helaas verplichtingen. Vorig jaar hoopte ik op een uitnodiging om het enige leuke feest van december elders te vieren. Dat gebeurde niet. Ik heb desondanks de leukste oud & nieuw ooit doorgebracht. Alleen. Heerlijke drank, fantastisch gedanst en genoten van het singlezijn.

Dit jaar wil ik het wel vieren met anderen. Lekker eten en champagne drinken. Dat kan op veel speciale bijeenkomsten. Maar om nu naar een singlefeest te gaan…

Lees verder!

Trouwe lezers weten dat de maand die vandaag is begonnen niet mijn meest favoriete is. Lees Ik houd niet van Kerstmis (16 december 2009). Daarin schreef ik over mijn afkeer van de verplichtingen, de zogenaamde gezelligheidmakers, de commerciële onzin en de familievetes die ik in de decembermaanden van mijn leven heb doorstaan. En ik eindigde met een voorspelling:

"Maar volgend jaar…. Dan doe ik graag mee met alle gezelligheid, warmte, kaarsjes en kerstballen. Dan vier ik Kerstmis samen met een nieuwe geliefde en geniet ik van alle romantiek die je ook met kerst kunt beleven. Want ondertussen heb ik wel geleerd dat de geest van Kerstmis zich niet tot twee dagen per jaar beperkt: elke dag heb je de mogelijkheid de wereld een klein beetje beter te maken. Ook op 25 en 26 december. En dat lukt samen nog beter dan alleen."

En zie hier de kracht van voorspellen en visualiseren: dit jaar vier ik Kerstmis inderdaad met een nieuwe geliefde. Genietend van alle romantiek passend bij het nieuwe geluk. Overigens niet op de Hollandse manier… Er komen geen kerststal, geen nepsneeuw, geen kaarsjes. En zeker ook geen cadeaus onder de kerstboom. Kerstmis dit jaar wordt anders, warmer, zonder kneuterige poespas. We zijn druk bezig een vakantie te plannen om de ‘feestdagen’ in passende sferen door te brengen.

Dat is overigens best lastig, samen een reis boeken. Een eerste vakantie samen heet niet voor niets ‘de ultieme testcase voor pril geluk’. Dat ondervonden we de laatste dagen. De grote vraag in onze gesprekken is niet: Hoe vind je mij? Het issue van deze week luidt: Waar gaan we heen? We skypen alleen nog maar over mogelijke bestemmingen. Warm, cultuur, zand, ver, stad? Alles is voer voor gesprek. Uiteindelijk zeg ik: “Het maakt niet uit waar we heen gaan, als jij er maar bent.” Maar ook die romantische toezegging is onvoldoende.

Vanavond doen we een ultieme poging de beste deal te vinden. En boeken we. Want één ding staat vast, dit jaar vier ik Kerstmis. Zoals voorspeld.

Lees verder!

Dit weekend met Anna en mij voelt alsof we al jaren samen zijn. Ik heb van een opdrachtgever een soort van lastig mailtje ontvangen. Conclusie: ik moet werken.

Anna gaat de stad in, alleen. Naar een vrouwvriendelijke winkel. Ik zwaai haar uit, met een kop koffie in de hand, in haar huis. Ik heb een sleutel voor het geval ik het huis wil verlaten. Ik hang de sleutel aan mijn sleutelbos. Wat betekent dit? Ik weet het niet, het houdt mij bezig. Niet te lang. Ik moet werken. Ik wil klaar zijn als Anna weer thuis is. Thuis… vreemd…

Anna belt. “Ik ben in de winkel.” In gedachten ben ik bij haar. Ik werk snel door.

Anna belt opnieuw. “Ik kom naar huis, waar ben jij?” Ik antwoord dat ik ver gekomen ben. Nog niet klaar. “Ik ga de wijn opentrekken.”

Anna komt thuis. Ze laat de cadeautjes zien. Ik mag ze uitpakken, ook al is het nog geen Kerst. Ik open het pakje dat voor mij is. Ze legt uit waar het voor is. Ik, die echt wel op de hoogte is van alles wat na 1990 is uitgevonden, hoor met vervroegde opwinding aan waar het rubber voor dient. Ik druk op het knopje. Het voelt veelbelovend.

Anna kijkt naar mijn werk. Het is bijna af, nog niet helemaal. Anna kookt. Thais. Ik rond mijn werk af. We eten. We spelen met de ‘boodschappen’. Ik heb zin. We drinken wijn.

We drinken nog meer wijn.

We luisteren naar favorieten op youtube. Ik laat Anna teksten van Harry Jekkers horen. Anna verklaart haar liefde voor Robbie Williams. We dansen. Anna vraagt: “Nog een wijn?” Ik knik.

We dansen op de muziek, we nippen wijn. De ‘boodschappen’ liggen nog steeds op tafel, uitgestald, uitnodigend. We stellen uit. Waarom? De nacht duurt lang, nog heel lang.

We kijken elkaar lachend aan. We klinken met wijn. We luisteren naar de muziek. We zingen mee met de teksten.

Robbie zingt: Oh Lord, make me pure… but not yet…

Lees verder!

In de wereld van singles is het fijn. Geen verplichtingen. Geen verwachtingen. Geen ruzie over onbenulligheden. Geen discussie over welke tv-zender gekeken wordt. Geen ge-emmer over welk ouderlijk huis dit jaar met Kerst bezocht gaat worden.

In de wereld van singles kun je jezelf zijn. Geen opmerkingen over je uiterlijk. Geen verantwoording afleggen met wie je gesproken hebt. Geen opgetrokken wenkbrauwen als je iets te lang naar de serveerster hebt gekeken. Geen napraten in de auto over de doorgebrachte avond bij vrienden die natuurlijk allerlei opmerkingen hebben gemaakt waar ‘wij’ het niet mee eens zijn maar wat ‘we’ niet uitgesproken hebben toen we daar nog waren. Nee, dat gebeurt nu in de auto op weg naar huis.

De wereld van singles biedt elke dag een verrassing. Wie ga je tegenkomen? Welke kansen voor ontmoeting komen op je pad. Je kunt in de SOA-kliniek verliefd worden op de mooie ogen achter de balie en nog diezelfde avond een fantastische date hebben. Je kunt je telefoonnummer geven aan een ieder wiens ogen en lach je verleiden dat te doen. En afwachten bij je telefoon of je gebeld gaat worden. Terwijl je ondertussen leuke dingen doet.

In de wereld van singles worden rare vragen gesteld. Moeders kunnen vol verbazing uitroepen dat ze niet snappen dat je nog alleen bent. “Je bent zo leuk en lief.” Vrienden en vriendinnen helpen je door andere alleenstaanden aan jou te koppelen. “Zij past echt perfect bij jou. Geloof me, match made in heaven.” Voor de sake of friendship doorsta je opnieuw een dadeloze date.

De wereld van singles wordt niet op waarde geschat. Vooral singles zelf kunnen hun eigen wereld niet of maar moeilijk accepteren. Het overgrote deel idealiseert het samenzijn met een ander, verlangt terug naar de mooie momenten van de voorbije relatie(s) en wil niets liever dan samen op de bank zitten. “Lekker, filmpje kijken.” En daarbij de ruzie over welke film en de afstandsbediening graag voor lief nemen.

De wereld van singles. Ik ga hem vast missen.

Lees verder!

Het gevoel echt verliefd te zijn. En dan bedoel ik dus met alle kenmerken die daar bij horen. Zoals stotteren. Even niet kunnen denken. Totale onzin uitkramen zolang je haar aandacht maar vasthoudt. Rood worden als ze naar je lacht. Niet weten waar je je handen moet stoppen, maar zeker niet in je broekzakken. Dat gevoel. En meer. Dat is lang geleden voor mij. Heel lang geleden.

Ik denk dat ik zeventien was. Maar toen was het ook head over heels. Ik ontmoette haar op het feestje van een vriendin. Ik kwam de kamer binnen. Bam. Dat was zo’n moment dat de tijd stilstaat, de film in slow motion gaat, het beeld langzaam inzoomt op haar gezicht, haar glimlach verbreedt, haar witte tanden stralen, in haar ogen lichtjes fonkelen, haar goudblonde lange haar schittert in het felle licht. Even staat het beeld stil. Dan gaat de camera terug naar de hoofdpersoon. Die zie je stoerder worden, zijn borstkas opblazen, zijn kin vooruit steken, een wie-doet-mij-wat-blik opzetten. Klaar voor de verovering.

Ja, zo gaat dat in de film. Dan loopt of rent de held naar haar toe. Ik liep meteen de andere kant op. Naar de jarige. Feliciteerde en gaf het cadeautje. We wisselden wat beleefdheden en onderwijl zocht ik in mijn hoofd naar een reden om te vragen wie die schoonheid was die mij bijna belette de kamer binnen te komen. Maar dat kon ik natuurlijk niet zeggen. Stel je voor dat ze me uitlachte. Of het haar vertelde…

Ik raakte op een gegeven moment toch in gesprek met Susanne. Zo stelde ze zich voor. Ze vertelde stage te lopen. Op een kantoor. Waar, zo vertelde ik, mijn vader werkte. “Wat toevallig”, zeiden we tegelijkertijd. Ze glimlachte. In mijn buik werd het wee.

Die maandag bracht mijn vader een rode roos mee naar zijn werk. En een briefje. Voor Susanne. Zenuwachtig wachtte ik tot hij thuiskwam. “En?” Hij lachte wat ongelukkig. “Sorry Wilem, maar volgens personeelszaken loopt er geen Susanne stage bij ons.”

Lees verder!

Anna kijkt me verward aan. (Zie einde Vallende kruisjes) Ik schrik. Voel een lichte schok in mijn buik. Dit wordt pijnlijk. Ik zet me schrap voor haar reactie.

Volgens Wikipedia kan iemand die verliefd is de volgende kenmerken vertonen:

* idealiseren van de geliefde
* het overnemen van de smaak (houden van dezelfde muziek, eten, kleuren, kleding, films e.d.)
* blindheid voor de negatieve kanten (vandaar het gezegde “liefde maakt blind”)
* lichamelijke gevoelens omschreven als weke knieën en vlinders in de buik bij zien van of denken aan de geliefde
* irrationele denkpatronen en handelingen
* het continu denken aan de geliefde
* ernstige verlegenheid en onhandigheid in aanwezigheid van de geliefde
* verhoogde zelfbewustheid in aanwezigheid van de geliefde
* ongemakkelijk, verlangend gevoel bij afwezigheid van de geliefde
* verlies van concentratie

Ik heb die ervaringen niet. Betekent die simpele constatering dat ik niet verliefd ben? Mijn buik wil vlinders voelen. Er fladdert niets. Mijn rationele geest wil het verklaren, maar kan dat niet. En dus spreek ik de pijnlijke woorden uit: “Ik ben niet verliefd op je.”

Anna wordt niet boos, toont geen verdriet, stuurt me niet naar huis. We praten. Open en eerlijk. En constateren dat het nog te vroeg is om nu al conclusies te trekken. Anne zegt: “We hebben een mooi weekend samen. Laten we zondagmiddag kijken hoe het er dan voor staat.”

Vanaf dat moment loopt het weekend. Alles klopt. De gesprekken, het eten, samen slapen, het vrijen. We doen niets wat was bedacht. De sauna slaan we over en mijn hardloopkleren blijven onaangeraakt. We wandelen door de wijk en genieten van de moderne architectuur. We kijken binnen bij bewoners en beoordelen banken en bezittingen. Constateren dat we grotendeels dezelfde smaak hebben. Fantaseren over een toekomst en delen dezelfde beelden. We lezen de krant en werken ieder achter onze eigen laptop. Het is alsof we al jaren samen zijn. En ik geniet van elke minuut.

Zondagmiddag denken we niet terug aan vrijdagavond. We luiden het weekend uit met een goed glas wijn. En plakken er nog een nacht aan vast.

Lees verder!

In het café zitten dertigers met hun kinderen. Een blond jongetje van een jaar of vier eet zijn Ben & Jerry’s chocolade-ijs. Een baby van een paar maanden zit bij zijn moeder op schoot. Drie mannen drinken bier. De moeder wijn. Voor de baby heeft de bediening een flesje melk warm gemaakt. Een van de mannen wil gaan. Hij heeft nog een afspraak. “Je gaat toch niet weg hè, Martijn.” De dame in het gezelschap is vrij overtuigend. “Ik heb een afspraak,” zegt Martijn. “Je gaat nog niet weg, toch?” Martijn blijft. Bestelt nog een Chouffe.

Het is half zeven. Het gesprek gaat over de wijk waar ze wonen. De veranderingen. Het weer. Ik voel achter me een koude luchtstroom. Ik draai me om. In de deuropening staat Anna. Ze lacht, loopt naar me toe, kust me op de mond en gaat tegenover me zitten. “Een Chardonnay, alstublieft”, zegt ze tegen de struise serveerster. “Ik graag nog een Chouffe.” Achter Anna staat Martijn op. Hij neemt toch afscheid en verlaat het café. De rest van het gezelschap zoekt het kinderspeelgoed bij elkaar.

We staan aan de vooravond van een lang weekend samen. Vrijdagavond, zaterdag, zondag. Misschien wel tot maandag. Het is ons eerste lange weekend samen. En ik vind het spannend. De eerdere dagen samen waren bijzonder. Ontdekkend. Leuk. Maar in mijn achterhoofd speelt, zoals altijd, twijfel een rol. Ik baal daarvan. Wanneer stopt bij mij het afvinken? Hoe zet ik mijn denken stop en het voelen op tien? Waarom moeten alle kruisjes gezet worden als er zoveel moois is? Toch, het houdt mij bezig. Ik moet de onrust kwijt.

Anna vertelt over haar werk, de APK-keuring van de auto, de plannen voor het weekend. We bestellen eten, er komt meer wijn op tafel. Het is gezellig. En dan opeens, volkomen uit het niets, zeg ik de woorden die ik niet wil zeggen: “Ik ben niet verliefd op je.” Anna kijkt me verward aan. Het café stroomt leeg. De serveerster brengt de rekening.

Lees verder!

Het licht valt op haar blonde haren. Ze ziet me niet, maar ik haar des te beter. Op het terras is het rustig. Ze reikt naar voren voor haar glas muntthee. Even verdwijnt de gloed, maar als ze terug rijst, is het weer zichtbaar. Een stralend hoofd, wachtend op wat komen gaat.

Meestal ben ik op tijd bij een afspraak. Deze keer ook, maar zij was eerder. Pluspuntje. Vaak duurt het tien, vijftien minuten voordat een date op de afgesproken tijd aanwezig is. Geeft niet, geeft mij tijd te acclimatiseren. Even een met de ruimte te worden. Te observeren wie er nog meer zijn. Spanning opbouwen.

“Erika?” Ze draait zich om. Op haar gezicht verschijnt een mooie glimlach. “Willem?” Ze staat op, reikt me haar hand. Ik buig me voorover om haar op de wangen te zoenen. Toch wel een fijne gewoonte. We verwelkomen elkaar met drie zoenen, ook al kennen we elkaar nog nauwelijks. De eerste keren moest ik daar aan wennen. Nu accepteer ik het. Die lichamelijke touch heb je dan toch maar even te pakken.

Ik ga zitten. De serveerster komt direct aangelopen. Goed café, ze voelen aan dat je wel wat kunt gebruiken. Het is nog te vroeg voor wijn. Als het gesprek goed loopt, kan dat altijd nog. Nu maar een dubbele espresso. “Met een glas water, alstublieft.”

Ondertussen kijkt Erika op haar telefoon. “Verwacht je iets belangrijks?” Ze kijkt betrapt op. “Sorry. Niet echt beleefd. Mijn ex stuurde net een sms’je. Hij is ziek en vroeg of ik langs wil komen. Ik antwoordde dat ik een date heb. Niet zo slim. Hij is nogal jaloers en nog niet echt over ons heen.”

Ik knik. Herken de situatie. Mannen zijn uiterlijk soms onaangedaan na een scheiding, maar van binnen worstelen ze. “Wil je misschien liever naar hem toe?” Stommeling, schiet het meteen door mijn hoofd. Te laat. “Wat lief dat je dat vraagt. Kunnen wij een nieuwe afspraak maken?” Ze kijkt me vragend aan. De gloed is weg.

Lees verder!

Ik kijk nog een keer in de spiegel. Wat ik zie moet voldoende zijn. Ik ben zoals ik ben. Iemand anders worden wil ik niet. En ook ga ik mijn uiterlijk niet veranderen. Mijn neus is misschien iets te groot, maar daar krijg ik zelden commentaar op. Mijn haarlijn is wat naar achteren geschoven, maar kaal is hartstikke in. Het is zoals het is. Er zijn genoeg vrouwen die me mooi vinden, dus waarom zou ik aan mezelf gaan twijfelen. Doen mannen dat sowieso? Twijfelen aan hun uiterlijk. Dat is toch een vrouwending?

Al mijmerend over mijn plotselinge aandacht voor mijn uiterlijk, loop ik naar buiten, draai de sleutel in het slot en wandel stevig door naar het terras van het afgesproken café. Ondertussen verwonder ik me over de snelheid van deze date. Een uur geleden maakten we de afspraak. Een half uur daarvoor kreeg ik een eerste mail van haar als reactie op mijn profiel op een datingsite. “Hoi Willem. Volgens mij hebben wij veel overeenkomsten. Lees mijn profiel en reageer. Hermien.”

Ik ben toevallig thuis en klik meteen door. En mail direct terug. “Je hebt gelijk. Veel overeenkomsten, genoeg stof om over te praten. Hoe zou je dat willen: een lange e-mailwisseling, uitgebreide telefoongesprekken of zullen we vanmiddag een kop koffie drinken?”

Haar reactie volgt tien minuten later. “Is dat gebruikelijk om meteen koffie te gaan drinken? We weten niets van elkaar, behalve de profielteksten. Maar ik heb vanmiddag wel een uurtje vrij. Voordat ik met vriendinnen ga borrelen.”

Ik ben eerder op het terras dan zij. What’s new? Er zitten wat oudere echtparen te keuvelen in de zon. Een mooie serveerster loopt te flirten met een man aan het tafeltje naast mij. Ik kijk om me heen. Het is moeilijk iemand te herkennen waarvan je alleen een zomerse foto op een boot hebt gezien. En dat blijkt. Zestig minuten lang herken ik Hermien niet.

‘s Avonds een bericht. “Sorry. Ik durfde je vanmiddag uiteindelijk niet te ontmoeten. Bad hairday. Hermien.”

Lees verder!

"Ik ben liever alleen vanavond. Het lijkt me beter als je nu naar huis gaat.”

