Dating voor hoger opgeleide singles

Ik ben nu ruim een jaar alleen. Gouden tijd. Nee echt, óók een gouden tijd. Natuurlijk is het soms klote als je alleen thuis bent. Dat je voor één kookt en alleen eet. Dat je jouw verhaal niet kwijt kunt. Dat je bed koud blijft. En je de zomergast en –presentator via Twitter moet bespreken. Maar heel vaak geniet ik ook. En dat is mede dankzij jullie. Want ik geniet elke keer opnieuw van alle verhalen, blogjes, profielen en reacties die ik lees. Maar het meeste geniet ik van alle ontmoetingen die ik het afgelopen jaar heb gehad.

Wat houd ik van daten. Ik wist het niet. Hoe kom je er ook achter als je lang en gelukkig getrouwd bent. Daten doe je niet. Althans, ik niet. Ik heb ondertussen gemerkt dat veel van jullie gewoon met getrouwde mannen afspreken en zelfs verder gaan. Moet je zelf weten, niet mijn ding. Ik ga – in een relatie - voor de monogamie. Maar als die relatie er dan niet meer is, dan is daten de beste hobby voor singles.

Wat heb ik leuke vrouwen ontmoet. Mooie, lieve, interessante, betrokken, geraakte. En wat is het fijn om ‘rare’ vrouwen tegenover me te zien. Of aan de telefoon te horen. Raar in de zin van zo anders dan wat ik gewend was of wat ik verwachtte. Mijn hele speelveld van typologieën van mensen is enorm verruimd. Mijn mensenkennis nog meer gestegen, met af en toe een forse misser. Maar wat heb ik veel geleerd en spiegels voorgehouden gekregen. Lees mijn blogjes.

Blogjes ja, want ik heb het schrijven herontdekt! Ook dankzij het daten. Ik wist dat ik het kon, maar ik deed het niet zonder opdracht. En nu heb ik een opdracht. Elke week een verhaaltje over daten of het singleleven. En dat is leuk om te doen. Maar nog leuker zijn de reacties. En de sterren die je krijgt. Soms valt het tegen, vaak valt het mee. Toch jammer van die ene dame - waar ik niet de rest van mijn leven over wilde schrijven - me steeds maar één ster geeft.

Ik vertel potentiële dates vrij snel dat ik een van de bloggers ben. Geeft je toch weer een ander beeld van mij. En kan je doen besluiten van een vervolg af te zien... Als je mijn verhalen leuk vindt (en qua timing geluk hebt), krijg je de nieuwe verhaaltjes exclusief als eerste te horen. En soms ook wat verhalen die waarschijnlijk nooit gepubliceerd worden.
Blogjes schrijven is leuk. Maar voorlezen tijdens het eten, op het strand of aan de telefoon... dat is geweldig.

Ik schrijf anoniem. Dat leidt tot minder reacties valt me op. Mijn medebloggers die hun gezicht boven de verhalen tonen, krijgen meer berichtjes. Vind ik jammer, maar begrijp het best. Aan de andere kant, ik wil beoordeeld worden op de verhalen, niet op mijn profiel en de verwachtingen die je daardoor hebt gekregen. Wellicht geef ik mezelf nog eens bloot. Zal wel even schrikken zijn. Voor beide kanten.

Een jaar alleen. Bijna elke week een blog. Dit is nummer 33. Dank voor het lezen, het cijfer en je reactie. En dank voor het genoegen van het daten. Zo lang het kan, geniet ik ervan.

Lees verder!

Het profiel van Julie sprak me aan. Goede smaak qua tv-series, films en boeken. Dus een openingszin was snel gevonden.
“Raad je me aan om naar Salt te gaan?”
"Moet je zeker doen", was haar reactie en ze stuurde een link naar de trailer.
De volgende regel was minder aardig. "Sorry, maar ik ben verder niet zo geïnteresseerd. Heb wel het gevoel je ergens van te kennen. Hoop dat je een heel leuke vrouw ontmoet."

Ouch, zo voelde het even. En dat schreef ik ook: “Ouch… maar even goede vrienden. Ben wel benieuwd waarom en waarvan je me denkt te kennen, maar dat zal voor altijd het onopgeloste raadsel tussen ons blijven..."

Ik ging ervan uit dat het verder stil zou blijven, maar niets was minder waar. Julie reageerde en schreef dat ze raadsels mooi vindt. "Ik wilde je ook nog even zeggen dat je de eerste bent die nog even terug schrijft en ik waardeer dat heel erg." De eerste? Wat is dat toch met de mensen (lees mannen) hier die niet het fatsoen hebben om een normaal gesprek te voeren en dat eventueel netjes af te ronden als het niet geworden is wat je ervan hoopte. Ik reageerde opnieuw: "Sorry alvast voor mijn mannenbroeders. Maar raak er maar aan gewend… het is slechts een van de surrealistische ervaringen op een datingsite. Maar daar staan weer bijzondere gebeurtenissen tegenover."

Ook al was Julie niet geïnteresseerd, ik kreeg toch weer een berichtje. "Nu we toch zo gezellig aan het mailen zijn… vertel eens een leuk verhaaltje over een bijzondere gebeurtenis dankzij een datingwebsite. Ik heb er namelijk geen vertrouwen in, laat staan dat ik het leuk vind. Maar misschien komt dat nog." Ik wees haar op de blogs hier op de site en stuurde wat links naar verhalen met leuke ervaringen. "Dit zijn een paar met in mijn ogen wel grappige ervaringen en opvattingen over daten. Oh ja, ik ken die Willem toevallig en die is ook wel relaxt over daten."

Het bleef een tijdje stil. Maar afgelopen week kreeg ik bericht over haar ervaringen tot nu toe: zij had vier mannen gemaild, waarvan er drie niet reageerden. Vijf onpersoonlijke interesseberichtjes gekregen van 'vreemde' types. Naast die van mij had ze nog vijf persoonlijke reacties. Een van een jongen die ‘er van hield om vrouwen te verwennen’. “Dat was een beetje een benauwend mailtje, dus ik heb een afwijzend mailtje gestuurd.” Verder veel interesseberichtjes van ‘erg vreemde types’. “Kortom, het valt nog steeds een beetje tegen!”

Eeerlijk gezegd, ik kan me de teleurstelling goed voorstellen. Zeker als je ‘benauwende mailtjes’ krijgt. Zelf krijg ik de laatste tijd geen mailtjes meer. Zelfs geen standaard interesseberichtjes. Niet zo gek. Drie weken terug kreeg ik tien bezoekers op mijn profiel, een week later vijf en nog een week later drie. Ligt ongetwijfeld aan mij.

Een recente date vertelde dat ze wekelijks bijna honderd profielbezoeken had. “En zit daar nog iets bij?", vroeg ik belangstellend. “Valt erg tegen”, vertelde ze. “Veel mannen die getrouwd zijn. En ook een paar die overduidelijk op maar één ding uit zijn. Ik bedoel, waarom vraag je anders in het derde mailtje of ik rode pumps en jarretels draag? Ik vind dat eerlijk gezegd redelijk benauwend.” Tsja. Wat moest ik daar op zeggen?

Lees verder!

Het is 1986. Ik ben 19. En nog maagd. (Waarom vertel ik dat eigenlijk? Is dat voor het verhaal belangrijk? Is het erg? Nee natuurlijk niet, maar ik weet wel dat mijn maagdelijkheid begint te knellen.) Om me heen hoor ik veel vrienden over hun eerste keer. Ik luister naar hun verhalen. Ik zie de andere kant van stoere woorden. Natuurlijk was het fantastisch. Maar hun ogen spreken een andere taal.

Die zomer ga ik interrailen. Vier weken trek ik door Frankrijk, Spanje en Portugal. De eerste lange nachtreis, van Parijs naar Barcelona, delen we een treincoupé met vier Duitse meiden. Ze zijn net met hun vakantie begonnen. Wij hebben gereserveerd, zij voelen zich verplicht elders te gaan zitten. We maken duidelijk dat weggaan niet hoeft. Ze blijven, we praten. De hele nacht. Vier bijzondere meiden uit Hamburg die samen het avontuur tegemoet gaan. In Barcelona spreken we af elkaar vier weken later in hun stad weer te treffen.

Een maand en veel bijzondere ontmoetingen verder besluiten mijn vriend en ik niet naar Hamburg maar naar Zwitserland te gaan. Daar woont de nieuwe liefde van zijn leven. Daar heeft ie in Portugal mee gezoend, met de Duitse meiden hebben we alleen de afspraak. Thuisgekomen in Nederland stuur ik ansichtkaarten met verontschuldigingen naar Hamburg. Gisa reageert. We schrijven brieven en drie maanden later komt ze naar Nederland. Met haar zus en zwager. Wil ik ze Amsterdam laten zien? Ja, niets liever.

In de hoofdstad spelen we de toerist. Alles wat ik weet van mijn studentenstad toon ik. ’s Avonds laat eindigen we in Dansen bij Jansen. We praten dubbelzinnig over de gevoelens die we voor elkaar hebben maar niet durven tonen. In het Duits, want Gisa vindt het leuk mij in haar taal te horen spreken. Ik, die het vak liet vallen zodra het kon, praat Nederlands met een Duits accent. De woorden die ik nog ken, gebruik ik. Gisa vindt het süß.

Aan het eind van de avond nemen we afscheid. Bij de bushalte kijken we elkaar voor de laatste keer aan. En langzaam, heel langzaam naderen onze lippen elkaar. Dat wat de hele avond in dubbelzinnige woorden niet duidelijk gemaakt kon worden, voelt perfect. De laatste bus komt veel te vroeg. Goede reis terug morgen. Auf Wiedersehen.

De volgende morgen word ik uit mijn bed gebeld. Gisa. In paniek. Ze zijn overvallen. De auto is weg. Gestolen. Kan ik komen? Ze moeten naar de politie. Kan ik tolken? Wil ik helpen? Haar stem duldt geen tegenspraak. Opnieuw ga ik naar Amsterdam om de hele dag in bureau Warmoestraat bureaucratie van dichtbij mee te maken.

Een paar dagen later. Een brief. Met de mooiste Duitse zin die ik ooit heb gelezen: ‘Ich habe Sehnsucht nach Dir’. Mijn woordenboek vertaalt Sehnsucht met 'onweerstaanbaar groot verlangen'. Ik bloos. Gisa nodigt me uit voor Silvesterabend, oudjaar in Duitsland. Ik zeg ja.

Op 28 december arriveer ik voor de eerste keer in Hamburg. Gisa woont in een flat, samen met haar moeder en haar zusje van drie. Het huis is klein. Ze toont me mijn slaapplek. Een matras naast dat van haar. “Sorry, het kan niet anders. Vind je het vervelend?”, vraagt Gisa. Ik schud mijn hoofd. Zo dicht heb ik nog nooit bij iemand geslapen.

Die nacht ben ik stikzenuwachtig. We zijn weggeweest en sluipen ’s nachts zachtjes de flat en haar kamer binnen. We kleden ons uit en kruipen elk op ons eigen matras. Ik geef haar een nachtzoen. Ze kust me terug. “Gute Nacht.” En draait zich om. Ik luister naar de nieuwe geluiden van de nacht en val in slaap.

Twee dagen later. We worden ’s morgens vroeg wakker als Gisa’s zusje op ons bed komt dansen. We spelen met de kleine en sturen haar vervolgens de kamer uit. Gisa draait zich naar me toe, kijkt me in de ogen. “Komm”, zegt ze. Ik kruip op haar matras, we beginnen te zoenen. Haar kreuntjes maken me gek. Ik ontdek plekken waar ik niet eerder ben geweest. Haar reacties zijn bemoedigend en ik verleg grenzen.

Uiteindelijk zegt ze de magische woorden. Ik verplaats mijn lichaam zodat ik de juiste houding inneem. Ik nader de plek waar ik al jaren van heb gedroomd. Nu gaat het gebeuren. Ik ben 19. Dit wordt mijn eerste keer. Het is nog twee dagen 1986.

Dertig, veertig seconden later draai ik me van haar af. Ik snap er niets van. Ik ben niet klaargekomen. Het is erger. Ik stok voor haar mooiste, warmste en door mij meest gewenste plek. Het lukt me niet om binnen te komen. Wat ik ook doe, wat ik verwacht gebeurt niet. Zo opgewonden was ik nog nooit gefrustreerd. Gisa blijft lief, zegt niets. Doet niets. Ik zoek naar een verklaring, maar weet de Duitse woorden niet te vinden. Ik zwijg. Zoen haar. Mijn lichaam straalt spijt uit.

Die avond doen we een nieuwe poging. Ik heb die ochtend in bad de kans genomen mijn in dagen opgebouwde spanning zelfstandig te ontladen. Dat blijkt de oplossing. Veel meer ontspannen dan die morgen opent zich een nieuw universum. Ik beleef mijn eerste keer. En ben hem nooit vergeten. Ook Gisa heeft een speciaal plekje in mijn gedachten. Zowel haar persoon als haar volstrekt ongelovige reactie op mijn woorden dat het mijn eerste keer was geweest. "Das kann doch nicht wahr sein. Du war großartig."

Lees verder!

