Home
Dating voor hoger opgeleide singles
Home Facts & figures Succesverhalen Hoe werkt het?

woensdag 4 november 2009

Vooruit

Ik heb een half jaar gehuild nadat ik de man uit het voorbije huwelijk de deur had gewezen. Tegen de tijd dat het geweeklaag wat verminderde was het bijna zomervakantie.

Wat nu? Ik was gewend om jaar in jaar uit naar Italië af te reizen in het kielzog van ex-man. La bella Italia heb ik van onder tot boven en van links naar rechts gezien. Daar dus voorlopig niet meer naar toe.

Op de valreep boekte ik een KRAS single reis naar Wenen. Het imago van KRAS stond niet in een hoog vaandel. Maar zoon T. zei bemoedigend ‘mam, KRAS adverteert in de Telegraaf, maar ook in de Volkrant en de NRC. Je vindt vast wel aansluiting’.

De dag van vertrek werden alle Krasreizigers op het zogenaamde ‘wisselpunt’ Asten in een soort veehal gedreven. Ik keek om me heen en zag niemand ‘zoals ik’. Ben de hal uitgevlucht en wachtte buiten zittend op een trap totdat mijn busnummer werd omgeroepen. Toen dit zover was liep ik naar de betreffende bus. De eerste medepassagiers die ik zag waren een paar verstandelijk gehandicapte mannen. In de bus zette ik mijn rugzak resoluut neer op de plaats naast mij.

De eerste dag van de heenreis stroomden de tranen over mijn wangen terwijl ik naar buiten staarde. Wat deed ik in godsnaam tussen deze mensen?

’s Avonds kwamen we aan in een hotel halverwege. De kamer was prettig, een schoon bed, een fijne badkamer. Ik dacht.. kom op, droog je tranen.

Ik sliep die nacht voor het eerst sinds maanden goed. De volgende ochtend liep ik de ontbijtzaal binnen. Ik herkende een oudere medereiziger (Huub, 80 jaar, miljonair en dementerend – naar bleek in de loop van de vakantie) en vroeg beleefd ‘mag ik bij je komen zitten?’ Natuurlijk meidje, heel graag – antwoordde Huub. Na enig heen en weer gepraat vroeg deze man ‘wat doe jij hier?’

Mijn man heeft me besodemieterd en daarom zit ik in deze bus – antwoordde ik. Och meidje – zei Huub daarop – wat een domme, domme man heb jij, je bent zo leuk.

Na deze opmerking heb ik gelachen en genoten met alle medereizigers: van depressieve timmerman, dove koster, gefrustreerde universitair docent, dronken buschauffeur, medewerker plantsoenendienst, broodmagere diëtiste tot Amsterdamse huisvrouw.

Van zum Tode betrubt naar Himmelhoch jauchzend…..met dank aan Huub!

Lees verder!

geplaatst door Flo



maandag 9 november 2009

Alarmbellen

Eigenlijk moet je je voornemen, als je met iemand een afspraak hebt, om goed naar je eigen gevoel te luisteren.

Dat ben ik helaas een paar keer vergeten. Die keer dat ik met een man een strandwandeling ging maken, na uren door het natte zand, wilde ik weer graag wat vaste grond onder de voeten hebben, maar daar wilde Jochem niets van weten. "Het was nog maar een klein stukje, nog even doorlopen!"

Eigenlijk had ik resoluut weg moeten gaan, ergens hoorde ik de alarmbel wel, maar ja, ik was moe, te ver van de bewoonde wereld, alleen met een man die ik voor de eerste keer ontmoette, en ik vond hem heel vreemd. Hij was niet aardig en daagde me uit om veel verder te lopen dan ik eigenlijk wilde!

Gelukkig had ik een rugzak bij me, met blikjes fris en boterhammen. Die heb ik (tegen mijn zin) gedeeld. Gelukkig ben ik daarna weer veilig thuis gekomen. Toen ik 's avonds in mijn warme bed lag, zag ik de film van die strandwandeling in mijn hoofd. Het was dom van me om me uit te laten dagen, verder te gaan dan ik eigenlijk wilde en aankon, en ik zag mezelf zitten, laat in de middag, op een verlaten strand, met iemand die alles met me had kunnen doen, omdat ik niet naar mezelf wilde luisteren. Wat een stomme trut ben ik toen geweest.

Een tweede afspraak is er nooit gekomen!!!!!

Wel meer ruimte in mijn hoofd voor de alarmbellen...........

Lees verder!

geplaatst door Boompje



zaterdag 14 november 2009

Heb ik dat?

Mijn vriendinnen komen uit alle lagen van de bevolking, wat niets zegt over hun sociale status of bezit overigens. Mijn vrienden komen uit de middenklasse en alles wat daar bovenuit wenst te steken. Wenst. Want lang niet iedereen ambieert de uiterlijke kant van de sociale status die bij zijn afgeronde opleiding of afkomst hoort. Dat zorgt regelmatig voor komische momenten. Een paar weken geleden bezocht ik een instelling, waar ik een afspraak had met een adjunct directeur. Die liet op zich wachten en een vriendelijke conciërge in slobbertrui en alternatieve jaren 70 pantalon nam het op zich mij van koffie en toiletpapier te voorzien (zo’n prachtgebouw en dan is het WC papier op wanneer je na een reis van drie uur echt wel nodig moet, voordat je een belangrijk gesprek gaat voeren ….).

De conciërge bracht een tweede kop koffie en we raakten aan de praat over nieuwsberichten en meer van dat soort koetjes en kalfjes, die weinig kwaad kunnen. Een half uur te laat verscheen, in een scherp gesneden maatkostuum, de man met wie ik de oorspronkelijke afspraak had. Zonder zich zelfs maar te verontschuldigen voor het oponthoud. De conciërge plaatste de opmerking: ‘Ik weet al genoeg, ik zie je straks wel.’ en dat vond ik toch wel een vreemde opmerking, gezien de ambiance en de status van mijn gesprekspartner. Tot ik enkele minuten later te horen kreeg dat de adjunct directeur onaangenaam verrast bleek door het feit dat ik deze morgen blijkbaar eerst met de voorzitter van de raad van bestuur had willen spreken! De man van de koffie en het toiletpapier was dus geen conciërge. Met de adjunct kon ik niet tot overeenstemming komen, hij voelde zich gepasseerd en ik had er geen probleem mee dat zo te laten.

Vorige week had ik zelf ook dat gevoel, maar dan letterlijk.

Voor een officiële bijeenkomst maak je wat meer werk van je kleding, zeker als parttime dame. In de wandelgangen van het conferentieoord werd ik tot twee keer toe voorbijgelopen door iemand met wie ik al zes jaar op regelmatige basis samenwerk. Hij was oprecht verbaasd toen ik hem aanspraak, want ik was voor hem onherkenbaar zonder de werkplekgebonden verplichte kledingstukken waarin ik hem vertrouwd was. Zo’n ervaring geeft kans op een fameuze identiteitscrisis, maar je kunt het ook zien als vrijheid. Blijkbaar zijn wij toch meer buitenkant dan binnenkant voor degenen met wie we professioneel te maken hebben. En dan ook nog binnen een bepaalde context, zonder welke we amper kunnen worden herkend.

Een vriendin van mij bevestigt dat. Zij ging een keertje met mij mee naar een officiële bijeenkomst, zodat ik niet als enige zonder begeleiding zou hoeven rond te hobbelen. Aan het eind van de avond kreeg ik in de auto te horen dat ze mij nu van een heel andere kant had leren kennen en dat ik, voor een microfoon gezet, wel een ander mens leek te worden. Niet negatief bedoeld, maar uiteraard lijk je op zo’n avond weinig op de persoon die op grove wandelschoenen en gehuld in een vormeloos jack dwars door duintjes struint en daarbij af en toe plat op je achtersteven door een struik sukkelt.

Een andere vriendin straalt graag uit dat ze tot de toplaag van de werkende klasse behoort. Naast haar voel ik mezelf nog wel eens een lelijk eendje, wanneer ze op haar hoge hakken en gekleed als een fotomodel de beste tafel in een restaurant opeist, alsof ze er recht op heeft.

Toch werkt ze slechts drie dagen per week. De andere dagen zijn gevuld met zelfontdekkende activiteiten, waar haar tig keer modaal partner met een regelmatig terugkerende schrikreactie de rekening voor krijgt gepresenteerd. Niet alleen financieel overigens. Binnenkort gaat ze voor een paar honderd euro leren hoe ze een dromenvanger moet maken, want ze kan niet dromen. Dat ik niet mee wil komt mij te staan op een preek over het belang van dromen en dat ieder mens dat nodig heeft. Zo’n preek krijg ik minstens eens per kwartaal van haar, want ook ik zal en moet worden gered van mijn tekortkomingen. Dit keer ook maar weer even niet, want ik droom al genoeg. Sta met foto en profiel zelfs op een dating site, wanneer dat geen dromen najagen is, weet ik het ook niet meer!

Wat geen droom was is de maaltijd die ik gister kreeg voorgeschoteld door een hoogbejaarde vriend van mij. Hij heeft de wok ontdekt en maakt wonderlijke stamppotten van aardappels en veelkleurige groentes. Een man op zijn best, want hardwerkende en zelden voor zichzelf kokende dames zoals ik houden van een man die goed kan koken. Jammer dat ik hem niet kende toen ie vijftig jaar jonger was, maar laten we wel wezen: toen begon mijn eigen moeder net aan mijn bestaan te wennen. Zijn vrouw is mijn vriendin. Niks hoog opgeleid, behalve door het leven zelf en we kunnen het uitstekend met elkaar vinden.

Dat heb ik dus: een leven als een variant op duo-penotti: veel smaken in een pottie.

En of daar nu ooit een dekseltje op komt te liggen?

Lees verder!

geplaatst door 4Cate



maandag 2 november 2009

Spannende date

Paar maanden geleden ’n man ontmoet. Hij woont nogal ver weg, dus we spraken halverwege af, tenminste dat was de bedoeling. In Lelystad was hij echter niet zo bekend, wel in Enkhuizen. Ach de afsluitdijk over, dat kan er dan ook nog wel bij. Na ’n kleine 2 uur kwam ik aan op de parkeerplaats bij het station. Dit keer beschaafd te vroeg, maar 10 minuten. Hij was er nog niet. Nog lang niet, bleek 10 minuten later. Toen hij ’n half uur na het afgesproken tijdstip aan kwam, was ik toch wel wat geërgerd. Die ergernis verdween als sneeuw voor de zon toen ik hem zag. Wat ’n prachtige man. Kale kop, breed geschouderd en ’n zeer stevige uitstraling. Helemaal waar ik voor val.

We zouden lopend naar het restaurant gaan, maar het regende zo hard, dat ik bij hem in ben gestapt. Terwijl ik in zijn auto zat, was ik toch wel onder de indruk van dit heerschap. Hij stelde mij gelijk op m’n gemak. Ik probeerde hem wat uitgebreider te bekijken en kon zien dat hij waarschijnlijk ’n prachtig lijf moest hebben. Op dat moment voelde ik ’n hoog ‘wow’ gehalte.

Nadat hij zijn auto geparkeerd had, liepen wij samen naar ‘n restaurant, het plan was dat wij wat zouden gaan drinken. Tot mijn vreugd was het erg gezellig met hem. Binnen no-time zaten wij heerlijk geanimeerd met elkaar te praten. Hij kon goed luisteren, leuk vertellen. We besloten om te blijven eten. Tijdens het eten merkte ik dat zijn ogen regelmatig afdwaalde richting mijn decolleté en ook dat voelde oké. Hij vond mij blijkbaar ook mooi, ik begon mij steeds meer happy te voelen. De avond was voorbij voor dat ik er erg in had. Hij bracht mij terug naar de auto. Waar ik op hoopte gebeurde. In zijn auto hebben we wat gezoend, wat gevoeld. Ik kan niet anders zeggen dat het helemaal oké voelde. Deze man wilde ik graag terug zien.

Via ’n sms liet hij mij weten dat hij mij bijzonder vond en mij wel vaker wilde zien. Nou, dat was dan wederzijds. Diezelfde week spraken we weer af. Hij had ergens ’n vergadering en ik moest naar Amsterdam. Uit eindelijk zagen we elkaar bij ’n AC restaurant. Ook dit keer was het helemaal prima. Terwijl wij buiten op het terras zaten kwam het op hoe nu verder.

“Ik ben toch wel duidelijk genoeg geweest” vroeg hij aan mij. Ehhh …… ik geloof van niet, want ik weet nu niet waar je het over hebt. Het kwam er op neer dat hij mij mooi en aantrekkelijk vond, ’n lekker ding (dat was dus in ieder geval wederzijds), maar ’n relatie, nee dat zag hij niet zitten. Daarvoor woonden wij toch te ver uit elkaar. Oké, die zag ik inderdaad niet aankomen. Hij vertelde dat hij het leuk zou vinden om mij weer eens te zien, maar vooral om mij eens uitgebreid te voelen (netjes uitgedrukt). En ik, ik wist het even niet.

Thuis gekomen overdacht ik de situatie. Ik had ’n aanbod voor ongecompliceerde sex, met ’n waanzinnig aantrekkelijke man. Ondertussen was mijn sexloze tijdperk gegroeid tot zo’n 6 maanden, mijn lichaam wilde wel. Maar was het ook iets voor mijn geest. Ik besloot om verder geen actie te ondernemen en te zien wat er zou gaan gebeuren.

’n Paar weken geleden belde hij mij weer op. Hoe het met mij was, of ik al ’n vriend had. Dat ik vooral moest gaan voor het ultieme, zo’n leuke vrouw als ik moest zich zelf absoluut niet te kort doen. Nou, leuk, oké en wat kan ik hier nu weer mee. Maar toch, vleide het mij dat hij toch nog eens belde.

Begin vorige week kreeg ik ’n sms van hem. Of ik zin had in ’n spannende avond. In de tussen tijd had ik weer wat emailcontacten gehad, nog ’n man ontmoet en alles was op niets uit gelopen. Ja, ik had wel zin in ’n spannende avond en ik had zeker zin in sex. En hij? Ik was voor hem die avond, dat liet hij duidelijk weten. En ik wilde wel van hem zijn.

