Home
Dating voor hoger opgeleide singles
Home Facts & figures Succesverhalen Hoe werkt het?
maandag 21 december 2009

VERLIEFD - vervolg

Na een dag op de bank gelegen te hebben wilde ik daar de volgende dag weer gaan liggen. Ik voelde me nog steeds niet lekker. Eric vroeg verbaasd waarom ik nou weer op die bank ging liggen. Dus toen besloot ik maar naar huis te gaan waar ik in alle rust ziek kon zijn.

De telefoontjes en smsjes van Eric werden steeds minder en ik begon me af te vragen of hij nog wel interesse had. Dus de telefoon gepakt en gevraagd. Hij stond nog een beetje in tweestrijd. Hij vond me wel leuk maar wist het nog niet helemaal. Misschien had ik ook te veel verwachtingen. Tenslotte was ik pas begonnen met daten en als ik enthousiast ben wil ik dat graag laten blijken en vind het dan leuk om te smsen. Voor de ander kan dat misschien wat te benauwend zijn. Voor ons allebei heb ik toen maar de knoop doorgehakt.

Mijn hobby is tarotkaarten leggen. Mensen inzicht geven waarom ze elke keer tegen blokkades aanlopen, een beetje toekomst voorspellen etc. Elke week ging ik naar club 8. Club 8 is een dancing voor een beetje alternatieve mensen. Als je op blote voeten wilt dansen dan kan dat. Jezelf helemaal uitleven op de dansvloer niemand kijkt er van op. Iedereen kan gewoon zichzelf zijn.

Aan het eind van de zaal stond een tafel waar ik de tarotkaarten kon leggen. Na een aantal mensen de kaarten te hebben gelegd kwam er een man aan mijn tafel zitten. We raakten aan de praat en hij vertelde welke cursussen en meditaties hij allemaal gevolgd had en ook dat hij geďnteresseerd was in de kaarten. Ik vroeg aan hem hoe hij heette en wat hij zoal deed voor werk. Hij vertelde dat zijn naam Eric was en dat hij op een booreiland werkte. Een beetje verbaasd zat ik hem aan te kijken en vroeg wat dan wel zijn sterrenbeeld was. Stier zei hij en vertelde wanneer hij jarig was. Mijn mond viel open van verbazing. Hoe konden twee mannen nou dezelfde naam hebben, hetzelfde beroep, hetzelfde sterrenbeeld en ook nog dezelfde geboortedag? Ik keek even rond om te zien of ik geen verborgen camera zag.

Hij beloofde een keer langs te komen op mijn werk. Hij stond op en liep naar de danszaal. Ik keek hem na en het was net of hij in rook opging. Aan het eind van de avond heb ik Eric nog lopen zoeken om gedag te zeggen maar ik kon hem nergens vinden.

Het was een mysterieuze avond! Hoe vaak kom je twee mannen tegen, apart van elkaar, die zo identiek zijn?

Lees verder!

geplaatst door Single-in-the-city



maandag 21 december 2009

Eenzame kerst?

Kerst 2008, ’n unieke gebeurtenis, de allereerste kerst die ik helemaal door zou gaan brengen. Van te voren werd ik door diverse mensen bevraagd met wie ik mijn kerst, zo zonder ’n man en zonder mijn kinderen door zou brengen. Nou, alleen dus, helemaal alleen. Juist omdat ik alleen de kerstdagen door wilde brengen, was het bezoek aan de plaatselijke supermarkt toch wel erg belangrijk. Alleen zijn, geen punt, maar dan wel in het gezelschap van allerlei lekkers. De Albert Heijn biedt rond de feestdagen zo ontzettend veel lekkernijen. Ik dacht niet in termen van voor- hoofd- en nagerecht, enkel maar in termen van lekker, heerlijk, smakelijk. Ik ben gaan shoppen, mij niet laten weerhoudend door prijzen, enkel pakkend wat ik lekker vond. Geweldig als er verder niemand is om rekening mee te houden, dan alleen jezelf. Zelden zo veel geld uitgegeven voor 2 dagen eten, laat staan voor mij alleen. Na de AH bij de videotheek langs en voldoende dvd’s gehaald om mij langere tijd bij terug te trekken.

Kerstavond had ik trouwens nog ’n date, ’n man die ik al eerder had ontmoet en met wie ik het gewoon gezellig had. Die avond wilde ik wat uitproberen. Hij was namelijk iets kleiner dan ik ben. Tot die avond had ik platte laarzen aangehad, maar ik besloot om het nu maar eens uit te proberen hoe het zou voelen als ik boven hem uit torende.

Ik belde bij hem aan en moest even slikken toen hij de deur open deed. Oeps, het gevoel overviel mij dat ik het dus echt niet prettig vond dat hij op dat moment zoveel kleiner was dan ik. Hij sloeg zijn armen om mij heen, moest haast wel op zijn tenen gaan staan om mij te zoenen. Ik kon er niets aan doen, mijn eerste handeling binnen was om mijn hoge hakken linea recta uit te trekken. We hadden overigens ’n prima avond, het was niet verkeerd om kerstavond met hem door te brengen. Voor dat ik naar huis ging, trok ik mij ‘high heels’ weer aan en wederom voelde ik mij niet op mijn gemak. Ik voelde mij groot, onhandig. Reed terug naar huis en kon enkel maar tot de conclusie komen dat als die lengte voor mij zo’n issue was, dat hij voor mij niet de ware was. Met deze conclusie was dus gelijk de beslissing genomen om afscheid van hem te nemen. Op ’n vreemde manier voelde het goed om zo mijn kerstdagen in te gaan.

Eerste kerstdag, voor het eerst in heel mijn leven, geen mooie en voor de tijd van het jaar te blote jurk aan, maar lekker zittende, makkelijke kleding. Tegen vier uur besloot ik te beginnen met al mijn heerlijke hapjes. Nadat ik alles op ’n blad had gezet kon ik het niet laten om er ’n foto van te maken, het was zo mooi om al dat lekkers bij elkaar te zien. Dvd in de player, wijn er bij ………… ’n gevoel van tevredenheid maakte zich van mij meester.

Kerst 2009, deze kerst zullen mijn meiden bij mij zijn. Het liefst zou ik met hen hetzelfde hebben gedaan als vorig jaar. Heb het nog geopperd, maar nee, het leek hun maar niets, we moesten kerst toch door brengen met andere mensen. Dus ’n soort van compromis, 1e kerstdag overdag bij ’n vriendin van mij en haar gezin, ’s avonds uit eten. Tweede kerstdag toch ’n soort van verplicht gourmetten, de wens van mijn kinderen, opa en oma dus ook maar uitgenodigd.

Oud en nieuw, wordt dit jaar ook ’n primeur. Ik ga het uitproberen hoe het is, om ook deze bijzondere gebeurtenis, voor het eerst van mijn leven, alleen te beleven. Hoe zou dat voelen? Ik wil dit ook graag, misschien is dit wel de enige keer dat ik ook echt alleen zal zijn (ik schat mijn kansen om weer eens iemand te vinden toch wel enigszins optimistisch in).

Ik wil dus weten hoe ik mij zal gaan voelen, of ik ook met ’n eenzame jaarwisseling dat gevoel van tevredenheid weet te bereiken.

Lees verder!

geplaatst door FemaleBlogger



zondag 20 december 2009

Geestig Kerstverhaal

Het was kerstavond van verleden jaar, en aangezien ik een paar dagen vol verplichtingen voor de boeg had die de kerstdagen nou eenmaal met zich meebrengen was ik met enige tegenzin dan maar op tijd naar bed gegaan. Ik kon niet direct in slaap komen, en al starend naar de onbeslapen andere helft van mijn bed dwaalden mijn gedachten onbewust af naar voorbije tijden waarin de kerstperiode niet zo beladen was als ik het hier nu in m’n eentje ervoer. Of ik nu wilde of niet, de komende dagen zouden in het teken staan van te veel eten en te weinig romantiek. Al plafondstarend vroeg ik me af hoe zo’n oeroud traditioneel feest heeft kunnen veranderen in het net iets te commerciële instituut van nu. Nee, vroeger in de tijd van Charles Dickens moet het mooier en oprechter zijn geweest. Dat zal mijn laatste gedachte zijn geweest voordat ik dan toch uiteindelijk in slaap viel, maar mijn welverdiende rust duurde niet lang want het was klokslag één uur toen ik van een lichtschijnsel in m’n slaapkamer wakker werd.

Eerst dacht ik dat het een weerschijning van een voorbijrijdende auto was, maar aangezien mijn slaapkamerraam niet aan een straat ligt en zich bovendien op de vijfde etage bevindt, moest ik slaapdronken en wel vaststellen dat de bron niet van buitenaf kwam. De vage blauwe lichtvlek werd groter en nam steeds meer een menselijke gestalte aan en nu viel me ook een gemompel op wat langzaamaan verstaanbaar werd. ‘Ze moeten ook altijd mij hebben voor die rotklusjes’ waren de eerste woorden die de spookachtige verschijning in zichzelf zei, mij met een niet mis te verstane misprijzende blik gadeslaand. Mijn eerste impuls was om weg te duiken, maar net als in een droom (want dat moest dit alles toch wel zijn) was ik nauwelijks tot bewegen in staat. De persoon die zich in zijn tot de draad versleten lompen zo onrustbarend halfdoorschijnend langzaam naar mij voorover boog staarde mij recht in de ogen en zei: ‘Ik ben de geest van de voorbije relaties. Het is mijn droeve plicht jou te confronteren met je verleden. Volg mij.’

Ik was geenszins van plan ook maar een pink te verroeren, maar de regie was mij volledig uit handen genomen en aldus zag ik mijzelf uit bed stappen en achter hem aan lopen, dwars door mijn slaapkamermuur heen. In plaats van bij de buren bevond ik me opeens in de kantine van mijn vroegere middelbare school, hetgeen nogal vreemd was want in de eerste plaats was dat gebouw jaren geleden al afgebroken en ten tweede, en dat vond ik nog veel onrustbarender, herkende ik meerdere gezichten die ik al heel lang niet meer gezien had en geen spat veranderd waren. Ik keek verwilderd om me heen, maar niemand scheen mij zelfs maar op te merken. Dit was het moment dat ik mijn eerste liefde (nou ja, kalverliefde) in het oog kreeg. Half geďnteresseerd (ze keek steeds weg, had ik dat vroeger niet door?) stond ze te praten met een jochie waarin ik tot mijn schok mezelf herkende. Ik draaide me met een ruk om naar de geest, met een blik in m’n ogen of ik, nou ja, een geest had gezien. Hij gaf geen krimp en gebaarde me hem te volgen. Nu stond ik ergens in de stad vlak naast een jongedame van begin twintig. Ik herkende haar, het was iemand uit m’n studietijd. Ze stond iemand die een stuk verderop liep gade te slaan, ik volgde haar blik en zag mezelf daar staan. ‘Ze was zo’n leuke meid maar jij moest zo nodig op iemand vallen bij wie je zoals gewoonlijk geen schijn van kans had’ zei de geest. Ik had geen tijd voor een weerwoord want na wederom een verandering van omgeving herkende ik onmiddellijk waar ik me bevond. Daar zaten we, op een terrasje tijdens een van onze stedentripjes, moe maar voldaan van een gezellige dag samen. ‘Hoe heb je haar ooit uit je handen kunnen laten glippen, stom rund’ voegde de geest mij toe. Ik voelde me te melancholisch om hem een dreun te verkopen en bovendien, hij had gewoon gelijk. ‘Mijn taak is volbracht, ik breng je weer terug’ was het laatste wat ik hem hoorde zeggen. Ik zat rechtop in bed. Het was nog steeds donker en mijn wekker gaf aan dat het middernacht was.

Na alle opties overwogen te hebben besloot ik dat dit een droom moest zijn geweest. Het alternatief was namelijk dat ik ze niet meer helemaal op een rijtje had en daar vond ik mezelf nog iets te jong voor. Toch durfde ik niet op te staan om voorzichtig de wand van de slaapkamer te betasten om vast te stellen dat ze net zo solide waren als voorheen en geen toegangsdeur tot krankzinnige waanvoorstellingen vormden. Nee, het beste was maar gewoon de ogen stijf dicht te knijpen en doen alsof ik het nooit gedroomd had. De vermoeidheid won het uiteindelijk van mijn ongerustheid en ik viel weer in slaap. Doch wederom was de rust mij niet gegund want als in een gevoel van déja vu werd ik ten tweede male klokslag één uur wakker van een geestverschijning naast mijn bed. Het verschil was dat deze verschijning er lang niet zo rafelig uitzag, en hij was zo te zien ook wat jonger. Voor een droom zag het er allemaal verdraaid tastbaar uit en in een impuls greep ik naar zijn hoofd, maar mijn hand veegde dwars door hem heen. ‘Ik heb er een pesthekel aan als ze dat doen’ gromde hij, greep me bij m’n schouders beet en plantte me naast m’n bed op de grond. ‘Ik ben de geest van de huidige relaties. Tegenstribbelen heeft geen zin, dus wees een brave jongen en volg mij.’

Het zal wel nooit wennen, dat dwars door muren lopen. Ik durfde mijn ogen aanvankelijk niet open te doen, omdat ik helemaal geen zin had om wederom met mezelf geconfronteerd te worden. ‘Ik heb niet de hele nacht de tijd, en de waarheid kun je toch niet ontlopen’ zei de geest. ‘In mijn tijd was het simpel’, vervolgde hij. ‘Je trouwde met iemand uit het dorp en stichtte een gezin. Maar jou zie ik zo af en toe vrouwen ontmoeten die je daarna nooit meer terugziet. Je weet niet wat je wilt en denkt blijkbaar dat je eeuwig de tijd hebt. Ik heb dat wel, maar jij niet.’ Verder deed hij er het zwijgen toe, hetgeen me wel zo gepast leek omdat we midden in de slaapkamer stonden van een vroegere vriendin. Daar lag ze, schijnbaar diep in slaap, en naast haar lag iemand die ik herkende als degene met wie ze vóór mij een relatie had gehad. Het was geen nieuws voor mij dat ze uiteindelijk teruggekeerd was naar haar ex, maar ze daar zo te zien liggen was toch wel confronterend. Ik zei tegen de geest dat deze relatie uiteindelijk hoe dan ook zou zijn stukgelopen, maar helemaal overtuigend vond ik mezelf niet klinken. In een poging het dan maar vooral niet over haar te hebben zei ik dat de vrouwen die ik in de afgelopen tijd had ontmoet simpelweg niet degene bleken te zijn die ik had gehoopt, hoe leuk en aardig ze verder ook waren en hoe graag ik ook had gewild dat het anders was gelopen, al zaten er ook een paar tussen waarbij ik eigenlijk het liefst direct rechtsomkeerd had gemaakt. De geest wuifde niet begrijpend mijn verweer weg, en daarmee veranderde ook de omgeving. Nu stonden we in de woonkamer van een andere ex. Ze zat in haar eentje TV te kijken, met de kat op schoot. Ik slaakte een diepe zucht, want ik wist eigenlijk al dat ze het zoeken naar een man in haar leven in feite had opgegeven. Eerst had ik mezelf daar de schuld van gegeven, maar ik realiseerde me uiteindelijk dat zij degene was die gebeurtenissen uit haar verledens niet los kon laten. De geest mopperde dat “het verleden niet mijn vakgebied is, ik hou me met het heden bezig”, gaf me een zet en plotsklaps bevond ik me weer in mijn bed. Ik hoefde eigenlijk niet eens opzij te kijken om te weten dat de klok wederom klokslag middernacht aangaf.

Veilig en wel in m’n bed gelegen, met de dekens als laatste strohalm stevig in m’n vingers geklemd, vroeg ik me af hoe een droom in vredesnaam zo realistisch kon zijn. Klaarwakker lag ik te overdenken wat allemaal de revue gepasseerd was. Toch moet ik op een gegeven moment weer zijn ingedut want ik had niet direct in de gaten dat ik wederom gezelschap had. Deze keer was het een graatmagere gestalte, helemaal in het zwart. Hij zei geen woord, maar gebaarde slechts dat ik hem moest volgen. Als er enige logica in deze hele toestand zat kon dit alleen maar de geest van de toekomstige relaties zijn en ik moet erkennen dat ik toch wel enigszins nieuwsgierig was. Dus daar gingen we weer, maar aan de andere kant van – ja, van wat eigenlijk – schrok ik me zo ongeveer dood.

Het tafereel wat ik aantrof was dan ook wel verontrustend te noemen. De persoon die half over z’n toetsenbord lag, de PC stond nog aan dus hij was daar blijkbaar in slaap gevallen, was een oudere versie van mezelf, maar dan wel eentje die niet meer zo’n volle haardos had, en de sportschool had ik zo te zien al jaren niet meer van binnen gezien. Was dit dan mijn lot? Ik had er toch werkelijk op gehoopt dat ik op een gegeven moment een vrouw zou tegenkomen die ik nooit meer wilde laten gaan. Nu ik hier zo stond weigerde ik te geloven dat ik mijn verdere leven single zou blijven en ik was vast van plan meneer de geest hierover eens flink aan de tand te voelen. Erg spraakzaam was hij tot zover echter niet geweest en pas na aandringen schraapte hij langdurig zijn keel, en met onvaste stem zij hij: ‘Ja hoor eens, ik werk met de gegevens die ik heb en daaruit blijkt niet dat je ooit zult trouwen.’ Ik antwoordde daarop dat meneer wellicht een lichte achterstand had opgelopen in zijn stoffige twilight zone, dat trouwen al lang niet meer een vanzelfsprekendheid is en ik de single vrouwen op straat niet herken aan een neonbalk met de tekst IK BEN SINGLE die om hun bevallige nek bungelt, dat je daarvoor tegenwoordig bijvoorbeeld allerlei datingsites hebt. ‘Ahem, nou, dan moet ik misschien even de boel opnieuw bekijken’ mompelde de geest, knipte met zijn vinger en huppetee, daar stond ik opeens in m’n keuken. Er stonden twee borden klaar om opgeschept te worden en samen met de tevreden blik van mijn toekomstige ik zag ik direct dat hier een heel ander liedje werd gespeeld. Vanuit de gang hoorde ik een sleutel in het slot draaien, een deur die werd gesloten, en een vrouwenstem die zei ‘Schat, ik ben thuis!’. Met een bonzend hart draaide ik me om, want nu zou ik zien wie Zij was, maar precies op dat moment stapte de geest in mijn blikveld en zei ‘Ho ho, spieken mag niet!’. En zo belandde ik dus weer terug in bed, waar de wekker aangaf dat ik niet veel nachtrust meer over had. Ik viel al snel tevreden in slaap, in de goede hoop dat het allemaal goed zou komen, zolang ik er zelf maar een beetje moeite voor blijf doen.