Eerste keren zijn er in soorten en maten. Je eerste stapjes gaan nog zonder na te denken. Maar bij de eerste zoen is dat al snel anders. Op de wang gaat nog wel. Op je mond is enger, laat staan wat er door je heen gaat als je plotseling een wervelwind of ventilator door je mond voelt gaan. De eerste keer uitgaan met je liefde is spannend. En vergeet niet de eerste keer een lantaarnpaal omhoog klimmen en een nieuwe, rare sensatie tussen je benen bespeuren.

Een première die mensen vaak het beste onthouden, is de eerste keer met een ander naar bed. Voor seks... Althans, ik hoop voor je dat je die ervaring hebt onthouden. Dat je nuchter genoeg was. En dat het de moeite waard bleek. Als herinnering. Hoeft niet eens vanwege het genot. Laten we eerlijk zijn, seks moet je leren.

De eerste keer de zevende hemel is weinigen gegeven. Wellicht in je hoofd, omdat zij of hij toch echt de allerbelangrijkste persoon voor de rest van je leven gaat worden en je nu eindelijk voor altijd aan elkaar verbonden bent. Je hebt per slot van rekening je laten ontmaagden, dat is een “band voor het leven”. Maar lichamelijk is het voor velen vaak een beetje aanklooien, zoeken in het donker, te hard of te zacht, rode of pijnlijke plekken op je lijf en helaas vaak toch ook een onbevredigend einde.

Na de ontmaagding komen er nog veel eerste keren op seksgebied. De eerste keer... in de buitenlucht, op vakantie in een tent, vastgebonden, snel tussendoor, betrapt worden, onder de douche, zonder bescherming, klaar komen. En zo kan ik uiteraard nog wel even door gaan maar dan wordt het wellicht te specifiek en te intiem...

Raar dat ik nu bij mezelf merk dat ik heel graag en makkelijk over seksualiteit in al haar verschijningsvormen praat, maar het toch lastig vind hier in dit blog er expliciet over te schrijven. Jammer ook, want nu heb ik geen vervolg. En is dit een kort blogje over een onderwerp dat veel meer woorden verdient. Maar ik weet het goed gemaakt. Als jullie reacties inspirerend zijn, zou dat best eens aanleiding kunnen geven de volgende week een stap verder te gaan met mijn eerste keer...

Lees verder!

Ik ben van nature een tamelijk rationeel mens. Ik doe veel met mijn hoofd, behalve piekeren. Daar heb ik namelijk een grote hekel aan. Mijn geest is sterk in het verwerken van emoties, het verdringen van pijn en het voorkomen van teleurstellingen. Is dat handig? Ja, soms wel. Maar nee, meestal niet. Ik ken de nadelen van op deze manier leven. Maar zo is het in de loop van mijn leven gegroeid. En het heeft me tegen veel onnodige onzekerheid & pijnlijke processen beschermd.

Na mijn dertigste ben ik gaan begrijpen dat alleen met je hoofd beslissingen nemen op lange termijn niet slim is. Ik ben toen gaan leren over persoonlijke ontwikkeling, intuïtie, voelen, vertrouwen op je buik en de betekenis van het NU. In die periode ervoer ik hoe veel krachtiger en sterker ik ben, hoe meer ik mezelf ben, als ik leef vanuit mijn buik en mijn gevoel. Het maakt me gegronder, rustiger en vol zelfvertrouwen.

Tegelijkertijd ben ik gaan geloven in de idee dat niets voor niets gebeurt zoals het gebeurt. Ik kan tegenwoordig heel makkelijk een beslissing nemen omdat de situatie om me heen is ontstaan die dat besluit onderbouwt. Ik lees niet toevallig een artikel over een voor mij nieuw onderwerp. Dat lees ik omdat ik komende week die kennis kan gebruiken. Ik kom niet toevallig dezelfde vacature op twee verschillende manieren tegen. Dat is een signaal dat het verstandig kan zijn erop te solliciteren. En dat geldt ook voor de mensen die ik tegenkom. Daar is een reden voor. Ze zijn er om me iets te leren en iets mee te geven. Of omgekeerd, ik mag ze iets meegeven.

Leven vanuit mijn buik en vertrouwen op wat is, hebben na mijn scheiding erg geholpen mezelf verder te ontdekken en als een sterker persoon in het leven te staan. In de ontmoetingen die ik had met single vrouwen, voelde ik me ontspannen en vertrouwd. Ik hoefde niet te denken of een rol te spelen. Alleen maar zoveel mogelijk mezelf te zijn en te zeggen en te doen wat ik op het moment ervoer. En ik kreeg daar veel positieve feedback op. Nieuwe vriendschappen ontstonden, iets wat ik jarenlang niet of nauwelijks had meegemaakt.

Uiteraard lukt het niet altijd sterk en krachtig te zijn. Soms komt mijn mind weer sterk terug om zijn positie op te eisen. Soms is dat fijn, want pijnvermijdend, maar steeds vaker zou ik willen dat ik al verder was. Dat ik de eventuele pijn kon voelen in mijn lijf en dat mijn geest zo ruimdenkend is dat het mijn gevoel alle ruimte geeft om alles te beleven in mijn lijf, onder mijn keel.

Die dominante rol van mijn geest speelde ook een - helaas bepalende - rol in de korte, maar intense ontmoeting die ik recent met een bijzondere vrouw had. Het heeft uiteindelijk veel te kort geduurd. Dat kwam door mijn eigen domme geest die piekerend over ons de door mij zo verlangde rust in mijn hoofd verdreef. Waardoor ik haar verdreef. En me daarna realiseerde dat ze daarmee echter niet uit mijn systeem verdween.

Ik heb haar beloofd het verhaal van ons niet te delen via een blog. Ik weet, en daarvoor hoef ik het niet op te schrijven, dat de ontmoeting met haar me meer geleerd heeft over mijzelf en mijn toekomst dan alle eerdere ervaringen. Handig is wel, dat mijn geest me helpt niet teveel pijn van het einde te hebben. Handig ja, maar wat zou ik graag voelen…

Lees verder!

Gent is bijzonder, zo leerde Fiona mij in de zomer van 1987. Fiona, een penvriendin die ik sinds mijn twaalfde ken, maar pas op mijn twintigste ontmoette. (Zie mijn blog Liefde in Brussel). In de korte tijd die we samen hadden, liet ze me alle mooie plekken van haar geboortestad zien. Plaatsen en pleinen waarover ze de jaren daarvoor had geschreven. En portieken.

Ik leerde haar vrienden kennen die op ‘kot’ woonden, want daar sliep ik ook. Bij Fiona thuis was geen plaats. Ik maakte ook kennis met het speciale Kwak-glas, waarvoor ik in het café een schoen als borg moest inleveren. Terwijl mijn schoen aan het plafond werd vastgebonden, begreep ik al drinkende hoe het bier aan zijn specifieke naam was gekomen.

En ik leerde midden in de nacht het bankje bij de kerk kennen. Daar zoenden wij. Ik had haar alles over de reis van Parijs naar Brussel en mijn ontmoeting met Helga verteld, maar dat weerhield Fiona niet. Ze kroop op mijn schoot en kuste me in mijn nek. Even aarzelde ik nog hoe ik moest reageren. Maar vier weken vakantiestemming overheerste en ik volgde mijn gevoelens. Uren later leverde ze me af bij het kot, waar ze me een paar uur slapen later weer ophaalde.

Die tweede dag regende het. Met bakken stroomde het naar beneden. We schuilden in portieken waar we elkaar verder verkenden en vertelden over onze toekomstverwachtingen. Af en toe verlieten we onze schuilplaats en speelden we regenscènes uit Turks Fruit na. ’s Avonds bracht Fiona me naar het station. Ik kocht wat ansichtkaarten van de stad, we deelden laatste woorden en zoenen. Een paar weken later reed ik in mijn net aangeschafte 2CV naar Gent.

En Fiona kwam naar mij. Met de trein. Ook ik woonde nog niet alleen, maar gelukkig hoefde ik niet op zoek naar een kot voor Fiona om te slapen. “Ik wil alleen niets horen van haar aanwezigheid in huis,” waarschuwde mijn moeder die haar jongere kinderen wilde ‘beschermen’. Maar het Spaanse bloed in Fiona liet zich niet temperen. Ik had haar op het hart en lippen gedrukt zachtjes te zijn, en dat zei ze ook terwijl ze naast me in bed kroop. “Ik moet zachtjes zijn, ik zal zachtjes zijn.” En dat hield ze vol. Totdat het hele huis hoorde hoe Fiona uitriep: “Ik moet zachtjes zijn!”

Haar temperament uitte zich ook op andere gebieden. Zo moest ik het in haar aanwezigheid niet in mijn hoofd halen met een andere vrouw te praten. Ze zag groen van jaloezie en stond erop de kroeg of het feest waar we waren direct te verlaten. Om in de auto direct haar spijt te betuigen. En het met temperament goed te maken.

De relatie duurde ruim zeven maanden. En zoals dat vaak gaat, hebben we elkaar daarna niet meer gezien of geschreven. Tot bijna zes jaar geleden. In december 2004 googelde ik op haar naam en vond een tekst met haar foto. Ik las de pagina en wist meteen, dit is Fiona. Ik mailde en dezelfde dag nog mailde ze terug. Het was zo leuk om weer van haar te horen! In gedachten bedankte ik Google en mailde haar in een notendop mijn ‘levensverhaal’ sinds onze laatste ontmoeting.

Toen bleef het stil. Ik heb nooit meer iets van Fiona gehoord.

Lees verder!

“Je mag niet bij me weggaan. Ik wil vandaag nog bij je blijven.”

De tranen stonden in haar ogen. Ze keek me smekend aan. “Bitte,” zei ze in een uiterste poging. Ik smolt en durfde – wilde - geen nee zeggen. Maar ik kon ook mijn penvriendin niet teleurstellen. Door de krakende speakers vertelde de Franse conducteur dat we station Brussel binnenreden. “Ik weet het goed gemaakt. Ik bel straks Fiona en leg de situatie uit. Als zij er geen probleem mee heeft, dan brengen wij vandaag hier samen door.” Helga pakte een zakdoek uit haar rugzak en snoot haar neus. De hele nacht had ze stralend in de treincoupe gezeten. Ik had haar alleen zien lachen en praten. De tranen en het verdriet nu deden me pijn. Ik hoopte van harte dat Fiona me zou begrijpen.

In 1979 plaatste ik een contactadvertentie in een striptijdschrift. Ik wilde graag penvrienden, bij voorkeur uit het buitenland. Alleen, ik sprak geen andere taal dan Nederlands, dus het buitenland bleef beperkt tot Vlaanderen.

Er reageerden vier stripliefhebbers, twee jongens en twee meisjes. We schreven elkaar brieven, ansichtkaarten en stuurden pasfoto’s. We deelden onze voorliefde voor voetbal en vergeleken Nederland en Vlaanderen. De correspondentie met de jongens verstomde, die met beide meiden ging onverminderd door. Die met Fiona werd zelfs intens. Op afstand maakten we elkaars pubertijd mee, we deelden geheimen zover we durfden. Maar we zagen elkaar nooit.

Zeven jaar schrijven later deed zich een gelegenheid voor. Na een maand Interrailen door Europa ging ik alleen terug naar Nederland, met een tussenstop in Gent, de woonplaats van Fiona. Vier weken trekken met een vriend door Frankrijk, Italië en Griekenland waren voorbij gevlogen. We maakten veel mee, ontmoetten leuke mensen. En hoewel gewenst, vakantieliefdes beleefde ik niet. Tot in de trein van Parijs naar Brussel. Daar zat Helga uit Duitsland. Ze was onderweg naar Rotterdam, naar haar vriend. We raakten aan de praat en bleven dat de hele nacht doen. ’s Morgens verlieten we samen de trein, op zoek naar een telefooncel.

Fiona toonde alle begrip. “Ahwel, heb een leuke dag in Brussel. Ik zie u vanavond in Gent wel verschijnen.” En een leuke dag werd het. Helga en ik beleefden als een verliefd stelletje de Europese hoofdstad. Hand in hand liepen we door de straten, bespraken ons leven en zoenden waar we de gelegenheid hadden.

Aan het einde van de middag liepen we terug naar het station. Opnieuw vloeiden er tranen, maar gesmeekt werd er niet meer. Ik bracht Helga naar de trein richting Keulen, haar vriend was ze vergeten. Op het perron omarmden we elkaar. Ze ‘waarschuwde’ me voor Fiona uit Gent. “Zij gaat verliefd op je worden. Echt waar.”

“Lieve Helga”, reageerde ik. “Ik heb vier weken door Europa gereisd. Tientallen mensen ontmoet waaronder ook veel mooie vrouwen. Ik ben niet verliefd geworden, niemand is op mij verliefd geworden. Jij bent en blijft de mooiste ervaring van deze vakantie.”

Ze stapte in de trein, de deuren sloten zich en als in een film rende ik een stukje met haar mee toen de trein het station verliet. Ik zwaaide, zij zwaaide. Ik draaide me om en ging op zoek naar het perron voor de trein naar Gent.

Een paar dagen later lag er een ansichtkaart in de brievenbus van Helga. Een foto van Gent. Op de achterkant stonden vier woorden: “Du hast Recht. Willem.”

