Home
Dating voor hoger opgeleide singles
Home Facts & figures Succesverhalen Hoe werkt het?

maandag 24 mei 2010

Het went

Het went..

Het is nu ruim 4 jaar geleden dat ik een echtscheidingsprocedure in gang heb gezet. Een klein jaar na de eerste aankondiging was het officieel.
Voor de jongste hebben we een co-ouderschap afgesproken, welke overigens helemaal niet werkt t.g.v. het zeer stroeve communiceren van ex en het helemaal niet nakomen van zijn betalingsverplichtingen naar zijn kinderen. Na 25 jaar ruzie over geld, heb ik afgezien van alimentatie. Ik was aanvankelijk nog breedsprakig en attent in mijn reacties zijn kant op, maar nu beperk ik het tot het hoognodige. Al doende leert men.

Het moeilijkste na de scheiding was het enorme gemis van het gezinsleven. Voorheen was ik de spil van het gezin en vrienden van oudsten liepen in en uit, de voorbereidingen voor het uitgaan werden bij ons uitgevoerd, hele make-up sessies in de badkamer met giebelende meiden, stoere jongens wier hormonen ook begonnen te gieren kwamen er omheen draaien, spontane feestjes in de zomer met slapen in de tuin onder blote hemel, ‘s morgens wakker worden en dan kijken hoe de jeugd erbij lag, een paar leuke foto’s maken als herinnering…. Verbouwde boerderij en een grote landelijke tuin, dus de ruimte was er. Ik heb zo genoten van die kinderen.

Vandaar uit ging ik wonen in een tussenwoning met een postzegel aan tuin voor en achter het huis. Zelf veel inspanningen verricht om het huis te verbouwen om op die manier het echt tot mijn huis te maken. Het was noodzakelijk omdat het huis nog in originele staat was en bewoond door een bejaarde dame met rollator. De beschadigingen op die hoogte waren talrijk. Het huis is klein maar knus. Echter, het heeft één groot gemis: het heeft niet genoeg kamers om ook de oudste twee kinderen een onderkomen te geven. De twee kinderen die al die vrienden en de gezelligheid meenamen. De oudste woonde al op kamers tijdens de echtscheiding en nummer twee bleef nog een jaartje bij zijn vader, want dat was voor zijn eindexamen VWO wel zo handig. Dus aanvankelijk geen noodzaak voor een slaapkamer bij mij.

Bijna drie jaar rouwproces achter de rug en pas nu ben ik gewend aan deze manier van leven en wonen. Het is soms heel erg stil in huis. Helemaal als jongste bij zijn vader is. Ik hoef dan niet te zorgen voor een ander en kan helemaal mijn gang gaan. Terugkijkend ben ik nog steeds overtuigd dat ik mijzelf het grootste cadeau heb gegeven door te gaan scheiden, ondanks alle pijn en het verdriet van de kinderen was het de goede keuze. Ik, als oermoeder die elk kind wil beschermen, heb geleerd om los te laten. Heel veel loslaten! Ik wilde hun het verdriet en boosheid besparen en aanvankelijk was het ook een groot drama voor ons allemaal en ook nu loopt het nog niet altijd op rolletjes, maar ik heb wel weer alle waardering van de kinderen en ze snappen nu waarom ik geen keuze meer had. Als je zo diep zit dat je de grip op jezelf verliest en je dreigt weg te zakken in een depressie waarbij alleen nog maar de keuze is: GGZ of nu echt voor mijzelf kiezen, dan is er nog maar 1 keuze.

Niet meer duizenden euro’s rood staan op de lopende rekening. Gewoon bij de kassa staan en niet bang hoeven zijn dat je niet meer kan betalen. Geen ruzies. Geen eenzaamheid. Geen stille seks zonder passie. Geen man meer die zich nergens verantwoordelijk voor voelt, star is en wegloopt als het tegenzit.
Wel stabiele vrolijke kinderen die hun moeder altijd kunnen vinden. Hun twijfels, zorgen en verdriet met mij delen. Kinderen die hun waardering naar mij uiten. Trots op mij zijn.
Ik heb nog nooit zoveel complimenten gekregen in mijn leven. Opgebloeid, zelfverzekerd, ik weet wat ik waard ben, Nu even werkloos na een bedrijfsreorganisatie maar dat brengt mij niet uit mijn evenwicht want ik weet dat ik ergere tegenslagen heb gehad.

Ja, ik ben trots op mijzelf, ik straal, zie er goed uit en heb veel energie, ik kan voor mijn gevoel de hele wereld aan, maar mis toch nog regelmatig mijn gezin en de aanloop die daarbij hoorde. Ik zou graag een groter huis willen zodat mijn oudsten ook hun plek in mijn huis vinden. Onverwachte overnachtingen en lawaai, want soms is het wel heel stil in huis… Toch merk ik dat ik gewend ben geraakt aan de stilte en het mijn eigen gang kunnen gaan. Soms vraag ik mij zelfs af of er nog wel een man in mijn leven zou passen. Eigenlijk ben ik helemaal niet gewend aan een partner. Ik heb nooit dat maatje en die intimiteit gehad waar ik zo naar verlangde.

Of zal die gedachte een vorm van zelfbescherming zijn?

Nina


geplaatst door Nina - 4991 keer gelezen

beoordeeld 3.46/5 (13 Stemmen)

Om te reageren op dit blog moet je lid van Match4me.nl zijn!
Schrijf je gratis in!



<< Startpagina

Over match4me - Privacy - Algemene voorwaarden - Veelgestelde vragen - Contact
Thuiswinkel Keurmerk Veilig Daten

Mobiele site
Android app on Google Play iPhone app on iTunes
© Match4me.nl