Home
Dating voor hoger opgeleide singles
Home Facts & figures Succesverhalen Hoe werkt het?

dinsdag 4 mei 2010

Lekkage! Deel 2

De zon schijnt dun door de regen als Henk en ik het veld oprijden. Ik knijp 'm een beetje, ben bang voor zijn diagnose van de aard van de schade.
Het stinkt in de caravan, het is niet echt een penetrante lucht, maar het riekt wat vochtig, klam en schimmelig.
Henk kruipt half het keukenkastje binnen waar hij meteen al een loshangende buis aantreft, die hij triomfantelijk in de lucht steekt: "Het zou best mee kunnen vallen, als dit het alleen is zijn we snel klaar!"
Opgelucht en ontroerd aanschouw zijn bilpartij, nu strak omspannen door merkloos demin...
"Zouden ze het nog weleens doen..." overpeins ik bezorgd, mij moeiteloos voorstellend hoe hij er uit zal zien zonder die slobberige spijkerbroek en die verwassen trui...
"Verder niks te vinden hoor!" klinkt het opgetogen vanuit de kast.
En ook in het toilet blijkt de schade te overzien, gezamenlijk trekken we de krakende, door de ijzige koude meedogenloos gebarsten WC-pot los, maar daaronder lijken de besmeurde afvoerbuizen nog volkomen intact te zijn.
"Als ik terug ben van vakantie kopen we een toiletpot en een buis, en volgens mij moet het dan wel weer goed zijn!"
Henk hijgt en veegt wat zweet van zijn voorhoofd. Ik open een fles sinaasappelsap en schenk een vol glas voor hem in, dat hij snel en dorstig klokkend naar binnen werkt.

Het is een pak van mijn hart dat de schade te verhelpen lijkt te zijn, ik houd immers zielsveel van mijn kleine, oude huisje op de camping. Mijn twee oudste kinderen, pubers, willen er niet meer slapen omdat ze erg gehecht zijn aan "privacy" en luxe maar met de jongste ga ik er nog af en toe een dagje lanterfanten.
Zo mooi als het was, zo rustig, lieflijk en harmonieus toen ze alledrie nog klein en enthousiast waren, en wars van materialisme en uiterlijk vertoon.
Zo simpel en gelukkig kon het leven zijn: vrolijke kinderen op vieze, blote voetjes, gillend van opwinding balletjes, omwonden met witte zakdoeken in de lucht gooiend, handjes hoog zwaaiend om de vleermuizen te lokken..

"Jullie mogen er gewoon in hoor, ik regel het wel, het is hier fantastisch voor je kiddies!" druk ik Henk ten overvloede op zijn hart. "Doen hoor, doe het nou gewoon, ik vind het fijn als mijn caravan gebruikt wordt!"
"Ik wil wel, maar Bianca is niet zo enthousiast....ze wil altijd naar het buitenland, ik weet niet waarom, maar zo is het nou eenmaal." Snel, onwillekeurig, schokken de schouders van Henk even omhoog.
"Weetje, ik vraag me vaak af hoe mijn leven geweest zou zijn als jij en ik bij elkaar waren gebleven. We hadden ons niet verveeld denk ik!"

Er waren geen mannen geweest in de tijd dat ik met mijn kroost bijna ieder weekend op de camping te vinden was. Het was de gelukkigste tijd in het leven van mij en de kinderen geweest, een jarenlange periode, kabbelend als een beekje, slechts onderbroken door onze verhuizing terug naar mijn geliefde stad Groningen. De caravan hield ik aan.
Toen de kinderen minder knuffelbaar dreigden te worden verschenen de mannen, aanvankelijk praatmaten en wandelvrienden, immer nieuwsgierig beschouwd door mijn campingburen, die mij in concepten hadden opgeslagen als de eeuwig alleenstaande moeder, omzwermd door haar kroost....
Vanaf de lente van 2008 vergezelden mij naar Sellingen tevens mannen met creatievere intenties. De buren bespeurden af en toe een vertwijfelde mannenhand op mijn schouder, een verdwaalde mannenarm rond mijn middel, maar mijn armen had ik zedig over elkaar geslagen, mijn schouders preutsig opgetrokken, mijn borsten verborgen onder wijdvallende, dichtgeknoopte bloezen...
Tot ik in de zomer van 2009 trots mijn eerste Lief meetroonde...zijn bruine hand verankerd in de mijne...

"Hoe ziet je leven er nu uit?"
"Alles draait om die kleintjes. Ja, alles, al onze gesprekken gaan eigenlijk over Sarah en Elise. Ach, ook weleens even over iets anders, zoals de verbouwing van de schuur, of de vakantie. Ja, zo gaat dat."
"Tja..." Ik zie Henk en Bianca voor me, aan het einde van de dag, de kindertjes net in bed gestopt, hij stoffig en bezweet, zij haar mooie, blauwe ogen moe omlijnd. "Een wijntje, lief?" "Nee, laat maar, ik moet nog wat obsevaties uitschrijven, wacht maar niet op mij.."
Zouden ze elkaar nog "Lief" noemen, of "schat"...zouden ze elkaar Noemen, nog?
Zouden ze elkaar nog Lief vinden?
Henk werkt in een TBS-kliniek, vaak ook in de avonduren.
Af en toe belt hij me op na zo'n dienst, half elf in de avond is het dan alweer. En als ik dan niet te moe ben komt hij even bijpraten, soms drinkt hij een wijntje mee, maar meestal zet ik een kopje thee voor hem.
Dat hij me spannend vindt besef ik wel, ik heb altijd wat te vertellen, en geen week in mijn leven verloopt zonder slag of stoot.
Mijn verhalen zijn voor hem een sleutel naar het vervolg op onze jongere jaren, zij het dat ik nu de enige van ons tweeen ben die erin placht te existeren...


wordt vervolgd

geplaatst door Francien - 4033 keer gelezen

beoordeeld 2.88/5 (8 Stemmen)

Om te reageren op dit blog moet je lid van Match4me.nl zijn!
Schrijf je gratis in!



<< Startpagina

Over match4me - Privacy - Algemene voorwaarden - Veelgestelde vragen - Contact
Thuiswinkel Keurmerk Veilig Daten

Mobiele site
Android app on Google Play iPhone app on iTunes
© Match4me.nl