Onverwachter had de mededeling niet kunnen komen. De hele zondag hadden we aangenaam en genoeglijk samen doorgebracht. Een wandeling door het bos, koffie drinken in een café, elkaar verhalen vertellen, een autorit naar haar huis en daar wijn gedronken. Het was kwart voor zes en alle signalen wezen op samen eten, de conversatie verdiepen en deze eerste date een mooie herinnering laten worden. Ik vroeg: “Weet je het zeker?” Haar blik was veelzeggend. Ze stond op en begeleidde me naar de deur.

Ik kende Rina via een datingsite. Ze was de eerste waarmee ik na mijn scheiding contact had. En ik werd totaal verrast door de intensiteit van onze digitale gesprekken. Zelden zulke lange inzichten over mezelf gedeeld, gelezen over de zielenroerselen van iemand anders en zo blij geweest als er weer nieuwe mail was. Als ik de mailwisseling teruglees, snap ik nog beter waarom ik zo van dit fenomeen houd. Schrijven is de snelste weg naar je eigen ziel.

De verhalen werden intiemer. We deelden erotalk. Fantasieën en eerdere ervaringen. We vonden herkenning in elkaar. We schreven over wensen die we nooit eerder met iemand gedeeld hadden. En op een avond belden we ook. Een spannend moment, want voor mij is een stem heel belangrijk. Gelukkig werd ik ook daarin niet teleurgesteld.

Uiteraard moest zo’n intense conversatie een vervolg krijgen. Na twee maanden intensieve, zenuwslopende en zeer opwindende gesprekken was de ontmoeting onafwendbaar. En ook daar schreven we over. Wat we verwachtten, wat we hoopten, wat er zou gebeuren.

En toen, datestress.

Het gebeurt me niet vaak. Zenuwachtig zijn voor de eerste ontmoeting. Maar deze allereerste in een nieuwe fase van mijn leven bezorgde me slapeloze nachten. Het moest perfect. En ik zou het organiseren. Terwijl ik dat deed merkte ik dat ik niet aan de verwachtingen kon voldoen. Ik was bang te falen. Hoe onterecht ook, die angst begon me te overheersen. En ik vertelde Rina dat. Zij vertelde me geen angst te hebben. Samen zou het goed komen.

Zondagmiddag begon op de parkeerplaats van een bos in het midden van het land. Ze kwam aanrijden, stapte de auto uit en liep naar me toe. Ze voldeed exact aan het beeld dat ik van haar had gevormd. Ik liep haar tegemoet en zoende haar. Op de lippen. Omdat dat goed voelde.

Na de wandeling was de vraag wat nu. We hadden gefantaseerd over het boeken van een hotel. Er waren er meerdere in de buurt. Ik had niets vooraf geregeld, vanuit het idee dat je een eerste date niet het bed gaat delen. Maar dat boeken zou natuurlijk ook gewoon nu kunnen. Ik stelde echter eerst voor ergens koffie te drinken. Rina trok nauwelijks zichtbaar een wenkbrauw op en stemde in. We reden naar een koffiehuis.

Na de koffie en het gebak kwam dezelfde “wat nu-vraag” weer op. De hotels waren nog steeds in de buurt, maar opnieuw wilde ik de stap naar een heimelijke middag op een boxspring tussen de bomen niet maken. Dat doe je toch niet? “Zullen we naar mijn huis gaan?”, vroeg ze. Ik nam het aanbod met beide handen aan.

“En dit is mijn slaapkamer. Ik heb vanmorgen het bed nog opgemaakt.” Ze bloosde licht terwijl ze het zei. Ik nam ook deze open uitnodiging niet aan en liep voor haar uit de trap af naar beneden, naar de wijn die ze net had opengemaakt voordat ze me het huis liet zien. Ze kwam naast me zitten en we praatten.

Ondertussen stormde het in mijn hoofd van de gedachten. Wat moest ik doen? Ze wilde deze eerste date veel meer dan praten en wandelen alleen. Maar dat doe je toch niet? Je gaat toch niet de eerste date meteen met elkaar naar bed? Ik bevond me op een tweesprong tussen “fatsoen moet je doen” en “grijp je kans voordat het te laat is”. Terwijl het gesprek voortkeuvelde en ik mijn piekeraties haatte, miste ik verder alle signalen over haar gemoedstoestand. Ze nam geleidelijk aan meer en meer afstand, werd koeler en de spanning van de afgelopen weken ontsnapte als lucht uit een leeglopende ballon.

Om kwart voor zes vroeg ik waar we zouden gaan eten. Om zes uur stond ik in de rij van de McDrive. Alleen. Een illusie armer, een wijze les rijker.

Lees verder!

De afgelopen dagen stond mijn leven in het teken van mijn telefoon. De hele dag checkte ik op Twitter of er nieuwe berichten waren. En ik typte binnen 140 tekens berichten terug. Ik raakte in de ban van een nieuw aspect van het single leven. Flirten via Twitter.

Ik wist niet dat het bestond. En het is weer een hele nieuwe verbreding van de toch al indrukwekkende mogelijkheden van de social media. Eigenlijk ligt het voor de hand. Het zal ongetwijfeld ook op Hyves en Facebook gebeuren. Maar ik had het nog niet meegemaakt. En geniet.

Ik zit al enkele jaren op Twitter. Gewoon met voor- en achternaam, link naar mijn website. Iedereen weet alles van me. Twitter is een mooi medium. Daarover wordt al heel veel geschreven dus daar hoef ik hier niets aan toe te voegen. Ik kan het alleen maar bevestigen. Vorige week heb ik een nieuw account toegevoegd. @singlewillem. Een account ter ondersteuning (lees reclamemiddel) voor mijn 'avonturen' die op http://singlewillem.nl staan.

Ik zocht in profielen van andere Twitteraars naar het woord single en die mensen ging ik volgen. Singles zijn een groep mensen die zich vast in mijn verhalen herkennen, dus die snappen wel dat ik ze volg. En uiteraard hoop je dan dat zij je terugvolgen. En dat ging best snel. De eerste dag had ik 20 volgers en volgde ik er 30.

Al vrij snel ontstonden er gesprekken. Twee mensen die mijn blogs lazen raakten geïnspireerd en zijn direct zelf met een weblog begonnen. Eentje doet dat zelfs als mijn ‘virtuele zus’, hoewel we elkaar helemaal niet kennen. Een ander tweette: “Zag dat @singlewillem mij is gaan volgen. Ik hem nu ook; wat een held! (misschien ook omdat ik hetzelfde ooit eens overwogen heb te doen)”

Ik kreeg leuke tweets als reacties op mijn weblog , waar in twee dagen tijd opeens meer dan 200 bezoekers langskwamen. En er kwamen DM’s binnen (direct messages, privéberichten die anderen niet kunnen lezen) met vragen over mij en mijn verhalen. Vanuit die antwoorden ontstonden nieuwe vragen en voordat ik het wist twitterde ik in 140 tekens of minder over heel persoonlijke aspecten van het single-zijn.

Nu is natuurlijk de vraag of deze virtuele flirts ook een IRL vervolg moeten krijgen. Van een datingsite weet je dat als het klikt of klopt dat er dan een date inzit. Dat is ook een van de doelstellingen. Met Twitter had ik dat doel niet. Maar de vraag doet zich nu wel voor. Organiseer ik een tweet-up?
Ik weet het antwoord. Wat zou jij doen?

Lees verder!

De zondag met Anna werd anders dan in eerste instantie gedacht. Zij wilde de hele dag eerst opwarmen voordat ze mij voor de tweede keer onder ogen durfde te komen. En vooraf de ongetwijfeld hoogoplopende spanning delen met een vriendin. De hele dag in de sauna klessebessen over ‘de eerste date’ en doorleven wat de afgelopen week in haar was omgegaan.

Gelukkig biedt een dag 24 uur en dus spraken we af na de warming-up. Op het strand, in een café. Ik wilde weer vroeg gaan, maar had het druk en kwam pas tegen zessen aan. Nog wel te vroeg, want net als de eerste keer hadden we opnieuw om acht uur afgesproken. Ik houd van tradities. Anna blijkbaar ook.

Toen ik het strand opstapte, was het rustig. Sterker nog, er was helemaal niemand. Een eenzame roker stond voor het café, verder overheerstte de stilte. In de verte windmolens in het water. Dichterbij hoorde ik wel de klanken van een prettig spelende band.

Ik stapte de deur van de kroeg binnen en werd besprongen door de warmte. Het was druk, overal zaten mensen, kinderen en honden. Aan het einde een vurige open haard. Op het podium de band. Ik keek om me heen op zoek naar een plek. Alleen aan de bar was een kruk alleen. Ik nam plaats. Kreeg meteen een menu-kaart en bestelde. “En een bier graag.”

Ik dacht aan Anna, hoe ze de hele dag in de hitte, het water, op de houten banken, in badjas nippend en genietend van gezonde drankjes haar vriendin vertelde over mij. Je zou denken dat ze snel uitgepraat zouden zijn, maar waarschijnlijk deelde ze intimiteiten en verwachtingen waar ik geen weet van had. Wellicht zou ik daar vanavond meer van horen. Als ik tenminste weer af kon dalen naar mezelf, naar mijn geaarde gronding, naar mijn kern waar ik thuis ben. Gelukkig wist ik dankzij de woorden die we de afgelopen dagen via blogs en columns deelden, dat ik nergens bang voor hoefde te zijn. En dat was ik dan ook niet.

Rond half acht werd het rustiger. Gezinnen met kinderen gingen huiswaarts. Er kwamen tafeltjes vrij. Ik nam er een in bezit en bestelde een fles witte wijn. Een koeler was er niet. Jammer, zou wel eens nodig kunnen zijn.

De tijd ging nu steeds langzamer. Ik richtte mijn blik op de deur en nam nog een slok van de koude wijn. Opeens een frisse hand in mijn nek. Ik draaide me om. Anna. De tweede afspraak was begonnen….

Het gesprek ging automatisch verder waar we de volgende keer gebleven waren. De sauna werd besproken. Het eten en de band. De gedachten en gevoelens van de dagen sinds woensdag passeerden de revue. Het voelde allemaal perfect, de overeenkomsten stapelden zich op.

Om tien uur vroeg Anna of het geen tijd was om even een rondje te lopen. Alleen. Ik keek haar vragend aan maar realiseerde me op tijd wat ze bedoelde. Ik stond op, deed mijn jas aan en liep naar de deur. Op het strand keek ik naar de maan, voelde de koude wind en checkte mijn telefoon. Geen berichten. Na vier minuten stortte ik me weer in de warmte van het café. Ik liep naar Anna en kuste haar. Onze derde afspraak was begonnen.

Wanneer blijf je bij iemand slapen? Wanneer nodig je iemand uit om de nachttrein de nachttrein te laten en met jou mee te gaan naar huis. De eerste keer? Meestal niet. En eigenlijk is de tweede afspraak ook te vroeg. Daarna is het verdedigbaar.

Een paar uur later stapte Anna achter op haar fiets, omarmde mijn middel en zei: “Neem hier de eerste straat links en dan rechtdoor. Ik leid je wel. Rijd je niet te hard?”

Lees verder!

Die woensdagavond loop ik om 19.30 uur een café in Amsterdam binnen.

Het is stil. Aan de leestafel zit een studente te lezen in een tijdschrift. Uit haar tas haalt ze een thermoskan met water en vult daarmee haar glas. Bijzonder, in een café. Ik hang mijn jas op en voeg me ook achter de leestafel. Dat ziet er beter uit dan wanneer je eenzaam een tafeltje in beslag neemt. Vanachter de bar komt iemand vragen wat ik wil drinken. Wit bier maar. Het is nog vroeg.

Ik verwacht Anna niet voor 8 uur. Zo laat hebben we immers afgesproken. Maar ja, bij een afspraak in Amsterdam ga ik meestal vroeg. Nog even genieten van de stad, herinneringen aan vroeger ophalen. Nu was ik er al om half zeven. Maar in Oost, in een gedeelte van Amsterdam dat ik nauwelijks ken.

Ik besloot de buurt te verkennen en liep door donkerwordende straten. Ik rekende erop dat Anna hier in een van deze straten haar woning had. Misschien kon ik door de ramen alvast een glimp van haar opvangen. Zou nog best knap zijn als het me lukte, ik had niet meer dan twee vage vakantiefoto’s van haar gezien. Zo zou ze er vandaag zeker niet uitzien.

De buurt bood een scala aan nationaliteiten, winkels, geuren en geluiden. Al rondlopend mijmer ik over de rest van de avond. Wat zou het gaan brengen? Ik ben niet vaak zenuwachtig voor dates. En dat ben ik dit keer ook niet. Maar op de een of andere manier voelt het anders. Het is ook zo raar om in de vorm van columns met verhalen die nog waarheid moeten worden elkaar te vertellen wat je wilt en verwacht. En dat die columns dan waarheid worden…

Om kwart voor acht zit ik aan het witte bier en lees een oude Elsevier. Om vier minuten over acht krijg ik een SMS: “Ik stap naar binnen.” Ik draai me naar de deur en zie inderdaad een vrouw binnenstappen. Ze ziet en hoort me niet, loopt naar de bar terwijl ze om zich heen kijkt. Ik sta op en….

De volgende dag stuurt Anna haar versie: “Ik verstuur een sms Ik stap naar binnen. Ik stap daadwerkelijk naar binnen met hoge verwachtingen, bij lage verwachting is afspreken zinloos. Ik kijk om mij heen. Hij staat op en lacht naar mij.
Een leuke lach.”

De avond gaat in een woordenbrij voorbij. We praten over alles en niets. En steeds is daar weer de herkenning. Dezelfde gedachtes, dromen, wensen. “Wat verwacht je van een relatie? Is het single leven stiekem aantrekkelijker? Allerlei vragen. Allerlei antwoorden. Schrikbarend veel overeenkomsten.”

De avond eindigt als ik naar het treinstation ren. Anna heeft de fiets en rijdt voor de wind vijf kilometer naar huis. Als ze in bed ligt, krijg ik een SMS: “Het daten is spannend tot de ontmoeting. Een enkele keer begint de spanning ná de ontmoeting.”

Lees verder!

Speeddaten via de chat. Het kan. Bij next-lover. Of Paiq. Datingssites met een heel ander concept. Geen profielen, maar wazige foto’s die pas zichtbaar worden naarmate je langer met elkaar woorden hebt gewisseld. In den beginne weet je niets van elkaar, behalve leeftijd en woonafstand. En een matchingscore op basis van ingevulde stellingen. Het systeem koppelt je aan mensen die zogenaamd bij je passen. En dan kun je chatten. Of je gaat speeddaten. Dan krijg je contact met iemand die op dat moment ook online is. Matchingscore doet dan niet ter zake…

Anna wilde speeddaten en ik zei ja. 40 jaar, 50 km afstand, 82 matchpunten. Dat kan leuk worden. En ik was in de goede stemming. Heel belangrijk. Een goede stemming. Als je gaat chatten. Zonder goed gevoel typ ik slecht, maak ik rare opmerkingen of blijf ik stil. En dat werkt in een chat niet zo goed.

Het eerste waar Anna naar keek, was de reisafstand. “50 Kilometer is best ver als je vanavond nog wilt daten?” “Ja”, reageerde Anna. “Dat wordt niks. En met drie wijn is dat sowieso niet verstandig.“ We zouden dus niet gaan daten. Maar praten kon wel. En we vertelden wat over onszelf. Liefhebberijen, kinderen, films, werk, hobby’s, gedachten, politiek, boeken, wensen. Alles kwam voorbij. En het werd ook best spooky, want hoe meer we deelden, hoe meer overeenkomsten we zagen. Echt bizar werd het toen we beiden bekenden te schrijven.

“Wat schrijf je?”
“Columns.”
“In een tijdschrift, krant of voor jezelf op een weblog?”
“Nog minder dan dat. Voor mijzelf. Ik oefen en vind het enorm leuk om te doen. Ik laat het vrienden lezen.”
“Leuk... ik doe hetzelfde. Maar dan voor iedereen leesbaar."
“Wat schrijf je?”
“Columns... over daten en leven als single.”
“Haha, dat is mijn onderwerp dus… ik schrijf alleen maar columns over dating en single leven.”
“Mag ik er een lezen?”
“Mag ik er een van jou?”

We deelden e-mailadressen en stuurden elkaar columns. Het bleef een tijdje stil. Heel stil. Ik stuurde nog een tekst, waardoor de stilte langer aanhield en alleen werd onderbroken door een nieuwe mail. Met een column van haar. We lazen gretig elkaars schrijfsels. Ik werd enthousiast over de herkenbaarheid in haar verhalen. En ze waren aanleiding tot verdieping. En doorvragen. Over en weer.

De volgende dag ging het columns sturen door. En bleken we nog meer hobby’s te delen.
“Nog even en we zijn kopieën van elkaar. Ik denk dat ik een cursus fotografie ga volgen.”
“Als je nog een model zoekt?”
“Ja, ik zoek nog een model. Een die toevallig woensdagavond in Amsterdam aan een glas wijn zit.”

Die woensdagavond liep ik om 19.30 uur een café in Amsterdam binnen.

Lees verder!

“He Willem, jij was toch serieus op verkenningstocht met iemand?”
“Klopt, maar we zijn ermee gestopt. Het bleek niet dat mooie te zijn wat we in het begin beiden dachten.”
“Baal je daarvan?”
“Ja en nee. Ja, want ik zou wel eens weer willen ontdekken wat het is om een vaste serieuze relatie te hebben. Nee, want uiteindelijk was wel duidelijk dat het geen toekomst had. En dan moet je ook zo helder zijn om er een punt achter te zetten.”
“Maar hoe voel jij je nou?”
“Verward. Maar ook vrij. Dat dan weer wel.”

Mijn ontdekkingstocht van single naar serieus samenzijn is ruim een jaar oud. De eerste dates waren spannend, na 11 jaar monisme. Ik ging voor de ontmoeting, verwachtte er niet veel van, behalve een leuk gesprek, wellicht een zoen en mogelijk een herhaling. En ik heb het eerder geschreven, al mijn dates met single vrouwen waren leuk. Sommigen duurden een kop koffie, de meesten namen meerdere uren in beslag. En ik prijs me gelukkig dat ik sommige ex-dates nu vriendin mag noemen. Ik heb veel geleerd, veel gezien en super singles leren kennen.

Geen van die ontmoetingen heeft de status van relatie gekregen. Zo’n relatie waarin je helemaal in elkaar opgaat, elkaar zoveel mogelijk probeert te zien tussen kids en werk door, en waarbij je telefoonrekening de pan uitrijst. Of een waardoor je eindelijk de geneugten van het skypen met een webcam leert kennen.

