Home
Dating voor hoger opgeleide singles
Home Facts & figures Succesverhalen Hoe werkt het?
maandag 18 januari 2010

Iemand zin in een leuke date? Ik heb zijn telefoonnummer, groetjes, Eva van Baar.

Het telefoon gesprekje van de afgelopen avond, eens

geluidende, dat je niet besodemietert wilt worden, dat zal?,

absoluut mijn kop kosten

Iemand bedonderen, in menselijke waarden, stap ik uit.

Achtien zijn we geweest, oké jij je zin, negentien dan, dat?

zijn verleden tijden, het willen samen zijn betekent nu ietsjes

anders, Vanwaar?. beluisterendwe het telefoon gesprek?, waarin jij

mijnhet woord laat, nee, ja.

Deze rp.patiënt, zou het, verhalende in mijn gedeelde

biogarfie niet eens durven, bijna wekelijks komende, nou ja?, in

koedijk, waar een mede werker woont die dagelijks met mee meegereden

heeft naar de hoofdstad A.dam. de fam. Pier breugelman. Hoe en in

een welk omstandigheid zou en wil ik jouw bedonderen, dat wat ik

zelf al ben geworden voor een 300.000. duizend euro. Beginnende

verantwoordelijk gesprek, verklarendwe van in en begrijpende

gesprekje, dat ? bedonderd ben geworden?, wees gerust absoluut niet

door mij, wees gerust, staat het aan beide zijde niet aan?, adeu wij

moeten elkander groeten, beleefdheids waarden en normen in acht

genomen dan hč. Mijn handen willen niet meer, gelezen dit stukje,

inzet voor alles hoor vanuit mijn kant, mocht het niet baten?, de

jaren waaien weg, dan laat je het toch lekker zitten.mtvrgrv.roulyo,

tel nr. bekent.

Lees verder!

geplaatst door EvavanBaar



woensdag 6 januari 2010

Mailen of wandelen, een datingdilemma

De afgelopen dagen nam het aantal leden van Match4me veel sneller toe dan gemiddeld. Een nieuw jaar, singles hebben goede voornemens. “Kerstmis 2010 wil ik samen met iemand onder de kerstboom zitten.” Ik wens iedereen toe dat het gaat lukken. Zelf sla ik die kerstboom even over, maar een relatie vinden is natuurlijk wat we allemaal willen. Want anders was je hier niet samen met tienduizenden anderen op zoek naar een match.

Zo’n datingsite is eigenlijk een raar fenomeen. Natuurlijk, anno 2010 is het een onlosmakelijk onderdeel van onze geďndividualiseerde samenleving. We hebben geen zuilen of andere verbanden meer waarbinnen we onze toekomstige man of vrouw treffen. En gelukkig hebben we al lang geleden het uithuwelijken aan gegoede families en/of bruidschatten opgegeven. School, werk, kroeg of vereniging zijn de meest aangewezen plekken voor het vinden van een partner. Naast de enkele vakantieliefde die eeuwig duurt en de zeldzame, maar niet minder spontane ‘liefde-op-het-eerste-gezicht-straatcontacten’.

Een datingsite heeft voordelen. Je kunt een eerste selectie maken op profielen, hobby’s en voorkeuren. Je hoeft niet direct een ‘wildvreemde’ aan te spreken in de hoop dat hij of zij een beetje op jouw niveau reageert. Een blauwtje lopen doet iets minder pijn, alhoewel het wel aardig zou zijn als iedereen die een eerste (persoonlijke) reactie krijgt, daar even netjes op zou reageren, ook als je verder geen contact wilt.

Dat zwijgen van zoveel vrouwen is zo in contrast met de situatie IRL… Een klein zinnetje, zoals “Dank voor je reactie, maar ik denk niet dat jij en ik goed bij elkaar zullen passen” is al voldoende. En als je iets aan feedback kunt geven, doe dat dan.

Voorbeeld: “Ik vond overigens je mailtje erg kort en niet zo persoonlijk. Ik ben altijd nieuwsgierig wat in mijn profiel de ander aanspreekt. Misschien iets om een volgende keer anders te doen?“ Klinkt toch een stuk vriendelijker en is een kleine moeite om de ander iets te leren. Zou je zelf ook niet liever zo’n reactie krijgen dan helemaal geen?

Als er eenmaal contact is, ontstaat (bij mij) de twijfel over veel en lang mailen, of toch snel bellen of liever direct contact. Ik ben diverse vrouwen tegengekomen die voor het directe contact gaan. “Even een kop koffie drinken, dan weten we waar we aan toe zijn.” Zit wat in. Zelf vind ik mailen erg leuk en doe het graag een langere tijd voordat ik telefoonnummers uitwissel of een ontmoeting voorstel. Daar moet je overigens ook weer niet te lang mee wachten. Iemand met wie ik een langdurig mailcontact had, ging er daardoor vanuit dat we elkaar niet zouden treffen. “Want dan was dat allang gebeurd…”

Met die ervaring in het achterhoofd, stel ik tegenwoordig sneller voor elkaar te zien. Bij voorkeur met een wandeling . Makkelijk praten, niet de hele tijd elkaar hoeven aan te kijken (hoewel dat soms heel prettig is) en je hebt weer wat beweging. En stiltes zijn niet ongemakkelijk, want dan geniet je van de natuur…:-)

Laatst was het zo mooi weer dat ik iemand waar ik de avond daarvoor pas contact mee had, spontaan uitnodigde voor een wandeling. Dat durfde ik wel, want volgens haar profiel woont ze bij mij in de buurt. “Leuk idee”, was het antwoord, “alleen… ik woon in Frankrijk en ben daar nog een paar weken. Ik heb net een huis gekocht bij jou in de buurt en hoop daar binnenkort in te trekken.”

Die middag wandelde ik alleen in het zonnetje, uitkijkende naar een lange mailwisseling….

Lees verder!

geplaatst door Willem



zondag 31 januari 2010

Dating Anno 2010

The first time I went on a date with someone I only knew from the dating site I was really excited... I honestly thought that he might be the one... But after he turned out to be a far cry from 'the one' I got to asking myself what exactly does that mean... ´the one´? At that time it probably meant someone to share the rest of my life with. The words 'love of my life' keep recurring, but that cant be the definition. I have already shared a good part of my life with a man, the father of my kids who has since become 'the ex'. So if I do meet my Mr. Right then what will he be? The love of the second half of my life? Someone once said to me that instead of looking for the love of your life it might be a better idea to look for the love of a part of your life.

That actually did appeal to me. A part of your life could be from now untill eternity, but one evening is also a part of your life. That kind of takes the pressure off and allows you just to enjoy the occasion and not spend half of it sizing someone up and trying to figure out whether he´s relationship material.

Since that first internet date I have met quite a few others via the site. I still haven´t found 'the one' or even discovered yet what that is but on the rare occasion that I do go on a date these days I am a bit more cool about it all. Of course its still rather exciting meeting someone for the first time and wondering whether you'll regret having planned to spend a whole evening together rather than just a quick coffee date. I still do get a little nervous and sometimes even begin to regret even coming at all as I sit there wondering if I´ll even recognize the fella from his photograph. But the pressure is off because I am no longer looking for someone to spend the rest of my life with. I am just there for a nice night out, or a pleasant afternoon stroll, or coffee on a Sunday morning and hoping to share it with someone who's good company. There are no expectations, no sizing him up and trying to figure out whether he would be capable of taking me on. None of that. There is always the possibility of a follow up if we both think its a good idea, but it is definitely not a must.

Dates are so much more enjoyable when all you are hoping for is that the time you planned to spend together is enjoyable.

Lees verder!

geplaatst door Eve



woensdag 13 januari 2010

Nieuwe ronde, nieuwe kansen

Een nieuw jaar is altijd een uitgelezen moment voor goede voornemens, en dat is dan ook de reden waarom het bijvoorbeeld in de eerste weken van januari altijd drukker is in de sportscholen dan de rest van het jaar, maar dat is een spiegel die ik hier niemand wil gaan voorhouden want de decembermaand was voor ons singles al zwaar genoeg. Ontken het maar niet. Veilig en wel in het nieuwe jaar aanbeland, enigszins opgelucht dat het nu weer een tijd is van vooruit kijken in plaats van achteruit, beschikte het lot anders en had blijkbaar nogal haast want reeds op de eerste dag van het nieuwe jaar werd ik geconfronteerd met een hoofdstuk uit mijn leven waarvan ik niet beter wist of dat het een geval was van Voltooid Verleden Tijd. De geest van het verleden (zie mijn vorige blog) bestaat wel degelijk en heeft een ietwat wrang gevoel voor humor. En een perfect gevoel voor timing.