Lees verder!

Van oudsher ben ik zeer in politiek geïnteresseerd. Ik ben ook een tijdje heel actief geweest. Maar dat is allemaal lang geleden. Tegenwoordig volg ik het van een afstandje, heb er veel meningen over, ventileer die als het gezelschap geschikt is en verder houd ik me rustig. Mijn wilde haren ben ik kwijt.

Daar komt bij, en dat is pijnlijker, ik ben de laatste twintig jaar in opvattingen naar rechts opgeschoven. Maar omdat de politieke partijen dat ook hebben gedaan, ben ik dus nog steeds links. Zelf noem ik het liever veranderingsgezind.

Dat opschuiven naar rechts is een maatschappelijk fenomeen. We zagen het in de hele wereld. En omdat Nederland altijd twintig jaar achter loopt in maatschappelijke veranderingen, beleven we die verrechtsing hier de laatste tien jaar pas echt. Dat betekent onder andere minder tolerantie, meer verruwing en minder acceptatie van andersdenkenden. Dat geldt voor andersgelovenden, maar ook voor anderslevenden.

Ja, ik weet wel, we waren het eerste land met een homohuwelijk. Maar dat is buitenkant. Aan de binnenkant zijn “we” steeds minder ruimdenkend over het samenleven van en met ‘anderen’. Voorbeeldje: singles worden minder en minder geaccepteerd.

Wij ‘alleengaanden’ zijn een aparte groep aan het worden. Terwijl in IJsland de premier trouwt met haar vriendin, praten we hier in Nederland alleen nog maar over de singlestatus van Mark Rutte, onze (waarschijnlijk) toekomstige premier. Er wordt zelfs een televisieprogramma gemaakt om hem aan de vrouw te helpen. Het is schijnbaar ondenkbaar dat een single ons land gaat leiden, laat staan vertegenwoordigen in het buitenland. We hebben liever dat Rutte uit-een-kast komt (“zie je wel”), dan dat we een premier zonder partner ons land toevertrouwen.

Aan de andere kant, als Rutte straks PaarsPlus leidt, heeft hij de ultieme mogelijkheid de status van singles te verbeteren. De acceptatie van ons te vergroten. Rutte kan onze held, ons symbool van singletrots worden. Een teken voor verrechtsend Nederland dat wij er ook mogen zijn. Dat we met z’n ruim twee miljoenen gehoord willen worden. Dat we niet alleen meer staan, maar samen! En dan roept de voorzitter van de singlesvakbond: willen we naar de Dam… dan gaan we naar de Dam. En daar aangekomen roepen we allemaal: Singles Samen Staan Niet Alleen! Singles Samen Staan Nooit Alleen.

Misschien een mooie slogan voor een nieuw kabinet? Moeten ze wel opschieten, want anders loopt Rutte in de tussentijd toch nog tegen een partner aan... Ik hoorde namelijk dat hij op deze site actief is geworden. Mocht je hem zoeken: zijn nickname is Willem…:-)

Lees verder!

De vakantie nadert. Een nieuwe zomer alleen… wat ga ik doen?

Tijdens mijn eerste bestaan als vrijgezel, 14 jaar geleden, koos ik voor het eerst een groepsvakantie. Wandelen in Cornwall. Langs de kust. En slapen in een tent. Ik was nooit in Engeland geweest. Ik had nog nooit gewandeld. En ik was nooit eerder op een niet door mij zelf georganiseerde of geleide reis mee geweest. Drie nieuwe ervaringen…

Die vakantie was meteen mijn laatste groepsreis. Niet vanwege Engeland. Prachtig. En ook het wandelen beviel fantastisch. Sinds dat moment heb ik vele wandelervaringen beleefd. Maar nooit meer in een georganiseerde groep.

Groepsvakanties zijn niet aan mij besteed. Net zo min als multi-dating. Wat vreemd is, want het past heel goed bij wat ik leuk vind: afwisseling, nieuwe ervaringen, meerdere leuke mensen. Never a dull moment. Zou je denken. Maar die vlieger gaat dus niet op.

Buiten vakanties, in het dagdagelijkse leven, voel ik me in groepen prima op mijn gemak. Mijn werk doe ik zelden alleen, samen gaat het zoveel makkelijker. En met plezier. Maar op vakantie wil ik iets anders. Misschien is dat wel de reden dat ik daar groepen liever mijd. Maar helemaal alleen gaan, dat is ook niets voor mij.

Een vakantie alleen. Stel je voor. Een vakantie moet juist een afwisseling zijn van wat je normaliter al meemaakt. Overdag in een groep, dus dat wil je niet op vakantie. ’s Avonds alleen. Dus dat wil je niet op vakantie. Oké, dan blijft er nog maar één keuze over…

Wie gaat er mee?

Lees verder!

Nog een week. Dan gaan we naar de stembus. De afgelopen weken was de aandacht voor de politiek groot. Veel groter dan in het verleden. Ik ben daar blij mee. Je ziet het op Twitter, aan veel debatten op TV, pagina’s aandacht in de kranten. Speciale verkiezingsdebatten. Ik geniet. Met volle teugen. De beleving van de politiek is groter dan ooit.

Bij het bepalen van onze stemkeuze is het al lang niet meer de inhoud die bepalend is. We kijken meer en meer naar het plaatje van de lijsttrekker. Wie leest er nog een verkiezingsprogramma? Wie vergelijkt nog de voorstellen van alle partijen? De grote massa is alleen geïnteresseerd in beelden en soundbytes. Snel oordelen, de nuance laten we achterwege.

Waar doet me dat toch aan denken…

Op datingsites gaat het ook vaak alleen maar om de plaatjes. Om de juiste quote. In een paar korte zinnen proberen we de ander te verleiden. Niemand leest nog uitgebreide profielen. Hoe minder woorden, hoe beter. En ook de reacties zijn kort. “Leuk profiel. Vind je de mijne ook leuk, stuur me dan een berichtje.” En als je het profiel bekijkt, staat er weinig. De foto is essentieel. Geen foto, geen reacties. En dan is het ook heel belangrijk wat voor foto’s bij je profiel staan. Beelden zijn bepalend, zeker in 2010.

Wie zijn stem heeft gegeven, moet maar afwachten of er een coalitie gaat ontstaan. Soms blijken er breekpunten te bestaan. Aan de onderhandelingstafel van de eerste date, blijven die vaak nog onder tafel. Maar als de aftastende informatiefase goed is afgelopen en het formeren kan beginnen, komen de ononderhandelbare punten. Over de leegloop van het platteland: “Ik wil niet in de stad wonen.” Over de bio-industrie: “Ik neem aan dat jij ook vegetarisch eet.” Over emancipatie: “Mijn kat is belangrijker dan een man.” Over het h-woord: “Nee, ik blijf niet slapen. Hunker maar naar me.”

Uiteindelijk is het een beetje geven en nemen. Komen de partijen er wel uit. Het kan naar Engels voorbeeld in een paar dagen, het kan in ons polderland zomaar maanden duren. Maar we krijgen een nieuwe coalitie, dat staat vast. Nu maar hopen dat het ongeschonden de eindstreep haalt.

Lees verder!

Ik heb het strand herontdekt. En wat is het lekker. Met alle variaties die het zand, de zee en niet vergeten de duinen bieden. Kou, zon, geluid, geur, zout, zand, hard, zacht, groen, kaal, intens, schel, heet, helm, schuim, verbrand, rood, ijs, schelpen, duinpannen, stilte, zonnebrand, zweetdruppels, handdoeken, teenslippers, kuiltjes en mijmeringen. Het strand, de zee en de duinen vormen gedrieën een caleidoscoop van mijn gevoelens. Allemaal redenen ook waarom ik steeds meer eerste ontmoetingen aan de kust beleef.

Vanmorgen nog. Afspraak op Scheveningen. Op zee tientallen zeilen. Op het strand, mijn blonde date. We hadden afgesproken te wandelen. “Maar niet te lang”, zei ze. “Ik heb wat last van mijn knieën.” Na nog geen 10 minuten vleien we ons op het matras van een loungestrandtent. Uren later verlaten we onder protest de ingedeukte herinnering aan ons samenzijn.

Een paar weken geleden in Noordwijk. De zon schijnt maar het waait hard. Tikkeltje fris, maar niet achter het glas van het terras. We gaan zitten en raken in gesprek. Haar hond krijgt water en vleit zich aan onze voeten. We praten uren alsof we elkaar al jaren kennen. Als we het terras verlaten knuffel ik haar warm in de kille wind. Als vanzelf zoenen we onder de laatste zonnestralen van de dag.

Iets later. Kijkduin. Ik neem de verkeerde bushalte, loop kilometers door de duinen en SMS dat ik later ben. “Geen probleem, ik geniet volop.” Aangekomen begrijp ik waarom. Uit de wind, in de zon, terwijl tientallen bijzondere mensen in het beeld verschijnen. Ik neem plaats en bestel. Het gesprek stokt geen moment en we delen de ervaringen van het leven, het daten, de wereld en onszelf. Ik leer weer meer over mezelf. Dankbaar neem ik de bus naar huis.

November 1969. We zijn verhuisd. Naar een flat aan de duinen, het strand en de zee. Mijn moeder neemt me mee in de kinderwagen voor mijn eerste ontmoeting met het zand. Ik geniet, zo zeggen de foto’s. En twintig jaar lang zijn de duinen, het strand en de zee mijn buren. Totdat ik op eigen benen sta en de kust verlaat.

Zomer 2009. “Ga je mee naar het strand?” Naar het strand. Ik? “Ja, maar wel het naaktstrand, daar is het een stuk rustiger.” Ik aarzel, twijfel over het bakken in de zon en zandkorrels die een speurtocht over mijn lijf maken. Maar de unieke uitnodiging vereist een positief antwoord, al was het maar voor de hernieuwde ervaring. “Oké”, zeg ik, aarzelend nog. ’s Avonds onder de douche kijk ik met een tevreden blik naar de wegdrijvende zandkorrels die getuigen van de intense ervaring.

December 2009. Het is koud als we het strand oplopen. Ik heb het gevoel er jaren niet geweest te zijn. Al woon ik alweer tien jaar aan de kust, ik laat het strand links liggen. Maar deze ochtend niet. Het licht en de lucht benemen me de adem. Een dag later ben ik er weer. Dit keer alleen met mijn camera. Ik vang het licht en weet, ik ben weer thuis…

Zomer 2010. Heb je een date en heb je de kans: spreek af op het strand. Plek voor ontspannen ontmoetingen, zonovergoten zinderingen en heerlijke herinneringen.

Lees verder!

Hij zag er wat studentikoos uit. Niet Nederlands, dat was meteen duidelijk. Meer iets Zuid-Amerikaans. Donker haar, vlassig snorretje. Lange jas en in zijn hand een heel klein videocameraatje. Hij liep wat zoekend rond. Vast een toerist, dacht ik, op zoek naar de bijzondere oudheid van deze stad. Ik kruiste zijn pad en hij sprak me aan.

“Meneer”, zei hij in het Engels. “Ik ben een student hier op de universiteit en met een project bezig. Mag ik u een vraag stellen?” Terwijl hij die woorden uitsprak, ging zijn linkerhand omhoog en keek ik opeens in de kleine opening van de camera. Hij vervolgde zijn zin zonder mijn antwoord af te wachten: “Waaraan denkt u als ik 1982 zeg?”

Van alle vragen die ik had verwacht, deze niet. Wat gebeurde er in 1982? Ik begon snel te rekenen. “Ik werd toen vijftien,” zei ik, terwijl mijn hersenen verder zochten naar herinneringen . “Maar weet ik nog iets van dat jaar? Eerlijk gezegd niet. Vraag 1985, ik kan je een heleboel vertellen. 1986 ook, toen verongelukte de Space Shuttle Challenger. 1981 en 83, de anti-kernwapendemonstraties. Maar 1982. Sorry, ik kan je niet helpen.” Ik verontschuldigde me en liep verder.

Leuk zo’n project, mijmerde ik. Wat zou de bedoeling zijn? Ik dacht langer na over het jaar waarin ik vijftien werd. Ik zat toen in de derde. Van dat schooljaar herinner ik me niet veel. Maar wacht, na de zomer begon de vierde klas. Dat was heel iets anders. En opeens was ik terug in de tijd en waande ik me in die mooie eerste schoolweken na de zomer van 1982.

Na drie jaar met grotendeels dezelfde mensen in de klas gezeten te hebben, stroomden in de vierde een heleboel nieuwkomers in. Veel klasgenoten vertrokken naar een andere afdeling van de school en meteen veranderde de hele sfeer. Om iedereen goed te leren kennen, gingen we met de hele klas naar een zeilschool in Friesland.

En daar leerde ik Simone kennen. Simone was anders dan alle meiden die ik daarvoor in de klas had. Ze was onschuldig, grappig, lief en – belangrijker - ze vond mij aardig. Langzaam werd ik verliefd en na alle zeilavonturen hadden we verkering.

