Home
Dating voor hoger opgeleide singles
Home Facts & figures Succesverhalen Hoe werkt het?

maandag 9 november 2009

Ze zegt dat ik niet gelukkig ben...

Sinds kort heb ik een personal coach. Een ongevraagd cadeautje van mijn baas, zomaar gekregen bij mijn laatste promotie. Ik zal er beter van gaan functioneren, is het idee.

De coach krijgt al binnen een maand een heel ander idee. Het professioneel functioneren loop wel, naar haar idee. Mijn persoonlijk leven vindt zij veel interessanter, want volgens haar ben ik niet gelukkig. Dat zij mij in de regel ziet na een lange werkdag met allerhande ongein, waar zelfs een Ratelband een verminderd ‘Tjakka’ gevoel aan zou overhouden, is bijzaak.

Ik moet wel ongelukkig zijn, want ik ben niet in het bezit van een partner M/V. Een inwonende kat mag niet meetellen en dat ik dagelijks overhuis kom bij diverse buren, hoe laat ik ook thuis kom, telt ook al niet mee. Nee, er zal een huis moeten worden gedeeld wil ik echt gelukkig kunnen worden en daar moet ik voor worden opengesteld.

Nu kan ik mezelf nog herinneren dat ik jarenlang een stevige relatie heb gehad, met ups en downs, vliegend serviesgoed, gigantische bossen rozen, apentrotsmomenten en minstens zoveel achter-het-behang-plak-momenten van beide kanten. We waren wisselend dik of dun en gingen daar ook samen weer doorheen. Maar de gelukzaligheid, bij vlagen dan, van de eerste jaren overleefde het dagelijks leven echt niet. En toch bleven we bij elkaar, want we konden elkaar zo goed lijen en alle andere mogelijke partners hadden net niet dat je-ne-sais-quoi. Boven alles konden we zo verdullemes trots zijn op elkaar en dan die humor!

Als dat geluk is, ja dan mis ik dat. Maar ben ik daardoor per definitie ongelukkig?

Een soms wel / soms niet vriendin van mij wilde ook weer gelukkig worden. Haar ex was ontzettend opgeknapt sinds de scheiding en wilde van geen vrouw meer weten, maar zij wilde koste wat kost weer een man in haar leven en in haar huis. Laten we eerlijk zijn: wanneer een vrouw iets persé wil, dan lukt haar dat ook en zo leerden wij Rob (gefingeerde naam hoor) kennen. Een beer van een man, vriendelijk, veel van de wereld gezien, zeer goede baan en een aantal van ons werd ter plekke jaloers: Rob had alleen oog voor haar. Ze was lief voor hem en ze gingen trouwen, binnen een paar maanden al. Achteraf gezien voelen we ons wat schuldig, hadden we hem moeten waarschuwen? Maar zou hij ons hebben geloofd?

Zij bloeide op, het geluk straalde van haar af. Hij begon stil te worden in gezelschap en leek na een jaar of drie een schaduw van zichzelf.

Al met al heeft het vijf jaar geduurd, want blijf-van-mijn-lijf huizen voor mannen zijn er niet. Zeker niet wanneer ze bijna twee meter lang zijn, fors gebouwd en een topfunctie bekleden. Wie zou hem serieus nemen? Rob is nu alweer een tijdje alleen en daar erg gelukkig mee.

Zelf ben ik ook alweer een behoorlijke tijd alleen en daar bij vlagen erg gelukkig mee. Het valt niet mee om jezelf een bord naar je hoofd te gooien, maar in stijgende verwondering naar jezelf kijken bij een stommiteit lukt aardig. Zitten al mijn deuren werkelijk potdicht richting relatie M/V? Tuurlijk niet, ik heb niet voor niets een logeerplek gemaakt in mijn huis en nog redelijk zooivrij ook (Wel even een uurtje van tevoren bellen graag …)

Zou ik er gelukkiger door worden wanneer vrienden veranderen in minnaars? Waarschijnlijk niet, minnaars zijn van die voorbijgaande schepen en vrienden zitten verankerd in je hart.

Geluksgevoel.

Had het de afgelopen week bij vlagen toch wel dagelijks. Ondermeer toen ik net niet in een greppel kieperde nadat TomTom de weg kwijtraakte in de duistere bossen bij Ypenburg (en ik dus ook) en na een minutenlange strijd de achterwielen hun grip weer vonden. Mens, wat zit je dan even later weer ontzettend opgelucht en gelukkig weer op de grote weg, richting snelweg! Wel jammer, dat er dan bij thuiskomst niemand is om de opluchting en het avontuur mee te delen.

Gelukkig zijn, dat is volgens mij een besluit dat je neemt en dat niet afhankelijk is van een al dan niet inwonende partner. Die kan dat geluksgevoel wel verhogen natuurlijk.

’T Is nogal wat waar ik die toekomstige partner van mij mee opzadel. Ga d’r maar aanstaan om een in potentie gelukkig mens gelukkiger te maken.

Komt die mens eindelijk aan mijn deur, krijgt ie meteen een plakselpot en een rol behang aangereikt om mij achter te kunnen plakken op drammerige dagen (die we allemaal hebben, jullie ook!). Zal’m gaan brommen geen klusjesman te zijn, krijgt ie te maken met mijn af en toe onuitstaanbare gevoel voor humor of trakteer ik hem op mijn eigen versie van een nummer van Melissa Etheridge, omdat ik de Carmina Burana niet uit mijn hoofd ken.

Maar de hamvraag is en blijft (ook voor de vegetariërs onder ons): Wat kan ik doen om die andere mens op onbewaakte momenten te laten grinniken van geluk, rond te laten lopen met een big smile om iets dat niet te benoemen is of zich naar ‘ons plekkie’ te laten haasten om een gevoel van trots op een prestatie of idee te delen en daardoor te vergroten?

En dat heeft helemaal niets te maken met een spic en span huis of persoonlijke uiterlijkheden.

Maar wie ben ik?

geplaatst door 4Cate - 5199 keer gelezen


Om te reageren op dit blog moet je lid van Match4me.nl zijn!
Schrijf je gratis in!



<< Startpagina

Over match4me - Privacy - Algemene voorwaarden - Veelgestelde vragen - Contact
Thuiswinkel Keurmerk Veilig Daten

Mobiele site
Android app on Google Play iPhone app on iTunes
© Match4me.nl