Home
Dating voor hoger opgeleide singles
Home Facts & figures Succesverhalen Hoe werkt het?

woensdag 31 maart 2010

Cijfers en letters

Dit blogje is een tussenstand, niets meer en niet minder. Anders gezegd, een evaluatie. Een korte terugblik op ruim zes maanden lidmaatschap bij Match4Me.

De koele cijfers

Mijn profiel werd 630 keer bekeken. Ik heb 53 contacten in mijn mailbox staan. Tien van de duizenden leden op Match4Me namen het initiatief mij een bericht te sturen. Zelf stuurde ik 43 keer een interessebericht. De eerste dagen was ik nog geen lid, dus die waren standaard, daarna altijd ‘op maat’ gemaakt. Daarvan waren er twee om op foutjes in het profiel te wijzen. Achttien dames reageerden totaal niet op het persoonlijke bericht en ik ontving zeven keer het standaard “Geen interesse”-mailtje.

Het contact zelf

Met één dame heb ik heel lang geschreven, maar we hebben elkaar nooit gezien. Met drie heb ik een korte mailuitwisseling gehad en toen stopte dat. Met drie anderen heb ik aan de telefoon gesproken, maar daarna is het nooit tot een date gekomen. Met één afspraak ging alles fout en heb ik alleen zitten wachten op haar komst. Dat was mijn eigen schuld.

Negen dames heb ik in de ogen gekeken. In een café, het museum of op het strand. Voor vijf bleef het bij die ene ontmoeting. Met vier heb ik nog regelmatig contact in de vorm van samen eten, praten, uitgaan, bellen, mailen, etc.

Met geen heb ik een liefdesrelatie.

Conclusies

Wat zeggen deze cijfers? Niets. Alleen dat bijna vier op de tien vrouwen niet de moeite neemt te reageren op een persoonlijk bericht van een ander. Wat hiervoor de redenen kunnen zijn, weet ik niet en kom ik waarschijnlijk ook nooit achter. Is het de tijdsgeest? Hebben we teveel haast? Willen we eigenlijk het contact niet omdat we bang zijn voor het niet-meer-alleen-zijn?

Allemaal gepsychologiseer waar je niets aan hebt. Ik heb slechts één oproep: maak het persoonlijk. Dit is een datingsite, geen marktplaats.

Afsluitend

De vrouwen die ik hier echt heb leren kennen, zijn me zeer lief geworden. Warm, inspirerend (zeker niet ‘alleen’ voor weblogs), verrassend en met een luisterend oor. Ze leren me vooral veel over mezelf. En omdat ik weet dat ze dit lezen: een kus.

Lees verder!

geplaatst door Willem



woensdag 31 maart 2010

Single op citytrip met vader

Dat vind ik toch wel een groot nadeel van het single zijn. Niemand hebben om mee op vakantie te gaan. Ik vermaak me prima alleen, stap gemakkelijk solo een kroeg binnen en maak zonder moeite contact, maar om nu alleen op vakantie te gaan… dat vind ik toch wel erg eenzaam! Toen ik weer eens mijn beklag hierover deed tegen mijn vader, opperde deze met mij op pad te gaan. En zo geschiedde het dat deze single (1970) vier dagen met haar vader (1933) naar Barcelona ging.

Ik vind het een uitdaging om alles zo goedkoop mogelijk te regelen en dus boekte ik 2 voordelige vluchttickets en regelde ik een goedkoop, maar centraal gelegen 2 sterren hotel. Bij de informatie stond natuurlijk niet vermeld dat het hotel midden in de roze buurt van Barca ligt. Daar kwamen we ter plekke achter. Mijn vader, de charmeur, vond al die vrouwen op straat prachtig en ging gelijk een praatje maken. Hij had geen idee dat die dames dachten aan hem te kunnen verdienen. Iedere ochtend als ik het hotel uit kwam (ik had wat meer tijd nodig in de badkamer, want heb meer haar dan m´n vader) moest ik hem weer bij die vrouwen weghalen, die op hun beurt steeds kwader leken te worden, op mij nb. Op de derde dag heb ik mijn vader uitgelegd dat het om prostituees ging, maar dit vond mijn vader al helemaal interessant! Helaas voor hem hadden de dames inmiddels in de gaten dat er aan ´die ouwe´ niets te verdienen viel en lieten ze hem links liggen.

Tijdens onze eerste wandeling over de Ramblas ging mijn vader kijken bij het gokken, het zgn. balletje balletje spel en tot grote ergernis van mij besloot hij mee te doen. Hij wist ook wel dat het bedriegers waren, maar ze zouden hem niet bedonderen. Ik was zo nijdig dat ik op een terras neerplofte en een kan Sangria bestelde. Paps volgde na een half uur en vertelde met een brede grijns op zijn gezicht dat er niets gebeurd was. In zijn euforische stemming besloot hij te trakteren. Hij riep de ober en greep naar zijn portefeuille die …uit zijn achterzak gerold bleek te zijn. Haha Gelukkig zat er niet veel in. Ik kon het natuurlijk niet laten om ´ik zei het toch´ te zeggen.

Mijn vader ging die avond vroeg naar bed en we spraken af dat ik mijn eigen gang zou gaan. En dus zei ik hem om 19u gedag om te gaan sporten en misschien nog ergens iets te drinken. Eerst naar de Spaanse FitnessFirst club en daarna nog even een drankje in een bar. Me van geen kwaad bewust liep ik, na een leuke avond, even na twaalven het hotel binnen. Toen de man achter de receptie me zag, ging deze gelijk tekeer over mijn vader. Dat ´Mister dad´ zo vreselijk bezorgd was geweest, de politie wilde inschakelen en wel 20 keer bij de receptie was geweest om te informeren naar zijn dochter. Toen ik onze hotelkamer binnen kwam zat mijn vader huilend op zijn bed. Overstuur omdat hij dacht dat mij iets ellendigs was aangedaan. Hij vond het niet nodig om er over te praten, alles was goed nu ik er was en vijf minuten later lag hij te snurken.

We besloten onze laatste avond te eten in een leuk restaurant. We zaten heerlijk te smullen van onze maaltijd en mijn vader was op zijn best. Enthousiast vertelde hij de obers dat ik zijn ´single daugter´ was. Een man aan de bar begon zich in het gesprek te mengen en voegde zich bij ons aan tafel. De man, een aantrekkelijke Cubaan, bleek de eigenaar van het restaurant. Hij zou zo vriendelijk zijn (dhuuu) om mij die avond te vermaken, zodat mijn vader op tijd en met een gerust hart naar bed kon. En zo arriveren we in de volgende soapaflevering. De Cubaan bleek nl. hartstikke gestoord! Hij haalde me op van het hotel en we moesten eerst nog even langs zijn huis. Ik moet eerlijk bekennen dat ik dit nog wel interessant vond allemaal. Een knappe man, eigen restaurant, leuk woonpand aan de Ramblas. Jaja.. ik weet t .. beetje dom, beetje naïef. In zijn woning snoof hij eerst een poedertje. Ik mocht ook wel iets van die ´vitamines´.

Eh.. no thanks. Ieder z´n ding, geen oordeel, maar ik word al high van een wijntje. Vervolgens maakte hij een drankje voor ons. Hij hakte met een ice-pick een groot blok ijs aan stukken en ik had een Basis Instinct momentje. Toen was het tijd voor het feest, werd ik in een taxi geduwd en arriveerden we 20 min. later bij een grote club. Het begon leuk: we dansten, kletsten, dronken en hadden plezier. Maar mijn date werd steeds agressiever en deed vreemd. Ik had er geen zin meer in en besloot te verdwijnen. Twee uur heb ik op die K.. ´pleep´ schoenen gehold (taxi was er niet) om vervolgens met kapotte voeten in het hotel te arriveren. Ik wilde mijn vader niet (weer) in de stress jagen en dus vertelde ik niet alles over mijn date. De Cubaan meldde zich de volgende ochtend bij ons hotel alsof er niets gebeurd was. Onze reis eindigde die dag en de Cubaan stond erop ons naar de luchthaven te brengen. Mijn vader vond het prachtig en wisselde tijdens de rit zelfs woonadressen uit. Eenmaal in Nederland moest ik naar de huisarts en liep ik 2 weken met krukken vanwege een ontstoken voet. Mijn vader kreeg regelmatig post van de Cubaan: Spaanse krantenknipsels, rare potjes en zelfs de Cubaanse vlag. Vaderlief stuurde op zijn beurt Nederlandse ´troep´ naar Spanje. Toen de Cubaan schreef naar Nederland te willen komen, kreeg mijn vader het vriendelijke doch dwingende verzoek van zijn (slimme) vriendin om het contact te beëindigen. Tot op heden heeft de Cubaan nog niet aangebeld bij mijn vader. Dit jaar ga ik met mijn vader naar Marokko. Ik neem goede schoenen mee. LOL

Lees verder!

geplaatst door matchme2 - 3 reacties



woensdag 31 maart 2010

Een uitdaging

27 maart
Brak gevoel
Het gaat de hele ruggegraat langs
Het gevoel is uitermate duf
Pijnlijk vermoeiend en muf
Uit elke wervel straalt iets bangs

29 maart
Alles wordt beter
Pijn en moeheid blijven niet altijd
Iets verbetert na rust
Dat te vinden is soms een must
Geluk is een toestand die niet bijt

Teveel spanning, teveel achter MSN gezeten met mijn nieuwe datevriend, uiteindelijk wreekt het zich en heeft het zich pijnlijk in mijn rug genesteld. Wij zouden elkaar afgelopen zondag weer zien, maar dat moest om die reden afgezegd worden. Of het nu allesverterende liefde is, wil ik nog niet zeggen, maar wel sterke vriendschap. Er is een gevoel van gemis en een gevoel van: dit wil ik hoe dan ook een kans geven. Hij zegt: dit komt goed, dit wordt een mooie relatie. Ik wil niet te hard van stapel lopen en wil eerst meer van hem weten. Mijn voornaamste onzekerheid is omtrent het opleidingsniveau; zijn we wat dat betreft gelijkwaardig? Ik blijf dat belangrijk vinden, omdat het zoveel andere dingen in een relatie beïnvloedt. Van geld, hobby's en gespreksonderwerpen tot aan woninginrichting, verzorging en kleding. En verder de vraag of ik, nee wij allebei, dit te graag willen. Je kunt iets te graag willen en jezelf voor de mal houden. Hij is wel een goed mens, is mijn stellige indruk, ook een mens die zich aan afspraken houdt en veel contact houdt. Dat is ook belangrijk. Maar heeft wel de neiging tot zelf hard van stapel te lopen, heeft zich al uitgeschreven bij de site om mij. We gaan elkaar later deze week nog eens ontmoeten. Ik vraag me ook af: wat is verliefdheid? Het is heel sterke hoop, verwachting en wil in de richting van de persoon met wie je een intieme relatie wil. Is daarvan sprake? Van mijn kant nog niet echt, maar van afwijzing evenmin. Is iemand zodanig overtuigend dat hij mij zijn wil op kan leggen en vice versa, m.a.w. kan ik de ander ervan kan overtuigen dat hij niet zonder me kan? Dus vandaar: ik bekijk het nog even, geef het met graagte een kans. Komend weekend ga ik het zien. Ik heb me op grond van al deze redenen, en ook om na de eerdere fiasco's tot rust te komen, tijdelijk uitgeschreven bij M4M.