Na enkele weken vlindertijd ging het over. Simone kreeg iets met een andere jongen uit de klas waar ze tot op de dag van vandaag mee is. Ik was door haar echter van mijn schroom en onzekerheid verlost en durfde ook naar andere meisjes meer en meer mezelf te worden. In november, op een voetbalfeest, ontdekte ik door Carla het tongzoenen en wist ik zeker: dit wil ik vaker doen.

1982. Het jaar van mijn eerste serieuze verkering, mijn eerste glazen bier en eerste tongzoen. Hoe kon ik het vergeten.


PS Later herinnerde Wikipedia me nog aan een aantal gedenkwaardige gebeurtenissen uit 1982: begin van de Falkland-oorlog, moord op vier IKON-journalisten in El Salvador, de eerste CD werd uitgebracht, de 8-decembermoorden in Suriname en we speelden dat jaar allemaal met Rubik’s Cube.

Lees verder!

Ik zat in de trein tegenover een buitengewoon mooie dame. Ze had fantastische ogen, bijzondere lippen, mooi zwart gevlochten haar, en waarschijnlijk een fluweelzachte huid. Aan de buitenkant veel kenmerken van wat ik “mijn type” zou durven noemen. Af en toe keek ze me aan en dan lachte ze. Mooi en puur en ook een beetje ondeugend.

Ik kreeg er kriebels van. Van die kriebels die in je buik rondtollen op zoek naar… ja, naar wat eigenlijk? In dit geval waren het krioelende kriebels op zoek naar ontdekkende woorden waarmee ik haar ongetwijfeld even mooie 'binnenkant' zou leren kennen.
De hele treinreis lang - we zaten drie kwartier tegenover elkaar - zocht ik naar een manier om haar aan te spreken. Niet een gewone manier, maar DE manier, de ikzaldiedagnooitmeervergeten-manier. Ik zocht, maar vond niets. En ook de twee boeken die ik bij me had, gaven geen geschikte openingen.

Vijfenveertig minuten duren een eeuwigheid als je geen waarachtige woorden vindt. Ook toen ik de trein verliet, zei ik niets. Haar witte ipod-doppen zouden waarschijnlijk toch elk geluid tegenhouden, vergoelijkte ik het stilzwijgen tegenover mezelf. Peinzend liep ik het perron af. Waarom had ik toch niets durven zeggen...

Mensen die mij kennen zullen het herkennen: ik ben een makkelijke prater. Live en aan de telefoon. Chatten kan ik ook. Een verhaal vertellen, eventueel opschrijven in de vorm van een blog, geen probleem. Maar een verbluffend mooie vrouw aanspreken, die nota bene zelf tegenover mij is gaan zitten... dat dan weer niet.

Die blokkade verklaart misschien waarom ik op een datingsite actief ben. Aantrekkelijke en interessante dames die hier zijn, durf ik met gemak aan te spreken. Ik hoef niet lang na te denken over een openingszin, ik weet al van haar kinderen en eventuele kinderwens en meestal iets van hobby’s, vakantieplezier en favoriete films, boeken en muziek. Meer dan genoeg stof om het gesprek te starten.

Van mijn treindame wist ik niets. Alleen dat ze in staat was mijn stembanden van afstand uit te schakelen. En dat ze me steeds verleidde haar aan te kijken. Naar haar ogen en die geweldige haardos. Maar zeg je dat tegen een wildvreemde vrouw? Ik heb het een keer geschreven aan een vrouw. “Wauw, wat een mooie bos met haar.” Je raadt het al… ik kreeg daar geen antwoord op.

De achtergrond van mijn woordeloze strijd ligt in de kans afgewezen te worden. Om een blauwtje te lopen. Ik haat het. Zeker bij deze kleurrijke dame. Dat heeft uiteraard alles te maken met mijn jeugd. Op de kleuterschool al brachten die paar keer dat mijn liefde niet werd beantwoord me een hel waar ik dagen last van had. Later begreep ik iets meer van de vrouwelijke psyche en betrok ik het niet altijd meer op mezelf. Tegenwoordig lukt het me - gelukkig - steeds beter en makkelijker de juiste woorden te vinden om een gesprek te starten.

Het lukt steeds vaker. Behalve als ze als veelkleurige schoonheid in de trein zit. Tegenover me. Met een ondeugende glimlach rond haar lippen. Met niets anders bezig dan mooi en puur te zijn.

Lees verder!

“Hoi, ik ben geïnteresseerd in jou! Merel”

Het was het kortste berichtje dat ik ooit heb gekregen. Maar wie kort wil, kan korter krijgen: “Wat leuk! Willem”, schreef ik terug en liet het daar verder bij. Haar profiel was niet superkort, maar zeker niet uitgebreid. Hobby’s werden vermeld, maar geen favoriete boeken of films. Wel waren er wat foto’s.

Op mijn mail kwam geen reactie terug. Ik verdacht haar ervan een schot hagel afgevuurd te hebben naar een heleboel mannen om te zien wat er zou gebeuren. Nu, daar ben ik niet van en liet haar even links liggen.

Later die avond zag ik haar toevallig in het lijstje online leden staan. Ik klikte nog eens op het profiel. Ze was beschikbaar voor een 1-op-1 chat.

Ik houd erg van chatten. Vind het een mooie en snelle manier om gedachten uit te wisselen en te zien met wat voor type je hebt te maken. Schrijft ze snel en makkelijk? Is ze spitsvondig? Maakt ze veel taalfouten? Chatten leert je een heleboel en ik ben nog nooit teleurgesteld geraakt in de dates die ik alleen met chatten had leren kennen.

Dus ik startte de chat en schreef: “Wat wil je weten van me?” Het duurde een lange tijd voordat ze reageerde. Toen de reactie kwam stond rechtsonder in mijn scherm: “Ik houd niet zo van chatten, ben meer van bellen.”

Ik houd erg van bellen. Vind het een mooie en snelle manier om gedachten uit te wisselen en te horen met wat voor type je hebt te maken. Praat ze snel en makkelijk? Is ze spitsvondig? Hoe klinkt haar stem en vooral haar lach? Heeft ze een accent? Bellen leert je een heleboel en ik ben nog nooit teleurgesteld geraakt in dates die ik alleen met bellen heb leren kennen.

Dus ik chatte haar mijn telefoonnummer. Per omgaande verscheen de hare in beeld. De conversatie verstomde.

Wat nu? Wie neemt het initiatief? Moet ik bellen, of moet zij bellen? Zij had het eerste berichtje geschreven. Maar ik was met de chat begonnen. Dus was zij weer aan de beurt om te bellen. Maar dat gebeurde niet. En ik was toch wel nieuwsgierig. Enfin, om een einde te maken aan het malen van mijn gedachten, belde ik haar nummer.

“Hallo, met Merel”, zei de stem aan de andere kant.

Anderhalf uur later legde ik met spijt de telefoon neer. Het had van mij nog uren mogen duren, maar anders dan ik was Merel geen nachtuil. “Ik ga morgenochtend voor zonsopgang naar futen kijken in het natuurgebied hier vlakbij. Hun paringsdans is iets heel bijzonders. Waarom ga je niet mee?”

Dat laatste vroeg ze - helaas - niet, maar glimlachend dacht ik aan de futen. Wat moet dat mooi zijn om ’s morgens vroeg samen hun paringsdans te bewonderen. In mijn hoofd kwamen de meest fantastische beelden naar boven. Ik schudde snel mijn hoofd leeg maar bedacht nog net: Wanneer zouden Merel en ik gaan 'vogelen'?

Lees verder!

In Intermediair stond vorige week een artikel onder de kop “Per ongeluk kinderloos”. Wat blijkt, veel vrouwen denken tot hun een-twee-drieënveertigste nog wel aan een kind te kunnen komen. Statistisch gezien is die kans echter minder dan 1 procent. En dat gaat heel snel: vanaf 35 jaar is de kans nog 65 procent om drie jaar later al gedaald te zijn tot 40 procent. En ben je 40 of ouder… vergeet het maar.

Daar sta je dan als vrouw van in de veertig, carrière op hoogtepunt, lichaam in perfecte conditie, persoonlijke ontwikkeld tot het hoogste niveau, klaar voor de Boogaboo Frog en de Olvarit… ondanks veel oefenen geen resultaat. Wat nu, vraagt deze 42 jarige met kinderwens.

“Hallo Willem”, hoor ik je denken, “jij bent een man. Voor jou gelden die getallen niet.” Nee, dat klopt. Theoretisch gezien niet. Maar deze cijfers betekenen voor mijn kinderwens wel dat ik op zoek moet naar een relatie met een vrouw van bij voorkeur onder de 35. Want je wilt elkaar nog wel een beetje ontdekken voordat je daadwerkelijk de poging gaat doen zwanger te worden.

Onder de 35… ik heb nog nooit iets gehad met iemand die 8 jaar jonger is. Hoewel ik de laatste tijd soms jongere vrouwen ontmoet, mijn serieuze relaties waren en zijn voor een groot deel met vrouwen ouder dan ik. En dat is me altijd goed bevallen. Je deelt de jaren tachtig, de eerste druk van Kruistocht in Spijkerbroek en je kent allebei het Gouden Stuiverlied.

Nu is die kennis niet zaligmakend, maar ik heb mannen die rond hun veertigste opeens scheiden om met een vijfentwintigjarige huppeltut met hipster te hokken nooit zo goed begrepen. Haar beleving is toch bijna een generatie anders. Zij kan zich nauwelijks een wereld zonder computer, GSM en internet voorstellen. Zij weet niet hoe een koude oorlog voelt en ze weet al helemaal niet hoe weldadig het was om geen commerciële televisie te hebben.

Maar goed, daar komen we wel overheen. Om mijn eigen kinderwens serieus werkelijkheid te doen worden, ben ik verplicht te daten met jonge vrouwen. (Vanaf deze plek alvast een grote sorry aan mijn leeftijdgenoten. Het ligt absoluut niet aan jullie, integendeel: it’s not you, it’s biology)

Ik stuurde persoonlijke berichten naar leuke vrouwen onder de 35. Het resultaat: nada, noppes, niente. Ik kreeg meestal niets terug, soms een ‘geen interesse’-berichtje en een enkele keer een persoonlijk bericht met de pijnlijke woorden dat ze toch voor jonger gaan. En dat was dan alleen bij profielen zonder leeftijdslot…

Maar opeens kwam de uitzondering. Een vrouw van 34. Met kinderwens. En bij mij uit de buurt. Zij wilde mij wel leren kennen. Voor het eerst was ik zenuwachtig, toen ik op haar wachtte in het café voor koffie. We hadden weinig gemaild, maar op basis van haar profiel en berichten had ik een goed gevoel overgehouden. En dat kwam ook allemaal uit. Ze was mooi, interessant, slim, had veel te vertellen en beoefende intrigerende hobby’s. Al snel gingen we de diepte in en deelden levenslessen. De tijd vloog om. Toen ze wegrende naar de tram, riepen we naar elkaar: “We mailen.”

De volgende dag kreeg ik bericht. “Ik vond het erg gezellig. Leuk gesprek en ik heb me prima vermaakt! En ik zie zeker overeenkomsten. Dit gezegd hebbende, heb ik echter ook geconstateerd dat ‘De Klik’ die nodig is om het meer dan een leuk contact te laten worden er van mijn kant niet is.”

Ouch, was ik toch te oud? Of gewoon niet … genoeg?

Ik berustte en schreef haar een laatste mail vol gelukswensen voor haar toekomst, met man en kind(eren). En ik gaf haar nog een tip mee: “Zoek niet alleen naar de onmiddellijke ‘Klik’. Soms zit de klik dieper verborgen en moet hij eerst ont-wikkeld worden voordat je hem vindt. Maar geloof me, dat kan een bijzondere zoektocht zijn...”

Lees verder!

"Ik stop ermee. Ik schrijf me uit. Het is leuk geweest."

Woest klonk ze. Ze belde me, de woorden schoten bijna door de telefoon. Ik voelde haar adrenaline via mijn GSM. Ze had het gevoel maar net het vege lijf gered te hebben. "Wat een enge man! Ik ben echt weggerend."

"Waar ben je nu?", vroeg ik.

"In de ijssalon verderop. Ik probeer hier even op adem te komen."

Op mijn vraag wat er precies gebeurd was, barstte ze los: "Het was zo eng, Willem. Je weet, ik ben net begonnen met daten en heb geen zin in lange e-mails. Gewoon, meteen afspreken, dan weet je wat je aan elkaar hebt. Jij en ik hebben ook niet lang gemaild en dat ging goed. Was zelfs hartstikke leuk, zeker voor een eerste date. Ik dacht, dat doe ik nog een keer. Maar wat een creep."

"Wat deden jullie?"

"Niets. Gelukkig niet zeg. Hij zat maar om zich heen te kijken. Er was niemand anders die maar vagelijk op mijn date leek. Alleen deze vent. Oh man, je had hem moeten zien. Hij leek wel een zwerver, met zo'n vieze baard en lange grijze gribus jas."

"Maar weet je zeker dat het je date was?"

"Wie moest het anders zijn? Ik zat al een kwartier te wachten. Er was niemand anders en hij keek de hele tijd om zich heen. Ik weet zeker dat hij het was... maar dit was mooi de laatste keer. Ik zoek mijn oude vrienden wel weer op. Dit wil ik niet nog eens meemaken."

