Home
Dating voor hoger opgeleide singles
Home Facts & figures Succesverhalen Hoe werkt het?
woensdag 30 december 2009

EINDEJAARS VERTELLINKJE (SLOT)

Plotsklaps werd mijn blik gevangen door mees' gitzwarte kraaloogjes, die zich als twee vuurspuwende priempjes in mijn grijs-blauwe kijkers boorden. Op datzelfde moment werd ik een tijdplooi binnengezogen, ik werd me een tsunami van onbeschrijflijke energie gewaar, liefde?, waarin alle vormen oplosten en grenzen verdwenen. Volmaakte schoonheid deed zich aan mij voor en vrijheid. Een quantummechanisch orgastisch niet-zijn, Boeddha's shunyata, een diepe, onpeilbare serene stilte. Ik was weer de onbezoedelde quantumsoep. Ik was het leven zelf, een onuitputtelijke bron van mededogen, wijsheid, zich telkens vernieuwend en wonderbaarlijk en onbegrensd krachtig, doordrenkt met tot dan onvermoede mogelijkheden die alle bedachte aardse wetten omdraaide, elke beperking van tijd, ruimte en afstand oversteeg, de onuitputtelijke bron van goddelijke goed, waaraan alles en iedereen zich te allen tijde kon laven. Ik was verwikkeld in een naadloze date met het onzichtbare bestaan zelf, eeuwiglijk.

Na weer teruggepropt te zijn in mijn vleselijke camouflagepak, ik had hier nog wat te doen in het allesomvattende plan blijkbaar, pakte ik het meesje heel voorzichtig op, aards bang het te pletten in mijn relatief gezien reuzenklauw en legde het in een doosje. 'We gaan gezellig samen naar de dierenarts, want het is de bedoeling dat ik ga heksen en ervoor zorg dat jij blijft leven, klootzakje', zo sprak ik nog na-muitend tegen 'm vanuit het niets leek wel. En of misschien wel de geest van de heilige Franciscus zelve in mijn simpele ziel gevaren was tijdens de zojuist beschreven gewaarwording en mij had ingewijd in de geheime taal van vogels, weet ík veel, maar wel meende ik zeker te horen dat mees mijn aansporing terugkwekte: 'Jouw wil geschiede, godenjong!' (Zijt gij niet allen godenzonen/dochters?)

Ik herinnerde me een dierenarts in de buurt waar ik vroeger gewoond had. Dook snel ongewassen, ongekamd en met een bestoppeld porem mijn kleurige pitbullsmoking weer in, ik moet er net zo verfomfaaid uitgezien hebben als mees, nam het musdoosje onder de arm en reed even later met ook al piepende autobanden richting dierenartspraktijk. Hopelijk zat ie er nog.

Hoewel mees' oogjes geopend bleven, af en toe knipperden en zijn stoelgangetje ook nog steeds op volle toeren draaide, getuige de prakkies kak die hij inmiddels het licht had doen zien, was ik er toch niet helemaal gerust op. Tijd voor een dwingend preekje kreeg ik door: 'Jij blijft leven, zowaar ik liefde ben. Jij blijft leven, zowaar God, wie of wat dat ook moge zijn, mij is', zo mommelde ik onvermoed esoterisch tijdens de ambulance-rit. 'Je blijft godverdomme leven mus op zijn plat aards toen, of je dat nou leuk vindt of niet. Mijn wil is nú wet'. Zo, dat was dus geregeld.

De dierenarts hield nog praktijk op de plaats waar ik eertijds wel eens langs gelopen was, gelukkig. Ik werd begroet door twee frisse meiden, gestoken in zóiets van smetteloos maagdelijk wit, dat ik mijzelve daarmee vergeleken een danig bezoedelde vogelverschrikker waande. Ze keken me ook een ietwat fronsend aan, waarbij ik meende te constateren dat het kloeke deerntje gezeten achter de balie haar neusvleugels enigszins wiggelde: droeg ik ook nog een onwelriekend luchtje bij me?