Lees verder!

geplaatst door Ilse - 2 reacties



dinsdag 30 maart 2010

Kiezen of delen...

In het leven draait alles om keuzes. Dat weten we allemaal. Al van jongs af aan leren we dat we van onze zakcentjes of dropjes of chocolaatjes kunnen kopen maar niet allebei. Met de jaren komen steeds meer keuzes op ons pad. Welke school gaat het worden? Wat voor baan willen we later? Moeten we het vak Frans kiezen of juist laten vallen?

Naar mate we ouder worden, komt bij het maken van keuzes steeds meer kansberekening kijken. Gaan we in de kroeg nu voor dat blonde of donkere meisje? Wat is de kans dat er een goed gesprek ontstaat en dit de avond richting een succesvolle nacht stuurt. :-) Al moet ik wel zeggen dat er bij dergelijke keuzes door mannen toch vaak met een ander lichaamsdeel gedacht wordt dan met de hersenen.

Die overvloed aan keuzes maakt vaak dat men keuzemoe wordt of nog erger keuze-angst krijgt. Dat zijn van die mensen die al jaren bij elkaar zijn, maar er eigenlijk helemaal geen zin meer in hebben. De sleur heeft ze getroffen en ze durven geen keuze te maken om eruit te komen. En tja, geen keuze maken is toch eigenlijk ook een vorm van een keuze maken. Al is het niet een echte keuze. Verstandig is anders maar daar gaat het nu niet over.

Keuzes zijn juist nuttig omdat ze leiden tot soms hele verrassende en aparte uitkomsten. Als je ergens een deur dichtdoet, doet <invullen waar je in gelooft: God, karma, 'fate', etc> altijd wel ergens een raam open. Maar ja mensen blijven rationele wezens. Tenminste dat denken we want eigenlijk zijn we dat natuurlijk helemaal niet. We proberen het te zijn en praten achteraf vaak de keuze goed. Maar goed, we zijn “rationeel” en dat zegt ons dat het onverstandig is om alvast de deur dicht te doen als we nog niet zeker weten of er ergens anders een raam open gaat.

Soms is het best lekker om een keuze te maken die ver van rationaliteit afstaat. Ga eens met die persoon uit die anders is dan het ideaalbeeld dat je zoekt. Zeg eens je baan op, terwijl je nog geen ander werk gevonden hebt. Doe eens anders. Ga eens van het gebaande pad af. Het lijkt eng maar je zult verrast staan van het resultaat.

Waar dit allemaal vandaan komt? Uit de hersenspinsels van een echte Tweeling (sterrenbeeld dan). Eentje die houdt van spontaniteit en wars is van gebaande paden maar ook eentje die een rationeel stemmetje in zijn achterhoofd heeft dat zegt dat er verstandige keuzes genomen moeten worden en er rustig aan gedaan moet worden. Is het niet heerlijk om een Tweeling te zijn?.

Succes met het maken van keuzes in jullie leven. Denk eraan, het gaat uiteindelijk om plezier en geluk. Laat het verstand nu gewoon eens links liggen en ga voor je gevoel.

Lees verder!

geplaatst door Pigpen



dinsdag 30 maart 2010

Pourquoi pas?

Net als zovele bij M4M ingeschreven leden kreeg ik de vraag of ik een blog wilde beginnen. Het leek mij wel leuk om middels dit medium het één en ander te delen en te verwoorden.

Ik ben 41 en ben 13 jaar geleden uit Nederland vertrokken, na het afronden van een studie aan de Faculteit voor Educatieve opleidingen. Het was toen echt een sprong in het diepe, een andere cultuur, een andere taal, reuze spannend en leuk! Maar nu..... na veel gewik en geweeg kom ik na al die jaren weer terug naar m'n Dutch Mountains!!! Ik ben inmiddels heel wat ervaringen en twee kinderen rijker. Het is nu, vreemd genoeg heel spannend om weer terug te komen naar m'n eigen land. Ik ben veranderd en misschien ook wel een beetje verfranst. Niet in m'n taaluiting of manier van denken, maar ben niet echt meer gewend aan de Nederlandse boterham tussen de middag, hmmm. Aan de andere kant kijk ik er naar uit om weer lekker op de fiets de boodschappen te doen of naar m'n werk te gaan.

Ik heb me als voorbereiding op m'n terugkeer bij verschillende makerlaars en uitzendburo's ingeschreven en heb voor April een vakantiehuisje gehuurd om spijkers met koppen te slaan, de kids worden door een vriendin opgevangen dus ik heb dan lekker even m'n handen vrij. Verder heb ik me dus ook bij M4M ingeschreven, dat hoorde ook bij de voorbereidingen van mijn terugkeer, alhoewel dat erg stom klinkt, al zeg ik het zelf!!

Ik bedoel het klinkt nou net alsof 'een relatie' iets is, dat je zomaar even kunt regelen, net als een woning of een baan, dat is natuurlijk niet zo. Ik ben op het moment zo druk dat ik 'dit deel' van mijn leven op deze manier maar even aan de computer van een relatie-site heb gedelegeerd. Dat geeft me in ieder geval het gevoel dat ik 'aan mezelf' heb gedacht, haha. We zullen wel zien!

Lees verder!

geplaatst door Eileen



dinsdag 30 maart 2010

Calvinisme en Nederlandse vrouwen (2)

Is het met de constatering, dat Nederlanders door de commercie gebrainwashed zijn, in casu vrouwen, de zaak voldoende verklaard? Dit hield mij bezig. Temeer daar vrouwen uit andere culturen, oosterse, maar zeker ook Oost Europese en Afrikaanse, geheel anders over leeftijdsverschil denken. Zij denken daar namelijk niet over na.

Ik besluit daarom me in te schrijven op buitenlandse sites en contact te leggen met (veel) jongere vrouwen, ter lering, maar, zoals achteraf ook bleek, tot vermaak. Tot mijn verbazing lees ik op een site met veel vrouwen uit Rusland onder FAQ dat grotere leeftijdsverschillen normaal is. Het moet dus kennelijk gezegd, uitgelegd worden aan westerlingen, de doelgroep.
Ik besluit dan ook bewust contact met veel jongere vrouwen te zoeken en consequent het leeftijdsverschil voor te leggen. De reacties zijn unaniem. Soms zelfs verbaasd. ‘Het gaat er niet om hoe oud je bent maar hoe je bent, hoe je er uit ziet en hoe je in het leven staat’, is een goede samenvatting van de reacties. Uiterlijk is wel belangrijk.

Eerlijk is eerlijk, ik ken in Nederland een aantal stelletjes, autochtone Nederlanders, met grote leeftijdsverschillen, van (meer dan) 20 jaar en die zijn zeer gelukkig.

Wat denken die vrouwen dan te vinden in jonge mannen? Het gekke is dat als vrouwen van rond de 30/35 wordt gevraagd wie zij knappe of aantrekkelijke mannen vinden ze nota bene ‘oude’ – volgens Nederlandse maatstaven - mannen noemen, zoals Hugh Grant, Michael Jackson, George Cloony of Brad Pitt. Die zijn respectievelijk 49, 51, 48 en 47 jaar oud.
Met andere woorden, als ze de inhoud kennen, is het geen probleem?

De vraag is dan waarom Nederlandse vrouwen dit zo klakkeloos niet te motiveren
‘jongheids-’criterium hanteren. Wel valt mij op dat naarmate het opleidingsniveau hoger is, het leeftijdscriterium minder belangrijk is dan wel vrouwen meer geneigd zijn te kijken naar de ‘inhoud’. Maar het is en blijft bij Nederlandse vrouwen een eerste voorwaarde. Dat is jammer voor mannen die geen dertiger meer zijn, maar zeker ook voor de vrouwen zelf. Ze hebben echt geen idee wat ze missen als ze de hiervoor genoemde mannen wel zeer aantrekkelijk vinden.

Ik heb contact met een Nederlandse vrouw van 43 jaar. Zij vindt mij leuk en aantrekkelijk. Ze schrijft “hé handsome, hoe kan het zijn dat jij nog vrij bent?”. Ze wil wel een date met me. Toen ze hoorde dat ik 51 jaar ben viel het doek: ‘o sorry, je ziet er echt goed uit, ik had je veel jonger ingeschat, nee… dan liever niet”. Mijn verweer, ‘wil je een getal of wil je wat je ziet’ was niet sterk genoeg voor het Nederlandse calvinisme.

Lees verder!

geplaatst door Spencer



maandag 29 maart 2010

Nieuwe bloggers welkom!

Tjongejonge zeg, waar een oproepje van match4me toe kan leiden… Maandenlang bevond ik me hier tussen een klein clubje hardekern bloggers waar af en toe een eendagsvlieg tussen vloog. Maar sinds een week of wat schieten de nieuwe bloggers als krokussen uit de lentegrond. We hebben er in korte tijd heel wat concurrentie bij gekregen. Of gezelschap, zo kun je het natuurlijk ook bekijken.

Nieuwsgierig heb ik wat gesnuffeld aan het nieuwe vlees in de kuip. Ik lees ze altijd al graag, de producten van mijn collega’s hier. De blogs van leden zijn een echte plus van deze datingsite. Het is aardig om over de schouders en in de hoofden van andere singles op het datingpad mee te kunnen kijken.

Ik herinner me nog de tijd dat ikzelf mijn eerste blog naar de redactie stuurde. Het was september 2009 en match4me riep leden voor het eerst op om blogs in te sturen. Elke week een verhaal van 250 tot 400 woorden, was de opdracht. Ik nam die eisen serieus. Heb aardig wat zitten schaven totdat mijn eerste blog binnen de 400 woorden viel. Heb me afgevraagd of ik verhalen genoeg had om elke week iets aardigs te kunnen leveren. Je mocht overal over schrijven van de redactie. Ammehoela. Het is natuurlijk alleen aardig als een stukje enigszins een verband heeft met het single leven. Vrijwel niemand hier zal geïnteresseerd zijn in bridgeverslagen, een kookrubriek of blogs over het wel en wee van mijn werk, mijn moeder of de cavia van de buren. Afijn, ik nam het allemaal bloedserieus. Hoopte dat mijn schrijfkwaliteiten door de ballotage kwamen en verontschuldigde me nog voor het feit dat mijn eerste verhaaltje over een niet al te positieve datingervaring ging. Ik was blij te horen dat match4me mij accepteerde als blogger.