In ‘n mail stonden instructies. Ik moest sexy gekleed zijn. Als ik bij hem aan kwam, zou de voordeur open staan en binnen zou ’n blinddoek voor mij klaar liggen. De rit duurde ruim 2 uur. Onderweg vroeg ik mij iedere keer af waar ik toch in hemelsnaam mee bezig was. Keer op keer besloot ik om te keren, maar toch reed ik door. Bij hem thuis aangekomen liep ik naar de voordeur. Die inderdaad open was. In de hal stond ’n bank, met daarop ’n blinddoek. Ik trok mijn jas uit, deed de blinddoek om en ging zitten. Wachten. Daar zat ik dat in mijn zwarte sexy jurk met daaronder prachtige nieuwe schoenen met zeer hoge hakken. Ik voelde mij mooi en sexy en …..dit was zo superspannend! Met kloppend hart wachtte ik af, tot dat ik gehaald werd. Ik hoorde ’n deur open gaan en rook zijn aangename lucht. Ik werd gezoend en ook dat voelde fijn. ’n Hand pakte de mijne, ’n andere hand dwingend in mijn zij. Toen werd ik de woonkamer ingeleid. Hij fluisterde in mijn oor dat ik er prachtig uit zag. Ik kon gaan zitten. Voor mij voelde ik het vuur van ’n open haard………………..

Wordt vervolgd.

Lees verder!

geplaatst door FemaleBlogger



dinsdag 17 november 2009

Vrienden, Familie en de Liefde

Het is best een opgave om een goede balans te vinden tussen het besteden van aandacht aan vrienden, familie en een partner. Ik ken veel mensen die er moeite mee hebben en ook ikzelf heb periodes gehad dat ik het idee had mijn omgeving te verwaarlozen. Het overkomt iedereen waarschijnlijk wel eens, maar sommige mensen lukt het wel héél goed om er een potje van te maken.

Vorig jaar heb ik een paar maandjes wat met iemand gehad die ik via internet had ontmoet. Bij de eerste date vonden we het allebei al jammer dat er een einde aan kwam. Maar omdat hij nog een verjaardag had ’s avonds is hij toch maar na een gezellig etentje vertrokken. We hebben gezoend bij het afscheid en meteen afgesproken om elkaar een paar dagen later weer te zien. Bij die tweede date waren we al nauwelijks meer bij elkaar weg te slaan, met name in lichamelijk opzicht. Toen ik met hem meeging naar huis lag er een rode roos op het hoofdkussen van “mijn” kant van het bed en er lag een kaartje bij waarin hij me een aangenaam verblijf bij hem toewenste.

Na een paar weken, toen het nieuwe er een beetje af was, bleek dat we eigenlijk niet zo heel veel stof hadden om over te praten, dat we toch ook in aardig wat opzichten heel verschillend waren en de gedachte werd ook vrij snel uitgesproken dat het van beide kanten niet veel meer zou worden dan vriendschap. Maar zolang we allebei niemand anders hadden, mocht het ook van beide kanten wel een tijdje bij friends with benefits blijven. We hebben dus nog wel wat gezellige avondjes en nachten met elkaar doorgebracht, terwijl we allebei ook gewoon weer op de site actief waren en een nieuwe liefde zochten. Hij vond die het eerst. Ik was op een gegeven moment bij hem en toen we in bed lagen bij te komen van de inspanning van vlak daarvoor, vertelde hij me dat hij de avond ervoor een date had gehad met een erg leuk meisje. Hij zou haar zeker vaker gaan zien en had meteen een erg goed gevoel bij haar. Ik vroeg me af wat dan zijn motivatie was om nog met mij in bed te liggen en wat zij ervan zou vinden als ze dit wist. Maar ja, niet mijn probleem vond ik toen. De dag erna kreeg ik een telefoontje dat het meisje in kwestie nu toch echt zijn vriendin was nu ze elkaar weer hadden gezien en dat de benefits bij onze vriendschap dus voorbij waren. Geen probleem. Had ik aan zien komen, stond ik achter en bovendien hebben we een leuke tijd met elkaar gehad.

In de maanden erna hadden we steeds minder contact en op een gegeven moment liep een telefoongesprek zo stroef dat ik er niet echt veel plezier meer in had. Hij kon het over niets anders hebben dan zijn nieuwe vriendin en hoe druk hij wel niet was met heen en weer reizen tussen zijn woonplaats, werk en haar huis. Hij moest namelijk altijd naar haar toe, hij was zelf bijna nooit meer thuis. Ook niet meer online, ook daar had hij geen tijd meer voor. Ik vroeg me toen af of al dat klagen betekende dat hij niet gelukkig was, of dat het een soort van verontschuldiging was voor het feit dat we elkaar niet veel meer spraken.

Tussen toen en nu is er veel gebeurd in mijn leven. Afgestudeerd, nieuwe woning, verschillende dates, 1 vriendje, het overlijden van mijn vader en een nieuwe baan. Van al deze dingen heb ik hem op de hoogte gehouden, meestal via een gezellig mailtje (behalve dan die keer dat mijn vader overleed natuurlijk, toen was het mailtje minder gezellig). En overal kreeg ik een korte reactie op, maar weinig input voor onze zogenaamde vriendschap. Tot een paar weken geleden…

Lees verder!

geplaatst door Lostgirl



zondag 22 november 2009

Van champagne en krenten

Een paar seconden lang was ik tamelijk verbijsterd nadat de beller zijn naam had genoemd. Hij, op zijn beurt, had gedacht dat ik meteen een naam aan zijn stemgeluid zou kunnen koppelen, maar zo’n goed geheugen heb ik nu ook weer niet. We zijn dan ook wel één hele avond met elkaar op stap geweest, een kleine driekwart jaar geleden en dat was voor mij echt geen reden om bij te houden in mijn korte termijn geheugen.

Hij had mij destijds uitgenodigd voor een etentje en daar ben ik meestal wel voor te porren. Iets voor de afgesproken tijd reed ik de opgegeven straat in, zoekend naar een restaurantje en toen dat niets opleverde ging ik over op het zoeken naar een huisnummer. Dat bleek een enorm schoolgebouw te zijn, waarvan slechts een gedeelte verlicht was. Het deed mij denken aan het ROC in Rotterdam, waar ik jaren geleden regelmatig kwam: de horeca vakopleiding met restaurant, waar je voordelig kon eten en waar ik destijds graag gebruik van maakte. Dit bleek ook zoiets, zij het in een andere stad en in een ander deel van het land.

Er stond een schimmige meneer in de schaduw van de deur, die mij onmiddellijk aansprak nadat ik was uitgestapt. De foto die ik van hem had ontvangen in de mail bleek niet recent te zijn genomen, maar ach: mijn foto’s lijken ook nooit langer dan een etmaal op mijzelf….. Alsof het een geheime missie betrof loodste hij mij snel door een paar lange gangen door de school en we kwamen terecht in een heel aardig opgezet en half bezet restaurant met keurig aangeklede jongens en meisjes die hun uiterste best deden het ons naar de zin te maken. Het lag zeker niet aan hen dat de sfeer veel weg had van een doorgangshuis, waar mensen zo snel en voordelig mogelijk een warme hap naar binnen proberen te werken, sommigen met een krant of boek op tafel. Op zich heb ik helemaal geen bezwaar tegen een dergelijke uitnodiging, maar wel wanneer de gastheer na afloop betaalt met waardebonnen! Echt heren, dat is een afknapper van jewelste voor een eerste date. Absoluut not done! Voor de rest zaten we ook niet bepaald op dezelfde lijn qua levensstijl, dus werd eendrachtig besloten het bij een eenmalige ontmoeting te laten.

En nu dus weer een telefoontje. Hij had aan mij moeten denken en wilde het graag nog eens proberen, dit keer zonder waardebonnen en in een echt restaurant. Op zich geen slechte poging, mits we elkaar voor de rest aardig hadden kunnen vinden. Hij had bezwaar tegen carrièrevrouwen en ik houd wel van een promotie op zijn tijd. Ik heb geen bezwaar tegen zuinig leven, maar af en toe moet je kunnen spenderen en dat zag hij niet zitten. Met de smoes dat ik ondertussen voorzien was heb ik de uitnodiging afgeslagen, waarop tamelijk laconiek werd gereageerd. Hetgeen mij het gevoel gaf dat er een oud adressenboekje werd afgewerkt in de hoop op geluk.

Afgelopen week was ik te gast bij mijn oudste vrienden, die in het huwelijksbootje zijn gestapt. Ze weten alle koopjes te vinden die er te scoren zijn, krijgen het voor elkaar voor bijna niets de hele wereld af te reizen en weten af te dingen in winkels op een manier waar ik jaloers op ben, maar nu vieren ze al bijna een hele week feest, omdat ze zijn gaan trouwen. Het eten, drinken, de kleding, de kapper, de sieraden: alles is van topkwaliteit! Ze zitten dan weliswaar graag voor een dubbeltje op de eerste rang, maar ze weten ook te genieten van het leven en af en gierig zijn ze nog nooit geweest. En bij hen drink ik voor de eerste keer champagne die ik echt lekker vind.

Natuurlijk heb ik wel vaker champagne voorgeschoteld gekregen, maar smakelijk vond ik het nooit. Zurig, teveel prikkels, te weinig prikkels, flauwe appelsap ……. Deze champagne is subliem met een toets van bitter in de afdronk en een lust naar meer van ditzelfde, aan welke wens met plezier voldaan word door de bruid. Zij en haar kersverse gom genieten van het feit dat ze mij kunnen laten meegenieten van dit lekkers. Niet alleen ik, maar ook alle buren krijgen een fluitje te proeven, want plezier is pas echt leuk wanneer je het kunt delen en dat doen ze met gulle hand. Dat ik een paar uur later met de gom bezig ben om uit te zoeken waar hij de goedkoopste printerinkt kan bestellen, omdat het afdrukken van foto’s inkt vreet is een genoegen en heeft nergens de reuk van overdreven zuinigheid.

‘Groen leven’ noemen ze het tegenwoordig. ‘Bewust leven’ is ook zo’n term. Vroeger, heel vroeger, dumpte een oom die werkte bij heel rijke mensen een paar keer per jaar heel bewust een grote zak met rijkemensenkleren bij mijn grootmoeder, waar de hele familie uit kwam grasduinen. Vaak zaten de prijskaartjes er nog aan. Het enige groen dat ik kende kwam van de jaloezie, wanneer een nichtje net even eerder een paar schoenen uit de zak wist te halen dan ik zelf. Het groen waar ik nu graag gebruik van maak heeft te maken met tanken, dat ik doe in een stad waar ik regelmatig kom en waar de benzine 9 cent per liter goedkoper is dan in mijn dorp, ondanks de kortingskaart die ik heb. Daarnaast kies ik heel bewust voor een parfum dat bijna nergens te koop is, maar dat ik toevallig veel beter vind dan alle andere merken. De geur is opvallend anders en dat ik er moeite voor moet doen om het via via te bestellen maakt de pret alleen maar groter. Het feit dat mijn vriendinnen daar een beetje jaloers op zijn is uiteraard een verhoging van de feestvreugde. Dat ik wel heel veel keren voordelig moet gaan tanken om de kosten voor dat parfum te compenseren maakt niet uit, het is levensvreugde.

Bijna iedereen zal wel eens gehoord hebben van het feit, dat juist in tijden van crisis en oorlog de lippenstiften niet zijn aan te slepen. Zelfs heb ik wel eens gehoord dat in het Amerikaanse leger (of was het nou in Engeland?) een lippenstift tot de standaarduitrusting werd gerekend voor de vrouwelijke soldaten en officieren. Dat heeft toch wel iets. Champagne voor de ziel. Dus ik tank voordelig, gebruik spaarlampen, hou van kortingsbonnen en hergebruik bijna alles behalve het toiletpapier, maar geniet ongegeneerd van luxe wanneer het kan (en soms ook wanneer het eigenlijk niet kan) en dan het liefst niet alleen. En ja: natuurlijk gaat de wereld ten onder, ooit, maar laten we dat dan ook maar bewust doen en zingend mee ten onder gaan.

Lees verder!

geplaatst door 4Cate



donderdag 12 november 2009

Op z'n hondjes

Onlangs had ik een seksuele ervaring. Beroepshalve was ik teksten over honden aan het bewerken. Het ging over wetenschappelijk onderzoek naar de invloed van voeding op het immuunsysteem van honden in het algemeen en meer specifiek op de prestaties van werkhonden en de voortplantingscapaciteiten van fokteefjes.

Het was een technisch verhaal vol met termen uit de voedingsmiddelentechnologie en de veterinaire praktijk, geïllustreerd met een verhandeling over immuuncellen en hun functie. Een bloedserieus onderwerp, dat nauwgezet moest worden uitgewerkt. Maar geen artikel is overtuigend zonder voorbeelden uit het dagelijkse leven en suggesties voor de aanbevolen werkwijze. Aldus maakte het technische gedeelte een shift naar de praktijk en ik raakte verzeild in een gedetailleerde beschrijving van geslachtsgemeenschap tussen honden; tophonden welteverstaan. Die doen "het" niet zomaar met elkaar; nee, ze worden planmatig ingezet voor het fokken van pups, waarbij wordt gestreefd naar verbetering van het ras. Om de kans op bevruchting te vergroten, moet de dekking plaatsvinden op een bepaalde datum.

Soms hebben de honden er op dat moment even geen oren naar; als het mannetje – hoe is het mogelijk – onverhoopt geen zin heeft, wordt hij door het baasje of zo nodig door de dierenarts een handje geholpen. Heeft het vrouwtje geen zin, dan wordt ze – het zal niet waar zijn – gedwongen. In elk geval is het verstandig om het teefje een muilkorf en een leiband om te doen, zodat ze de reu niet verwondt wanneer ze zich al dan niet terecht onheus bejegend voelt en hem probeert te bijten.