De meeste datingsites hebben ze, de updates per mail waarin de kersverse nieuwe matches gepresenteerd worden, zich nog niet bewust van wat ze allemaal gaan meemaken. Met een enigszins katerig gevoel waarvan 1 januari als geen ander groot aandeelhouder is opende ik het bewuste mailtje en scrolde routinematig langs de goede voornemens. Bij de laatste foto aangekomen werd de grond onder mijn voeten weggeveegd. Aan de ene kant is dit nu precies het soort reactie waar je op hoopt, maar in dit unieke geval was er sprake van Herkenning met een scherp randje. Degene die mij hier aankeek was namelijk niemand minder dan een dierbare ex-vriendin, waarvan ik niet beter wist dan dat ze daar aan de andere kant van het land happy en wel met haar vriend samenwoonde. Om de schok der herkenning tot het ultieme op te voeren, als ware het een déja vu, betrof het ook nog eens een foto die ik zelf destijds van haar gemaakt had. Met enig recht zou je dan ook wel kunnen zeggen dat ik de enige was die zij daar echt aankeek.
Na daar enkele minuten knockout op mijn stoel gebalanceerd te hebben bleef er weinig anders over dan te accepteren wat ik me vanaf de eerste nanoseconde al gerealiseerd had: ze was single en vindbaar. De betreffende site opblazen had geen zin meer, het kwaad was reeds geschied. Wildvreemde mannen zouden haar gaan bestoken met vleiende berichtjes, ze zou zich in het meest ondenkbare geval zelfs tot één van die engerds aangetrokken kunnen gaan voelen. Dat wij destijds gaandeweg uit elkaar waren gegroeid en zij door haar verhuizing recht in de armen liep van haar ex is iets wat ik uiteindelijk volledig heb geaccepteerd, maar nu wordt dit netjes opgeborgen hoofdstuk opeens weer onder m’n neus gedrukt en moet ik er nog een p.s. aan toevoegen.
OK, Who Am I Kidding? Mijn tweede gedachte was natuurlijk dat de relatiegoden mij een toffe gozer vonden en mij een herkansing gunden. Ik had direct haar profiel bekeken, constateerde met een diepe zucht dat hier veel dingen stonden die ik graag las, wat wederom een déja vu was omdat we elkaar toen op bijna precies dezelfde manier vonden, en wachtte af of zij terug zou kijken naar mijn profiel, hetgeen diezelfde avond inderdaad gebeurde. Ik zou er een lief ding plus wisselgeld voor over hebben om te weten wat er toen door haar heen ging. Ze zal zonder enige twijfel verrast zijn geweest mij daar te hebben aangetroffen, al wist ze in ieder geval wel al dat ik single ben. Hoe lang geleden het is dat haar relatie stuk liep is iets waar ik slechts naar kan gissen, feit is dat haar eerste ex nu ook haar derde is. En om het nog ingewikkelder te maken: Als wij weer bij elkaar zouden komen en het wederom niet bleek te lukken dan zou ik zowel haar tweede en vierde ex zijn. Sommige dingen verzin je niet.
Ik kan me voorstellen dat ze sowieso enigszins huiverig zou zijn om van ex naar ex te lopen maar er zijn waarschijnlijk meer praktische redenen dat ze zich heeft ingeschreven op een datingsite in plaats van simpelweg bij mij aan te bellen want hoe leuk we het ook gehad hebben en ze ook niet de enige vrouw is die ooit mijn pad heeft gekruisd, ik ben me er volledig van bewust dat factor X niet in voldoende mate aanwezig was om ons bij elkaar te houden. Vrouwen zijn er echter niet om begrepen te worden maar om van te houden, en omdat er ook nog zoiets is als Persoonlijke Groei blijf ik me toch afvragen of we, nu we beiden een paar jaar ouder en wijzer zijn, een tweede keer misschien betere kansen op iets duurzaams zouden hebben. Zo blijf ik maar rondtollen met mijn gedachten, maar kom steeds weer bij dezelfde Harde Feiten uit, namelijk dat mijn herinneringen blijkbaar net even mooier gekleurd zijn dan de hare en ik voor haar een afgesloten onderwerp ben. Ik zie het, ik weet het, maar kies er voor soms stug de andere kant op te kijken.
Online daten is soms een strategisch opgezet spel en zo heb ik nog een keer haar profiel aangeklikt om te zien of zij hetzelfde zou doen maar nee, helaas. Ik heb me de afgelopen weken meer dan eens verbaasd over het feit dat een afgesloten relatie door een plotselinge confrontatie zo’n heftige flashback kan veroorzaken, het is een fase die ik gewoon even uit zal moeten zitten al blijf ik ergens hopen dat ze na een paar mislukte dates ‘tot inkeer komt’. Tenenkrommend, ik weet het, maar soms zijn wij mensen slechts marionetten die machteloos aan de touwtjes bungelen. Om nog maar even een klassieke oneliner enigszins aangepast aan te halen: Van alle datingsites in het land moest ze uitgerekend de mijne binnenlopen.

Lees verder!

geplaatst door Kameleon



donderdag 28 januari 2010

Verwarring

Tja, dat kan gebeuren.

Ik had een aardige man aan de telefoon, we hadden al eerder gebeld, samen. Ik meldde me met mijn naam, uiteraard, en we kletsten gezellig een kwartiertje. Toen vroeg hij "jij bent toch Marjan?"

Nee, ik ben niet Marjan. Ik heb een pseudoniem, een nickname, een eigen naam, maar ik heet niet Marjan.

Beetje verwarring. Dat kan, als je een paar mensen tegelijk leert kennen op zo'n site. Dan moet je goed in de gaten houden wie nu eigenlijk wie is. Maar nee, nu ik het zei, wist hij het weer.

Jij schrijft? Hebt twee kinderen? Hij wist nog veel meer, dat had hij allemaal opgeschreven.

Okee, dat staat weer recht.

En toen begon hij over een telefoontje wat hij van iemand anders had gehad, en dat was wel zo belachelijk!!!

Het bleef even stil van mijn kant, want dat was ik geweest.

Ik wilde iets onduidelijks uitleggen, en dat is blijkbaar nog niet helder, getuige de reactie van deze meneer.

Okee, ook dat werd rechtgezet, maar mijn enthousiasme was toch wel wat minder. Daarna vroeg de heer in kwestie zich af met wie hij dan die afspraak aan het IJsselmeer had, die voor dit weekend in zijn agenda stond.

Toen vond ik het eigenlijk wel mooi zo.

Ik heb hem veel plezier gewenst met zijn harem, en ik hoop dat hij er nog op tijd achter komt met wie bij die afspraak aan het IJsselmeer heeft, want het komt toch wel wat slordig over allemaal.

Maar je beleeft nog eens wat.

Toch?

Lees verder!

geplaatst door EvavanBaar



vrijdag 29 januari 2010

Jong uitziende oude man

Wat zien die mannen van boven de zestig er toch altijd jong uit he?

Veel jonger dan je zou denken.

Net of je met je zoon loopt

Of je kleinzoon.

Ik heb ook altijd een slabbetje mee, voor onderweg.

Lijkt me nodig, bij zulke piepjonge mannen.

Misschien zijn ze vroeg kinds. Dat kan.

Ik vraag me ook altijd af hoe het komt dat die mannen dat zo goed weten.

Ik vraag nooit hoe oud ze me schatten. Het komt niet in me op.

Hebben ze hordes vrouwen om zich heen die allemaal spontaan beginnen te roepen dat ze er zo jong uit zien?.

Ik vergroot altijd gelijk hun foto.

Maar ik kan het er niet mee eens zijn, helaas.

Mannen, ik weet niet wat voor onzin mijn sexegenoten allemaal op de site zetten, maar laat dat zinnetje maar weg.

Het is geen aanbeveling als je zestig of ouder bent, en je denkt nog dat iemand van dertig wel bij je zou passen.

Intelligente vrouwen weten dan genoeg.

Het is wel een goede manier om het kaf van het koren te scheiden.

Misschien moet het toch maar blijven staan.

Lees verder!

geplaatst door EvavanBaar



vrijdag 29 januari 2010

Mesjokke

Het daten is voor veel mensen van boven de vijftig een onbekend, vreemd verschijnsel.

Mijn 82 jarige vader bijvoorbeeld vindt daten ‘mesjokke’. Je bent leuk, dus je komt gewoon ergens iemand tegen, fulmineert hij met enige regelmaat. Houd toch op met dat ontregelende computer gedoe!

Mijn gedate maakt hem ongerust en wantrouwend. Want leer hem de mannen kennen. Allemaal 1 pot nat. Mannen denken maar aan 1 ding en dat is seks. En hij kan het weten, want hij is zelf van het manlijk geslacht.

Een paar maanden geleden ging ik op een zaterdagochtend in haast naar de sportschool. Ik was laat wakker geworden. En spinningles van slavendrijver Hans: dat betekent op tijd aantreden voor anderhalf uur afbeulen. Na de les reed ik kletsnat bezweet en afgemat maar voldaan naar huis.

De voordeur stond tot mijn verbazing wagenwijd open. Zoon T. was in de tussentijd naar zijn vriendin vertrokken en zou nooit – consciëntieus als hij is – de deur vergeten dicht te doen. Aarzelend en ietwat angstig liep ik mijn huis binnen.

Hallo? Riep ik met een iele stem voor me uit.

Ik hoorde boven gestommel en gemompelde verwensingen.

Een paar minuten later zag ik tot mijn opluchting vader J. met een opgewonden hoofd de trap af komen.

Maar hij was woedend: wat een troep in huis! De lichten branden, de radio staat aan, her en der rokken en shirts.

En zo ging hij maar door met zijn beschuldigingen.

Misschien wel voor de eerste keer van mijn leven…kon ik hem in alle rust tegemoet treden.

Kom op, pap. Ga eerst eens zitten. Ik zet koffie en dan praten we verder.

En zo gebeurde het.

Mijn vader was onverwachts langs gekomen. Hij trof tegen zijn verwachtingen in een huis zonder bewoners met rotzooi en een onheilspellend spelende radio in de verstilde omgeving.

Hij dacht aan zijn naďeve datende dochter en concludeerde; ze is ontvoerd door een kwaadwillende man.

Leer hem de mannen kennen……

We dronken koffie, lachten onze schrik weg en spraken over relatief gelukkige huwelijken zoals dat van mijn ouders.

Toen mijn vader vertrokken was, maakte ik me op voor een volgende date.

Lees verder!

geplaatst door Flo - 1 reactie



donderdag 14 januari 2010

Daten is een dagtaak

Hoe zielig zijn single daters? Ik hoor wel eens een reactie van vrienden (tegenwoordig vage kennissen) die niet begrijpen dat ik actief ben op datingsites. ‘Dat doe je toch niet. Wat is er mis met de kroeg of de disco?’