“Waar is hij nu?”

“Weet ik niet. Ik hoop nog op dezelfde plek. Hij zal me toch niet gevolgd zijn?”

Een week lang hoorde ik niets van haar. Ik stuurde mailtjes en sms’jes maar het bleef stil. Ook op Match4Me zag ik haar niet on-line. Ik begon me nu toch echt zorgen te maken. Ze zou toch niet.... Pas een week later kreeg ik haar weer aan de telefoon. Ze klonk rustiger dit keer. Was een paar dagen weg geweest. Ik vroeg haar naar haar zwerver. Ze begon hard te lachen.

"Ik was nog niet thuis of ik had al een berichtje. Het klonk heel bezorgd. Mijn date had de hele tijd rondjes gereden maar kon het café niet vinden. Uiteindelijk heeft hij de weg gevraagd aan de enige persoon in de buurt: een man met baard en lange grijze jas. Daar zat ie volgens mij koffie mee te drinken toen hij me belde en vroeg of ik nog wilde komen."

"En?"

"Ik ben toch maar thuisgebleven."

Lees verder!

Dit blogje is een tussenstand, niets meer en niet minder. Anders gezegd, een evaluatie. Een korte terugblik op ruim zes maanden lidmaatschap bij Match4Me.

De koele cijfers

Mijn profiel werd 630 keer bekeken. Ik heb 53 contacten in mijn mailbox staan. Tien van de duizenden leden op Match4Me namen het initiatief mij een bericht te sturen. Zelf stuurde ik 43 keer een interessebericht. De eerste dagen was ik nog geen lid, dus die waren standaard, daarna altijd ‘op maat’ gemaakt. Daarvan waren er twee om op foutjes in het profiel te wijzen. Achttien dames reageerden totaal niet op het persoonlijke bericht en ik ontving zeven keer het standaard “Geen interesse”-mailtje.

Het contact zelf

Met één dame heb ik heel lang geschreven, maar we hebben elkaar nooit gezien. Met drie heb ik een korte mailuitwisseling gehad en toen stopte dat. Met drie anderen heb ik aan de telefoon gesproken, maar daarna is het nooit tot een date gekomen. Met één afspraak ging alles fout en heb ik alleen zitten wachten op haar komst. Dat was mijn eigen schuld.

Negen dames heb ik in de ogen gekeken. In een café, het museum of op het strand. Voor vijf bleef het bij die ene ontmoeting. Met vier heb ik nog regelmatig contact in de vorm van samen eten, praten, uitgaan, bellen, mailen, etc.

Met geen heb ik een liefdesrelatie.

Conclusies

Wat zeggen deze cijfers? Niets. Alleen dat bijna vier op de tien vrouwen niet de moeite neemt te reageren op een persoonlijk bericht van een ander. Wat hiervoor de redenen kunnen zijn, weet ik niet en kom ik waarschijnlijk ook nooit achter. Is het de tijdsgeest? Hebben we teveel haast? Willen we eigenlijk het contact niet omdat we bang zijn voor het niet-meer-alleen-zijn?

Allemaal gepsychologiseer waar je niets aan hebt. Ik heb slechts één oproep: maak het persoonlijk. Dit is een datingsite, geen marktplaats.

Afsluitend

De vrouwen die ik hier echt heb leren kennen, zijn me zeer lief geworden. Warm, inspirerend (zeker niet ‘alleen’ voor weblogs), verrassend en met een luisterend oor. Ze leren me vooral veel over mezelf. En omdat ik weet dat ze dit lezen: een kus.

Lees verder!

“Je bent een DATE-BEEST!”, SMS’te een vriendin op de mijne waarin ik in 160 tekens dichtte deze week vijf verschillende verwachtingsvolle vrouwen te zien, exclusief mijn moeder. Dat was overigens op haar vraag “Date jij nog?”

Ja dus, maar maakt mij dat een date-beest?

Soms reageren in korte tijd veel vrouwen op mijn profiel. En soms zie ik bij de nieuwe of online-leden dusdanige leuke teksten dat een persoonlijk bericht snel geschreven is.

Ik heb de gewoonte op iedereen te reageren die mij mailt. Doet niet iedereen, heb ik gemerkt. Zelfs als ik zeker weet dat ze online zijn (geweest) en mijn bericht hebben gelezen. Dat voelt of je bij een bekende aanbelt waar de lichten branden maar de deur niet open wordt gedaan. Als je dan naar binnen kijkt, zie je achter de bank nog een paardenstaart uitsteken.

Bij diegenen die wel reageren, stel ik sneller dan vroeger voor elkaar te ontmoeten. In een eerste lenteweek met zoveel mooi weer betekent dat veel terrassen & (strand)wandelingen. Elke “meet-‘n-griet” levert dan – naast heel veel informatie - in ieder geval een frisse hap lucht en een aangenaam rode tint op.

Natuurlijk is zo’n leven als date-beest best gevaarlijk. Ik hoor nu zoveel informatie, dat ik me als een CSI-agent ervan moet vergewissen geen informatie te verwarren. Een verkeerde naam gebruiken is al pijnlijk, bij vrouwen de leeftijd verbasteren is dodelijk. Was ze nu wel of niet getrouwd geweest, hoe zat het met de kinderen en welke opleiding had ze nu genoten?

Er is maar een remedie om schuld en schaamte te voorkomen: volkomen eerlijk zijn. Dus vertel ik over mijn ‘andere’ dates. In bedekte termen. Niet uitgebreid, maar het passeert wel. En wat blijkt? Zelden ben ik de ‘enige’. Ook mijn dates houden er lijstjes op na, geven me een jongere leeftijd (maar dat kan natuurlijk ook vleien zijn) en vergissen zich in mijn werk.

Ik laat dat vriendelijk passeren. En weet, het date-beest komt voorlopig niet op de lijst bedreigde diersoorten.

Maar toch, de SMS heeft me aan het denken gezet. Voordat ik daadwerkelijk gênante dingen ga zeggen, moet ik misschien even pas op de plaats maken. Een voorjaarsschoonmaak in mijn hoofd. En met de stofzuiger door mijn huis om alle zandrestanten van het strand weg te werken.

Even helemaal niets…. Totdat er weer een leuke vrouw reageert op mijn profiel. Want dit date-beest is namelijk met een natte vinger te lijmen, en wie weet wel te temmen…

Lees verder!

Ken je dat gevoel dat je niet de enige bent? Dat die leuke veelbelovende match niet alleen met jou schrijft maar met nog een hele sliert dates woorden wisselt? Dat de potentiële liefde van je leven informatie over jou verward met die van anderen. Dat je een mail krijgt met antwoorden op vragen die je niet hebt gesteld? Of opeens een vraag krijgt over je zieke oma, maar dat je oma al jaren geleden is overleden…

Het gebeurt. En dat doet steeds een beetje pijn.

Ken je dat gevoel dat na tien seconden al duidelijk is dat de ontmoeting niets gaat opleveren. Dat je direct al weet dat je met deze “aanstaande” niet gelukkig gaat worden. Dat de antwoorden op jouw vragen steeds korter worden. Dat je al minutenlang niet in de ogen van je date hebt kunnen kijken en de vraag bij je bovenkomt welk onwelriekend kruid je eten gisteren mogelijk heeft verrijkt.

Het gebeurt. En dan ga je bedroefd alleen naar huis.

Ken je dat gevoel dat als je de telefoon neerlegt, op de klok kijkt, en je dan afvraagt hoe in hemelsnaam de tijd zo snel vijf uur heeft overgeslagen? Dat je het liefste meteen weer wilt bellen omdat er steeds opnieuw onbeantwoorde vragen opkomen. Dat je oor zo warm nagloeit van de verrassende stem die nog zachtjes echoot tegen je trommelvlies. Dat je nieuwsgierig de website van je provider intypt om te weten wat opwaarderen naar duizend belminuten gaat kosten.

Het gebeurt. En dat tintelt.

Ken je dat gevoel dat je niet kunt wachten op de eerste ontmoeting en al de hele dag met kriebels van de spanning rondloopt omdat je weet dat dit geweldig gaat worden. Dat je als een topdater bent voorbereid op wat komen gaat en niet twijfelt aan de goede afloop. Dat je voor de zekerheid toch maar even je huis aan kant brengt en je bed verschoont want je weet immers maar nooit wat er kan gebeuren. Dat alles wat je hoopte en verwachtte uitkomt en je een fantastische date hebt…. die langer dan een avond duurt.

Het gebeurt. En dat gaat gepaard met fladderende vlindervleugels in delen van je lichaam.

Ken jij ook dat gevoel? Dat daten met verschillende mensen je alle kanten opgooit. Dat je dalen ziet en heel veel toppen. Dat je gevoelsspectrum op alle fronten wordt geraakt omdat je in zo’n korte tijd zoveel leert over andere mensen en nog veel meer over jezelf. Dat gevoel waar geen sessie met een shrink of coach tegenop kan, omdat je er toch nooit de passende woorden voor kunt vinden.

Het gebeurt mij allemaal. En dat is… onbeschrijfelijk!

Lees verder!

De eerste keer dat je elkaar ontmoet, is vaak spannend, zenuwachtig, raar en onzeker. Afhankelijk van de voorgaande uren, dagen, weken of maanden mailen, bellen, chatten en skypen, is er een bepaalde verwachting ontstaan. Een beeld van de ander dat bijna per definitie van voetstuk verandert. De ontmoeting wordt sowieso anders. In mijn ervaring is dat niet per se slechter. Anders kan ook beter, intensiever, vrolijker en verrassender zijn.

Van de ontmoeting met Nancy had ik weinig beelden. In de week dat we elkaar ‘kenden’, hadden we korte e-mails uitgewisseld en één keer gebeld. Ik vond dat telefoongesprek moeizaam gaan. Er vielen ongemakkelijke stiltes, het was zoeken naar woorden, het voelde wat star.

We spraken af. Op 3 maart. In een beeldentuin.

Ze was op het eerste oog mooier en leuker dan de foto’s vertelden. We kochten entreekaartjes, ontdeden ons van jassen en tassen en liepen langzaam richting het eerste beeld. Spontaan begon ze te vertellen wat ze in het marmer zag, welk idee de kunstenaar erbij had gehad, van welk materiaal het was gemaakt. Haar passie voor beelden sprak uit elke woord dat haar lippen verliet en dat niet alleen, haar ogen straalden en fonkelden. ‘Wist je dat elk stuk marmer van binnen een kunstwerk bevat? Een goede kunstenaar weet dat eruit te halen.’

We liepen van beeld naar kunstwerk en overal wist ze met enthousiasme veel over te zeggen. Hier waren goede beeldhouwers aan het werk geweest, dat was duidelijk. De kennis die ik zelf heb over beeldende kunst kon ik makkelijk in mijn achterzak houden. Als ik het al zou willen, imponeren zou ik haar in geen geval. Omgekeerd slaagde zij daar heel goed in. Ik begon me steeds prettiger te voelen bij deze spraakwaterval van kunstkennis.

Na anderhalf uur beeldende uitleg was het tijd voor koffie. Met onze handen om de warme mok keken we elkaar aan. Haar steenblauwe ogen getuigden van een prettig samenzijn. Verwachtingsvol wachtte ik op wat komen zou. Misschien meer over beelden, kunst of haar passies?

Het bleef stil. En dat voelde een klein beetje ongemakkelijk.

Geen probleem, ik praat wel als de stilte dat vraagt. Dus ik begon over mijn stembusgang van die dag. Over beeldvorming in de politiek en hoe politici kunstenaars van het woord zijn. Ik vertelde over mijn eerste ervaringen in musea en het enthousiasme dat ik krijg van onverwachte beelden uit mijn camera.

Nancy luisterde. Was met volle aandacht bij me. Zat statig tegenover me, zei niets, stelde geen enkele vraag. Na mijn gloedvolle relaas, in bijna dezelfde flow als haar exposé over de beelden die we bewonderden, wachtte ik op haar reactie. Ze staarde me onbeweeglijk aan. Even werd ik bang van de keiharde stilte, totdat ze haar lippen een beetje opende en haar woorden als een splitstuk bij me binnendrongen: ‘Wil jij de kunstenaar van mijn marmer zijn?’

Lees verder!

Twee op de drie mannen en vier van de vijf vrouwen zeggen “Liever niet” bij de poll ‘Plaats een video’ op de ledenpagina. Jammer. Ik heb, vol overtuiging, vóór gestemd.

Tuurlijk begrijp ik de terughoudendheid wel. We zijn allemaal een beetje bang voor het oordeel van de ander. Een oordeel krijg je veel sneller als je jezelf helemaal laat zien en niet kunt verschuilen achter korte of vage profielteksten en ‘geleende’ of gephotoshopte foto’s. Toch zou ik de mensen van match4me adviseren video’s mogelijk te maken. En dat uiteraard niet verplicht stellen, want dan lopen heel veel leden weg...:-)

Waarom? Daar zijn een heleboel redenen voor, maar laat ik twee belangrijke noemen: het versnelt en veraangenaamt het zoekproces. En bovendien past het veel beter bij onze natuurlijke manier van selecteren.