Aangezien ik gewoonlijk niets te maken heb met honden of met fokkerijen, moest ik me nader in de stof verdiepen om er een kloppend geheel van te kunnen maken. En even later zat ik te kijken naar plaatjes van copulerende honden, met de trotse eigenaars ernaast om de boel te begeleiden. Sexy? Eh nee, niet echt… eerder mechanisch: produceren zullen ze, de honden! Ik had meer met ze te doen dan dat ik er rode oortjes van kreeg.

Helaas, zou ik bijna denken. Want deze ervaring met seks was slechts van droog papier.

Lees verder!

geplaatst door Paloma



zondag 22 november 2009

Datingsites

Als je gaat grasduinen tussen de datingsites, dan merk je verschil.

De ene heeft heel veel leden, de andere minder, sites de duurder zijn hebben een ander publiek dan goedkopere, mensen die het gratis uitproberen, wat zijn dat voor mensen?

Hebben die het geld er niet voor over, of hebben ze een andere reden?

En als ze niets hebben ingevuld? Hoe moet je er dan achter komen wat je voor vlees in de kuip hebt?

Foto's geven een beeld, maar hoeveel zegt dat? Uitstraling ontsnapt vaak aan de foto, en de ene foto van dezelfde persoon geeft een heel ander idee dan de andere.

Kortom, ga maar een beetje op je gevoel af, op zoek naar een speld in een hooiberg.

Als het klikt, voelt het als een lot uit de loterij, daar gaan we allemaal voor.

Lees verder!

geplaatst door EvavanBaar



maandag 9 november 2009

Gewapend ten strijde

Ik voel me nog steeds ongemakkelijk als ik jouw naam op m’n beeldscherm zie. Menigmaal verlaag ik mezelf door werkgerelateerde emails ook te voorzien van persoonlijke vragen: zo kun je deze niet uit de weg gaan. Natuurlijk schiet ik er niets mee op; ik word alleen maar meer teleurgesteld.

Toch zie ik overal ‘de tekenen’. Gistermiddag was ik bij een parfumerie. De caissière had precies dezelfde achternaam als jij. Op de radio hoor ik de laatste tijd steeds jouw woonplaats voorbijkomen in de file berichten. En heel verrast ben ik als ik een elektronische nieuwsbrief van m’n werk ontvang. Blijkbaar steunt onze CEO een goed doel in samenwerking met -jawel- jouw bedrijf! Ik stuur het bericht naar je door, tevergeefs wachtend op die ene reactie.

De telefoon gaat. Ik kijk naar het display. Ik herken het nummer direct: het begint immers met mijn geboortedag en -maand. Ik haal één keer diep adem en neem op. Jij bent het niet; het is je baas. Hij wil deze week langskomen voor een klanttevredenheidsonderzoek, of ik daar aan wil meewerken. Ik stem toe en we maken een afspraak voor de volgende dag.

Lichtelijk zenuwachtig zit ik met hem aan tafel. Er is iets aan die man wat me tegenstaat. Al is het alleen al omdat hij zijn flink kalende kruin probeert te verbergen door er een flap haar als het ware overheen te draperen. Het is zo duidelijk zichtbaar, dat ik niet begrijp dat hij dat doet: iedereen ziet het en heeft het er ook over. Maar het is niet alleen zijn uiterlijk dat me stoort: zijn uitstraling staat me ook niet aan. We hebben al vaker samen rondom deze tafel gezeten, dus ik weet goed wie ik tegenover me heb zitten. Ik begin het gesprek door mede te delen dat mijn emailadres gewijzigd is vanwege m’n naamsverandering. Net zoals een ieder feliciteert ook hij mij met m’n huwelijk. En ook de wederreactie is hetzelfde: hij verontschuldigt zich als ik vertel dat ik nu mijn meisjesnaam weer draag. De enquête duurt welgeteld 15 minuten, maar toch zitten we bijna een uur om tafel. Al met al hebben we een verrassend leuk gesprek, al merk ik wel dat ik behoorlijk hyper ben.

Als ik thuis ben stuur ik jouw een email via één van de bekende netwerksites. Ik vertel dat het gesprek goed verlopen is en dat ik hem niets over ons verteld heb, dus dat jij je geen zorgen hoeft te maken. Je reageert direct. Je baas had blijkbaar nog geen voet over de drempel gezet of hij had jouw al gebeld. Hij maakte goed duidelijk wat de gevolgen voor jou binnen het bedrijf zouden zijn als er wat tussen ons zou gebeuren.

Blijkbaar weet hij wat, waar is dit anders op gebaseerd?

Ook waarschuwde hij je voor mij: ik was immers ‘een vrijgezelle vrouw op oorlogspad‘! Oh ja, en dat hij geen ‘gevaar’ liep omdat hij in een andere fase van z’n leven zat. Eerst ben ik erg boos: waar haalt hij het lef vandaan? Daarna moet ik lachen: dacht hij soms dat hij maar íets in de buurt kwam van dat soort man waar ik op val? En die zogenaamde fase waar hij het over had? Pfff…de ontkennings-ik-word-kaal-fase ja!

Lees verder!

geplaatst door Vlinder



maandag 23 november 2009

Taboe

Dit weekend had ik een prettig gesprek met een lotgenote. Laten we haar Annet noemen. Annet is – net als ik – 36 jaar, single en kinderloos. En – net als ik – ziet zij dit gegeven meer als haar lot dan als het resultaat van een bewuste keuze. We waren het erover eens dat niet alles in het leven maakbaar is. En dat op deze conclusie nog steeds een taboe rust.

Annet had besloten haar leven rigoureus op zijn kop te zetten. Huis verkopen, baan opzeggen, de wijde wereld aan haar voeten. Ze verklaarde haar besluit in eerste instantie met ‘nu kan het nog, ik heb geen man, geen kinderen, ben nergens aan gebonden’. Even doorvragen leerde dat Annet eigenlijk van een nood een deugd maakte. Liever had ze die man en kinderen wel gehad. En nu moest er iets gebeuren met haar leven. Ze zat vast. Jarenlang in hetzelfde slaapdorp, jarenlang dezelfde werkgever. Een vader voor haar kinderen kon ze niet afdwingen, maar ze kon wel het heft in eigen handen nemen wat al het andere in haar leven betreft.

Ik begreep Annet. Heel goed zelfs. De schapen bevinden zich bij Marjelle ook wel zo ongeveer op het droge. Eigen huis, prima baan, sociaal leven. Hoe verder? Ook ik wil het liefst een leuke vent op de bank en dan samen eens gaan nadenken of we ook nog kroost willen maken. Zet kinderen op de wereld en je hebt voor jezelf een levensdoel gecreëerd. Maar de man, waarvan ik inmiddels heb besloten dat hij bij die kinderen hoort, dient zich maar niet aan. En ja, wat doe je dan in de tussentijd met je leven? Ik blijf nog steeds wachten. Maar Annet besloot dat ze op haar 40e niet wilde concluderen dat haar leven de laatste jaren stil had gestaan. Dappere Annet.

Het was fijn om alles zo open met een ander te kunnen bespreken. Er rust een taboe op hardop zeggen dat je leven niet is zoals je zou willen dat het was. Alles is maakbaar. En als je het niet maakt, ben je niet geslaagd. Annet begon zich steeds meer te berusten in haar lot. ‘Misschien is mijn doel in het leven wel iets anders dan het grootbrengen van kinderen. Misschien vervul ik de moederrol nu al op zoveel andere manieren en moet ik me juist veel meer op mezelf gaan richten.’ Annet gaat op zoek. De wijde wereld in. En Marjelle? Marjelle gaat eens goed nadenken over het gesprek dat ze met Annet heeft gehad.

Lees verder!

geplaatst door Marjelle



maandag 9 november 2009

Ze zegt dat ik niet gelukkig ben...

Sinds kort heb ik een personal coach. Een ongevraagd cadeautje van mijn baas, zomaar gekregen bij mijn laatste promotie. Ik zal er beter van gaan functioneren, is het idee.

De coach krijgt al binnen een maand een heel ander idee. Het professioneel functioneren loop wel, naar haar idee. Mijn persoonlijk leven vindt zij veel interessanter, want volgens haar ben ik niet gelukkig. Dat zij mij in de regel ziet na een lange werkdag met allerhande ongein, waar zelfs een Ratelband een verminderd ‘Tjakka’ gevoel aan zou overhouden, is bijzaak.

Ik moet wel ongelukkig zijn, want ik ben niet in het bezit van een partner M/V. Een inwonende kat mag niet meetellen en dat ik dagelijks overhuis kom bij diverse buren, hoe laat ik ook thuis kom, telt ook al niet mee. Nee, er zal een huis moeten worden gedeeld wil ik echt gelukkig kunnen worden en daar moet ik voor worden opengesteld.

Nu kan ik mezelf nog herinneren dat ik jarenlang een stevige relatie heb gehad, met ups en downs, vliegend serviesgoed, gigantische bossen rozen, apentrotsmomenten en minstens zoveel achter-het-behang-plak-momenten van beide kanten. We waren wisselend dik of dun en gingen daar ook samen weer doorheen. Maar de gelukzaligheid, bij vlagen dan, van de eerste jaren overleefde het dagelijks leven echt niet. En toch bleven we bij elkaar, want we konden elkaar zo goed lijen en alle andere mogelijke partners hadden net niet dat je-ne-sais-quoi. Boven alles konden we zo verdullemes trots zijn op elkaar en dan die humor!

Als dat geluk is, ja dan mis ik dat. Maar ben ik daardoor per definitie ongelukkig?

Een soms wel / soms niet vriendin van mij wilde ook weer gelukkig worden. Haar ex was ontzettend opgeknapt sinds de scheiding en wilde van geen vrouw meer weten, maar zij wilde koste wat kost weer een man in haar leven en in haar huis. Laten we eerlijk zijn: wanneer een vrouw iets persé wil, dan lukt haar dat ook en zo leerden wij Rob (gefingeerde naam hoor) kennen. Een beer van een man, vriendelijk, veel van de wereld gezien, zeer goede baan en een aantal van ons werd ter plekke jaloers: Rob had alleen oog voor haar. Ze was lief voor hem en ze gingen trouwen, binnen een paar maanden al. Achteraf gezien voelen we ons wat schuldig, hadden we hem moeten waarschuwen? Maar zou hij ons hebben geloofd?

Zij bloeide op, het geluk straalde van haar af. Hij begon stil te worden in gezelschap en leek na een jaar of drie een schaduw van zichzelf.

Al met al heeft het vijf jaar geduurd, want blijf-van-mijn-lijf huizen voor mannen zijn er niet. Zeker niet wanneer ze bijna twee meter lang zijn, fors gebouwd en een topfunctie bekleden. Wie zou hem serieus nemen? Rob is nu alweer een tijdje alleen en daar erg gelukkig mee.

Zelf ben ik ook alweer een behoorlijke tijd alleen en daar bij vlagen erg gelukkig mee. Het valt niet mee om jezelf een bord naar je hoofd te gooien, maar in stijgende verwondering naar jezelf kijken bij een stommiteit lukt aardig. Zitten al mijn deuren werkelijk potdicht richting relatie M/V? Tuurlijk niet, ik heb niet voor niets een logeerplek gemaakt in mijn huis en nog redelijk zooivrij ook (Wel even een uurtje van tevoren bellen graag …)

Zou ik er gelukkiger door worden wanneer vrienden veranderen in minnaars? Waarschijnlijk niet, minnaars zijn van die voorbijgaande schepen en vrienden zitten verankerd in je hart.

Geluksgevoel.

Had het de afgelopen week bij vlagen toch wel dagelijks. Ondermeer toen ik net niet in een greppel kieperde nadat TomTom de weg kwijtraakte in de duistere bossen bij Ypenburg (en ik dus ook) en na een minutenlange strijd de achterwielen hun grip weer vonden. Mens, wat zit je dan even later weer ontzettend opgelucht en gelukkig weer op de grote weg, richting snelweg! Wel jammer, dat er dan bij thuiskomst niemand is om de opluchting en het avontuur mee te delen.

Gelukkig zijn, dat is volgens mij een besluit dat je neemt en dat niet afhankelijk is van een al dan niet inwonende partner. Die kan dat geluksgevoel wel verhogen natuurlijk.

’T Is nogal wat waar ik die toekomstige partner van mij mee opzadel. Ga d’r maar aanstaan om een in potentie gelukkig mens gelukkiger te maken.

Komt die mens eindelijk aan mijn deur, krijgt ie meteen een plakselpot en een rol behang aangereikt om mij achter te kunnen plakken op drammerige dagen (die we allemaal hebben, jullie ook!). Zal’m gaan brommen geen klusjesman te zijn, krijgt ie te maken met mijn af en toe onuitstaanbare gevoel voor humor of trakteer ik hem op mijn eigen versie van een nummer van Melissa Etheridge, omdat ik de Carmina Burana niet uit mijn hoofd ken.

Maar de hamvraag is en blijft (ook voor de vegetariërs onder ons): Wat kan ik doen om die andere mens op onbewaakte momenten te laten grinniken van geluk, rond te laten lopen met een big smile om iets dat niet te benoemen is of zich naar ‘ons plekkie’ te laten haasten om een gevoel van trots op een prestatie of idee te delen en daardoor te vergroten?

En dat heeft helemaal niets te maken met een spic en span huis of persoonlijke uiterlijkheden.

Maar wie ben ik?

Lees verder!

geplaatst door 4Cate



woensdag 11 november 2009

X-factor?

Afgelopen weekend maar weer eens voor de tv gehangen, voelde me vreselijk beroerd dus wat doe je dan......kopje thee en de tv aan.....en wie zag ik 2 programma's achter elkaar? Henkjan Smits...Henkjan Smits wordt tegenwoordig overal voor ingezet. De 'Idols'-juryvoorzitter mocht zelfs bepalen of onze premier de X-factor bezit. En wat schetste mijn verbazing? JP heeft het, volgens HJ! Onze premier mag dan in waarde zijn gestegen door zijn betrouwbaarheid en eerlijkheid en het redden van ons land uit een economische malaise, maar om hem nou de X-factor toe te bedelen, dat raakt kant nog wal. Nu mag bij de Wildcard weggeven voor Popstars en is hij de host van het beste idee van Nederland.....met andere woorden de man is het testbeeld van SBS, wat Carlo Boszhard in het weekend voor RTL is.

