Home
Dating voor hoger opgeleide singles
Home Facts & figures Succesverhalen Hoe werkt het?

maandag 2 november 2009

Life as it is

Zondagmorgen en mijn hele lijf schreeuwt om wraak. Wie gaat er dan ook leren paardrijden alsie vijftig is en niet lenig bovendien?

De fitnesstraining in de duinen bel ik af, in deze toestand kom ik nog geen keukentrapje op, laat staan een uur lang duinpan in en uit. Een telefoontje van mijn kwart eeuw jongere manegemaatje leert dat zij precies dezelfde verschijnselen heeft en zich deze morgen minstens tachtig voelt. Twee ouwe bessies bij elkaar dus, maar blijkbaar hebben we masochistische trekjes, want vrijdag willen we weer!

Zondag, de dag van vele blind dates en een enkele zonder blinddoek. Een paar zondagen geleden spreek ik af met een meneer bij een klein restaurantje naast een beeldentuin. Voor hem makkelijk te bereiken bij tijdelijk gebrek aan eigen vervoer. Oktober, mooi weer. Iets te mooi, besluit ik bij het zien aankomen van mijn date. Hij wil blijkbaar volop profiteren van het herfstzonnetje en is gekleed in korte broek.

Nu heb je korte broeken en korte broeken, maar dit exemplaar zou niet misstaan op de Gay Pride. Tot een jaar of pakweg dertig kan dat aantrekkelijk zijn bij een op de juiste plaatsten goed gevulde heer, daarna zou zoiets verboden moeten worden in het openbaar.

Mijn koffie stond al klaar en hij bestelde er eentje bij. Met taart, want er was nog niet ontbeten. Na het tweede rondje stel ik voor de beeldentuin te gaan bekijken en krijg als reactie: ‘Zou jij kunnen afrekenen? Ik ben mijn geld vergeten ….’ Omdat ik zelf niet voor gek wil staan betaal ik, maar wie gaat er nu zonder een cent op zak naar een eerste ontmoeting?

Loop ik daar in mijn zondagse uitgaanstenue, naast een bloterige heer zonder centen door een tuin met beelden die ons minstens zo bedenkelijk aankijken als de wandelaars die we tegenkomen. Zo schaars als zijn kledij is, zo overvloedig is zijn woordenstroom. Vijfenveertig jaar ellende rolt als een eeuwigdurende branding tegen de kust van mijn steeds verder afhakende belangstelling. Iets teveel informatie voor een doordeweekse zondagmorgen, maar de verhalen blijven komen. Plotseling gaan bij mij alle rode vlaggen omhoog: hij vraagt naar het aantal kamers in mijn huis en of ik alleen woon, of dat niet eenzaam is, of het wel veilig is en begint te verklaren dat ik zo aardig en begrijpend ben, dat hij mij vaker wil zien. Heel veel vaker, eigenlijk morgen meteen al weer.

Dat ik ‘morgen’ niet vrij ben is geen beletsel, hij zou het huis alvast gezellig kunnen maken, zodat we samen een gezellige avond hebben en bovendien hoef ik niet voor het eten te zorgen! Hij kijkt mij aan of ik de jackpot heb gewonnen.

Aarzelend zeg ik: ‘Maar dan moet ik eerst naar huis en dan helemaal hier naar toe, dan wordt het erg laat.’ (Alle rode vlaggen wapperen op volle snelheid en de alarmschellen rinkelen dat het een aard heeft, waar is hier de nooduitgang?) En ja hoor, hij denkt werkelijk dat mijn huis al bijna zijn huis is. Al weet hij niet eens waar mijn huis nu eigenlijk precies te vinden zou zijn en dat wil ik graag zo houden.

Zo omzichtig mogelijk maak ik een eind aan het gesprek, zonder enige toezegging te doen en we lopen naar de uitgang. Vlak voor ik afscheid wil nemen vraagt hij of ik hem een lift wil geven, want hij blijkt ook geen strippenkaart op zak te hebben. Hoe is hij dan hier terecht gekomen, vraag ik mezelf af, maar ik ben de beroerdste niet en hij mag mee. Wel bel ik voor alle zekerheid even met mijn vriendin om te vertellen wat ik ga doen. Veiligheid voor alles. Zijn woonadres blijkt een formidabel pand met fraaie gevel en een deur zonder naambordje te hebben. Tot mijn verbazing belt hij aan. Nog even een opgestoken hand en weg is de meneer met de korte broek zonder geld, strippenkaart en blijkbaar ook zonder sleutel.

Soms is een beetje levenservaring niet verkeerd. Ik ken dat soort panden. Anonieme panden voor mensen zonder sleutel, maar in het bezit van grote levensverhalen. Het soort panden waar vrienden van mij wel eens mensen naar toe verwijzen om hun leven weer op de rit te krijgen wanneer ze alles kwijt zijn. Niks mis mee, maar ik ben niet in de stemming om mee te doen aan ‘thuisloze zoekt vrouw’ en huis en inkomen en nieuw leven …

Hij belt op, meteen de volgende avond al. Of ik heb nagedacht over zijn voorstel en ik vraag hem recht op de man af of mijn vermoedens kloppen. Draaikonten helpt niet, dus krijg ik na enige aarzeling te horen dat hij zo graag een kans wil, omdat hij nu een kamer moet delen met een andere ongelukkige ziel en zeker weet dat hij nu weer in staat is een nieuw leven op te bouwen. Het daten blijkt een idee van een overjarige geitenwollensokhulpverlener, welke op die manier al eerder iemand aan een nieuw thuis plus relatie had geholpen. Jammer, maar helaas: ik ben weliswaar menslievend, maar in relaties wens ik geen hulpverleenster te spelen. Done that, been there. Hij vindt het heel erg jammer en ik zou graag de bedenker van deze ongein willen kielhalen. Laten ze zo’n man dan de volgende keer in ieder geval goed in de kleren hijsen, denk ik nog. Met de opmerking van zijn kant dat ik toch een heel lief mens ben nemen we voorgoed afscheid.

Lief zijn heeft ook zijn nadelen. Bovendien wil ik helemaal niet lief zijn. Voor je het weet krioelt het in je huis van alles wat ziek, zielig en nooddruftig is. Vrienden en kennissen buiten beschouwing gelaten, maar we weten van elkaar wanneer we het klagen moeten inperken of de ander een schop onder de kont geven richting lichtstraal.

Datinglife as it is, of ben ik dating life?

geplaatst door 4Cate - 6025 keer gelezen


Om te reageren op dit blog moet je lid van Match4me.nl zijn!
Schrijf je gratis in!



<< Startpagina

Over match4me - Privacy - Algemene voorwaarden - Veelgestelde vragen - Contact
Thuiswinkel Keurmerk Veilig Daten

Mobiele site
Android app on Google Play iPhone app on iTunes
© Match4me.nl