Lees verder!

geplaatst door Kameleon



dinsdag 15 december 2009

Plekje gegeven

De tijd vliegt voorbij. Ik ben je niet vergeten, maar heb het een plekje gegeven. Maar gelukkig ben je niet de enige man in pak die zo nu en dan op m’n werk langs komt. Ook met jouw concurrent heb ik veel contact. Laat ik hem voor het gemak even ‘B’ noemen, dat volgt namelijk de ‘A’ mooi op. Ik merk dat ‘B’ in mijn aanwezigheid altijd erg zenuwachtig is. Qua uiterlijk is hij niet echt mijn type, maar hij is zeker niet onaantrekkelijk. Vanwege bepaalde projecten hebben ‘B’ en ik veel contact en niet alleen over de telefoon: veel bestellingen komt hij persoonlijk ‘even langs brengen’ en dan maken we ook even een praatje.

Al snel maakt het werk contact plaats voor privé contact. Ook duurt het niet lang voordat ik zo brutaal ben hem bij mij thuis uit te nodigen voor een drankje. Gewapend met een bos bloemen en een doos bonbons staat hij op het afgesproken tijdstip voor de deur. ‘B’ is echter erg verlegen en voor ik het weet staan we weer buiten bij zijn auto. Ik laat hem natuurlijk niet zomaar gaan en pak hem snel beet en begin hem te zoenen. En jawel, deze man kan gelukkig wčl zoenen, en hoe! Ik complimenteer ik hem met zijn zoenkunsten.

De daaropvolgende weken lijkt het dat ‘B’ nogal geschrokken is van mij directheid in woord en daad. Mij duurt het allemaal te lang en uiteindelijk verlies ik interesse.

Het is donderdag. Vandaag ga ik met een (mannelijke) collega naar een beurs. We kijken welke nieuwe materialen en apparatuur er op de markt komen. Ook is dit een uitstekende gelegenheid om nieuwe contacten te leggen en oude weer even aan te halen. Deze beurs staat ook bekend om de gadgets: veel leveranciers geven van alles weg. Gewapend met een grote tas komen we in Utrecht aan. Ik weet heel goed dat ik me in een mannenwereld begeef en heb daarom een leuk jurkje aangetrokken. M’n verzameling met onder andere USB sticks en digitale fotolijstjes, welke ik op het werk zal uitdelen, breidt snel uit. Natuurlijk komen we ook ‘A’ tegen. Ik laat hem nog even weten dat ik die beloofde digitale camera nooit gehad heb. Na ‘A’ doen we de stand van ‘B’ aan. Bij hem valt er een prijs te winnen voor de hele afdeling. Het enige wat je moet doen is een vraag beantwoorden en hopen dat jouw antwoordkaart eruit getrokken wordt. Ik weet het antwoord niet, maar ‘B’ fluistert me het in het oor.

Hierna doen m’n collega en ik een drankje bij ‘C’. Om mensen te trekken hebben ze een heuse bar laten neerzetten met allerlei lekkernijen. Ik bespreek met ‘C’ nog even een offerte en beloof volgende week even contact op te nemen. Na ‘C’ volgt uiteraard ‘D’. Ik ken ‘D’ niet, maar mijn collega heeft veel contact met hem. Ook hier valt er wat te winnen. Het enige wat je hoeft te doen, is je naam en emailadres op een kaartje in te vullen en deze in een grote ton te stoppen. Ondertussen lopen we al 2 uur rond en heb ik het eigenlijk wel een beetje gehad. M’n collega wil echter nog langs ‘E’. Ik loop achter hem aan naar de stand . Eén van de standhouders zit aan een tafeltje en nipt aan een Mojito. We raken in gesprek en al snel geeft hij mij zijn drankje. Blijkbaar komt hij vaak bij ons bedrijf over de vloer, maar ik heb hem nog niet eerder gezien. Hij ziet er trouwens ontzettend lekker uit in dat pak! Ik word overdonderd als hij me mee uit vraagt. Zo stom als ik ben sla ik de uitnodiging af.

Voor ik het weet is m’n collega klaar en gaan we weg. Als ik in de trein zit gaat m’n telefoon. Het is ‘B’ en hij vraagt of ik vanavond met hem een hapje wil eten. Aangezien ik al onderweg ben, is het niet moeilijk om de uitnodiging af te slaan.

De volgende ochtend open ik m’n email en zie tot mijn verbazing dat ik een Ipod gewonnen heb bij ‘D’. Ook de prijsvraag van ‘B’ heb ik gewonnen: (taart voor de hele afdeling) en komt ‘A’ de week erna nog even de digitale camera afleveren. Dezelfde week word ik gebeld door de receptie met de mededeling dat ‘C’ er is. Het blijkt dat ik een prijs heb gewonnen: € 250,- aan waardebonnen van een groot beauty/sauna complex. Verbaasd neem ik het cadeau aan, ik weet niet wat ik moet zeggen anders dan ‘dank je wel’. Als ik weer terug naar m’n kantoor loop kan ik het niet bevatten: er is toch helemaal geen prijsvraag geweest bij ‘C’? Ik vraag het nog even na bij mijn collega en ook hij zegt dat er geen prijsvraag of iets dergelijks was.

Ondertussen gaan mijn gedachten vaak uit naar de aantrekkelijke ‘E’: ik baal enorm dat ik niet op zijn uitnodiging ben in gegaan en vraag bij de afdeling inkoop om zijn gegevens. Ik durf hem niet te bellen, dus besluit hem een email te sturen. Ik heb immers niets te verliezen…

Lees verder!

geplaatst door Vlinder



woensdag 2 december 2009

Is daar iemand?

Als ik mijn zoekcriterea op zijn allerscherpst instel zou ik in theorie alleen een berichtje van Sandra Bullock kunnen ontvangen. Maar aangezien ik nog wel zoveel realiteitszin over heb om in te zien dat dat wellicht net iets teveel gevraagd is (al zou ze het uiteraard best goed met me kunnen vinden) doe ik gaarne een klein scheutje water bij de wijn. Ze mag ook blond zijn zeg maar. Nog steeds te critisch? Nou vooruit, we stellen de parameters nog wat ruimer in, nu hoeft ze ook niet meer persé een atletisch figuur te hebben. Draai de knop helemáál open en half Nederland is opeens een potentiële match. Ook niet goed, ten eerste is het nu wel heel erg druk en er zijn eerlijk gezegd rijen, wat zeg ik, voetbalvelden tot de nok toe gevuld met dames waarvan ik zó al gelijk zie dat het gewoon niet gaat gebeuren. We moeten dus was gas terugnemen, maar de kunst is te weten tot hoever.

Het probleem is dat ik me graag laat verrassen, maar dan wel op mijn voorwaarden. Dat is een beetje het dilemma met daten, tenminste, zo ervaar ik het soms en dat werkt beide kanten op. Als mijn droomvrouw ergens in een verre uithoek des lands woont zal ik het nooit weten en als ze de gewoonte heeft af en toe een sigaretje op te steken kan ze bij wijze van spreken bij mij om de hoek wonen, we zullen elkaar hier niet vinden, maar mochten we in de rij bij de supermarkt aan de praat raken en het blijkt te klikken dan kan ik me niet voorstellen dat ik haar de deur uitzet op het moment dat ze vraagt of ze misschien even op het balkon een vleugje ‘frisse lucht’ mag gaan halen. Toch ga ik de volumeknop van mijn zoekparameters niet voluit zetten, al heb ik wel voor mezelf afgewogen wat ik bij nader inzien misschien iets minder essentieel vind.

Mijn opa had vroeger een tegeltje aan de muur hangen waarop het volgende te lezen stond: ‘Van het concert des levens heeft niemand een program’. Nou hoef ik ook inderdaad niet in detail te weten hoe mijn verdere leven er uit gaat zien en sommige dingen, zoals het feit dat ik minstens tot m’n 67ste moet blijven werken, had ik liever niet nu al geweten, en aan enkele uitglijers uit het verleden wil ik maar liever helemaal niet herinnerd worden. In de loop der jaren heb ik zo stukje bij beetje datgene bij elkaar gesprokkeld wat men ook wel een gebruiksaanwijzing pleegt te noemen. Voor de één een in hieroglyfen opgesteld boekwerk waar weinig zinnigs uit te halen valt, voor de ander een welhaast overbodig los A4-tje. Ik ken mezelf al langer dan vandaag en mijn do’s en dont’s zijn me dan ook genoegzaam bekend, maar ik durf er mijn gratis lidmaatschap onder te verwedden dat ik niet de enige ben die toch een moment van twijfel ervaarde toen het profiel, als ware het een blanco canvas, daadwerkelijk ingevuld moest worden. En dan het liefst zodanig dat persoon X, ergens aan de andere kant van het beeldscherm, zich onverwijld zou melden waarna het voor eeuwig gelukkig samenzijn terstond een aanvang zou kunnen gaan nemen. Aangezien je hier blogs zit te lezen is je dat vooralsnog niet gebeurd. Mij ook niet inderdaad, point taken.

Als de eerste indruk (De Foto, een verhaal op zich) de voorselectie kan doorstaan, moet daarna nog het geschrevene in goede aarde vallen. Op het moment heb ik inmiddels versie 4.07 online staan, deels omdat je nou eenmaal van mening kan veranderen over hoe je jezelf ziet / wil laten zien, hetgeen maar weer aantoont hoe betrekkelijk zo’n stukje tekst eigenlijk is, maar het is me ook wel gebeurt dat ik afgeschoten werd vanwege één enkel verkeerd gekozen woord. Desondanks zal ik niet veel concessies doen aan mijn zelfbeeld, maar klopt dat wel met hoe anderen mij zien?

En zo lig ik na eindeloos woelen toch weer precies zoals ik in het begin al lag, omdat dat uiteindelijk nou eenmaal het comfortabelste blijkt te zijn. Met een beetje geven en nemen valt er altijd te onderhandelen wat betreft matchbaarheid en omgekeerd hoop ik dat mijn profiel niet letterlijk wordt genomen, maar meer als een intentieverklaring. Wie neemt deze uitgestoken hand aan?

Lees verder!

geplaatst door Kameleon



zondag 27 december 2009

Terug bij af

Na al mijn blogs over essentials, preferentials, verlanglijstjes, mijn quest, mijn verlangens………

De meer ervaren daters onder jullie hebben hem vast al aan zien komen. Na het opbouwen van dit alles, is het tijd geworden om weer los te laten. Een veel gespotte zin: op zoek naar diegene voor wie je al je ‘eisen’ weer laat varen.

Hij paste in dat laatste. Hij was dan wel lang, kaal en ontwikkeld, maar hij was ook duidelijk anders. Noemde zich studentikoos, zijn kleding alternatief. Hard uiterlijk, reed ‘n Harley, de enige echte, interessant beroep. Hij voerde strijd, maar dan met woorden, professioneel betweter noemde hij zich. Al snel contact via msn, niet mijn favoriete manier van communiceren. Geschreven woorden, snel proberen te reageren, miscommunicatie. Nee, niet mijn ding. Hij stelde ’n spannend spel voor. Ik geef toe, mijn eerste gedachte was: ja hoor, gaat het weer direct over sex. Maar nee, ’n te snelle conclusie mijnerzijds. Hij wilde woordassociatie gaan doen. En ik moet zeggen, dat was dus echt leuk. Hij lepelde het ene woord na het andere op en ik kon meestal snel reageren. Daarna was ik aan de beurt. Ik begon al snel het ritme te pakken te krijgen. Ik zag ook in dat dit ’n bijzonder snelle manier was om ’n beeld van iemand te krijgen. Na wat algemeenheden, gooide ik er een voor mij heel specifieke in: politie. Natuurlijk had hij niet door dat deze voor mij zelfs persoonlijk was. Hoewel het de bedoeling is dat je met 1 woord reageert, had hij er nu 2 voor nodig: Stelletje lapzwansen. Hier moest ik dus wel even over nadenken. Iets wat ik toch ook wel belangrijk vind en wat ik tot op heden nog niet genoemd heb is dat ik ‘thuis’ toch wel de vrijheid wil voelen om het over mijn werk te hebben en daarbij geen zin heb om strijd te leveren over wat ik doe. Niets vermoeiender en onzinniger dan hier thuis energie in te moeten steken. Ben je open minded, was mijn volgende vraag. Dat was hij wel. Ik besloot dit niet leidend te laten zijn, wilde zien hoe het verder zou lopen.

Dag na dag, vlogen de schermutselingen door mijn beeldscherm. Ik liet hem mijn blogs lezen. Ik kreeg bekentenissen. Nee, hij had geen fraai gebit, wel verzorgd, maar geen mooie tanden. En ik was van plan deze los te laten. Hij had geen opgeruimd huis, weer een overboord. We planden ’n afspraak. Ik maakte ’n grap dat hij met zijn bijna 2 meter niet in mijn bed zou passen. Ach, was zijn respons, ik paste ook niet in de zijne, hij had namelijk ‘n 1persoonsbed. Ineens besefte ik dat zijn opmerking van studentikoos leven, heel letterlijk moest nemen. Ik moest daar over na denken en liet hem weten dat dit voor mij even ’n schakeling was, niet meer en niet minder. Hij reageerde, furieus. Haalde uit naar mij, ik was verroordelend, kon mij niet inleven, voelde mij te veel voor hem. Ik was verbijsterd waar al deze woorden ineens vandaan kwamen. Ik heb de eer aan mij zelf gehouden, bleef netjes en liet hem weten dat hij even, heel even, heel bijzonder voor mij was geweest. En, ik was blij, dat het niet verder was gekomen dan ’n virtuele ontmoeting. De man voor wie ik mijn ‘eisen’ had willen laten varen, bleek dat niet waard te zijn.

Nu, op zoek, naar de man, die mij zo raakt dat alles wat ik hiervoor heb beschreven, niet meer telt.

Lees verder!

geplaatst door FemaleBlogger



vrijdag 11 december 2009

My Black Prins

Mailbox: 1 nieuw bericht! Bleek ’n bericht van m4m te zijn, zo’n zogenaamd interesse bericht. ’n Lichte irritatie maakte zich van mij meester. Ik blijf dat gewoon niet begrijpen, waarom mensen op ’n site voor hoger opgeleiden daar gebruik van blijven maken. In de plaats van niet te reageren, of ‘n ‘geen interesse’ button in te drukken, besloot ik wel te reageren: als je echt interesse hebt, dan mag je wat meer moeite voor mij doen.

Ik kreeg ’n excuus terug en de belofte er alsnog werk van te maken, hij was even druk, maar zou op het einde van de dag tijd voor mij vrij maken. Zijn beleefde woordgebruik viel mij als eerste op. Ik begon het idee te krijgen dat deze man wellicht onbekend was met internet dating en z’n weg nog wat moest vinden. Hij leek mij zachtaardig, maar toch stevig, al met al begon ik nieuwsgierig te worden. De foto kwam en ik was even in de war. ’n Man met ’n hele donkere huidskleur. Tot dat moment in mijn leven had ik nooit iets ‘gehad’ met donkere mannen, paste gewoon niet in mijn referentiekader. Ik werd nog nieuwsgieriger. We besloten af te spreken.

Bij het restaurant aangekomen, bleek hij er al te zijn. Ook wel eens prettig dat ik niet de eerste was. Ik liep naar binnen en was overdonderd, wat ’n ontzettend leuke man. Bestelde cappuccino, maar het lukte mij niet om deze ook te drinken, mijn handen trilden te erg. Iets nieuws voor mij, help, wat gebeurde er. Er volgde een bijzondere middag, al snel pakte hij mijn hand, nog een uur later sprak hij uit: ik heb jou gevonden, ik laat jou nooit meer gaan. Ik kon enkel maar knikken en voelen en verschrikkelijk in de war wezen.

Hij voelde zo vertrouwd, dat ik hem diezelfde middag vroeg mee te gaan naar mijn huis. Na ’n aantal bijzondere uren, ging hij weer naar huis. Het was lastig om af te spreken, ik moest de volgende (zon)dag werken en hij moest projecten voor bereiden, hij had ’n drukke week voor de boeg. De volgende ochtend sms’te hij mij, af wij toch ’n kop koffie konden drinken samen. Zo gezegd, zo gedaan. Wat wij die middag samen mee maakten, was zo bijzonder, dat wij naar elkaar toe uitspraken dat die dag, dag 1 van onze relatie was.

Ondanks zijn drukke agenda, nam hij die week erop vrij, hij was niet in staat om te werken. En ik, moest wel naar het werk, maar was absoluut niet productief. Smoor en smoor verliefd. Nooit gedacht dat ik ooit ’n (zwarte) prins zou vinden, maar hij was het, helemaal …… voor mij.

Weken volgden, heerlijke weken. Alles klopte met deze man. We gingen samen op dansles, boekten de zomervakantie met mijn kinderen, ik kreeg ’n ring van hem. Te mooi om waar te zijn, dat was wat ik vaak dacht. Het kon mij ook wat onzeker maken. Ik maakte mijn eerste fout, ik sprak die onzekerheid naar hem toe uit. Hij, ook hij dacht wel eens dat het niet allemaal waar kon zijn, ik kon niet echt die vrouw zijn, die zo perfect leek. Hij maakte erg lange werkdagen, moest ook vaak in het weekend voor zijn werk afspreken. Daarnaast had hij ook zijn golf en voetbal. En ik, ik snapte dat allemaal, gunde hem ook die ontspanning. Door de crisis was zijn werk zo beladen, zo veel verantwoording, voor zo veel mensen, ik kon genoegen nemen met wat er overbleef. Daar waar ik dacht op zoek te zijn naar de balans tussen het zien van elkaar en hem zijn ding te gunnen, begon hij het idee te krijgen dat ik hem begon te claimen. Ik had dit niet door. Voelde wel wat, maar wist niet wat ik voelde. Begon aan hem te trekken, wilde weten wat er was en hoe meer ik begon te trekken.. Nu weet ik hoe fout ik bezig was, maar nu is het te laat. Weer ’n pijnlijke les geleerd.

Na al die mooie weken, begon het stroef te lopen. Hij trok zich meer en meer terug. Tot hij mij liet weten dat hij afstand wilde, we waren net 3 maanden onderweg. En weer was ik in de war. Het heeft iets wreeds, zo voor iemand te vallen, je op en top gelukkig te voelen, zo veel van iemand te houden in zo’n korte tijd en het tussen je vingers weg te voelen glippen.