Met dit verschil dat Carlo wel kan presenteren maar goed.....smaken verschillen maar goed ik dwaal af.....waar was ik ....o ja onze minister

president.

Afgelopen weken is zijn naam 1 van de meeste genoemde in Europa JP, door onze knuffel-Marokkaan Ali B ook wel omgedoopt tot 'fijne gozer', heeft nog steeds een ietwat slungelig voorkomen en een nerd-achtig uiterlijk en alles behalve sexappeal, waar de X toch echt voor staat.

In het programma X factor mag hij zijn scherpe oordeel vellen over veelal zielige kandidaten die bewust aan de jury worden vertoond, ook al hadden zij niet eens door een voorselectie heen gemogen. Maar het leedvermaak in deze grote 'patsboemshow' maakt het programma ook weer leuk en het is uiteindelijk aan de kandidaten zelf dat zij zich zo voor gek laten zetten. Nederland kijkt massaal en de show is een groot succes.

Dit geldt ook voor het über-burgelijke Boer zoekt vrouw een laatste redmiddel voor een geïsoleerde boer op zoek naar een boerin. De boeren

bezitten meestal hoogstens een X-'tractor'. er zit namelijk weinig sexappeal tussen de agrarische kandidaten. Maar misschien denkt HJ ook hier anders over?

Hoe zit het eigenlijk met de X-factor van HJ zelf? Wat maakt HJ nou zo speciaal dat hij zich over alles en iedereen mag uitspreken? Welke

wapenfeiten heeft HJ op zijn naam staan? Volgens mij is HJ een oud-Artist & Repertoire-manager en heeft hij best verstand van muziek. En ik geloof ook dat hij kan horen of iemand wel of niet geschikt is voor dit vak. Maar of hij de X-factor heeft? Ik moet eerlijk zeggen dat ik bij hem geen enkele X kan ontdekken. Dat is dus een troost voor alle afgewezen kandidaten, met helemaal nix kom je ook heel ver...

Mijn X-factor staat tegenwoordig alleen nog maar in het neklabel van mijn kleren als ik niet uitkijk met de wijntjes of te vieren, om verdriet bij te hebben of voor de gezelligheid dan is het binnenkort drie keer X!

Wie hebben die X dan wél? Bos? Nee! Rutte? Nee! We moeten erkennen dat de enige uit de politiek met een X-factor ons veel te vroeg is ontvallen: Pim had de X in optima forma. Nu moeten we het stellen met X-loze mannen.

Wie er straks ook aan de macht komt, het wordt grijs en grauw. Wanneer komt die regenboog eens langs? Op wie kunnen wij straks trots zijn als hij in den vreemde buitenlandse 'regeringslijders' ontmoet?

Maling aan de X-factor.....Die is weggelegd voor Robbie Williams en George Michael en die dragen niet bij tot een beter Nederland.....

Ach wat een zure blog is dit aan het worden.....snel een laatste kop thee, blik werpen op de nieuwe foto's van mijn dochter en mijn bed in, het is al laat en morgen weer vroeg op. Nog steeds wat ziek hoop dat het snel beter gaat.

Liefs en dikke kus

Lees verder!

geplaatst door Sebastiaan



dinsdag 10 november 2009

Spannende date, het vervolg?

Mijn vorige blog, ik vond het maar wat spannend om deze te plaatsen. Bewust ’n link naar m’n profiel, het was namelijk ’n beetje stil de laatste tijd, qua reacties. Ik heb het geweten, af en toe moet je blijkbaar ’n beetje de boel op stoken om wat leven te krijgen. Veel reacties gehad, niet allemaal positief, maar ach, er gebeurde in ieder geval wat. Terwijl ik in de gaten hield hoe er op mijn blog gereageerd werd, viel mijn oog op de blog van Marjelle, haar laatste blog: Man toon initiatief! Dat zette mij toch wel wat aan het denken. Vanzelf ontstond er weer ’n verhaal. Ik geef ook gelijk maar toe dat ik het lastig vind hoe het vervolg te schrijven. Ik weet het goed gemaakt. Als ook deze saaie, sexloze blog over de 300 lezers komt, geef ik jullie het vervolg van mijn vorige date, deal?

Nu laat ik mij inspireren door Marjelle. Ik las haar blog en vond het prettig om te lezen dat ik blijkbaar niet de enige ben die dit zo ervaart. Via deze site leerde ik ’n man kennen. Ik weet dat hij mijn blogs leest en dat hij nu weet dat het over hem gaat. En toch vertel ik ook dit verhaal.

Ik reageerde op hem, ik vond zijn foto’s erg aansprekend. Niet eens ’n bijzonder mooie man, maar wel ’n bijzonder mooie uitstraling. Zijn verhaal, zijn woorden, die spraken mij nog meer aan. Hij reageerde op mijn mail en binnen no-time waren wij in ’n zeer intensief en intiem mailcontact verwikkeld. Hij nodigde mij als het ware uit om dicht bij mij zelf te blijven en te onderzoeken wat ik nu echt graag wilde van ’n man. Door het respect over en weer, door zijn ontwikkeldheid, door het juiste woordgebruik ………. Ik voelde mij steeds meer tot hem aangetrokken. Voor hem speelde er nog wat gecompliceerde factoren mee, dus ik liet het initiatief bij hem. Als hij wilde, konden wij elkaar ontmoeten. Maar, wij hadden het elkaar moeilijk gemaakt. Door zo expliciet uit te spreken wat wij bij elkaar dachten te vinden, werd de lat hoog gelegd en er kwam druk te staan op de ontmoeting.

Ik had hem gevraagd om de ontmoeting te organiseren. Liet weten dat ik overal voor open stond en dat ik mee zou gaan in hetgeen hij voor zou stellen. Hij wilde ’n activiteit. Dat vond ik helemaal prima, vroeg hem wel om rekening te houden met ’n fysieke omstandigheid van mij. Ach, reageerde hij, ik heb gezien dat er hotels in de buurt zijn met zwembaden. Oké, pak ik stiekem mijn bikini in, liet ik vervolgens weten. De dag voor onze ontmoeting liet hij via ’n mail weten dat hij toch wel ’n behoorlijke druk voelde en het lastig vond om te beslissen wat te doen. Ik vond dat jammer, maar snapte het wel. Ik stelde voor het van hem over te nemen, maar dat wilde hij toch ook niet.

We spraken af elkaar te ontmoeten op de Veluwe, 14.00 uur op ’n parkeerplaats bij ‘n natuurgebied. Hij was precies zoals ik hem op zijn foto had ervaren, dus helemaal goed. Wat ik enorm kon waarderen is de wijze waarop hij mij begroette. ’n Mooie zoen op mijn mond, passend bij al onze woorden. Wij begonnen met ’n boswandeling. Hij had ’n wandeling uitgezocht, de blauwe route. Al snel bleek dat hij niet precies wist waar die route liep en omdat ik nog niet te lang kon wandelen, voelde ik mij genoodzaakt om goed op te letten, zodat wij niet zouden verdwalen. Dat maakte de wandeling al wat minder ontspannen. Toen wij weer terug kwamen bij de parkeerplaats en onze wandelschoenen weer uittrokken, zag ik dat hij ’n weekendtas achter in zijn auto had staan. Dit gaf mij ’n goed gevoel, ook hij was dus overal op voor bereid.

Op mijn vraag wat wij nu gingen doen, antwoordde hij dat hij dat niet wist, dat ik mocht beslissen. Ik was verbaasd. Na wat opties te hebben overwogen, bleek mij dat ik toch echt degene moest zijn die de beslissing zou nemen. Dus ’n kop koffie bij ’n restaurant in de buurt. We hebben daar ’n tijdje gezeten en het was gezellig, we waren beiden op ons gemak. Ik had gehoopt dat hij zijn gemaakte plannen weer op zou gaan pakken en zou gaan doen wat hij zich vast voorgenomen had om te gaan doen. Helaas, weer wist hij niet hoe verder. Ik had hem van te voren laten weten dat ik het niet prettig vind, ’n eerste ontmoeting bij mij thuis. Dan ben ik de gastvrouw en hij de gast. Maar door het ontbreken van enige doortastendheid bij hem, stelde ik voor naar mijn huis te rijden, om dan maar in mijn woonplaats ergens te gaan eten. Dus achter elkaar aan naar mijn huis gereden.

Ondanks de wijn die ik erbij haalde, wist hij zich niet te ontspannen en toonde nog steeds geen enkel initiatief. Van te voren had ik mij niet voor kunnen stellen wat er nog mis zou kunnen gaan tussen ons, als ik mij ook fysiek tot hem aangetrokken zou voelen, kon het mijns inziens niet meer stuk. En daar zaten we dan, bij mij thuis. Toen ik zag dat het zo’n beetje etenstijd was, realiseerde ik mij dat ik erg graag de avond voor mij alleen wilde en ik voelde geen enkele behoefte meer om samen met hem te eten.

Ik zoek dus niet alleen ’n man met ’n aantrekkelijk gebit, maar ook nog eentje die weet wat hij wil eten.

Lees verder!

geplaatst door FemaleBlogger



vrijdag 6 november 2009

Zomaar een dag...

Met al dat gedate was ik een afspraak vergeten met een van mijn drie "salsa"vriendinnen. Als boetedoening (vriendinnen gaan áltijd vóór een date met een man!) werd ik aan het kokkerellen gezet. Ik moest een gezellig etentje voor hen organiseren. Zogezegd, zogedaan. Ik laat me dan ook niet kennen, dus een appetijtelijke "gangen"maaltijd, apératief vooraf, veel wijn tijdens en likeur ter afsluiting werd door mij zonder blikken of blozen geserveerd. Mooi gedekte tafel, kaarsen, muziek.

Maar tijdens het eten wilde ik hun humor wel eens testen! Ik had een vermakelijke kenningsmakingsadvertentie uit de krant geknipt en las het met een stalen gezicht voor.

"Een Heer, een Meester zoekt een onderdanige vrouw, die hunkert naar zijn sterk sturende handen" ( 3 bedenkelijke blikken)

"Mijn wens is jouw wet".(néé he!!!!!!!)

'Ik vind het heerlijk jou op te voeden en te vormen naar hoe ik je hebben wil. Die jou laat voelen wie je bent en die totale overgave verwacht".(Gátver, ben jij helemáál gestoord!!!!)

Ik somde nog wat kwalificaties op van deze SM advertentie en gooide er met een verheerlijkt gezicht nog wat fantasietjes tegenaan en kon mijn lachen nauwelijks bedwingen. Hun reacties waren vol afgrijzen, afwijzingen, het hele arsenaal kwam voorbij. Bovendien vonden ze mij niet geschikt als het onderdanige type! Toch jammer! Je schijnt alles in het leven te moeten meemaken, behalve incest en volksdansen, las ik laatst...

Het had trouwens toch niet gekund, want de vrouw in kwestie mocht niet ouder dan veertig jaar zijn (daarboven zijn ze niet meer kneedbaar kennelijk) en niet jonger dan achttien jaar (in verband met pedofilie, denk ik)

Dan maar eens gemaild met een enthousiaste vriendin die van de Damesliefde is. Die is óók gaan daten opeens op haar 68ste!! Voorlopig vindt zij vrouwen van haar leeftijd, brrr,…..niet aantrekkelijk meer (behalve mij, maar ik ben van de Herenliefde tot haar spijt.)

Ze wacht nu op vele toenaderingspogingen van leuke jongere vrouwen (gek he, altijd weer die leeftijdsverschillen!)

Ik brand wel van nieuwsgierigheid hoe het dáár aan toegaat! Ze zou me op de hoogte houden,,,,

Wordt vervolgd

Lees verder!

geplaatst door Didian



zaterdag 14 november 2009

Ode aan Bello

Tientallen mannen ontmoet via de datingsite.

Zo ook Bello. Hij was een stuk jonger dan ik. Maar zijn foto, alleen al zijn foto raakte mijn hart. We mailden flitsend, vrolijk en ad rem. Hij was van Italiaanse afkomst en noemde me ‘Principessa’. Mijn weerstand ten opzichte van het leeftijdsverschil wist hij liefdevol te pareren: ‘we hebben toch geen relatie met elkaar?’ Ja, gewoon ontmoeten kan natuurlijk ook. Zonder enige verwachting.

Ik vertelde hem dat ik mezelf zou oppompen voor een ontmoeting. Niet doen en houd op met het gemier over leeftijden..was zijn reactie.

Ik trok toch maar mijn mooiste rok aan, maakte me zorgvuldig op en voelde me euforisch. Mijn zoon + vriendin bekeken het resultaat met enige bewondering voordat ik de deur achter me dicht trok.

Daar stond ik bij de bushalte, de rok fladderend om mijn benen en mijn handen vochtig van nervositeit. Precies op de afgesproken tijd pikte hij me op: liep om zijn auto heen om de deur voor me open te houden. Ik duwde mijn lichaam in de stoel en ontspande enigszins. Zit je goed? Vroeg Bello, hij streelde voorzichtig mijn hand. Ik observeerde tersluiks zijn innemende gezicht, dacht en voelde ‘ach’.

We aten Italiaans op een perron in een station. Perrongeluk. Een mooie naam voor een goed restaurant, de date locatie. Terwijl links en rechts de treinen voorbij flitsten vertelden wij onze verhalen. Ik genoot met ongekende intensiteit van zijn aanwezigheid: zijn enthousiasme, mimiek, ondernemingszin, toenaderingspogingen, intelligentie, elegantie, sensitiviteit, vrolijkheid en zijn milde kritiek op mijn date gedrag.

De wijze van afscheid nemen was uitermate erotiserend: zeer zachtjes zoenen en strelen op handen, gezichten. Ja….we zouden elkaar snel weer zien.

En toch is het daar niet meer van gekomen.