Zij hebben hun partner op een traditionele manier leren kennen. Via de studentenverenging, een vakantie of bij de sport. Een enkeling heeft zijn nieuwe vriendin gevonden op het schoolplein van de kinderen. En eentje, het is echt waar, ontmoette haar nieuwe vriend, later vader van haar kinderen, bij het uitlaten van de Jack Russel. En ze moest eerlijk zeggen, die hond had ze aangeschaft met dat doel voor ogen. Naar anderen verdedigde ze het overigens met de woorden dat haar ex allergisch was voor hondenhaar.

Soms, heel soms, geef ik ze gelijk. Het is ook best fijn om mensen IRL te leren kennen. Op een feestje of verjaardag. Nog beter, op Oerol of bij het IFFR. Maar die gebeurtenissen zijn niet dagelijks en sommige zijn maar een keer per jaar. Een kans gemist is een jaar contact met de ware missen… Dus vertrouw ik toch op de datingsite, want die is er elke dag,

Het kost moeite om elke dag de nieuwkomers te verwelkomen. Zeker deze maand, nu er zoveel nieuwe mensen zich op deze site begeven. In mijn achterhoofd knaagt het gevoel: ‘Wat en wie mis ik?’ Stel je voor dat de perfecte match zich net meldt op de dag dat ik even met andere dingen bezig ben… Gelukkig heb ik ook de overtuiging dat wie mij zoekt zich pas aanmeldt op dag dat ik ook online ben… Zoals vandaag.

Toch blijft het belangrijk regelmatig aanwezig te zijn. Al was het maar om hoger in het lijstje “Nu online” te staan. Helpt dat? In het begin wel, toen kreeg ik veel spontane reacties. Nu ik wat langer actief ben, loopt dat aantal reacties terug. Hoe dat komt is mij niet duidelijk. Ik ben geen nieuw lid meer, ik snap dat nieuwe leden extra respons oproepen. Maar waarom na zes weken zelden iemand meer direct op mijn profiel reageert, blijft me verwonderen. Schijnbaar ben ik 'oud nieuws' geworden...

Maar goed, als dat de situatie is, dan reageer ik zelf wat meer op anderen. Helaas leidt dat niet altijd tot respons. Geeft niks, ik heb geduld. En de tijd. Want daten, zo blijkt, is een dagtaak.

Lees verder!

geplaatst door Willem



vrijdag 29 januari 2010

VAN OUWE BOKKEN EN GROENE BLAADJES EN COUGARS EN CUBS........

Enige tijd geleden wilde ik al een blog aan dit fenomeen wijden, ik wist toen even geen ander woord voor de oudere vrouw, die een jongere man zoekt, de jongere man noemde ik toy boy, maar dit dekt niet in alle gevallen de lading.

Vorige week las ik een artikel in het AD, in Amerika, waar men al wat langer bekend is met dit gegeven wordt de vrouw als cougar en haar jonge man als cub (welp) betiteld. Cougar betekent poema, omdat de vrouwen vaak als roofpoezen op zoek gaan naar hun welp (jongeman). Bekende voorbeelden zijn natuurlijk Madonna, die haar 10 jaar jongere Guy inruilde voor de bijna 30 jaar jongere Jesus Luz, Demi Moore met de 15 jaar jongere Ashton Kushner, beroemde vrouwen met geld en macht gaan tegenwoordig genadeloos voor dezelfde bijl als rijke oudere mannen.

Toch zijn het niet alleen de rijke, bekende vrouwen die vaker kiezen voor een jonge vent.

Statistieken in België, Engeland en de VS laten zien dat de afgelopen 20, 30 jaar het aantal huwelijken tussen oudere vrouwen en jongere mannen verdubbelde. In Nederland kwam het CBS met vergelijkbare cijfers. Vrouwen hoeven niet meer omwille van het geld een oudere partner te kiezen, maar kunnen hun hart volgen of als ze daar zin in hebben zich een toy boy veroorloven. De voordelen van een jongere man zijn dat hij meestal geen al te ingrijpend relatieverleden (zeurende exen, weekendjes met de kinderen) waardoor hij zich gemakkelijker kan aanpassen aan haar leven.

Jonge mannen zijn sexueel aantrekkelijker en actiever.

De sexuele piek ligt bij vrouwen rond de 40 en bij mannen rond de 20, waardoor oudere vrouwen sexueel beter matchen met jongere mannen. Toch zijn er wel wat kanttekeningen te maken, Allan Pease, schrijver van Waarom mannen seks willen en vrouwen liefde nodig hebben (zie mijn blog van 14 oktober) denkt dat deze relaties gedoemd zijn te mislukken.

Elke relatie is een uitwisseling van waarden, zeker als de chemie is uitgewerkt. De kans is groot dat de jongere man naar vrouwen van zijn eigen leeftijd gaat kijken, want zijn brein is nu eenmaal zo geprogrammeerd, dat hij zich aangetrokken voelt tot vrouwen die hem nageslacht kunnen bezorgen. Of de vrouw moet iets anders kunnen bieden dat voor hem belangrijk is, vaak is dat dan net zoals in het geval bij de mannen met jongere vrouwen, geld, macht, status.

Uiteindelijk slaagt slechts 10 procent van deze relaties.

Een deel van de oud-jong huwelijken wordt opgeëist door vrouwen die een jongere partner ontmoeten in of uit een derdewereldland. Gambia, Kenia, Jamaica, Ghana en Zuid-Amerika zijn berucht, maar ook Azie. Het gaat hier de jonge mannen uiteraard niet om liefde, maar men wil graag een beter leven, door een visum voor Europa of financiële steun.

Recent deed psychologe Sandra Carron aan de University of Maine een onderzoek naar de zogenoemde herfst-lente koppels. Zij ontdekte dat deze stellen vooral last hadden van het stigma van de buitenwereld. Samen hadden ze het juist vaak uitzonderlijk goed. In tegenstelling tot het vooroordeel, waren de mannen de relatie niet aangegaan omdat de vrouw geld had of macht, maar puur omdat ze zich lichamelijk tot haar aangetrokken voelden.

Zowel mannen als vrouwen maken niet altijd een emotioneel gezonde keus wanneer ze vallen voor een veel jonger iemand.

Vrouwen kunnen in alle opzichten geslaagd zijn, maar zich emotioneel onzeker voelen, dus zoeken ze dan een relatie waarin ze emotioneel sterker zijn, ze kunnen de jongere man beheersen, want ze zijn wijzer. Met een man op hetzelfde niveau kunnen ze dat spel niet aan. Mannen zoeken soms een moederfiguur, dat vooroordeel blijkt in de praktijk toch aardig te kloppen, een oudere vrouw kan door haar levenservaring en de veiligheid die ze biedt aantrekkelijker zijn.

Een vrouw van 40-plus zit in een andere levensfase dan een jongen van in de twintig. Zo'n vrouw heeft meer behoefte aan rust, inkeer, zelfreflectie. Ze zoekt meer verinnerlijking en is minder gericht op het zich bewijzen voor de buitenwereld. Zo'n jongen wil nog presteren, zijn zekerheid komt van buitenaf, van status, zijn plek in de samenleving.

De jongen wil naar buiten, de vrouw wil lekker op de bank hangen voor de tv. Een vrijblijvende opstelling zou het beste zijn voor dit soort relaties, het is leuk voor the time being.

Als het op de lange termijn wel goed gaat tussen cougar en cub zou er sprake kunnen zijn van zielsverwantschap, dat is een bijzondere klik op zielsniveau. Dan ben je verbonden door je innerlijke wereld, dan gaat het niet om uiterlijkheden. Zo'n relatie heeft een ander niveau en al het andere wordt irrelevant, dat merk je ook als die mensen met elkaar praten, dan is er een enorme chemie. Er is geen bezitten, geen jaloezie, want er is niets dat je kan bedreigen als je die enorme verbinding voelt.

Het belangrijkste is het geluk van de ander.

Lees verder!

geplaatst door Laura



woensdag 27 januari 2010

Zenuwslopende periode

In de maanden dat ik nu actief ben op deze site, heb ik met veel leuke, interessante en bijzondere vrouwen geschreven. Ik heb eigenlijk nog niets geks meegemaakt, heel anders dus dan de verhalen die je in de andere blogs soms leest. In het begin was het vooral schrijven en soms bellen. Om de een of andere reden kwamen de contacten IRL minder makkelijk tot stand.

De laatste weken is dat volledig omgedraaid. Ik schrijf meer woorden in dit korte blogje dan ik aan de meeste nieuwe contacten heb geschreven. Ik heb het druk gekregen met daten. En dat voelt toch een beetje raar… mijn hoofd is continu bezig voorstellingen te maken van wat komen gaat en te fantaseren over nieuwe ontmoetingen.

Zo heb ik morgenavond afgesproken met een vrouw waar ik al meer dan 5 uur (vooral's nachts) mee aan de telefoon heb gehangen. Ik weet veel van haar en zij van mij en de verwachtingen over-en-weer zijn groot. Er is een dikke klik als het gaat om humor. En ze heeft een mooie stem….

Volgende week zie ik L. Die afspraak is al ouder, en van haar weet ik zo goed als niets. Zij heeft een kort profiel, een vage foto en ze wil geen telefoonnummer geven voordat we elkaar gezien hebben. Maar ze vroeg me uit en ik zei geen nee.

Zenuwen heb ik meestal goed in bedwang, maar dit keer niet. Ik voel voor beiden verwachtingsvolle spanning. Mijn fantasie werkt aan allerlei scenario’s. Het borrelt en bruist in mijn hele lichaam als ik eraan denk.

Kortom, een nieuwe periode is aangebroken, ik kan me niet meer achter mijn toetsenbord verschuilen. Mijn mond zal het nu waar moeten maken en de woorden spreken die (hopelijk) worden verwacht.