Er waren pogingen. Een keer werd ik verliefd, voelde ik vlinders in mijn buik. We zagen elkaar een week lang elke dag. We praatten veel, we zoenden wat, maar fysiek hielden we verder afstand. We liepen door bossen, kuierden over het strand en lagen te zonnen in de duinen. Maar door het praten merkten we de verschillen over wat we echt belangrijk vonden meer en meer op. We constateerden dat die te groot waren om onze nabijheid te verkleinen.

De laatste ontdekkingstocht duurde zes weken. De fysieke verstrengeling was op dag één al voltrokken. En ook de weken erna bleef de intimiteit op peil. Helaas stokte ons spreken, het werd stiller en stiller. Uiteindelijk bleken hoogtepunten onvoldoende luid om die stilte te doorbreken.

Ik ben dus weer vrij. Maar ook verward. Want waar vind ik weer die passie in mezelf om volledig en vol overgave te gaan voor de liefde? Een liefde waarin we nachtenlang praten met aangename stiltes over zinvolle bekentenissen. Een liefde ook waarin we volledig verstrengelen in onverwachte ontmoetingen. En samen in verbindende vrijheid zijn.

“Dus Willem, jij bent toe aan een echte nieuwe liefde?”
“Ik denk het wel.”
“Misschien is het dan slimmer te stoppen met schrijven aan dit blog, en meer woorden te wijden aan een van die super singles op deze site.”

Lees verder!

Ik had er nog nooit van gehoord, maar het schijnt zo te zijn dat daters een reservebank hebben. Daarop zitten potentiële dates waar je nu nog niets mee afspreekt. Bijvoorbeeld omdat er iets moois aan het groeien is met iemand waar je al diverse afspraken mee hebt gemaakt. Mocht die potentie onverhoopt niks worden, dan kun je een van de reserves vragen voor een ontmoeting.

De vraag is gerechtvaardigd: heb jij ook een reservebank Willem?

Het antwoord is ja. Ik wist het niet, echt niet, maar er is een mooie bank met beloftes. Op match4me is daar een aparte optie voor: favorieten. En net als ieder ander heb ik wel eens een profiel gelezen waarvan ik dacht: haar moet ik zeker eens benaderen. Maar als ik niet in de goede stemming ben voor een geslaagde conversatie, dan schrijf ik liever niet. Maar ik onthoud de dame in kwestie wel. Op het moment dat ik in de goede stemming ben, waag ik er een mailtje aan.

Als ik in een wedstrijd zit, speelt de reservebank geen rol. Wanneer ik serieus met iemand ben, dan zet ik zet mijn profiel on hold of even uit. Ik bezoek alleen nog datingsites om blogs van anderen te lezen. Mocht er iemand reageren, dan zeg ik dat ik in een ontdekkingsfase ben.

Mijn laatste serieuze ontdekkingstocht leidde niet tot iets definitiefs. Jammer, inderdaad. Maar we zijn en blijven goede vrienden. Voor mezelf ben ik nu druk denkende of er een patroon aan het ontstaan is. Wat is er nodig voor een relatie? Gevoel (lees verliefdheid) uiteraard. Rationeel moet er een goede band zijn. Fysiek, zeker niet onbelangrijk. Maar moet het drie uit drie zijn? En wat als een van de drie minder sterk is? Moet je verliefd zijn voor een goede relatie met toekomst? Moet er toekomst zijn in een relatie om er NU van te kunnen genieten?

Die hersenspinsels – ik heb er eerder over geschreven – houden me op dit moment even van de straat. Ik twijfel nog of ik mijn reservebank moet gaan laten warmlopen. En ook of ik dit blogje wel zal plaatsen. Want elke vrouw die ik nu benader, zal zich mogelijk afvragen of zij een van mijn ‘reserves’ is.

Dan maar weer even reactief worden. En wachten op toenadering door een van jullie.

Uiteraard bestaat dan de kans dat je nietsvermoedend op mijn reservebank zat. Aan de andere kant: op hoeveel reservebanken zit ik zelf?

Lees verder!

Elke week is het weer spannend. Zullen er mensen reageren op mijn blog? Ik heb heel veel datingthema’s al beschreven, mijn mening gegeven of real-life ervaringen verteld. Van te voren kan ik echter niet voorspellen waar reacties op zullen volgen. Controversieel of braaf, het maakt niets uit. Maar vorige keer kreeg ik plotseling vijf reacties. Ik ben aangenaam verbaasd. En dankbaar. Alle reden dus om te reageren. En ja, zolang ik anoniem ben, moet dat dus via een nieuw blog.

Ik schreef over de gouden tijd van het single-zijn. En het daten als perfecte hobby voor een single. En terecht stelde medeblogger Kijker dat single zijn een way of living kan worden. En of ik daar voor voelde. Lucifera vroeg zich af of ik dat echt zou willen. Constant daten in plaats van een relatie.

Laat ik helder zijn: ik ken veel geboren singles. Zij zijn hier ook actief. Hebben nooit of nauwelijks samengewoond, stellen in de loop der jaren steeds hogere eisen aan een eventuele partner en zijn pleitbezorgers geworden van LAT-relaties waarin je je eigen vrijheid kunt behouden. Ik ben geen geboren single. Ik ben in mijn leven slechts een paar jaar alleenstaand en –wonend geweest. Alle andere jaren deelde ik mijn dak met anderen. En sinds mijn 21ste ook mijn bed. Ik reken erop dat ik voor mijn 45ste opnieuw in een steady samenwoonrelatie verkeer. Met of zonder (nieuwe) kinderen.

Maar ik ben nog geen 45. En woon nu ruim een jaar weer alleen. En dat is een mooie periode om te genieten van alles wat het samenwonen minder biedt. Want ik weet niet wat jullie ervaringen zijn, maar ik vind het in een relatie best lastig om veel nieuwe mensen op een wat dieper niveau te leren kennen. Soms collega’s, misschien een keer mensen die je ontmoet op vakantie, maar echt nieuwe contacten doe je moeizaam op. Behalve als je alleen bent. En date.

Ik heb het genoegen gehad het afgelopen jaar mijn vriendenkring fors uit te kunnen breiden. Van alle dates zijn er een paar heel dierbaar geworden. Daar ga ik soms mee uit, we eten wat bij elkaar of elders, we bespreken het leven en de diepere dalen en turbulente toppen van ons singleleven. Soms knuffelen we, in de wetenschap dat lichamelijk contact buitengewoon belangrijk is voor mensen. Maar uiteindelijk is het belangrijkste dat we elkaar op eenzame avonden of stille weekenden weten te vinden als we daar behoefte aan hebben. Via SMS, e-mail of telefoon. Of IRL als het zo uitkomt.

Zolang het kan, blijf ik dat doen. Maar ik weet ook, zodra ik een echte serieuze relatie heb, is het daten over. Een way of life zal het nooit worden. Daarvan ben ik overtuigd. In ieder geval tot mijn 45ste.

Lees verder!

Ik ben nu ruim een jaar alleen. Gouden tijd. Nee echt, óók een gouden tijd. Natuurlijk is het soms klote als je alleen thuis bent. Dat je voor één kookt en alleen eet. Dat je jouw verhaal niet kwijt kunt. Dat je bed koud blijft. En je de zomergast en –presentator via Twitter moet bespreken. Maar heel vaak geniet ik ook. En dat is mede dankzij jullie. Want ik geniet elke keer opnieuw van alle verhalen, blogjes, profielen en reacties die ik lees. Maar het meeste geniet ik van alle ontmoetingen die ik het afgelopen jaar heb gehad.

Wat houd ik van daten. Ik wist het niet. Hoe kom je er ook achter als je lang en gelukkig getrouwd bent. Daten doe je niet. Althans, ik niet. Ik heb ondertussen gemerkt dat veel van jullie gewoon met getrouwde mannen afspreken en zelfs verder gaan. Moet je zelf weten, niet mijn ding. Ik ga – in een relatie - voor de monogamie. Maar als die relatie er dan niet meer is, dan is daten de beste hobby voor singles.

Wat heb ik leuke vrouwen ontmoet. Mooie, lieve, interessante, betrokken, geraakte. En wat is het fijn om ‘rare’ vrouwen tegenover me te zien. Of aan de telefoon te horen. Raar in de zin van zo anders dan wat ik gewend was of wat ik verwachtte. Mijn hele speelveld van typologieën van mensen is enorm verruimd. Mijn mensenkennis nog meer gestegen, met af en toe een forse misser. Maar wat heb ik veel geleerd en spiegels voorgehouden gekregen. Lees mijn blogjes.

Blogjes ja, want ik heb het schrijven herontdekt! Ook dankzij het daten. Ik wist dat ik het kon, maar ik deed het niet zonder opdracht. En nu heb ik een opdracht. Elke week een verhaaltje over daten of het singleleven. En dat is leuk om te doen. Maar nog leuker zijn de reacties. En de sterren die je krijgt. Soms valt het tegen, vaak valt het mee. Toch jammer van die ene dame - waar ik niet de rest van mijn leven over wilde schrijven - me steeds maar één ster geeft.

Ik vertel potentiële dates vrij snel dat ik een van de bloggers ben. Geeft je toch weer een ander beeld van mij. En kan je doen besluiten van een vervolg af te zien... Als je mijn verhalen leuk vindt (en qua timing geluk hebt), krijg je de nieuwe verhaaltjes exclusief als eerste te horen. En soms ook wat verhalen die waarschijnlijk nooit gepubliceerd worden.
Blogjes schrijven is leuk. Maar voorlezen tijdens het eten, op het strand of aan de telefoon... dat is geweldig.

Ik schrijf anoniem. Dat leidt tot minder reacties valt me op. Mijn medebloggers die hun gezicht boven de verhalen tonen, krijgen meer berichtjes. Vind ik jammer, maar begrijp het best. Aan de andere kant, ik wil beoordeeld worden op de verhalen, niet op mijn profiel en de verwachtingen die je daardoor hebt gekregen. Wellicht geef ik mezelf nog eens bloot. Zal wel even schrikken zijn. Voor beide kanten.

Een jaar alleen. Bijna elke week een blog. Dit is nummer 33. Dank voor het lezen, het cijfer en je reactie. En dank voor het genoegen van het daten. Zo lang het kan, geniet ik ervan.

Lees verder!

Het profiel van Julie sprak me aan. Goede smaak qua tv-series, films en boeken. Dus een openingszin was snel gevonden.
“Raad je me aan om naar Salt te gaan?”
"Moet je zeker doen", was haar reactie en ze stuurde een link naar de trailer.
De volgende regel was minder aardig. "Sorry, maar ik ben verder niet zo geïnteresseerd. Heb wel het gevoel je ergens van te kennen. Hoop dat je een heel leuke vrouw ontmoet."

Ouch, zo voelde het even. En dat schreef ik ook: “Ouch… maar even goede vrienden. Ben wel benieuwd waarom en waarvan je me denkt te kennen, maar dat zal voor altijd het onopgeloste raadsel tussen ons blijven..."

Ik ging ervan uit dat het verder stil zou blijven, maar niets was minder waar. Julie reageerde en schreef dat ze raadsels mooi vindt. "Ik wilde je ook nog even zeggen dat je de eerste bent die nog even terug schrijft en ik waardeer dat heel erg." De eerste? Wat is dat toch met de mensen (lees mannen) hier die niet het fatsoen hebben om een normaal gesprek te voeren en dat eventueel netjes af te ronden als het niet geworden is wat je ervan hoopte. Ik reageerde opnieuw: "Sorry alvast voor mijn mannenbroeders. Maar raak er maar aan gewend… het is slechts een van de surrealistische ervaringen op een datingsite. Maar daar staan weer bijzondere gebeurtenissen tegenover."

Ook al was Julie niet geïnteresseerd, ik kreeg toch weer een berichtje. "Nu we toch zo gezellig aan het mailen zijn… vertel eens een leuk verhaaltje over een bijzondere gebeurtenis dankzij een datingwebsite. Ik heb er namelijk geen vertrouwen in, laat staan dat ik het leuk vind. Maar misschien komt dat nog." Ik wees haar op de blogs hier op de site en stuurde wat links naar verhalen met leuke ervaringen. "Dit zijn een paar met in mijn ogen wel grappige ervaringen en opvattingen over daten. Oh ja, ik ken die Willem toevallig en die is ook wel relaxt over daten."

Het bleef een tijdje stil. Maar afgelopen week kreeg ik bericht over haar ervaringen tot nu toe: zij had vier mannen gemaild, waarvan er drie niet reageerden. Vijf onpersoonlijke interesseberichtjes gekregen van 'vreemde' types. Naast die van mij had ze nog vijf persoonlijke reacties. Een van een jongen die ‘er van hield om vrouwen te verwennen’. “Dat was een beetje een benauwend mailtje, dus ik heb een afwijzend mailtje gestuurd.” Verder veel interesseberichtjes van ‘erg vreemde types’. “Kortom, het valt nog steeds een beetje tegen!”

Eeerlijk gezegd, ik kan me de teleurstelling goed voorstellen. Zeker als je ‘benauwende mailtjes’ krijgt. Zelf krijg ik de laatste tijd geen mailtjes meer. Zelfs geen standaard interesseberichtjes. Niet zo gek. Drie weken terug kreeg ik tien bezoekers op mijn profiel, een week later vijf en nog een week later drie. Ligt ongetwijfeld aan mij.

Een recente date vertelde dat ze wekelijks bijna honderd profielbezoeken had. “En zit daar nog iets bij?", vroeg ik belangstellend. “Valt erg tegen”, vertelde ze. “Veel mannen die getrouwd zijn. En ook een paar die overduidelijk op maar één ding uit zijn. Ik bedoel, waarom vraag je anders in het derde mailtje of ik rode pumps en jarretels draag? Ik vind dat eerlijk gezegd redelijk benauwend.” Tsja. Wat moest ik daar op zeggen?

Lees verder!

Het is 1986. Ik ben 19. En nog maagd. (Waarom vertel ik dat eigenlijk? Is dat voor het verhaal belangrijk? Is het erg? Nee natuurlijk niet, maar ik weet wel dat mijn maagdelijkheid begint te knellen.) Om me heen hoor ik veel vrienden over hun eerste keer. Ik luister naar hun verhalen. Ik zie de andere kant van stoere woorden. Natuurlijk was het fantastisch. Maar hun ogen spreken een andere taal.

Die zomer ga ik interrailen. Vier weken trek ik door Frankrijk, Spanje en Portugal. De eerste lange nachtreis, van Parijs naar Barcelona, delen we een treincoupé met vier Duitse meiden. Ze zijn net met hun vakantie begonnen. Wij hebben gereserveerd, zij voelen zich verplicht elders te gaan zitten. We maken duidelijk dat weggaan niet hoeft. Ze blijven, we praten. De hele nacht. Vier bijzondere meiden uit Hamburg die samen het avontuur tegemoet gaan. In Barcelona spreken we af elkaar vier weken later in hun stad weer te treffen.

Een maand en veel bijzondere ontmoetingen verder besluiten mijn vriend en ik niet naar Hamburg maar naar Zwitserland te gaan. Daar woont de nieuwe liefde van zijn leven. Daar heeft ie in Portugal mee gezoend, met de Duitse meiden hebben we alleen de afspraak. Thuisgekomen in Nederland stuur ik ansichtkaarten met verontschuldigingen naar Hamburg. Gisa reageert. We schrijven brieven en drie maanden later komt ze naar Nederland. Met haar zus en zwager. Wil ik ze Amsterdam laten zien? Ja, niets liever.

In de hoofdstad spelen we de toerist. Alles wat ik weet van mijn studentenstad toon ik. ’s Avonds laat eindigen we in Dansen bij Jansen. We praten dubbelzinnig over de gevoelens die we voor elkaar hebben maar niet durven tonen. In het Duits, want Gisa vindt het leuk mij in haar taal te horen spreken. Ik, die het vak liet vallen zodra het kon, praat Nederlands met een Duits accent. De woorden die ik nog ken, gebruik ik. Gisa vindt het süß.

Aan het eind van de avond nemen we afscheid. Bij de bushalte kijken we elkaar voor de laatste keer aan. En langzaam, heel langzaam naderen onze lippen elkaar. Dat wat de hele avond in dubbelzinnige woorden niet duidelijk gemaakt kon worden, voelt perfect. De laatste bus komt veel te vroeg. Goede reis terug morgen. Auf Wiedersehen.

De volgende morgen word ik uit mijn bed gebeld. Gisa. In paniek. Ze zijn overvallen. De auto is weg. Gestolen. Kan ik komen? Ze moeten naar de politie. Kan ik tolken? Wil ik helpen? Haar stem duldt geen tegenspraak. Opnieuw ga ik naar Amsterdam om de hele dag in bureau Warmoestraat bureaucratie van dichtbij mee te maken.

Een paar dagen later. Een brief. Met de mooiste Duitse zin die ik ooit heb gelezen: ‘Ich habe Sehnsucht nach Dir’. Mijn woordenboek vertaalt Sehnsucht met 'onweerstaanbaar groot verlangen'. Ik bloos. Gisa nodigt me uit voor Silvesterabend, oudjaar in Duitsland. Ik zeg ja.

Op 28 december arriveer ik voor de eerste keer in Hamburg. Gisa woont in een flat, samen met haar moeder en haar zusje van drie. Het huis is klein. Ze toont me mijn slaapplek. Een matras naast dat van haar. “Sorry, het kan niet anders. Vind je het vervelend?”, vraagt Gisa. Ik schud mijn hoofd. Zo dicht heb ik nog nooit bij iemand geslapen.

Die nacht ben ik stikzenuwachtig. We zijn weggeweest en sluipen ’s nachts zachtjes de flat en haar kamer binnen. We kleden ons uit en kruipen elk op ons eigen matras. Ik geef haar een nachtzoen. Ze kust me terug. “Gute Nacht.” En draait zich om. Ik luister naar de nieuwe geluiden van de nacht en val in slaap.

Twee dagen later. We worden ’s morgens vroeg wakker als Gisa’s zusje op ons bed komt dansen. We spelen met de kleine en sturen haar vervolgens de kamer uit. Gisa draait zich naar me toe, kijkt me in de ogen. “Komm”, zegt ze. Ik kruip op haar matras, we beginnen te zoenen. Haar kreuntjes maken me gek. Ik ontdek plekken waar ik niet eerder ben geweest. Haar reacties zijn bemoedigend en ik verleg grenzen.