Al snel kwam ik erachter dat je helemaal geen schrijftalent hoefde te hebben om aangenomen te worden als blogger. Dat je je in het geheel niet hoefde te beperken tot 400 woorden. En met elke week een blogje kon je ook ruimschoots de hand lichten. Enerzijds wel sympatiek van match4me. Iedereen mag hier bloggen. En niemand wordt gekort als het aantal woorden teveel is. Zelfs taalfouten blijven meestal gewoon staan. Een maandje absentie wordt ook getolereerd. Echter, er zit wél een nadeel aan dit al. Laat ik maar eerlijk wezen, er zitten best een aantal blogs tussen die mijn interesse niet weten te pakken. Ze raken kant noch wal, kabbelen maar wat voort, zijn te lang of gewoon slecht geschreven. En wekelijks bloggen houdt bijna niemand vol (ook ik niet), maar het aantal bloggers dat het al na enkele bijdragen voor gezien houdt is fors.

Maar ach, Marjelle maakt de regels hier niet, en misschien is dat maar goed ook.

Nieuwe bloggers, laat dit een aanmoediging zijn en geen demotivatie! Ga ervoor. Schrijf, herschrijf, schaaf. Wees kritisch op jezelf, doseer, kill your darlings. Blijf mij en anderen hier vermaken met jullie belevenissen en opinies over het single leven. Deze oude rot heet jullie welkom!

Lees verder!

geplaatst door Marjelle - 3 reacties



maandag 29 maart 2010

Naïef of te goed van vertrouwen ….

Na mijn 1e mislukte date ben ik weer gaan surfen op zoek naar ja naar wie ……een profiel met een foto en waarvan het profiel mij aanspreekt. Uiteindelijk iemand gevonden en een mail gestuurd en wat blijkt op hetzelfde moment ontvang ik een mail van hem! Toeval?

We hebben onze 06-nummers en emailadressen uitgewisseld en met elkaar gezellig diverse malen zitten bellen en mailen. Afspraak gemaakt om bij hem langs te gaan voor een 1e kennismaking en om samen een strandwandeling te maken en na afloop warme chocolademelk met slagroom bij hem thuis bij de open haard. Naar aanleiding van een door hem verkeerd begrepen sms van mij zegde hij onze afspraak af! Hem gebeld wat er aan de hand was en na uitleg van mij afgesproken dat we een time-out zouden nemen.

De volgende dag op weg naar huis kreeg ik een sms van hem of het goed was dat hij ’s avonds langs zou komen. Teruggebeld dat het goed was en dat ik het leuk en gezellig vond. Bij thuiskomst als een speer mijn huis opgeruimd, onder de douche gesprongen en me opgetut. Je kent het wel, als vrouw wil je er goed uitzien voor een 1e date. Ik was net klaar toen hij aanbelde. Leuke goed verzorgd uitziende man, lang, slank en vlot gekleed. Hij had een bos witte rozen bij zich, voelde me vereerd. Was lang geleden dat ik van een man bloemen kreeg.

Hij was een wijnkenner en bekeek mijn wijnrek terwijl ik koffie voor ons zette. Het blijkt dat ik goede wijn in huis heb, maar ook flessen die nodig genuttigd mogen/kunnen worden en ook wijn die … ach leuke fles. Hij complimenteerde me met mijn huis, wilde graag mijn huis zien en ik gaf een rondleiding door mijn huis. Toen hij mijn badkamer zag, met een massagedouche/stoomcabine en een bubbelbad, wilde hij direct met mij ‘gezellig’ in bad. Ik schrok want dit was niet de bedoeling en wist niet hoe snel ik met hem weer naar de veilige woonkamer wilde. Achteraf was mijn reactie belachelijk, onherkenbaar, raakte in lichte paniek en waarom? Ik, een vrouw die toch wel een en ander heeft meegemaakt en normaal niet zo snel in paniek raak en de touwtjes altijd wel in handen heeft. Maar ja de wonderen zijn de wereld nog niet uit blijkbaar. Ik dacht dat ik mezelf toch aardig kende, niet helemaal dus!

Beneden aangekomen nog een kop koffie gezet en samen op de bank neergestreken. Ja en toen werd hij toch wel heel amicaal … zijn hand op mij knie en ging over tot het geven van complimentjes; stevige benen, zag er goed uit, alles er op en er aan ……… Kreeg het warm, zeker toen hij zijn arm om me heen sloeg en me begon te zoenen. Ben niet preuts, naïef of wereldvreemd, maar dit ging mij toch echt te snel. Ik duwde hem voorzichtig van me af en zei dat hij te snel ging. Waarop hij zei dat het soort vrouwen zoals ik (!) alleen maar op de site zitten voor sex en ik had me ook zo gekleed: zwarte lange pantalon, zwarte blouse en een rood jasje met een rode shawl en hoge pumps. Ik heb hem duidelijk gezegd dat ik niet met de 1e beste man het bed in duik en zeker niet binnen het uur na een 1e kennismaking!. Zijn reactie was dat het dan hier bij moest blijven en dat hij maar naar huis ging. Hij vond het jammer want zag een avontuurtje met mij wel zitten. Hij was niet op zoek naar een vaste relatie en deed dit al jaren! Het was hem dus duidelijk om de sex te doen. Ik heb hem op de site wel geblokkeerd, zodat hij mijn profiel niet meer kan bezoeken. Jammer dat dit soort mannen op deze site zitten, dit is volgens mij niet de bedoeling. Had het niet verwacht, hij is iemand met een goede job, opleiding en kan het m.i. zakelijk gezien niet maken. (gescreend op internet wil uiteraard wel weten wie ik bij mijn thuis uitnodig, toch!) Maar ja wie ben ik! Ik ben weer een ervaring rijker. Misschien een volgende keer niet direct een man bij mij thuis uitnodigen.

De bos witte rozen hebben meer dan een week gestaan, kon het niet over mijn hart verkrijgen om ze weg te gooien. Zonde, toch!

Vind het nog steeds leuk en spannend, maar het vermoeden rijst of ik toch niet op zoek ben naar het voor mij verkeerde type man. Moet hier toch eens goed over nadenken, wat zoek ik nu eigenlijk en wat veel belangrijker is wat wil ik: een nieuwe vaste partner, een vriend, een maatje of een avontuurtje!

Lees verder!

geplaatst door Abigail0



maandag 29 maart 2010

Verkochte vrouw

Stel een man schrijft keurig een briefje met ‘nee’ en toch gloort er volgens de verkochte vrouw een flintertje ja doorheen. Wat gebeurt er dan? Wat doet die vrouw dan? Een traantje wegpinken, of… wordt het akelige kleine beest in haar weer wakker (akelig, omdat ze er zo moe van wordt, als het dier moet ijsberen in haar kooi).

Waarom doet zo’n man dat? Waarom kwelt hij haar zo? Wat voor een moeite is het om gewoon duidelijk te zijn: Je bent voor mij als alle anderen, dus ik spaar je. Of zoiets. Maar ja, dat was eigenlijk precies de strekking die zij uit het briefje haalde en juist dat sparen vond de vrouw zo lief, zo’n eer, zo respectvol, zo verstandig, zo…
Dit mag geen navolging hebben. Dit mag niet gezien worden als een tip voor de mannen. Deze manier van doen moet verboden worden. Op straffe van…. daar ga ik nog eens over nadenken.

Hoe moet zo’n man dan duidelijk zijn? Ik hou niet van jou? Dat was helemaal niet aan de orde. De vrouw was al verkocht in het donker. Ze wilde het niet eens weten. Wat kon hij daar nou aan doen? Hij ging gewoon voor de bijl..

Ze moet het beest maar koest houden. Wat zal ze nemen: moorkoppen, roomsoezen, drop… ontbijtcrackers helpen niet.

Lees verder!

geplaatst door Possess



maandag 29 maart 2010

Leeftijd

Leeftijd .. Slechts een getal of een maatstaf voor een potentieel partner? Letterlijk staat het voor de tijd, het aantal jaar dat je leeft. Volgens mij is niet zo zeer hoe lang je leeft van belang, maar meer wat je gedaan hebt met die tijd. En wat er gebeurd is, want je hebt natuurlijk niet alles in de hand.

IRL (in real life) selecteer je niet op leeftijd. Oké.. het zal vraag nummer 3, 4 of 5 zijn, maar in een kroeg staan niet alle leeftijdgenoten bij elkaar. Op een datingsite kan je en moet je selecteren op leeftijd. Maar waar trek je de grens? Ik word 40 binnenkort, heb heel veel levenservaring door een turbulent leven en gebeurtenissen in de kring dierbaren. Maar ondanks mijn boeiende levensloop voel ik mijzelf vaak een soort pipi in de wereld van volwassenen. Ik red me prima, dat is het niet..

Grappig, ik hoor net dat vandaag de oudste man in Nederland 108 jaar is geworden. Hieperdepiep hoeraaaaaaaa.

Ok terug naar mijn verhaal. Eh.. ohja, het ging over getallen. Wat ik wil zeggen is dat ik niet weet welke man, van welke leeftijd, goed bij mij past. Ik selecteer dus van 37 tot 49. Maar wie zegt me dat hij, van 34, niet helemaal aansluit op mijn persoontje. Ik hoor van mannelijke vrienden die ook actief zijn op datingsites dat ze veel benaderd worden door oudere vrouwen. En dat vinden ze veelal niet leuk! Dit varieert van 1 tot 30 jaar ouder. De meeste reacties die ik krijg, zijn toch van oudere heren. Best veel mannen die 15 jaar of ouder zijn. Weinig van mijn eigen leeftijd, een enkele jongeman van in de 20 stuurt een gewaagd bericht (wat ik dan natuurlijk niet serieus neem). Ben ik de enige die zich wel eens beledigd voelde na het lezen van de tekst van een 45 jarige internet dater dat vrouwen ouder dan 38 niet hoeven te reageren. Hunh? Maar ik ben haaaarstikke leuk man.. wel een (lees, 1) jaartje ouder, maar jeetje… Tja, grenzen he…
Het is bovendien toch helemaal hip en trendy om een ouder vrouw/jongere man te hebben? Kijk naar sterren als Madonna en hoe heet zij.. de ex an Bruce Willes die nu met die Ashton gaat. Ook in Nederland kennen we behoorlijk wat celebs waar de vrouw ouder is dan de man, Linda de Mol, zij met Charly Lusken en van de week zag ik iets over Patricia Paaij en een 33 jaar jongere minnaar. Bij laatst genoemde had ik wel m'n twijfels over het feit of dit nu om echte liefde draait, maar hé.. wie weet zijn ze daar wel niet naar op zoek. Wie nu leeft…

Ik ga nog eens inloggen en mijn zoekopdracht aanpassen…. Vrouw zoekt man van 20 tot en met 55, 56…. 76?? Lol
Geniet van de (leef) tijd!


