Home
Dating voor hoger opgeleide singles
Home Facts & figures Succesverhalen Hoe werkt het?

zaterdag 6 november 2010

Datestress

"Ik ben liever alleen vanavond. Het lijkt me beter als je nu naar huis gaat.”

Onverwachter had de mededeling niet kunnen komen. De hele zondag hadden we aangenaam en genoeglijk samen doorgebracht. Een wandeling door het bos, koffie drinken in een café, elkaar verhalen vertellen, een autorit naar haar huis en daar wijn gedronken. Het was kwart voor zes en alle signalen wezen op samen eten, de conversatie verdiepen en deze eerste date een mooie herinnering laten worden. Ik vroeg: “Weet je het zeker?” Haar blik was veelzeggend. Ze stond op en begeleidde me naar de deur.

Ik kende Rina via een datingsite. Ze was de eerste waarmee ik na mijn scheiding contact had. En ik werd totaal verrast door de intensiteit van onze digitale gesprekken. Zelden zulke lange inzichten over mezelf gedeeld, gelezen over de zielenroerselen van iemand anders en zo blij geweest als er weer nieuwe mail was. Als ik de mailwisseling teruglees, snap ik nog beter waarom ik zo van dit fenomeen houd. Schrijven is de snelste weg naar je eigen ziel.

De verhalen werden intiemer. We deelden erotalk. Fantasieën en eerdere ervaringen. We vonden herkenning in elkaar. We schreven over wensen die we nooit eerder met iemand gedeeld hadden. En op een avond belden we ook. Een spannend moment, want voor mij is een stem heel belangrijk. Gelukkig werd ik ook daarin niet teleurgesteld.

Uiteraard moest zo’n intense conversatie een vervolg krijgen. Na twee maanden intensieve, zenuwslopende en zeer opwindende gesprekken was de ontmoeting onafwendbaar. En ook daar schreven we over. Wat we verwachtten, wat we hoopten, wat er zou gebeuren.

En toen, datestress.

Het gebeurt me niet vaak. Zenuwachtig zijn voor de eerste ontmoeting. Maar deze allereerste in een nieuwe fase van mijn leven bezorgde me slapeloze nachten. Het moest perfect. En ik zou het organiseren. Terwijl ik dat deed merkte ik dat ik niet aan de verwachtingen kon voldoen. Ik was bang te falen. Hoe onterecht ook, die angst begon me te overheersen. En ik vertelde Rina dat. Zij vertelde me geen angst te hebben. Samen zou het goed komen.

Zondagmiddag begon op de parkeerplaats van een bos in het midden van het land. Ze kwam aanrijden, stapte de auto uit en liep naar me toe. Ze voldeed exact aan het beeld dat ik van haar had gevormd. Ik liep haar tegemoet en zoende haar. Op de lippen. Omdat dat goed voelde.

Na de wandeling was de vraag wat nu. We hadden gefantaseerd over het boeken van een hotel. Er waren er meerdere in de buurt. Ik had niets vooraf geregeld, vanuit het idee dat je een eerste date niet het bed gaat delen. Maar dat boeken zou natuurlijk ook gewoon nu kunnen. Ik stelde echter eerst voor ergens koffie te drinken. Rina trok nauwelijks zichtbaar een wenkbrauw op en stemde in. We reden naar een koffiehuis.

Na de koffie en het gebak kwam dezelfde “wat nu-vraag” weer op. De hotels waren nog steeds in de buurt, maar opnieuw wilde ik de stap naar een heimelijke middag op een boxspring tussen de bomen niet maken. Dat doe je toch niet? “Zullen we naar mijn huis gaan?”, vroeg ze. Ik nam het aanbod met beide handen aan.

“En dit is mijn slaapkamer. Ik heb vanmorgen het bed nog opgemaakt.” Ze bloosde licht terwijl ze het zei. Ik nam ook deze open uitnodiging niet aan en liep voor haar uit de trap af naar beneden, naar de wijn die ze net had opengemaakt voordat ze me het huis liet zien. Ze kwam naast me zitten en we praatten.

Ondertussen stormde het in mijn hoofd van de gedachten. Wat moest ik doen? Ze wilde deze eerste date veel meer dan praten en wandelen alleen. Maar dat doe je toch niet? Je gaat toch niet de eerste date meteen met elkaar naar bed? Ik bevond me op een tweesprong tussen “fatsoen moet je doen” en “grijp je kans voordat het te laat is”. Terwijl het gesprek voortkeuvelde en ik mijn piekeraties haatte, miste ik verder alle signalen over haar gemoedstoestand. Ze nam geleidelijk aan meer en meer afstand, werd koeler en de spanning van de afgelopen weken ontsnapte als lucht uit een leeglopende ballon.

Om kwart voor zes vroeg ik waar we zouden gaan eten. Om zes uur stond ik in de rij van de McDrive. Alleen. Een illusie armer, een wijze les rijker.

geplaatst door Willem - 5665 keer gelezen


Om te reageren op dit blog moet je lid van Match4me.nl zijn!
Schrijf je gratis in!



<< Startpagina

Over match4me - Privacy - Algemene voorwaarden - Veelgestelde vragen - Contact
Thuiswinkel Keurmerk Veilig Daten

Mobiele site
Android app on Google Play iPhone app on iTunes
© Match4me.nl