Uiteindelijk zegt ze de magische woorden. Ik verplaats mijn lichaam zodat ik de juiste houding inneem. Ik nader de plek waar ik al jaren van heb gedroomd. Nu gaat het gebeuren. Ik ben 19. Dit wordt mijn eerste keer. Het is nog twee dagen 1986.

Dertig, veertig seconden later draai ik me van haar af. Ik snap er niets van. Ik ben niet klaargekomen. Het is erger. Ik stok voor haar mooiste, warmste en door mij meest gewenste plek. Het lukt me niet om binnen te komen. Wat ik ook doe, wat ik verwacht gebeurt niet. Zo opgewonden was ik nog nooit gefrustreerd. Gisa blijft lief, zegt niets. Doet niets. Ik zoek naar een verklaring, maar weet de Duitse woorden niet te vinden. Ik zwijg. Zoen haar. Mijn lichaam straalt spijt uit.

Die avond doen we een nieuwe poging. Ik heb die ochtend in bad de kans genomen mijn in dagen opgebouwde spanning zelfstandig te ontladen. Dat blijkt de oplossing. Veel meer ontspannen dan die morgen opent zich een nieuw universum. Ik beleef mijn eerste keer. En ben hem nooit vergeten. Ook Gisa heeft een speciaal plekje in mijn gedachten. Zowel haar persoon als haar volstrekt ongelovige reactie op mijn woorden dat het mijn eerste keer was geweest. "Das kann doch nicht wahr sein. Du war großartig."

Lees verder!

Eerste keren zijn er in soorten en maten. Je eerste stapjes gaan nog zonder na te denken. Maar bij de eerste zoen is dat al snel anders. Op de wang gaat nog wel. Op je mond is enger, laat staan wat er door je heen gaat als je plotseling een wervelwind of ventilator door je mond voelt gaan. De eerste keer uitgaan met je liefde is spannend. En vergeet niet de eerste keer een lantaarnpaal omhoog klimmen en een nieuwe, rare sensatie tussen je benen bespeuren.

Een première die mensen vaak het beste onthouden, is de eerste keer met een ander naar bed. Voor seks... Althans, ik hoop voor je dat je die ervaring hebt onthouden. Dat je nuchter genoeg was. En dat het de moeite waard bleek. Als herinnering. Hoeft niet eens vanwege het genot. Laten we eerlijk zijn, seks moet je leren.

De eerste keer de zevende hemel is weinigen gegeven. Wellicht in je hoofd, omdat zij of hij toch echt de allerbelangrijkste persoon voor de rest van je leven gaat worden en je nu eindelijk voor altijd aan elkaar verbonden bent. Je hebt per slot van rekening je laten ontmaagden, dat is een “band voor het leven”. Maar lichamelijk is het voor velen vaak een beetje aanklooien, zoeken in het donker, te hard of te zacht, rode of pijnlijke plekken op je lijf en helaas vaak toch ook een onbevredigend einde.

Na de ontmaagding komen er nog veel eerste keren op seksgebied. De eerste keer... in de buitenlucht, op vakantie in een tent, vastgebonden, snel tussendoor, betrapt worden, onder de douche, zonder bescherming, klaar komen. En zo kan ik uiteraard nog wel even door gaan maar dan wordt het wellicht te specifiek en te intiem...

Raar dat ik nu bij mezelf merk dat ik heel graag en makkelijk over seksualiteit in al haar verschijningsvormen praat, maar het toch lastig vind hier in dit blog er expliciet over te schrijven. Jammer ook, want nu heb ik geen vervolg. En is dit een kort blogje over een onderwerp dat veel meer woorden verdient. Maar ik weet het goed gemaakt. Als jullie reacties inspirerend zijn, zou dat best eens aanleiding kunnen geven de volgende week een stap verder te gaan met mijn eerste keer...

Lees verder!

Ik ben van nature een tamelijk rationeel mens. Ik doe veel met mijn hoofd, behalve piekeren. Daar heb ik namelijk een grote hekel aan. Mijn geest is sterk in het verwerken van emoties, het verdringen van pijn en het voorkomen van teleurstellingen. Is dat handig? Ja, soms wel. Maar nee, meestal niet. Ik ken de nadelen van op deze manier leven. Maar zo is het in de loop van mijn leven gegroeid. En het heeft me tegen veel onnodige onzekerheid & pijnlijke processen beschermd.

Na mijn dertigste ben ik gaan begrijpen dat alleen met je hoofd beslissingen nemen op lange termijn niet slim is. Ik ben toen gaan leren over persoonlijke ontwikkeling, intuïtie, voelen, vertrouwen op je buik en de betekenis van het NU. In die periode ervoer ik hoe veel krachtiger en sterker ik ben, hoe meer ik mezelf ben, als ik leef vanuit mijn buik en mijn gevoel. Het maakt me gegronder, rustiger en vol zelfvertrouwen.

Tegelijkertijd ben ik gaan geloven in de idee dat niets voor niets gebeurt zoals het gebeurt. Ik kan tegenwoordig heel makkelijk een beslissing nemen omdat de situatie om me heen is ontstaan die dat besluit onderbouwt. Ik lees niet toevallig een artikel over een voor mij nieuw onderwerp. Dat lees ik omdat ik komende week die kennis kan gebruiken. Ik kom niet toevallig dezelfde vacature op twee verschillende manieren tegen. Dat is een signaal dat het verstandig kan zijn erop te solliciteren. En dat geldt ook voor de mensen die ik tegenkom. Daar is een reden voor. Ze zijn er om me iets te leren en iets mee te geven. Of omgekeerd, ik mag ze iets meegeven.

Leven vanuit mijn buik en vertrouwen op wat is, hebben na mijn scheiding erg geholpen mezelf verder te ontdekken en als een sterker persoon in het leven te staan. In de ontmoetingen die ik had met single vrouwen, voelde ik me ontspannen en vertrouwd. Ik hoefde niet te denken of een rol te spelen. Alleen maar zoveel mogelijk mezelf te zijn en te zeggen en te doen wat ik op het moment ervoer. En ik kreeg daar veel positieve feedback op. Nieuwe vriendschappen ontstonden, iets wat ik jarenlang niet of nauwelijks had meegemaakt.

Uiteraard lukt het niet altijd sterk en krachtig te zijn. Soms komt mijn mind weer sterk terug om zijn positie op te eisen. Soms is dat fijn, want pijnvermijdend, maar steeds vaker zou ik willen dat ik al verder was. Dat ik de eventuele pijn kon voelen in mijn lijf en dat mijn geest zo ruimdenkend is dat het mijn gevoel alle ruimte geeft om alles te beleven in mijn lijf, onder mijn keel.

Die dominante rol van mijn geest speelde ook een - helaas bepalende - rol in de korte, maar intense ontmoeting die ik recent met een bijzondere vrouw had. Het heeft uiteindelijk veel te kort geduurd. Dat kwam door mijn eigen domme geest die piekerend over ons de door mij zo verlangde rust in mijn hoofd verdreef. Waardoor ik haar verdreef. En me daarna realiseerde dat ze daarmee echter niet uit mijn systeem verdween.

Ik heb haar beloofd het verhaal van ons niet te delen via een blog. Ik weet, en daarvoor hoef ik het niet op te schrijven, dat de ontmoeting met haar me meer geleerd heeft over mijzelf en mijn toekomst dan alle eerdere ervaringen. Handig is wel, dat mijn geest me helpt niet teveel pijn van het einde te hebben. Handig ja, maar wat zou ik graag voelen…

Lees verder!

Gent is bijzonder, zo leerde Fiona mij in de zomer van 1987. Fiona, een penvriendin die ik sinds mijn twaalfde ken, maar pas op mijn twintigste ontmoette. (Zie mijn blog Liefde in Brussel). In de korte tijd die we samen hadden, liet ze me alle mooie plekken van haar geboortestad zien. Plaatsen en pleinen waarover ze de jaren daarvoor had geschreven. En portieken.

Ik leerde haar vrienden kennen die op ‘kot’ woonden, want daar sliep ik ook. Bij Fiona thuis was geen plaats. Ik maakte ook kennis met het speciale Kwak-glas, waarvoor ik in het café een schoen als borg moest inleveren. Terwijl mijn schoen aan het plafond werd vastgebonden, begreep ik al drinkende hoe het bier aan zijn specifieke naam was gekomen.

En ik leerde midden in de nacht het bankje bij de kerk kennen. Daar zoenden wij. Ik had haar alles over de reis van Parijs naar Brussel en mijn ontmoeting met Helga verteld, maar dat weerhield Fiona niet. Ze kroop op mijn schoot en kuste me in mijn nek. Even aarzelde ik nog hoe ik moest reageren. Maar vier weken vakantiestemming overheerste en ik volgde mijn gevoelens. Uren later leverde ze me af bij het kot, waar ze me een paar uur slapen later weer ophaalde.

Die tweede dag regende het. Met bakken stroomde het naar beneden. We schuilden in portieken waar we elkaar verder verkenden en vertelden over onze toekomstverwachtingen. Af en toe verlieten we onze schuilplaats en speelden we regenscènes uit Turks Fruit na. ’s Avonds bracht Fiona me naar het station. Ik kocht wat ansichtkaarten van de stad, we deelden laatste woorden en zoenen. Een paar weken later reed ik in mijn net aangeschafte 2CV naar Gent.

En Fiona kwam naar mij. Met de trein. Ook ik woonde nog niet alleen, maar gelukkig hoefde ik niet op zoek naar een kot voor Fiona om te slapen. “Ik wil alleen niets horen van haar aanwezigheid in huis,” waarschuwde mijn moeder die haar jongere kinderen wilde ‘beschermen’. Maar het Spaanse bloed in Fiona liet zich niet temperen. Ik had haar op het hart en lippen gedrukt zachtjes te zijn, en dat zei ze ook terwijl ze naast me in bed kroop. “Ik moet zachtjes zijn, ik zal zachtjes zijn.” En dat hield ze vol. Totdat het hele huis hoorde hoe Fiona uitriep: “Ik moet zachtjes zijn!”

Haar temperament uitte zich ook op andere gebieden. Zo moest ik het in haar aanwezigheid niet in mijn hoofd halen met een andere vrouw te praten. Ze zag groen van jaloezie en stond erop de kroeg of het feest waar we waren direct te verlaten. Om in de auto direct haar spijt te betuigen. En het met temperament goed te maken.

De relatie duurde ruim zeven maanden. En zoals dat vaak gaat, hebben we elkaar daarna niet meer gezien of geschreven. Tot bijna zes jaar geleden. In december 2004 googelde ik op haar naam en vond een tekst met haar foto. Ik las de pagina en wist meteen, dit is Fiona. Ik mailde en dezelfde dag nog mailde ze terug. Het was zo leuk om weer van haar te horen! In gedachten bedankte ik Google en mailde haar in een notendop mijn ‘levensverhaal’ sinds onze laatste ontmoeting.

Toen bleef het stil. Ik heb nooit meer iets van Fiona gehoord.

Lees verder!

“Je mag niet bij me weggaan. Ik wil vandaag nog bij je blijven.”

De tranen stonden in haar ogen. Ze keek me smekend aan. “Bitte,” zei ze in een uiterste poging. Ik smolt en durfde – wilde - geen nee zeggen. Maar ik kon ook mijn penvriendin niet teleurstellen. Door de krakende speakers vertelde de Franse conducteur dat we station Brussel binnenreden. “Ik weet het goed gemaakt. Ik bel straks Fiona en leg de situatie uit. Als zij er geen probleem mee heeft, dan brengen wij vandaag hier samen door.” Helga pakte een zakdoek uit haar rugzak en snoot haar neus. De hele nacht had ze stralend in de treincoupe gezeten. Ik had haar alleen zien lachen en praten. De tranen en het verdriet nu deden me pijn. Ik hoopte van harte dat Fiona me zou begrijpen.

In 1979 plaatste ik een contactadvertentie in een striptijdschrift. Ik wilde graag penvrienden, bij voorkeur uit het buitenland. Alleen, ik sprak geen andere taal dan Nederlands, dus het buitenland bleef beperkt tot Vlaanderen.

Er reageerden vier stripliefhebbers, twee jongens en twee meisjes. We schreven elkaar brieven, ansichtkaarten en stuurden pasfoto’s. We deelden onze voorliefde voor voetbal en vergeleken Nederland en Vlaanderen. De correspondentie met de jongens verstomde, die met beide meiden ging onverminderd door. Die met Fiona werd zelfs intens. Op afstand maakten we elkaars pubertijd mee, we deelden geheimen zover we durfden. Maar we zagen elkaar nooit.

Zeven jaar schrijven later deed zich een gelegenheid voor. Na een maand Interrailen door Europa ging ik alleen terug naar Nederland, met een tussenstop in Gent, de woonplaats van Fiona. Vier weken trekken met een vriend door Frankrijk, Italië en Griekenland waren voorbij gevlogen. We maakten veel mee, ontmoetten leuke mensen. En hoewel gewenst, vakantieliefdes beleefde ik niet. Tot in de trein van Parijs naar Brussel. Daar zat Helga uit Duitsland. Ze was onderweg naar Rotterdam, naar haar vriend. We raakten aan de praat en bleven dat de hele nacht doen. ’s Morgens verlieten we samen de trein, op zoek naar een telefooncel.

Fiona toonde alle begrip. “Ahwel, heb een leuke dag in Brussel. Ik zie u vanavond in Gent wel verschijnen.” En een leuke dag werd het. Helga en ik beleefden als een verliefd stelletje de Europese hoofdstad. Hand in hand liepen we door de straten, bespraken ons leven en zoenden waar we de gelegenheid hadden.

Aan het einde van de middag liepen we terug naar het station. Opnieuw vloeiden er tranen, maar gesmeekt werd er niet meer. Ik bracht Helga naar de trein richting Keulen, haar vriend was ze vergeten. Op het perron omarmden we elkaar. Ze ‘waarschuwde’ me voor Fiona uit Gent. “Zij gaat verliefd op je worden. Echt waar.”

“Lieve Helga”, reageerde ik. “Ik heb vier weken door Europa gereisd. Tientallen mensen ontmoet waaronder ook veel mooie vrouwen. Ik ben niet verliefd geworden, niemand is op mij verliefd geworden. Jij bent en blijft de mooiste ervaring van deze vakantie.”

Ze stapte in de trein, de deuren sloten zich en als in een film rende ik een stukje met haar mee toen de trein het station verliet. Ik zwaaide, zij zwaaide. Ik draaide me om en ging op zoek naar het perron voor de trein naar Gent.

Een paar dagen later lag er een ansichtkaart in de brievenbus van Helga. Een foto van Gent. Op de achterkant stonden vier woorden: “Du hast Recht. Willem.”

Lees verder!

Van oudsher ben ik zeer in politiek geïnteresseerd. Ik ben ook een tijdje heel actief geweest. Maar dat is allemaal lang geleden. Tegenwoordig volg ik het van een afstandje, heb er veel meningen over, ventileer die als het gezelschap geschikt is en verder houd ik me rustig. Mijn wilde haren ben ik kwijt.

Daar komt bij, en dat is pijnlijker, ik ben de laatste twintig jaar in opvattingen naar rechts opgeschoven. Maar omdat de politieke partijen dat ook hebben gedaan, ben ik dus nog steeds links. Zelf noem ik het liever veranderingsgezind.

Dat opschuiven naar rechts is een maatschappelijk fenomeen. We zagen het in de hele wereld. En omdat Nederland altijd twintig jaar achter loopt in maatschappelijke veranderingen, beleven we die verrechtsing hier de laatste tien jaar pas echt. Dat betekent onder andere minder tolerantie, meer verruwing en minder acceptatie van andersdenkenden. Dat geldt voor andersgelovenden, maar ook voor anderslevenden.

Ja, ik weet wel, we waren het eerste land met een homohuwelijk. Maar dat is buitenkant. Aan de binnenkant zijn “we” steeds minder ruimdenkend over het samenleven van en met ‘anderen’. Voorbeeldje: singles worden minder en minder geaccepteerd.

Wij ‘alleengaanden’ zijn een aparte groep aan het worden. Terwijl in IJsland de premier trouwt met haar vriendin, praten we hier in Nederland alleen nog maar over de singlestatus van Mark Rutte, onze (waarschijnlijk) toekomstige premier. Er wordt zelfs een televisieprogramma gemaakt om hem aan de vrouw te helpen. Het is schijnbaar ondenkbaar dat een single ons land gaat leiden, laat staan vertegenwoordigen in het buitenland. We hebben liever dat Rutte uit-een-kast komt (“zie je wel”), dan dat we een premier zonder partner ons land toevertrouwen.

Aan de andere kant, als Rutte straks PaarsPlus leidt, heeft hij de ultieme mogelijkheid de status van singles te verbeteren. De acceptatie van ons te vergroten. Rutte kan onze held, ons symbool van singletrots worden. Een teken voor verrechtsend Nederland dat wij er ook mogen zijn. Dat we met z’n ruim twee miljoenen gehoord willen worden. Dat we niet alleen meer staan, maar samen! En dan roept de voorzitter van de singlesvakbond: willen we naar de Dam… dan gaan we naar de Dam. En daar aangekomen roepen we allemaal: Singles Samen Staan Niet Alleen! Singles Samen Staan Nooit Alleen.

Misschien een mooie slogan voor een nieuw kabinet? Moeten ze wel opschieten, want anders loopt Rutte in de tussentijd toch nog tegen een partner aan... Ik hoorde namelijk dat hij op deze site actief is geworden. Mocht je hem zoeken: zijn nickname is Willem…:-)

Lees verder!

De vakantie nadert. Een nieuwe zomer alleen… wat ga ik doen?

Tijdens mijn eerste bestaan als vrijgezel, 14 jaar geleden, koos ik voor het eerst een groepsvakantie. Wandelen in Cornwall. Langs de kust. En slapen in een tent. Ik was nooit in Engeland geweest. Ik had nog nooit gewandeld. En ik was nooit eerder op een niet door mij zelf georganiseerde of geleide reis mee geweest. Drie nieuwe ervaringen…

Die vakantie was meteen mijn laatste groepsreis. Niet vanwege Engeland. Prachtig. En ook het wandelen beviel fantastisch. Sinds dat moment heb ik vele wandelervaringen beleefd. Maar nooit meer in een georganiseerde groep.

Groepsvakanties zijn niet aan mij besteed. Net zo min als multi-dating. Wat vreemd is, want het past heel goed bij wat ik leuk vind: afwisseling, nieuwe ervaringen, meerdere leuke mensen. Never a dull moment. Zou je denken. Maar die vlieger gaat dus niet op.