Lees verder!

geplaatst door matchme2 - 2 reacties



maandag 29 maart 2010

Liefkozen

Zoveel mannen, zoveel namen én koosnamen.

1 van de liefste, trouwste date mannen op afstand is D.: type ruwe bolster, blanke pit. Met regelmaat sturen we berichten door. Zo houden we elkaar op de hoogte van ons (date) wel en wee.

Hij communiceert bij voorkeur via MP3 bestanden. Inmiddels een hele map vol op mijn computer: Pain in my heart, Baby you can drive my car, I am just a jealous guy, You know I’ am no good, Try a little tenderness….

Ik probeer met beelden uit te leggen hoe ik NU in het leven sta: Edward Hopper (‘eenzaam’), Gerhard Richter (koel en afstandelijk) maar ook Helmut Newton (verleidelijk)

Ik weet niet precies meer wanneer ‘t begon…maar opeens noemde hij me ‘Anneliefje’. Een koosnaam, eenvoudig en voor de hand liggend voor degenen die mijn naam kennen.
Toch ben ik nooit zo aangesproken door de man uit het voorbije huwelijk. Die gebruikte gewoon mijn roepnaam.
Ook mijn zeer taalvaardige vader komt niet verder dan ‘piep’ of ‘poepje’.
Broer P. zegt ‘liezepies’ als hij zich een keer niet aan mij irriteert.
En T, mijn zoon, roept af en toe in een opgewekte bui ‘hey meid’.

Veel date meneren kunnen er wat van: liefje, schatje, hertje, schoonheid, poesje, meisjelief….de koosnamen vliegen me om de oren.
En ik geniet ervan.

Maar die ene vleinaam, dat is de beste. Anneliefje.

Daarom, vrij naar Neeltje Maria Min:

‘Noem mij, spreek mij aan,
o, noem mij bij die diepste naam….
voor wie ik liefheb wil ik heten.’

Lees verder!

geplaatst door Flo



maandag 29 maart 2010

Wat eten we vandaag?

Ja die vraag ken je. Wordt het een kant en klaar maaltijd, of vandaag een pannenkoek. Het schijnt pannenkoekendag te zijn. Ik keek er wel even van op toen ik het hoorde. Op het werk hadden ze pannenkoeken, maar erg smakelijk zag het er niet uit. Dat kan ik veel veel beter. Ik heb tenslotte laatst een speciale gietijzeren plaat gekocht om pannenkoeken en crêpes op te kunnen maken.

Dus zo liep ik door de supermarkt vanavond, ik had geen zin om veel boodschappen te doen, en uitgebreid koken wil ik ook niet. Op het werk eet ik tussen de middag warm, en dat was een zalm potje uit de oven met friet en sla. Handig zo een bedrijfsrestaurant. Altijd warm eten, maar in de avond wil ik echt niet alleen een boterham met kaas of ham. Vanavond doen we luxe. Een lekkere biefstuk op bolletje wit brood.

Ik heb gelukkig vanavond vrij, ja op een vrijdag avond even niets. De rest van de week was het weer druk zat. Nou misschien dat ik nog even de belasting ga doen, dan is dat ook weer gedaan. Morgen is het weer druk, in de ochtend boodschappen en dan krijg ik weer die vraag, wat eet ik vandaag. Ga ik een grote portie maken die ik dan weer in vries. Of ga ik lekker uitgebreid voor mezelf koken met lekkere dingen. Leuk is het niet voor jezelf koken, en dan als enige te zijn die er van geniet.

Gelukkig is er 1 avond van de week waar ik dat prima geregeld heb. De ene week kook ik voor ons bij mij. De andere week kookt zij weer. Dan is het nadenken over het eten leuk, en zelfs een uitdaging. Je kan tenslotte niet al te vaak met het zelfde recept op de proppen komen. Vandaar dat ik ook die gietijzeren plaat kocht om de beste pannenkoeken uit de omgeving te kunnen maken. Zelfs al eens crêpes suzette gemaakt. Wat is het leuk om iemand te verwennen met je kook kunsten, en diegene weet het dan ook te waarderen. Maar ook erg lekker om die andere week je de vraag niet te hoeven stellen wat te eten. Dat is dan de verrassing.

Maar waarom duurde het zolang tot ik op het idee kwam om zo eet afspraak te regelen. Misschien moet ik dan even terug denken aan mijn kindsheid. We hadden leuke buren, en kregen vaak mensen over de vloer. Verder gingen wij vaak bij andere mensen over de vloer, en rond etenstijd werd er een bord extra neergezet en bleven mensen eten. Later woonde ik in Zwitserland en daar zetten wij thuis altijd weer snel een bord neer voor gasten die even waren borrelen. Maar omgekeerd was dat niet zo. Iedereen was altijd welkom om even een borreltje te doen, maar wij konden niet zomaar bij anderen een borrel nemen. Dat klopt niet helemaal, er zijn uitzonderingen, en dat zijn dan vaak de buitenlanders.

Ik wilde altijd weer terug naar Nederland, waar mensen zo ongedwongen zijn. Lekker spontaan, joh blijf eten. Maar helaas was de werkelijkheid anders toen ik terug kwam. Nederland was Nederland niet meer 20 jaar later.

Maar hé, we zijn met 2 miljoen singles, die de meeste avonden thuis zitten en alleen eten. Waarom doen we ons dat aan. Natuurlijk hopen we allemaal dat er weer iemand in ons leven is waar je elke avond aan tafel de dag kan bespreken tijdens het eten. Maar zolang dat niet zo zou ik maar zorgen dat je snel een afspraak maakt om met elkaar te eten.

Ik heb de regeling al maanden en het is een goed begin van de week.

Eet smakelijk!

Lees verder!

geplaatst door Adrie - 1 reactie



zondag 28 maart 2010

Heut rette ich die Welt

En jawel, de volgende blog, heb ik zoveel tijd of schrijf ik makkelijk, in ieder geval heb ik even de tijd, geen dates… ook al geven die waarschijnlijk ook weer stof tot nadenken. Wat wil ik vandaag kwijt, tja, eigenlijk staat het er al “vandaag red ik de wereld” wow, meteen een beladen verhaal, maar goed wie weet waar dit heen gaat.

Een aantal jaar geleden, wonende en werkende in Egypte, ben ik daar een Duitse vrouw tegen gekomen, haar naam doet er niet toe dus noem haar maar D. Het werk daar ter onderhoud van mijn leven tijdens een onderzoek had te maken met, hoe kan het ook anders, duiken, dus de dagen die ik werkte was ik aanwezig als een gids aan boord van een mooi schip om de duikers te begeleiden en te vertellen over het bijzondere onderwater leven in de Rode Zee.

In die tijd was ik net los gekomen uit de Westerse “Rat Race” en was nog redelijk op mezelf bezig met hetgeen ik zo noodzakelijk vond, een onderzoek en wat duiken. In de gesprekken die volgden ging het op de een of andere manier telkens weer over dezelfde elementaire vraag, namelijk, “wat deed ik in Egypte op een duik boot?” D. kon dat op de een of andere manier niet begrijpen, of ik kon het haar niet goed duidelijk maken.

Maar goed, vakantie tijden en toeristen komen en gaan en ook D. ging weer weg na enorm genoten te hebben van het onderwater leven. Gezwommen met schildpadden (ik wist waar er altijd 1 te vinden was, die woonde op dat rifje) en in het wild meerdere malen met dolfijnen gezwommen en gedoken. Dus voor een toerist een prima vakantie en voor mij gesprekken over de intrinsieke inhoud van het bestaan en mijn aanwezigheid daar.

Voor een ieder zit er dus altijd wel iets in een ontmoeting als je daar ook voor open staat.

Twee weken later stond D. weer in de duikschool, ik werd gebeld dat ze alleen mee wilde als ik tijd had om die weken met haar op te trekken en haar nagenoeg privé te begeleiden. Hé onderzoeker in Egypte met een strikt budget, dus als iemand naar je vraagt is dat een goede catch. Los van dit voorval zijn er meerdere mensen terug geweest in de tijd dat ik daar was vanwege mijn insteek in het vertellen en de kennis over de rifjes en plekken om te duiken.

Dus, ja ik heb D. min of meer aan de hand door de weken die zij daar was genomen en we hebben enorm veel gedoken en met elkaar gesproken. Wat later los kwam en vooral een onderwerp werd is dat zij getroffen was dat er een bepaalde vorm van droevigheid in mij aanwezig was, terughoudend in het contact tussen een vrouw en een man, maar ook een soort van muurtje om me heen had gebouwd. Mijn bescherming want dan hoef je niet zo veel te laten zien van jezelf…

En inderdaad had zij het goed geanalyseerd, door de jaren heen heb ik een soort van natuurlijke bescherming om me heen gebouwd, de wel bekende muur zoals waarschijnlijk velen van ons die hebben. Hierdoor wordt je wat terughoudender in het open geven in een relatie of zelfs maar de kans geven een relatie te laten ontstaan. Ja, lastig ook voor D. die geraakt was door mij was het lastig, want zij wilde meer. Intrinsieke vraag, wilde ik dat ook?

Op de een of andere manier was ik zeker aangetrokken door deze Duitse dame, dezelfde leeftijd, dezelfde interesses, gelijkwaardigheid in intelligentie, gelijkwaardigheid in het algemeen. Onder de mooie Egyptische zon, de nachtelijke sterren (en die zie je op een boot staande in de Rode Zee zo mooi) wat hield mij tegen. Ik heb dus mijn gevoel laten spreken en we hebben een bijzonder mooie tijd samen gehad.

Waar ga ik nu heen met dit stukje tekst.

fürchte nichts, ich öffne jede Tür
die Welt ist schön, ich zeig sie dir

sieh mich an und dann
fängt jeder Tag von vorne an

Juist hierheen: open elke deur, de wereld is mooi en ik wil je die graag laten zien. Kijk me aan en dan begint iedere dag opnieuw. En volgens mij is dat hetgeen ik vandaag te vertellen heb. Iedere dag kan opnieuw beginnen, iedere dag kan een nieuwe start zijn, samen met iemand die er al jaren is of een volledig nieuwe, er is maar één ding dat je dient te doen, je er voor open stellen. En ook dan zal jouw wereld weer vernieuwd en gered worden.

Lees verder!

geplaatst door Wigwam



zondag 28 maart 2010

Ben ik daarom nog single?

Kan geen sex hebben met een man waar ik niets voor voel. De mannen om mij heen vinden dat maar heel raar. Er is echt iets mis met mij. Ook sommige vrouwen vinden mij maar heel vreemd. Ben je single, kun je doen en laten wat je wil en dan pak je die kans niet! "Je bent echt sloom!"

