Home
Dating voor hoger opgeleide singles
Home Facts & figures Succesverhalen Hoe werkt het?

zondag 7 februari 2010

Meer inspanning levert meer succes?

Prikkelende blog schrijft medeblogger Willem, maar ook ik moet je teleurstellen. Ik heb écht al vaak gedacht – en was ervan overtuigd – dat de eerste ontmoeting ook precies dat zou zijn: de eerste in een reeks van volgende. Door het profiel, de mailwisseling en de telefonische gesprekken was er een band ontstaan, zo dacht ik dan. Het contact intensiever naarmate the big day (grapje) naderde met van twee kanten, een verwachtingsvolle spanning. Van mijn kant gewapend met interesse voor de ander, en de wil om de ander echt te ontmoeten, mooi uitgedost (althans in mijn ogen) en vol van innerlijke peptalk (jazeker ben ik de moeite waard, ik breng echt wel wat mee e.d).

En dan de allereerste – kennelijk allesbepalende – paar seconden als je elkaar daadwerkelijk onder ogen komt. Dan lijkt het ineens of alle voorgaande mail- en telefonische conversaties wegvallen en je begint weer bij nul. Niks band, niet het vertrouwde dat inmiddels was ontstaan, maar gewoon een vreemde die je moet leren kennen en ontdekken. Op zich niet erg, het toont de relativiteit aan van de uitgewisselde woorden. Wat ik wel pijnlijk vind om te ervaren is het besef dat langzaam doordringt dat het ook dit keer bij die ene ontmoeting zal blijven. De lichaamstaal die uitstraalt dat ik het niet ben voor de ander, dat er niet gesproken wordt over een volgende ontmoeting of iets gezamenlijk doen. Ik realiseer me dan dat ik me er teveel van had voorgesteld, dat ik misschien te veel mijn best doe. Op dat moment leun ik achterover en begin ook om me heen te kijken, zinspeel erop dat ik zo weg moet. En ja: dat brengt de belangstelling voor een kortstondig moment weer terug, want de prooi lijkt de ontglippen.

De ogen komen weer terug naar de mijne, een glimlach en of ik nog een drankje wil. Het gesprek wordt weer wat geanimeerder en in genoeglijkheid lopen we later terug naar de auto. Dat is het moment waar de hele date om draait, wat mij betreft. Tegen beter weten in – want ik kan het niet laten, ik heb nu eenmaal graag duidelijkheid in mijn leven – vraag ik of het leuk zou zijn om nog eens wat af te spreken. En dan komt de vage aap uit de mouw. Ja, we bellen nog, nou tot ziens, hé. Natuurlijk weet ik dan al genoeg, maar leuk is het niet. Zelf zou ik er meer voor voelen om nog eens af te spreken, en als de vraag aan mij wordt gesteld reageer ik daar – meestal – positief op, ook als ik nog niet helemaal weet of ik de ander wel echt leuk vind. Daar kom ik dan vanzelf wel achter en ik hoop dan altijd – en dat is dan ook mijn inzet – dat er leuke dingen aan elkaar te ontdekken en beleven zijn, al is dat “maar” in vriendschap. Maar helaas daarin voel ik mij een roepende in de woestijn. Het moet en zal een relatie zijn en anders is het kennelijk niet de moeite waard. Heel jammer vind ik dat, want wie weet wat voor waardevols je laat lopen.

In ieder geval, om weer op het onderwerp terug te komen, lijkt het antwoord er ook niet in te liggen dat je beter je best moet doen en jezelf vooraf te vertellen dat het gaat lukken. Sorry Willem, ik had graag een ander verhaal verteld..

geplaatst door Palonneke - 4692 keer gelezen

beoordeeld 3.5/5 (14 Stemmen)

Om te reageren op dit blog moet je lid van Match4me.nl zijn!
Schrijf je gratis in!



<< Startpagina

Over match4me - Privacy - Algemene voorwaarden - Veelgestelde vragen - Contact
Thuiswinkel Keurmerk Veilig Daten

Mobiele site
Android app on Google Play iPhone app on iTunes
© Match4me.nl