Zijn opmerking ‘je kunt ook 1 jaar gelukkig zijn, een aantal maanden of een paar uur’ is NU een leidraad. Mijn irreële wens – tot de dood ons scheidt / poging 2 – heb ik losgelaten

Adieu Bello, mille grazie

Lees verder!

geplaatst door Flo - 1 reactie



zondag 15 november 2009

Belofte maakt schuld

Ik geef maar even toe dat ik hartstikke hoopte dat ik de 300 lezers niet zou halen met m’n vorige blog. Ik wilde niet te vaak kijken, want iedere keer dat ik zelf het aantal check, komt er weer ’n lezer bij. En nu, moet ik tot de conclusie komen dat ik of ’n mateloos populaire blogger ben, of over ’n paar ‘fans’ beschik, die er tijd voor uitgetrokken hebben om keer op keer op mijn blog te klikken ten einde mij m’n verhaal af te ‘dwingen’. Hoe dan ook, belofte maakt schuld.

Het vervolg …………….

Daar zat ik dan. Voelde de warmte van het vuur aan mijn benen. Of ik wat te drinken wilde. Het was niet zo zeer de reis die mij dorstig had gemaakt, wel de spanning die door mijn lijf heen gierde. Ik knikte, kon geen geluid uit mijn keel krijgen. Even later voelde ik dat ik ’n glas in mijn handen gedrukt kreeg en nam ’n paar slokken water. Nadat ik het glas weer terug gegeven had, voelde ik hoe ’n stel armen mij lieten draaien en mij hielpen om te gaan liggen.

Geblinddoekt, met m’n mooie jurk, dito schoenen, kloppend hart, lag ik op ’n berenvel voor ’n open haard. Ik kon enkel maar voelen, ademhalen, ruiken, wachten ……….. Af en toe werd ik vluchtig aan geraakt, ’n kus in m’n nek, op m’n mond. Ik merkte dat ik versneld adem haalde, ik moest m’n best doen om mijn ademhaling laag te houden. Op ’n gegeven moment voelde ik dat mijn ene arm vast gepakt werd en dat ik iets om mij pols heen kreeg, ik werd vast gegespt. Vervolgens de andere arm. Daarna waren mijn enkels aan de beurt.

“Jij wilde toch nergens over gaan” fluisterde hij in mijn oor ………

De spanning begon langzaam weg te ebben, ik kon ook nergens over gaan, besloot mij over te geven. Wat volgde was het meest erotische en bijzondere dat ik ooit heb mee gemaakt. Het was mooi, verrassend, warm, opwindend ………. Maar bovenal was het genieten, ’n roes van voelen.

Tijdens de rit terug naar huis, was ik alles aan het overdenken. Naast al het mooie dat ik had ervaren, voelde ik iets, waar ik echt over na moest denken.

Voor deze avond had ik besloten dat ik het anders zou gaan doen. Niet meer op zoek naar die ene, maar genieten van het vrijgezelle leven. Alles in mijn leven klopt en voelt goed. Mijn ‘quest’ naar die ene persoon, met wie ik graag oud zou willen worden, had tot dat moment niet het gewenste resultaat gehad. Daarom had ik besloten het roer om te gooien, niet meer op zoek, genieten van alles wat ik wel heb en als ik zin had in lichamelijk contact ………… Het leek mij, voor die avond, die ideale wijze om op alle fronten gelukkig te zijn. En toch knaagde er wat van binnen. Deze ervaring was de allereerste keer voor mij, dat ik sex had, enkel om de sex. Tenminste, dat ik ook wist dat het met deze persoon niets meer zou gaan worden dan ’n vriendschappelijk contact. De ontdekking was dat ik het gevoel, mijn gevoel miste, die extra dimensie, die maakt dat intimiteit echt bijzonder is, je volledig raakt.

Ja, dit was prachtig, voor herhaling vatbaar, maar dan wel met degene bij wie ik wil ZIJN.

Lees verder!

geplaatst door FemaleBlogger



woensdag 25 november 2009

KEUZES

Iedereen heeft zo zijn eigen normen en waarden. Regels die je zelf hebt bedacht of die je zijn opgelegd door de maatschappij, door de cultuur, je geloof of door je ouders.

Soms kun je er in vastzitten en soms is het moeilijk deze los te laten. Hoe beïnvloedt het jouw gedachte over datingsites. Wat doe je bij de eerste date. Duik je meteen het bed in of wacht je nog even. Ga je verder dan alleen het man-vrouw patroon. Hoe denk je over bi-sexualiteit en over homosexualiteit.

Zijn je normen en waarden nog wel van deze eeuw?

In "Orgy of tolerance" tekent Jan Fabre een uitzinnig portret van de extremist van de 21e eeuw: de consument. Hij is gewapend met betaalkaarten en winkelwagentjes en laat een spoor na van vernielzucht en verspilling. De consument gaat zich te buiten in een orgie van koopzucht en seks, in een niet aflatende zoektocht naar instant genot. Ze zijn slaven van hun koopgedrag, worden gestuurd door reclameboodschappen en zijn de gewillige slachtoffers van de terreur van markt en media.

Ik heb dit stuk gezien van hem gezien. Het ene moment kreeg ik een gevoel van benauwdheid en het andere moment een gevoel van humor. Heeft hij gelijk? Zijn wij voortdurend op zoek naar instant genot? Zijn we het ons wel bewust waar we mee bezig zijn? Of lopen we iedereen maar achterna denkende dat het bij deze tijd hoort.

Af en toe weet ik het niet meer en ga toch maar door met "mijn" zoektocht.

Lees verder!

geplaatst door Single-in-the-city



zaterdag 28 november 2009

Goedschijnheilig schoentje zetten

Kinderen zijn meesters in het slechten van culturele en religieuze grenzen, wanneer het hen zo uitkomt. Een groot deel van de kinderen waar ik mee werk moet van huis uit niets hebben van het christendom, ziet moeders buitenshuis met hoofddoek getooid en krijgt in deze tijd van het jaar een vers geslacht schaap op tafel. Ondertussen hebben ze alle schoenen verzameld die ze kunnen vinden en die gedeponeerd bij zoveel supermarkten, waar brave kinderen hun schoen kunnen zetten om daar vervolgens uit gulle middenstandshanden vanonder een nepmijter een verrassing te mogen ontvangen. Moeten we daar moeilijk over doen?

Als zeer Hollands kind huppelde ik ook van Sinterklaasfeest naar Zwartenpieteninstuif en wat er dan ook meer bedacht werd door de diverse jeugdverenigingen en werkgevers van ouders en ongetrouwde verwanten. Vooral dat feest op de werkplek van mijn vader was altijd weer een heel avontuur! Aanvankelijk achterop en later op een eigen fietsje moesten we helemaal de stad uit, langs een enge sloot en altijd in het donker, want op de een of andere manier kon de Sint nooit bij daglicht pakjes uitdelen….. Maar het moet gezegd: er werd geen verschil gemaakt tussen de kinderen van de directeur en de kinderen van de tuinharker, want we kregen allemaal hetzelfde.

In mijn omgeving begint de aloude traditie toch weer in ere hersteld te worden en daar ben ik best content mee, want ik hou van traditie. Vooral wanneer het een leuke is. Zo heeft één van de buurmannen al een biertje in zijn schoen gevonden (bleef buiten staan, vanwege verregaande viezigheid die niet binnen mocht van zijn vrouw) en vond ik een bak aardbeien aan mijn deur hangen met een pietensticker erop. Het blijft leuk.

Leuk is het niet altijd.

Niet alleen kinderen kunnen knap schijnheilig zijn rond 5 december, ook volwassenen kunnen er aardig mee uit de voeten. Die zetten hun schoenen niet bij de supermarkt, maar onder verschillende bedden in de hoop dat er niet binnen afzienbare tijd weer een extra kinderhand moet worden gevuld. Een vriend van mij had eindelijk rust gevonden in een stabiele relatie, dachten we. Leuke vrouw, geen bezwaar tegen oude vrienden en bekenden, wat kan er mis gaan? Er zijn kinderen, dus worden er fanatiek schoenen gezet. Ook door de ouders.

Mama vond in deze sinterklaastijd op een morgen, netjes ingepakt, de trouwring van papa terug met in dichtvorm een excuusbriefje dat hij na de kerst ergens anders gaat wonen. Ze belde mij op, omdat papa onbereikbaar bleek en zij er helemaal niets van begreep. Zou het een zeer ongepaste surprisegrap zijn? Maar zoiets doe je toch niet!

Het bleek geen witz en tot papa’s ontsteltenis mag hij nu Sinterklaas en kerst ergens anders gaan vieren, want feesten en net doen alsof, dat gaat mama en de oudste kinderen toch te ver. De ontsteltenis was ook ietwat schijnheilig, want er blijkt al sinds de zomer een extra dame in het vizier te zijn en daar worden nu permanent de schoenen gezet.

Mijn vriend vindt de reactie van zijn vrouw zwaar overdreven. Vooral met de feestdagen voor de boeg en ze kan al zo slecht alleen zijn …… Dat ik dat het omkeren van de hele zaak vind begrijpt hij niet zo goed en omdat ik volgens hem helemaal op de hand van zijn vrouw ben blijft hij niet lang op bezoek.

In Mekka gooiden gisteren kennissen van mij stenen naar een muur die de duivel moet verbeelden. Hun kinderen zetten hun schoen voor een persiflage van een bisschop, het prototype van een personage dat door sommigen als een vijand van de islam wordt gezien. Inburgering, economisch denken of schijnheiligheid?

Mijn vriend van jaren her misbruikt het schoenenzetten om zijn vrouw op een ludieke manier te vertellen dat hij een eind wil maken aan hun huwelijk. Ze kan niet eens meteen reageren, omdat de kinderen erbij zijn en hij allang naar zijn werk wanneer de verrassingen ontdekt worden. Economisch denken plus schijnheiligheid, wat mij betreft.

Maar hoe zit het dan met mij? Inburgeren kan ik niet, mijn familie woont hier al sinds eeuwen. Ben ik dan aan het uitburgeren, wanneer ik bij de diverse vrienden en kennissen islamitische, joodse en christelijke feesten meevier, omdat ik wordt uitgenodigd en hou van gezelligheid? Economisch denken wellicht, want ik mag overal mee eten.

Schijnheilig? Nee, want ik hang geen enkele religie aan, dus ik hoef niet te schipperen of te veroordelen. Maar één ding hoeft van mij echt niet meer: schoenen zetten! Zal ik op enig moment weer een man gaan koesteren en zijn taaivrijer accepteren, zodra hij gaat beginnen met pakjes stoppen in schoenen, dan wordt het de hoogste tijd voor de zak naar Spanje!

Lees verder!

geplaatst door 4Cate



dinsdag 17 november 2009

Fatal attraction

We waren elkaars ontbrekende stukje van de puzzel, althans, zo leek het in het prille begin want het was slechts enkele maanden later dat in ieder geval voor mij al duidelijk was geworden dat deze trein niet richting Utopia afstevende maar in volle vaart richting afgrond denderde. Uiteindelijk koos ik er na een half jaar voor om de rit niet tot het bittere eind uit te gaan zitten en trok hardhandig aan de noodrem, me heel goed realiserend dat ik haar daarbij zou kwetsen, en dat was nou precies datgene waarvan we elkaar in die eerste dagen hadden gezegd elkaar nooit aan te zullen doen. Het moest helaas zo zijn dat onze relatie net zo stormachtig zou eindigden als het begon.

We hadden al direct in het begin het blijde nieuws uitgedragen naar vrienden en familie, waarbij zij de Freudiaanse vergissing maakte een vriendin een mail te sturen met mij als CC. ‘Dit is hem dan’ stond er onder andere in te lezen en ook ik liet aan iedereen die het maar wilde trots haar foto zien. Dit was voor mij de bekroning van zo ongeveer een jaar lang online daten terwijl zij een goede poging had gedaan het record ‘zo snel mogelijk na inschrijving je match scoren en weer uitschrijven’ te verbeteren. Voor mij was het hoog tijd dat aan mijn wachten en smachten een einde kwam, voor haar was de timing perfect aangezien ze mij direct na inschrijving op een presenteerblaadje aangereikt kreeg. Beiden doken we vol enthousiasme in de wondere wereld der kersverse stelletjes.

Net als onze eerste date waren ook onze weekenden marathonsessies, die steevast op vrijdagavond bij mij begonnen met een hapje eten en in de loop van de avond gingen we naar haar huis, alwaar ze na een paar weken haar enkele bed had ingeruild voor een tweepersoons exemplaar, al hadden we de extra ruimte strikt genomen eigenlijk niet nodig. Zaterdag was de dag van de excursies, en op zondagmiddag werd ik weer thuis afgezet waarna zij aan haar middagje paardendressuur begon. Voor twee personen die gewend waren veel tijd voor zichzelf te hebben was dit alles nogal een ommezwaai en dat zou zich dan ook gaan wreken.

Na een aantal weken in feite geen tijd voor mezelf of voor wie dan ook behalve haar te hebben gehad gaf ik aan dat ik even een avondje voor mezelf wilde hebben en in de loop van de zaterdagochtend naar haar toe zou komen. Dat viel niet in goede aarde maar ik zette mijn zin toch maar door. Nietsvermoedend van wat mij te wachten stond kwam ik daar de volgende ochtend aan. De deur werd open gedaan zonder dat ze me begroette. Mokkend stond ze daar in de kamer en op mijn vraag wat er aan de hand was bleef het stil, maar uiteindelijk zette ze haar computer aan en liet me een mail lezen die ze blijkbaar de avond daarvoor aan me gestuurd had en vol harde verwijten stond. Deze manier van communiceren, zoals zou blijken in de loop der tijd, was haar manier om frustraties te uiten en het is verschillende malen voorgekomen dat we per mail langzaamaan een soort van status quo bereikten, waarna er in real life niet of nauwelijks meer over gepraat werd. Nee, ook niet door mij. Guilty as charged, your honor.