Laatst een gesprek met een man: "maar kun kun je wel helemaal laten gaan als je sex hebt met een man?" "Ja, dat kan ik wel" zei ik heel bleu. "Kun je wel klaarkomen?" "Ja, ik kan zeker klaarkomen." "Gebruik je hulpmiddelen?" "Nee, ik gebruik geen hulpmiddelen?" Hij had een relatie gehad met iemand op zijn werk. Overal hadden ze het gedaan, op het bureau van de directeur op de toilet, in de bezemkast. Als het uit zou komen zou zij moeten vertrekken, want hij was leidinggevende. Hij bestelde iedere week een hulpstuk van internet die dan keurig in een doos werd bezorgd waar niets opstond. Nee dat soort spanning zoek ik niet.....ben ik daarom nog single?

Lees verder!

geplaatst door Anchar - 1 reactie



zondag 28 maart 2010

Roze eendjes

Vandaag kenmerk 'kleur ogen' veranderd van 'grijs' in 'anders'. Ben benieuwd of dat een heel nieuw type reacties oplevert. Sowieso vind ik de 'tag' oogkleur een fascinerende keuze van de makers van Match4me.

Wat zegt dat nou? En, wat levert dat op? Zouden er echt vrouwen zijn die denken: "Woww, bruine ogen, voor minder doe ik het niet." Of zijn er mannen die zo denken? Zou het niet relevanter zijn om aan te kunnen geven wat de kleur van je keuken is? Of het design van je douchegordijn? Want als je potentiële match een knalgele keuken blijkt te hebben - en dat komt voor - dan kan dat toch even schrikken zijn. Om maar te zwijgen van een douchegordijn met roze eendjes.

Lees verder!

geplaatst door Sirrus



zondag 28 maart 2010

Iedereen heeft een verhaal

Iedereen heeft een verhaal. Een verhaal van hoe ze in het leven staan, hoe ze tot op dit punt zijn gekomen, wat ze aan rugzakjes meedragen. Hier een detail van mijn verhaal.

Trillend zat ik daar. Trillend van ongeloof, van onmacht, van woede, van… jaloezie? Ik wist niet precies wat het nu echt was wat ik voelde, kon het niet definiëren. Wat ik zojuist had gelezen, trok de grond onder mijn voeten vandaan, stortte me in die diepe, donkere, verdorven put der vertwijfeling. Ik wist wel dat het over was, ze had het wel heel duidelijk gemaakt. Maar dat zij nu de deur echt definitief dicht trok, kwam alsnog als een mokerslag in mijn gezicht aan. Misschien tegen beter weten in had ik toch gehoopt dat we ergens nog een kans maakten. Was het niet voor mij, dan zou het toch zeker wel voor de kinderen zijn geweest. Ik schoof naar achter op de bank, alsof ik fysiek afstand wilde nemen van hetgeen voor me op het TFT-scherm gedrukt stond. Die woorden voor me sneden dwars door me heen, openden mijn borstkas, rukten mijn ziel uiteen tot in duizend kleine stukjes, raakten me tot in het diepste van mijn trots. De koude greep van jaloezie omsloot mijn hart en vermorzelde het met zo’n ongekende kracht dat ik naar adem moest happen. Er was een ander.

Dit was anderhalf jaar geleden. Nu, zoveel maanden verder, zijn we een tweetal verhuizingen, een scheiding, 20 kilo lichter, gestopt met roken, en de zomer tegemoet ziend, verder. Het leven gaat door, de wond sluit zich langzaam… De acceptatie is gekomen, de moeder van mijn kinderen en ik gaan goed met elkaar om. 'De ander' is zelfs een vriend geworden. Tijd heelt alle wonden. Het is een cliché, maar het is een cliché omdat het waar is...

Deze jongen kijkt het leven weer lachend tegemoet, heeft weer een plek in zijn hart gemaakt om een nieuwe liefde in te laten groeien… Dames, beware!

Lees verder!

geplaatst door Wierook - 1 reactie



zondag 28 maart 2010

Mijn 1e date via Match4me.nl

Ruim 3,5 jaar geleden ben ik gescheiden en wilde niet alleen blijven. Heb mij aangemeld bij diverse datingsites en na 3 avonden wist ik niet hoe snel ik hier mee moest stoppen. In 1 woord AFSCHUWELIJK. Was er duidelijk niet aan toe! Had mijn handen vol aan de scheiding, huis verkopen, op huizenjacht voor een nieuw eigen plekje om opnieuw te kunnen beginnen en niet onbelangrijk om mijn scheiding emotioneel te verwerken. Sinds augustus 2009 ging de knop om, had mijn leven weer op de rit, was klaar met de scheiding en was het alleen zijn zat. Keek weer met andere ogen naar de mannen die ik tegenkwam; in winkels, in het theater, in de trein en op mijn werk. Maar ja niets van mijn gading! Op een nacht eind november 2009 kon ik niet slapen en ben achter mijn pc gaan zitten en van het één kwam het ander en zat ik op de site van Match4me.nl.

Ja en na een paar dagen mijn 1e mail verstuurd en al snel onze emailadressen uitgewisseld en onze 06-nummers. We hebben een week lang gemaild, gebeld en sms-jes verstuurd. Zelfs een keer tot 3 uur ’s nachts. Was de volgende dag op kantoor niet helemaal fit, maar ja samen met een collega heerlijk zitten nagenieten. ’s Middags kwam de man met de hamer en ben toen maar naar huis gegaan en gaan slapen. Was geen overbodige luxe. Maar al met al het voelde heerlijk, vlinders in de buik, spannend, veel gepraat en veel gelachen en elkaar uitdagen en in de maling nemen. Het voelde goed en het klikte, we waren duidelijk aan elkaar gewaagd. Hij woont op een luxe yacht in Rotterdam, had foto’s gemaild van de boot en van hemzelf (beiden zagen er goed uit) en nodigde mij uit om het weekend langs te komen om persoonlijk kennis te maken. Uiteindelijk afgesproken dat ik zaterdag en zondag naar hem toe zou gaan, hij had 2 slaapkamers en was geen probleem als ik apart zou slapen. Omdat ik ’s avonds niet naar huis hoefde te rijden kon ik in ieder geval een glaasje wijn drinken. Wat kon mij gebeuren, toch! Maandagmorgen vrij genomen, zodat ik indien nodig uit kon slapen. Op vrijdagochtend had ik een onbestemd gevoel wat ik niet kon plaatsen. Besloot om vrijdagmiddag vrij te nemen en onverwachts langs te gaan voor een kop koffie. Hij was in het buitenland voor zijn werk en zou ’s middags weer thuis zijn. Gevraagd om mij te laten weten wanneer hij terug was. Aan het eind van de ochtend kreeg ik een sms-je hoe laat hij verwachtte thuis te zijn.

Zo gezegd zo gedaan, ben ‘s middags naar de haven gereden en ja hoor hij was thuis. Hem gebeld dat ik een verrassing had en of hij even naar buiten wilde gaan ………… Hij was verbaasd, blij en verrast, vond het leuk dat ik er was. Met koffie lekker zitten kletsen en hij heeft mij zijn woning/boot laten zien, ik voelde me op mijn gemak. De klik was er, niets aan de hand en afgesproken dat ik zaterdagmiddag rond 13.00 uur er weer zou zijn. Ben naar huis gegaan, gewinkeld, leuke lingerie gekocht (je weet maar nooit), een heerlijk heet bad genomen, mijn nagels gedaan, mijn huis opgeruimd en mijn weekendtas ingepakt. Voor ik naar bed ging nog even mijn mails nagekeken, was benieuwd of ik nog een mail van hem had ontvangen. Ja hoor en wat voor een mail. Hij zegde onze afspraak voor het weekend af! Hij had met zijn schoondochter gesproken en was tot de conclusie gekomen dat hij niet mijn type was en dat het niets zou worden. Ik heb onbedaarlijk zitten lachen hoe verzin je het. Ik heb hem direct gebeld en gevraagd wat voor onzin dit was. We hadden een leuke week achter de rug met veel mails, sms-jes en telefoontjes waarin we het heel gezellig hadden en nadat hij mij gezien had was het over omdat hij mijn type niet zou zijn. Ik vroeg hem of ik dat zelf niet het beste kon bepalen? Gevraagd wat nou de echte reden was en waarom en waarover hij met zijn schoondochter over mij heeft gesproken. Ik kreeg een onsamenhangend verhaal te horen. Gevraagd of hij op mij was afgeknapt nadat hij mij had gezien. Nou toen was het hek van de dam, hoe ik daarbij kwam …… nee ik was een leuke vlotte en gezellige meid, maar ja zijn schoondochter hé, die kwam toch telkens in zijn verhaal aan de orde. Vreemd, om niet te zeggen heel vreemd. Het gesprek beëindigt met dat hij niet eerlijk was en maar goed moest luisteren naar zijn schoondochter. Dan zou alles goed komen, echt waar! Nog wel gezegd dat ik blij was dat het weekend niet doorging. Ik was niet op zoek naar een man die zijn (liefdes)relaties met zijn schoondochter bespreekt, komt nou niet bepaald mannelijk en zelfstandig over. Hij was het hier uiteraard niet mee eens.

Maar goed ik was wel behoorlijk van streek, ook al zag ik de humor er van in en kon ik om het gebeuren onbedaarlijk lachen. Op zondag teruggegaan en lekker langs de maas en de haven gewandeld. Kwam hem nog tegen, druk telefonerend en volgens mij heeft hij mij niet gezien. Had mijn haar los en een grote zonnebril op. ’s Middags heerlijk bij de molen, tegenover zijn boot, in de zon gezeten en na zitten genieten van de afgelopen week, want al met al het was het wel een fantastische enerverende week waarin ik weer sinds jaren heb gevoeld hoe het is om verliefd te zijn en om aandacht te krijgen van een leuke spannende man. Toen de zon onderging ben ik naar huis gegaan en heb in gedachten afscheid van hem genomen. Na een week was hij van de site af. Toeval, ach wie zal het zeggen. Wat blijft is een leuke en fijne herinnering met een glimlach.

Volgende week verslag van mijn 2e date.

Lees verder!

geplaatst door Abigail0 - 1 reactie



zondag 28 maart 2010

Single in je eentje

Daar zit je dan in je eentje. Eindelijk de moed gehad om alleen te gaan staan. Valt wel, maar niet mee. Meer dan 30 jaar samen gaan je niet in je kouwe kleren zitten. En ja, ook ik ben nu een single met een poes. Poes begrijpt me, zij is nl ook single. Het bevalt haar best want het knorretje staat regelmatig aan. Ik ken trouwens best veel mannen met een poes, dus het is echt niet aan de dames voorbehouden.

