Home
Dating voor hoger opgeleide singles
Home Facts & figures Succesverhalen Hoe werkt het?

zaterdag 14 november 2009

Heb ik dat?

Mijn vriendinnen komen uit alle lagen van de bevolking, wat niets zegt over hun sociale status of bezit overigens. Mijn vrienden komen uit de middenklasse en alles wat daar bovenuit wenst te steken. Wenst. Want lang niet iedereen ambieert de uiterlijke kant van de sociale status die bij zijn afgeronde opleiding of afkomst hoort. Dat zorgt regelmatig voor komische momenten. Een paar weken geleden bezocht ik een instelling, waar ik een afspraak had met een adjunct directeur. Die liet op zich wachten en een vriendelijke conciŽrge in slobbertrui en alternatieve jaren 70 pantalon nam het op zich mij van koffie en toiletpapier te voorzien (zoín prachtgebouw en dan is het WC papier op wanneer je na een reis van drie uur echt wel nodig moet, voordat je een belangrijk gesprek gaat voeren Ö.).

De conciŽrge bracht een tweede kop koffie en we raakten aan de praat over nieuwsberichten en meer van dat soort koetjes en kalfjes, die weinig kwaad kunnen. Een half uur te laat verscheen, in een scherp gesneden maatkostuum, de man met wie ik de oorspronkelijke afspraak had. Zonder zich zelfs maar te verontschuldigen voor het oponthoud. De conciŽrge plaatste de opmerking: ĎIk weet al genoeg, ik zie je straks wel.í en dat vond ik toch wel een vreemde opmerking, gezien de ambiance en de status van mijn gesprekspartner. Tot ik enkele minuten later te horen kreeg dat de adjunct directeur onaangenaam verrast bleek door het feit dat ik deze morgen blijkbaar eerst met de voorzitter van de raad van bestuur had willen spreken! De man van de koffie en het toiletpapier was dus geen conciŽrge. Met de adjunct kon ik niet tot overeenstemming komen, hij voelde zich gepasseerd en ik had er geen probleem mee dat zo te laten.

Vorige week had ik zelf ook dat gevoel, maar dan letterlijk.

Voor een officiŽle bijeenkomst maak je wat meer werk van je kleding, zeker als parttime dame. In de wandelgangen van het conferentieoord werd ik tot twee keer toe voorbijgelopen door iemand met wie ik al zes jaar op regelmatige basis samenwerk. Hij was oprecht verbaasd toen ik hem aanspraak, want ik was voor hem onherkenbaar zonder de werkplekgebonden verplichte kledingstukken waarin ik hem vertrouwd was. Zoín ervaring geeft kans op een fameuze identiteitscrisis, maar je kunt het ook zien als vrijheid. Blijkbaar zijn wij toch meer buitenkant dan binnenkant voor degenen met wie we professioneel te maken hebben. En dan ook nog binnen een bepaalde context, zonder welke we amper kunnen worden herkend.

Een vriendin van mij bevestigt dat. Zij ging een keertje met mij mee naar een officiŽle bijeenkomst, zodat ik niet als enige zonder begeleiding zou hoeven rond te hobbelen. Aan het eind van de avond kreeg ik in de auto te horen dat ze mij nu van een heel andere kant had leren kennen en dat ik, voor een microfoon gezet, wel een ander mens leek te worden. Niet negatief bedoeld, maar uiteraard lijk je op zoín avond weinig op de persoon die op grove wandelschoenen en gehuld in een vormeloos jack dwars door duintjes struint en daarbij af en toe plat op je achtersteven door een struik sukkelt.

Een andere vriendin straalt graag uit dat ze tot de toplaag van de werkende klasse behoort. Naast haar voel ik mezelf nog wel eens een lelijk eendje, wanneer ze op haar hoge hakken en gekleed als een fotomodel de beste tafel in een restaurant opeist, alsof ze er recht op heeft.

Toch werkt ze slechts drie dagen per week. De andere dagen zijn gevuld met zelfontdekkende activiteiten, waar haar tig keer modaal partner met een regelmatig terugkerende schrikreactie de rekening voor krijgt gepresenteerd. Niet alleen financieel overigens. Binnenkort gaat ze voor een paar honderd euro leren hoe ze een dromenvanger moet maken, want ze kan niet dromen. Dat ik niet mee wil komt mij te staan op een preek over het belang van dromen en dat ieder mens dat nodig heeft. Zoín preek krijg ik minstens eens per kwartaal van haar, want ook ik zal en moet worden gered van mijn tekortkomingen. Dit keer ook maar weer even niet, want ik droom al genoeg. Sta met foto en profiel zelfs op een dating site, wanneer dat geen dromen najagen is, weet ik het ook niet meer!

Wat geen droom was is de maaltijd die ik gister kreeg voorgeschoteld door een hoogbejaarde vriend van mij. Hij heeft de wok ontdekt en maakt wonderlijke stamppotten van aardappels en veelkleurige groentes. Een man op zijn best, want hardwerkende en zelden voor zichzelf kokende dames zoals ik houden van een man die goed kan koken. Jammer dat ik hem niet kende toen ie vijftig jaar jonger was, maar laten we wel wezen: toen begon mijn eigen moeder net aan mijn bestaan te wennen. Zijn vrouw is mijn vriendin. Niks hoog opgeleid, behalve door het leven zelf en we kunnen het uitstekend met elkaar vinden.

Dat heb ik dus: een leven als een variant op duo-penotti: veel smaken in een pottie.

En of daar nu ooit een dekseltje op komt te liggen?

geplaatst door 4Cate - 5990 keer gelezen


Om te reageren op dit blog moet je lid van Match4me.nl zijn!
Schrijf je gratis in!



<< Startpagina

Over match4me - Privacy - Algemene voorwaarden - Veelgestelde vragen - Contact
Thuiswinkel Keurmerk Veilig Daten

Mobiele site
Android app on Google Play iPhone app on iTunes
© Match4me.nl