Home
Dating voor hoger opgeleide singles
Home Facts & figures Succesverhalen Hoe werkt het?

zaterdag 28 november 2009

Goedschijnheilig schoentje zetten

Kinderen zijn meesters in het slechten van culturele en religieuze grenzen, wanneer het hen zo uitkomt. Een groot deel van de kinderen waar ik mee werk moet van huis uit niets hebben van het christendom, ziet moeders buitenshuis met hoofddoek getooid en krijgt in deze tijd van het jaar een vers geslacht schaap op tafel. Ondertussen hebben ze alle schoenen verzameld die ze kunnen vinden en die gedeponeerd bij zoveel supermarkten, waar brave kinderen hun schoen kunnen zetten om daar vervolgens uit gulle middenstandshanden vanonder een nepmijter een verrassing te mogen ontvangen. Moeten we daar moeilijk over doen?

Als zeer Hollands kind huppelde ik ook van Sinterklaasfeest naar Zwartenpieteninstuif en wat er dan ook meer bedacht werd door de diverse jeugdverenigingen en werkgevers van ouders en ongetrouwde verwanten. Vooral dat feest op de werkplek van mijn vader was altijd weer een heel avontuur! Aanvankelijk achterop en later op een eigen fietsje moesten we helemaal de stad uit, langs een enge sloot en altijd in het donker, want op de een of andere manier kon de Sint nooit bij daglicht pakjes uitdelen….. Maar het moet gezegd: er werd geen verschil gemaakt tussen de kinderen van de directeur en de kinderen van de tuinharker, want we kregen allemaal hetzelfde.

In mijn omgeving begint de aloude traditie toch weer in ere hersteld te worden en daar ben ik best content mee, want ik hou van traditie. Vooral wanneer het een leuke is. Zo heeft één van de buurmannen al een biertje in zijn schoen gevonden (bleef buiten staan, vanwege verregaande viezigheid die niet binnen mocht van zijn vrouw) en vond ik een bak aardbeien aan mijn deur hangen met een pietensticker erop. Het blijft leuk.

Leuk is het niet altijd.

Niet alleen kinderen kunnen knap schijnheilig zijn rond 5 december, ook volwassenen kunnen er aardig mee uit de voeten. Die zetten hun schoenen niet bij de supermarkt, maar onder verschillende bedden in de hoop dat er niet binnen afzienbare tijd weer een extra kinderhand moet worden gevuld. Een vriend van mij had eindelijk rust gevonden in een stabiele relatie, dachten we. Leuke vrouw, geen bezwaar tegen oude vrienden en bekenden, wat kan er mis gaan? Er zijn kinderen, dus worden er fanatiek schoenen gezet. Ook door de ouders.

Mama vond in deze sinterklaastijd op een morgen, netjes ingepakt, de trouwring van papa terug met in dichtvorm een excuusbriefje dat hij na de kerst ergens anders gaat wonen. Ze belde mij op, omdat papa onbereikbaar bleek en zij er helemaal niets van begreep. Zou het een zeer ongepaste surprisegrap zijn? Maar zoiets doe je toch niet!

Het bleek geen witz en tot papa’s ontsteltenis mag hij nu Sinterklaas en kerst ergens anders gaan vieren, want feesten en net doen alsof, dat gaat mama en de oudste kinderen toch te ver. De ontsteltenis was ook ietwat schijnheilig, want er blijkt al sinds de zomer een extra dame in het vizier te zijn en daar worden nu permanent de schoenen gezet.

Mijn vriend vindt de reactie van zijn vrouw zwaar overdreven. Vooral met de feestdagen voor de boeg en ze kan al zo slecht alleen zijn …… Dat ik dat het omkeren van de hele zaak vind begrijpt hij niet zo goed en omdat ik volgens hem helemaal op de hand van zijn vrouw ben blijft hij niet lang op bezoek.

In Mekka gooiden gisteren kennissen van mij stenen naar een muur die de duivel moet verbeelden. Hun kinderen zetten hun schoen voor een persiflage van een bisschop, het prototype van een personage dat door sommigen als een vijand van de islam wordt gezien. Inburgering, economisch denken of schijnheiligheid?

Mijn vriend van jaren her misbruikt het schoenenzetten om zijn vrouw op een ludieke manier te vertellen dat hij een eind wil maken aan hun huwelijk. Ze kan niet eens meteen reageren, omdat de kinderen erbij zijn en hij allang naar zijn werk wanneer de verrassingen ontdekt worden. Economisch denken plus schijnheiligheid, wat mij betreft.

Maar hoe zit het dan met mij? Inburgeren kan ik niet, mijn familie woont hier al sinds eeuwen. Ben ik dan aan het uitburgeren, wanneer ik bij de diverse vrienden en kennissen islamitische, joodse en christelijke feesten meevier, omdat ik wordt uitgenodigd en hou van gezelligheid? Economisch denken wellicht, want ik mag overal mee eten.

Schijnheilig? Nee, want ik hang geen enkele religie aan, dus ik hoef niet te schipperen of te veroordelen. Maar één ding hoeft van mij echt niet meer: schoenen zetten! Zal ik op enig moment weer een man gaan koesteren en zijn taaivrijer accepteren, zodra hij gaat beginnen met pakjes stoppen in schoenen, dan wordt het de hoogste tijd voor de zak naar Spanje!

geplaatst door 4Cate - 4888 keer gelezen


Om te reageren op dit blog moet je lid van Match4me.nl zijn!
Schrijf je gratis in!



<< Startpagina

Over match4me - Privacy - Algemene voorwaarden - Veelgestelde vragen - Contact
Thuiswinkel Keurmerk Veilig Daten

Mobiele site
Android app on Google Play iPhone app on iTunes
© Match4me.nl