Nu ik me bij M4M heb ingeschreven ben ik eens benieuwd wat er gaat gebeuren. Eerlijkheidshalve moet ik er aan toevoegen dat ik ook al een andere site heb geprobeerd, maar na een tijdje dezelfde gezichten te hebben gezien wil je wel eens wat anders, Toch?

Je staat eigenlijk wel verbaasd over al die mensen die alleen zijn en zo graag toch weer eens, ja daar komt ie weer, een warme arm om zich heen willen hebben, samen op de bank met een lekker wijntje of een goed gesprek. Of allebei, want als de wijn is in de man etc. Nou niet teveel gaan drinken hoor want dan komt er van dat goede gesprek ook niets meer.

Wat mankeert er aan ze dat ze nog steeds alleen zijn, maar, oeps, wat mankeert er dan aan mij??? Tsja, ik weet het wel, hoor, ben echt niet perfect, nou ja bijna dan. Ook ik heb een rugzak, verwerkte en onverwerkte zaken, sta er boven, wil graag een partner, alleen is ook maar alleen en ben natuurlijk de ideale vrouw voor jou!. Nu ben ik nog aan het bloggen ook, wat haal ik me allemaal op mijn hals. Maar ja, zo ben ik nou eenmaal. Stort me nog al snel ergens in, Tsja, inventief, flexibel, bereid om nieuwe dingen te doen. Heb ik nu alle kreten gehad? Zoals een vriendin zei toen ze me aanmeldde op de site, Ga nu maar eens een leuke vent zoeken.....
Ben al 2 dagen lid, nog geen reacties, snik snik, waar zit die leuke vent nou.

Ga morgen eerst maar weer eens een stukje vliegen. Lekker even de zinnen verzetten. Kan ik ook eens nadenken over mijn volgende blog.

Tot blogs

Lees verder!

geplaatst door Lady_13



zondag 28 maart 2010

Als ze dit van tevoren had geweten zou ze een vluchtplan hebben uitgewerkt

Natuurlijk komt zoiets niet helemaal uit de lucht vallen, maar dat het zo hoog op zou lopen had ze niet voorzien. Het begon allemaal nog normaal. Er zou dat weekend een feest zijn, aan het einde van het seizoen. Alle mensen van de vereniging hadden een uitnodiging gekregen, met hun partner. Er was een spel bedacht voor het begin van de avond, er kon worden gedanst, er was zelfs iemand zo reatief geweest om voor alle mensen van het bestuur, en alle anderen die zich het hele jaar hadden ingezet voor de vereniging, een rijmpje te maken.

Leuk, het rijmde niet overal, het liep ook niet helemaal maar het idee was hartverwarmend. De band speelde nummers uit de zeventiger jaren, dus daar mankeerde niets aan. Het werd allemaal wel gestaag luider, je kon elkaar al snel niet meer verstaan, dus dansen of drinken waren de enige mogelijkheden, en dat liep al snel uit op drinken en dan veel te veel. Zij zou rijden, dus hij ging zijn gang. En hoe. Hij knoopte met iedereen een praatje aan, werd steeds amicaler en handtastelijker met andere vrouwen, kortom, dat werd weer eens ouderwets vervelend, zoals ze al zo vaak had meegemaakt.

Af en toe schreeuwde hij haar kant uit ”we gaan zo weg” en dan knoopte hij er nog een halfuurtje aan vast, dus dat schoot niet erg op. Ze had zelf met iedereen gesproken, voor zover dat nog mogelijk was bij zoveel herrie, en ze wilde naar huis, temeer omdat dat ook de afspraak was, gewoon een leuk feest, en dan niet blijven hangen tot iedereen straal bezopen en stomvervelend werd, maar naar huis zolang het nog leuk was.

Vergeet het maar.
Ze kondigde aan dat ze even naar de WC ging, dan wist hij tenminste waar ze was. Toen ze weer de zaal binnenkwam, zag ze hem uitgebreid knipogen naar een vrouw, en vervolgens op haar aflopen en haar staan strelen. Zo was het genoeg. Ze liep naar ze toe, haalde ze uit elkaar en zei: “ik ben het zat” in het midden latend wat ze dan zat was. Hij liep rood aan, en ging mee.

Ze stapten in de auto en reden weg. Vreemd, zo weinig licht. “Je hebt je licht niet aan” “Wel, ik begrijp alleen niet waarom het nog zo donker is.” Ze stopten, ze keek. “Oké, ik zie het al, dit is het parkeerlicht, en dit is dimlicht.” Opgelost. Dus niet.
Hij bleef er maar over doorzeuren, en ze pikte het niet meer. “Je houdt nu op, anders zet ik je de auto uit. Ik had daarnet parkeerlicht en dit is dimlicht, hou op met je gezeur.”
“Je had je licht niet aan.”
“Jawel, dat was parkeerlicht, nu hebben we dimlicht, hou op.
Anders zet ik je de auto uit.”

Voor ze het besefte had ze de eerste klap te pakken. Weloverwogen gaf hij haar de ene klap na de andere, ze voelde iets knappen in haar oor. “Je slaat me doof!!!” Hij sloeg nog drie keer, en hield toen op. Ze reden naar huis, hij scheldend, zij versuft door de klap en de hele situatie.
Ze had al zo lang geoefend dat je je niet op moest laten naaien, dat je kalm moest blijven, dat dat je eerste winst was, dat ze eerst moesten zien dat ze thuis kwam, ze reed door en was opgelucht toen ze thuis waren. In de kamer begon hij opnieuw. “Je had je licht niet aan”
Ze ging naar boven, en in bed begon hij er nog een keer over. Ze liep naar de logeerkamer, en stapte daar in het eenpersoonsbed.

De volgende ochtend begon hij opnieuw, zonder een spoor van spijt, of wat dan ook. Ze stapte in haar auto en reed naar een politiepost in een naburige stad, waar ze het hele verhaal vertelde,
“Wilt u aangifte doen?”
“Wat gebeurt er dan?”
“Dan wordt hij ondervraagd.”

Juist.Geen schijn van kans. Die man was zo glad als een aal, dat kon ze wel op haar buik schrijven
Dit soort dingen liepen niet altijd goed af, dat had ze maar al te vaak meegemaakt. Hij manipuleerde iedereen met zijn stemverheffing, waar je je niet bij verstaanbaar kon maken. Zijn glimlachjes, en zijn trucjes. “U kunt de melding altijd nog omzetten in een aangifte. Als het maar binnen een jaar is.“ Dat was handig om te weten.
“Ik denk er nog even over na.”

Dat hoefde niet, haar plan stond vast. De volgende avond was hij weg, dan zou ze haar plan uitvoeren. Ze zou naar huis gaan. Hij was altijd zo mak als een lammetje na een incident. Wilde haar niet kwijt.

Hij had visite. Ja, dat was waar ook, Berend zou komen eten, dat had hij blijkbaar niet afgezegd.
Ze kwam binnen en deed gewoon, als altijd. Ze speelden samen het spelletje van het leuke stel wat het zo voor elkaar heeft, en Berend had niets door. Hoe ze de rest van de avond door kwam, en die nacht, dat kon ze later niet meer vertellen. Maar na een eindeloze nacht werd het dag. En na een nog veel langere dag was het avond, en ging hij weg. Ja, naar die vereniging waarvan ze zojuist dat heerlijke feest hadden gevierd. De werkelijkheed is altijd zo bizar, dat kun je zelf niet bedenken.

Ze pakte haar koffer, ze had het plan in detail bedacht, die dag, terwijl ze allebei naar hun werk waren, en deden alsof er niets aan de hand was. Papieren, geld, kleding, cd's, boeken, foto's, wat was er weinig belangrijk, als je leven in gevaar kwam. Ze kon het allemaal inpakken zonder dat het in de gaten liep. Hij was weg, de buren hadden geen zicht op de achterdeur, en ze zou wachten tot het zo donker was, dat niemand haar zou herkennen. De jerrycan met benzine voor de grasmaaier was vol, die had ze zelf nog gevuld, twee dagen geleden. Niet wetend dat ze hem hier voor zou gebruiken.
De kachel brandde, het was een koude avond, in het begin van de herfst. Mooi, iedereen zat binnen, bij de tv.

Ze trok een spoor met benzine, door het hele huis. Dit soort dingen had ze vaak genoeg in films gezien. Zou dat echt zo gaan? Zou alles vlam vatten, en binnen de kortste keren in lichterlaaie staan?
Dat zou ze niet meer te weten komen, ze reed weg, groette de buren, die uit het raam keken, nog vriendelijk. Net als altijd. Ze reed doodkalm naar de dichtstbijzijnde stad. Daar waren vrienden, daar zou ze kunnen blijven en van daar uit naar een huis zoeken. Met een goed salaris had je zo een huis, dat was het probleem niet. Wat echt belangrijk was, had ze bij zich, en die tafels en stoelen zou ze niet missen.

Ze hoorde een rinkelend geluid naast zich. De wekker. Die droom was zo gek nog niet. Een vluchtplan, dat was een goed idee.

De volgende keer zou hij er niet zo makkelijk van af komen.

Lees verder!

geplaatst door Evavanbaar - 1 reactie



vrijdag 26 maart 2010

Pech gehad

"Hey, je lijkt precies zoals op de foto's!", gilt Aniek het uit als ik haar voor het eerst zie op het terras waar we afgesproken hebben. "Grrrrreat",
denk ik. Nu weet het hele terras dat ik een internetdate heb, en ik voel priemende ogen op me gericht. Straks gaan er mensen meeluisteren, moeten ze
lachen als er pijnlijke stiltes vallen en ga ik van binnen een beetje dood. Maar nee, ik hou goede hoop, want ik spreek natuurlijk alleen af met vrouwen
van wie ik zéker weet dat er geen stiltes komen!

Het is altijd weer spannend wat voor type het is. Als ervaren internetdater kun je de 'internetdating-vrouw' mooi onderscheiden in enkele categorieën. En ik heb ze allemaal al gehad. Soms dat stille, verlegen meisje wat een half uur doet over haar cola en alleen nerveus giechelt om al mijn wanhopige pogingen om grappig te zijn. Een andere keer is het iemand van de inquisitie die een heel vragenvuur op je afvuurt. Soms met vragen waar je nooit, en al helemaal niet op dat moment, op zit te wachten. "Wat wil je gaan doen met je leven?", of erger, "heb je nog hobbies"? Het allerergst is misschien wel de categorie die vanaf minuut 1 hun hele levensverhaal tegen je aanratelt. Moeilijke jeugd dit, vervelende ex dat, ik wil dat allemaal niet weten! Althans, niet nu.