Op een gegeven moment besloten we het bij een vriendschap te houden maar ondanks onze problemen die, net als heidebranden, moeilijk te blussen zijn bleven we elkaar toch steeds opzoeken en het platonische gedeelte van onze overeenkomst verdween bij een uit de hand gelopen massage sessie weer van tafel. Vanaf nu was het dus een vriendschap met een extraatje (zoals ze het zelf noemde notabene) maar desondanks werd ik met haar verjaardag zwaar gepushd om dat bij haar ouders te komen vieren, wat ik uiteindelijk wel heb gedaan (ik liep op dat moment overigens met een gebroken been dus kon wat dat betreft ook maar weinig fysieke weerstand bieden) maar onder voorwaarde dat ik aldaar nadrukkelijk als vriend geïntroduceerd zou worden en niet als aanstaande schoonzoon. Ik zat daar aldus om verschillende redenen niet echt lekker.

Daarna ging het nog slechts bergafwaarts, ik voelde me alleen nog maar gevangen in een situatie waar ik geen uitweg meer in zag. Diagnose: fatal attraction. Als zelfs in dit stadium mij nog stille verwijten gemaakt worden dat ik bij het zoeken van een nieuwe woning niet kies voor een beschikbaar huis bij haar op loopafstand dan kan ik echt geen andere conclusie trekken. Natuurlijk heb ook ik mijn aandeel aan fouten geleverd en daar ben ik niet trots op, maar aan deze ongezonde situatie moest voor mijn gevoel zo snel mogelijk een einde komen en omdat ik zeker wilde weten dat dat zou gebeuren koos ik voor de beste methode van allemaal: sabotage.

Met mijn verjaardag in het verschiet heb ik haar toen verteld haar niet uit te nodigen voor het feestje met mijn familie omdat ik dat niet gepast vond, aangezien ik familie en vrienden in principe gescheiden wil houden. Die mededeling miste zijn uitwerking niet; ze wilde een maand de tijd om alles te laten bezinken. Met een zeer verward gevoel, niet wetend of ik nou opgelucht, beschaamd of verdrietig moest zijn, verliet ik voor de laatste keer haar huis, met in mijn handen het verjaarskadootje dat ze al had gekocht. Touché.

Die maand bedenktijd werden er uiteindelijk drie, en toen ze voor het eerst en laatst in mijn inmiddels nieuwe woning op bezoek kwam was de afstand bijna tastbaar. Het ietwat ongemakkelijke gesprek ging helemaal nergens over en volgens mij hebben we bij de deur niet eens afscheid genomen. Een groter contrast met het allereerste begin was werkelijk niet denkbaar. Daarna heeft het een vol jaar geduurd voor ik weer open begon te staan voor een vriendin in mijn leven. Ik zal haar wel nooit meer terugzien, maar ik hoop dat het haar goed gaat want ondanks alles hebben we wel degelijk onze momenten gehad.

Lees verder!

geplaatst door Kameleon



dinsdag 17 november 2009

Het Vrouwenprofiel

Ben je een vrouw en heb je soms het gevoel slachtoffer te zijn geworden van een massabombardement? Door zo’n berichtje in je mailbox waarbij je het gevoel krijgt dat zes andere vrouwen het ook hebben gehad? Misschien is dat wel een beetje je eigen schuld! Vergeef me mijn directheid, maar als man moet ik even een kleine frustratie van me afschrijven. De profielen van vrouwen lijken te veel op elkaar! Hier volgen wat voorbeelden van goedbedoelde maar mislukte profileringspogingen:

-Arthouse films. Zeggen dat je arthouse films leuk vindt is voor een filmkenner een dooddoener van jewelste. Dat is alsof je tegen sportliefhebbers zegt dat je van balsporten houdt. De ene film is de andere niet. Juist als je twee of drie titels weet te noemen geeft dat aanleiding voor reacties. En spel ze dan alsjeblieft ook goed. ‘Etre et Avion’ en ‘Four Weddings at a Funeral’ heb ik bijvoorbeeld echt eens zien staan.

-Een avondje op de bank. Laten we allemaal (mannen ook) alsjeblieft stoppen dit te noemen. Als we ons moeten gaan verantwoorden voor het op prijs stellen van een avondje ‘niets’, gaat er iets niet goed in dit land. We kunnen nu nog terug. Er is niks mis met thuis zijn, dat praten we elkaar alleen maar aan. Nederlanders maken elkaar gek. Moeten we op maandagochtend minstens drie verschillende weekendactiviteiten kunnen oplepelen om te voorkomen dat mensen je saai gaan vinden? Dan ben ik maar saai. Thuis is het fijn, thuis kom je tot rust, thuis waar je helemaal jezelf kunt zijn, en dat gevoel kunt delen met je lieffie.

-Er komt een vrouw bij de dokter. Het liefst zou ik er een vervolg op willen schrijven: Er komt een man bij de dokter. “Dokter…”, zegt de man. “…ik kan het niet meer aan. Al die vrouwen die in katzwijm vallen voor een man die zijn terminaal zieke vrouw bedriegt! Kent u misschien nog vrouwen die dat niet ok vinden?”

-Humor. Alleen het woord al! Bijna nog erger dan ‘spontaan’. Ik wil het alleen weten als je niet van humor houdt, want dan sta ik vanavond nog onder je slaapkamerraam. Met een cameraploeg. En een vertegenwoordiger van het Guinness Book of Records. Mensen zonder waardering voor het H-woord bestaan niet.

Zo, dat ben ik kwijt. Nu maar eens kijken of ik niet toevallig hetzelfde in mijn profiel heb staan als alle andere mannen.

Lees verder!

geplaatst door Ktoink



dinsdag 10 november 2009

Verdachte schoenentic...

Met dat daten (mailen in dit geval) maak je grappige dingen mee, vind ik.

Zomaar op een maandagavond had een lieve, aantrekkelijke dertiger(!) mijn foto bestudeerd, waar ik een zwarte rok, dunne zwarte panty en dito lakhakken aan had. Ik had mij voor de foto keurig neergevleid vóór de nephaard. Niks op aan te merken. Nu begint het gesprek….

Hij: "Ik heb naar jouw foto gekeken, prachtige houding, stijlvol, mooie benen en met stijl afgemaakt door die pumps," Ik :"Oh?" Hij:"Ik zou het prachtig vinden als jij sjiek op de bank zou zitten met jouw benen als een real lady over elkaar gekruisd en dat je zegt dat ik mag kijken en moet zeggen wat ik ervan vind. Oh , ik voel me onderdanig, voelt fijn zelfs." ( Tjee, ik wist niet dat ik dat teweeg kon brengen!!!) Ik:"Je gaat toch niet mijn schoenen kussen, he!?"Hij:"nee, nee, gewoon dat mooie zien, het elegante, bijzonder vrouwelijk….ik zou voor je op de grond zitten, op een meter afstand, heel eerbiedig, zeggen dat je zoveel klasse uitstraalt, kleur panty goed gekozen, dat het me raakt, dat ik veel voor je over heb…dat jouw gekousde voetjes in de pumps klasse hebben ( hoe verzin je dit?) ….dat ik jouw gelakte teennageltjes zie onder dat mooie dunne nylon! Mag ik mijn handen openvouwen, dat je een voetje in mijn handen zet en dat ik het fijn vind om dat te mogen zeggen als ik vóór je zit? Kijk je me dan gebiologeerd aan als ik dat zeg?"( nou mijn mond viel eerder open van verbazing bij zóveel poëzie)

Ik:"Ja hoor, túúrlijk!"( inmiddels kon ik mijn lachen haast niet onderdrukken) Hij:"Zou ik een van jouw pumps van jouw gekousde voetjes mogen laten glijden? God, wat raak je me hiermee! Dat ik ze mag kussen uit respect naar jou toe. Ik ben echt onder de indruk van je, heb ik echt nooit zo snel. Mooie rok ook. Sjiek, jeetje wat een hoop klasse…."

Ik kon niet anders dan hem bedanken voor al zijn gemeende complimenten. Tenslotte kun je het ook niet helpen als je een schoenenfetisjist bent!

Wordt vervolgd

Lees verder!

geplaatst door Didian



maandag 23 november 2009

BZV

Als je in de titel van dit blogje automatisch en onbewust ‘Boer Zoekt Vrouw’ las, dan ben je er waarschijnlijk net zo aan toe als ik. Een groter fan dan je durft toe te geven, en ondanks de happy endings toch een beetje teleurgesteld dat het seizoen alweer bijna voorbij is.

Raar toch eigenlijk, dat je zo betrokken kunt raken met de amoureuze avonturen van doodgewone mensen. Want de ‘boeren’ mogen misschien wel centraal staan, het zijn toch vooral mensen met een normaal eet/slaap/werk/vrije tijd-patroon. Of maakt dat het juist zo interessant? Dat je in het gedrag bij potentiële of ontluikende en opbloeiende relaties vooral veel van jezelf herkent? Dat je het fijn vindt om te zien dat zelfs die vaak schuchtere boeren een prima partner vinden waarbij ze helemaal zichzelf kunnen zijn? Dat het dus niet uitmaakt hoe je je kleedt, je geen mening over allerlei zaken hoeft te hebben die je eigenlijk niet interesseren, maar dat je gewoon doet waar je je goed bij voelt? Misschien kom je dan juist wel eerder diegene tegen waarmee je matcht, en dat scheelt een hoop gedoe. Want hoe vaak je ook ‘gewoon jezelf zijn!’ hoort, je gelooft het pas als het werkt. Of ziet dat het werkt.

Als ik helemaal eerlijk ben kijk ik ook vooral om tenenkromfactor. Je weet wel, dat nagels op het schoolbord-gevoel dat je krijgt bij van die scènes die door merg en been gaan. Een beetje zoals bij de voorrondes van Idols, waarbij je van plaatsvervangende schaamte achter de bank duikt, of je handen voor je ogen slaat om daarna door een kiertje tussen je vingers te constateren dat de gênante taferelen zich daar toch echt afspelen. Bij Boer Zoekt Vrouw is dat allemaal nog veel subtieler. Een ontbijtje bij boer Wietse bijvoorbeeld. Vier zwijgende mensen die in een helverlichte kamer een broodje vruchtenhagel naar binnen werken, in een stilte die slechts wordt onderbroken door het geluid van een lepeltje dat door een kopje thee wordt geroerd. Of boer Hans, die in een pijnlijk geforceerd onderonsje een diepgaand gesprek over ‘het chevoel’ probeert aan te zwengelen. Dan is het kijken naar boer Peter al een stuk ontspannender, al heeft hij de mazzel dat Hanneke zo geweldig nuchter is in het uitspreken van haar gevoelens en gemoedstoestand. Altijd uit het hart en altijd oprecht. Toch ben ik niet jaloers op Peter. Hanneke en ik passen gewoon niet bij elkaar. Ik wacht gewoon rustig af, en schrijf hier wat stukjes omdat ik dat nu eenmaal leuk vind. En misschien vindt mijn Hanneke dat ook wel.

Lees verder!

geplaatst door Ktoink



dinsdag 10 november 2009

Hey you

Ik liep nog niet lang op deze site rond, maar ik pikte je er meteen uit. Combinatie van pretoogjes en een prettig profiel. Het mailtje dat ik van je terug kreeg, beviel me. Je stemde SP, maar was ‘niet zo’n tomatengooier’, schreef je droogjes. Dat vond ik grappig. Je wilde wel afspreken op een vrijdagavond, maar waarschuwde er meteen bij dat je het vanwege allerlei drukte wellicht niet laat ging maken. Je dekt je vast in, voor het geval het niet leuk is, dacht ik toen. Maar je was écht moe, zag ik toen je de kroeg binnen kwam.

Ik weet niet meer precies waarover we het gehad hebben het eerste deel van de avond. Over waar jij vandaan kwam en waar ik vandaan kwam. En over muziek. Je liet me namen van bandjes zien op je ipod, waar ik nog nooit van gehoord had. We waren aan elkaar gewaagd, ontdekte ik het eerste deel van de avond. Het tweede deel had ik met name aandacht voor je pretoogjes. Ik legde mijn hand op jouw hand. Ik, Marjelle, die altijd zelf veroverd wil worden. Ik legde mijn hand op die van jou. Jij wilde naar buiten. Met mij, gelukkig, met mij. Omdat we in zulke onhandige posities zaten om elkaar te zoenen, dacht ik. Later bezwoer je mij dat je daar niet aan gedacht had.

Ik geloof dat het een vrij koude nacht was, maar zeker weet ik het niet meer. We liepen langs de gracht, hand in hand. Opeens stond je stil. Om te genieten van de stad, van de nacht, het glinsterende water. Om te zoenen, dacht ik. En dus begon ik zelf maar. Geloof ik. Ja, ik geloof dat ik begon. Maar jij zoende terug. We hebben daar een tijdje verstrengeld gestaan. Gewoon gelukkig, en dronken, dat ook wel een beetje. Je wilde op zoek naar een bankje. Ik wist niet meer waar ik was. Ik weet ook niet meer hoe lang we gezocht hebben. Maar uiteindelijk zaten we samen op een bankje aan het water. Je praatte over wat je zag aan de overkant. Ik zoende je in je nek en daarna je oor. Jij zei dat je daar slecht tegen bestand was. Je vroeg of ik met je mee ging naar huis. Ik zei dat ik dat niet deed op de eerste avond. Jij zei dat je dat het goede antwoord vond. We zaten op het bankje en zwegen. Ik had geen besef meer van tijd, maar ik weet dat jij je verontschuldigde voor het feit dat je stil was. Ik zei dat ik dat niet erg vond. Jij zei dat je alleen maar zat te genieten. En ik besefte me dat ik kon zwijgen met iemand die ik een paar uur geleden ontmoet had. Dat dat bijzonder was. Ofzo.

Ik heb heel weinig geslapen die nacht. Ik sms’te je de volgende ochtend. Jij sms’te terug. Vijf of zes sms’jes later hadden we een nieuwe afspraak. Anderhalf uur later, een koele ochtend bij een waterig zonnetje. Vol daglicht. Brak. Toen ik kwam aanlopen, zag ik al dat het mis was. Ik weet niet waaraan. Aan je houding. Maar zelf voelde ik het ook. Jij vulde de stiltes en ik vroeg me ondertussen af of dit dezelfde man was als die van de nacht ervóór. Het was pijnlijk, ontluisterend. Ik snapte niet wat er aan de hand was. Jij zei dat je ‘minder hard van stapel liep’ dan ik. Ik dacht ‘je zou moeten weten dat ik tot stilstand ben gekomen’. Maar ik zei ‘goed dat je het zegt’. We zwegen. We zwegen nogmaals en namen afscheid.