Ik ben inmiddels zo’n 9 maanden verder (vrees niet, geen prachtige karamelkleurige liefdesbaby voor mij) heb toch wel weer wat tijd nodig gehad om dit heerlijke, heftige avontuur ’n plek te geven. Het heeft mijn zelfvertrouwen ’n tijdelijke knauw gegeven. Ik ben nu dankbaar, omdat ik weet dat het mogelijk is, zo totaal voor iemand te vallen. ’n Paar ontmoetingen gehad in het tijdperk ‘the months after’, maar iedere man verbleekte, letterlijk en figuurlijk bij deze prachtige heerlijke donkere man.

Lees verder!

geplaatst door FemaleBlogger



maandag 14 december 2009

Sleepless nights

Hanging somewhere between sleep and wakefulness I find myself once again in that place where life exists only in my head. My body is present but does not participate, the point of focus is that place that we call the mind.

Its late and another busy day at work means I have to get up early tomorrow. I should be asleep by now but there´s no way my inner demon is going to let me do that. And so I am divided. Part of me is tired and wants to get a good night's rest, the other part is hyperactive and raring to go. I find myself in that familiar place where involuntary thoughts invade my consciousness.

My thoughts are racing. All the current issues are addressed, I had scheduled the following 8 hours as ´restful inactive hours', but my irrational mind does not agree! “Inactive? What a waste!” My mind sees the coming 8 hours as time to address not only the current issues but also those that have been put on hold, subjects that used to cause me grief but have long since been shelved and written off as lost causes. The night is young and the relentless mind is winning and turns out to be agile and fit and ready to present me with ridiculous solutions to all of life´s problems. My body wants to sleep but is too tired to object. If I could only escape back to wakefulness – but the more active my mind becomes in this strange state the more passive are my limbs. They object to the thought of dragging me out of bed.

Now and then good sense gains ground and is strong enough to banish these involuntary thoughts. The delights of sleep and oblivion are calling and slowly I succumb. Only to be brutally yanked back, back to this strange purgatory which tortures me, fooling me with the answers to all life´s problems. Eureka! One more solution presents itself. Why is it that when I'm stuck here, neither sleeping nor awake, my mind plays tricks on me, making me believe that the thoughts that flash through my mind are rational! I know that tomorrow in the cold light of day I´ll realize how illogical and sometimes downright stupid these thought trains are. In this place solutions are easily found and wild and wonderful ideas are conceived. There are answers to be found and epiphanies are a regular occurrence. Who wouldn't be tempted to remain here. This limbo offers the apple. But lurking in the background is the knowledge that tomorrow all the incredible ideas which don't evaporate the minute I open my eyes, will seem ridiculous. Experience has proven that knowledge gained in this place is rarely valid beyond the borders of this territory. Its a different logic that counts here. In the wakeful hours of the morning these solutions and discoveries will hold no value. This pre REM activity is interesting but probably worthless.

Maybe it was the coffee, or some other physical or chemical imbalance which obstructs my peaceful slumber. Whatever the reason, I can only sit it out and try and enjoy the ride. Tomorrow I´ll go to bed early.

Lees verder!

geplaatst door Eve



woensdag 30 december 2009

Ik verveel me

Vanavond ben ik weer “actief” op de datingsite. Dat wil zeggen ik zoek me suf naar een profiel dat me aanspreekt en waarvan ik enigszins durf te verwachten dat die ander dat misschien ook wel bij mijn profiel heeft.

Tot nu toe was het woord suf nog niet in me opgekomen. Ik vond het nog steeds een uitdaging, zo te scharrelen tussen al die mannen op het scherm… maar nu ineens heb ik er tabak van. Die mannen gaan ook massaal aan míjn profiel voorbij! Zij zoeken zich vast ook suf naar die ene speciale. Niets komt er meer in mijn postvakje, niet eens een opmerking, een gekkigheidje, een kwinkslag, of een vraag…. Gewoon helemaal niets. Er zal toch wel iets in ze opkomen, als ze m’n profiel bekijken?. Ik wil zo graag een beetje reuring.

Eerst trok ik mij dat heel erg aan. Nobody likes me.. Nu, heb ik een handigheidje gevonden: ik laat hier en daar bij tijd en wijle een zakdoekje vallen (figuurlijk dan). En als die dan niet wordt opgepakt dan denk ik… potjandosie daar gaat weer een zakdoek. Ik verveel me. Ik ben een beetje uitgeavontuurd….

Terwijl ik dit typ komt er een chatverzoek binnen naar aanleiding van een berichtje wat ik verstuurd had, en er kwam eerder vandaag ook al een reactie binnen op een briefje van mij en…nu ik uitgeschreven en uitgechat de site af wil sluiten, komt er weer een chatverzoek.. alsof m’n verzuchting verhoord werd! Laten we eerlijk zijn, wie wil dit nou niet? Zou het komen omdat het de laatste paar dagen van het oude jaar zijn? We gaan het zien. Op naar 2010, ik heb er zin in. Jij ook?

Lees verder!

geplaatst door Possess



woensdag 2 december 2009

Eindejaarsconversatie

Zo zal ik in mijn tweede jeugd zijn aangeland, met als gevolg dat ik mijn eigen kinderhand goed weet te vullen tegenwoordig. Het arbeidsgebeuren loopt lekker, het studeren gaat van een leien dakje en nog in Leiden ook (Hoezo leren gaat moeilijker wanneer je ouder wordt? Klopt helemaal niks van.). De ouwe getrouwe vrienden zijn er nog en een paar verloren schapen (hier en daar bokken) zijn ook weer binnen de gelederen teruggekeerd, omdat oude vriendschap minder blijkt te roesten dan we dachten.

Alleen met dat daten blijft het problematisch.

Ongetwijfeld dankzij mijn eigen, onovertroffen bijdrage aan dit gebeuren. Kijk ik terug op een periode van aanschrijven, aangeschreven worden, uitnodigen, uitgenodigd worden met hier en daar een hapje, drankje en voorzichtige knuffel (want dansen kan tegenwoordig bijna niemand meer) en nog ben ik niet vrolijk.

Wilde niet blijven slapen na een betaalde hap eten, ondanks een nieuw dekbed bij de gastheer met honger naar meer. Betaalde mijn eigen drankjes bij een bewust zuinig levende meneer die dat een teken van emancipatie vond en bij een andere zelfs ook de zijne (bij gebrek aan pecunia). Heb te horen gekregen dat ik te oud, te jong, te rond, niet mollig genoeg, te makkelijk, niet makkelijk genoeg, te bezig, te lui, te zelfstandig, niet lief genoeg, te kinderloos, te vrij, te kort van been en in twee gevallen te lang was. Zo te beschouwen ben ik in een paar jaar tijd van een redelijk stuk vrouwmens veranderd in een kameleon, dus is het maar goed dat de spiegellamp in mijn badkamer al sinds enige tijd de pijp aan Maarten heeft gegeven…..

Helaas ben ik goed opgevoed en onthoud ik mij in de regel van demotiverende opmerkingen in de richting van personen, met wie ik voor kortere of langere tijd bivakkeer in dezelfde ruimte-tijdcapsule, in de illusie dat het wellicht nog eens iets kan worden, indien ik mijn ongetwijfeld te hoge eisen maar voldoende bijstel en blijf bijstellen. Zo zijn er te registreren: gebrekkige tafelmanieren, gebrek aan conversatie, herhaaldelijk op horloges kijken, flirten met andere aanwezigen, oeverloze zwanenzangen op voorbije relaties, onverzorgde uiterlijkheden, vieze kleding, doodleuk getrouwd zijn (maar ondertussen toch met je giechel op een datingsite gaan staan), het tijdens de eerste ontmoeting meteen willen vastleggen dat je voor elkaar geboren bent (omdat je anders het toetje niet hoeft af te wachten), ongevraagde adviezen geven met betrekking tot mijn auto, hobby’s en weet ik veel wat al niet meer.

Tot mijn verbijstering was er zelfs een meneer die mij voorstelde dezelfde avond nog bij hem in te trekken, mijn baan en huis op te geven en samen de wereld rond te gaan trekken op basis van een ontmoeting van krap drie uurtjes. Dat ik zoiets een te groot risico vind wanneer je geen twintig meer bent, maar eerder richting pensioenvoorziening moet gaan denken werd als zeer negatief bestempeld. Die meneer is sindsdien al met verschillende goedgelovige schapendames één of meer rondreizen gaan maken heb ik vernomen, die komen daar geen van allen vrolijk van terug. Maar dat kan natuurlijk mijn kinnesinne zijn, ongetwijfeld blokkeer ik onbewust zijn goede bedoelingen.

Dankzij de rage van coaches die je te pas en onpas krijgt aangereikt door werkgevers, vrienden en damesmagazines (niet te vergeten Oprah …) begon ik aan mezelf te twijfelen en nog meer aan mijn eigen beoordelingsvermogen. De oplossing was niet zo moeilijk: gewoon een kwestie van betrouwbare vrienden zo gek zien te krijgen dat ze zich op een gestelde tijd en plaats zouden gaan ophouden op de locatie waar ik een nieuwe meneer zou gaan ontmoeten. In twee gevallen is het zelfs gelukt er een double date van te fabrieken. Hoe blind kun je wezen? De kritieken van mijn gewaardeerde medeplichtigen bleken welhaast nog vernietigender dan die van mijzelf (die man praat met z’n mond vol en dan blijf je nog zitten ook……). Dat ik door een tijdelijke tafelheer de titel van ‘ijskoud kreng’ kreeg toebedeeld en van een schuttingtaal gebruikende ‘heer’ te horen kreeg dat ik maar moest wennen aan gewone mensentaal, ach: alles went, behalve een vent (las ik eens op een boekomslag).

Is maar goed dat ik meerdere goede relaties, zelfs met mannen, heb gehad. Een beetje mens zou anders toch knap tabak gaan krijgen van deze mensensoort die, volgens weer een andere boekschrijver, van Mars schijnt te komen. Nou ja, roken mag toch nergens meer en doe ik al decennia lang niet meer, ondanks mijn gouden Dupont die ergens ligt stof te happen in een vergeten la van mijn bestaan.

Eindejaarsconversatie en wat mij betreft: einde datingsiteconversatie.

Cate gaat haar alter-ego weer opgraven en blijft lekker zichzelf. De badkamerlamp wordt deze week nog vervangen en het spiegelbeeld zal echt niet in de Playboy gaan komen, die ik in december niet ga kopen, want van LaPaay word ik niet warm of koud. Wel van de Full Monty, maar dat is weer een ander verhaal.

En nu is Ramses Shaffy nog dood ook. Einde van een tijdperk. Zing, vecht, huil, bidt, lach, werk en bewonder: zeker weten Ramses! Cate zingt, vecht, huilt (zelden, maar goed), lacht, werkt (soms teveel) en bewondert een ieder die dat waard is, maar daten via een site? Nee, dat hoofdstuk is uitgelezen.

Lees verder!

geplaatst door 4Cate



donderdag 17 december 2009

Kerst: zij een dag, ik een dag

Of de bloggers iets wilden schrijven over singles en Kerst, vroeg de redactie van Match4Me. Marjelle is de beroerdste niet. Ook al is Kerst niet zo mijn ding. Ook niet in de tijden dat ik een relatie had. Altijd dat gepuzzel met twee dagen, familie, schoonfamilie en wie dan op welke dag mag. En meer gedoe. Wel of geen kadootjes. De vegetariër en de kalkoen. Opzitten in je mooie jurk, altijd nét te koud voor de tijd van het jaar. En eten, heel veel eten. Misschien is Kerst wel makkelijker als single. Het is de helft korter.

Ik heb een prima deal. Zij een dag, ik een dag. ‘Zij’, dat is de familie, in de breedste of smalste zin des woords. Het begint bij mijn moeder. Waar mijn moeder is, ben ik op eerste kerstdag. Vorig jaar was mijn moeder alleen met mijn vader. Dat werd dus koken met zijn drietjes. Dit jaar heeft mijn moeder (naast mijn vader, die is er altijd) mijn broer, oma, oom, tante, neven en een hoop aanhang over de vloer. En mij dus. Bij elkaar zijn we met zijn veertienen en één baby. Ik ben, samen met mijn oma, de enige single. Maar bij mijn oma heet dat weduwe. Ik vind het prima. Ik vind alles prima op eerste kerstdag.

Tweede kerstdag is van mij. Het voelt nog nét niet als spijbelen. Een jaar hebben we met zijn achten een hele foute kerstfilm gezien in Tuschinski. Daarna gingen we koken bij iemand thuis. Een jaar waaide ik met meer dan twintig mensen uit op het strand. We sloten af in een vage kroeg. Een jaar zat ik op tweede kerstdag in het vliegtuig naar New York. Dit jaar ligt het plan ook klaar. Goede vriend komt langs. We installeren ons met lekkere hapjes en genoeg bubbeltjeswijn voor de tv. Doen de gordijnen dicht en gooien een dozijn afleveringen West Wing in de dvd-speler. Helemaal zin in!

En eigenlijk is eerste kerstdag ook prima. Marjelle wil best één dag per jaar met haar familie aan de kerstdis zitten. En vooruit, mócht die man zich aandienen, dan nemen we volgend jaar de schoonfamilie er ook wel bij…

Lees verder!

geplaatst door Marjelle



donderdag 3 december 2009

Nieuw leven in een vriendschap?

De vorige keer vertelde ik jullie over het verloop van een vriendschap, wat tot het einde van die blog in een neerwaartse spiraal ging. Een paar weken geleden leek daar verandering in te komen…

Ik kreeg een mail met daarin oprechte, welgemeende en overdreven excuses voor het missen van zoveel belangrijke dingen mijn leven. Hij schaamde zich diep en vond het van zichzelf niet correct of aardig dat ie zo weinig moeite had gedaan om onze vriendschap in stand te houden. Natuurlijk waren er voor hem verzachtende omstandigheden (die hij verder niet benoemde) maar dat nam niet weg dat hij mij verwaarloosd had.

Ik heb de mail een keer of vier gelezen, maar snapte na al die keren nog steeds niet wat nou precies het doel was van de mail. Vroeg hij of ik hem dat kon vergeven? Wilde hij verandering brengen in de situatie? Of wilde hij het misschien gewoon nog voor zijn eigen gevoel waardig afsluiten? Geen flauw idee. Dus dat heb ik hem gevraagd. Ik heb uitgelegd dat er wat mij betreft niets aan de hand was en dat het nou eenmaal soms zo verloopt dat je uit elkaar groeit, of elkaar uit het oog verliest. Maar dat ik toch ook wel nieuwsgierig was waarom hij contact opnam.

Een dag later kwam een sms-je, hij wilde me graag zien. Hij was er nooit meer toe gekomen om mijn nieuwe appartementje te bekijken en dat leek hem toch wel leuk. Nou ben ik de beroerdste niet en bovendien ben ik erg nieuwsgierig van aard, dus ik heb hem uitgenodigd. Waarom ook niet, dacht ik.

Dus ik kreeg vorige week bezoek. Van een oude vriend die uit het niets weer in mijn leven kwam… en er waarschijnlijk ook net zo hard weer uitgekieperd wordt. Tijdens het bezoekje van hem aan mijn nieuwe appartement werd namelijk duidelijk dat hij het, een jaar later, nog steeds alleen maar over datzelfde meisje kon hebben. Alleen waren ze nu geen stelletje meer. Zoiets had ik al verwacht, maar nog steeds was ik verbijsterd dat dat dus de reden was dat hij weer contact opnam. Hij kwam eindelijk weer aan zijn sociale leven toe en had het zó zwaar gehad het afgelopen jaar. Het was al snel gebleken dat ze in wat basale dingen van mening verschilden, bijvoorbeeld over samenwonen, kinderen, normen en waarden etc. En toen was alles steeds vervelender geworden, zij ging hem steeds meer claimen, hij kon steeds minder zijn eigen gang gaan en dat was dus ook de reden dat hij zo slecht contact had gehouden. Maar toen ik de opmerking maakte dat ik vond dat hij het nog lang met haar had uitgehouden, zat ik toch echt op het verkeerde spoor hoor, want ze hadden het heel fijn gehad samen. Prima joh, hij was dus nog in de ontkenningsfase en door veel over haar te praten gaat hij misschien ooit zelf geloven dat hij niet gelukkig was.

Na ongeveer anderhalf uur was ik het wel een beetje zat, ik heb min of meer psycholoog kunnen spelen en braaf kunnen luisteren naar alle zielige verhalen, maar van onze vriendschap is nog steeds niets te bekennen. En misschien zit die er ook niet meer in. Want het is nu wel duidelijk dat we nog steeds niet echt stof hebben om “gezellig” over te praten. Misschien had ik het fijner gevonden om te denken dat het contact gewoon verwaterd.

Lees verder!

geplaatst door Lostgirl



woensdag 23 december 2009

Een onvergetelijke kerstavond

In december 1997 reageerde ik op een contactadvertentie in de Volkskrant. Uit de meer dan 80 reacties die Marjolein kreeg, koos ze mij om contact mee te hebben. Dat begon met een briefwisseling, want e-mail kende ze niet. Na een paar brieven bleek dat we veel gemeen hadden. Zelfde hobby’s, interesses en denkbeelden. Al snel belden we met elkaar en die gesprekken waren veelbelovend. We spraken uren met elkaar en kregen steeds meer zin elkaar te ontmoeten. Door de afstand, meer dan 200 km, ging dat niet zo eenvoudig.

Gelukkig bleek dat we op kerstavond allebei geen afspraak hadden. Dus toog ik 24 december naar haar woonplaats. Marjolein woonde op een fantastisch pleintje in een historische binnenstad waar alles in Middeleeuwse kerstsfeer was versierd. En ook al houd ik niet van Kerstmis, dit zag er sprookjesachtig uit.

Ik belde tegen drieën aan. De deur ging open en voor me stond een volledig in galajurk gehulde blonde vrouw met stralende lach. ‘Welkom in mijn kerststal.’ Het huis was omgevormd in wat we tegenwoordig een “experience” zouden noemen. Honderden lichtjes, tientallen kaarsen, sneeuw op de ramen, een volgepropte kerststal, een enorme boom met oneindig veel ballen, tierelantijnen, snoep en andere prullaria. De tafel was gedekt met donker damast, zilveren bestek, grote kandelaars en porseleinen borden. En vanuit de keuken drongen heerlijke geuren de kamer binnen. Ik wist zeker, dit werd een kerstavond om nooit te vergeten.