Aniek was zo. Uit huis op haar 17e, slechte band met haar ouders, haar ex ging vreemd, en ze kwam bovendien al-tijd de verkeerde mannen tegen. Wat raar dat sommige vrouwen altijd de verkeerde types tegenkomen. Je zou bijna denken dat het geen toeval meer is, maar dat mag je natuurlijk nooit zeggen want dan kun je de hele rekening gaan betalen. De rekening betalen? Ohja, Aniek vond ook dat een man op de eerste date best voor de drankjes kan betalen. Aniek was van de emancipatie-wanneer-het-haar-uitkomt. Nu ben ik de beroerdste niet, en bood ik haar aan om de rekening te betalen op voorwaarde dat ze de rest van ons leven de keuken zou schoonmaken. Ik wil bestuderwets zijn hoor, als dat gewaardeerd wordt.

Het aller, allerergste was nog wel dat Aniek hard praatte. Het hele terras wist binnen 40 minuten wat Aniek was overkomen, en vooral, dat Aniek toch erg veel pech had gehad. Na 1,5 uur (datingregel nummer 1: Na 1,5 uur doorbijten mag je opstaan en zeggen dat je 'nog wat moet doen') was ik er klaar mee en zei ik dat ik nog wat moest doen. Ja, erg belangrijk wat ik moest doen. Gelukkig hoefde ik niks te verzinnen, ze vroeg toch niks aan mij. Nadat ik had gezegd dat het 'gezellig was' en ik haar netjes drie kussen had gegeven toog ik huiswaarts. Aniek, dat werd 'm niet. Pech gehad.

Lees verder!

geplaatst door Man26



vrijdag 26 maart 2010

How Slow the Wind

Zoals enigszins beloofd ga ik ieder stukje van mijn profile wel raken. Raken is dan de metafoor voor de metaforen die ik gebruik om mijzelf iets te kunnen omschrijven. Zo dus ook de titel van deze blog naar aanleiding van een kort gedicht uit 1852 uit het werk van Emily Elizabeth Dickinson. Hoewel aangenomen werd dat Emily aan xenofobie leed kunnen we eigenlijk uit latere studies afleiden dat deze vorm van kluizenaarsbestaan uit vrije wil was gekozen. De keuze was om dichter bij de kern van haar werk te komen.

How Slow the Wind
How Slow the Sea
How Late their Feathers be

Verwoord nog steeds hetgeen ik denk dat zij er ooit mee heeft bedoeld. Als je afwacht dan zal de vrucht van het zaaien ook niet komen, dus wil je iets hebben, bereiken of behalen zul je toch de actie moeten nemen.

Mooie brug naar M4M lijkt mij, ik zie en merk aan mezelf dat ik veel rondkijk, profielen lees, probeer te ontdekken waarom iemand hier datgene wat er bij haar profiel staat (ja, ik ben een man) heeft geschreven. Soms probeer ik wel een “geïnteresseerd” berichtje te sturen, maar vaak laat ik het profiel weer snel achter me, ook al ben ik geïnteresseerd in die persoon.

Wat stopt me dan? Evidente vraag die ik vaker niet kan beantwoorden dan wel. De antwoorden variëren van, “te ver weg” en “niet mijn type” tot “ben ik wel de persoon die zij zoekt?” Maar ja, we zijn hier allemaal met eigenlijk dezelfde redenen, waarschijnlijk omschrijf ik het een beetje omslachtig, maar, om die significante andere te vinden.

En hoe doe je dat? Door actie te nemen, door geïnteresseerd te zijn, door te lezen en tussen de regels te lezen: “Wat een leuk persoon!” En ook al lezen we de soms negatieve ervaringen, maar als je vanuit jezelf reageert en met respect, vooral dat laatste, respect voor de andere persoon te hebben, kan het nooit een verkeerde impuls zijn en kun je alleen maar hopen dat die andere persoon ook mijn blogjes leest.

Goed weekend.

Lees verder!

geplaatst door Wigwam



vrijdag 26 maart 2010

Het leven gaat door

17 maart
Lente?
Warm is de lucht
Licht de kleur van lucht en wolken
Ook voor jonge dieren wordt gemolken
Vogels scharrelen, de wind een lichte zucht

18 maart
Van het een naar het ander
Iets afsluiten maakt soms moe
Snel afsluiten kost minder energie, pijn
Verwachting van iets nieuws is wel fijn
Verfrissend is het als ik iets anders doe

@D

Een buitengewoon aardige Engelse weduwnaar van Spaanse komaf, 50 jaar, ondernemer, bleek een jonge knul met Afrikaans accent. Aardige knul die precies wist wat hij zeggen moest tegen zo'n vrouw als ik, dat maakt het tot een doortrapt verhaal, maar had er geen rekening mee gehouden dat grotestedelingen in Europa gewend zijn aan de aanwezigheid van een grote Afrikaanse gemeenschap in hun midden en de accenten en stemgeluiden dus kennen. Met het telefoongesprek was hij door de mand gevallen, maar ook met de bij een verstandige vijftiger niet-passende financiële verlangens. De negenhonderd euro gingen zijn neus voorbij. Het duurde al met al maar vijf dagen, dus heartbroken ben ik niet, maar ben wel achtergebleven met een stuk vermoeidheid. Ik heb me teveel laten meeslepen in een stuk gehypte verwachting. Toch vraag ik me ook af of zo'n man nou enige emotie voor zijn prooien koestert en waar hij wil eindigen met zijn avontuur.

Evengoed. Er is toch een nieuwe date op stapel. Volgende week ontmoet ik weer iemand via M4M. Ik betrap me erop dat ik er ook nu nog steeds niet blasé of door de wol geverfd insta en emotioneel weer investeer. De man is beheerst en schrijft korte maar buitengewoon aardige berichten, is blij dat hij weer kans maakt, zo zegt hij, nu het vorige voor mij afgelopen is. Zijn teksten zijn niet foutloos. Maar een aardige betrokken persoonlijkheid lijkt hij me wel. Vandaag ga ik voor het eerst op MSN met deze man. Ik betrap mij erop dat ik het toch weer spannend vind.

Ettelijke dagen heb ik inmiddels via MSN met deze man gechat en heb gezien dat ik met een recht door zee en harmonieus mens te maken heb. Mijn indruk komt overeen met zijn, overigens ook zeer consequente, verhalen. Een door de wol geverfde verzekeringsman, via avondstudie bereikt allemaal, heel stabiel ook via zijn werkgever, best respectabel. Maar ook een heel evenwichtige en milde persoon. Een man met werkelijke interesse voor mijn persoon die verlangt naar onze kennismaking over enkele dagen. Ik verwacht hiervan oprecht iets voor de toekomst. Al die anderen vielen op gegeven moment toch door de mand, dan wel vielen zij af omdat ze niet pasten, al blijft er toch nog enige vrees op de achtergrond fluisteren: 'laat het niet zo zijn dat...' Ik ga het zien deze week.

We hebben het eerste telefoongesprek inmiddels gehad. Een prettige stem, passend bij zijn postuur. Bovendien blijkt deze man ook een opvallende romanticus die heel direct verwoordt hoe ongrijpbaar het is dat we zelfs via online foto's rechtstreeks tot elkaar spreken. Hij noemt mij zijn vriendin en heeft collega's van mijn bestaan verteld.

Het is echt waar: liefde tussen mensen voordat ze elkaar ontmoet hebben blijkt mogelijk, het is een ongrijpbare cirkel die ons omringt van binnenuit komend doch ons overstijgend tegelijkertijd. Mijn zoons weten nu van zijn bestaan en vroegen meteen: 'heeft hij ons geloof?' (De Islam). Waarop ik zeg: 'Nee, maar hij is wel geïnteresseerd. Ik wil graag dat hij het geloof aanneemt, maar kan hem daartoe niet dwingen uiteraard.' Mijn oudste zoon vond dat wel een juist antwoord. Dwang in het geloof is niet mogelijk. Wat het allemaal zo bijzonder en ons overstijgend maakt, is zijn bereidheid om het geloof aan te nemen. Er zijn vele moslims in de verzekeringsmaatschappij waar hij werkt en hij gaat wat vragen stellen en weet inmiddels dat dit 'erbij hoort' wanneer hij een vrouw uit die gemeenschap tegenkomt. Soms vergist de liefde zich, daarvan ben ik getuige geweest, maar soms komt de liefde zowel van binnen alsook van buitenaf, 'de hemel is een kus en een glimlach', zoals George Michael al ooit eens zong. En straks zie ik hem, ik denk dat het echt zo leuk wordt als mijn, onze hooggespannen verwachtingen voorspellen. Hij heeft in elk geval geen enkele twijfel dat het gaat lukken tussen ons. Ik ben benieuwd, zal ook blij zijn als een stuk spanning van me afvalt, hoop ook dat ik van mijn kant het vertrouwen niet zal beschamen, nu of in de toekomst.

De date is geweest inmiddels. Het is zeker niet tegengevallen, we hebben afgesproken niet te hard van stapel te lopen, maar het geheel heeft wel degelijk potentieel. We hebben voor komende zondag afgesproken elkaar weer te ontmoeten. Zijn foto bleek subtiel verouderd; hij is afgevallen sindsdien. Hij vond mij precies overeenkomen met het verwachte, zei hij. Maar kijken of dat ook zo is. Van pure emotie kreeg ik wel last van mijn rug en dat vergalde het enigszins; de pijn is nog niet over. Ik wil ander daten voorlopig even stopzetten en mijn profiel in die zin op inactief zetten.

Lees verder!

geplaatst door Ilse



vrijdag 26 maart 2010

43 jaar en single

43 jaar en single. Alweer bijna een jaar! Moet ik dat vieren of is het droevig nieuws? Niet echt op zoek naar een nieuwe relatie maar als het klikt, dan ga ik ervoor. Eerste date was erg spannend, voor mij welteverstaan, voor de andere partij mijn inziens gesneden koek.

Een profgolfer, ongeveer even oud. Klikte eigenlijk zo goed dat ik snel af wilde spreken. Kon niet. Hij ging met vakantie naar Amerika. Of ik een smeuïge tekst wilde schrijven zodat hij dat "heerlijk" kon lezen in the States. Een tekst geschreven dat we samen te paard door de bossen reden en de paarden aan een boom knoopte.....

Na zijn terugkomst uit Amerika belde hij direct op om een afspraak te maken. Nu hoorde ik voor het eerst zijn stem. Een platte amsterdammer die het supergeil vond als ik met hoge hakken door de slaapkamer zou wandelen. mmmmmmmm. Had hiervoor een relatie gehad met een vrouw waar hij "leuke" pakjes voor kocht, van verpleegster tot politie-agente. Zij kocht ook wel eens pakjes en daar had hij erg veel respect voor. Vrouwen die weten wat mannen willen......Heb een x met m afgesproken en ik moet zeggen dat ik dat erg gezellig vond, maar een tweede keer......neeeeee.