Persoonlijk denk ik dat het een hoop spanning en zenuwen voor de eerste ontmoeting zal voorkomen. Sterker nog, het zal waarschijnlijk een deel van je dates voorkomen. Maar ook onverwachte dates mogelijk maken. Omdat een stem toch wel erg mooi klinkt, het accent lief is en of de persoon in kwestie opeens iets ‘doet’ waar we van smelten.... Dankzij een videoclip krijg je een veel betere indruk van iemand. Er komt opeens zoveel meer van de ander naar voren, daar kan geen tekst of foto tegenop.

Mensen zijn vooral visueel en auditief ingesteld. (Weliswaar speelt bij een ontmoeting geur de belangrijkste rol, maar daar is nog geen digitale techniek voor uitgevonden.) We moeten het dus doen met wat we zien en wat we horen. Dat roept gevoelens op.

Op Match4Me is er sowieso geen geluid en is het visuele heel beperkt: we zien een foto van de ander waarbij we nooit zeker weten of die overeenkomt met de werkelijkheid. De teksten die we lezen interpreteren we in ons hoofd. We oordelen snel of we het favoriete boek kennen, het tv-programma ook leuk vinden en de vakantiebestemming herkennen. En we checken of de hobby’s niet al te groots en meeslepend zijn (“Oh nee, een golfer, ik houd niet van golfen.”)

Kortom, we maken een beeld van de ander dat het beste bij ons past. Of helemaal niet past. En als we al heel lang geen date hebben gehad, stellen we onze eisen bij. (“Misschien is golf toch wel leuk, lekker veel wandelen.”)

Al die gedachtekronkels en mijmeringen zijn niet nodig bij het zien van de video’s. Wat je ziet en hoort, is wat je krijgt. Dat kan je verrassen, zowel positief als negatief, maar zal vooral amuseren. Eindelijk komt er een einde aan het scannen van profielen, zijn er geen verrassingen meer bij de eerste date en wordt het zoeken naar de ware leuk!

Idols en X-factor (zo populair omdat we graag naar ‘optredens’ van anderen kijken) zijn opeens zo februari 2010. Videoprofielen kijken wordt het nieuwe avondje amusement. Ik kan niet wachten.

Lees verder!

Wie date, loopt af en toe tegen de situatie aan dat er bij de ander geslapen gaat worden. Of dat de ander bij jou slaapt. Dat gebeurt meestal niet de eerste keer, maar bij de tweede of derde date is de “blijf-maar-slapen-drempel” een stuk lager.

Bij de beste dates gebeurt het omdat je elkaar op andere manieren wilt leren kennen. En daarbij, je lichaam kan, zeker deze winter, wel wat warmte gebruiken. Soms kan het ook niet anders, bijvoorbeeld omdat het zo gezellig was dat de laatste trein al vertrokken is of omdat de wijn toch iets sneller ging dan een blaaspijp goed vindt.

Als je dan de nacht bij een ander doorbrengt, levert dat veel nieuwe vragen op. Logeerbed, bank of bed? En wat betekent dat? Bank: eigenlijk ben je een beetje lastig, ik hoop dat je slecht slaapt en morgen snel weer weg bent… Logeerbed: is ze keurig opgevoed, of just not that into you?

Wordt het bed? Spannend… maar dan: welke kant ga je krijgen? Heeft ze nog een ongebruikte tandenborstel in huis? Hoe hard is het matras? Ik hoop dat ze (pure) hagelslag voor ontbijt heeft. En als je in een oud huis blijft slapen: Hè, ze had toch helemaal geen kat, ik heb geen kat gezien… wat IS dat?

Al die gedachten vallen echter in het niet bij het vervolg van de nacht... hoe slaapt ze?

Laat ik met mijn eigen nachtgewoontes beginnen. Ik ben het ideale slaapgezelschap. In bed ga ik bij voorkeur links aan de rand liggen, draai me op mijn zij, trek één been in, doe mijn ogen dicht en de volgende morgen vind je me in diezelfde positie weer terug. Snurken doe ik niet, dromen herinner ik me niet en die beleef ik zeker niet fysiek.

Ik slaap al heel lang op deze manier. Het is erg simpel om te doen, kost weinig energie en levert een heerlijke verkwikkende nachtrust op. Ik begrijp dan ook niet waarom vrouwen niet zo slapen.... Stilliggen is voor hen schier onmogelijk. Ze moeten ook minimaal twee keer opstaan om naar de wc te gaan, alsof het zo moeilijk is die blaas in één keer te legen.

De meest aardige en elegante vrouw kan je in bed opeens ongecontroleerd slaan of zelfs ongelofelijk trappen. Was het ’s avonds nog leuk om naar haar te luisteren, ’s nachts slaakt ze rare kreten en maakt ze vreemde geluiden. Dacht je dat vrouwen niet snurken... keep on dreaming, het komt vaker voor dan je denkt.

Ondertussen raak ik gewend aan die spannende nachten. Ik kruip nog meer naar de rand of, en dat heeft de voorkeur maar kan niet altijd, start de slaap lepeltje-lepeltje. Waar ik echter niet aan wen, is wakker worden in een vreemd huis.

Ik slaap dan wel heel rustig, mijn lichaam functioneert door. Het transport van uit drank en voedsel vrijgekomen lucht, zoekt zich ’s morgens een uitweg.... Meestal realiseert mijn slapende ik zich net op tijd dat niet alleen ben en blokkeren samengeknepen billen een beschamende vertoning. Blij dat ik netjes ben gebleven, open ik mijn ogen en draai me om. Daar zie ik de gevolgen van de nacht. En ben meteen klaarwakker....

Lees verder!

Mijn ervaring als single is tamelijk beperkt. Het grootste deel van mijn leven leefde ik met mensen onder één dak. Ik heb slechts drie jaar alleen gewoond, waarvan twee jaar zonder relatie. In die zin heb ik geen enkel probleem als er straks weer iemand mijn dak, bad en bed komt delen. Of ik de hare.. Dat samen gaan wonen niet voor iedereen zo makkelijk is, hoor ik in de verhalen van mijn dates.

Neem Jacqueline. 38 jaar jong. Wil heel graag kinderen. Heeft veel relaties achter de rug, maar niets serieus. Heeft twee maanden samengewoond, maar toen kwamen er wat ‘onhebbelijkheden’ bij hem naar voren waardoor ze de voorkeur gaf aan alleen zijn. “Gelukkig had ik mijn appartement nog niet opgezegd.” Over de onhebbelijkheden wil ze verder niet praten.

Jacqueline date met veel mannen. Vroeger via de krant, tegenwoordig via diverse datingsites. Ook gaat ze naar feesten voor singles, boekt ze vakanties voor alleengaanden, wandelt met ‘eenzamen’ (haar woorden, heeft ze dan ook maar één keer gedaan) en laat zich ‘koppelen’ door bekenden. Zo leerde ik haar kennen.

Wie met haar praat, vraagt zich af waarom ze nog steeds alleen is. Ze is mooi, intelligent, heeft een goede baan, hoogopgeleid, weet wat van de wereld, is niet op haar mondje gevallen, heeft een goede dosis humor, leest de goede boeken, houdt van theater en cultuur, houdt de kranten bij en is ook erg sensueel. “Iedereen vraagt zich af waarom ik nog steeds alleen ben,” zei ze dan ook bij de eerste ontmoeting.. “Snap jij dat nou, Willem? Jij bent een man, wat is er toch niet goed aan mij?”

Wie mij dat soort vragen stelt, krijgt vanzelf vragen terug. Ik stapte uit de rol van date, en werd relatiecoach. Ik vroeg naar haar wensen, verlangens, angsten & ervaringen. Jacqueline praatte veel en makkelijk over alles wat ze had meegemaakt, voelde en dacht. Ik kreeg een uitgebreid exposé over haar geschiedenis. Ik hoorde geduldig alles aan en zocht naar de rode draad van de afwijzing.

Op een gegeven moment werd me die duidelijk. Voorzichtig formulerend hield ik haar de spiegel voor: “Wat me opvalt in alles wat ik gehoord heb, is dat in jouw wereld eigenlijk maar één persoon bestaat: Jacqueline. Je bent een hele goede prater, zeker aangenaam gezelschap, maar wel vooral heel erg met jezelf bezig. Je komt, vergeef me het woord, tamelijk egocentrisch over. Herken je daar iets in?”

Ze keek me lang aan. Ik zag in haar ogen dat ze de woorden langzaam liet doordringen. Haar mondhoeken trilden en ze maakte aanstalten iets te gaan zeggen. “Ik…”, klonk er aarzelend. Toen stond ze op en liep het restaurant uit.

Lees verder!

Nooit eerder deed een blog van mij stof opwaaien. Palonneke en Marjelle voelden zich zelfs geroepen te pareren. Ik voel me uitermate vereerd. En oké, ook een beetje verplicht te reageren, al is het geen wedstrijd. Graag zou ik de negatieve ervaringen van Palonneke met amateur-daters die na de eerste afspraak niets meer van zich laten horen verdrijven… maar ik twijfel of dat met één blogje zorgvuldig afgewogen woorden zal lukken. Ik kom daar een volgende keer op terug…

Marjelle vergelijkt topdaten met teamsport. Maar dat is het juist niet. Daten is een single-gebeurtenis. Per definitie. Je hebt geen teamgenoot, onwetend of onwillig. Je hebt echter wel een medestrijder die - als het ook een topdater is - voor hetzelfde gaat.

Doel van daten is niet achter elkaar in de bobslee de gladde baan te tarten zonder als een Van Calker over de kop te gaan. Daten is een spel van verleiding, van woorden wegen, blikken peilen en geuren beleven. Topdaters proberen dat zo te doen dat er aan het einde van de wedstrijd – of na de return - misschien een mixed dubbel ontstaat voor een andere discipline. Waarbij ze als twee winnaars op het podium kunnen staan. Of willekeurig welke andere plek zij samen verkiezen...

Maar goed, ook in de topsport gaat het wel eens mis. Overconcentratie in de vorm van “te hoog” gespannen verwachtingen kan tot een mislukte avond leiden. Een medestrijder die een andere wedstrijd heeft voorbereid. Siciliaans opent, terwijl je Spaans gambiet verwacht. Of erger, die denkt dat je door naar Studio Sport te kijken (uiteraard met het geluid uit omdat je het beter weet dan Frank Snoeks) topsport bedrijft.

Trainen, trainen, trainen is, zoals Marjelle terecht besluit, absoluut een voorwaarde voor succes. Maar… en dat is het leuke, een goede training is soms beter dan de echte wedstrijd. Vraag het topsporters maar na, zij genieten vaak meer van de training dan van de wedstrijd. Want in een training mag je fouten maken en kun je leren. Dus dames, ondanks al het slechte gedrag van mijn mannelijke 'medespelers', niet opgeven. Leer van elke “training” en onthoud: een topdater verzaakt nooit

Zo ontmoette ik drie weken terug A. Dat gebeurde na een zorgvuldig opgebouwde training cq voorbereiding van - schrik niet - vier maanden. Het startschot klonk om zes uur en de match startte veelbelovend. We gingen verder waar de mails waren gestopt en verkenden de dieptes tot het half acht was. “Zullen we ergens gaan eten?” was mijn voor de hand liggende vraag.

Als een plotseling uit de bocht schietende Chinese schaatster, antwoordde ze: “Ai, dat wordt lastig. Het is dinsdag en dan heb ik een vaste afspraak met een vriendin om te bellen. Haar man is dan in de sportschool dus kan ze vrijuit praten.” Ik voelde me als Marianne Timmer die op een stretcher van de baan werd gedragen. Gelukkig herstelde ik net zo snel en kon ik gisteravond opnieuw aan de start komen.

De date was met S. Na een uur aftasten en praten voelde ik een natuurlijke time-out en vroeg ik hoe het eerste gedeelte was bevallen. Verschrikte ogen keken me vragend aan… Ik hielp haar en zei: “Ik vind het gezellig, maar merk wel dat we niet helemaal matchen.” Zij, blij met de opening, reageerde opgelucht. “Dat gevoel heb ik ook, maar ik vind het leuk genoeg om verder te kletsen.” En zo werd het toch nog laat, bespraken we voorgaande wedstrijden met andere tegenstanders en besloten we niet verder te spelen. Met allebei een goede oefenwedstrijd in de pocket en nieuwe strategieën rijker. Op naar de volgende wedstrijd!

Lees verder!

De spanning voor een date is iets universeels. Ik maak zelden mee dat iemand niet lichtelijk gespannen is bij de eerste ontmoeting van een mogelijk nieuwe relatie. Want hoe je het wendt of keert, in ons achterhoofd hopen we erop dat deze nieuwe date al onze dromen en verwachtingen gaat waarmaken en dat de lege plek op de bank en in bed toch eindelijk verleden tijd zal worden.

Natuurlijk zeggen we dat niet hardop. Stel je voor! Zo ‘desperate’ zijn we niet. We zijn ook heel gelukkig alleen, hebben de ander niet echt nodig. We hebben een schare aan vrienden en familie die voor ons klaar staan, dus de date is gewoon een gezellige avond. Nieuwe mensen leren kennen is ook heel wat waard, en als het meer wordt dan is dat meegenomen.