Wat we gegeten hebben, ben ik wel vergeten. Wat we besproken hebben ook, maar het gesprek stokte geen moment. Alle overeenkomsten die uit eerdere brieven en telefoongesprekken naar voren waren gekomen, bleken ook in de verdieping overeind. Behalve dan onze ideeën over kerstversiering…

Ik had mijn vrouwelijke alter ego gevonden. Een betere versie van mezelf zelfs, want Marjolein hield van afwassen, stofzuigen en andere huishoudelijke klussen. Ik vroeg gekscherend wanneer ik bij haar in kon trekken. ‘Vanavond’, antwoordde ze, en ik belde mijn ouders dat ik die avond en de overige kerstdagen niet kon komen…

De periode na kerst was minder indrukwekkend. Want wat is het eigenlijk ontzettend saai om met ‘jezelf’ te daten. Ik hoefde niets te vragen, alles had ze al gedaan. Van mij wilde ze niets weten, Marjolein kende mijn gedachten al. En dus ontstonden er steeds meer stiltes tussen ons. Alleen wanneer we bij mijn vrienden waren, bleek er een verschil te zijn. Marjolein vond ze niet echt leuk, en mijn vrienden hadden aan één Willem genoeg.

12 april 1998 gingen we samen een weekendje weg. Op dag twee kregen we ruzie. Nadat we het goed hadden gemaakt, bleek het een passend moment een einde aan ons samenzijn te maken. Rustig reden we terug naar ieders huis, denkend aan de bijzondere periode van onze relatie: met Kerstmis geboren, met Pasen ten grave gedragen….

Lees verder!

geplaatst door Willem



zondag 13 december 2009

Datingsites

Eigenlijk kwam ik bij toeval op de site terecht, er stond een psychologische test, de wilde ik wel eens doen.

Na een relatie waarin ongeveer alles wat mijn intuďtie zei, werd weggewuifd als onzin, wilde ik wel eens weten of ik nog tot de gemiddelde Nederlanders behoorde, of dat ik inmiddels zo met perk besmeurd was door de omgang met deze mensen, dat het in mijn systeem was gaan zitten.

Dat bleek gedeeltelijk zo te zijn, mijn manier van reageren, toch al niet primair, werd nog meer secundair dan daarvoor, eigenlijk reageerde ik helemaal nergens meer op, totdat het emmertje te vol werd en dan liep het over.

Meestal bij de persoon waarvoor het ook bedoeld was, soms bij de verkeerde. In de test kom ik er af als iemand die zich aan de regels houdt. Ik ben de dochter van een politieagent, dus gedeeltelijk klopt dat wel, maar ik hou me tegenwoordig alleen nog aan de regels waar ik het nut van zie.

Ik ben behoorlijk van mijn oorspronkelijk pad afgedwaald. Als je wind mee hebt is het makkelijk om je aan de regels te houden, maar als je leven in een permanente oorlog is veranderd met dingen, instanties, techniek, mensen die vlakbij wonen en toch van een andere planeet komen, kruipt dat onder je huid. Toen ik verhuisde naar dit huis merkte ik dat de buren die ik had ook allemaal uit een groter huis, uit luxere omstandigheden hierheen gekomen waren. Ik hoorde verhalen die nog erger waren dan mijn eigen verhaal, maar ik voelde me er thuis. Deze mensen weten hoe de bodem van de put er uit ziet. Ze weten wat het verschil is tussen leven en overleven, hoe het is om altijd te weinig geld te hebben. Ze weten dat sinterklaas niet bestaat en de Kerstman ook niet. Ze weten hoe het is als je gezondheid voorgoed is veranderd in iets waar je mee moet "leren leven".

Ik merk dat ik afstand neem van mensen die hier niets van begrijpen. Ik merk dat er mensen zijn die afstand van mij nemen omdat ze mij niet begrijpen.

Nou zit ik dus die test te doen, en ik merk dat ik helemaal geen gekke partner ben voor iemand die het er van af ziet. Ze slaan de spijker op zijn kop. Het maakt een groot verschil of je mensen om je heen hebt die een beeld hebben waar jij aan moet voldoend, of mensen die weten wat er te koop is in de wereld, die ondervonden hebben wat er met je gebeurt als de dingen te moeilijk zijn om nog leuk gevonden te worden.

Ik snuffel wat rond, je kunt er lid van worden, als je betaalt zijn er weer andere mogelijkheden. Ik sta op een kruispunt, mijn relatie is stuk gelopen, ik ben weer op mezelf aangewezen. Ik woon hier lekker, heb mijn eigen mensen om me heen, moet de dingen op eigen kracht doen. Maar heb ik die kracht nog? Ja toch? Jawel, ik heb in elk geval het lef om hieraan te beginnen. Ik dacht dat het op was, maar het is niet op, er is nog wat over waar je meer van kunt maken als je het zorgvuldig koestert.

Ik krijg contact met iemand de heel wat begrijpt van alles wat ik niet eens zeg, dat is weer eens wat anders. Ik merk ook dat hij reageert zoals iemand doet die onzeker is geworden van niet kunnen zijn wie je bent omdat de anderen anders zijn . Komen die ook van een andere planeet? Ik sta tegenover iemand die heel voorzichtig probeert wat hij durft, of hij goed zit, of hij niet wordt afgewezen. We weten allebei nog niet hoe dit af gaat lopen.

De tijd zal het leren, maar het feit dat we dit allebei aandurven is een hoopvol teken.

Lees verder!

geplaatst door EvavanBaar



woensdag 30 december 2009

EINDEJAARS VERTELLINKJE (SLOT)

Plotsklaps werd mijn blik gevangen door mees' gitzwarte kraaloogjes, die zich als twee vuurspuwende priempjes in mijn grijs-blauwe kijkers boorden. Op datzelfde moment werd ik een tijdplooi binnengezogen, ik werd me een tsunami van onbeschrijflijke energie gewaar, liefde?, waarin alle vormen oplosten en grenzen verdwenen. Volmaakte schoonheid deed zich aan mij voor en vrijheid. Een quantummechanisch orgastisch niet-zijn, Boeddha's shunyata, een diepe, onpeilbare serene stilte. Ik was weer de onbezoedelde quantumsoep. Ik was het leven zelf, een onuitputtelijke bron van mededogen, wijsheid, zich telkens vernieuwend en wonderbaarlijk en onbegrensd krachtig, doordrenkt met tot dan onvermoede mogelijkheden die alle bedachte aardse wetten omdraaide, elke beperking van tijd, ruimte en afstand oversteeg, de onuitputtelijke bron van goddelijke goed, waaraan alles en iedereen zich te allen tijde kon laven. Ik was verwikkeld in een naadloze date met het onzichtbare bestaan zelf, eeuwiglijk.

Na weer teruggepropt te zijn in mijn vleselijke camouflagepak, ik had hier nog wat te doen in het allesomvattende plan blijkbaar, pakte ik het meesje heel voorzichtig op, aards bang het te pletten in mijn relatief gezien reuzenklauw en legde het in een doosje. 'We gaan gezellig samen naar de dierenarts, want het is de bedoeling dat ik ga heksen en ervoor zorg dat jij blijft leven, klootzakje', zo sprak ik nog na-muitend tegen 'm vanuit het niets leek wel. En of misschien wel de geest van de heilige Franciscus zelve in mijn simpele ziel gevaren was tijdens de zojuist beschreven gewaarwording en mij had ingewijd in de geheime taal van vogels, weet ík veel, maar wel meende ik zeker te horen dat mees mijn aansporing terugkwekte: 'Jouw wil geschiede, godenjong!' (Zijt gij niet allen godenzonen/dochters?)

Ik herinnerde me een dierenarts in de buurt waar ik vroeger gewoond had. Dook snel ongewassen, ongekamd en met een bestoppeld porem mijn kleurige pitbullsmoking weer in, ik moet er net zo verfomfaaid uitgezien hebben als mees, nam het musdoosje onder de arm en reed even later met ook al piepende autobanden richting dierenartspraktijk. Hopelijk zat ie er nog.

Hoewel mees' oogjes geopend bleven, af en toe knipperden en zijn stoelgangetje ook nog steeds op volle toeren draaide, getuige de prakkies kak die hij inmiddels het licht had doen zien, was ik er toch niet helemaal gerust op. Tijd voor een dwingend preekje kreeg ik door: 'Jij blijft leven, zowaar ik liefde ben. Jij blijft leven, zowaar God, wie of wat dat ook moge zijn, mij is', zo mommelde ik onvermoed esoterisch tijdens de ambulance-rit. 'Je blijft godverdomme leven mus op zijn plat aards toen, of je dat nou leuk vindt of niet. Mijn wil is nú wet'. Zo, dat was dus geregeld.

De dierenarts hield nog praktijk op de plaats waar ik eertijds wel eens langs gelopen was, gelukkig. Ik werd begroet door twee frisse meiden, gestoken in zóiets van smetteloos maagdelijk wit, dat ik mijzelve daarmee vergeleken een danig bezoedelde vogelverschrikker waande. Ze keken me ook een ietwat fronsend aan, waarbij ik meende te constateren dat het kloeke deerntje gezeten achter de balie haar neusvleugels enigszins wiggelde: droeg ik ook nog een onwelriekend luchtje bij me?

Om ze maar weer snel thuis te doen voelen in hun eigen territorium deed ik in een paar staccato zinnetjes mijn historieaatje: 'Meeske tegen raam gevlogen...lijkt me erg gewond... kon het niet over me verkrijgen het beest te doden...zóóó zielig.. wist bij God niet wat te doen...dacht toen plotseling: naar de dierenarts ermee... wel eens op tv gezien...mees nog te redden?' En lispelend sloot ik af: ' Zolang er leven is, is er hoop......, dames?'.

De praktijknimfen ontdooiden instant en kwamen allebei naar me toe om een blik in de doos te werpen, beroepshalve natuurlijk, maar zeker ook om deze opmerkelijke vogelredder, deze authentiek goelijke Papageno, eens nader in ogenschouw te nemen.

'Ach meneer, wat lief van u en goed dat u toch gekomen bent', klonk het aandoenlijk. 'Wat aardig'. Moederlijke blikken waren mijn deel. De atmosfeer was met genegenheid bezwangerd. 'Een man naar mijn hart', zwijmelden beiden onderhuids. Ja, nee...mijn opmerkzame zesde zintuig ontgaat werkelijk niets.

Enfin, ik liet mees met een gerust hart achter, dat moge duidelijk zijn. Twee dagen later kreeg ik een belletje. Of ik effe langs wilde komen. 'Jazéker!'

'Nou meneer', zóngen de dames me toe, 'we hebben hem water en voer gegeven en wat laten rusten in een kooitje en zie en hoor daar, hij is helemaal opgekalefaterd en tjilpt alweer het hoogste lied We hadden het eerlijk gezegd niet meer verwacht en wisten ons er aanvankelijk ook geen raad mee. Zoals u hem binnenbracht ook.... een wónder zeiden we tegen elkaar! En wat geweldig lief toch dat u de moeite nam even met het vogeltje langs te komen. Zullen we hem weer vrijlaten nu?'

Toen ik het beestje de lucht ingooide wiekelde het eerst nog wat boven onze hoofden, een dankgebed wist alter ego Franciscus me te vertellen, om daarna enthousiast wiekend als een speer het luchtruim te kiezen. De verpleegsters waren in hun nopjes en kirden kreetjes van pure verrukking.

Myriaden kristallietjes glinsterden in de ogen van beide meiden en een ongekunsteld zweempje melancholie klonk als een lieflijk orgelpuntje onder hun afscheidsgroet toen ik hen achterliet en mijns zo eigen weegs weer ging. Ze lieten me vrijelijk gaan en verkneukelden zich intens in wat hen zo onverwacht en op zo onverwachte wijze door het universum was geschonken en dat ze, satori..!, plotsklaps wisten, middels een diep en stil weten in zichzelf, zélf de oorzaak van het hele gebeuren waren, tot in het kleinste detail. Hoe mysterieus. Liefde? Nóg een wonder! En ik op mijn beurt verheugde me in zóveel warm en natuurlijk en aandachtig, moedig en liefdevol, kortom Goddelijk inzicht en openheid van denken, een visionair begrijpen en vertrouwen, dat ik nu, op dit moment van melen graag alle M4Me leden + redactie toewens in het nieuwe jaar en oneindig ver daarover heen! San Kalpa!!

En mees.....mees fluit nu een deuntje en ziet dat alles goed is....

Lees verder!

geplaatst door Bach



woensdag 23 december 2009

The Dark Side of Dating

Nee dit is geen episode van Star Wars maar een verhaal over een Darth Vader (fictief persoon). Een serieus verhaal over hoe het “daten” niet moet gaan.

Op een dag kreeg ik van “Darth Vader” een bericht dat hij geďnteresseerd in mij was oftewel het saaie standaard interessebericht van Match4Me. Naar aanleiding van zijn interessebericht heb ik zijn profiel bekeken en besloot hierna terug te mailen. Het klikte enigszins weliswaar via de mail, een aantal keren heen en weer gemaild.

Op een vrijdagavond werd ik uitgenodigd voor een chatgesprek. Tijdens dit gesprek kreeg ik mijn 1e waarschuwing (innervoice waarschuwing), Darth Vader was nogal drammerig en ik had hem gewaarschuwd dat ik hiervoor nogal allergisch voor was. Hij stelde namelijk voor om elkaar in Parijs te ontmoeten in plaats van in authentiek Nederland. Ik maakte Darth Vader duidelijk dat ik niet voor dat soort dingen in ben. Ik ben spontaan en gek maar heb ook mijn leven lief,leef tenslotte 1 keer!

Ik stelde voor om elkaar in de Randstad ergens open te ontmoeten en hij vond het ook prima. Hij kwam alleen met een raar voorstel om in Arnhem in het openluchtmuseum af te spreken, lekker dichtbij de Randstad denk ik dan maar niet heus?! Helaas ging ik stom genoeg hierop in ook al kreeg ik weer zo een kippenvel gevoel (2e waarschuwing), maar ik negeerde dat.

De nacht voor mijn “date” werd ik ziek en niet zo een klein beetje ook. Ik heb de volgende dag netjes via sms laten weten dat ik ziek was en niet kon verschijnen. In plaats van beterschap te wensen/ medeleven te tonen, begon hij via de sms te tieren dat hij het stom vond dat ik dit niet eerder heb laten weten (mijn vertaling van zijn bewoordingen is nogal mild)! Ik had hem terug ge-sms’t en hem bedankt voor zijn “medeleven”, ook meteen duidelijk gemaakt dat ik geen zin heb in een date met hem. Natuurlijk kreeg ik allerlei kleurrijke benamingen via de sms maar daarna heb ik hem vriendelijk bedankt en suc6 gewenst.

Vanaf de eerste chatsessie kreeg ik al een akelig gevoel en dat gevoel is alleen maar erger geworden naarmate ik hem “beter” via de mail/chatten leerde kennen. Ik ben blij dat ik niet ben gaan daten met Darth Vader omdat ik niet zoveel over hem wist. Vorige week kwam ik toevallig het volgende artikel tegen: “Check jouw date via de smartphone, soort “backgroundcheck” via de telefoon”:<a href="http://www.bnr.nl/artikel/13694832/check-date-smartphone" target="_blank"> http://www.bnr.nl/artikel/13694832/check-date-smartphone</a>, het zou handig zijn voor de volgende keer maar de volgende keer luister ik gewoon naar mijn “inner voice”! Het is nou eenmaal moeilijk om iemand die je nooit heb gezien te peilen maar dames (en heren) wees gewaarschuwd en luister altijd naar jouw “innervoice”, die is er tenslotte niet voor niks!

Greetz,

Mel

Lees verder!

geplaatst door Mel22



donderdag 10 december 2009

Veranderingen

Hoewel ik best wel wat gewend ben, is er dit jaar wel heel veel veranderd in mijn leven, zeg.

Het oudste kind heeft al enige tijd geleden het nest al fladderend verlaten en het jongste spruitje staat zich al warm te draaien, wiekt nog wat op het droge met af en toe een proefrondje vlak in de buurt, maar binnenkort zal hij toch ook uitvliegen. Een echte moederkloek ben ik eigenlijk niet, maar ik besef wel dat de kinderen mijn focus waren waaromheen de rest werd geplooid. Nu is voor mij de tijd aangebroken om een ander objectief te zoeken.

Dacht ik nog een houvast te hebben in mijn werk, maar dat zat er niet in. Mijn werkgever heeft in zijn onnavolgbare wijsheid besloten, na een zorgelijke blik op de snel slinkende financiële reserve, dat een dienstverband met mij er niet langer in zit. Volgende week is mijn afscheidsborrel en dan verlaat ook ik een nest. Help!, denk ik soms, ik kan nog niet vliegen!! Ha!, denk ik op andere momenten, kom ik eindelijk eens toe aan al die dingen die ik nog ooit eens wil doen.

Voor de zekerheid heb ik mezelf ingeschreven bij de Kamer van Koophandel en ben fier “begonnen” als ZZP'er. Maar dat is nog niet alles. Ook op het liefdesvlak tekent zich een verandering af. Na het einde van een kortdurende, energieslurpende relatie met een man die erg met zichzelf te doen heeft, begin ik voor het eerst een glimp op te vangen van de voordelen van het single-bestaan. Niet dat ik die voordelen niet ogenblikkelijk weer onder het vloerkleed veeg als een man vermomd als mr. Right zich aandient, maar ik heb nu af en toe weleens het rare idee dat er wellicht toch leven is zonder man.

Al met al ben ik eigenlijk best tevreden met deze veranderingen, maar wellicht helpen die kleine ronde pilletjes ook wel een handje (grapje!).

Lees verder!

geplaatst door Palonneke



woensdag 16 december 2009

Ik houd niet van Kerstmis

Ik houd niet van Kerstmis. Zo, dat is eruit. Ik zal mezelf hier wel niet populair maken, maar het is wel de waarheid. Ik vind kerst al heel lang een overbodig, overdreven en onverantwoord feest. En ongelofelijk commercieel bovendien.

Als heel klein kind zal ik het nog wel leuk gevonden hebben. Op mijn katholieke basisschool werd er uiteraard veel aandacht aan besteed. Ik heb ook nog wel een rol in het kerstverhaal gespeeld, maar dat optreden heb ik verdrongen. De cadeautjes die de rare surprises en verplichte gedichten van het Sinterklaasfeest vervingen, waren een welkome afwisseling. Maar zodra ik enige invloed in het gezin had, heb ik me afgezet tegen de verplichte gezelligheid en het schransen tijdens twee toevallige winterdagen in december.