Ik belandde die middag bij vrienden in de tuin. Lichaam en geest min of meer gescheiden. Adrenaline, moeheid, ontluistering, verliefdheid, brak, ik voelde alles door elkaar. Ik moest je een derde keer zien. Ik moest het weten. De derde keer liet lang op zich wachten. Er gingen weken voorbij voordat we elkaar weer zagen. Van mijn geduld werd het uiterste gevraagd. Maar ik móest het weten. De zomer was inmiddels begonnen. Het was een zwoele avond. Maar wij gingen naar de film. Of ik toch niet liever naar het strand wilde, had je vlak van tevoren nog gevraagd. Ik trok het idee niet dat ik dan een hele rit naar het strand naast je in de auto zou moeten zitten. Ik zou me geen houding weten te geven. En dus zaten wij op een zwoele avond in een donkere, bijna lege bioscoop. Bij het biertje vooraf was ik er al uit. Je bleek nog steeds vreselijk leuk. Tijdens de film fluisterde je van alles in mijn oor. Liefdesbetuigingen waren het niet, maar ik vatte het toch op als gebaren van affectie. Na de film dronken we meer bier. We hadden een geanimeerd gesprek, maar raakten elkaar niet aan. Ik durfde niet meer. En jij, jij deed het niet. Ik kreeg geen hoogte van je.

Daarna zagen we elkaar, als nog, op het strand. Ik reed met jou mee. We liepen langs de branding, we aten buiten bij de ondergaande zon. Jij raakte mij niet aan, en ik jou niet. Bij thuiskomst moest ik het weten. Ik sms’te je dat ik het jammer vond dat we niet gezoend hadden. Jij sms’te me dat je me prettig gezelschap vond, maar niet méér voelde.

Ik was twee dagen van slag. Daarna ging ik verder met mijn leven. Tenminste, dat dacht ik. Ik denk aan je. Het is vier maanden geleden en ik denk aan je.

Lees verder!

geplaatst door Marjelle - 1 reactie



dinsdag 17 november 2009

Eigenlijk bestaat 'tijd' helemaal niet

Toen mij vroeger werd vertelt dat de tijd in de ruimte helemaal niet synchroon hoeft te lopen met de tijd hier op aarde, snapte ik daar niets van.

Nu ik wat ouder ben, word het eigenlijk alleen maar ingewikkelder. Volgens mij is de tijd niet alleen afhankelijk van de draaiing van de aarde, maar daardoor dus ook afhankelijk van de plaats op aarde.

Doordat ik voor mijn werk veel reis, heb ik vaak met tijdzones te maken, soms lever ik een paar uur in, dan krijg ik er een paar extra.

Tijdens een oversteek van Amerika naar Europa, moet ik 6 uur inleveren. Iemand anders die dus op dezelfde plaats blijft, leeft 6 uur langer.

Een vriend van me is één dag voor mij jarig. We zijn wel ongeveer op hetzelfde tijdstip geboren, maar omdat ik in Nederland ter wereld kwam en hij aan de andere kant van de wereld, vieren we het op verschillende dagen.

Stel je voor dat van een tweeling, één persoon op reis gaat. Die gaat 5 keer de wereld rond en slaat daardoor 5 dagen over. Daarna ziet de tweeling elkaar weer, zijn ze dan nog even oud?

Zo ben ik in Nederland 27 geworden vandaag, maar ik zit nu in Brazilië, waar ik nog een paar uurtjes te gaan heb. Ach, je bent zo oud als je jezelf voelt.

Lees verder!

geplaatst door Robert



maandag 23 november 2009

De zelfontspanner

Als ik ergens gespannen van word dan is het wel een zelfportret maken met behulp van de zelfontspanner voor een datingsite. Zondagmiddag, niemand anders thuis. Even oriënteren op zo’n site. Daar heb je het al: moet je eerst van alles over jezelf vertellen. Wat een confrontatie. Who the hell am I? Gelukkig helpen de vragen mij een heel eind op weg. Dan volgt de mogelijkheid om een foto te plaatsen en in mijn hele digitale archief is helemaal niets van mezelf te vinden wat maar enigszins appeal heeft. Dus haal ik op diezelfde zondagmiddag het fototoestel erbij.

Ik wil graag een foto met een beetje natuur op de achtergrond. Ik ga met mijn toestel in gestrekte arm, op het balkon van mijn eenvoudige flatje staan en probeer lachend, die ene boomkruin erbij op te krijgen. Op dat moment zie ik mijn buurvrouw van schuin beneden, die haar sigaretje staat te doen. Hé, dag buurvrouw. Ik ken haar verder niet, maar ik weet niet hoe hard ik moet doen alsof het niet was wat ze zag. Rustigjes druip ik af naar binnen.

Hoe ik het ook wend of keer. Ik ben voor mijzelf eigenlijk anti zelfportret op een datingsite. Het benadrukt zo, dat er geen hond is die mij appetijtelijk op de digitale plaat weet te zetten. En wat voor een indruk maak je dàn? Na 45 pogingen met de zelfontspanner binnen in de weer te zijn geweest, vind ik, dat ik er zelf ook niet toe in staat ben. En bij elke volgende poging straalt de teleurstelling meer van mijn gezicht af. Op zich geen irreële voorstelling van zaken, maar dat is toch niet wat ik nu wil laten zien. Dit is een nieuw begin.

Heel soms zie ik, nu ik met een door mij voldoende verklaarde foto binnen de poorten ben, een goed geslaagd zelfportret. Dan denk ik: wat een raar taboe leg ik mijzelf toch op. Je kunt er best heel veel mee zeggen.

Lees verder!

geplaatst door Possess



maandag 2 november 2009

Life as it is

Zondagmorgen en mijn hele lijf schreeuwt om wraak. Wie gaat er dan ook leren paardrijden alsie vijftig is en niet lenig bovendien?

De fitnesstraining in de duinen bel ik af, in deze toestand kom ik nog geen keukentrapje op, laat staan een uur lang duinpan in en uit. Een telefoontje van mijn kwart eeuw jongere manegemaatje leert dat zij precies dezelfde verschijnselen heeft en zich deze morgen minstens tachtig voelt. Twee ouwe bessies bij elkaar dus, maar blijkbaar hebben we masochistische trekjes, want vrijdag willen we weer!

Zondag, de dag van vele blind dates en een enkele zonder blinddoek. Een paar zondagen geleden spreek ik af met een meneer bij een klein restaurantje naast een beeldentuin. Voor hem makkelijk te bereiken bij tijdelijk gebrek aan eigen vervoer. Oktober, mooi weer. Iets te mooi, besluit ik bij het zien aankomen van mijn date. Hij wil blijkbaar volop profiteren van het herfstzonnetje en is gekleed in korte broek.

Nu heb je korte broeken en korte broeken, maar dit exemplaar zou niet misstaan op de Gay Pride. Tot een jaar of pakweg dertig kan dat aantrekkelijk zijn bij een op de juiste plaatsten goed gevulde heer, daarna zou zoiets verboden moeten worden in het openbaar.

Mijn koffie stond al klaar en hij bestelde er eentje bij. Met taart, want er was nog niet ontbeten. Na het tweede rondje stel ik voor de beeldentuin te gaan bekijken en krijg als reactie: ‘Zou jij kunnen afrekenen? Ik ben mijn geld vergeten ….’ Omdat ik zelf niet voor gek wil staan betaal ik, maar wie gaat er nu zonder een cent op zak naar een eerste ontmoeting?

Loop ik daar in mijn zondagse uitgaanstenue, naast een bloterige heer zonder centen door een tuin met beelden die ons minstens zo bedenkelijk aankijken als de wandelaars die we tegenkomen. Zo schaars als zijn kledij is, zo overvloedig is zijn woordenstroom. Vijfenveertig jaar ellende rolt als een eeuwigdurende branding tegen de kust van mijn steeds verder afhakende belangstelling. Iets teveel informatie voor een doordeweekse zondagmorgen, maar de verhalen blijven komen. Plotseling gaan bij mij alle rode vlaggen omhoog: hij vraagt naar het aantal kamers in mijn huis en of ik alleen woon, of dat niet eenzaam is, of het wel veilig is en begint te verklaren dat ik zo aardig en begrijpend ben, dat hij mij vaker wil zien. Heel veel vaker, eigenlijk morgen meteen al weer.

Dat ik ‘morgen’ niet vrij ben is geen beletsel, hij zou het huis alvast gezellig kunnen maken, zodat we samen een gezellige avond hebben en bovendien hoef ik niet voor het eten te zorgen! Hij kijkt mij aan of ik de jackpot heb gewonnen.

Aarzelend zeg ik: ‘Maar dan moet ik eerst naar huis en dan helemaal hier naar toe, dan wordt het erg laat.’ (Alle rode vlaggen wapperen op volle snelheid en de alarmschellen rinkelen dat het een aard heeft, waar is hier de nooduitgang?) En ja hoor, hij denkt werkelijk dat mijn huis al bijna zijn huis is. Al weet hij niet eens waar mijn huis nu eigenlijk precies te vinden zou zijn en dat wil ik graag zo houden.

Zo omzichtig mogelijk maak ik een eind aan het gesprek, zonder enige toezegging te doen en we lopen naar de uitgang. Vlak voor ik afscheid wil nemen vraagt hij of ik hem een lift wil geven, want hij blijkt ook geen strippenkaart op zak te hebben. Hoe is hij dan hier terecht gekomen, vraag ik mezelf af, maar ik ben de beroerdste niet en hij mag mee. Wel bel ik voor alle zekerheid even met mijn vriendin om te vertellen wat ik ga doen. Veiligheid voor alles. Zijn woonadres blijkt een formidabel pand met fraaie gevel en een deur zonder naambordje te hebben. Tot mijn verbazing belt hij aan. Nog even een opgestoken hand en weg is de meneer met de korte broek zonder geld, strippenkaart en blijkbaar ook zonder sleutel.

Soms is een beetje levenservaring niet verkeerd. Ik ken dat soort panden. Anonieme panden voor mensen zonder sleutel, maar in het bezit van grote levensverhalen. Het soort panden waar vrienden van mij wel eens mensen naar toe verwijzen om hun leven weer op de rit te krijgen wanneer ze alles kwijt zijn. Niks mis mee, maar ik ben niet in de stemming om mee te doen aan ‘thuisloze zoekt vrouw’ en huis en inkomen en nieuw leven …

Hij belt op, meteen de volgende avond al. Of ik heb nagedacht over zijn voorstel en ik vraag hem recht op de man af of mijn vermoedens kloppen. Draaikonten helpt niet, dus krijg ik na enige aarzeling te horen dat hij zo graag een kans wil, omdat hij nu een kamer moet delen met een andere ongelukkige ziel en zeker weet dat hij nu weer in staat is een nieuw leven op te bouwen. Het daten blijkt een idee van een overjarige geitenwollensokhulpverlener, welke op die manier al eerder iemand aan een nieuw thuis plus relatie had geholpen. Jammer, maar helaas: ik ben weliswaar menslievend, maar in relaties wens ik geen hulpverleenster te spelen. Done that, been there. Hij vindt het heel erg jammer en ik zou graag de bedenker van deze ongein willen kielhalen. Laten ze zo’n man dan de volgende keer in ieder geval goed in de kleren hijsen, denk ik nog. Met de opmerking van zijn kant dat ik toch een heel lief mens ben nemen we voorgoed afscheid.

Lief zijn heeft ook zijn nadelen. Bovendien wil ik helemaal niet lief zijn. Voor je het weet krioelt het in je huis van alles wat ziek, zielig en nooddruftig is. Vrienden en kennissen buiten beschouwing gelaten, maar we weten van elkaar wanneer we het klagen moeten inperken of de ander een schop onder de kont geven richting lichtstraal.

Datinglife as it is, of ben ik dating life?

Lees verder!

geplaatst door 4Cate



woensdag 11 november 2009

Er "ZIJN"

Afgelopen zondag naar de hospice geweest. Een hospice is een huis waar terminale patiënten hun laatste dagen doorbrengen. Mijn ex-zwager, 46 jaar, lag daar.

Een jaar geleden was er bij hem een tumor in zijn hersenen geconstateerd. Schrik, angst, verdriet je krijgt met allerlei gevoelens te maken. Na velerlei onderzoeken kon hij in België een operatie ondergaan. Artsen hebben daar de tumor weten te verwijderen. Op zich was de operatie geslaagd de tumor was verwijderd maar hij kreeg er epileptische aanvallen voor terug. Deze aanvallen werden steeds heftiger. Na een aantal maanden weer onderzoeken gedaan. De tumor was weer terug. Operatie was nu niet meer mogelijk.

Mijn jongste zus was de man van mijn ex-zwager. Uit dit huwelijk kregen zij een zoon die nu 10 jaar is. Een paar jaar na de scheiding, hun zoon was toen 7 jaar, is mijn zus weer getrouwd. Ook mijn ex-zwager kreeg weer een vriendin. Alles leek goed te gaan met iedereen tot dit vreselijke bericht.

Vanwege de epileptische aanvallen ging de conditie van mijn ex-zwager hard achteruit. Zijn relatie werd er, ook daardoor, niet beter op en besloten werd dat hij bij zijn moeder zou gaan wonen. Omdat de linker helft van zijn lichaam soms uitviel en hij daardoor op de grond belandde, zijn moeder had de kracht niet meer hem op te tillen, werd er hulp aangevraagd.

Omdat hij op bed belandde en daar ook niet meer van afkwam en mede omdat hij vond dat het voor zijn moeder te zwaar werd besloot hij naar een hospice te gaan.