En ik blijf luisteren, goed luisteren. In de wetenschap dat niet alleen in ogen, maar ook achter woorden bijzonderheid schuilt. Haar passie en verlangen, haar wezen en verwachtingen ga ik beleven. En dat is zenuwslopend spannend.

Na deze periode breekt ongetwijfeld weer een nieuwe fase aan. Ik ben reuze benieuwd wat gaat volgen. Maar eerst deze periode afronden en mezelf weer een beetje beter leren kennen. En dan vooral waar ik zenuwen kwijtraak...

Lees verder!

geplaatst door Willem



donderdag 21 januari 2010

De liefde van de man…

Ik ben in mijn relaties erg verwend. Ik had partners die graag kookten, dat goed deden en ik liet het me graag welgevallen. Af en toe hielp ik mee, en soms, heel soms, kookte ik. En dan was het feest. Niet omdat het zo lekker was, integendeel, maar die zeldzame gebeurtenis deed vrouwenharten smelten…

Na mijn vorige scheiding was ik ruim twee jaar alleen. Weg was de verwennerij in de keuken. Ik ontkwam er niet aan, ik moest voor mezelf koken. Om heel eerlijk te zijn: ik vond de sop de kool niet waard.

Je bent al gauw 20 tot 30 minuten bezig, je kookt veel te veel voor een persoon, je hebt een gigantische afwas en waar doe je het allemaal voor… 5 minuten je mond in een gestaag tempo voeden met het ondefinieerbare wat je hebt gebrouwen.

Het gevolg was dat ik in die tijd vaak kant-en-klaarmaaltijden kocht. Dat scheelde veel tijd en afwas, en qua smaak verschilde het niet echt veel van mijn eigen liflafjes. Alleen als ik een vriendin of date had die bij mij thuis kwam, sloofde ik me uit en maakte ik bijzondere gerechten die nog lekker waren ook. En vrouwenharten deden smelten…

Nu ik weer alleen ben, en een stukje wijzer, wil ik eigenlijk af van de pizza’s, magnetron- en diepvriesmaaltijden die ik vroeger tot me nam. Ik weet wel, tegenwoordig is er veel meer variatie, zijn die snelle maaltijden ‘gezonder’ en zitten er nog best wel vitamines in.. Maar toch… mijn lichaam verdient het (zeg maar: heeft het meer nodig) om verzorgd te worden met aandacht, dus ook eigen gemaakt eten en gezonde(re) maaltijden.

Ik heb me daarom voor een kookcursus opgegeven. Niet om recepten na te maken, dat lukt me meestal wel. Maar wel om meer te leren over eten zelf, waarom je het ene ingrediënt lekkerder vindt dan het andere en wat ik kan doen om sneller gezond(er) eten klaar te maken. En dat met plezier, want chagrijnig in de keuken staan heb ik lang genoeg gedaan. En stiekem dacht ik ook, op een kookcursus zijn vast leuke vrouwen…

Van de week was de eerste avond. Tot mijn stomme verbazing waren alle cursisten mannen. Maar gelukkig, de ‘juf’ niet… en wat is ze mooi. En wat kan ze goed vertellen over eten. En wat is het leuk om bij haar in de keuken te staan en te zien hoe makkelijk het is zonder zakje of potje in 3 minuten een basissaus te maken die ook nog lekker is.

Je begrijpt, ik hing aan haar lippen en het water liep me door de mond. En niet alleen vanwege de lekkere geuren en hapjes. Na twee uur gaf ze ons huiswerk op en maakte ze een einde aan ons samenzijn. Vandaag heb ik een uur fluitend staan koken, me gewaagd aan een heerlijke mosterdvariatie van de basissaus en verheugd op de volgende les. Zou de liefde van de man dan toch door de maag gaan?

Lees verder!

geplaatst door Willem



vrijdag 22 januari 2010

Psycholoog

Een maal per twee weken zit ik aan het begin van de avond schuin tegenover hem. In een IKEA stoel. Al bijna twee jaar.

Psycholoog D. is een onderkoeld overkomende man die deze professionele houding gedurende het verloop van de behandelperiode steeds meer laat varen. Hij wordt meer mens en wenst me zo langzamerhand de gelukkigste relatie van heel Nederland toe.

Ik praat over mijn onzekerheden, geheimen, angsten, verlangens en valkuilen in de hoop op voortschrijdend inzicht. Hij humt, deint mee, spiegelt, glimlacht en geeft na enig aandringen zo af en toe een advies.

Onlangs stak ik weer eens een monoloog af over het problematische verloop van een date relatie. Ik verloor mezelf in zelfmedelijden en ratelde maar door over de man waarop mijn pijlen zich tijdelijk richtten.

Halverwege dit relaas keek ik tersluiks op naar de psycholoog en zag tot mijn verbazing dat hij dodelijk vermoeid voor zich uit staarde.

Omdat deze gemoedstoestand me tijdens een vorige sessie ook al was opgevallen besloot ik er iets van te zeggen.

Ben je moe, D.?

Psycholoog D. schrok op en haastte zich met een verontschuldiging.

Ik wil me wat terughoudender opstellen, het spijt me dat ik hierin kennelijk niet geslaagd ben…..

D. rechtte zijn rug, keek me met zijn doffe ogen ferm aan en herpakte zich zo goed en zo kwaad als het ging.

Van stoel wisselen was misschien een betere optie geweest.

Aan het eind van de sessie heb ik hem van harte een goede nacht toegewenst.

Is het eind van de psychologische ondersteuning in zicht?

Lees verder!

geplaatst door Flo



dinsdag 5 januari 2010

De ballen verstand van mannen

Als ik vroeger met een vriendin de stad in ging, dan moest ik altijd aanzien hoe mannen omkeken… naar haar. Dit heb ik met meerdere vriendinnen gehad. Waren zij dan zo bloedstollend veel mooier dan ik? Ja. Kennelijk trok ik dat aan, zulke vriendinnen. Als in dat liedje van Veldhuis & Kemper: ‘Ik wou dat ik jou was,’ maar dan een vrouwelijke variant.

De tekst zal er heel anders uitzien. De rol van de vrouw (mag ik het er even over hebben?) lijkt mij nog steeds passiever in het toenaderingsgebeuren. Soms zou ik willen dat ik … man was. En dat ik even alles uit de kast kon trekken om te laten zien hoe beestachtig geďnteresseerd ik in iemand was… Wat kan je als vrouw nou eigenlijk doen, behalve aantrekkelijk zitten te wezen? Of lopen te balen als je het gevoel hebt dat je dat niet bent? (Oei, ik ben wel benieuwd wat de lezer die tot hier gekomen is nu denkt).

Er is gelukkig geen éénduidig recept voor hoe ‘aantrekkelijk’ er uit moet zien, want de ene man is de andere niet en niet iedereen wordt aangetrokken door hetzelfde. Zo heb ik er op mijn beurt bijvoorbeeld nooit op gelet of ik de mannen die omkeken naar mijn vriendinnen, eigenlijk wel leuk vond. Ik liet mij gewoon op stang jagen door de aandacht die niet naar mij ging… geloof ik. Of heb ik niet durven toegeven dat daar een spel gaande was, waar ik nog veel te … groen voor was.

Af en toe bekruipt mij de conclusie: ik heb nog steeds de ballen verstand van mannen. Ik wil der wel graag eentje, of af en toe eentje of ..áándacht van een helebóel… maar hoe, wat, waarom en wanneer?

Van de week zag ik een groepje vrouwen in de schouwburg voor een grote spiegel tangopassen oefenen, mooie schoentjes, wapperende jurkjes… trefzekere houding en ineens wist ik het: dat ga ik ook doen. 'Bril' af, 'beugel' uit, 'bergschoenen' aan de wilgen… lichaamstaal, dat is het!

Of zal ik nog even gaan computeren?

Lees verder!

geplaatst door Possess



zaterdag 2 januari 2010

2010

Een heel nieuw jaar voor me

En zo'n mooi rond getal.

Moet ik nu aan de goede voornemens, of niet?

Dat doe ik eigenlijk al jaren niet meer.

Toen ik een kind was, dacht ik nog dat het haalbaar was.

Nu ik ouder (en wijzer?) geworden ben, lijkt het me beter om het gewoon te proberen, en er niet te veel ruchtbaarheid aan te geven.

Vallen en opstaan is het meer.

Proberen, uitglijden en weer opnieuw proberen.

Maar het afgelopen jaar was toch zo gek nog niet.

Een boek uitgegeven, andere boeken in de maak.

Fijne mensen om me heen.

Ik heb lekker mijn draai in dit huis.

Van mij mag het zo nog wel een tijdje doorgaan.

Ik wens iedereen die dit leest een fijn jaar.

Moge al je wensen uitkomen, op een na.

Je moet altijd wat te wensen over houden.

Lees verder!

geplaatst door EvavanBaar



dinsdag 19 januari 2010

Lodewijk

Twee van de drie kruisjes van Marjelle waren wederzijds. Eén ervan heette Lodewijk. Diplomatenzoon, opgegroeid in het buitenland, daarna zelf in verschillende landen gewoond en gewerkt. Sinds kort terug in Nederland en van plan om hier te blijven. Dat was zo ongeveer alles wat ik in drie minuten over Lodewijk te weten was gekomen. Maar hij had mijn interesse gewekt. Een week later ontmoetten Marjelle en Lodewijk elkaar in een grand café in Amsterdam.