Ondanks mijn verbale vaardigheden, verloor ik als tiener veel van de discussies over de viering van Kerstmis van mijn ouders. Ik moest en zou meedoen. Dus de kerstboom kwam, met stal, veel kaarsen, roodwitte versieringen en later – onder invloed van de terreur van de energiesector - ook steeds meer elektrische lichtjes. Wat was ik blij toen ik het huis verliet en zelf kon beslissen hoe ik de kerst vierde.

Helaas dachten mijn partners daar anders over. Ook zij vonden Kerstmis iets bijzonders. Dus kwam er een boom, versiering, veel kaarsen en andere ‘gezelligheidsmakers’. In de loop der tijd kreeg ik – dankzij mijn koppige verzet - meer en meer mijn zin en ontbrak af en toe een kerstboom. Maar altijd gingen we ergens heen of kwamen er mensen op bezoek. En dan stonden we lang in de keuken om iets bijzonders te maken. En eerlijk gezegd, die avonden waren dan wel heel leuk. Maar dat was het ook geweest als er geen 25 of 26 december op de kalender zou staan…

Dit jaar ben ik voor het eerst sinds heel veel jaren met kerst weer alleen. Er is geen boom, ik heb de kandelaars verstopt, er komt geen passende versiering en de kerstkaarten die ik ontvang, verdwijnen in een la. Zielig? Nee, je hoeft met mij geen medelijden te hebben. Na zoveel jaren kan ik eindelijk een kerst vieren zoals ik dat wil.... niet.

Maar volgend jaar…. Dan doe ik graag mee met alle gezelligheid, warmte, kaarsjes en kerstballen. Dan vier ik Kerstmis samen met een nieuwe geliefde en geniet ik van alle romantiek die je ook met kerst kunt beleven. Want ondertussen heb ik wel geleerd dat de geest van Kerstmis zich niet tot twee dagen per jaar beperkt: elke dag heb je de mogelijkheid de wereld een klein beetje beter te maken. Ook op 25 en 26 december. En dat lukt samen nog beter dan alleen.

Dus voor iedereen, alleen of met anderen, geniet van jouw kerstgevoel. Ook als dat er niet is. En maak er elke dag, ook na de kerst, iets moois van.

Lees verder!

geplaatst door Willem



zondag 20 december 2009

Ho Ho Fucking Ho, what a Christmas shit!

Dit nummer, onder de categorie Funny Christmas Songs speelt de hele dag door mijn hoofd, eigenlijk had ik het willen hebben over ouwe bokken en overjarige geiten, maar bij de gedachte aan geiten wordt me de lust al ontnomen.

De hypocrisie in deze donkere dagen viert weer hoogtij, dagelijks zie je de vrome koppen van onze politici voorbijkomen in de media, om het hardst roepend dat er weer "GERUIMD" dient te worden in het belang van de volksgezondheid, helemaal voorbijgaand aan het feit dat de oorzaak ligt in het houden van enorme hoeveelheden dieren in ons dichtbevolkte land, de commissie-Wijffels schreef dat in 2001 al, maar vervolgens is er weer niks meegedaan.

Ik ben het met Marianne Thieme van de Partij voor de Dieren eens als ze zegt dat deze Q-koorts samen met de economische crisis en de Mexicaanse griep voor een omwenteling in het denken kunnen zorgen, omdat ze allemaal te maken hebben met overconsumptie.

Ook de Mexicaanse griep. In Amerika heet het gewoon Swine Flu (varkensgriep), weer een dierziekte die de mensen treft.

Gisteren was ik in Zwolle, het was koud, ik ging me opwarmen met een drankje in "het Vliegerhuys", las daar een artikel over de klimaattop in Kopenhagen, de schrijver was van mening (zijn naam ben ik even kwijt, het artikel stond in de Volkskrant of de NRC) dat de bio-industrie wereldwijd voor de grootste milieuverontreiniging verantwoordelijk was, toch werd daar niet of nauwelijks over gesproken.

Ik word er niet vrolijk van, later toen we terugreden zag ik het mooie witbesneeuwde landschap, dochter en ik blerden mee met het nummer Werewolves van Warren Zevon, het voelde even goed, maar het was snel gedaan met de lol toen we ter hoogte van Harderwijk ineens te maken kregen met snel afremmende auto's, midden op de snelweg lag het half platgereden lichaam van een eens zo mooie zwaan, tientallen meters verder op cirkelden nog zijn veren, ik voelde me misselijk, tranen, wat een rotwereld, weer een dier wat opgeofferd wordt aan de belangen van de mens. Ook in dit geval zijn we zelf regelmatig slachtoffer, gezien het aantal verkeersslachtoffers per jaar.

Eindelijk thuis, telefoontje andere dochter, zij en vooral haar man maakten zich ernstig bezorgd over het feit dat moeders en zusje waarschijnlijk deze kerst de kerkdienst zouden overslaan, moesten we maar met hen meegaan, het kon op 23, op 24 december, we moesten het maar zeggen, het was toch zoooo belangrijk, dat vooral die kleine wel effe de kerstboodschap meekreeg, wij aarzelden, druk overleg, totdat schoonzoon aangaf niet op eerste kerstdag, want dan gingen ze naar zijn ouders, haas, konijn, hert, niemand kon het zo lekker maken dan zijn moeder, toen had ik al genoeg gegeten en gedronken voor de hele kerst.

Lees verder!

geplaatst door Laura



woensdag 30 december 2009

Gespannen wachten op een zuster

‘Zuster zoekt dokter’, luidde de eerste regel van een verder uitnodigende tekst van de contactadvertentie. Ik reageerde: ‘Dokter ben ik niet, daarvoor heb ik een s teveel, maar ik wil je wel leren kennen.’ En ik vertelde het een en ander over mijzelf. Een nette handgeschreven brief, waar ik twee weken later (en dat was best snel), een reactie op kreeg.

‘Dag Willem. Wat leuk dat je reageerde. Ik woon vlak bij je in de buurt, toevallig hč?’ Een normaal begin, maar meteen daarna begon haar tekst vreemder te worden. Ze schreef allemaal dingen over mij, die ze helemaal niet kon weten. Ik had daarover niets geschreven en Google bestond nog niet. Ik begon meteen te piekeren welke single vrouw in mijn omgeving mogelijkerwijs een contactadvertentie had geschreven.

Ik kwam er niet uit. De naam waarmee ze ondertekende, Jose, zei me helemaal niets. Net zo weinig als de foto die ze had meegestuurd. Ze had geen telefoonnummer vermeld, dus ik klom weer in de pen.

Een paar dagen later ging de telefoon.

‘Weet je al wie ik ben?’

'Ik heb geen idee. Pieker me suf.’

‘Er is niets mis met je geheugen. We kennen elkaar inderdaad niet. Maar jij kent wel Hans en Marjan. En die ken ik ook. En zij hebben wel eens over je verteld. Toen ik je brief kreeg, wist ik direct dat jij het moest zijn.’

‘Dat verklaart een heleboel’, reageerde ik opgelucht. ‘Maar als jij Hans en Marjan kent, dan ben je morgenmiddag zeker ook op hun tuinfeestje? Misschien een leuke eerste ontmoeting?’

‘Wat een goed idee. Ik ben wel laat, want moet nog werken.’

Die middag in de tuin was ik toch wat gespannen. Elke nieuwe bezoeker bekeek ik met verwachtingsvolle blik. Toen de meeste gasten al weg waren, kwam ze toch nog binnen. Ze zag mij staan, en liep gelijk naar de jarige. Even later probeerde ik in haar buurt te komen, maar ze liep net naar andere mensen en raakte hevig in gesprek.

Dat patroon herhaalde zich een paar keer. Het leek erop dat Jose moeite deed mij te ontwijken. Telkens als ik haar dichter dan drie meter naderde, liep ze een andere kant op. En toen iemand afscheid nam van de groep, vroeg ze of ze mee mocht rijden. Voordat ik een woord met haar had gewisseld, was ze verdwenen. Even begon ik aan mezelf te twijfelen. Verkeerde kleren aangetrokken? Niet geschoren? Deodorant vergeten?

Die avond en de volgende kreeg ik geen gehoor toen ik haar belde. Pas vijf dagen later belde Jose zelf. ‘Ik was totaal mezelf niet. Ik verwachtte een groot feest waar wij elkaar onopvallend zouden kunnen spreken. Nu er nog maar zo weinig mensen waren, had ik het gevoel dat iedereen naar ons keek en precies wist dat we elkaar via de krant kennen. Ik voelde me zo opgelaten, ik durfde je niet eens aan te kijken. Sorry.’

Een paar dagen later hebben we elkaar opnieuw ontmoet en uitgebreid gesproken. Bij mij thuis, waar verder niemand was. Dat was het begin van een jarenlange vriendschap.

En Hans en Marjan? Die zagen ons weer tijdens het oud & nieuw dat we daar allebei vierden. Wel kwamen we apart, met oliebollen die we 's middags samen gebakken hadden. Onze vrienden denken dat zij ons samen hebben gebracht, maar weten tot op de dag van vandaag niet hoe Jose en ik elkaar echt hebben leren kennen. Want een contactadvertentie plaatsen, dat doe je niet…

Lees verder!

geplaatst door Willem



donderdag 3 december 2009

Zwaktebod

De blog over ouwe bokken en overjarige geiten komt later, ik las vanochtend de blog " Open Plek" van Eva en wil daar op reageren:

Ik hoorde nog niet zolang geleden dat een man er 5 vrouwen op nahield, die hem in alles voorzagen wat hij nodig had, sommige vrienden van hem dachten er hetzelfde over en volgden zijn voorbeeld, het kwam eens voor dat hij er 6 had, ik hoor hem nog vertellen dat de vriendin voor de goede gesprekken wat depressief was, daardoor veel met zichzelf bezig, zodat hij daarop wat aanvulling nodig had, maar dat werkte uiteindelijk niet, nummer 6 was weliswaar uitermate geschikt, maar 6 vrouwen was niet meer te behapstukken vond hij, dat was eigenlijk ook al gebleken uit z'n jarenlange ervaring en ook hoorde hij ongeveer hetzelfde verhaal van z'n vrienden.

Zoals ik al zei, jarenlang leidde hij zo'n leven, totdat hij een vrouw ontmoette, waar hij zo gek van werd dat de een na de andere vriendin in korte tijd het veld moest ruimen, niet omdat die nieuwe vrouw dat eiste, nee, hij wilde zelf niets anders meer, dit was zo leuk, zo allesomvattend, zo'n vrouw ontmoet je maar eens in je leven enz enz.

Je zou dus kunnen zeggen, al dat gefladder met veel vrouwen is leuk voor zolang het duurt, veel beter dan alleen thuis zitten, maar als puntje bij paaltje komt is het een zwaktebod, want wanneer de vrouw zich aandient, waar je hoteldebotel van bent, samen oud mee wil worden (of jong mee wilt blijven) wordt een andere keus gemaakt.

In de blog over de spannende date van Female blogger zie je iets soortgelijks, zij zoekt naar die man om oud mee te worden, dat kan best even duren, zij heeft geen zin jaren te wachten, maar gaat iets doen, wat ze daarvoor niet heeft gedaan en vindt het spannend en nog veel meer, maar je kan er donder op zeggen dat ze tussen de spannende dates door blijft uitkijken naar datgene wat ze zocht en nog steeds zoekt, zoals aan het einde van haar blog blijkt.

Lees verder!

geplaatst door Laura



dinsdag 15 december 2009

Een keer raak is genoeg

Zondagmiddag, een Amsterdams café. Licht gespannen kom ik binnen en zie hem vrijwel meteen alleen aan een tafeltje zitten. Hmm, die mag zijn profielfoto weleens updaten, is zo’n beetje het eerste wat ik denk. Herstel. Geef de man een kans. Het gesprek verloopt soepel, maar we praten met elkaar alsof we op een vervroegde nieuwjaarsreceptie zijn beland. Geanimeerd, maar zakelijk. Nadat we lang over de raakvlakken tussen ons werk hebben gepraat, vraagt hij nog wat geforceerd naar mijn hobby’s. Hobby’s. Raar woord. Wie heeft er nog hobby’s? In de jaren ’80, toen hadden mensen hobby’s. Beiden lijken we dankbaar voor het feit dat ik op tijd weg moet. Hij kijkt op zijn horloge. Hoe laat is het? Nog eentje red je zeker niet meer he?

Hoeveel dates heb ik de afgelopen jaren gehad? Vijftien, twintig misschien? Drie daarvan leidden tot minstens een tweede date, maar niets beklijfde echt. Een keer dacht ik hem gevonden te hebben, maar toen durfde hij het niet aan. Nog even heb ik gefantaseerd dat deze man ‘hey you’ zou lezen en tot inkeer zou komen. Maar hij kan mijn blogs niet lezen, heeft zich vlak na onze laatste ontmoeting uitgeschreven. En toch. Tussen al die dates die meestal best gezellig waren, maar nooit méér werden. Tussen die 15 ŕ 20 dates heeft er eentje gezeten waarbij het voor mij wél raak was. Het kan dus. Een keer raak (wederzijds welteverstaan) is genoeg.

En nu is er weer een nieuwe man. Eentje die me – nog voor we elkaar ontmoet hebben – eenzelfde soort goed gevoel geeft als de man van ‘hey you’. Hij bekeek mijn profiel, ik het zijne, hij het mijne weer en toen besloot ik hem een berichtje te sturen. Er volgde een bericht terug, weer eentje van mij, nog een van hem en nu gaan we elkaar vanavond bellen. Spannend. Leuk. En ondertussen probeer ik hem te peilen. Wat is dit voor man? Hoe zou hij er – op basis van die ene foto – in het echt uit zien? Waarom is hij vrijgezel? Daar lijkt hij veel te leuk voor. Wat zou er mis met hem zijn? Ja mensen, Marjelle is vreselijk. Altijd maar analyseren, altijd alles overdenken. Niet alleen allergisch voor het woord ‘spontaan’ in profielen, maar ook écht niet voldoend aan dat criterium.

En ondertussen lijkt mijn omgeving er al van overtuigd dat ik 2010 niet als single ga meemaken. ‘O, jij hebt binnenkort een vent hoor’, zegt een vriend op een toon alsof dat volslagen vanzelfsprekend is. Een andere vriend is al om zich heen aan het kijken met welk gezelschap hij oud en nieuw zou kunnen gaan vieren in het geval ik dat met mijn nieuwe liefde ga doen. Hallo zeg, dat is over een halve maand! Fijn hoor, mijn vrienden hebben er in ieder geval vertrouwen in. Marjelle kan het zich nog maar moeilijk voorstellen. Maar vanavond gaat ze in ieder geval bellen met een veelbelovende man.

Lees verder!

geplaatst door Marjelle



dinsdag 15 december 2009

Datingdeadlines

Met mijzelf had ik afgesproken, dat ik pas weer zou gaan schrijven als ik wat te melden had, maar een blogger heeft zich te houden aan deadlines. Heb ik tussen het boodschappen doen, wasjes draaien, aardappelen schillen en uit werken gaan nog spannende dingen meegemaakt die de moeite van het delen waard zijn? In ieder geval hield het volgende mij bezig:

Je zend een signaal uit naar een ander. Als eerste berichtje of tijdens contact dat al gaande is. Hoe lang wacht je dan in spanning af tot er antwoord komt? En wanneer is je grens bereikt? Je datingdeadline zullen we maar zeggen. De uiterste reageerdatum. En als er dan op die datum nog niks binnen is, wat gebeurt er dan met je? Daar ben ik dus heel benieuwd naar, want daar weet ik mij geen raad mee.

De ene keer valt het me minder zwaar dan de andere keer. Ik schat de personen die ik benader toch als leuk en aardig in en als ze niks laten horen vind ik dat altijd bot. De ene keer voel ik mij gekwetst en klein en onbeduidend, de andere keer veroordeel ik de ander gewoon. Dat laatste bespoedigt het verwerkingsproces wel.

Ook merk ik bij mezelf een verschil in coulance. Bij de één ligt de deadline op een week, of langer, bij de ander dient de reactie zo ongeveer per omgaande plaats te hebben, anders ben ik al van slag. Het schijnt dat zo’n houding tegen je werkt….Dan is het tot stand komen van de date al gedoemd te mislukken, nog voordat het eerste lijntje gelegd is.

Lees verder!

geplaatst door Possess



woensdag 30 december 2009

Oud en zo goed als nieuw

Vandaag nemen we afscheid van het jaar 2009. Een jaar vol pieken en dalen, en mijn god wat gaat de tijd snel...het lijkt wel of de jaren steeds sneller voorbij gaan.En wat een jaar was het, nooit eerder was mijn jaar zo wisselend in hoge toppen en diepe dalen.

Ik heb veel pieken en dalen gekend afgelopen jaar zowel in mijn carričre en privé leven, en ben dit jaar denk ik door het donkerste gebied ooit gekropen.

Mijn levensfilosofie heeft mij gebracht waar ik nu ben. Ook al voel ik dat ik aan het begin sta van mijn midlifecrisis (ik word dit jaar pas 25) ik zie alles met de grootste glimlach tegemoet hoe fout dat soms ook is.

We staan aan de vooravond van een jaarwisseling, met waarschijnlijk veel champagne en vuurwerk. Mij zet het altijd aan het denken, wat is er afgelopen jaar fout gegaan maar belangrijker wat gaat er volgend jaar komen, wat ga ik beter doen......in ieder geval relaties behouden en aan mezelf werken. Door alle hectiek en druk is het soms moeilijk om contacten op een goede manier te onderhouden en daar baal ik van want relaties worden daar zwakker van en heb dan echt het gevoel dat ik mensen daarmee geen recht aandoe. Natuurlijk zullen er weer dalen komen, maar die kan ik dan op een of andere manier beter aan omdat ik weer wat ik wil,waar ik sta en waar ik uiteindelijk naar toe wil.

Geluk zit niet alleen in geld en succes in carričre, maar ook in die kleine dingen die het leven zo mooi en aangenaam maken dat zie ik nu pas in want dacht lang dat het enkel om geld en status draaide, omdat me dit zo was aangeleerd en me altijd maar moest bewijzen tegenover anderen, en probeerde zo wanhopig mensen aan me te binden maar andere zaken maken het ook aangenaam zoals happy zijn in je huis, tevreden zijn met wat je hebt en diegenen waarderen en respecteren die dat ook bij jou doen.

Ik heb misschien mensen gekwetst met dingen die ik gezegd heb of bepaalde acties van mij, soms te impulsief gereageerd met mijn uitspraken en mijn daden en dat spijt mei ik ben niet perfect, verre van dat. Ieder jaar om deze tijd, vraag ik mezelf af. Wat brengt het nieuwe jaar. Wat komt er en wat gaat voorbij. Hoe gaat het straks met jou en mij? En welke dromen komen uit? Wat brengt het nieuwe jaar. En slaat de klok morgen twaalf uur. Met veel gejuich muziek en vuur heb ik soms twijfels en ik denk wat brengt het nieuwe jaar?