Buiten vakanties, in het dagdagelijkse leven, voel ik me in groepen prima op mijn gemak. Mijn werk doe ik zelden alleen, samen gaat het zoveel makkelijker. En met plezier. Maar op vakantie wil ik iets anders. Misschien is dat wel de reden dat ik daar groepen liever mijd. Maar helemaal alleen gaan, dat is ook niets voor mij.

Een vakantie alleen. Stel je voor. Een vakantie moet juist een afwisseling zijn van wat je normaliter al meemaakt. Overdag in een groep, dus dat wil je niet op vakantie. ’s Avonds alleen. Dus dat wil je niet op vakantie. Oké, dan blijft er nog maar één keuze over…

Wie gaat er mee?

Lees verder!

Nog een week. Dan gaan we naar de stembus. De afgelopen weken was de aandacht voor de politiek groot. Veel groter dan in het verleden. Ik ben daar blij mee. Je ziet het op Twitter, aan veel debatten op TV, pagina’s aandacht in de kranten. Speciale verkiezingsdebatten. Ik geniet. Met volle teugen. De beleving van de politiek is groter dan ooit.

Bij het bepalen van onze stemkeuze is het al lang niet meer de inhoud die bepalend is. We kijken meer en meer naar het plaatje van de lijsttrekker. Wie leest er nog een verkiezingsprogramma? Wie vergelijkt nog de voorstellen van alle partijen? De grote massa is alleen geïnteresseerd in beelden en soundbytes. Snel oordelen, de nuance laten we achterwege.

Waar doet me dat toch aan denken…

Op datingsites gaat het ook vaak alleen maar om de plaatjes. Om de juiste quote. In een paar korte zinnen proberen we de ander te verleiden. Niemand leest nog uitgebreide profielen. Hoe minder woorden, hoe beter. En ook de reacties zijn kort. “Leuk profiel. Vind je de mijne ook leuk, stuur me dan een berichtje.” En als je het profiel bekijkt, staat er weinig. De foto is essentieel. Geen foto, geen reacties. En dan is het ook heel belangrijk wat voor foto’s bij je profiel staan. Beelden zijn bepalend, zeker in 2010.

Wie zijn stem heeft gegeven, moet maar afwachten of er een coalitie gaat ontstaan. Soms blijken er breekpunten te bestaan. Aan de onderhandelingstafel van de eerste date, blijven die vaak nog onder tafel. Maar als de aftastende informatiefase goed is afgelopen en het formeren kan beginnen, komen de ononderhandelbare punten. Over de leegloop van het platteland: “Ik wil niet in de stad wonen.” Over de bio-industrie: “Ik neem aan dat jij ook vegetarisch eet.” Over emancipatie: “Mijn kat is belangrijker dan een man.” Over het h-woord: “Nee, ik blijf niet slapen. Hunker maar naar me.”

Uiteindelijk is het een beetje geven en nemen. Komen de partijen er wel uit. Het kan naar Engels voorbeeld in een paar dagen, het kan in ons polderland zomaar maanden duren. Maar we krijgen een nieuwe coalitie, dat staat vast. Nu maar hopen dat het ongeschonden de eindstreep haalt.

Lees verder!

Ik heb het strand herontdekt. En wat is het lekker. Met alle variaties die het zand, de zee en niet vergeten de duinen bieden. Kou, zon, geluid, geur, zout, zand, hard, zacht, groen, kaal, intens, schel, heet, helm, schuim, verbrand, rood, ijs, schelpen, duinpannen, stilte, zonnebrand, zweetdruppels, handdoeken, teenslippers, kuiltjes en mijmeringen. Het strand, de zee en de duinen vormen gedrieën een caleidoscoop van mijn gevoelens. Allemaal redenen ook waarom ik steeds meer eerste ontmoetingen aan de kust beleef.

Vanmorgen nog. Afspraak op Scheveningen. Op zee tientallen zeilen. Op het strand, mijn blonde date. We hadden afgesproken te wandelen. “Maar niet te lang”, zei ze. “Ik heb wat last van mijn knieën.” Na nog geen 10 minuten vleien we ons op het matras van een loungestrandtent. Uren later verlaten we onder protest de ingedeukte herinnering aan ons samenzijn.

Een paar weken geleden in Noordwijk. De zon schijnt maar het waait hard. Tikkeltje fris, maar niet achter het glas van het terras. We gaan zitten en raken in gesprek. Haar hond krijgt water en vleit zich aan onze voeten. We praten uren alsof we elkaar al jaren kennen. Als we het terras verlaten knuffel ik haar warm in de kille wind. Als vanzelf zoenen we onder de laatste zonnestralen van de dag.

Iets later. Kijkduin. Ik neem de verkeerde bushalte, loop kilometers door de duinen en SMS dat ik later ben. “Geen probleem, ik geniet volop.” Aangekomen begrijp ik waarom. Uit de wind, in de zon, terwijl tientallen bijzondere mensen in het beeld verschijnen. Ik neem plaats en bestel. Het gesprek stokt geen moment en we delen de ervaringen van het leven, het daten, de wereld en onszelf. Ik leer weer meer over mezelf. Dankbaar neem ik de bus naar huis.

November 1969. We zijn verhuisd. Naar een flat aan de duinen, het strand en de zee. Mijn moeder neemt me mee in de kinderwagen voor mijn eerste ontmoeting met het zand. Ik geniet, zo zeggen de foto’s. En twintig jaar lang zijn de duinen, het strand en de zee mijn buren. Totdat ik op eigen benen sta en de kust verlaat.

Zomer 2009. “Ga je mee naar het strand?” Naar het strand. Ik? “Ja, maar wel het naaktstrand, daar is het een stuk rustiger.” Ik aarzel, twijfel over het bakken in de zon en zandkorrels die een speurtocht over mijn lijf maken. Maar de unieke uitnodiging vereist een positief antwoord, al was het maar voor de hernieuwde ervaring. “Oké”, zeg ik, aarzelend nog. ’s Avonds onder de douche kijk ik met een tevreden blik naar de wegdrijvende zandkorrels die getuigen van de intense ervaring.

December 2009. Het is koud als we het strand oplopen. Ik heb het gevoel er jaren niet geweest te zijn. Al woon ik alweer tien jaar aan de kust, ik laat het strand links liggen. Maar deze ochtend niet. Het licht en de lucht benemen me de adem. Een dag later ben ik er weer. Dit keer alleen met mijn camera. Ik vang het licht en weet, ik ben weer thuis…

Zomer 2010. Heb je een date en heb je de kans: spreek af op het strand. Plek voor ontspannen ontmoetingen, zonovergoten zinderingen en heerlijke herinneringen.

Lees verder!

Hij zag er wat studentikoos uit. Niet Nederlands, dat was meteen duidelijk. Meer iets Zuid-Amerikaans. Donker haar, vlassig snorretje. Lange jas en in zijn hand een heel klein videocameraatje. Hij liep wat zoekend rond. Vast een toerist, dacht ik, op zoek naar de bijzondere oudheid van deze stad. Ik kruiste zijn pad en hij sprak me aan.

“Meneer”, zei hij in het Engels. “Ik ben een student hier op de universiteit en met een project bezig. Mag ik u een vraag stellen?” Terwijl hij die woorden uitsprak, ging zijn linkerhand omhoog en keek ik opeens in de kleine opening van de camera. Hij vervolgde zijn zin zonder mijn antwoord af te wachten: “Waaraan denkt u als ik 1982 zeg?”

Van alle vragen die ik had verwacht, deze niet. Wat gebeurde er in 1982? Ik begon snel te rekenen. “Ik werd toen vijftien,” zei ik, terwijl mijn hersenen verder zochten naar herinneringen . “Maar weet ik nog iets van dat jaar? Eerlijk gezegd niet. Vraag 1985, ik kan je een heleboel vertellen. 1986 ook, toen verongelukte de Space Shuttle Challenger. 1981 en 83, de anti-kernwapendemonstraties. Maar 1982. Sorry, ik kan je niet helpen.” Ik verontschuldigde me en liep verder.

Leuk zo’n project, mijmerde ik. Wat zou de bedoeling zijn? Ik dacht langer na over het jaar waarin ik vijftien werd. Ik zat toen in de derde. Van dat schooljaar herinner ik me niet veel. Maar wacht, na de zomer begon de vierde klas. Dat was heel iets anders. En opeens was ik terug in de tijd en waande ik me in die mooie eerste schoolweken na de zomer van 1982.

Na drie jaar met grotendeels dezelfde mensen in de klas gezeten te hebben, stroomden in de vierde een heleboel nieuwkomers in. Veel klasgenoten vertrokken naar een andere afdeling van de school en meteen veranderde de hele sfeer. Om iedereen goed te leren kennen, gingen we met de hele klas naar een zeilschool in Friesland.

En daar leerde ik Simone kennen. Simone was anders dan alle meiden die ik daarvoor in de klas had. Ze was onschuldig, grappig, lief en – belangrijker - ze vond mij aardig. Langzaam werd ik verliefd en na alle zeilavonturen hadden we verkering.

Na enkele weken vlindertijd ging het over. Simone kreeg iets met een andere jongen uit de klas waar ze tot op de dag van vandaag mee is. Ik was door haar echter van mijn schroom en onzekerheid verlost en durfde ook naar andere meisjes meer en meer mezelf te worden. In november, op een voetbalfeest, ontdekte ik door Carla het tongzoenen en wist ik zeker: dit wil ik vaker doen.

1982. Het jaar van mijn eerste serieuze verkering, mijn eerste glazen bier en eerste tongzoen. Hoe kon ik het vergeten.


PS Later herinnerde Wikipedia me nog aan een aantal gedenkwaardige gebeurtenissen uit 1982: begin van de Falkland-oorlog, moord op vier IKON-journalisten in El Salvador, de eerste CD werd uitgebracht, de 8-decembermoorden in Suriname en we speelden dat jaar allemaal met Rubik’s Cube.

Lees verder!

Ik zat in de trein tegenover een buitengewoon mooie dame. Ze had fantastische ogen, bijzondere lippen, mooi zwart gevlochten haar, en waarschijnlijk een fluweelzachte huid. Aan de buitenkant veel kenmerken van wat ik “mijn type” zou durven noemen. Af en toe keek ze me aan en dan lachte ze. Mooi en puur en ook een beetje ondeugend.

Ik kreeg er kriebels van. Van die kriebels die in je buik rondtollen op zoek naar… ja, naar wat eigenlijk? In dit geval waren het krioelende kriebels op zoek naar ontdekkende woorden waarmee ik haar ongetwijfeld even mooie 'binnenkant' zou leren kennen.
De hele treinreis lang - we zaten drie kwartier tegenover elkaar - zocht ik naar een manier om haar aan te spreken. Niet een gewone manier, maar DE manier, de ikzaldiedagnooitmeervergeten-manier. Ik zocht, maar vond niets. En ook de twee boeken die ik bij me had, gaven geen geschikte openingen.

Vijfenveertig minuten duren een eeuwigheid als je geen waarachtige woorden vindt. Ook toen ik de trein verliet, zei ik niets. Haar witte ipod-doppen zouden waarschijnlijk toch elk geluid tegenhouden, vergoelijkte ik het stilzwijgen tegenover mezelf. Peinzend liep ik het perron af. Waarom had ik toch niets durven zeggen...

Mensen die mij kennen zullen het herkennen: ik ben een makkelijke prater. Live en aan de telefoon. Chatten kan ik ook. Een verhaal vertellen, eventueel opschrijven in de vorm van een blog, geen probleem. Maar een verbluffend mooie vrouw aanspreken, die nota bene zelf tegenover mij is gaan zitten... dat dan weer niet.

Die blokkade verklaart misschien waarom ik op een datingsite actief ben. Aantrekkelijke en interessante dames die hier zijn, durf ik met gemak aan te spreken. Ik hoef niet lang na te denken over een openingszin, ik weet al van haar kinderen en eventuele kinderwens en meestal iets van hobby’s, vakantieplezier en favoriete films, boeken en muziek. Meer dan genoeg stof om het gesprek te starten.

Van mijn treindame wist ik niets. Alleen dat ze in staat was mijn stembanden van afstand uit te schakelen. En dat ze me steeds verleidde haar aan te kijken. Naar haar ogen en die geweldige haardos. Maar zeg je dat tegen een wildvreemde vrouw? Ik heb het een keer geschreven aan een vrouw. “Wauw, wat een mooie bos met haar.” Je raadt het al… ik kreeg daar geen antwoord op.

De achtergrond van mijn woordeloze strijd ligt in de kans afgewezen te worden. Om een blauwtje te lopen. Ik haat het. Zeker bij deze kleurrijke dame. Dat heeft uiteraard alles te maken met mijn jeugd. Op de kleuterschool al brachten die paar keer dat mijn liefde niet werd beantwoord me een hel waar ik dagen last van had. Later begreep ik iets meer van de vrouwelijke psyche en betrok ik het niet altijd meer op mezelf. Tegenwoordig lukt het me - gelukkig - steeds beter en makkelijker de juiste woorden te vinden om een gesprek te starten.

Het lukt steeds vaker. Behalve als ze als veelkleurige schoonheid in de trein zit. Tegenover me. Met een ondeugende glimlach rond haar lippen. Met niets anders bezig dan mooi en puur te zijn.

Lees verder!

“Hoi, ik ben geïnteresseerd in jou! Merel”

Het was het kortste berichtje dat ik ooit heb gekregen. Maar wie kort wil, kan korter krijgen: “Wat leuk! Willem”, schreef ik terug en liet het daar verder bij. Haar profiel was niet superkort, maar zeker niet uitgebreid. Hobby’s werden vermeld, maar geen favoriete boeken of films. Wel waren er wat foto’s.

Op mijn mail kwam geen reactie terug. Ik verdacht haar ervan een schot hagel afgevuurd te hebben naar een heleboel mannen om te zien wat er zou gebeuren. Nu, daar ben ik niet van en liet haar even links liggen.

Later die avond zag ik haar toevallig in het lijstje online leden staan. Ik klikte nog eens op het profiel. Ze was beschikbaar voor een 1-op-1 chat.

Ik houd erg van chatten. Vind het een mooie en snelle manier om gedachten uit te wisselen en te zien met wat voor type je hebt te maken. Schrijft ze snel en makkelijk? Is ze spitsvondig? Maakt ze veel taalfouten? Chatten leert je een heleboel en ik ben nog nooit teleurgesteld geraakt in de dates die ik alleen met chatten had leren kennen.

Dus ik startte de chat en schreef: “Wat wil je weten van me?” Het duurde een lange tijd voordat ze reageerde. Toen de reactie kwam stond rechtsonder in mijn scherm: “Ik houd niet zo van chatten, ben meer van bellen.”

Ik houd erg van bellen. Vind het een mooie en snelle manier om gedachten uit te wisselen en te horen met wat voor type je hebt te maken. Praat ze snel en makkelijk? Is ze spitsvondig? Hoe klinkt haar stem en vooral haar lach? Heeft ze een accent? Bellen leert je een heleboel en ik ben nog nooit teleurgesteld geraakt in dates die ik alleen met bellen heb leren kennen.

Dus ik chatte haar mijn telefoonnummer. Per omgaande verscheen de hare in beeld. De conversatie verstomde.

Wat nu? Wie neemt het initiatief? Moet ik bellen, of moet zij bellen? Zij had het eerste berichtje geschreven. Maar ik was met de chat begonnen. Dus was zij weer aan de beurt om te bellen. Maar dat gebeurde niet. En ik was toch wel nieuwsgierig. Enfin, om een einde te maken aan het malen van mijn gedachten, belde ik haar nummer.

“Hallo, met Merel”, zei de stem aan de andere kant.

Anderhalf uur later legde ik met spijt de telefoon neer. Het had van mij nog uren mogen duren, maar anders dan ik was Merel geen nachtuil. “Ik ga morgenochtend voor zonsopgang naar futen kijken in het natuurgebied hier vlakbij. Hun paringsdans is iets heel bijzonders. Waarom ga je niet mee?”

Dat laatste vroeg ze - helaas - niet, maar glimlachend dacht ik aan de futen. Wat moet dat mooi zijn om ’s morgens vroeg samen hun paringsdans te bewonderen. In mijn hoofd kwamen de meest fantastische beelden naar boven. Ik schudde snel mijn hoofd leeg maar bedacht nog net: Wanneer zouden Merel en ik gaan 'vogelen'?

Lees verder!

In Intermediair stond vorige week een artikel onder de kop “Per ongeluk kinderloos”. Wat blijkt, veel vrouwen denken tot hun een-twee-drieënveertigste nog wel aan een kind te kunnen komen. Statistisch gezien is die kans echter minder dan 1 procent. En dat gaat heel snel: vanaf 35 jaar is de kans nog 65 procent om drie jaar later al gedaald te zijn tot 40 procent. En ben je 40 of ouder… vergeet het maar.

Daar sta je dan als vrouw van in de veertig, carrière op hoogtepunt, lichaam in perfecte conditie, persoonlijke ontwikkeld tot het hoogste niveau, klaar voor de Boogaboo Frog en de Olvarit… ondanks veel oefenen geen resultaat. Wat nu, vraagt deze 42 jarige met kinderwens.

“Hallo Willem”, hoor ik je denken, “jij bent een man. Voor jou gelden die getallen niet.” Nee, dat klopt. Theoretisch gezien niet. Maar deze cijfers betekenen voor mijn kinderwens wel dat ik op zoek moet naar een relatie met een vrouw van bij voorkeur onder de 35. Want je wilt elkaar nog wel een beetje ontdekken voordat je daadwerkelijk de poging gaat doen zwanger te worden.

Onder de 35… ik heb nog nooit iets gehad met iemand die 8 jaar jonger is. Hoewel ik de laatste tijd soms jongere vrouwen ontmoet, mijn serieuze relaties waren en zijn voor een groot deel met vrouwen ouder dan ik. En dat is me altijd goed bevallen. Je deelt de jaren tachtig, de eerste druk van Kruistocht in Spijkerbroek en je kent allebei het Gouden Stuiverlied.

Nu is die kennis niet zaligmakend, maar ik heb mannen die rond hun veertigste opeens scheiden om met een vijfentwintigjarige huppeltut met hipster te hokken nooit zo goed begrepen. Haar beleving is toch bijna een generatie anders. Zij kan zich nauwelijks een wereld zonder computer, GSM en internet voorstellen. Zij weet niet hoe een koude oorlog voelt en ze weet al helemaal niet hoe weldadig het was om geen commerciële televisie te hebben.