Drie minuten met iemand praten in een luidruchtige, schemerige ruimte bleek iets anders dan koffie drinken bij daglicht in een vrijwel leeg café. Het eerste dat opviel was de aardappel in zijn keel, het tweede waren de rimpels in zijn gezicht. Maar Lodewijk bleek al snel een interessante gesprekspartner. Hij had veel van de wereld gezien, wist wat hij wilde en kon geanimeerd vertellen. Onder meer over zijn drie zoontjes, die hij had verwekt bij een Italiaanse van wie hij een jaar geleden gescheiden was. Die scheiding verklaarde ook zijn terugkeer naar Nederland. Voor Marjelle waren die drie jongetjes het laatste duwtje om zeker te weten dat Lodewijk niet voor haar was.

Er was meer met Lodewijk. Hij was opgevoed. En dan niet van het soort ‘eet met je mond dicht en was je handen na het plassen’. Nee, echt opgevoed. Hij dronk zijn koffie met zijn pink omhoog. Hij had geleerd te converseren. Lodewijk woonde in het chique Oud Zuid. En langzamerhand werd het contrast met Marjelle steeds groter. Hij was verbaasd dat zij geen dieren at. Hij begreep niet dat Marjelle vrije tijd misschien wel belangrijker vond dan een carričre. Lodewijk hield van klassieke kunst, Marjelle van moderne. Lodewijk hield van klassieke muziek, Marjelle van Franz Ferdinand, Kasabian en Radiohead. Beiden in staat om een gesprek op niveau te voeren, maar beiden uit een andere wereld. En toch was het ook best eens aangenaam, een man die de deur voor je open houdt en van wie je onder geen beding mag meebetalen aan de rekening.

Aangenaam. Dat was ook het woord dat hij gebruikte toen we weer buiten stonden. Lodewijk had het ‘aangenaam’ gevonden om Marjelle te ontmoeten. En zo namen we beleefd afscheid van elkaar. Out of the box daten. Best leuk eigenlijk.

Lees verder!

geplaatst door Marjelle



donderdag 21 januari 2010

TERUG BIJ AF

Na 2 jaar kwam ik Eric weer tegen op hyves. We zonden elkaar van die doorstuurmailtjes en af en toe ook nog een prive berichtje. Tot Eric zei dat hij het leuk zou vinden om weer een afspraak te maken. Hij vroeg of ik het leuk zou vinden om naar het cafe te gaan waar we, bij onze eerste afspraak, ook naartoe zijn gegaan. Dat hij dat nog wist vond ik een bewijs dat ik misschien toch wel een beetje indruk had gemaakt?

Die avond hebben we wat gedronken, gegeten en gewandeld en zijn toen met de fiets naar mijn huis gegaan. Van tevoren had Eric gevraagd of hij mocht blijven slapen. Hij kwam met het openbaar vervoer en 's-avonds laat was er geen vervoer meer terug. Ik had daar geen moeite mee en vond het zelfs heel gezellig. Een paar weken later hadden we onze tweede afspraak. Ik stelde voor om wat te gaan drinken maar dat vond Eric geen leuk idee. Hij kwam liever bij mij thuis en kwam met de auto. Onder het genot van een wijntje hebben we samen op de bank naar muziek zitten luisteren en zijn al vrijend in bed beland. Daarna nog even lekker liggen kletsen en de muziek weer aangezet. Het was een fijne, ontspannen sfeer totdat Eric zei dat hij naar huis ging. Waarom, vroeg ik, het is net zo gezellig. Ach hij moest de volgende dag vroeg op had nog wat dingen te doen. Hij kuste me welterusten en vertrok.

Na die avond kreeg ik geen doorstuurmailtjes meer, geen priveberichten, geen telefoontje en werd het heel stil. Heb zelf nog een mailtje gestuurd maar kreeg daar geen antwoord op. Heb nog een keer met hem gesproken op msn maar dat duurde maar kort. Waarom? Was het alleen maar om het naar bed gaan? Was hij bang dat het te gezellig zou worden. Bindingsangst? Geen interesse meer? Maar waarom zegt hij dat dan niet? We zijn toch volwassen mensen.

Ik heb het niet gevraagd, bang dat hij zou denken dat ik achter hem aanliep. Toch hield het mij een tijdje bezig. Zal ik nou wel of zal ik er nou niet wat van zeggen? Ach waarom zou ik er energie in steken als hij op deze manier duidelijk wil maken dat het zo genoeg is.

Begrijpen doe ik het niet maar ik moet het naast me neerleggen. Verdergaan en loslaten.

Lees verder!

geplaatst door Single-in-the-city



donderdag 21 januari 2010

Tang op varken

Ik schrijf toch maar even een blog om uit te leggen wat mijn vorige blog betekende.

Dat sloeg gewoon als een tang op een varken.

Deze man stuurde daarna nog een ander mailtje wat niet voor mij bedoeld was. En het is sowieso onzin, waar geen kop of staart aan zit.

Je maakt nog eens wat mee.

Ik heb hem drie keer duidelijk moeten maken dat ik geen reacties meer wilde, hij had mijn mailtjes niet gelezen.

Je hebt mensen en fietsbellen, maar deze man was zelfs voor een fietsbel niet normaal genoeg.

Hij staat trouwens niet op deze site, hoor, wees gerust.

Lees verder!

geplaatst door EvavanBaar



dinsdag 12 januari 2010

Geen snoepwinkel

Goed, daar zit ik dan. Gescheiden. Alleen. Kinderen bij pa. Ik heb mij een paar jaar lang stoffig gevoeld. En ineens ging het licht weer aan en zag ik in dat er leven mogelijk is na de breuk. Het feit dat alle mensen hier op de site zich laten zien en aangeven dat zij net als ik open staan voor contact, helpt wel mee.

Langzamerhand wordt mij echter wel iets duidelijk: het is hier géén snoepwinkel! De contacten zijn niet te koop! In het begin, nu een aantal maanden terug, waande ik mij in een soort warenhuis waar je kon kiezen uit een groot aanbod. Kan ook! Maar de gekozene laat zich niet zomaar mee naar de kassa slepen om ingepakt te worden en meegenomen… (op een enkele zuurstok na).

In dit warenhuis besluit het favoriete ‘object’ zelf in hoeverre het met je meegaat. En ik maar trekken: want ěk wil weer léven na de breuk. Lachen, huilen, liefhebben, de hele rataplan. Maar… ik geloof dat ik mijzelf nu in de situatie heb gemanoeuvreerd, dat ik aan twee kanten iets moet laten varen. Ik heb het niet in de hand. Niet wat achter me ligt en niet wat komen kan. Daar zit ik nu.

Lees verder!

geplaatst door Possess



woensdag 6 januari 2010

Kijken, klikken en afwachten

Als je gratis lid bent zijn de mogelijkheden beperkt. Terecht.

Maar met enige inventiviteit kan je er nog best een relatie aan overhouden.

Zelf ook een aantal maanden gratis lid geweest. Ten tijde van ‘de top 10 best bekeken vrouwen’ op match 4 me. Ik kwam er al gauw achter dat je met wat gemanipuleer in de top 10 kon blijven staan. Af en toe een foto omwisselen of toevoegen hielp! Evenals regelmatig je neus laten zien op de site. Binnen je leeftijdscategorie klopten de mannen als vanzelf aan. Was de man in kwestie zelf wel betaald lid dan kon het echte date werk beginnen.

Moeilijker is het als beide zoekers gratis lid zijn. Zo hebben J. en ik weken achtereen dagelijks op elkaars foto geklikt. Ontzettend spannend vond ik dat. Wie zou als eerste afhaken? Maar we waren even ‘trouw’ en naarmate het klikken voortduurde werd zijn gezicht me steeds vertrouwder. Ik schrok desondanks enigszins toen ik op een dag een echt bericht in mijn postvak vond. Hij was lid geworden om me te leren kennen, meldde J. Speciaal voor mij! Jubelde ik vanachter mijn laptop. Zou natuurlijk ook een effectieve versiertruc kunnen zijn, dacht ik in tweede instantie. Nee, hoor! Antwoordde J. op mijn vraag. Je lijkt me leuk en ik wil je graag ontmoeten.

We maakten een afspraak in het filmhuis van mijn woonplaats. J. was Director of Photography. Hij had net als ik wekenlang de matchfoto’s geanalyseerd. J. met een persoonlijke en een professionele blik.

Toch had hij mijn verdriet niet gezien. En ik was vergeten te bedenken dat zijn gezicht ook kon bewegen. We waren verliefd geworden op verstilde beelden. En dat werkt niet.

Daarom…. betalen voor het kijken, klikken én mailen biedt écht meer perspectief.

Lees verder!

geplaatst door Flo



dinsdag 26 januari 2010

Tango les

De eerste tango les laat even op zich wachten. In het voorjaar gaan er weer nieuwe cursussen van start. “Er is een groep voor vaste paren en een groep voor singles,” heb ik me laten vertellen door een ervaringsdeskundige op een feestje. “Bij de singles zorgen ze ervoor dat je steeds wisselt van partner, om te voorkomen dat je voortdurend met iemand danst die het niet zo goed kan.” Mijn belangstelling neemt terplekke af. Wisselen van partner; dansen met iemand die het niet zo goed kan? Wáár komen ze voor?

“Is er ook een groep voor alleen vrouwen?” vraag ik. “Gewoon met z’n allen voor de spiegel. Dat zag ik laatst in de schouwburg.” Nee, daar wist hij niets van. Ik hoop dan maar dat ik in die single groep iemand tref, waarmee de chemie een beetje in orde is. Iemand die er op dezelfde manier de grap van inziet als ik. Het is een prachtige dans. ’t Is kunst, toch? Meer dan pasjes alleen. Lichaamstaal. Je leeft je in en dan is er ook nog de interactie met je danspartner.

Stel dat de meester of juf de opdracht geeft dat ik licht achterover geleund, hem schuin omhoog, sensueel in de ogen moet kijken… dan wil ik dat mijn partner nčt niet in de lach schiet en zijn gezichtsuitdrukking strak in de plooi houdt… Het is precies die beheersing die ’t prachtig maakt! Maar als hij, op het moment dat ik mij concentreer op die opdracht, bevangen wordt door de spierverslappende gedachte: “Oh, ze wil wat van me! Straks even d’r telefoonnummer vragen.” Nou ja, dan ben ik weg! Naar het toilet, naar de garderobe, naar huis!