Oud en als nieuw worden doe je compleet zelf, vind je innerlijke rust en accepteer je tekortkomingen daarmee open je de deur voor een compleet bestaan. Weg met alle negatieve energie, weg met oud zeer en verleden, de toekomst is nu en niemand anders bepaalt het geluk dat doe je allemaal zelf!

Ik wens iedereen een goed, gelukkig, gezond, liefdevol en sprankelend 2010!

Liefs en dikke kus

Lees verder!

geplaatst door Sebastiaan



donderdag 17 december 2009

Desiderata

Wees kalm temidden van het lawaai en de haast en bedenk welke vrede er in stilte kanheersen.

Sta op goede voet met alle mensen, zonder jezelf geweld aan te doen.

Zeg de waarheid, rustig en duidelijk en luister naar anderen, ook zij hebben een verhaal te vertellen.

Mijd luidruchtige en agressieve mensen, zij belasten de geest.

Wanneer je je met anderen vergelijkt zou je ijdel of verbitterd kunnen worden, want er zullen altijd grotere en kleinere mensen zijn dan jezelf.

Geniet zowel van wat je hebt bereikt als van je plannen, blijf belangstelling houden voor je eigen werk, het is een werkelijk bezit in het veranderlijke fortuin van de tijd.

Betracht voorzichtigheid bij het zaken doen want de wereld is vol bedrog, maar laat je niet verblinden voor de bestaande deugd, vele mensen streven hogere idealen na, en overal is het leven vol heldendom.

Wees jezelf, veins vooral geen genegenheid, maar wees evenmin cynisch voor de liefde, want bij alle dorheid en ontevredenheid is zij eeuwig als gras.

Volg de loop der jaren met gratie, verlang niet naar een tijd die achter je ligt.

Kweek geestkracht aan om bij onverwachte tegenslagen beschermd te zijn, maar verdriet jezelf niet met doembeelden.

Vele angsten worden uit vermoeidheid of eenzaamheid geboren. Leg jezelf een goede discipline op maar wees lief voor jezelf, je bent een kind van het heelal, niet minder dan de bomen en de sterren, je hebt het recht om hier te zijn, en ook al is het je wel of niet duidelijk, toch ontvouwt het heelal zich zoals het ontvouwt, en zo is het goed.

Heb daarom vrede met God, hoe je ook denkt dat hij moge zijn en wat je werk of je aspiraties ook mogen zijn, hou vrede met je ziel in de lawaaierige verwarring van het leven.

Met al zijn klatergoud, somberheid en vervlogen dromen is dit nog steeds een prachtige wereld. Wees voorzichtig. Streef naar geluk.

<span class="Apple-style-span" style="font-size:9px;">Dit is geen tekst van mezelf, maar een tekst die in het amerikaans onder dezelfde naam is gevonden rond 1600 , in een kerk in Baltimore.

Lees verder!

geplaatst door EvavanBaar



zondag 20 december 2009

Christmas!

As a child I adored Christmas. I really believed in the magic of Christmas. In fact I am still convinced that I did hear the sleigh bells one Christmas eve when I stayed awake to see if I could catch a glimpse of Santa!

In my adult life I still search for that `Christmas feeling´ but I have never quite been able to re-capture it. I have tried all sorts of things to try and find that feeling...staying at home and doing the whole 'gifts under the tree, Christmas stockings and turkey dinner' thing, but although my Dutch family humor me they don't really get into it. We even went to Florida one Christmas to see if Disney World could conjure up that magical feeling for me – but of course I didn't find it there either. That probably had something to do with the all the palm trees and the sunny warm December weather!

The first Christmas I spent as a single was without my kids. They were going to be with me for New Year so it was only fair that they be with their father for Christmas. So what was I going to do for Christmas? I didn't want to play the pathetic lonely single at Christmas and go pleading to some happy family to take me in. At this time of year, you know that everyone has plans and all my friend assumed that I would have plans too. As my family all live too far away to visit, I decided it was time to be a big girl, to grow up and stop chasing this dream of Christmas that only exists in my childhood memories. I wouldn't make plans and if no great invitations arrived I'd spend Christmas on my own.

I reckoned that if I snuggled up in front of the fire with a bottle of good wine, a good book and a basket load of comfort food then I'd be just fine.

I'm sure you've guessed that I wasn't fine! My comfort food didn't do the trick and I drank the whole bottle of wine and the book wasn't good enough to distract me from how sorry for myself I was feeling! 364 days a year I'm fine on my own. I am quite happy with my own company usually. But on Christmas day I want to be with other people. The fact that almost everybody you know is enjoying the company of friends and loved ones makes you feel very lonely. What a fool I was to think I'd spend Christmas on my own rather than inviting myself to any number of friends who would have taken me in gladly. Hopefully that was the last Christmas I'll have to spend on my own.

One good thing has come of it. I am no longer disappointed that Christmas doesn't live up to the idea I had of what Christmas should be. My definition of a good Christmas has changed. I always make sure that I'm with the kids or friends and I really appreciate the company. Although I do now enjoy Christmas as it comes I still always make the effort to make it special. I guess I don't need the magic anymore so I must have grown up a little, but I must admit I'm still a sucker for the idea of a traditional, romantic white Christmas with all the trimmings.

Lees verder!

geplaatst door Eve



dinsdag 1 december 2009

Lekker onaantrekkelijk

Het zal wel gekomen zijn omdat ik nog maar net begonnen was met mijzelf te profileren op de site. Laat ik het maar hopen. Naar aanleiding van een paar briefjes heen en weer met iemand, liep ik een paar weken rond met zo’n ‘Pick myself up, dust myself off, start all over again’-gevoel. Heel prettig, gezond en goed, maar na een paar dagen al doodvermoeiend. En als dat dan nog langer duurt: uitputtend.

Evengoed leerzaam en in ieder geval genezend van het nog langer in zak en as blijven hangen, door oud zeer. Dat heb ik in ieder geval van mij afgeschud. Ik keek in elke winkelruit. Deed m’n haarlok van de ene kant naar de andere. Kocht shirtjes, toestandjes. Liep extra rechtop. Trok oude, lang niet gedraaide cd-tjes weer uit de kast. Stond weer te zingen achter ‘t fornuis… Misschien klinkt het leuk, maar dat was het niet.

Gelukkig kwam er een eind aan. M’n eerste dompertje, ja, so? Wat er toen gebeurde? Ik trok m’n allerruimste, alles verdoezelende trui weer aan, mijn spijkerbroek met een lap erop en m’n bergschoenen waar de klei van de zomervakantie nog op zat. Weer lekker onaantrekkelijk. Onzichtbaar. Maar… ik bleef wel rechtop lopen.

Lees verder!

geplaatst door Possess



dinsdag 1 december 2009

Speeddaten

‘Het idee om meerdere mensen tegelijk te daten is rond 1999 in joodse kringen in Los Angeles ontstaan. Vooral bij jongeren voldeed het eerste afspraakje zelden aan de verwachtingen en was men snel op elkaar uitgekeken. De energieke rabbijn Yaacov Deyo bedacht de ideale oplossing: ‘voor-afspraakjes’. Onder zijn toezicht spraken de jongeren elkaar eerst drie minuten om daarna pas te beslissen met wie men echt wilde afspreken. Niet veel later werd dit concept opgepikt door drukbezette singles in de grote steden die hierin een efficiënte manier zagen om een partner te vinden.’

Ik lees het op de website van een de organisaties in Nederland die speeddates aanbieden. Snacken voor singles. Helemaal toegesneden op de drukbezette, jachtige stadsmens. Ik ben er eigenlijk verbaasd over dat dit concept pas tien jaar bestaat. In een opwelling heb ik me ingeschreven. Het duurt nog even, januari pas. Blijkbaar is deze vorm van daten nog steeds flink populair. De avonden ervóór zaten allemaal al vol.

Ik heb het een keer eerder gedaan. Hoe lang zal dat geleden zijn geweest? Vijf, zes jaar? Gek genoeg herinner ik me er niet zoveel van. Ik geloof ik dat ik een stuk of twintig mannen aan mijn tafeltje voorbij heb zien trekken. Ik geloof dat ik bij twee mannen een ‘ja’ had ingevuld en dat vier mannen dit bij mij hadden gedaan. Eén man overlapte met mijn keuze. Geen van ons beiden heeft contact met de ander opgenomen.

Van de gesprekken herinner ik me niets meer. Er zaten een paar kneuzen tussen, het aantal viel mee. Er zaten mannen tussen met ingestudeerde openingszinnen. Mannen die niet lekker roken. Mannen waarbij je na twee zinnen al wist dat het drie lange minuten gingen worden. Mannen die meer om zich heen keken dan naar mij. Mannen die leken te zeggen: ‘vermaak mij’.

En toch. En toch heb ik me weer ingeschreven. Het bloed kruipt. Het is al lang geleden. Misschien is het deze keer wél een succes. Misschien moet je alles in het leven wel twee keer geprobeerd hebben in plaats van een.

Lees verder!

geplaatst door Marjelle



woensdag 9 december 2009

ICQ - I seek you

Mijn laatste digitale date stamt uit 1997, een periode waarin internet (toen nog met hoofdletter geschreven) geen datingsites kende. Het web was net de grafische mogelijkheden aan het verkennen, databases waren er nog weinig.

Wie een nieuwe relatie zocht, vertrouwde op de 1-in-3-advertenties van de Volkskrant, probeerde de kroeg, nam een hobby of keek rond op het werk. Of, en dat was ook nieuw, belde dure 06-nummers waarmee je in een soort carrousel aan anderen werd gekoppeld. Als je geluk had tenminste, meestal werd je aan het dure lijntje gehouden.

Was er dan niets digitaal mogelijk? Jawel, we kenden in die tijd ICQ, uitgesproken als “I seek you”, een eerste versie van de digitale babbelbox waarmee je ook bestanden (lees foto’s) kon versturen. Als nieuwsgierige twintiger met verslavingsneiging was ik al snel urenlang op de verschillende chatboxen actief. Nederlanders waren er weinig, en wat actief was, waren vooral mannen, maar in de V.S. was het aantal digitale dames al fors. En die waren leuk.

Kwam je in de Nederlandse chatboxen nogal veel slap geleuter tegen, de Amerikanen durfden het gesprek aan te gaan. En na een goed gesprek volgde er vaak meer. Een e-mailuitwisseling, foto’s werden gestuurd en als je geluk had bleek de dame ook een webcam te hebben. Ik was blij een nachtmens te zijn, want er vielen heel wat uren slaap weg door de nieuwe ontmoetingen.

Mijn mooiste herinnering aan die nachten is Mary. Ze was open, spontaan, interessant en leuk. Alleen, ze was 42 (13 jaar ouder dan ik toen) en…. al oma. Toch weerhield me dat er niet van om later dat jaar, toen ik vanwege werk in Washington moest zijn, een paar dagen langer te blijven om Mary IRL te ontmoeten.

Na een lange treinreis stapte ik uit het station van de stad bij haar in de buurt. Buiten stond ze te wachten. Ik herkende haar meteen aan haar gezicht en stralende lach. Wat ik echter niet herkende was haar lengte (<1,50) en haar ‘oma-jurk’... Dat waren aspecten van haar die uit de gesprekken en foto’s niet naar voren waren gekomen...

Na die eerste verrassing heb ik een paar dagen meegedraaid in een typisch Amerikaans huishouden. Dus veel eten, bowlen, naar het honkbal gaan en in een grote auto rijden. En vroeg naar bed om… te slapen. Thuisgekomen heb ik een abonnement op de Volkskrant genomen en ben ik maandenlang niet meer op ICQ geweest.

Lees verder!

geplaatst door Willem



dinsdag 8 december 2009

Eerst koffie

Je bent niet de eerste in mijn leven door wie ik op een goed moment geraakt word. Maar het is wel weer gebeurd, toen ik je sprak aan de telefoon. Alle registers gingen open en alle gevoelens kwamen de koffer uit. En dan heb ik je nog niet eens gezien. Misschien verandert er dan wat. Ik denk het niet, het is al te laat. In mijn fantasie ben ik al helemaal met je aan de haal gegaan. Ik heb mij al helemaal overgegeven. Nu al. En misschien vind je mij wel.. helemaal niet leuk.

Je zou contact met me opnemen, maar je liet niks meer van je horen. En nu zit ik hier temidden van mijn uitgepakte emoties en kwetsbaarheden. Zie dat maar weer eens in de koffer te krijgen. Mijn éénpersoonskoffer wel te verstaan. Volgende keer hou ik de koffer dicht. Wat er ook gebeurt. Eerst een kop koffie samen en dan zien we wel weer. Inmiddels heb ik met iemand koffie gedronken en de koffer thuisgelaten. Wel zo rustig, heel gezellig en verrassend anders dan ik mij had voorgesteld.

Dit was deel drie van mijn beginnersblues. Hierna ga ik mij storten in het bruisende dating-gebeuren!?! Rechtop lopend, bewust met een zelfportret in mijn profiel en m’n emoties volledig onder controle. Mocht mijn blog een paar weken uitblijven, dan … dan … ben ik boodschappen aan het doen, aardappelen aan 't schillen, wasjes aan 't draaien, uit werken, enzovoort en.. zo.. voort...

Lees verder!

geplaatst door Possess



maandag 14 december 2009

Liefste van de hele wereld

Mijn zoon is bijna 21 jaar. Lang, slim, grappig en meestal lief. Hij woont bij mij, maar zal binnen afzienbare tijd vertrekken.

Veel aanschouwde hij de afgelopen 2 jaar. De maanden van peilloos verdriet tikte hij af en toe op mijn schouder om een kus te geven.

Gaf wijze raad als geen ander. Zo leerde hij, student logistiek en economie, mij budgetgericht boodschappen doen. Kiezen van de onderste en bovenste schappen en in de folders zoeken naar aanbiedingen. Nooit bij stil gestaan toen alles nog koek en ei leek.

Mijn treurnis duurde lang en de troep in huis nam toe. Ik zag hem destijds af en toe onwennig met een dweil door het huis gaan. We hebben uiteindelijk besloten weer een hulp in de huishouding te zoeken.

Maar…na een jaar keerde het tij. Tot stomme verbijstering van zoon T. startte ik met daten. Wat dom, Mam! Veel te snel. Bovendien was hij van mening dat ik tot mijn 80 e zonder man door het leven moest gaan.

Waarom? vroeg ik verbaasd. Ik wil niet alleen blijven. Maar je bent helemaal niet alleen, je hebt mij toch! Ook was T. bang dat ik opnieuw ‘zo’n ‘loser’ als papa aan de haak zou slaan….’.

Natuurlijk ging ik verder met daten. Wel hield ik T. zoveel mogelijk uit de match wind. Mannen ontmoette ik elders. Hoe omzichtig ik ook te werk ging, zoon T. is niet op zijn achterhoofd gevallen. Het avondenlang mailen, de nerveuze, stuntelige telefoongesprekken, de opgewonden thuiskomst na een ontmoeting, het dwingende sms ontvangstgeluidje, een zingende in plaats van een huilende moeder…dit alles ontging hem niet. Hij volgde mijn ontregelde leven kritisch en stak hard toe als hij daar kans toe zag:

Jij zoekt alleen maar een rijke vent <br />Je kunt over een aantal jaar gewoon iemand op een feest tegenkomen <br />Ik vertrek per direct uit huis als ik merk dat hier een man binnenkomt <br />Jij speelt met mannen <br />Je bent veel te vaak weg <br />Ik wil ook een keer met jou uit eten <br />Etc

T., wees niet bang. Je bent en blijft de liefste zoon van de hele wereld. Ik ga wel door met zoeken en ben inmiddels voorzichtig overtuigd dat er ergens een interessante, ondernemende, lieve man met gevoel voor humor rondloopt. Voor mij.

En T…. in de kerstvakantie gaan jij en ik uit eten. Voor ‘t behoud van de lieve vrede

Lees verder!

geplaatst door Flo



woensdag 23 december 2009

Kerstmisssssssssss

Nooit een kerstfanaat geweest. Ik houd niet van het opgeklopte gedoe. Copieus tafelen, proef eens hoe goed ik kan koken! Rillend in te blote avondjurken, zie je hoe fan-tas-tisch ik voor de dag kan komen? Plichtplegingen, nodigen we hem of haar ook uit want is alleen en dus een beetje zielig vanwege kerstmis…toch?

Nu ben ik dan zelf alleen. En weiger koppig om als een soort loser bij een genode familie kerstdis aan te schuiven. Maar het voelt enigszins ongemakkelijk. Lopend door het winkelcentrum observeer ik schijnbaar gelukkige, innig gearmde echtparen + dartelende kinderen met argwaan. Zouden ze ’t echt zoveel beter voor elkaar hebben dan ik? Of doen ze maar alsof, opgezweept door media? Waarom dub ik toch zo over mijn kerstvoornemens anno 2009?

Eerste kerstdag breng ik in m’n eentje door. Plannen genoeg: lekker in bad met een kaars op de wc-bril en de filmmuziek van Amelie op de achtergrond. Daarna in makkelijke kleding naar beneden. Warme broodjes eten met parmaham. Nieuwjaarskaarten schrijven en misschien wel weer eens tekenen. Iets wat ik vroeger vaak deed totdat de man uit het voorbije huwelijk (kunstenaar) zich denigrerend uitliet over mijn ‘werk’. En een spannend boek lezen, loom onderuit geschoven met mijn benen over leuning van de paarse bank. Wandelen door de wijk. Een AH ovenschotel (lekker makkelijk!) en een glas witte wijn. Kijken naar de film Speed (4 sterren in VPRO gids). Mediteren op de moeder aller stoelen, namelijk mijn moeders oudroze stoeltje. Net zolang ontspannen totdat ik mijn sensuele zelf ben. Klinkt goed.

Toch zie ik veel en veel meer uit naar tweede kerstdag. Op advies van vriendin D., die de kerst met haar man bij familie in Schotland doorbrengt, heb ik mezelf uitgenodigd bij vriend B.. Ik mailde hem als volgt: B., ik heb een tulen rok. Is het een idee dat ik 1 van beide kerstdagen bij jou doorbreng? Natuurlijk, mailde B. enthousiast terug. En graag als een soort engel in die rok, trek wel iets meer aan want ’t kan koud zijn.