Om ze maar weer snel thuis te doen voelen in hun eigen territorium deed ik in een paar staccato zinnetjes mijn historieaatje: 'Meeske tegen raam gevlogen...lijkt me erg gewond... kon het niet over me verkrijgen het beest te doden...zóóó zielig.. wist bij God niet wat te doen...dacht toen plotseling: naar de dierenarts ermee... wel eens op tv gezien...mees nog te redden?' En lispelend sloot ik af: ' Zolang er leven is, is er hoop......, dames?'.

De praktijknimfen ontdooiden instant en kwamen allebei naar me toe om een blik in de doos te werpen, beroepshalve natuurlijk, maar zeker ook om deze opmerkelijke vogelredder, deze authentiek goelijke Papageno, eens nader in ogenschouw te nemen.

'Ach meneer, wat lief van u en goed dat u toch gekomen bent', klonk het aandoenlijk. 'Wat aardig'. Moederlijke blikken waren mijn deel. De atmosfeer was met genegenheid bezwangerd. 'Een man naar mijn hart', zwijmelden beiden onderhuids. Ja, nee...mijn opmerkzame zesde zintuig ontgaat werkelijk niets.

Enfin, ik liet mees met een gerust hart achter, dat moge duidelijk zijn. Twee dagen later kreeg ik een belletje. Of ik effe langs wilde komen. 'Jazéker!'

'Nou meneer', zóngen de dames me toe, 'we hebben hem water en voer gegeven en wat laten rusten in een kooitje en zie en hoor daar, hij is helemaal opgekalefaterd en tjilpt alweer het hoogste lied We hadden het eerlijk gezegd niet meer verwacht en wisten ons er aanvankelijk ook geen raad mee. Zoals u hem binnenbracht ook.... een wónder zeiden we tegen elkaar! En wat geweldig lief toch dat u de moeite nam even met het vogeltje langs te komen. Zullen we hem weer vrijlaten nu?'

Toen ik het beestje de lucht ingooide wiekelde het eerst nog wat boven onze hoofden, een dankgebed wist alter ego Franciscus me te vertellen, om daarna enthousiast wiekend als een speer het luchtruim te kiezen. De verpleegsters waren in hun nopjes en kirden kreetjes van pure verrukking.

Myriaden kristallietjes glinsterden in de ogen van beide meiden en een ongekunsteld zweempje melancholie klonk als een lieflijk orgelpuntje onder hun afscheidsgroet toen ik hen achterliet en mijns zo eigen weegs weer ging. Ze lieten me vrijelijk gaan en verkneukelden zich intens in wat hen zo onverwacht en op zo onverwachte wijze door het universum was geschonken en dat ze, satori..!, plotsklaps wisten, middels een diep en stil weten in zichzelf, zélf de oorzaak van het hele gebeuren waren, tot in het kleinste detail. Hoe mysterieus. Liefde? Nóg een wonder! En ik op mijn beurt verheugde me in zóveel warm en natuurlijk en aandachtig, moedig en liefdevol, kortom Goddelijk inzicht en openheid van denken, een visionair begrijpen en vertrouwen, dat ik nu, op dit moment van melen graag alle M4Me leden + redactie toewens in het nieuwe jaar en oneindig ver daarover heen! San Kalpa!!

En mees.....mees fluit nu een deuntje en ziet dat alles goed is....

geplaatst door Bach - 4566 keer gelezen

beoordeeld 3/5 (10 Stemmen)

Om te reageren op dit blog moet je lid van Match4me.nl zijn!
Schrijf je gratis in!



<< Startpagina

Over match4me - Privacy - Algemene voorwaarden - Veelgestelde vragen - Contact
Thuiswinkel Keurmerk Veilig Daten

Mobiele site
Android app on Google Play iPhone app on iTunes
© Match4me.nl