Lees verder!

geplaatst door Possess



maandag 25 januari 2010

Agnes

Het singlebestaan levert enkele substantiële relationele voordelen op. Je kunt niet vreemd gaan en niet bedrogen worden. De enige rol die je nog kunt spelen is die van ‘the other woman’. De vraag is overigens of deze rol zoveel minder pijnlijk is. Of net zo verwerpelijk als de positie van de vreemdganger. Met dit laatste worstel ik des te meer sinds ik Agnes beter heb leren kennen. Agnes is een ‘other woman’. Al bijna twintig jaar. En ik vind haar aardig. Ze is iemand die het altijd anderen naar de zin wil maken en de neiging heeft zichzelf weg te cijferen. Er schuilt eigenlijk geen kwaad in Agnes. En toch is ze al bijna twintig jaar de minnares van een getrouwde man.

Vroeger, toen het leven nog overzichtelijk was, huldigde ik het standpunt dat overspel uit den boze was en de hoofdschuldige de overspelpleger zelf. Degene met wie het overspel gepleegd werd, was in principe onschuldig. Want iedereen was immers verantwoordelijk voor zichzelf en als het object van de ontrouw zelf geen relatie had, dan was deze persoon vrij om te vrijen met iedereen bij wie die wens maar wederzijds was. En het slachtoffer van overspel, de partner van de overspelpleger, was helemáál onschuldig. Dit overzichtelijke standpunt heb ik vol kunnen houden tot een toenmalige goede vriend het bed deelde met de vriendin van zíjn goede vriend. ‘Hoe kón hij dit doen?’, was mijn primaire reactie. En toen besefte ik dat het ingewikkelder lag. Formeel mocht die vrijgezelle vriend slapen met het meisje in kwestie. Maar moreel vond ik het absoluut niet kunnen dat hij op deze manier een goede vriend bedroog.

Een aantal jaren later raakte ik zelf in een dergelijke situatie verzeild. Ja, Marjelle is ook een keertje ‘the other woman’ geweest. In eerste instantie vertelde de man in kwestie me dat de moeder van zijn zoontje zijn ex was. Na een aantal weken moest hij bekennen dat ze formeel nog steeds getrouwd waren. Vanwege hun zoontje, zei hij, maar het huwelijk bestond alleen nog maar op papier. Ik was naďef en verliefd genoeg om dat te geloven. Totdat zijn vrouw mij een pijnlijke e-mail stuurde. Ze was erachter gekomen dat haar man vreemd ging en smeekte mij om hem met rust te laten en haar de kans te geven haar huwelijk te redden. Die mail kwam binnen als een mokerslag. Ineens besefte ik me dat deze man mij had voorgelogen over zijn zogenaamde non-existent huwelijk. Ik had heel erg te doen met de vrouw in kwestie. Niet alleen omdat hij vreemd ging, maar nog meer omdat ze met zo’n eikel van een vent zat opgescheept. Ik nam mij voor me nooit meer in te laten met de man van een ander.

Een paar jaar geleden maakte ik kennis met Agnes, die een leven leidt als ‘other woman’. Is zij fout? Is zij fout omdat zij al twintig jaar eens per week in het geniep de man van een ander ontmoet? Is hij fout, omdat hij aan één vrouw niet genoeg heeft? Zo simpel is het voor Marjelle niet meer. De positie van Agnes lijkt me niet te benijden. Hij is de liefde van haar leven. Maar ze heeft nog nooit met de liefde van haar leven kerstmis gevierd. Ze kan hem ook niet meenemen naar feestjes. En als hij dood gaat, kan ze niet wenen aan zijn graf. Maar wat moet je, als de man van je leven eerder al een andere vrouw was tegengekomen en daar kinderen mee heeft gemaakt. Als de man van je leven niet met die andere vrouw wil breken, omdat hij nog wel van haar houdt en omdat hij zijn kinderen een normaal gezinsleven gunde. Oordelen is allang niet zo gemakkelijk meer. De ‘other woman’ heeft een naam gekregen en een eigen perspectief. Ze heet Agnes.

Lees verder!

geplaatst door Marjelle



donderdag 28 januari 2010

Gewoon vrienden

Het is op de kop af een jaar geleden dat ik dacht me hier te kunnen gaan uitschrijven. Op dat moment had ik haar echter nog niet eens ontmoet, wat in ieder geval betekent dat ik er deze keer behoorlijk veel vertrouwen in had. Soms lijken de stukjes nou eenmaal precies op hun plaats te vallen, en de weinige overblijvende lege gedeeltes van het totaalplaatje vul je dan gewoon zelf even in, omdat dat nou eenmaal het mooiste lijkt te passen. Het is allemaal net even anders gelopen want er is geen andere naam naast de mijne bij de deurbel verschenen. Dit wordt echter geen triest stukje waarin ik mezelf ga lopen beklagen want nu we elkaar een jaar kennen ben ik me er volledig van bewust dat iedere poging tot relatie een boeiend maar tot mislukken gedoemd experiment zou zijn geweest, en dat zij al gelijk inzag dat wij veel beter Gewoon Vrienden konden worden (waarvan akte) onderstreept haar wijsheid in dit soort zaken. Eigenwijs als ik nou eenmaal ben besloot ik in eerste instantie toch Diepere Gevoelens voor haar te gaan ontwikkelen.

Maar goed, in den beginne was er dus haar profiel alhier op deze site en oh boy wat was ik onder de indruk. Ik wilde niet het risico lopen aan haar aandacht te ontsnappen en aangezien we enkele ‘merkwaardigheden’ leken te delen wist ik precies hoe ik dat zou gaan aanpakken. Met het klamme zweet werd het oproepje verstuurd, en de volgende dag had ik na minstens 25 keer mijn mailbox te hebben geopend dan eindelijk een antwoord. Het waren slechts twee woorden, maar het was wel het begin van een erg leuke mailwisseling die na iets van twee weken resulteerde in een afspraakje. Dit zou de Moeder Aller Dates worden, zo had ik voor mezelf besloten. De zenuwen die iedereen vlak voor Uur U wel zal hebben waren deze keer navenant heftig maar net op tijd wist ik weer mijn eigen naam te herinneren, en na enkele zoekende woorden over en weer was het eerste gespreksonderwerp een feit waarna een bijzonder gezellige middag volgde. Een date kan een koude douche zijn, maar ook een warm bad en deze viel wel heel nadrukkelijk in de laatste categorie want het leek net alsof we elkaar al tijden kenden. Toch ging ik uiteindelijk in de wetenschap dat zij het ondanks alles toch niet was weer naar huis, alhoewel er eerder die middag wel degelijk een moment was dat ik dacht dat ik haar had gevonden. Cupido had gemist maar later bleek dat hij nog meer pijlen op z’n boog had.

Een paar dagen later hadden we al weer wat afgesproken en dit zou voor ons beiden het begin zijn van een periode waarin we nog nooit zo vaak naar de bioscoop waren gegaan. Daar in het donker hielden we netjes onze mond, maar vaak genoeg gingen we daarna nog even ergens wat drinken en gaandeweg hebben we elkaar soms zeer persoonlijke dingen toevertrouwd, niet zelden over het wel en wee van l’ amour. Ik wist inmiddels dat zij op mannen viel aan welk ideaal ik niet voldeed, en het is dan ook niet meer dan logisch dat Cupido mij tijdens een dagje museum met haar alsnog vol tussen de ogen trof. Bizar is dat, hoe die ene promille hoop tegen beter weten in je tot lichte wanhoop kan drijven. Uiteindelijk besloot ik het tijdens wederom een of ander uitje dan maar op te biechten omdat er anders een zekering door zou branden. Het noodlot is echter onverbiddelijk en op het moment dat ik mijn kans schoon zag werd ze afgeleid en daarna bleef een tweede kans uit. De hele weg naar huis terug heb ik mezelf hardop vervloekt en ’s nachts lag ik zo lang wakker dat ik om 5 uur ’s ochtends maar de handdoek in de ring heb gegooid en haar een gloedvolle mail heb gestuurd waarin ik het alsnog opbiechtte waarbij ik er nadrukkelijk bij zei geen verwachtingen te koesteren want het laatste wat ik wilde was onze vriendschap in de waagschaal stellen.

Haar antwoord, dat gelukkig al dezelfde ochtend kwam, begon met de opmerking dat ze al zo haar vermoedens had. Na weken mijn uiterste best te hebben gedaan vooral niets te laten merken was het een verademing het die middag tijdens een wandeling door het park gewoon uit te kunnen praten, waarmee het in feite precies zo liep als ik had verwacht. Daarna lukte het me eigenlijk vrij snel die roze wolk weer van me af te schudden, al stak het in het begin wel degelijk als ze zelfs maar zijdelings iets over Mannen in haar leven zei, ongeacht of dat nou het verleden, heden of de toekomst betrof.

De grootste vuurproef kwam al vrij snel, toen ze haar uitgebreide vriend(in)enkring met een veertje omver had kunnen vegen toen ze vertelde dat ze de man die ze al jaren heimelijk bewonderde toch nog onverwacht had weten te verschalken. Daarmee was een zeer lange verloving bekroond met een kort maar heftig huwelijk, zoals een vriendin van haar zo beeldrijk de situatie wist te verwoorden. De man in kwestie was namelijk inmiddels weer terug in het buitenland, waar hij vrouw en kinderen had. Regelrecht vanuit de zevende hemel in de negende ring van de hel terecht gekomen vertelde ze (onder anderen) mij het hele verhaal, en het was niet makkelijk te moeten aanzien hoe ze daar langzaam maar zeker gek van weemoed en verlangen zat te worden, zich maar al te goed realiserend dat er wel nooit iets blijvends uit voort zal kunnen komen. Het leven heeft haar al meer dan eens op de knieën gedwongen maar ze is nooit neer gegaan, en voor die veerkracht heb ik een grote achting.