En zo zal het gebeuren. Tweede kerstdag zit ik met B. voor zijn open haard. In mijn roomkleurige tulen rok met dikke trui. We zullen lachen, praten, eten, drinken en af en toe gewoon voor ons uitstaren.

Ben benieuwd hoe ik zondag de 27e terugkijk op kerstmis 2009.

Lees verder!

geplaatst door Flo



zondag 6 december 2009

The Quest

Inmiddels heb ik mijn ‘verlanglijstje’ steeds meer zien groeien. De aantrekkelijke man, met humor, die weet wat hij wil. Ik vrees dat mijn lijstje, door weer een ervaring, is uitgebreid met nog ’n essential.

Ik zag dat ’n man mijn profiel bekeken had. Deze man had ik op mijn (verlang)lijstje van favorieten staan, hij was 1 van de 3, redelijk uniek dus. Ik had hem nooit benaderd omdat ik niet paste in wat hij zei te zoeken in ’n vrouw. Nu hij mij had bekeken, toch maar de stoute schoenen aangetrokken en hem laten weten dat ik hem leuk vond. Ik kreeg direct ’n ontzettend leuke en spontane reactie van hem terug. ’n Hele warme reactie. Ik ben zelf niet zo van het bellen, maar hem had ik heel snel aan de lijn. ’n Heerlijke donkere stem. Al snel noemde hij mij: meisje en ik geef toe, dat had wel wat.

Naast af en toe telefonisch contact, was er eigenlijk niet veel. Hij maakt lange, zeer lange dagen op zijn werk, geen internet thuis (ongelofelijk maar het bestaat echt). En toch ….. ik kon het voor mij zelf niet verklaren, maar deze man, daar had ik wat mee. Na enige tijd, kreeg ik eindelijk ’n foto van hem te zien. Type: woest aantrekkelijk. Zo’n foto zegt niet altijd alles, mensen kunnen in het echt gewoon heel anders uitpakken en dat gold ook voor hem. Nog weer ’n tijdje verstreek en ik had ’n naam, kon hem googelen en werd gerust gesteld, hij was inderdaad degene die hij zei dat hij was.

Ik moest enig geduld hebben, ’n afspraak maken was lastig. Maar ook dat lukte. We hadden afgesproken in ’n bar van ’n hotel. Ik kende het hotel niet, maar op internet zag ik al wel dat het vrij chique was, ook dat gaf vertrouwen. Toen ik aan kwam, was hij er nog niet, ik ging dus zitten wachten in de lobby. Ik zag hem voor hij mij spotte en was onder de indruk, wat ’n waanzinnig leuke, mooie man om te zien. Ik liep op hem af en wist even niet wat er gebeurde. Ik werd vastgepakt en kreeg direct ’n innige zoen van hem. Ik was overdonderd en liet het gebeuren. Kom zei hij, laten we even naar boven lopen, gedwee volgde ik. Boven bleek ’n soort van verlaten lobby te zijn. Hij liet mij voelen hoe zijn hart te keer ging, pakte mij weer beet en we begonnen te zoenen. Het was in ieder geval duidelijk dat de aantrekkingskracht wederzijds was. Ik moest mij echt los maken van hem en stelde voor om naar beneden te gaan, samen wat te gaan drinken, nader kennis te maken. ’n Stap die wij tot op dat moment eigenlijk hadden over geslagen. Het kostte enige moeite om hem te overreden, maar dit keer volgde hij mij, mogelijk niet zo gedwee.

Wij gingen aan de bar zitten, in ’n hoek, apart van andere aanwezigen. Naast dat deze man heerlijk kon zoenen, er helemaal oké uit zag, bleek hij ook nog eens ’n leuke gesprekspartner te zijn. We hadden het gewoon echt leuk samen. Aan het einde van de avond vroeg hij of ik met hem mee wilde naar zijn huis…….

Ik reed achter hem aan, in ’n soort van ongeloof, wat ’n leuke man, wat ’n aantrekkelijk man, wat ’n gezellige man, pffff …… kon dit echt waar zijn?

Hij had al wel gezegd dat hij ‘tijdelijk’ ’n huurhuis had. Knus noemde hij het. Vaak vul je zo’n woord in vanuit jouw eigen referentiekader. Knus kon in mijn optiek betekenen dat het echt klein zou zijn, of hij was misschien wel van ’n villa naar maatje appartement gegaan, toch? In het hotel hadden we het gehad over wat wij beiden mooi vonden qua inrichting. Hij vertelde dat ook hij vrij netjes was, de kinderen hadden wel ’n speelhoek waar alles mocht, maar zelf hield hij meer van opgeruimd, schoon aanrecht en zo. Dat alles sprak mij ook aan.

Ik stapte de gang van zijn huis binnen en werd al wat stil. ’n Kale trap, troep in de gang. Ik stapte de woonkamer in en was helemaal verbaasd. Wat ’n gigantische zooi. Het huis bleek bijzonder klein te zijn, had voor mij geen enkele relatie met knus. Overal lag troep. Hij liet mij de rest van zijn huis zien en ik was echt verbijsterd. Het leek ’n woning van iemand die compleet het spoor bijster was, die geen enkel overzicht had op zijn leven. Ik snapte er niets van, zo’n leuke man met zo’n goede baan en dan zo’n huis. Nadat ik naar het toilet gegaan was (waar ik mij genoodzaakt voelde mijn bovenbeenspieren weer eens te trainen), liep ik weer naar hem toe, keek naar hem en zag de man die ik in het hotel ontmoet had. Hoe kon dit? Alles aan hem was goed, behalve zijn huis.

Terwijl ik daar in zijn huis was, realiseerde ik mij, dat ik hoe graag ik naar mijn eigen huis wilde. Mijn eigen, warme gezellige, opgeruimde, schone huis. Hij is nog met mij mee gelopen naar mijn auto en daar hebben we afscheid van elkaar genomen. Weer ’n heerlijke kus, weer genietend van zijn blik. Onderweg naar huis, wist ik gewoon niet wat ik moest voelen. Door mijn werk, kom ik vaak in woningen die er uit zien als de zijne. Vaak mensen die de huur niet meer kunnen betalen. Soms mensen die geen grip meer hebben op hun leven. Zou ik met zo iemand samen kunnen zijn? Mijn hart en lichaam zeiden ja, mijn verstand schreeuwde heel hard nee!!

Heel even, heb ik echt gedacht dat ik jou gevonden had. En nu nog, kan ik terug denken en het bijzonder jammer vinden.

Gezocht: ’n aantrekkelijke man met goed gebit, humor, die weet wat hij wil EN die zijn leven en huis op orde heeft.

En mannen, weet ook even, dat ook ik, zaken als haarkleur, lengte, roken, allemaal steeds minder belangrijk ga vinden, die zijn inmiddels verschoven naar de catagorie preferentials.

Lees verder!

geplaatst door FemaleBlogger



woensdag 23 december 2009

EINDEJAARS VERTELLINKJE

Het zal een jaar of wat geleden zijn. Nog nahijgend en zwetend en kreunend van mijn ochtendlijke gedraaf, het gekraak in al mijn lijfelijke voegen wees me nadrukkelijk op de eroderende tand des tijds, in een op die bewuste dag besneeuwd bos, knabbelend aan mijn dagelijkse bordje muesli, werd ik opgeschrikt door een doffe beng tegen het raam van de tuindeuren. Ik dacht aan een sneeuwbal. Mijn voortdurend kwakkelende buurman, van kindsafaan onbewust behoeder van talloze kwalen in zijn ziek gewaande lijf, onbewust aangejakkerd hiertoe door zijn volautomatische gedachtewereld waarin hij als een kat in een vreemd pakhuis ronddoolde, die ik een dag of wat daarvoor tot in zijn ziel had gekrenkt door geen enkele waarde te hechten aan zijn broze constitutie en moedig vanuit een Messiaans intuďtieve expertise en ingegeven door een bui van, notabene, reinste liefdevolle lankmoedigheid de waarheid op een presenteerblaadje had geoffreerd,-'Zou je genezen willen zijn Harry?'. 'Ja, ik wel'. 'Nou, dan ben je nú genezen, zowaar als ik het je nú zeg'- daarbij me niet had gerealiseerd dat je mensen álles mag afpakken behalve hun veronderstelde ellende, die buurman was een wraakoffensief tegen mij begonnen? Zat geamuseerd en kinderlijk verwachtingsvol te wachten op een bombardement: 'Sneeuwgevecht, buufje? Kom maar op!'.

Maar het verhoopte spervuur bleef uit. Ik liep naar de tuindeuren om poolshoogte te nemen en ik alsnog mijn stellingen diende te betrekken. Gluurde vanachter het halfgeopende overgordijn naar buiten en zag, na wat getol met mijn ogen, op het platje, vlak onder het raam, de oorzaak van de bons liggen: een zwart bolletje, getooid met wit-gelig stropdasje, waar een puntig snaveltje uitstak: een koolmeesje op apegapen. Kopje plat tegen de stenen, linkerpootje leek wel een DNA streng en stond eng ver van het lijfje af. Eens een grenzeloos energiek fladderend en fluitend creatuurtje, onnavolgbare lijnen scherend in het luchtruim, een tafereel dat ik altijd met verwondering en verbazing had geobserveerd, nu een verfomfaaid hoopje ellende, letterlijk ten prooi gevallen aan de zwaartekracht.

'Wat te doen?', panikeerde het door mijn hoofd. Mijn eerste gedachte was het beestje dood te gooien op de stenen en het zodoende uit zijn lijden te verlossen. 'En dan gun ik jou een mooi grafje in mijn eigen tuin alwaar je kan genieten van de eeuwige hemelse rust als dank voor de virtuoze capriolen die je zo vaak voor me hebt opgevoerd en het muzikale gekwetter waarin ik als musicus veel inspiratie vond voor mijn eigen deuntjes', zo hoorde ik de altruďst in me femelen. 'En bovendien ben ik dan op een simpele manier snel van je af, want ik zit toch wel erg met jou in mijn maag, kutmormel! Met welk een affreuze toestand zadel je me op? Waarom moest je nou verdomme dat broze vogellijf van je juist tegen míjn raam te pletter jenzen?', zo deed de egoďst zíjn koude duit in het zakje.

Kriegelig opende ik de deuren, moest óók nog eens voor het beest door mijn nog steeds moede knieën en bekeek het onderzoekend, hopende dat zijn kamikazeactie succesvol was gebleken en ik verschoond zou blijven van een nare executie waar ik alles behalve trek in had. Zo'n held bennik nou ook weer niet. 'Geen koolmezenbloed aan mijn handen lieve Heer, alstublieft..?', zo smeekte ik het Hogere of weet ik veel wat waar mijn prevelement kuit zou schieten, zo überhaupt trouwens. Ik bracht mijn rechterhand met uitgestoken wijsvinger naar het pluizige propje om het eerst maar eens wat te bevoelen. Kut met peren...! Eén van de vleugeltjes vibreerde heftig in een hulpeloze poging de loden zwaartekracht van zich af te slaan, ergo, d'r zat nog leven in. Ik zou verdomme niet aan mijn beulswerk ontkomen.

Toen gebeurde er iets vreemds, iets zó mysterieus, dat te dezen bedachte oppervlakkige woorden de geheimnisvolle lading die over mij heen kwam allesbehalve dekken. Doe toch een poging in de hoop een tipje van de aardse sluier voor de geachte lezer dezes op te lichten en hem/haar misschien wel een glimp te doen ervaren van het in diepe, onvermoede krochten van het onpersoonlijke bewustzijn weggemoffelde wonderbaarlijke 'iets', zo hiertoe enige ontvankelijkheid betracht wordt tenminste.....

Wordt vervolgd...

Lees verder!

geplaatst door Bach



maandag 7 december 2009

Komt een vrouw/man bij de zoendokter?!

De laatste tijd wordt er veel gesproken om de verfilming van “Komt een vrouw bij de dokter”, destijds wilde ik niet meegaan in de hype van het boek maar ik ben wel gezwicht voor de film. Ik heb deze samen met een paar vriendinnen bekeken en heb me tijdens deze film goed staande weten te houden door niet te gaan wenen als al die andere vrouwen, ook al was het moeilijk om dit niet te doen. Ik heb me aardig vermaakt met de hoofdpersoon Stijn, waarom vraag jij je natuurlijk af?!

Love him or hate him maar Stijn is in ieder geval een klootzak met passie. Ik ga Stijn’s daden niet vergoddelijken / goed praten maar voor het eerst kom ik een “fictieve” Hollandse man tegen, die zoveel passie in zich heeft. Wellicht verstoppen deze mannen zich onder een hoop boerenkool, althans de monogame versie van Stijn ;-) Nu weet je ook mijn “geheim”. Ja ik ben donker en ik val op de gewone Hollandse man met bepaalde eigenschappen. Ik kan hier ook niks aan doen.

Ik heb een keer een date gehad waarbij ik het niet warm of koud kreeg. Waarom? Deze man was zeer attent en aardig maar hij miste een aantal zaken, dat voor mij belangrijk zijn. Hij was gezakt omdat hij o.a. niet kon zoenen. Een volwassen man die niet zo een homp vlees kan bewegen, is voor mij erger dan “Russische roulette”.

Ik ben van mening dat zoenen niet iets is wat je iemand kan aanleren, je kan het of je kan het niet. Dankzij deze blog beleef ik alles weer opnieuw maar ik ben best benieuwd of jullie (man/vrouw) ook mijn mening delen. Als een man/vrouw niet kan zoenen, is dit dan een dealbreaker?

Till next time.

Lees verder!

geplaatst door Mel22



dinsdag 15 december 2009

Nachtdromen

Omdraaien, nog eens draaien,<br />hmmm... zucht....<br />De tijd tikt verder,<br />"Ga nou slapen!!",<br />zeg ik in gedachten...<br />Morgen (= vandaag ) een belangrijke cursus,<br />waar ik echt m´n aandacht bij moet kunnen vasthouden.<br />

<br />Maar ik kan niet slapen,<br />ik ben veel te wakker..<br />Mijn gedachten dwalen af,<br />naar vandaag,<br />en naar de toekomst.<br />Ik ben weer aan het dagdromen,<br />of is het in de nacht,<br />nacht-dromen,<br />als je wakker bent!?<br /><br />
Ik stap uit bed,<br />dat nachtdromen maakt me rusteloos.<br />Zittend aan de eettafel,<br />zet ik de computer aan.<br />Ik staar naar buiten,<br />naar de straatverlichting in de stad.<br />Waarom zijn er zoveel lampen buiten aan?<br />Er loopt niemand buiten!<br />Kunnen die lampen niet aanspringen,<br />wanneer je langs loopt?<br />Om dan - als je wat verder bent -<br />weer uit te gaan?<br /><br />

Als je uit de badkamer gaat,<br />doe je toch ook het lampje uit,<br />omdat je er niet meer bent.<br /><br />Zou ik de enige zijn,<br />in die hele grote stad,<br />die van het niet-kunnen-slapen,<br />toch maar weer uit bed is gestapt,<br />en de computer heeft aangezet?<br /><br />Het is stil... er rijdt zelfs geen auto,<br />ik hoor alleen het geluid,<br />van de computer, de koelkast<br />en het ventilatiesysteem.<br /><br />

Van het staren naar het beeldscherm,<br />worden m'n ogen gelukkig wel moe.<br />Dat is dan mooi meegenomen.<br /><br />Een blog en vermoeide ogen rijker!<br /><br />

Slaap lekker!

Lees verder!

geplaatst door Kaar



dinsdag 29 december 2009

3e kerstavond-blues

Je bent in een kroeg, met een vriendin. We zijn nog nooit zo lang met z'n tweeën ergens geweest, dus genoeg te vertellen. En vertellen, dat doen we... blablablaaaaa.. Hele verhalen komen voorbij. Allerlei ervaringen die niet voor Hyves bestemd zijn! Pret, veel pret. Maar ook serieus gepraat. Kortom; een zalig avondje @ de kroeg. "Gewoon gezellig". En al veel te lang geleden, voor mij dan.

Het wordt later, wij blijven nuchter met ons frisje. Om ons heen veranderd er wel het 1 en ander. Onopvallend flirten ging langzaam over in ongegeneerd flirten. Onopvallend kijken, ging over in "the look" van boven naar beneden. En weer terug. In combinatie met in het zicht volledig omdraaien en je aan staan staren. Onopvallend langslopen, ging over in langslopen, je aanraken en niet meer loslaten.

Niet eerder contact zoeken zo duidelijk kunnen zien. Ik, die nooit wat in de gaten heb, kon er niet meer omheen! Flirten, contact zoeken, het was overduidelijk! Wat een pret. Maar ook, zwaar irritant op momenten. Je mag best even m'n schouder aanraken als je langs loopt, maar blijven staan, me aanstaren en me vast blijven houden.. dat hoeft echt niet (zolang je George Clooney niet bent hihi). Iedereen heeft z'n prijs natuurlijk (he Andre..).

"Goh... jullie hebben zeker de hele week elkaar niet gesproken"..... om vervolgens ons aan te staren in afwachting van ons antwoord... En op wat voor antwoord hoopt diegene dan: "Ja, nou.. eigenlijk ben ik wel met d'r uitgepraat, wat ben ik blij dat je een praatje maakt".... of: "Nee, maar ja, ik durfde jou niet aan te spreken"....

Hmmm.. bedacht ik die dingen maar als ik er stond. Ik ben meer van de "aan mijn blik moet die wel kunnen zien dat ik geen zin heb in een gesprek met 'm." (wat hier duidelijk niet duidelijk genoeg was....). Maar gelukkig een meer adremme kroeg-genote bij me. Die wel duidelijk zei: "Ja, inderdaad, we hebben elkaar amper gesproken"... en we praatten weer blij verder, zonder nog aandacht te geven aan de aandachttrekker.

Mijn kroeg-genote was trouwens nog niet vaak, of nooit, gebleven "tot de lichten aangingen". Het mogen blijven tot de lichten aangingen, was iets waar ik vroeger thuis weleens wat strijd over heb geleverd. Want DAT was 't helemaal; mogen blijven tot het laatst. Tijden veranderen... en ook de tijden van "tot de lichten aangaan".

De lichten gingen aan. Wij herkenden elkaar nog. Terwijl wel overduidelijk was dat een heel aantal heren, duidelijk "iets teveel" op hadden. Waar het eerder de avond nog bleef bij af en toe ongegeneerd staren en/of aanraken, werd het nu standaard. Gecombineerd met zgn grappige opmerkingen... Ook het ongegeneerd van boven naar beneden bekeken worden, vond plaats op 't hoogste niveau.