Maar goed, daar komen we wel overheen. Om mijn eigen kinderwens serieus werkelijkheid te doen worden, ben ik verplicht te daten met jonge vrouwen. (Vanaf deze plek alvast een grote sorry aan mijn leeftijdgenoten. Het ligt absoluut niet aan jullie, integendeel: it’s not you, it’s biology)

Ik stuurde persoonlijke berichten naar leuke vrouwen onder de 35. Het resultaat: nada, noppes, niente. Ik kreeg meestal niets terug, soms een ‘geen interesse’-berichtje en een enkele keer een persoonlijk bericht met de pijnlijke woorden dat ze toch voor jonger gaan. En dat was dan alleen bij profielen zonder leeftijdslot…

Maar opeens kwam de uitzondering. Een vrouw van 34. Met kinderwens. En bij mij uit de buurt. Zij wilde mij wel leren kennen. Voor het eerst was ik zenuwachtig, toen ik op haar wachtte in het café voor koffie. We hadden weinig gemaild, maar op basis van haar profiel en berichten had ik een goed gevoel overgehouden. En dat kwam ook allemaal uit. Ze was mooi, interessant, slim, had veel te vertellen en beoefende intrigerende hobby’s. Al snel gingen we de diepte in en deelden levenslessen. De tijd vloog om. Toen ze wegrende naar de tram, riepen we naar elkaar: “We mailen.”

De volgende dag kreeg ik bericht. “Ik vond het erg gezellig. Leuk gesprek en ik heb me prima vermaakt! En ik zie zeker overeenkomsten. Dit gezegd hebbende, heb ik echter ook geconstateerd dat ‘De Klik’ die nodig is om het meer dan een leuk contact te laten worden er van mijn kant niet is.”

Ouch, was ik toch te oud? Of gewoon niet … genoeg?

Ik berustte en schreef haar een laatste mail vol gelukswensen voor haar toekomst, met man en kind(eren). En ik gaf haar nog een tip mee: “Zoek niet alleen naar de onmiddellijke ‘Klik’. Soms zit de klik dieper verborgen en moet hij eerst ont-wikkeld worden voordat je hem vindt. Maar geloof me, dat kan een bijzondere zoektocht zijn...”

Lees verder!

"Ik stop ermee. Ik schrijf me uit. Het is leuk geweest."

Woest klonk ze. Ze belde me, de woorden schoten bijna door de telefoon. Ik voelde haar adrenaline via mijn GSM. Ze had het gevoel maar net het vege lijf gered te hebben. "Wat een enge man! Ik ben echt weggerend."

"Waar ben je nu?", vroeg ik.

"In de ijssalon verderop. Ik probeer hier even op adem te komen."

Op mijn vraag wat er precies gebeurd was, barstte ze los: "Het was zo eng, Willem. Je weet, ik ben net begonnen met daten en heb geen zin in lange e-mails. Gewoon, meteen afspreken, dan weet je wat je aan elkaar hebt. Jij en ik hebben ook niet lang gemaild en dat ging goed. Was zelfs hartstikke leuk, zeker voor een eerste date. Ik dacht, dat doe ik nog een keer. Maar wat een creep."

"Wat deden jullie?"

"Niets. Gelukkig niet zeg. Hij zat maar om zich heen te kijken. Er was niemand anders die maar vagelijk op mijn date leek. Alleen deze vent. Oh man, je had hem moeten zien. Hij leek wel een zwerver, met zo'n vieze baard en lange grijze gribus jas."

"Maar weet je zeker dat het je date was?"

"Wie moest het anders zijn? Ik zat al een kwartier te wachten. Er was niemand anders en hij keek de hele tijd om zich heen. Ik weet zeker dat hij het was... maar dit was mooi de laatste keer. Ik zoek mijn oude vrienden wel weer op. Dit wil ik niet nog eens meemaken."

“Waar is hij nu?”

“Weet ik niet. Ik hoop nog op dezelfde plek. Hij zal me toch niet gevolgd zijn?”

Een week lang hoorde ik niets van haar. Ik stuurde mailtjes en sms’jes maar het bleef stil. Ook op Match4Me zag ik haar niet on-line. Ik begon me nu toch echt zorgen te maken. Ze zou toch niet.... Pas een week later kreeg ik haar weer aan de telefoon. Ze klonk rustiger dit keer. Was een paar dagen weg geweest. Ik vroeg haar naar haar zwerver. Ze begon hard te lachen.

"Ik was nog niet thuis of ik had al een berichtje. Het klonk heel bezorgd. Mijn date had de hele tijd rondjes gereden maar kon het café niet vinden. Uiteindelijk heeft hij de weg gevraagd aan de enige persoon in de buurt: een man met baard en lange grijze jas. Daar zat ie volgens mij koffie mee te drinken toen hij me belde en vroeg of ik nog wilde komen."

"En?"

"Ik ben toch maar thuisgebleven."

Lees verder!

Dit blogje is een tussenstand, niets meer en niet minder. Anders gezegd, een evaluatie. Een korte terugblik op ruim zes maanden lidmaatschap bij Match4Me.

De koele cijfers

Mijn profiel werd 630 keer bekeken. Ik heb 53 contacten in mijn mailbox staan. Tien van de duizenden leden op Match4Me namen het initiatief mij een bericht te sturen. Zelf stuurde ik 43 keer een interessebericht. De eerste dagen was ik nog geen lid, dus die waren standaard, daarna altijd ‘op maat’ gemaakt. Daarvan waren er twee om op foutjes in het profiel te wijzen. Achttien dames reageerden totaal niet op het persoonlijke bericht en ik ontving zeven keer het standaard “Geen interesse”-mailtje.

Het contact zelf

Met één dame heb ik heel lang geschreven, maar we hebben elkaar nooit gezien. Met drie heb ik een korte mailuitwisseling gehad en toen stopte dat. Met drie anderen heb ik aan de telefoon gesproken, maar daarna is het nooit tot een date gekomen. Met één afspraak ging alles fout en heb ik alleen zitten wachten op haar komst. Dat was mijn eigen schuld.

Negen dames heb ik in de ogen gekeken. In een café, het museum of op het strand. Voor vijf bleef het bij die ene ontmoeting. Met vier heb ik nog regelmatig contact in de vorm van samen eten, praten, uitgaan, bellen, mailen, etc.

Met geen heb ik een liefdesrelatie.

Conclusies

Wat zeggen deze cijfers? Niets. Alleen dat bijna vier op de tien vrouwen niet de moeite neemt te reageren op een persoonlijk bericht van een ander. Wat hiervoor de redenen kunnen zijn, weet ik niet en kom ik waarschijnlijk ook nooit achter. Is het de tijdsgeest? Hebben we teveel haast? Willen we eigenlijk het contact niet omdat we bang zijn voor het niet-meer-alleen-zijn?

Allemaal gepsychologiseer waar je niets aan hebt. Ik heb slechts één oproep: maak het persoonlijk. Dit is een datingsite, geen marktplaats.

Afsluitend

De vrouwen die ik hier echt heb leren kennen, zijn me zeer lief geworden. Warm, inspirerend (zeker niet ‘alleen’ voor weblogs), verrassend en met een luisterend oor. Ze leren me vooral veel over mezelf. En omdat ik weet dat ze dit lezen: een kus.

Lees verder!

“Je bent een DATE-BEEST!”, SMS’te een vriendin op de mijne waarin ik in 160 tekens dichtte deze week vijf verschillende verwachtingsvolle vrouwen te zien, exclusief mijn moeder. Dat was overigens op haar vraag “Date jij nog?”

Ja dus, maar maakt mij dat een date-beest?

Soms reageren in korte tijd veel vrouwen op mijn profiel. En soms zie ik bij de nieuwe of online-leden dusdanige leuke teksten dat een persoonlijk bericht snel geschreven is.

Ik heb de gewoonte op iedereen te reageren die mij mailt. Doet niet iedereen, heb ik gemerkt. Zelfs als ik zeker weet dat ze online zijn (geweest) en mijn bericht hebben gelezen. Dat voelt of je bij een bekende aanbelt waar de lichten branden maar de deur niet open wordt gedaan. Als je dan naar binnen kijkt, zie je achter de bank nog een paardenstaart uitsteken.

Bij diegenen die wel reageren, stel ik sneller dan vroeger voor elkaar te ontmoeten. In een eerste lenteweek met zoveel mooi weer betekent dat veel terrassen & (strand)wandelingen. Elke “meet-‘n-griet” levert dan – naast heel veel informatie - in ieder geval een frisse hap lucht en een aangenaam rode tint op.

Natuurlijk is zo’n leven als date-beest best gevaarlijk. Ik hoor nu zoveel informatie, dat ik me als een CSI-agent ervan moet vergewissen geen informatie te verwarren. Een verkeerde naam gebruiken is al pijnlijk, bij vrouwen de leeftijd verbasteren is dodelijk. Was ze nu wel of niet getrouwd geweest, hoe zat het met de kinderen en welke opleiding had ze nu genoten?

Er is maar een remedie om schuld en schaamte te voorkomen: volkomen eerlijk zijn. Dus vertel ik over mijn ‘andere’ dates. In bedekte termen. Niet uitgebreid, maar het passeert wel. En wat blijkt? Zelden ben ik de ‘enige’. Ook mijn dates houden er lijstjes op na, geven me een jongere leeftijd (maar dat kan natuurlijk ook vleien zijn) en vergissen zich in mijn werk.

Ik laat dat vriendelijk passeren. En weet, het date-beest komt voorlopig niet op de lijst bedreigde diersoorten.

Maar toch, de SMS heeft me aan het denken gezet. Voordat ik daadwerkelijk gênante dingen ga zeggen, moet ik misschien even pas op de plaats maken. Een voorjaarsschoonmaak in mijn hoofd. En met de stofzuiger door mijn huis om alle zandrestanten van het strand weg te werken.

Even helemaal niets…. Totdat er weer een leuke vrouw reageert op mijn profiel. Want dit date-beest is namelijk met een natte vinger te lijmen, en wie weet wel te temmen…

Lees verder!

De afgelopen dagen nam het aantal leden van Match4me veel sneller toe dan gemiddeld. Een nieuw jaar, singles hebben goede voornemens. “Kerstmis 2010 wil ik samen met iemand onder de kerstboom zitten.” Ik wens iedereen toe dat het gaat lukken. Zelf sla ik die kerstboom even over, maar een relatie vinden is natuurlijk wat we allemaal willen. Want anders was je hier niet samen met tienduizenden anderen op zoek naar een match.

Zo’n datingsite is eigenlijk een raar fenomeen. Natuurlijk, anno 2010 is het een onlosmakelijk onderdeel van onze geïndividualiseerde samenleving. We hebben geen zuilen of andere verbanden meer waarbinnen we onze toekomstige man of vrouw treffen. En gelukkig hebben we al lang geleden het uithuwelijken aan gegoede families en/of bruidschatten opgegeven. School, werk, kroeg of vereniging zijn de meest aangewezen plekken voor het vinden van een partner. Naast de enkele vakantieliefde die eeuwig duurt en de zeldzame, maar niet minder spontane ‘liefde-op-het-eerste-gezicht-straatcontacten’.

Een datingsite heeft voordelen. Je kunt een eerste selectie maken op profielen, hobby’s en voorkeuren. Je hoeft niet direct een ‘wildvreemde’ aan te spreken in de hoop dat hij of zij een beetje op jouw niveau reageert. Een blauwtje lopen doet iets minder pijn, alhoewel het wel aardig zou zijn als iedereen die een eerste (persoonlijke) reactie krijgt, daar even netjes op zou reageren, ook als je verder geen contact wilt.

Dat zwijgen van zoveel vrouwen is zo in contrast met de situatie IRL… Een klein zinnetje, zoals “Dank voor je reactie, maar ik denk niet dat jij en ik goed bij elkaar zullen passen” is al voldoende. En als je iets aan feedback kunt geven, doe dat dan.

Voorbeeld: “Ik vond overigens je mailtje erg kort en niet zo persoonlijk. Ik ben altijd nieuwsgierig wat in mijn profiel de ander aanspreekt. Misschien iets om een volgende keer anders te doen?“ Klinkt toch een stuk vriendelijker en is een kleine moeite om de ander iets te leren. Zou je zelf ook niet liever zo’n reactie krijgen dan helemaal geen?

Als er eenmaal contact is, ontstaat (bij mij) de twijfel over veel en lang mailen, of toch snel bellen of liever direct contact. Ik ben diverse vrouwen tegengekomen die voor het directe contact gaan. “Even een kop koffie drinken, dan weten we waar we aan toe zijn.” Zit wat in. Zelf vind ik mailen erg leuk en doe het graag een langere tijd voordat ik telefoonnummers uitwissel of een ontmoeting voorstel. Daar moet je overigens ook weer niet te lang mee wachten. Iemand met wie ik een langdurig mailcontact had, ging er daardoor vanuit dat we elkaar niet zouden treffen. “Want dan was dat allang gebeurd…”

Met die ervaring in het achterhoofd, stel ik tegenwoordig sneller voor elkaar te zien. Bij voorkeur met een wandeling . Makkelijk praten, niet de hele tijd elkaar hoeven aan te kijken (hoewel dat soms heel prettig is) en je hebt weer wat beweging. En stiltes zijn niet ongemakkelijk, want dan geniet je van de natuur…:-)

Laatst was het zo mooi weer dat ik iemand waar ik de avond daarvoor pas contact mee had, spontaan uitnodigde voor een wandeling. Dat durfde ik wel, want volgens haar profiel woont ze bij mij in de buurt. “Leuk idee”, was het antwoord, “alleen… ik woon in Frankrijk en ben daar nog een paar weken. Ik heb net een huis gekocht bij jou in de buurt en hoop daar binnenkort in te trekken.”

Die middag wandelde ik alleen in het zonnetje, uitkijkende naar een lange mailwisseling….

Lees verder!

Ken je dat gevoel dat je niet de enige bent? Dat die leuke veelbelovende match niet alleen met jou schrijft maar met nog een hele sliert dates woorden wisselt? Dat de potentiële liefde van je leven informatie over jou verward met die van anderen. Dat je een mail krijgt met antwoorden op vragen die je niet hebt gesteld? Of opeens een vraag krijgt over je zieke oma, maar dat je oma al jaren geleden is overleden…

Het gebeurt. En dat doet steeds een beetje pijn.

Ken je dat gevoel dat na tien seconden al duidelijk is dat de ontmoeting niets gaat opleveren. Dat je direct al weet dat je met deze “aanstaande” niet gelukkig gaat worden. Dat de antwoorden op jouw vragen steeds korter worden. Dat je al minutenlang niet in de ogen van je date hebt kunnen kijken en de vraag bij je bovenkomt welk onwelriekend kruid je eten gisteren mogelijk heeft verrijkt.

Het gebeurt. En dan ga je bedroefd alleen naar huis.

Ken je dat gevoel dat als je de telefoon neerlegt, op de klok kijkt, en je dan afvraagt hoe in hemelsnaam de tijd zo snel vijf uur heeft overgeslagen? Dat je het liefste meteen weer wilt bellen omdat er steeds opnieuw onbeantwoorde vragen opkomen. Dat je oor zo warm nagloeit van de verrassende stem die nog zachtjes echoot tegen je trommelvlies. Dat je nieuwsgierig de website van je provider intypt om te weten wat opwaarderen naar duizend belminuten gaat kosten.

Het gebeurt. En dat tintelt.

Ken je dat gevoel dat je niet kunt wachten op de eerste ontmoeting en al de hele dag met kriebels van de spanning rondloopt omdat je weet dat dit geweldig gaat worden. Dat je als een topdater bent voorbereid op wat komen gaat en niet twijfelt aan de goede afloop. Dat je voor de zekerheid toch maar even je huis aan kant brengt en je bed verschoont want je weet immers maar nooit wat er kan gebeuren. Dat alles wat je hoopte en verwachtte uitkomt en je een fantastische date hebt…. die langer dan een avond duurt.

Het gebeurt. En dat gaat gepaard met fladderende vlindervleugels in delen van je lichaam.

Ken jij ook dat gevoel? Dat daten met verschillende mensen je alle kanten opgooit. Dat je dalen ziet en heel veel toppen. Dat je gevoelsspectrum op alle fronten wordt geraakt omdat je in zo’n korte tijd zoveel leert over andere mensen en nog veel meer over jezelf. Dat gevoel waar geen sessie met een shrink of coach tegenop kan, omdat je er toch nooit de passende woorden voor kunt vinden.

Het gebeurt mij allemaal. En dat is… onbeschrijfelijk!

Lees verder!

In december 1997 reageerde ik op een contactadvertentie in de Volkskrant. Uit de meer dan 80 reacties die Marjolein kreeg, koos ze mij om contact mee te hebben. Dat begon met een briefwisseling, want e-mail kende ze niet. Na een paar brieven bleek dat we veel gemeen hadden. Zelfde hobby’s, interesses en denkbeelden. Al snel belden we met elkaar en die gesprekken waren veelbelovend. We spraken uren met elkaar en kregen steeds meer zin elkaar te ontmoeten. Door de afstand, meer dan 200 km, ging dat niet zo eenvoudig.

Gelukkig bleek dat we op kerstavond allebei geen afspraak hadden. Dus toog ik 24 december naar haar woonplaats. Marjolein woonde op een fantastisch pleintje in een historische binnenstad waar alles in Middeleeuwse kerstsfeer was versierd. En ook al houd ik niet van Kerstmis, dit zag er sprookjesachtig uit.

Ik belde tegen drieën aan. De deur ging open en voor me stond een volledig in galajurk gehulde blonde vrouw met stralende lach. ‘Welkom in mijn kerststal.’ Het huis was omgevormd in wat we tegenwoordig een “experience” zouden noemen. Honderden lichtjes, tientallen kaarsen, sneeuw op de ramen, een volgepropte kerststal, een enorme boom met oneindig veel ballen, tierelantijnen, snoep en andere prullaria. De tafel was gedekt met donker damast, zilveren bestek, grote kandelaars en porseleinen borden. En vanuit de keuken drongen heerlijke geuren de kamer binnen. Ik wist zeker, dit werd een kerstavond om nooit te vergeten.

Wat we gegeten hebben, ben ik wel vergeten. Wat we besproken hebben ook, maar het gesprek stokte geen moment. Alle overeenkomsten die uit eerdere brieven en telefoongesprekken naar voren waren gekomen, bleken ook in de verdieping overeind. Behalve dan onze ideeën over kerstversiering…

Ik had mijn vrouwelijke alter ego gevonden. Een betere versie van mezelf zelfs, want Marjolein hield van afwassen, stofzuigen en andere huishoudelijke klussen. Ik vroeg gekscherend wanneer ik bij haar in kon trekken. ‘Vanavond’, antwoordde ze, en ik belde mijn ouders dat ik die avond en de overige kerstdagen niet kon komen…

De periode na kerst was minder indrukwekkend. Want wat is het eigenlijk ontzettend saai om met ‘jezelf’ te daten. Ik hoefde niets te vragen, alles had ze al gedaan. Van mij wilde ze niets weten, Marjolein kende mijn gedachten al. En dus ontstonden er steeds meer stiltes tussen ons. Alleen wanneer we bij mijn vrienden waren, bleek er een verschil te zijn. Marjolein vond ze niet echt leuk, en mijn vrienden hadden aan één Willem genoeg.