Dat alles gaat niet zonder strijd en offers, en dat vraagt van anderen soms een heel klein beetje aanpassingsvermogen, maar in mijn ogen is ze één van de meest normale mensen die ik ken, je kunt boven alles gewoon erg met haar lachen en je met haar vervelen is ondenkbaar. Dat ik haar heb leren kennen is beslist een grote verrijking van mijn leven geweest. Ze is Zomaar Een Vriendin maar tegelijkertijd ook uniek en onvervangbaar, ongeacht wie ik hier of bij de AH hopelijk nog ga tegen komen.

Lees verder!

geplaatst door Kameleon



woensdag 27 januari 2010

Dating : Hoe een echte man een vrouw is

Lang geleden concludeerde Freek de Jonge hoe zijn moeder het toonbeeld was van een echte man. Aan het einde van zijn show waarin hij de kwaliteiten van een echte man analyseerde bleef geen andere conclusie over. Een betekenisvolle tegenstrijdigheid zoals ook Tracy Chapman concludeerde, geďnspireerd door George Orwell:

Love is hate

War is peace

No is yes

And we’re all free

Sommigen dichten haar een meer mannelijke dan vrouwelijke uitstraling toe, maar wat zegt dat eigenlijk ? Wat is de universele definitie van beiden? Bestaat er eigenlijk wel zoiets en hoe verhoudt dit zich in de vierde dimensie van tijd ?

Ja, ik begrijp de beschuldiging wel als ik haar houding, kleding en voorkomen aanschouw wanneer ze het lied revolutions live ten beste geeft (<a href="http://www.youtube.com/watch?v=7rZbvi6Tj6E" target="_blank">http://www.youtube.com/watch?v=7rZbvi6Tj6E</a>). Dit is inderdaad geen presentatie gelijk aan die van Madonna, Aguilera of Shakira; maar bezie haar gezicht op 2 minuten en 45 seconden en overtuig me dat dit niet voor 100% een jonge vrouw van 24 is!

Nog niet zo lang geleden had ik zelf een afspraakje geregeld via M4M met wat achteraf een transsexueel bleek. Hoe bedriegelijk foto’s kunnen zijn! Ze had een knap gezicht gecombineerd met een fantastisch karakter, hetgeen bleek uit onze mailwisseling. Ze was heel normal en heel intens tegelijkertijd zoals mijn Tracy. Ze was zonder vrees voor intimiteit, lyriek en passie; een zeldzaamheid onder vrouwen. Ze had gevoel voor dramatiek, maar accepteerde zichzelf volkomen hetgeen het een stuk makkelijker voor iedereen om haar heen maakte. We ontmoetten elkaar op een najaarsavond en op afstand herkende ik al meteen de kleine verschillen in haar bewegen, gedikteerd door haar afwijkend skelet. Dichterbij vroeg ze of ik door wilde gaan met de date en ik antwoordde bevestigend. Het was niet moeilijk om haar als vrouw te zien lettende op de details, maar ze verraadde zich in de grote bewegingen. Ze schoof heen en weer tussen een bevallige (vrouwelijke) houding en een (mannelijke) gebarende uitbundigheid. Het was zaterdagavond en deze kenmerken waren niet verloren aan de gasten in het drukke grand café. Gezien hun fascinatie was dit niets minder dan revolutionair en nog nooit was de aandacht van een groep tienermeisjes zolang gefixeerd op een onderwerp waar ik onderdeel van was.

Ze had een karakter dat je elke vrouw zou toewensen en de uren vlogen simpelweg voorbij. Ze had een hekel aan Kluun en zij verwoordde hoe haar vriendinnen hun dates analyseerde en zei. “De vent van hun leven kan voor hen staan terwijl zij denken :"Ach gatver ! Hij heeft een snor!". Ik keek naar haar toch wel aantrekkelijk gezicht en dacht bij mijzelf : "een degelijk scheerapparaat erover en probleem opgelost !"

Zij was de leukste date die ik ooit via M4M heb gehad en ja, ze was de enige transsexueel. Helaas voor haar heb ik de ambitie om nog een eigen gezin te stichten en was ik nog niet geheel bereid om ook die aller laatste stap over mijn eigen vooringenomenheid te zetten. Dat was misschien ook wel iets te veel gevraagd in de tijdspanne van 5 uur. Uiteindelijk heeft ze echter wel de (platonische) weg naar mijn hart gevonden. Zonder twijfel heeft ze mijn inzichten veranderd en mijn blikveld verruimd.

Aan het einde van de avond heb ik haar netjes naar huis gebracht zo zoals een echte lady verdient en ik kwam tot de conclusie dat een echte vrouw, in haar basis, eigenlijk een man is.

Lees verder!

geplaatst door aeolus



woensdag 27 januari 2010

Staatslot

Met kerst kreeg ik een toepasselijk cadeau van mijn date: een half staatslot Grappig, omdat ik het vinden van de juiste partner altijd vergelijk met het winnen van de staatsloterij. Het lijkt wel af te hangen van gewoon geluk hebben. Er zijn zoveel factoren die een rol spelen. Alle dingen die moeten passen en aansluiten, in meer of mindere mate: leeftijd, opleidingsniveau, lengte, wel of geen kids, afstand in kilometers gemeten, wel of niet roken/drinken, ochtendmens of avondmens, sporten of cultuurminnend, muziek, inrichting van je huis, vrienden en familie en zo kan ik nog wel even doorgaan.

Dan gaat het alleen nog maar over oppervlakkige zaken die redelijk gemakkelijk duidelijk worden, maar dan is het al een speld (of liever twee spelden) in een hooiberg, maar er moet ook nog een “klik” zijn, of chemie of hoe je het maar wil noemen. Nog afgezien van wat ik zo vaak lees in profielen: weer verliefd willen worden, alsof het niks is. Als je dan al zo veel mazzel hebt dan komt na een paar weken het tweede laagje aan de oppervlakte: politieke inzichten, hoe ga je met de kinderen om en vooral met elkáárs kinderen, hoe leuk vind je elkaars vrienden en familie eigenlijk en hoe vaak kijk je samen naar Studio sport. Goed, dat zijn nog zaken waar een mouw aan te passen valt en al doende ben je alweer een maandje verder waarna een volgend laagje zichtbaar wordt.

Dan komen de dagelijkse dingen naar boven. En gaat het eigenlijk om triviale dingen: wordt het dopje van de tandpasta wel op de tube teruggedaan? En staat die melk nu alweer buiten

de koelkast, struikel je over zijn rommel en zit zij urenlang met haar vriendinnen of moeder te beppen enz. Dan blijkt ineens dat hij eigenlijk helemaal niet luistert en dat zij de laatste tijd toch wel vaak moe is en vroeg wil gaan slapen of hoofdpijn heeft! Wat

eerst zo leuk was wordt nu irritant, hetzelfde grapje is al twintig keer verteld, de zorgeloosheid die zo charmant leek begint toch meer op onvolwassen gedrag te lijken en zij begint steeds meer trekjes van je moeder te vertonen. Voor je het weet is de sjeu eraf en nog een maandje later heeft M4M toch wel weer bijzondere aantrekkingskracht. Ik heb de cirkel zelf al een paar keer doorlopen met zielepijn als toetje en ik heb inmiddels de overtuiging dat het toch al heel mooi is als je samen goed door één deur kunt, je elkaars gezelschap aangenaam vind en je ook in bed nog lol hebt. Laat wat mij betreft die verliefdheid dan maar zitten, dat duurt immers maar even en is m.i. zwaar overgewaardeerd. Vriendschap, warme gevoelens en prettig samenzijn verdienen wat mij betreft een veel hogere plaats in de criterialijstes.

Maar terug naar het Staatslot: helaas viel er maar een heel klein prijsje op: € 5,- en met die date is het niks geworden. Gewoon nooit meer wat van gehoord, maar ik heb ook niets meer laten weten. Soms gaat dat zo en dan is het ook goed. Toch wel jammer van het staatslot.......

Lees verder!

geplaatst door Palonneke



zondag 10 januari 2010

Speeddaten, het verslag

Datingsites en speeddaten zijn eigenlijk twee verschillende kanten van dezelfde datingmedaille. Bij een datingsite heb je van de ander allerlei gegevens. Je weet hoe oud hij is, of hij kinderen heeft, wat hij ongeveer doet, wat voor vrouw hij zoekt. Maar eigenlijk het meest cruciale weet je niet: hoe hij beweegt, hoe zijn stem klinkt en hoe hij er nou écht uit ziet. Bij speeddaten is het precies andersom: je hebt iemand wél ontmoet, maar je weet eigenlijk helemaal niks van hem. Dat gaat nou eenmaal niet in drie minuten.

Toen we met onze eerste date aan een tafeltje zaten, ging de mevrouw van de organisatie uitleggen hoe we het moesten aanpakken. ‘Stel luchtige vragen’, zei de mevrouw, ‘vraag bijvoorbeeld wat iemand gisteren gedaan heeft’. Hele moeilijke vragen als ‘wat is eigenlijk jouw levensdoel’ gingen niet werken, legde de mevrouw uit. En verder moesten we bij twijfel gewoon ‘ja’ aankruisen op onze matchkaart. Niet bang zijn. We hoefden niet meteen met elkaar te trouwen.