Door dit verhaal heen wil ik aangeven dat mijn zus en zwager het laatste jaar niet van zijn zijde geweken zijn. Niks was mijn zwager te veel. Heen en weer rijden van Eindhoven naar Apeldoorn, al was het midden in de nacht, was voor hem geen probleem. Mijn ex-zwager van het toilet helpen en hem naar bed dragen, hij deed het allemaal. Dat mijn zus en neefje daar dagen verbleven en hij achter moest blijven om voor de hond te zorgen en natuurlijk vanwege zijn werk, hij verdroeg het allemaal. Geen klacht kwam over zijn lippen. Mijn zus en zwager die ellenlange gesprekken hielden met haar zoontje en het zoontje van mijn ex-zwager om hem zo goed mogelijk te vertellen en voor te bereiden dat papa niet lang meer te leven had.

Voor mijn zus en zwager die zich voor 100% hebben ingezet en ook voor mijn dochter, zussen, neven en nichten, die gedaan hebben wat ze konden, en volgens de verpleegsters een warme deken zijn geweest voor mijn ex-zwager wil ik mijn bewondering en respect uitspreken.

Relaties kunnen nog steeds heel liefdevol "zijn" ook na een scheiding.

Mijn ex-zwager Rob is afgelopen maandag 9 november 2009 overleden.

Lees verder!

geplaatst door Single-in-the-city



zaterdag 14 november 2009

Meegemaakt

Als ik nu eens kijk wat ik meegemaakt heb met 24 jaar is het eigenlijk te bizar voor woorden. Voor sommige mensen onbegrijpelijk zelfs. Soms laten mensen me om die reden vallen....omdat ze alleen kijken naar dingen die ze weten over het verleden.....waarom ze dat doen? Onmacht....er zelf niet mee om kunnen gaan? Ik heb geen idee.....keer op keer als ik iemand kwijtraak ben ik zo overstuur dat is niet onder woorden te brengen maar uiteindelijk maakt het me sterker....helaas ook een stuk harder ik laat mensen niet snel toe maar als ze eenmaal in mijn hart zitten dan blijven ze daar....maar doe me nooit pijn want dan is het hek van de dam en ga ik helemaal uit mijn pannendak.

Wat er is gebeurd komt soms nog wel eens terug....de laatste tijd redelijk vaak en dat maakt me soms wel eens bang.....de angst het toch niet verwerkt te hebben maar goed. Heb een heerlijk leven nu........en dat komt ook door mijn te vroege zelfstandigheid. Heb ook fouten gemaakt maar ben geen slecht mens.

Mijn verleden heeft me zwaar beschadigd....maar niet gebroken!

Liefs en dikke kus

Sebas

<br />

Wat ik heb meegemaakt dat ik zo onrustig ben.

Wat me zo heeft geraakt dat ik ongelukkig ben.

Wie me zo hebben verwond dat ik bang ben om te leven.

En dat ik nooit de moed meer vond om naar iets nieuws te streven en het

verleden te vergeven.

<br />

Wat heeft mij zo verblind dat ik de zon niet meer kon zien.

Wie krenkte toen dat kind wat niet meer spelen durft sindsdien.

Dat je niemand nog vertrouwd, zelfs niet wie om je geven.

Soms laat zelfs liefde me koud omdat ik nooit, al was het maar even....het

verleden kan vergeven.

<br />

Pak mijn hand en laat me zien.

Dat er ook voor mij nog een weg is misschien.

Verspil geen tijd.....aan al dat verwijt.

Ik begraaf de strijd....want ik heb genoeg gestreden.....tegen mijn eeuwige

verleden!

<br />

Ik kan het echt wel aan, om eindelijk te leven en het verleden te vergeven.!

Lees verder!

geplaatst door Sebastiaan



donderdag 12 november 2009

Laatste blogje: ‘Als het goed zit’

Ik heb op deze site een geweldige vrouw ontmoet. Wat het zo bijzonder maakte was dat het niet nodig bleek om in elke mail met een speciale aanhef te beginnen of afsluiting te maken met liefs en knuffels. Dat ‘liefs’ drukt zich vanzelf wel uit en die ‘knuffel’ komt wel als het goed zit. Ik ben een paar keer begonnen aan nieuwe blog maar het komt er niet meer uit. Er waren nog een hoop onderwerpen die ik verzameld had op een lijstje, voor als de ideeën zouden opdrogen maar de relevantie is er niet meer. Er is zo veel te vertellen en te delen maar daar hoef ik niemand meer in te betrekken dan diegene waarmee ik het zo geweldig heb.

Vanaf het aller eerste begin was het raak. Ze had me uitgenodigd bij haar thuis omdat het nogal een stuk rijden was. We hadden een beetje gemaild maar het korte telefoon gesprek gaf een enorme impuls. De stem, de lach, alles werd zo prettig. Ik ben geen telefoon man en hou het vaak niet langer uit dan 10 minuten en dat was met haar ook zo. Ik had nadien toch nog wat foto’s geplaatst die ze kon bekijken die ik op een tijdelijke site. Immers, het is nog al wat om in eens bij iemand uitgenodigd te worden en ik wilde haar toch nog wat foto’s laten zien zodat ze echt achter haar keuze kon staan of gewoon zich kon bedenken.

Toen ik de A2 op reed, de straat in draaide, aanbelde, het was zo gewoon en zo bijzonder. Het was een heuse ‘touch down’. Het eerste wat opviel was het kijken naar elkaar. Als ik met mijn ogen haar zocht, onze blikken op het juiste moment elkaar kruiste. Er zijn heel wat weken voorbij, we hebben in die tijd al heel veel met elkaar opgetrokken en het blijft elke keer weer verassend als we naar elkaar kijken. Hoe is het toch mogelijk dat wij diegene blijken die naar elkaar op zoek waren? Het blijft een heel bijzondere ervaring.

Er is natuurlijk nog veel meer te vertellen en te delen maar daar leent zich de blog niet meer voor, daar heb ik nu een lieve vriendin voor gevonden en ga het hierbij afsluiten. Ik wens iedereen een hele leuk contact toe en bedank het team van Match4Me met dit geweldig instrument.

Allemaal heel veel liefs, Ber.

Lees verder!

geplaatst door Ber



dinsdag 10 november 2009

Is daten via internet nog taboe?

Ik heb maar weinig mensen om me heen die het van me weten, maar ik ben 57, dat kan wel uitmaken.

Bij de mensen om me heen die allemaal getrouwd zijn, vertel ik er niets van, ik heb het idee dat ze dat maar niets vinden. Misschien valt het wel mee, maar ik neem het risico niet.

Ik heb via een blind date een fijne relatie gekregen, dat geeft hoop voor de toekomst.

Het is helaas niet blijvend geweest, maar ik weet niet of dat iets met het begin te maken heeft, tenslotte heb ik mijn eerste partner op de "gewone"manier leren kennen, en dat heeft ook geen stand gehouden.

Je begint wel met je gezonde verstand, in plaats van met de vlinders, maar dat lijkt me niet zo'n probleem. Die klik is er, of niet, daar doet gezond verstand niets aan af en het kan voor het verloop van de relatie belangrijk zijn dat je toch gekeken hebt of je bij elkaar past.

Ik zoek het een beetje dichtbij, ik heb ook meegemaakt dat de afstand te lastig werd, en om me heen heb ik dat ook gezien.

Ik vind het goed,dat het kan, van mij mag het taboe er af.

Lees verder!

geplaatst door EvavanBaar



dinsdag 24 november 2009

Profielgewauwel

Mijn profielbeschrijving vertelt in steekwoorden iets over mijzelf. In positieve, maar ook in negatieve zin. Benadert het de realiteit? Het is een deel van mijn perceptie, niet meer en niet minder.

Ik heb ontdekt dat de meeste `respondenten' in eerste instantie reageren op mijn foto's. Uiterlijkheden……..daar worden ook vrijwel altijd opmerkingen over gemaakt. `je lijkt echt op je foto's!', roept menige date verrast uit na een vluchtige scan.

Daarna begint het inhoudelijk aftasten. Het gespreksverloop, geuren en de uiterlijke aantrekkelijkheden bepalen of er een volgende afspraak gemaakt wordt. Zelf lees ik de profielen selectief. Wijdt een man te veel uit en ook nog op een 'zichzelf een veer in de kont stekende' manier, dan is dit voor mij een belangrijk criterium om vooral niet te reageren op een ontmoetingsvoorstel.

En ja, gevoel voor humor vind ik belangrijk. Uit relativerend geformuleerde zelfbeschrijvingen kan je uitstekend afleiden of dat gevoel werkelijk aanwezig zou kunnen zijn. Evenals een bepaalde mate van zelfreflectie. Is de man in kwestie in staat om zichzelf kritisch onder de loep te nemen of wauwelt hij er sociaal gewenst op los?

Dan de spellingvaardigheid! Is het inderdaad zo dat er een groot aantal hoger opgeleide datende mannen een diagnose dyslexie heeft?

Dus, beste heren, wat mij betreft: formuleer to the point, kijk even in de spiegel, geef een eerste bewijs van je humoristische capaciteiten en gebruik 'het groene boekje' voordat je de profielgegevens opslaat. Vergeet niet een recente foto te plaatsen……..Want zo was het, is het en zal het blijven……..flirten en toenadering zoeken start bij wederzijdse uiterlijke aantrekkingskracht.

Lees verder!

geplaatst door Flo - 1 reactie



maandag 2 november 2009

Smooth operator

Achteraf is het makkelijk oordelen en je kunt er nabeschouwingen op loslaten waar zelfs een Johan Cruijff niet aan kan tippen, maar omdat je om te scoren wel eerst moet schieten ben ik alhier in blijde afwachting van mijn volgende definitieve vriendin, waarbij ik ondertussen dan net zo goed nog even een paar goede herinneringen kan ophalen. Aangezien ik op het moment zo single ben als je maar wezen kan zal over de afloop geen onduidelijkheid bestaan, maar een happy end is in wezen dodelijk saai en ik beloof dat ik wat dat betreft niet zal teleurstellen, al bewaar ik dat gedeelte voor later dus voor het moment heb ik helaas niets beters dan een veelbelovend begin te bieden.

Het nut van een datingsite, anders dan een manier om je schrijfvaardigheid te verbeteren door al dat vruchteloos heen en weer mailen (waarvan akte), werd destijds danig op de proef gesteld, al was mijn trieste leven niet geheel van dates verstoken. Haar, overigens erg leuke, berichtje werd aanvankelijk door mij met enige scepsis ontvangen aangezien er geen foto bij zat en het profiel nauwelijks was ingevuld. Het bleek dat ze zich nog maar net had ingeschreven en was een volstrekte maagd op e-dating gebied. Zich orienterend op de betreffende site zag ze een ontmoedigend lange lijst aan matches, maar ze was nu al zover gekomen en dapper begon ze bij het profiel die volgens de matchcomputer het beste bij haar paste. Verder is ze nooit gekomen.

Ze heeft nog wel haar profiel afgemaakt en een foto geplaatst, daarna was ik redelijk snel overtuigd en begonnen we elkaar intensief met mails te bestoken. Al gauw was het niet zozeer de vraag of maar wanneer er een date zou volgen aangezien het wel duidelijk was dat hier een kans op Het Grote Geluk voor het oprapen lag. Aanvankelijk zou die historische First Contact plaatsvinden in het bijzijn van aapjes en olifanten maar daar kwam ze op terug en vroeg of het niet mogelijk was om bij mij thuis af te spreken. Eigenlijk wordt daarmee één van de eerste wetten van het daten met voeten getreden en om het dan ook maar gelijk goed te doen stelde ik voor om daarna gelijk een tegenbezoek bij haar huis te brengen. Your place AND mine, zeg maar.

Omdat ze mijn huis aanvankelijk niet kon vinden heb ik, op het balkon staand en zwaaiend naar iedere auto die enigszins aan de beschrijving voldeed, en zij in de auto zittend met de mobiel in de hand, haar uiteindelijk de juiste haven in weten te loodsen. Achteraf mag ik blij zijn dat door al dat gedoe geen El Al toestel op m’n dak geland is... Tja, hoe doe je dat, een gesprek beginnen met iemand waarvan de verwachtingen zo hoog gespannen zijn en die daar opeens live naast je in op de bank zit. Het typische is dat we ons daar heel snel overheen gezet hadden en gewoon gezellig aan het kletsen waren. Nadat het huis bezichtigd en de kat geaaid was stapten we in de auto, op weg naar deel twee van de date.

Aldaar aangekomen was het wederom thee drinken en kat aaien. Inmiddels was er een boek met vakantiefoto’s bijgehaald, die tegen elkaar aanzittend werd doorgebladerd. Het was geen vooropgezet onderdeel van Het Grote Plan maar mijn arm die daar al een tijdje losjes over de leuning hing legde ik op een gegeven moment over haar schouder. Daar werd niet afwijzend op gereageerd en even later leunde ik nog iets meer in haar richting, een initiatief die zij direct volgde. Een korte blik in elkaars ogen, daarna de eerste voorzichtige zoen. Op de achtergrond zong Sade ‘Smooth Operator’, terwijl wij begonnen aan een tongzoenmarathon die twee CD’s lang duurde.

We waren beiden niet iemand die er op uit waren, maar een beginnende passie laat zich niet temmen, en zo kon het gebeuren dat we het bed niet eens gehaald hebben, de bank was comfortabel genoeg.

Het was pas de volgende avond dat ik weer thuis werd gebracht nadat we als afsluiting in het Italiaanse restaurantje om de hoek hadden gegeten, waarmee mijn langste date ooit tot een einde kwam. Inmiddels had ik van haar een 10+ voor mijn zoenkwaliteiten gekregen, een waardering die je niet als een diploma aan de muur spijkert maar waar je wel trots op bent. Ja, ik voelde me werkelijk even een Smooth Operator.

Lees verder!

geplaatst door Kameleon



Vorige berichten

Archieven

Volg ons op Twitter

Over match4me - Privacy - Algemene voorwaarden - Veelgestelde vragen - Contact
Thuiswinkel Keurmerk Veilig Daten

Mobiele site
Android app on Google Play iPhone app on iTunes
© Match4me.nl