12 april 1998 gingen we samen een weekendje weg. Op dag twee kregen we ruzie. Nadat we het goed hadden gemaakt, bleek het een passend moment een einde aan ons samenzijn te maken. Rustig reden we terug naar ieders huis, denkend aan de bijzondere periode van onze relatie: met Kerstmis geboren, met Pasen ten grave gedragen….

Lees verder!

Hoe zielig zijn single daters? Ik hoor wel eens een reactie van vrienden (tegenwoordig vage kennissen) die niet begrijpen dat ik actief ben op datingsites. ‘Dat doe je toch niet. Wat is er mis met de kroeg of de disco?’

Zij hebben hun partner op een traditionele manier leren kennen. Via de studentenverenging, een vakantie of bij de sport. Een enkeling heeft zijn nieuwe vriendin gevonden op het schoolplein van de kinderen. En eentje, het is echt waar, ontmoette haar nieuwe vriend, later vader van haar kinderen, bij het uitlaten van de Jack Russel. En ze moest eerlijk zeggen, die hond had ze aangeschaft met dat doel voor ogen. Naar anderen verdedigde ze het overigens met de woorden dat haar ex allergisch was voor hondenhaar.

Soms, heel soms, geef ik ze gelijk. Het is ook best fijn om mensen IRL te leren kennen. Op een feestje of verjaardag. Nog beter, op Oerol of bij het IFFR. Maar die gebeurtenissen zijn niet dagelijks en sommige zijn maar een keer per jaar. Een kans gemist is een jaar contact met de ware missen… Dus vertrouw ik toch op de datingsite, want die is er elke dag,

Het kost moeite om elke dag de nieuwkomers te verwelkomen. Zeker deze maand, nu er zoveel nieuwe mensen zich op deze site begeven. In mijn achterhoofd knaagt het gevoel: ‘Wat en wie mis ik?’ Stel je voor dat de perfecte match zich net meldt op de dag dat ik even met andere dingen bezig ben… Gelukkig heb ik ook de overtuiging dat wie mij zoekt zich pas aanmeldt op dag dat ik ook online ben… Zoals vandaag.

Toch blijft het belangrijk regelmatig aanwezig te zijn. Al was het maar om hoger in het lijstje “Nu online” te staan. Helpt dat? In het begin wel, toen kreeg ik veel spontane reacties. Nu ik wat langer actief ben, loopt dat aantal reacties terug. Hoe dat komt is mij niet duidelijk. Ik ben geen nieuw lid meer, ik snap dat nieuwe leden extra respons oproepen. Maar waarom na zes weken zelden iemand meer direct op mijn profiel reageert, blijft me verwonderen. Schijnbaar ben ik 'oud nieuws' geworden...

Maar goed, als dat de situatie is, dan reageer ik zelf wat meer op anderen. Helaas leidt dat niet altijd tot respons. Geeft niks, ik heb geduld. En de tijd. Want daten, zo blijkt, is een dagtaak.

Lees verder!

Mijn ervaring als single is tamelijk beperkt. Het grootste deel van mijn leven leefde ik met mensen onder één dak. Ik heb slechts drie jaar alleen gewoond, waarvan twee jaar zonder relatie. In die zin heb ik geen enkel probleem als er straks weer iemand mijn dak, bad en bed komt delen. Of ik de hare.. Dat samen gaan wonen niet voor iedereen zo makkelijk is, hoor ik in de verhalen van mijn dates.

Neem Jacqueline. 38 jaar jong. Wil heel graag kinderen. Heeft veel relaties achter de rug, maar niets serieus. Heeft twee maanden samengewoond, maar toen kwamen er wat ‘onhebbelijkheden’ bij hem naar voren waardoor ze de voorkeur gaf aan alleen zijn. “Gelukkig had ik mijn appartement nog niet opgezegd.” Over de onhebbelijkheden wil ze verder niet praten.

Jacqueline date met veel mannen. Vroeger via de krant, tegenwoordig via diverse datingsites. Ook gaat ze naar feesten voor singles, boekt ze vakanties voor alleengaanden, wandelt met ‘eenzamen’ (haar woorden, heeft ze dan ook maar één keer gedaan) en laat zich ‘koppelen’ door bekenden. Zo leerde ik haar kennen.

Wie met haar praat, vraagt zich af waarom ze nog steeds alleen is. Ze is mooi, intelligent, heeft een goede baan, hoogopgeleid, weet wat van de wereld, is niet op haar mondje gevallen, heeft een goede dosis humor, leest de goede boeken, houdt van theater en cultuur, houdt de kranten bij en is ook erg sensueel. “Iedereen vraagt zich af waarom ik nog steeds alleen ben,” zei ze dan ook bij de eerste ontmoeting.. “Snap jij dat nou, Willem? Jij bent een man, wat is er toch niet goed aan mij?”

Wie mij dat soort vragen stelt, krijgt vanzelf vragen terug. Ik stapte uit de rol van date, en werd relatiecoach. Ik vroeg naar haar wensen, verlangens, angsten & ervaringen. Jacqueline praatte veel en makkelijk over alles wat ze had meegemaakt, voelde en dacht. Ik kreeg een uitgebreid exposé over haar geschiedenis. Ik hoorde geduldig alles aan en zocht naar de rode draad van de afwijzing.

Op een gegeven moment werd me die duidelijk. Voorzichtig formulerend hield ik haar de spiegel voor: “Wat me opvalt in alles wat ik gehoord heb, is dat in jouw wereld eigenlijk maar één persoon bestaat: Jacqueline. Je bent een hele goede prater, zeker aangenaam gezelschap, maar wel vooral heel erg met jezelf bezig. Je komt, vergeef me het woord, tamelijk egocentrisch over. Herken je daar iets in?”

Ze keek me lang aan. Ik zag in haar ogen dat ze de woorden langzaam liet doordringen. Haar mondhoeken trilden en ze maakte aanstalten iets te gaan zeggen. “Ik…”, klonk er aarzelend. Toen stond ze op en liep het restaurant uit.

Lees verder!

In de maanden dat ik nu actief ben op deze site, heb ik met veel leuke, interessante en bijzondere vrouwen geschreven. Ik heb eigenlijk nog niets geks meegemaakt, heel anders dus dan de verhalen die je in de andere blogs soms leest. In het begin was het vooral schrijven en soms bellen. Om de een of andere reden kwamen de contacten IRL minder makkelijk tot stand.

De laatste weken is dat volledig omgedraaid. Ik schrijf meer woorden in dit korte blogje dan ik aan de meeste nieuwe contacten heb geschreven. Ik heb het druk gekregen met daten. En dat voelt toch een beetje raar… mijn hoofd is continu bezig voorstellingen te maken van wat komen gaat en te fantaseren over nieuwe ontmoetingen.

Zo heb ik morgenavond afgesproken met een vrouw waar ik al meer dan 5 uur (vooral's nachts) mee aan de telefoon heb gehangen. Ik weet veel van haar en zij van mij en de verwachtingen over-en-weer zijn groot. Er is een dikke klik als het gaat om humor. En ze heeft een mooie stem….

Volgende week zie ik L. Die afspraak is al ouder, en van haar weet ik zo goed als niets. Zij heeft een kort profiel, een vage foto en ze wil geen telefoonnummer geven voordat we elkaar gezien hebben. Maar ze vroeg me uit en ik zei geen nee.

Zenuwen heb ik meestal goed in bedwang, maar dit keer niet. Ik voel voor beiden verwachtingsvolle spanning. Mijn fantasie werkt aan allerlei scenario’s. Het borrelt en bruist in mijn hele lichaam als ik eraan denk.

Kortom, een nieuwe periode is aangebroken, ik kan me niet meer achter mijn toetsenbord verschuilen. Mijn mond zal het nu waar moeten maken en de woorden spreken die (hopelijk) worden verwacht.

En ik blijf luisteren, goed luisteren. In de wetenschap dat niet alleen in ogen, maar ook achter woorden bijzonderheid schuilt. Haar passie en verlangen, haar wezen en verwachtingen ga ik beleven. En dat is zenuwslopend spannend.

Na deze periode breekt ongetwijfeld weer een nieuwe fase aan. Ik ben reuze benieuwd wat gaat volgen. Maar eerst deze periode afronden en mezelf weer een beetje beter leren kennen. En dan vooral waar ik zenuwen kwijtraak...

Lees verder!

Twee op de drie mannen en vier van de vijf vrouwen zeggen “Liever niet” bij de poll ‘Plaats een video’ op de ledenpagina. Jammer. Ik heb, vol overtuiging, vóór gestemd.

Tuurlijk begrijp ik de terughoudendheid wel. We zijn allemaal een beetje bang voor het oordeel van de ander. Een oordeel krijg je veel sneller als je jezelf helemaal laat zien en niet kunt verschuilen achter korte of vage profielteksten en ‘geleende’ of gephotoshopte foto’s. Toch zou ik de mensen van match4me adviseren video’s mogelijk te maken. En dat uiteraard niet verplicht stellen, want dan lopen heel veel leden weg...:-)

Waarom? Daar zijn een heleboel redenen voor, maar laat ik twee belangrijke noemen: het versnelt en veraangenaamt het zoekproces. En bovendien past het veel beter bij onze natuurlijke manier van selecteren.

Persoonlijk denk ik dat het een hoop spanning en zenuwen voor de eerste ontmoeting zal voorkomen. Sterker nog, het zal waarschijnlijk een deel van je dates voorkomen. Maar ook onverwachte dates mogelijk maken. Omdat een stem toch wel erg mooi klinkt, het accent lief is en of de persoon in kwestie opeens iets ‘doet’ waar we van smelten.... Dankzij een videoclip krijg je een veel betere indruk van iemand. Er komt opeens zoveel meer van de ander naar voren, daar kan geen tekst of foto tegenop.

Mensen zijn vooral visueel en auditief ingesteld. (Weliswaar speelt bij een ontmoeting geur de belangrijkste rol, maar daar is nog geen digitale techniek voor uitgevonden.) We moeten het dus doen met wat we zien en wat we horen. Dat roept gevoelens op.

Op Match4Me is er sowieso geen geluid en is het visuele heel beperkt: we zien een foto van de ander waarbij we nooit zeker weten of die overeenkomt met de werkelijkheid. De teksten die we lezen interpreteren we in ons hoofd. We oordelen snel of we het favoriete boek kennen, het tv-programma ook leuk vinden en de vakantiebestemming herkennen. En we checken of de hobby’s niet al te groots en meeslepend zijn (“Oh nee, een golfer, ik houd niet van golfen.”)

Kortom, we maken een beeld van de ander dat het beste bij ons past. Of helemaal niet past. En als we al heel lang geen date hebben gehad, stellen we onze eisen bij. (“Misschien is golf toch wel leuk, lekker veel wandelen.”)

Al die gedachtekronkels en mijmeringen zijn niet nodig bij het zien van de video’s. Wat je ziet en hoort, is wat je krijgt. Dat kan je verrassen, zowel positief als negatief, maar zal vooral amuseren. Eindelijk komt er een einde aan het scannen van profielen, zijn er geen verrassingen meer bij de eerste date en wordt het zoeken naar de ware leuk!

Idols en X-factor (zo populair omdat we graag naar ‘optredens’ van anderen kijken) zijn opeens zo februari 2010. Videoprofielen kijken wordt het nieuwe avondje amusement. Ik kan niet wachten.

Lees verder!

Wie date, loopt af en toe tegen de situatie aan dat er bij de ander geslapen gaat worden. Of dat de ander bij jou slaapt. Dat gebeurt meestal niet de eerste keer, maar bij de tweede of derde date is de “blijf-maar-slapen-drempel” een stuk lager.

Bij de beste dates gebeurt het omdat je elkaar op andere manieren wilt leren kennen. En daarbij, je lichaam kan, zeker deze winter, wel wat warmte gebruiken. Soms kan het ook niet anders, bijvoorbeeld omdat het zo gezellig was dat de laatste trein al vertrokken is of omdat de wijn toch iets sneller ging dan een blaaspijp goed vindt.

Als je dan de nacht bij een ander doorbrengt, levert dat veel nieuwe vragen op. Logeerbed, bank of bed? En wat betekent dat? Bank: eigenlijk ben je een beetje lastig, ik hoop dat je slecht slaapt en morgen snel weer weg bent… Logeerbed: is ze keurig opgevoed, of just not that into you?

Wordt het bed? Spannend… maar dan: welke kant ga je krijgen? Heeft ze nog een ongebruikte tandenborstel in huis? Hoe hard is het matras? Ik hoop dat ze (pure) hagelslag voor ontbijt heeft. En als je in een oud huis blijft slapen: Hè, ze had toch helemaal geen kat, ik heb geen kat gezien… wat IS dat?

Al die gedachten vallen echter in het niet bij het vervolg van de nacht... hoe slaapt ze?

Laat ik met mijn eigen nachtgewoontes beginnen. Ik ben het ideale slaapgezelschap. In bed ga ik bij voorkeur links aan de rand liggen, draai me op mijn zij, trek één been in, doe mijn ogen dicht en de volgende morgen vind je me in diezelfde positie weer terug. Snurken doe ik niet, dromen herinner ik me niet en die beleef ik zeker niet fysiek.

Ik slaap al heel lang op deze manier. Het is erg simpel om te doen, kost weinig energie en levert een heerlijke verkwikkende nachtrust op. Ik begrijp dan ook niet waarom vrouwen niet zo slapen.... Stilliggen is voor hen schier onmogelijk. Ze moeten ook minimaal twee keer opstaan om naar de wc te gaan, alsof het zo moeilijk is die blaas in één keer te legen.

De meest aardige en elegante vrouw kan je in bed opeens ongecontroleerd slaan of zelfs ongelofelijk trappen. Was het ’s avonds nog leuk om naar haar te luisteren, ’s nachts slaakt ze rare kreten en maakt ze vreemde geluiden. Dacht je dat vrouwen niet snurken... keep on dreaming, het komt vaker voor dan je denkt.

Ondertussen raak ik gewend aan die spannende nachten. Ik kruip nog meer naar de rand of, en dat heeft de voorkeur maar kan niet altijd, start de slaap lepeltje-lepeltje. Waar ik echter niet aan wen, is wakker worden in een vreemd huis.

Ik slaap dan wel heel rustig, mijn lichaam functioneert door. Het transport van uit drank en voedsel vrijgekomen lucht, zoekt zich ’s morgens een uitweg.... Meestal realiseert mijn slapende ik zich net op tijd dat niet alleen ben en blokkeren samengeknepen billen een beschamende vertoning. Blij dat ik netjes ben gebleven, open ik mijn ogen en draai me om. Daar zie ik de gevolgen van de nacht. En ben meteen klaarwakker....

Lees verder!

Ik ben in mijn relaties erg verwend. Ik had partners die graag kookten, dat goed deden en ik liet het me graag welgevallen. Af en toe hielp ik mee, en soms, heel soms, kookte ik. En dan was het feest. Niet omdat het zo lekker was, integendeel, maar die zeldzame gebeurtenis deed vrouwenharten smelten…

Na mijn vorige scheiding was ik ruim twee jaar alleen. Weg was de verwennerij in de keuken. Ik ontkwam er niet aan, ik moest voor mezelf koken. Om heel eerlijk te zijn: ik vond de sop de kool niet waard.

Je bent al gauw 20 tot 30 minuten bezig, je kookt veel te veel voor een persoon, je hebt een gigantische afwas en waar doe je het allemaal voor… 5 minuten je mond in een gestaag tempo voeden met het ondefinieerbare wat je hebt gebrouwen.

Het gevolg was dat ik in die tijd vaak kant-en-klaarmaaltijden kocht. Dat scheelde veel tijd en afwas, en qua smaak verschilde het niet echt veel van mijn eigen liflafjes. Alleen als ik een vriendin of date had die bij mij thuis kwam, sloofde ik me uit en maakte ik bijzondere gerechten die nog lekker waren ook. En vrouwenharten deden smelten…

Nu ik weer alleen ben, en een stukje wijzer, wil ik eigenlijk af van de pizza’s, magnetron- en diepvriesmaaltijden die ik vroeger tot me nam. Ik weet wel, tegenwoordig is er veel meer variatie, zijn die snelle maaltijden ‘gezonder’ en zitten er nog best wel vitamines in.. Maar toch… mijn lichaam verdient het (zeg maar: heeft het meer nodig) om verzorgd te worden met aandacht, dus ook eigen gemaakt eten en gezonde(re) maaltijden.

Ik heb me daarom voor een kookcursus opgegeven. Niet om recepten na te maken, dat lukt me meestal wel. Maar wel om meer te leren over eten zelf, waarom je het ene ingrediënt lekkerder vindt dan het andere en wat ik kan doen om sneller gezond(er) eten klaar te maken. En dat met plezier, want chagrijnig in de keuken staan heb ik lang genoeg gedaan. En stiekem dacht ik ook, op een kookcursus zijn vast leuke vrouwen…

Van de week was de eerste avond. Tot mijn stomme verbazing waren alle cursisten mannen. Maar gelukkig, de ‘juf’ niet… en wat is ze mooi. En wat kan ze goed vertellen over eten. En wat is het leuk om bij haar in de keuken te staan en te zien hoe makkelijk het is zonder zakje of potje in 3 minuten een basissaus te maken die ook nog lekker is.

Je begrijpt, ik hing aan haar lippen en het water liep me door de mond. En niet alleen vanwege de lekkere geuren en hapjes. Na twee uur gaf ze ons huiswerk op en maakte ze een einde aan ons samenzijn. Vandaag heb ik een uur fluitend staan koken, me gewaagd aan een heerlijke mosterdvariatie van de basissaus en verheugd op de volgende les. Zou de liefde van de man dan toch door de maag gaan?

Lees verder!

Ik houd niet van Kerstmis. Zo, dat is eruit. Ik zal mezelf hier wel niet populair maken, maar het is wel de waarheid. Ik vind kerst al heel lang een overbodig, overdreven en onverantwoord feest. En ongelofelijk commercieel bovendien.