En toen... toen was hij daar... "hij in de streepjestrui", sjaaltje om.. denk ik.. Die overduidelijk aandacht zocht. En veels te lang te dicht tegen mijn kroeg-genote aan ging staan. Die hem van repliek diende. Wat hem alleen maar enthousiaster maakte om meer contact te zoeken. En dat zegt dan weer veel over zijn staat... want haar repliek was voor ieder niet dronken-persoon overduidelijk een afwijzing.

Het aantal dronken mannen dat contact probeert te krijgen, begon hilarische vormen aan te nemen. Met toch ook wel een leuk compliment, zomaar tussendoor... "Wat heb jij leuk haar zeg!" . Mijn kroeg-genote kon zich inhouden om hem een kappersadvies te geven, en ik kon wel genieten van het complimentje. Altijd leuk toch.

We besloten snel ons drankje op te drinken, vaker te gaan (maar niet meer tot de lichten aangaan) en met best wat napret liepen we naar de auto.

Onze conclusie van de avond:

- veel single mannen

- die er van baalden deze kerst weer alleen te zijn geweest

- en deze zondag zagen als hun laatste kans om voor Oud & Nieuw iemand aan de haak te slaan

- deze avond prijs = deze Oud & Nieuw nog MET iemand op de bank zitten

Haha... en ja, ook wij waren het single-zijn-met-de-Kerst wel wat zat... maar om dan zo wanhopig ten strijde te trekken.... dat dan weer niet.

Lees verder!

geplaatst door Kaar



donderdag 17 december 2009

Eerste kerstdag

De kerst komt eraan. Dat is voor mij, sinds ik gescheiden ben, ieder jaar weer een soort Matterhorn waar ik tegen op zie. Meestal begin ik me er in september al druk over te maken: bij wie zijn de kinderen dit jaar? O, bij hun vader. Tja, wat zal ik eens doen. Maar weer eens achter het internet. Ha, een leuke KRAS reis naar Praag. Helaas bedoeld voor krasse oudjes kennelijk. Is wellicht een vooroordeel van mij, maar dat kan ik over tien of twintig jaar nog wel eens proberen. Er zijn best wat reisjes rond de kerstdagen, meestal wintersport, maar net weer op data dat het nét niet gaat in mijn agenda.

Ik hengel maar zo links en rechts eens bij mijn vrienden en vriendinnen, maar dit jaar heeft iedereen zo zijn eigen besognes met moeders, border-line kids, of net-nieuwe-partners. Tuurlijk zijn er wel een paar goede zielen die zeggen: Joh, dan schuif je toch bij ons aan! Maar nee, ik besluit om dit jaar maar eens dapper te zijn. De kinderen komen tweede kerstdag en wat stelt het eigenlijk voor, zo'n eerste kerstdag. Waarom laat ik me eigenlijk gek maken? Ik doe gewoon of het een zondag is net zoals anders, huur een film, leg een heerlijk boek klaar en ik houd een pyama-dag of misschien kan ik voor volgend jaar alvast een reisje boeken met kerst.

Toch blijkt het deze week weer anders te gaan. Ik heb een date....op eerste kerstdag. Wordt het toch nog een bijzondere kerst......

Lees verder!

geplaatst door Palonneke



zondag 6 december 2009

(Oprechte) interesse?

Op het gevaar af nu definitief weggezet te worden als een ‘ik-snap-wel-waarom-jij-nog-vrijgezel-bent’ zeurvrouw, moet me toch weer iets van het hart over (een deel van) het manvolk dat op deze site rond loopt. In naam van ongetwijfeld veel andere vrouwen hier. En voor het goede doel: een nieuwe tip! En – dat dan ook wel weer – omdat ik het zelf ook vermakelijk en leerzaam vond om te lezen wat bijvoorbeeld medeblogger Ktoink van het vrouwenprofiel vond. Genoeg ingedekt? Daar komt ie. Het fenomeen ‘interessebericht’.

De laatste tijd ontvang ik ze weer steeds vaker. ‘Beste Marjelle. Ik heb je profiel bij match4me.nl gezien en zou graag met je in contact komen. Je kunt mijn profiel bekijken op de site! Ik ben benieuwd naar je reactie. Groeten Klaas318.’ Soms zijn ze van gratis leden. Die kunnen weinig anders. In dat geval bekijk ik hun profiel. Als het me aanspreekt, er een aardige foto bij zit en ik aanknopingspunten zie, dan stuur ik ze een mailtje terug van het soort: ‘zo, nu heb je de kans om te zeggen wat je echt wil zeggen’. Immers, een mailtje van mij betekent dat een gratis lid een week de tijd heeft om zelf iets terug te typen. Fair enough.

Maar minstens zoveel interesseberichten ontvang ik van mannen die volledig lid zijn. In die gevallen vraag ik me af hoe oprecht hun interesse is. Ben ik niet de moeite waard om een klein tekstje voor te verzinnen? Kun je me niet in je eigen woorden vertellen waaróm je interesse toont? Is het gemakzucht? Stróóien sommige mannen met interesseberichten, in de verwachting dat je met een schot hagel altijd wel wat vangt? Ik vraag me dat regelmatig af als er zo’n nietszeggend bericht mijn mailbox binnenkomt.

Ik heb het een tijd lang volgehouden om álle berichten te beantwoorden. Ook de interesseberichten. Nog steeds krijgen mannen die een zelfbedacht tekstje sturen altijd een reactie. Maar bij lieden die alleen maar de interesseknop weten te vinden, ben ik daar mee gestopt. Sorry hoor. Als je zelf geen foto’s bij je profiel plaatst, maar wel de vier foto’s van mij hebt bestudeerd. Als je aangeeft gereformeerd te zijn en ik heb ‘atheďst’ bij mijn profiel staan. Als je vijftien jaar ouder bent dan ik. Als je van jagen houdt en ik heb aangegeven vegetariër te zijn. Als je 150 kilometer bij me vandaan woont. Als je niet de moeite neemt om toe te lichten waarom je me tóch meent te moeten benaderen. Hoe oprecht is je interesse dan?

Lees verder!

geplaatst door Marjelle



woensdag 2 december 2009

Open plek

Als je relatie stuk loopt, heb je een open plek op de plaats waar vroeger je geliefde zat.

Sommige mensen lossen dat makkelijk op, ze nemen van heel veel mensen een stukje, gooien er nog wat exen bij en vullen de open plek bijna helemaal op met leden van de andere sexe.

Er is nog een klein stukje over voor iemand om mee naar bed en op vakantie te gaan.

Dan mag je ergens in de top tien met de buurvrouwen, die hem hebben leren strijken, de schoonzusjes die zo intiem met hem kunnen praten, de ex geliefdes waarmee hij "nog zo goed door een deur kan" en allerlei vriendinnen om mee te wandelen, te tennissen, te dansen.

"Ze weten alles van me", zegt hij er nog bij.

Ben ik de enige idioot voor wie het zo niet hoeft, of zijn er nog meer vrouwen zoals ik?

Lees verder!

geplaatst door EvavanBaar



maandag 7 december 2009

VERLIEFD

Alles was nog nieuw voor me. Het inschrijven bij een relatiesite. Vond het vreselijk spannend. Al die foto's van mannen waar je zomaar uit kon kiezen. Al die berichtjes. Soms moeilijk om te kiezen. Bibberig begon ik aan mijn eerste afspraakje. Heb er zelfs 2 uur voor gereisd! Maar helaas we hadden niet dezelfde interesses. Na een aantal afspraken ontmoette ik een man waarbij de vonk oversloeg! Vlinders in mijn buik. Dat was lang geleden. Onzekerheid, jezelf blijven, niet kunnen eten, in de zevende hemel zijn. Wat gebeurt er dan veel met je.

Eric, zo heette hij, werkte op een booreiland, had het sterrenbeeld stier, grijs haar, mooie blauwe ogen en zag er stoer uit. 3 Weken werkte hij op het booreiland en 3 weken was hij thuis. Tijd om over mijn verliefdheid heen te komen had ik niet want op deze manier bleef het steeds nieuw.

Eric wist een leuk restaurant en nodigde mij uit om daar gezellig met hem te gaan eten. Omdat het in een andere plaats was vroeg hij of ik ook bij hem wilde slapen. Met mijn beste pyjama in mijn tas begon ik aan dit avontuur. Na een romantisch etentje reden we naar zijn huis. We dronken nog wat en gingen naar bed. Of het nou de vlinders in mijn buik waren of een voedselvergiftiging ik weet het niet. De hele nacht heb ik boven de wc gehangen om te spugen. Wat was ik ziek. Gelukkig had Eric niks in de gaten en sliep lekker door. Het idee dat hij naast me zou staan en mij zo zou zien zou ik niet hebben kunnen verdragen.

Oh wat duurde die nacht lang.

's-Ochtends keek ik in de spiegel en was niet echt blij met het gezicht dat me aankeek. Lijkbleek en wallen onder mijn ogen. Natuurlijk had ik het verborgen willen houden voor Eric maar met zo'n gezicht kwam ik er niet onderuit om hem te vertellen wat er die nacht gebeurd was.

Verliefd zijn kan dus ook tegen je werken.

Lees verder!

geplaatst door Single-in-the-city



dinsdag 29 december 2009

5,4,3,2,1...Happy New Year!

I´ve got Christmas figured. Know what I need and who I need to be with in order to make sure that I don't feel alone and sorry for myself on Christmas day. I´ve learned that you don´t sit around and wait for Christmas to happen but you ´arrange´ it in such a way that it works for you and those you love.

But what about that other celebration this holiday season? New Year. A time for looking back, taking stock of your life so far and all that you have or have not achieved this last year. Just how much further am I now than this time last year? What about the New Year´s resolutions of 2009. How many of them did I stick to and can I even remember what they were?

It's also a time to look forward, to speculate about what the new year will bring. To make a bunch of new resolutions designed to improve my life. Lose weight, exercise more, read the papers more thoroughly, and meet my Prince Charming - you know, the usual stuff.

But before we get that far we must bring in the new year, preferably at a party. Whereas Christmas to me is a time to spend with a small intimate group, a New Year´s celebration can´t be too large. ´The more the merrier´ is my motto at New Year.

As I said I've figured out how to spend Christmas as a single, but New Year is not that easy. I'm usually at a party, usually neighbors, and at the ´moment supreme´- five, four, three, two, one.......”Happy New Year!” everybody turns to his or her partner. That´s natural, of course you want to wish your most special person a Happy New Year first. That first hopeful kiss of the year before everyone starts kissing each other, can be so meaningful. However, if you don´t have a partner, then those first few seconds of the year when all the couples are busy with their special someone, can be rather painful. The partnerless among us can only look on awkwardly and wait for the couples to free themselves of each other. Its only a moment and before you know it someone grabs you and you can join in the handshaking and cheek kissing all around the room. I´m sure all of us singles feel it. I think what gets me is that at that moment its so obvious that I´m nobody´s number one. Whether I want a live-in partner or a weekend lover doesn't matter. It would be nice to have someone see me as their number one – particularly at 00:00 hr on the 1st January – maybe next year.

Lees verder!

geplaatst door Eve



vrijdag 4 december 2009

Rookdoos en EQ

Man stuurde me een bericht. Hij, een gepromoveerd bioloog, vond me mooi. En wilde me graag ontmoeten. Daaraan voorafgaand mailden we. Hij stuurde vrij snel foto’s. Van zijn zoon, huis met zeer grote tuin, van de bevroren vijver in die enorme tuin waarop de man schaatste. Bijna had hij mij ook nog zijn ex-schoonouders doorgemaild.

We schreven onder meer over hobby’s. Hij deed aan vliegvissen. Daar had ik nog nooit van gehoord. Na een uitgebreide uitleg met een nieuwe reeks foto’s begreep ik er iets meer van. Man ging een weekend naar Duitsland met een vriend om deze sport te beoefenen. Daarna zou het tijd zijn voor een ontmoeting.

We spraken af in een wegrestaurant. Ik was als altijd te vroeg en zag man arriveren. Hij sprong uit zijn auto. En rende door de regen naar de ingang. Even later stond hij bij mijn tafel. Hij bekeek me onzeker glimlachend. Ging zitten en bestelde een cappuccino.

We startten een gesprek. Ik zag dat man nerveus was, zijn hand trilde toen hij het kopje naar zijn mond tilde. We hervatten ons contact over het vissen. Ik vroeg naar het soort vissen dat hij ving en wat hij er vervolgens mee deed. Hij bleek te beschikken over een rookdoos. Gedetailleerd volgde een uitleg over het roken van forellen op schroeiend zaagsel in zo’n doos. Man had zich enigszins hersteld tijdens het verhalen over het roodprocedé. Zijn enthousiasme maakte hem overmoedig. Onze volgende ontmoeting, stelde hij plotseling voor, wilde hij met mij in een roeiboot met 2 forellen, de eerder beschreven rookdoos en een fles wijn naar een eilandje roeien.

Ik had daar wel oren naar, hoe minder standaard een date ontmoeting des te beter. Onder de paraplu bij zijn auto namen we afscheid. De cappuccino stond koud geworden op het tafeltje in het restaurant.

Na 3 dagen mailde man mij. Hij zag af van het rookdoos avontuur. Hij had uiteindelijk alleen eens een ‘mooie’ vrouw willen ontmoeten en twijfelde aan mijn intelligentie afgezet tegen zijn eigen IQ. Ik moest blij zijn met zijn compliment over mijn uiterlijke competenties.

In mijn afscheidsbriefje heb ik uit beleefdheid met geen woord gerept over emotionele intelligentie.

Dom?

Lees verder!

geplaatst door Flo



woensdag 23 december 2009

Inclusief het imperfecte.......

Ken je dat? Dat je een beetje prikkelbaar, onverschillig en afwezig bent rond kerst? Er wordt van alles georganiseerd, je hoort erbij en doet gewoon mee, of je hebt de tijd aan jezelf. Maar er knaagt wat, het zeurt.

Het zijn de reclames ….van fragrances….lingerie….spannende outfits….alcoholische drankjes, genuttigd in romantische settings… de vluchtige kus op de ontblote schouder, ruggelings gekronkel gehuld in zwart satijn…en heel zachtjes loop ik het volautomatisch mee te zingen in de supermarkt: all I want for Christmas is you…

Maar er ís geen ‘you’, ik ben ook niet zo perfect en ik wíl helemaal niks! Gewoon rust en gezelligheid zoals altijd. Aandacht voor wat er wel is, geen geknaag, geen gezeur! ’t Is vast veel leuker om in de eerste maanden van het nieuwe jaar iets met iemand af te spreken. Een date zonder die overvloed aan geromantiseerde entourage. Gewoon jij en ik met belangstelling voor elkaar, inclusief het imperfecte.......

Lees verder!

geplaatst door Possess



zondag 20 december 2009

Dating reces

Een keer raak is genoeg. Onlangs ontstond er via deze site contact tussen Marjelle en Veelbelovende Man. We vonden elkaars profielen interessant, mailden wat heen en weer, en besloten afgelopen dinsdagavond te bellen. Vond Marjelle wel spannend. Meestal wordt het bellen overgeslagen, maar de geografische afstand was dit keer groter dan bij andere potentiële dates. Eerlijk is eerlijk, zijn stem viel wat tegen. Maar wat hij te melden had, sprak Marjelle wél aan. Er onstonden zelfs al enkele kriebels. Hij liet er geen gras over groeien. Veelbelovende Man was zaterdag ‘toevallig’ in de stad en wilde wel samen lunchen. Dat wilde Marjelle ook wel!

Het was voor Marjelle date nummer zoveel, maar ze had er deze keer veel vertrouwen in. De teleurstelling was dan ook groot. Er zat een man alleen aan een tafeltje, slechts in de verte lijkend op de profielfoto van Veelbelovende Man. Heel even hoopte ze nog, maar toen hij enthousiast begon te zwaaien, wist ze zeker dat dít Veelbelovende Man moet zijn. De foto was wat vaag geweest, maar toch. In het echt bleek hij meer vet en beduidend minder haar te hebben. En een bril. Ze trok een grimas, stelde zich aan hem voor en bestelde een grote beker koffie. In ieder geval even opwarmen. Ondertussen probeerde ze zich over haar teleurstelling heen te zetten en zich op het innerlijk van Niet Zo Veelbelovende Man Meer te concentreren. Maar eigenlijk was ze boos. Wáárom zijn er toch zoveel mensen die zichzelf én anderen voor de gek houden?

Niet Zo Veelbelovende Man Meer bleek niet alleen qua uiterlijk een heel ander type dan Marjelle zich had voorgesteld. De beschrijvingen in zijn profiel leken meer op de persoon die hij wílde zijn dan de persoon die hij was. Hij had zich gepresenteerd als onafhankelijk, iemand die zijn eigen ruimte nodig heeft. Maar vertelde Marjelle als het klikt liefst met een maand of vier samen te willen wonen. Hij schreef in zijn profiel over zijn droge humor en zijn gevatheid. Dan verwacht je dat iemand minstens een beetje uit zijn woorden kan komen als je tegenover hem zit. Hij zou een rijk sociaal leven hebben, maar bekende al snel zijn weekenden maar moeilijk te kunnen vullen. Marjelle heeft de lunch nog netjes uitgezeten.

Bij thuiskomst knapte er iets bij Marjelle. Zóveel dates had ze al gehad. Een keer raak is genoeg, hield ze zichzelf keer op keer voor. Deze keer had ze van te voren een sterk gevoel gehad dat het nu eindelijk goed zat. Bijna net zo sterk als bij Hey You. Ze had zich een beeld gevormd van deze man en had zelfs al kriebels gevoeld. En nu was de moed haar in de schoenen gezonken. De werkelijkheid was vér achter gebleven bij het beeld dat ze had gevormd. Ze nam het Niet Zo Veelbelovende Man kwalijk. Maar ze zocht het ook bij haarzelf. Wilde ze niet té graag dat het ging lukken? Had ze niet een aantal signalen vooraf onbewust genegeerd?

Marjelle denkt dat het tijd is voor een pauze. De aandacht even terug naar haar eigen leven, naar alles dat ze wél heeft. Opeens lijkt dat leven fijner en prettiger dan ze dacht. No worries, Marjelle will be back. Ze gaat alleen even genieten van een welverdiend dating reces.

Lees verder!

geplaatst door Marjelle



Vorige berichten

Archieven

Volg ons op Twitter

Over match4me - Privacy - Algemene voorwaarden - Veelgestelde vragen - Contact
Thuiswinkel Keurmerk Veilig Daten

Mobiele site
Android app on Google Play iPhone app on iTunes
© Match4me.nl