Home
Dating voor hoger opgeleide singles
Home Facts & figures Succesverhalen Hoe werkt het?
woensdag 23 december 2009

EINDEJAARS VERTELLINKJE

Het zal een jaar of wat geleden zijn. Nog nahijgend en zwetend en kreunend van mijn ochtendlijke gedraaf, het gekraak in al mijn lijfelijke voegen wees me nadrukkelijk op de eroderende tand des tijds, in een op die bewuste dag besneeuwd bos, knabbelend aan mijn dagelijkse bordje muesli, werd ik opgeschrikt door een doffe beng tegen het raam van de tuindeuren. Ik dacht aan een sneeuwbal. Mijn voortdurend kwakkelende buurman, van kindsafaan onbewust behoeder van talloze kwalen in zijn ziek gewaande lijf, onbewust aangejakkerd hiertoe door zijn volautomatische gedachtewereld waarin hij als een kat in een vreemd pakhuis ronddoolde, die ik een dag of wat daarvoor tot in zijn ziel had gekrenkt door geen enkele waarde te hechten aan zijn broze constitutie en moedig vanuit een Messiaans intutieve expertise en ingegeven door een bui van, notabene, reinste liefdevolle lankmoedigheid de waarheid op een presenteerblaadje had geoffreerd,-'Zou je genezen willen zijn Harry?'. 'Ja, ik wel'. 'Nou, dan ben je n genezen, zowaar als ik het je n zeg'- daarbij me niet had gerealiseerd dat je mensen lles mag afpakken behalve hun veronderstelde ellende, die buurman was een wraakoffensief tegen mij begonnen? Zat geamuseerd en kinderlijk verwachtingsvol te wachten op een bombardement: 'Sneeuwgevecht, buufje? Kom maar op!'.

Maar het verhoopte spervuur bleef uit. Ik liep naar de tuindeuren om poolshoogte te nemen en ik alsnog mijn stellingen diende te betrekken. Gluurde vanachter het halfgeopende overgordijn naar buiten en zag, na wat getol met mijn ogen, op het platje, vlak onder het raam, de oorzaak van de bons liggen: een zwart bolletje, getooid met wit-gelig stropdasje, waar een puntig snaveltje uitstak: een koolmeesje op apegapen. Kopje plat tegen de stenen, linkerpootje leek wel een DNA streng en stond eng ver van het lijfje af. Eens een grenzeloos energiek fladderend en fluitend creatuurtje, onnavolgbare lijnen scherend in het luchtruim, een tafereel dat ik altijd met verwondering en verbazing had geobserveerd, nu een verfomfaaid hoopje ellende, letterlijk ten prooi gevallen aan de zwaartekracht.

'Wat te doen?', panikeerde het door mijn hoofd. Mijn eerste gedachte was het beestje dood te gooien op de stenen en het zodoende uit zijn lijden te verlossen. 'En dan gun ik jou een mooi grafje in mijn eigen tuin alwaar je kan genieten van de eeuwige hemelse rust als dank voor de virtuoze capriolen die je zo vaak voor me hebt opgevoerd en het muzikale gekwetter waarin ik als musicus veel inspiratie vond voor mijn eigen deuntjes', zo hoorde ik de altrust in me femelen. 'En bovendien ben ik dan op een simpele manier snel van je af, want ik zit toch wel erg met jou in mijn maag, kutmormel! Met welk een affreuze toestand zadel je me op? Waarom moest je nou verdomme dat broze vogellijf van je juist tegen mjn raam te pletter jenzen?', zo deed de egost zjn koude duit in het zakje.

Kriegelig opende ik de deuren, moest k nog eens voor het beest door mijn nog steeds moede knien en bekeek het onderzoekend, hopende dat zijn kamikazeactie succesvol was gebleken en ik verschoond zou blijven van een nare executie waar ik alles behalve trek in had. Zo'n held bennik nou ook weer niet. 'Geen koolmezenbloed aan mijn handen lieve Heer, alstublieft..?', zo smeekte ik het Hogere of weet ik veel wat waar mijn prevelement kuit zou schieten, zo berhaupt trouwens. Ik bracht mijn rechterhand met uitgestoken wijsvinger naar het pluizige propje om het eerst maar eens wat te bevoelen. Kut met peren...! En van de vleugeltjes vibreerde heftig in een hulpeloze poging de loden zwaartekracht van zich af te slaan, ergo, d'r zat nog leven in. Ik zou verdomme niet aan mijn beulswerk ontkomen.

Toen gebeurde er iets vreemds, iets z mysterieus, dat te dezen bedachte oppervlakkige woorden de geheimnisvolle lading die over mij heen kwam allesbehalve dekken. Doe toch een poging in de hoop een tipje van de aardse sluier voor de geachte lezer dezes op te lichten en hem/haar misschien wel een glimp te doen ervaren van het in diepe, onvermoede krochten van het onpersoonlijke bewustzijn weggemoffelde wonderbaarlijke 'iets', zo hiertoe enige ontvankelijkheid betracht wordt tenminste.....

Wordt vervolgd...

geplaatst door Bach - 4697 keer gelezen

beoordeeld 2.56/5 (9 Stemmen)

Om te reageren op dit blog moet je lid van Match4me.nl zijn!
Schrijf je gratis in!



<< Startpagina

Over match4me - Privacy - Algemene voorwaarden - Veelgestelde vragen - Contact
Thuiswinkel Keurmerk Veilig Daten

Mobiele site
Android app on Google Play iPhone app on iTunes
© Match4me.nl