‘Heb jij de voorbeeldvragen op de website gelezen?’, vroeg mijn eerste date. Ik moest bekennen dat ik mijn huiswerk niet gedaan had. ‘Mooi’, zei hij, ‘dan kan ik je nu heel spontaan vragen waar jij blij van wordt’. Ik klapte meteen dicht. Er schoten alleen maar clichés door mijn hoofd. Maar drie minuten gaan heel snel. Voordat we goed en wel een gesprek op gang hadden, ging de bel alweer.

Daarna volgde het ritueel dat ik die avond nog twintig keer herhaald heb. Hand geven, date nog veel succes wensen, de volgende date verwelkomen en dan tussendoor nog snel de administratie bijwerken. We hadden allemaal een matchkaart met een discreet klepje ervoor. Daarop moest je aan de ene kant invullen of je Kees, Mohammed, Joris of Jasper nog eens wilde ontmoeten en aan de andere kant kon je je eigen aantekeningen achterlaten zodat je later misschien nog wist wie Kees, Mohammed, Joris of Jasper was.

Na date drie of vier begon Marjelle er wel lol in te krijgen. Ik was warm gedraaid en werd er ook wel een beetje melig van. De heren die aan mijn tafeltje langs trokken, waren vrijwel allemaal welbespraakt genoeg om je er drie minuten mee te vermaken. Liefde op het eerste gezicht werd het niet, maar er zaten wel wat mannen bij in de twijfelzone. Mannen waarvan je niet na drie minuten al wist of je ‘ja’ of ‘nee’ moest aankruisen. En dat kwam dan vaak omdat je eigenlijk helemaal niets van iemand wist. Soms had ik het drie minuten alleen maar over schaatsen gehad.

De ‘nazit’ bood uitkomst. Na afloop begaf het grootste deel zich naar de bar, waar nog tot laat overal kluitjes speeddaters stonden. En Marjelle stortte zich met een vriendin op het lijstjes vergelijken. Dat alleen al was leuk genoeg om zo’n avond eens mee te maken. En misschien komt er nog wel een keer eentje. Of niet. Als één van de drie kruisjes van Marjelle wederzijds is en verder afspreken tot iets moois leidt.

Lees verder!

geplaatst door Marjelle



vrijdag 29 januari 2010

PAREN....(1)

Geachte M4ME-leden,

De paren der tegenstellingen, het leven hierzo zelve, de zogenaamde 'gebeurtenissen' beter gezegd, dienen als Siamese tweelingen geaccepteerd te worden. Onvoorwaardelijk graag. De één is betekenisloos zonder de ander. In je keus, wát die keus ook behelst, zitten beíden automatisch besloten. De queeste naar louter één van de twee, wie doet dat niet?, is derhalve al tot mislukking gedoemd nog vooraleer het voorgenomen snuffelen een aanvang heeft genomen. Zoek en gij zult nóóit vinden in zekere zin. Dwalen maar. Het líjkt een complex gewirwar, tót je je met verfijnde, onafhankelijke, neutrale en vastberaden aandacht het hele gedoe onder de loep neemt om vervolgens tot een, voor uw aller ego's/ega's tenminste, verbijsterende, niet alledaagse ontdekking te komen, die dan ook slechts weinigen onder ogen durven te zien: het 'denken' zelf, wat we dénken te doen, is de grote misleider in ons stervelijke bestaan, de groffe pikhouweel in de subtiele spirituele ozo tere eenheid, die wel onze wezenlijke natuur is.

Lees, huiver en erváár kameraden daters: we dénken dat we denken. Om deze gedachte voor onszelf waarheidsgehalte te geven, angstig als we zijn voor verstilde leegte, maken we van elke gedachte vliegensvlug een beeld, een stuk wrakhout om ons aan vast te klampen, dat we vervolgens buiten ons denken te zien, dáár, met onze ogen, omdat we er de verantwoording niet voor willen nemen, zéker als het plaatje ons niet bevalt.

Toch is dit hele proces illusoir, hoe echt het ook lijkt. Wat we denken te zien geloven we weliswaar, anders zou je het niet zien, maar is daarom nog geen werkelijkheid, immers: denk niet en alles verdwijnt meteen. Waar zijn 'gebeurtenissen' als je er niet aan denkt? Als je slaapt bijvoorbeeld?. Als je in staat bent je denken, lees gedachten, uit te bannen, je er niet meer mee te identificeren zal je 'iets' 'zien', enig hardnekkig geoefen later maar toch, wat in helemaal níets op de werkelijkheid lijkt zoals onze ondermaanse wereld die denkt waar te nemen, werkelijk helemaal niets/nakkes/nothing/niente. Je zal dan zelfs niet begrijpen dat je 'm ooit voor werkelijk hebt aangezien. Alsof je wakker wordt uit een misleidende droom. Vervolgens lig je dubbel van het lachen en kan eíndelijk echt gaan leven (daten zo u wilt). Een eeuwig orgasme neemt bezit van je, wát, je bént het! Voelt u op dit moment van lezen al stiekem wat, dames/heren? Vezet u niet. Laat het toe, zeg ja!! Héérlijk!!

Wat wij denken noemen is bedacht, het is je ego, een onnatuurlijke toestand van je bewustzijn die op zich niet bestaat. Je ego heeft jou daar voor nodig en nestelt zich brutaal en zonder aanziens des persoons als een parasiet in je binnenste heiligdom. Maar wéét, asjeblieft, zónder jullie (onbewuste) toestemming kan dat malle fenomeen geen enkele invloed op je uitoefenen omdat hij er dan simpelweg niet is en dus niets kán scheppen. Elke gedachte, hoe verheven die in jouw visie ook aandoet, positief of negatief, maakt geen reet uit, misleidt in elk opzicht en verdwijnt net zo snel als ie opkomt. Dat is de reden dat alles voortdurend verandert, komt en gaat. Anicha noemen de boeddhisten dat. Alles glipt je door de vingers, omdat alle wensen, verlangens, alles wat je wilt weten en noem maar op, gedachten zijn.

De weg naar geluk, in dezen absoluut op te vatten, begint met de ontmanteling van je eigen gedachten. Niet die van Jan of Piet of Klaas of Mien of Truus of van de politiek of een lekkere date of noem de oneindige trits van de door je ego uit haar illusoire duim gezogen dwarsstraten maar op, ze lopen vroeger of later stuk voor stuk dood, als een aardse pier. Het ultieme geluk vindt je alleen in je hele eigen binnenste. Dat is tegelijktijd je onbegrensde kracht, die moeiteloos vanuit zichzelf werkt.

'En hóe krijg ik dat dan allemaal wel voor mekaar wijsneus?', hoor ik u allen in koor snerpen nu.

Wel vrienden, op de navolgende wijze:

Wordt vervolgd...

Uw Bach

Lees verder!

geplaatst door Bach



zaterdag 9 januari 2010

Onbegrijpelijk

Soms begrijp ik echt niet wat er in de hoofden van mannen omgaat. Ik wil eens het volgende voorbeeld voorleggen.

Een tijdje geleden kreeg ik een enthousiast antwoord op een kort mailtje van mij met de suggestie om eens nader kennis te maken. Na enig heen en weer mailen waarin geen spoor van enige bedenkingen o.i.d. te bespeuren was, spraken we af om elkaar te ontmoeten. Zo gezegd zo gedaan, dus een afspraak was snel gemaakt. In het bevestigende mailtje van zijn kant maakte hij een voorbehoud m.b.t. het weer, maar de toon was nog steeds enthousiast, dat was op woensdag.

De lezer voelt natuurlijk aan zijn/haar water wel aan waar het heen gaat. We zouden elkaar de avond voor de dag van onze afspraak bellen, of liever gezegd had hij mij gevraagd om te bellen. Je raadt het al: toen ik belde op het nummer dat hij had gegeven werd er niet opgenomen. OK, dat kan omdat hij in het buitenland zat en niet zeker wist of hij op tijd terug zou zijn. Ik sprak een boodschap in en ging ervan uit dat ik iets terug zou horen. Niets. Inmiddels was de dag van de afspraak aangebroken, vrijdag in diezelfde week, dus belde ik in de loop van de ochtend maar even om na te gaan of onze afspraak nog door zou gaan. Ja hoor, hij nam op. Binnen twee minuten was het gesprek weer beëindigd met de mededeling van zijn kant dat we het maar af moesten blazen want hij had zoveel aan zijn hoofd....... Ik wachtte nog even of hij misschien zijn excuus zou maken dat hij zelf niet even had gebeld of een berichtje had gestuurd, maar nee. Kennelijk is dit een hele normale gang van zaken.

De vragen die ik mijzelf stel: wat gaat er om in dat hoofd in twee dagen tijd? Waarom ineens de hele boel afblazen, zelfs zonder elkaar gesproken of gezien te hebben? Heeft de man in kwestie ineens koudwatervrees gekregen? Ben ik nu zo goedgelovig dat ik een enthousiaste mailwisseling ook zie als zodanig? Is het dan andersom ook zo, dat als iemand maar matig geďnteresseerd lijkt, dat eigenlijk ook niets zegt? En waarom gelden de normale fatsoensnormen niet? Het is me al een paar keer overkomen dat een afspraak echt op het allerlaatste moment wordt afgezegd. Persoonlijk vind ik dat gewoon ordinair onbeschoft, tenzij er sprake is van overmacht (maar dat is het dus nooit).

Mijn vermoeden is dat er veel mensen op een datingsite staan die hier eigenlijk niet goed over nadenken en daar pas mee beginnen als het eigenlijk al te laat is. Of mis ik ergens iets?

Lees verder!

geplaatst door Palonneke



Vorige berichten

Archieven

Over match4me - Privacy - Algemene voorwaarden - Veelgestelde vragen - Contact
Thuiswinkel Keurmerk Veilig Daten

Mobiele site
Android app on Google Play iPhone app on iTunes
© Match4me.nl