Ik denk meer en meer dat die houding uiteindelijk niet tot het gewenste effect leidt. Natuurlijk, het scheelt een hoop teleurstelling en verdriet als je een date instapt denkende: “Ik verwacht niets en zie wel wat er gebeurt.” Die voorspellende gedachte komt vaak uit: de date blijkt inderdaad vaak niets te zijn. Maar gelukkig geldt dan: niets verwacht, niets gekregen. Maar ook: niet getreurd.

Dom denken eigenlijk, zeker als je weet dat steeds meer mensen presteren met de kracht van gedachten...

Neem een topsporter.

Een topsporter zegt voor een wedstrijd nooit: “Ik verwacht niets, zie wel wat er gebeurt. Winnen is leuk, maar als ik niet win, is het ook goed.” De topsporter die wel zo denkt, is een amateur. Elke wedstrijd is dan gedoemd een mislukking te worden. Een topsporter gaat voor het beste resultaat, visualiseert wat er komen gaat, voelt en ziet in gedachten de beste tactiek om de wedstrijd te winnen en is zodoende volledig voorbereid op het maximale resultaat. Dat hoeft niet altijd de overwinning te zijn, een persoonlijk record of een perfecte wedstrijd kan ook zeer bevredigend zijn.

Wie daten beschouwt als topsport, gaat op een heel andere manier de eerste ontmoeting aan. Als je gaat voor het resultaat, ben je daar fulltime mee bezig. Je bereidt de eerste indruk minutieus voor; prepareert je kleding en uiterlijk, visualiseert de ontmoeting, denkt eraan te lachen, zorgt voor gespreksstof en een gezonde blos op je gezicht. Ook zorg je, niet onbelangrijk, voor voldoende geld om de rekening te kunnen delen. Je gaat niet eerder de deur uit voordat je volledig gefocust bent op het beste resultaat.... maar komt wel op tijd!

Het vervolg laat zich raden: je hebt een onvergetelijke date... en wint de “wedstrijd”.

Kortom, voor een gezond leven samen: wordt topdater!

Lees verder!

In de maanden dat ik nu actief ben op deze site, heb ik met veel leuke, interessante en bijzondere vrouwen geschreven. Ik heb eigenlijk nog niets geks meegemaakt, heel anders dus dan de verhalen die je in de andere blogs soms leest. In het begin was het vooral schrijven en soms bellen. Om de een of andere reden kwamen de contacten IRL minder makkelijk tot stand.

De laatste weken is dat volledig omgedraaid. Ik schrijf meer woorden in dit korte blogje dan ik aan de meeste nieuwe contacten heb geschreven. Ik heb het druk gekregen met daten. En dat voelt toch een beetje raar… mijn hoofd is continu bezig voorstellingen te maken van wat komen gaat en te fantaseren over nieuwe ontmoetingen.

Zo heb ik morgenavond afgesproken met een vrouw waar ik al meer dan 5 uur (vooral's nachts) mee aan de telefoon heb gehangen. Ik weet veel van haar en zij van mij en de verwachtingen over-en-weer zijn groot. Er is een dikke klik als het gaat om humor. En ze heeft een mooie stem….

Volgende week zie ik L. Die afspraak is al ouder, en van haar weet ik zo goed als niets. Zij heeft een kort profiel, een vage foto en ze wil geen telefoonnummer geven voordat we elkaar gezien hebben. Maar ze vroeg me uit en ik zei geen nee.

Zenuwen heb ik meestal goed in bedwang, maar dit keer niet. Ik voel voor beiden verwachtingsvolle spanning. Mijn fantasie werkt aan allerlei scenario’s. Het borrelt en bruist in mijn hele lichaam als ik eraan denk.

Kortom, een nieuwe periode is aangebroken, ik kan me niet meer achter mijn toetsenbord verschuilen. Mijn mond zal het nu waar moeten maken en de woorden spreken die (hopelijk) worden verwacht.

En ik blijf luisteren, goed luisteren. In de wetenschap dat niet alleen in ogen, maar ook achter woorden bijzonderheid schuilt. Haar passie en verlangen, haar wezen en verwachtingen ga ik beleven. En dat is zenuwslopend spannend.

Na deze periode breekt ongetwijfeld weer een nieuwe fase aan. Ik ben reuze benieuwd wat gaat volgen. Maar eerst deze periode afronden en mezelf weer een beetje beter leren kennen. En dan vooral waar ik zenuwen kwijtraak...

Lees verder!

Ik ben in mijn relaties erg verwend. Ik had partners die graag kookten, dat goed deden en ik liet het me graag welgevallen. Af en toe hielp ik mee, en soms, heel soms, kookte ik. En dan was het feest. Niet omdat het zo lekker was, integendeel, maar die zeldzame gebeurtenis deed vrouwenharten smelten…

Na mijn vorige scheiding was ik ruim twee jaar alleen. Weg was de verwennerij in de keuken. Ik ontkwam er niet aan, ik moest voor mezelf koken. Om heel eerlijk te zijn: ik vond de sop de kool niet waard.

Je bent al gauw 20 tot 30 minuten bezig, je kookt veel te veel voor een persoon, je hebt een gigantische afwas en waar doe je het allemaal voor… 5 minuten je mond in een gestaag tempo voeden met het ondefinieerbare wat je hebt gebrouwen.

Het gevolg was dat ik in die tijd vaak kant-en-klaarmaaltijden kocht. Dat scheelde veel tijd en afwas, en qua smaak verschilde het niet echt veel van mijn eigen liflafjes. Alleen als ik een vriendin of date had die bij mij thuis kwam, sloofde ik me uit en maakte ik bijzondere gerechten die nog lekker waren ook. En vrouwenharten deden smelten…

Nu ik weer alleen ben, en een stukje wijzer, wil ik eigenlijk af van de pizza’s, magnetron- en diepvriesmaaltijden die ik vroeger tot me nam. Ik weet wel, tegenwoordig is er veel meer variatie, zijn die snelle maaltijden ‘gezonder’ en zitten er nog best wel vitamines in.. Maar toch… mijn lichaam verdient het (zeg maar: heeft het meer nodig) om verzorgd te worden met aandacht, dus ook eigen gemaakt eten en gezonde(re) maaltijden.

Ik heb me daarom voor een kookcursus opgegeven. Niet om recepten na te maken, dat lukt me meestal wel. Maar wel om meer te leren over eten zelf, waarom je het ene ingrediënt lekkerder vindt dan het andere en wat ik kan doen om sneller gezond(er) eten klaar te maken. En dat met plezier, want chagrijnig in de keuken staan heb ik lang genoeg gedaan. En stiekem dacht ik ook, op een kookcursus zijn vast leuke vrouwen…

Van de week was de eerste avond. Tot mijn stomme verbazing waren alle cursisten mannen. Maar gelukkig, de ‘juf’ niet… en wat is ze mooi. En wat kan ze goed vertellen over eten. En wat is het leuk om bij haar in de keuken te staan en te zien hoe makkelijk het is zonder zakje of potje in 3 minuten een basissaus te maken die ook nog lekker is.

Je begrijpt, ik hing aan haar lippen en het water liep me door de mond. En niet alleen vanwege de lekkere geuren en hapjes. Na twee uur gaf ze ons huiswerk op en maakte ze een einde aan ons samenzijn. Vandaag heb ik een uur fluitend staan koken, me gewaagd aan een heerlijke mosterdvariatie van de basissaus en verheugd op de volgende les. Zou de liefde van de man dan toch door de maag gaan?

Lees verder!

Hoe zielig zijn single daters? Ik hoor wel eens een reactie van vrienden (tegenwoordig vage kennissen) die niet begrijpen dat ik actief ben op datingsites. ‘Dat doe je toch niet. Wat is er mis met de kroeg of de disco?’

Zij hebben hun partner op een traditionele manier leren kennen. Via de studentenverenging, een vakantie of bij de sport. Een enkeling heeft zijn nieuwe vriendin gevonden op het schoolplein van de kinderen. En eentje, het is echt waar, ontmoette haar nieuwe vriend, later vader van haar kinderen, bij het uitlaten van de Jack Russel. En ze moest eerlijk zeggen, die hond had ze aangeschaft met dat doel voor ogen. Naar anderen verdedigde ze het overigens met de woorden dat haar ex allergisch was voor hondenhaar.

Soms, heel soms, geef ik ze gelijk. Het is ook best fijn om mensen IRL te leren kennen. Op een feestje of verjaardag. Nog beter, op Oerol of bij het IFFR. Maar die gebeurtenissen zijn niet dagelijks en sommige zijn maar een keer per jaar. Een kans gemist is een jaar contact met de ware missen… Dus vertrouw ik toch op de datingsite, want die is er elke dag,

Het kost moeite om elke dag de nieuwkomers te verwelkomen. Zeker deze maand, nu er zoveel nieuwe mensen zich op deze site begeven. In mijn achterhoofd knaagt het gevoel: ‘Wat en wie mis ik?’ Stel je voor dat de perfecte match zich net meldt op de dag dat ik even met andere dingen bezig ben… Gelukkig heb ik ook de overtuiging dat wie mij zoekt zich pas aanmeldt op dag dat ik ook online ben… Zoals vandaag.

Toch blijft het belangrijk regelmatig aanwezig te zijn. Al was het maar om hoger in het lijstje “Nu online” te staan. Helpt dat? In het begin wel, toen kreeg ik veel spontane reacties. Nu ik wat langer actief ben, loopt dat aantal reacties terug. Hoe dat komt is mij niet duidelijk. Ik ben geen nieuw lid meer, ik snap dat nieuwe leden extra respons oproepen. Maar waarom na zes weken zelden iemand meer direct op mijn profiel reageert, blijft me verwonderen. Schijnbaar ben ik 'oud nieuws' geworden...

Maar goed, als dat de situatie is, dan reageer ik zelf wat meer op anderen. Helaas leidt dat niet altijd tot respons. Geeft niks, ik heb geduld. En de tijd. Want daten, zo blijkt, is een dagtaak.

Lees verder!

De afgelopen dagen nam het aantal leden van Match4me veel sneller toe dan gemiddeld. Een nieuw jaar, singles hebben goede voornemens. “Kerstmis 2010 wil ik samen met iemand onder de kerstboom zitten.” Ik wens iedereen toe dat het gaat lukken. Zelf sla ik die kerstboom even over, maar een relatie vinden is natuurlijk wat we allemaal willen. Want anders was je hier niet samen met tienduizenden anderen op zoek naar een match.

Zo’n datingsite is eigenlijk een raar fenomeen. Natuurlijk, anno 2010 is het een onlosmakelijk onderdeel van onze geïndividualiseerde samenleving. We hebben geen zuilen of andere verbanden meer waarbinnen we onze toekomstige man of vrouw treffen. En gelukkig hebben we al lang geleden het uithuwelijken aan gegoede families en/of bruidschatten opgegeven. School, werk, kroeg of vereniging zijn de meest aangewezen plekken voor het vinden van een partner. Naast de enkele vakantieliefde die eeuwig duurt en de zeldzame, maar niet minder spontane ‘liefde-op-het-eerste-gezicht-straatcontacten’.

Een datingsite heeft voordelen. Je kunt een eerste selectie maken op profielen, hobby’s en voorkeuren. Je hoeft niet direct een ‘wildvreemde’ aan te spreken in de hoop dat hij of zij een beetje op jouw niveau reageert. Een blauwtje lopen doet iets minder pijn, alhoewel het wel aardig zou zijn als iedereen die een eerste (persoonlijke) reactie krijgt, daar even netjes op zou reageren, ook als je verder geen contact wilt.

Dat zwijgen van zoveel vrouwen is zo in contrast met de situatie IRL… Een klein zinnetje, zoals “Dank voor je reactie, maar ik denk niet dat jij en ik goed bij elkaar zullen passen” is al voldoende. En als je iets aan feedback kunt geven, doe dat dan.

Voorbeeld: “Ik vond overigens je mailtje erg kort en niet zo persoonlijk. Ik ben altijd nieuwsgierig wat in mijn profiel de ander aanspreekt. Misschien iets om een volgende keer anders te doen?“ Klinkt toch een stuk vriendelijker en is een kleine moeite om de ander iets te leren. Zou je zelf ook niet liever zo’n reactie krijgen dan helemaal geen?

Als er eenmaal contact is, ontstaat (bij mij) de twijfel over veel en lang mailen, of toch snel bellen of liever direct contact. Ik ben diverse vrouwen tegengekomen die voor het directe contact gaan. “Even een kop koffie drinken, dan weten we waar we aan toe zijn.” Zit wat in. Zelf vind ik mailen erg leuk en doe het graag een langere tijd voordat ik telefoonnummers uitwissel of een ontmoeting voorstel. Daar moet je overigens ook weer niet te lang mee wachten. Iemand met wie ik een langdurig mailcontact had, ging er daardoor vanuit dat we elkaar niet zouden treffen. “Want dan was dat allang gebeurd…”

Met die ervaring in het achterhoofd, stel ik tegenwoordig sneller voor elkaar te zien. Bij voorkeur met een wandeling . Makkelijk praten, niet de hele tijd elkaar hoeven aan te kijken (hoewel dat soms heel prettig is) en je hebt weer wat beweging. En stiltes zijn niet ongemakkelijk, want dan geniet je van de natuur…:-)

Laatst was het zo mooi weer dat ik iemand waar ik de avond daarvoor pas contact mee had, spontaan uitnodigde voor een wandeling. Dat durfde ik wel, want volgens haar profiel woont ze bij mij in de buurt. “Leuk idee”, was het antwoord, “alleen… ik woon in Frankrijk en ben daar nog een paar weken. Ik heb net een huis gekocht bij jou in de buurt en hoop daar binnenkort in te trekken.”