Als heel klein kind zal ik het nog wel leuk gevonden hebben. Op mijn katholieke basisschool werd er uiteraard veel aandacht aan besteed. Ik heb ook nog wel een rol in het kerstverhaal gespeeld, maar dat optreden heb ik verdrongen. De cadeautjes die de rare surprises en verplichte gedichten van het Sinterklaasfeest vervingen, waren een welkome afwisseling. Maar zodra ik enige invloed in het gezin had, heb ik me afgezet tegen de verplichte gezelligheid en het schransen tijdens twee toevallige winterdagen in december.

Ondanks mijn verbale vaardigheden, verloor ik als tiener veel van de discussies over de viering van Kerstmis van mijn ouders. Ik moest en zou meedoen. Dus de kerstboom kwam, met stal, veel kaarsen, roodwitte versieringen en later – onder invloed van de terreur van de energiesector - ook steeds meer elektrische lichtjes. Wat was ik blij toen ik het huis verliet en zelf kon beslissen hoe ik de kerst vierde.

Helaas dachten mijn partners daar anders over. Ook zij vonden Kerstmis iets bijzonders. Dus kwam er een boom, versiering, veel kaarsen en andere ‘gezelligheidsmakers’. In de loop der tijd kreeg ik – dankzij mijn koppige verzet - meer en meer mijn zin en ontbrak af en toe een kerstboom. Maar altijd gingen we ergens heen of kwamen er mensen op bezoek. En dan stonden we lang in de keuken om iets bijzonders te maken. En eerlijk gezegd, die avonden waren dan wel heel leuk. Maar dat was het ook geweest als er geen 25 of 26 december op de kalender zou staan…

Dit jaar ben ik voor het eerst sinds heel veel jaren met kerst weer alleen. Er is geen boom, ik heb de kandelaars verstopt, er komt geen passende versiering en de kerstkaarten die ik ontvang, verdwijnen in een la. Zielig? Nee, je hoeft met mij geen medelijden te hebben. Na zoveel jaren kan ik eindelijk een kerst vieren zoals ik dat wil.... niet.

Maar volgend jaar…. Dan doe ik graag mee met alle gezelligheid, warmte, kaarsjes en kerstballen. Dan vier ik Kerstmis samen met een nieuwe geliefde en geniet ik van alle romantiek die je ook met kerst kunt beleven. Want ondertussen heb ik wel geleerd dat de geest van Kerstmis zich niet tot twee dagen per jaar beperkt: elke dag heb je de mogelijkheid de wereld een klein beetje beter te maken. Ook op 25 en 26 december. En dat lukt samen nog beter dan alleen.

Dus voor iedereen, alleen of met anderen, geniet van jouw kerstgevoel. Ook als dat er niet is. En maak er elke dag, ook na de kerst, iets moois van.

Lees verder!

‘Zuster zoekt dokter’, luidde de eerste regel van een verder uitnodigende tekst van de contactadvertentie. Ik reageerde: ‘Dokter ben ik niet, daarvoor heb ik een s teveel, maar ik wil je wel leren kennen.’ En ik vertelde het een en ander over mijzelf. Een nette handgeschreven brief, waar ik twee weken later (en dat was best snel), een reactie op kreeg.

‘Dag Willem. Wat leuk dat je reageerde. Ik woon vlak bij je in de buurt, toevallig hè?’ Een normaal begin, maar meteen daarna begon haar tekst vreemder te worden. Ze schreef allemaal dingen over mij, die ze helemaal niet kon weten. Ik had daarover niets geschreven en Google bestond nog niet. Ik begon meteen te piekeren welke single vrouw in mijn omgeving mogelijkerwijs een contactadvertentie had geschreven.

Ik kwam er niet uit. De naam waarmee ze ondertekende, Jose, zei me helemaal niets. Net zo weinig als de foto die ze had meegestuurd. Ze had geen telefoonnummer vermeld, dus ik klom weer in de pen.

Een paar dagen later ging de telefoon.

‘Weet je al wie ik ben?’

'Ik heb geen idee. Pieker me suf.’

‘Er is niets mis met je geheugen. We kennen elkaar inderdaad niet. Maar jij kent wel Hans en Marjan. En die ken ik ook. En zij hebben wel eens over je verteld. Toen ik je brief kreeg, wist ik direct dat jij het moest zijn.’

‘Dat verklaart een heleboel’, reageerde ik opgelucht. ‘Maar als jij Hans en Marjan kent, dan ben je morgenmiddag zeker ook op hun tuinfeestje? Misschien een leuke eerste ontmoeting?’

‘Wat een goed idee. Ik ben wel laat, want moet nog werken.’

Die middag in de tuin was ik toch wat gespannen. Elke nieuwe bezoeker bekeek ik met verwachtingsvolle blik. Toen de meeste gasten al weg waren, kwam ze toch nog binnen. Ze zag mij staan, en liep gelijk naar de jarige. Even later probeerde ik in haar buurt te komen, maar ze liep net naar andere mensen en raakte hevig in gesprek.

Dat patroon herhaalde zich een paar keer. Het leek erop dat Jose moeite deed mij te ontwijken. Telkens als ik haar dichter dan drie meter naderde, liep ze een andere kant op. En toen iemand afscheid nam van de groep, vroeg ze of ze mee mocht rijden. Voordat ik een woord met haar had gewisseld, was ze verdwenen. Even begon ik aan mezelf te twijfelen. Verkeerde kleren aangetrokken? Niet geschoren? Deodorant vergeten?

Die avond en de volgende kreeg ik geen gehoor toen ik haar belde. Pas vijf dagen later belde Jose zelf. ‘Ik was totaal mezelf niet. Ik verwachtte een groot feest waar wij elkaar onopvallend zouden kunnen spreken. Nu er nog maar zo weinig mensen waren, had ik het gevoel dat iedereen naar ons keek en precies wist dat we elkaar via de krant kennen. Ik voelde me zo opgelaten, ik durfde je niet eens aan te kijken. Sorry.’

Een paar dagen later hebben we elkaar opnieuw ontmoet en uitgebreid gesproken. Bij mij thuis, waar verder niemand was. Dat was het begin van een jarenlange vriendschap.

En Hans en Marjan? Die zagen ons weer tijdens het oud & nieuw dat we daar allebei vierden. Wel kwamen we apart, met oliebollen die we 's middags samen gebakken hadden. Onze vrienden denken dat zij ons samen hebben gebracht, maar weten tot op de dag van vandaag niet hoe Jose en ik elkaar echt hebben leren kennen. Want een contactadvertentie plaatsen, dat doe je niet…

Lees verder!

De eerste keer dat je elkaar ontmoet, is vaak spannend, zenuwachtig, raar en onzeker. Afhankelijk van de voorgaande uren, dagen, weken of maanden mailen, bellen, chatten en skypen, is er een bepaalde verwachting ontstaan. Een beeld van de ander dat bijna per definitie van voetstuk verandert. De ontmoeting wordt sowieso anders. In mijn ervaring is dat niet per se slechter. Anders kan ook beter, intensiever, vrolijker en verrassender zijn.

Van de ontmoeting met Nancy had ik weinig beelden. In de week dat we elkaar ‘kenden’, hadden we korte e-mails uitgewisseld en één keer gebeld. Ik vond dat telefoongesprek moeizaam gaan. Er vielen ongemakkelijke stiltes, het was zoeken naar woorden, het voelde wat star.

We spraken af. Op 3 maart. In een beeldentuin.

Ze was op het eerste oog mooier en leuker dan de foto’s vertelden. We kochten entreekaartjes, ontdeden ons van jassen en tassen en liepen langzaam richting het eerste beeld. Spontaan begon ze te vertellen wat ze in het marmer zag, welk idee de kunstenaar erbij had gehad, van welk materiaal het was gemaakt. Haar passie voor beelden sprak uit elke woord dat haar lippen verliet en dat niet alleen, haar ogen straalden en fonkelden. ‘Wist je dat elk stuk marmer van binnen een kunstwerk bevat? Een goede kunstenaar weet dat eruit te halen.’

We liepen van beeld naar kunstwerk en overal wist ze met enthousiasme veel over te zeggen. Hier waren goede beeldhouwers aan het werk geweest, dat was duidelijk. De kennis die ik zelf heb over beeldende kunst kon ik makkelijk in mijn achterzak houden. Als ik het al zou willen, imponeren zou ik haar in geen geval. Omgekeerd slaagde zij daar heel goed in. Ik begon me steeds prettiger te voelen bij deze spraakwaterval van kunstkennis.

Na anderhalf uur beeldende uitleg was het tijd voor koffie. Met onze handen om de warme mok keken we elkaar aan. Haar steenblauwe ogen getuigden van een prettig samenzijn. Verwachtingsvol wachtte ik op wat komen zou. Misschien meer over beelden, kunst of haar passies?

Het bleef stil. En dat voelde een klein beetje ongemakkelijk.

Geen probleem, ik praat wel als de stilte dat vraagt. Dus ik begon over mijn stembusgang van die dag. Over beeldvorming in de politiek en hoe politici kunstenaars van het woord zijn. Ik vertelde over mijn eerste ervaringen in musea en het enthousiasme dat ik krijg van onverwachte beelden uit mijn camera.

Nancy luisterde. Was met volle aandacht bij me. Zat statig tegenover me, zei niets, stelde geen enkele vraag. Na mijn gloedvolle relaas, in bijna dezelfde flow als haar exposé over de beelden die we bewonderden, wachtte ik op haar reactie. Ze staarde me onbeweeglijk aan. Even werd ik bang van de keiharde stilte, totdat ze haar lippen een beetje opende en haar woorden als een splitstuk bij me binnendrongen: ‘Wil jij de kunstenaar van mijn marmer zijn?’

Lees verder!

De spanning voor een date is iets universeels. Ik maak zelden mee dat iemand niet lichtelijk gespannen is bij de eerste ontmoeting van een mogelijk nieuwe relatie. Want hoe je het wendt of keert, in ons achterhoofd hopen we erop dat deze nieuwe date al onze dromen en verwachtingen gaat waarmaken en dat de lege plek op de bank en in bed toch eindelijk verleden tijd zal worden.

Natuurlijk zeggen we dat niet hardop. Stel je voor! Zo ‘desperate’ zijn we niet. We zijn ook heel gelukkig alleen, hebben de ander niet echt nodig. We hebben een schare aan vrienden en familie die voor ons klaar staan, dus de date is gewoon een gezellige avond. Nieuwe mensen leren kennen is ook heel wat waard, en als het meer wordt dan is dat meegenomen.

Ik denk meer en meer dat die houding uiteindelijk niet tot het gewenste effect leidt. Natuurlijk, het scheelt een hoop teleurstelling en verdriet als je een date instapt denkende: “Ik verwacht niets en zie wel wat er gebeurt.” Die voorspellende gedachte komt vaak uit: de date blijkt inderdaad vaak niets te zijn. Maar gelukkig geldt dan: niets verwacht, niets gekregen. Maar ook: niet getreurd.

Dom denken eigenlijk, zeker als je weet dat steeds meer mensen presteren met de kracht van gedachten...

Neem een topsporter.

Een topsporter zegt voor een wedstrijd nooit: “Ik verwacht niets, zie wel wat er gebeurt. Winnen is leuk, maar als ik niet win, is het ook goed.” De topsporter die wel zo denkt, is een amateur. Elke wedstrijd is dan gedoemd een mislukking te worden. Een topsporter gaat voor het beste resultaat, visualiseert wat er komen gaat, voelt en ziet in gedachten de beste tactiek om de wedstrijd te winnen en is zodoende volledig voorbereid op het maximale resultaat. Dat hoeft niet altijd de overwinning te zijn, een persoonlijk record of een perfecte wedstrijd kan ook zeer bevredigend zijn.

Wie daten beschouwt als topsport, gaat op een heel andere manier de eerste ontmoeting aan. Als je gaat voor het resultaat, ben je daar fulltime mee bezig. Je bereidt de eerste indruk minutieus voor; prepareert je kleding en uiterlijk, visualiseert de ontmoeting, denkt eraan te lachen, zorgt voor gespreksstof en een gezonde blos op je gezicht. Ook zorg je, niet onbelangrijk, voor voldoende geld om de rekening te kunnen delen. Je gaat niet eerder de deur uit voordat je volledig gefocust bent op het beste resultaat.... maar komt wel op tijd!

Het vervolg laat zich raden: je hebt een onvergetelijke date... en wint de “wedstrijd”.

Kortom, voor een gezond leven samen: wordt topdater!

Lees verder!

Mijn laatste digitale date stamt uit 1997, een periode waarin internet (toen nog met hoofdletter geschreven) geen datingsites kende. Het web was net de grafische mogelijkheden aan het verkennen, databases waren er nog weinig.

Wie een nieuwe relatie zocht, vertrouwde op de 1-in-3-advertenties van de Volkskrant, probeerde de kroeg, nam een hobby of keek rond op het werk. Of, en dat was ook nieuw, belde dure 06-nummers waarmee je in een soort carrousel aan anderen werd gekoppeld. Als je geluk had tenminste, meestal werd je aan het dure lijntje gehouden.

Was er dan niets digitaal mogelijk? Jawel, we kenden in die tijd ICQ, uitgesproken als “I seek you”, een eerste versie van de digitale babbelbox waarmee je ook bestanden (lees foto’s) kon versturen. Als nieuwsgierige twintiger met verslavingsneiging was ik al snel urenlang op de verschillende chatboxen actief. Nederlanders waren er weinig, en wat actief was, waren vooral mannen, maar in de V.S. was het aantal digitale dames al fors. En die waren leuk.

Kwam je in de Nederlandse chatboxen nogal veel slap geleuter tegen, de Amerikanen durfden het gesprek aan te gaan. En na een goed gesprek volgde er vaak meer. Een e-mailuitwisseling, foto’s werden gestuurd en als je geluk had bleek de dame ook een webcam te hebben. Ik was blij een nachtmens te zijn, want er vielen heel wat uren slaap weg door de nieuwe ontmoetingen.

Mijn mooiste herinnering aan die nachten is Mary. Ze was open, spontaan, interessant en leuk. Alleen, ze was 42 (13 jaar ouder dan ik toen) en…. al oma. Toch weerhield me dat er niet van om later dat jaar, toen ik vanwege werk in Washington moest zijn, een paar dagen langer te blijven om Mary IRL te ontmoeten.

Na een lange treinreis stapte ik uit het station van de stad bij haar in de buurt. Buiten stond ze te wachten. Ik herkende haar meteen aan haar gezicht en stralende lach. Wat ik echter niet herkende was haar lengte (<1,50) en haar ‘oma-jurk’... Dat waren aspecten van haar die uit de gesprekken en foto’s niet naar voren waren gekomen...

Na die eerste verrassing heb ik een paar dagen meegedraaid in een typisch Amerikaans huishouden. Dus veel eten, bowlen, naar het honkbal gaan en in een grote auto rijden. En vroeg naar bed om… te slapen. Thuisgekomen heb ik een abonnement op de Volkskrant genomen en ben ik maandenlang niet meer op ICQ geweest.

Lees verder!

Nooit eerder deed een blog van mij stof opwaaien. Palonneke en Marjelle voelden zich zelfs geroepen te pareren. Ik voel me uitermate vereerd. En oké, ook een beetje verplicht te reageren, al is het geen wedstrijd. Graag zou ik de negatieve ervaringen van Palonneke met amateur-daters die na de eerste afspraak niets meer van zich laten horen verdrijven… maar ik twijfel of dat met één blogje zorgvuldig afgewogen woorden zal lukken. Ik kom daar een volgende keer op terug…

Marjelle vergelijkt topdaten met teamsport. Maar dat is het juist niet. Daten is een single-gebeurtenis. Per definitie. Je hebt geen teamgenoot, onwetend of onwillig. Je hebt echter wel een medestrijder die - als het ook een topdater is - voor hetzelfde gaat.

Doel van daten is niet achter elkaar in de bobslee de gladde baan te tarten zonder als een Van Calker over de kop te gaan. Daten is een spel van verleiding, van woorden wegen, blikken peilen en geuren beleven. Topdaters proberen dat zo te doen dat er aan het einde van de wedstrijd – of na de return - misschien een mixed dubbel ontstaat voor een andere discipline. Waarbij ze als twee winnaars op het podium kunnen staan. Of willekeurig welke andere plek zij samen verkiezen...

Maar goed, ook in de topsport gaat het wel eens mis. Overconcentratie in de vorm van “te hoog” gespannen verwachtingen kan tot een mislukte avond leiden. Een medestrijder die een andere wedstrijd heeft voorbereid. Siciliaans opent, terwijl je Spaans gambiet verwacht. Of erger, die denkt dat je door naar Studio Sport te kijken (uiteraard met het geluid uit omdat je het beter weet dan Frank Snoeks) topsport bedrijft.

Trainen, trainen, trainen is, zoals Marjelle terecht besluit, absoluut een voorwaarde voor succes. Maar… en dat is het leuke, een goede training is soms beter dan de echte wedstrijd. Vraag het topsporters maar na, zij genieten vaak meer van de training dan van de wedstrijd. Want in een training mag je fouten maken en kun je leren. Dus dames, ondanks al het slechte gedrag van mijn mannelijke 'medespelers', niet opgeven. Leer van elke “training” en onthoud: een topdater verzaakt nooit

Zo ontmoette ik drie weken terug A. Dat gebeurde na een zorgvuldig opgebouwde training cq voorbereiding van - schrik niet - vier maanden. Het startschot klonk om zes uur en de match startte veelbelovend. We gingen verder waar de mails waren gestopt en verkenden de dieptes tot het half acht was. “Zullen we ergens gaan eten?” was mijn voor de hand liggende vraag.

Als een plotseling uit de bocht schietende Chinese schaatster, antwoordde ze: “Ai, dat wordt lastig. Het is dinsdag en dan heb ik een vaste afspraak met een vriendin om te bellen. Haar man is dan in de sportschool dus kan ze vrijuit praten.” Ik voelde me als Marianne Timmer die op een stretcher van de baan werd gedragen. Gelukkig herstelde ik net zo snel en kon ik gisteravond opnieuw aan de start komen.

De date was met S. Na een uur aftasten en praten voelde ik een natuurlijke time-out en vroeg ik hoe het eerste gedeelte was bevallen. Verschrikte ogen keken me vragend aan… Ik hielp haar en zei: “Ik vind het gezellig, maar merk wel dat we niet helemaal matchen.” Zij, blij met de opening, reageerde opgelucht. “Dat gevoel heb ik ook, maar ik vind het leuk genoeg om verder te kletsen.” En zo werd het toch nog laat, bespraken we voorgaande wedstrijden met andere tegenstanders en besloten we niet verder te spelen. Met allebei een goede oefenwedstrijd in de pocket en nieuwe strategieën rijker. Op naar de volgende wedstrijd!

Lees verder!