Die middag wandelde ik alleen in het zonnetje, uitkijkende naar een lange mailwisseling….

Lees verder!

‘Zuster zoekt dokter’, luidde de eerste regel van een verder uitnodigende tekst van de contactadvertentie. Ik reageerde: ‘Dokter ben ik niet, daarvoor heb ik een s teveel, maar ik wil je wel leren kennen.’ En ik vertelde het een en ander over mijzelf. Een nette handgeschreven brief, waar ik twee weken later (en dat was best snel), een reactie op kreeg.

‘Dag Willem. Wat leuk dat je reageerde. Ik woon vlak bij je in de buurt, toevallig hè?’ Een normaal begin, maar meteen daarna begon haar tekst vreemder te worden. Ze schreef allemaal dingen over mij, die ze helemaal niet kon weten. Ik had daarover niets geschreven en Google bestond nog niet. Ik begon meteen te piekeren welke single vrouw in mijn omgeving mogelijkerwijs een contactadvertentie had geschreven.

Ik kwam er niet uit. De naam waarmee ze ondertekende, Jose, zei me helemaal niets. Net zo weinig als de foto die ze had meegestuurd. Ze had geen telefoonnummer vermeld, dus ik klom weer in de pen.

Een paar dagen later ging de telefoon.

‘Weet je al wie ik ben?’

'Ik heb geen idee. Pieker me suf.’

‘Er is niets mis met je geheugen. We kennen elkaar inderdaad niet. Maar jij kent wel Hans en Marjan. En die ken ik ook. En zij hebben wel eens over je verteld. Toen ik je brief kreeg, wist ik direct dat jij het moest zijn.’

‘Dat verklaart een heleboel’, reageerde ik opgelucht. ‘Maar als jij Hans en Marjan kent, dan ben je morgenmiddag zeker ook op hun tuinfeestje? Misschien een leuke eerste ontmoeting?’

‘Wat een goed idee. Ik ben wel laat, want moet nog werken.’

Die middag in de tuin was ik toch wat gespannen. Elke nieuwe bezoeker bekeek ik met verwachtingsvolle blik. Toen de meeste gasten al weg waren, kwam ze toch nog binnen. Ze zag mij staan, en liep gelijk naar de jarige. Even later probeerde ik in haar buurt te komen, maar ze liep net naar andere mensen en raakte hevig in gesprek.

Dat patroon herhaalde zich een paar keer. Het leek erop dat Jose moeite deed mij te ontwijken. Telkens als ik haar dichter dan drie meter naderde, liep ze een andere kant op. En toen iemand afscheid nam van de groep, vroeg ze of ze mee mocht rijden. Voordat ik een woord met haar had gewisseld, was ze verdwenen. Even begon ik aan mezelf te twijfelen. Verkeerde kleren aangetrokken? Niet geschoren? Deodorant vergeten?

Die avond en de volgende kreeg ik geen gehoor toen ik haar belde. Pas vijf dagen later belde Jose zelf. ‘Ik was totaal mezelf niet. Ik verwachtte een groot feest waar wij elkaar onopvallend zouden kunnen spreken. Nu er nog maar zo weinig mensen waren, had ik het gevoel dat iedereen naar ons keek en precies wist dat we elkaar via de krant kennen. Ik voelde me zo opgelaten, ik durfde je niet eens aan te kijken. Sorry.’

Een paar dagen later hebben we elkaar opnieuw ontmoet en uitgebreid gesproken. Bij mij thuis, waar verder niemand was. Dat was het begin van een jarenlange vriendschap.

En Hans en Marjan? Die zagen ons weer tijdens het oud & nieuw dat we daar allebei vierden. Wel kwamen we apart, met oliebollen die we 's middags samen gebakken hadden. Onze vrienden denken dat zij ons samen hebben gebracht, maar weten tot op de dag van vandaag niet hoe Jose en ik elkaar echt hebben leren kennen. Want een contactadvertentie plaatsen, dat doe je niet…

Lees verder!

In december 1997 reageerde ik op een contactadvertentie in de Volkskrant. Uit de meer dan 80 reacties die Marjolein kreeg, koos ze mij om contact mee te hebben. Dat begon met een briefwisseling, want e-mail kende ze niet. Na een paar brieven bleek dat we veel gemeen hadden. Zelfde hobby’s, interesses en denkbeelden. Al snel belden we met elkaar en die gesprekken waren veelbelovend. We spraken uren met elkaar en kregen steeds meer zin elkaar te ontmoeten. Door de afstand, meer dan 200 km, ging dat niet zo eenvoudig.

Gelukkig bleek dat we op kerstavond allebei geen afspraak hadden. Dus toog ik 24 december naar haar woonplaats. Marjolein woonde op een fantastisch pleintje in een historische binnenstad waar alles in Middeleeuwse kerstsfeer was versierd. En ook al houd ik niet van Kerstmis, dit zag er sprookjesachtig uit.

Ik belde tegen drieën aan. De deur ging open en voor me stond een volledig in galajurk gehulde blonde vrouw met stralende lach. ‘Welkom in mijn kerststal.’ Het huis was omgevormd in wat we tegenwoordig een “experience” zouden noemen. Honderden lichtjes, tientallen kaarsen, sneeuw op de ramen, een volgepropte kerststal, een enorme boom met oneindig veel ballen, tierelantijnen, snoep en andere prullaria. De tafel was gedekt met donker damast, zilveren bestek, grote kandelaars en porseleinen borden. En vanuit de keuken drongen heerlijke geuren de kamer binnen. Ik wist zeker, dit werd een kerstavond om nooit te vergeten.

Wat we gegeten hebben, ben ik wel vergeten. Wat we besproken hebben ook, maar het gesprek stokte geen moment. Alle overeenkomsten die uit eerdere brieven en telefoongesprekken naar voren waren gekomen, bleken ook in de verdieping overeind. Behalve dan onze ideeën over kerstversiering…

Ik had mijn vrouwelijke alter ego gevonden. Een betere versie van mezelf zelfs, want Marjolein hield van afwassen, stofzuigen en andere huishoudelijke klussen. Ik vroeg gekscherend wanneer ik bij haar in kon trekken. ‘Vanavond’, antwoordde ze, en ik belde mijn ouders dat ik die avond en de overige kerstdagen niet kon komen…

De periode na kerst was minder indrukwekkend. Want wat is het eigenlijk ontzettend saai om met ‘jezelf’ te daten. Ik hoefde niets te vragen, alles had ze al gedaan. Van mij wilde ze niets weten, Marjolein kende mijn gedachten al. En dus ontstonden er steeds meer stiltes tussen ons. Alleen wanneer we bij mijn vrienden waren, bleek er een verschil te zijn. Marjolein vond ze niet echt leuk, en mijn vrienden hadden aan één Willem genoeg.

12 april 1998 gingen we samen een weekendje weg. Op dag twee kregen we ruzie. Nadat we het goed hadden gemaakt, bleek het een passend moment een einde aan ons samenzijn te maken. Rustig reden we terug naar ieders huis, denkend aan de bijzondere periode van onze relatie: met Kerstmis geboren, met Pasen ten grave gedragen….

Lees verder!

Ik houd niet van Kerstmis. Zo, dat is eruit. Ik zal mezelf hier wel niet populair maken, maar het is wel de waarheid. Ik vind kerst al heel lang een overbodig, overdreven en onverantwoord feest. En ongelofelijk commercieel bovendien.

Als heel klein kind zal ik het nog wel leuk gevonden hebben. Op mijn katholieke basisschool werd er uiteraard veel aandacht aan besteed. Ik heb ook nog wel een rol in het kerstverhaal gespeeld, maar dat optreden heb ik verdrongen. De cadeautjes die de rare surprises en verplichte gedichten van het Sinterklaasfeest vervingen, waren een welkome afwisseling. Maar zodra ik enige invloed in het gezin had, heb ik me afgezet tegen de verplichte gezelligheid en het schransen tijdens twee toevallige winterdagen in december.

Ondanks mijn verbale vaardigheden, verloor ik als tiener veel van de discussies over de viering van Kerstmis van mijn ouders. Ik moest en zou meedoen. Dus de kerstboom kwam, met stal, veel kaarsen, roodwitte versieringen en later – onder invloed van de terreur van de energiesector - ook steeds meer elektrische lichtjes. Wat was ik blij toen ik het huis verliet en zelf kon beslissen hoe ik de kerst vierde.

Helaas dachten mijn partners daar anders over. Ook zij vonden Kerstmis iets bijzonders. Dus kwam er een boom, versiering, veel kaarsen en andere ‘gezelligheidsmakers’. In de loop der tijd kreeg ik – dankzij mijn koppige verzet - meer en meer mijn zin en ontbrak af en toe een kerstboom. Maar altijd gingen we ergens heen of kwamen er mensen op bezoek. En dan stonden we lang in de keuken om iets bijzonders te maken. En eerlijk gezegd, die avonden waren dan wel heel leuk. Maar dat was het ook geweest als er geen 25 of 26 december op de kalender zou staan…

Dit jaar ben ik voor het eerst sinds heel veel jaren met kerst weer alleen. Er is geen boom, ik heb de kandelaars verstopt, er komt geen passende versiering en de kerstkaarten die ik ontvang, verdwijnen in een la. Zielig? Nee, je hoeft met mij geen medelijden te hebben. Na zoveel jaren kan ik eindelijk een kerst vieren zoals ik dat wil.... niet.

Maar volgend jaar…. Dan doe ik graag mee met alle gezelligheid, warmte, kaarsjes en kerstballen. Dan vier ik Kerstmis samen met een nieuwe geliefde en geniet ik van alle romantiek die je ook met kerst kunt beleven. Want ondertussen heb ik wel geleerd dat de geest van Kerstmis zich niet tot twee dagen per jaar beperkt: elke dag heb je de mogelijkheid de wereld een klein beetje beter te maken. Ook op 25 en 26 december. En dat lukt samen nog beter dan alleen.

Dus voor iedereen, alleen of met anderen, geniet van jouw kerstgevoel. Ook als dat er niet is. En maak er elke dag, ook na de kerst, iets moois van.

Lees verder!

Mijn laatste digitale date stamt uit 1997, een periode waarin internet (toen nog met hoofdletter geschreven) geen datingsites kende. Het web was net de grafische mogelijkheden aan het verkennen, databases waren er nog weinig.

Wie een nieuwe relatie zocht, vertrouwde op de 1-in-3-advertenties van de Volkskrant, probeerde de kroeg, nam een hobby of keek rond op het werk. Of, en dat was ook nieuw, belde dure 06-nummers waarmee je in een soort carrousel aan anderen werd gekoppeld. Als je geluk had tenminste, meestal werd je aan het dure lijntje gehouden.

Was er dan niets digitaal mogelijk? Jawel, we kenden in die tijd ICQ, uitgesproken als “I seek you”, een eerste versie van de digitale babbelbox waarmee je ook bestanden (lees foto’s) kon versturen. Als nieuwsgierige twintiger met verslavingsneiging was ik al snel urenlang op de verschillende chatboxen actief. Nederlanders waren er weinig, en wat actief was, waren vooral mannen, maar in de V.S. was het aantal digitale dames al fors. En die waren leuk.

Kwam je in de Nederlandse chatboxen nogal veel slap geleuter tegen, de Amerikanen durfden het gesprek aan te gaan. En na een goed gesprek volgde er vaak meer. Een e-mailuitwisseling, foto’s werden gestuurd en als je geluk had bleek de dame ook een webcam te hebben. Ik was blij een nachtmens te zijn, want er vielen heel wat uren slaap weg door de nieuwe ontmoetingen.

Mijn mooiste herinnering aan die nachten is Mary. Ze was open, spontaan, interessant en leuk. Alleen, ze was 42 (13 jaar ouder dan ik toen) en…. al oma. Toch weerhield me dat er niet van om later dat jaar, toen ik vanwege werk in Washington moest zijn, een paar dagen langer te blijven om Mary IRL te ontmoeten.

Na een lange treinreis stapte ik uit het station van de stad bij haar in de buurt. Buiten stond ze te wachten. Ik herkende haar meteen aan haar gezicht en stralende lach. Wat ik echter niet herkende was haar lengte (<1,50) en haar ‘oma-jurk’... Dat waren aspecten van haar die uit de gesprekken en foto’s niet naar voren waren gekomen...

Na die eerste verrassing heb ik een paar dagen meegedraaid in een typisch Amerikaans huishouden. Dus veel eten, bowlen, naar het honkbal gaan en in een grote auto rijden. En vroeg naar bed om… te slapen. Thuisgekomen heb ik een abonnement op de Volkskrant genomen en ben ik maandenlang niet meer op ICQ geweest.

Lees verder!