Lees verder!

geplaatst door Anchar



vrijdag 26 maart 2010

Wat je ver haalt...

Na een aantal jaar in het buitenland doorgebracht te hebben, was het tijd om weer eens in Nederland rond te kijken. Daar sta je dan, middenin dit kikkerlandje als single. Net als toen je wegging. Alsof er niets veranderd is. Alsof je eeuwig single bent. Gelukkig is de werkelijkheid anders. Er is zoveel gebeurd in tussentijd. Het is alleen jammer dat geen van de relaties stand gehouden heeft.

Nieuwe ronde, nieuwe kansen in Nederland dus. Al moet ik wel zeggen dat ik meteen een achterstand heb. Marketingtechnisch bekeken, ben ik opeens mijn concurrentievoordeel kwijt. De exotische factor is weg. Opeens ben je weer één van de velen. Weg is de kracht van die exotische factor. Wat ik bedoel? Hoe goed je een taal ook spreekt, je houdt toch altijd iets van een accent. Heel miniem en niet voor iedereen merkbaar. Het was dan ook altijd leuk om Engels met Nederlanders te praten zonder dat ze doorhadden dat je ooit één van hen was. Echter Kiwi's konden het wel horen dat vleugje vreemd accent. Nu moet ik ook eerlijk zeggen dat een aantal biertjes of wijntjes het wel wat versterkte. Het viel dus op, wat niet alleen een mooi begin voor een gesprek was maar het maakte je ook meteen super interessant. Ze zeggen immers dat wat je ver haalt, lekkerder is en men wilde wel eens kijken of dat echt waar is. Maar weg is dat nu. Je kunt in een Amsterdamse kroeg wel plat Twents gaan praten maar daar maak je toch niet echt indruk mee.

Het volgende lastige waar je tegenaan loopt is het feit dat Nederland helemaal niet zo open en sociaal is. We vinden het namelijk heerlijk om in onze eigen wereld te leven en lekker met eigen dingen bezig te zijn. Op maandagmorgen lekker nors in de trein want het weekend is voorbij en het werk wacht weer. Nee dan is Nieuw-Zeeland toch heel anders. Daar kun je in de supermarkt rondlopen en zomaar aangesproken worden door iemand die benieuwd is of je een bepaald merk pastasaus wel eens geprobeerd hebt.

Wij Nederlanders schieten dan meteen in de stress. Oh jeetje, wat wil die persoon van me? Heb ik mijn portemonnee nog? Gelukkig raak je dat wantrouwen snel kwijt in die open cultuur en geniet je al snel van de vele nieuwe indrukken die je op doet en de mensen die je leert kennen. Dat is toch ook veel leuker, ongestoord kletsen met Jan en alleman. Ik denk dat wij Nederlanders ook teveel verwachten van zoiets of meteen aannames gaan maken: “Oh die gozer wil alleen maar kletsen om straks met me naar bed te kunnen.” In onze ogen moet alles een reden hebben. Maar kletsen om het kletsen, het kan echt.

Anyway daar sta je dus, klaar om het leven op te bouwen. We gaan er gewoon weer tegenaan, op alle gebieden. En die verschillen tussen de landen, vergeten we voorlopig maar. Het was een mooie tijd maar het is ook heerlijk om weer in het stoïcijnse Nederland te zijn. Lekker rustig in de trein. Trouwens is het je al eens opgevallen dat er in de trein vooral lekker gekletst wordt waar het juist niet kan, de stiltecoupé. Strange.

Verder zullen we het allemaal wel zien. Spannende tijden. Genoeg te beleven...

Lees verder!

geplaatst door Pigpen



vrijdag 26 maart 2010

Uitrukkende brandweermannen

Je moet niet altijd alles willen benoemen. Sommige dingen moet je ervaren, daar valt niet over te praten. Op het moment dat je erover gaat praten is de kans op de ervaring misschien zelfs wel verkeken of ’t is minder intens. ‘t Is zoeken. Tussen de regels door lezen, tussen de babbeltjes door horen en vooral veel zien.

Ik had het niet in de gaten… Nu, achteraf de hele film nog eens afdraaiend wel. Hij was een uitrukkende brandweerman en ik het te blussen brandje. Hij nam mijn absolute signaal per mobiel ineens heel serieus. Tot die tijd moet hij haast wel, al kaartje leggend met zijn collega’s, mijn telefoontjes en briefjes in de wacht hebben gezet…

Hoe is het mogelijk dat die roep om ‘hulp’ bijna uit mijn onderbewuste toch ineens kwam opborrelen? Tegen al mijn remmingen in. Ik zal dan ook wel iets ‘geruststellends’ tussen zijn regels door hebben opgevangen, wat groen licht gaf aan mijn verlangens.

Maar, waarom worstel ik zo met de twijfel of dat wat ik opgevangen had, niet gewoon vakjargon was van een doorgewinterde ‘hulpverlener’. Een die weet hoe hij weerbarstige ‘slachtoffers’ tot medewerking bereid moet maken? ’t Is in ieder geval niet de man die tevens met mij een nieuw huis opbouwt.

Je moet ook niet verliefd worden op hulpverleners. Dommie. Die doen gewoon belangrijk werk.

Lees verder!

geplaatst door Possess



donderdag 25 maart 2010

calvinisme en Nederlandse vrouwen (1)

De vorming van de Nederlandse cultuur -meer moraliteit- wordt toegeschreven aan het calvinisme. Als het gaat om begrippen als sober-, zuinig- en spaarzaamheid zal dat zeker waar zijn. De media vormt echter veel meer dan wij voor mogelijk houden. Zo is het ook typisch Nederlands dat de leeftijd tussen man en vrouw in een relatie niet al te groot mag zijn. Waarom dat niet ‘mag’, weet geen hond.

Wij, westerlingen, wijzen verwerpend naar het verschil in de grondslag voor de affectieve relatiegemeenschap in oosterse en westerse culturen. Bij ons is een relatie gebaseerd op liefde, zo stellen wij, en bij islam georiënteerde culturen op basis van afkomst, toewijzing of andere niet op liefde gebaseerde grondslagen. Als het huwelijk (vertaald naar onze tijd, “de relatie”) het hoogste is, zoals Calvijn stelde, is het ongenuanceerde en irrationele Nederlandse leeftijdscriterium daarmee in strijd.

In ieder geval zitten we behoorlijk fout met ons eigenbeeld. Anders dan zij zeggen is bij Nederlandse vrouwen de leeftijd bepalend en niet de liefde of de persoonlijkheid. Die komt daarna. Dat blijkt o.a. uit de teksten in de profielen: “ik zoek een leuke jonge man tussen de x en x jaar.”
De eerste vraag die een Nederlandse vrouw stelt, als je geen leeftijd vermeldt, is hoe oud je bent en niet hoe je bent.

Ik denk dat dit het resultaat is van de obsessieve verheerlijking van het jong zijn door de commercie. Alles wat met snel, nieuw, progressief of aantrekkelijk te maken heeft, wordt volkomen onzinnig geassocieerd met een leeftijd, met ‘jong’. Jong is goed en oud (zo boven de 35) is slecht. Het gevolg van deze decennia lange commerciële indoctrinatie is dat hele bevolkingsgroepen boven de 35 jaar als “oud” worden afgedaan en mensen van boven de 50 voor bijvoorbeeld de arbeidsmarkt volkomen afgeschreven zijn. Dat geldt in Nederland ook voor de relatiemarkt. Sterker nog, die groep telt gewoon niet meer mee. We hebben het dan over bijna 40% van de Nederlandse bevolking.
Dat die groep daarin berust heeft ook met Calvijn te maken: bescheidenheid als je ‘niet goed’ bent.

Lees verder!

geplaatst door Spencer



donderdag 25 maart 2010

Experiment

Internetdating is en blijft een leuk experiment voor iedereen die zijn of haar contacten wil uitbreiden zonder te hoeven reizen naar bijvoorbeeld de andere kant van het land. Daten op zich is natuurlijk interessant, maar als het via het internet kan helemaal. Internetdating lijkt altijd voor ‘nerds’ die alleen maar achter hun computer zitten en niet het huis uit komen, maar niets is wat het lijkt. Meestal pik je de gewone mens er tussenuit, die gewoon ook op zoek is naar de liefde in zijn of haar leven. Bijvoorbeeld iemand die druk carrière aan het maken is en weinig tijd heeft om echt uit te gaan of iemand die helemaal niet van uitgaan houdt. Het gezamenlijke doel is elkaar leren kennen en kijken of jullie bij elkaar passen.

Daten via het internet heeft natuurlijk meerdere kanten. Voordelen en nadelen. Altijd handig om te weten. De voor- en nadelen bekijk ik vanuit mijn ervaring met internetdating. Er zullen er zeker meer zijn, die ik nu niet belicht.

Voordelen:

Je kent iemand al als je diegene gaat ontmoeten, je hebt meestal voor je afspreekt elkaar al veel gesproken over de dingen uit je dagelijks leven. Je weet wat iemand doet voor werk of opleiding, weet wat zijn of haar hobby’s zijn en dat er enige interesse is, want je spreekt af voor een date. Je hoeft je minder te richten op de eerste dingen die je wilt weten (de persoon, het dagelijks leven, hobby’s), daarmee heb je al een voorsprong en kan je gaan voor de echt leuke gesprekken over onderwerpen die jij en je gesprekspartner interesseren.

Innerlijk komt goed naar voren, doordat je elkaar niet direct ziet. Je oriënteert je alsof je aan het daten bent in het donker, je gaat af op wat iemand zegt. Foto’s wissel je mogelijk wel uit, maar dat is maar een momentopname, je hebt geen volledig beeld van iemand. Je gaat je automatisch een beeld vormen van iemand door zijn of haar uitspraken over bepaalde onderwerpen. Daaraan meet je of je die persoon interessant vind voor jou leven, om die daar deel vanuit te laten zijn.

Nadelen:

Is het wel die persoon wie die voordoet? Dat vraag ik me soms wel af, sommige beschrijvingen of foto’s zijn te mooi om waar te zijn. Gelukkig is er een deskundige jury hierin, ook wel bekend als de redactie van de website, die je graag een handje helpt om dit te voorkomen. De genoemde jury is niet de enige die hierop let, als het goed is ben je zelf ook een beetje ervaren om in de goudmijnen het mooiste zilver te vinden. Uiteindelijk doet schoonheid maar een deel, je hebt natuurlijk ook het innerlijk, zoals karaktereigenschappen.

Geeft iemand wel eerlijk antwoord? Je ziet tenslotte niet iemands eerste reactie als bij een face-to-face gesprek. Iemand kan altijd een antwoord geven dat in het rijtje van ideale dingen past. Aan de antwoorden van iemand merk je al snel genoeg of dat het geval is of niet.

Persoonlijk heb ik de nadelen allebei al een keer gehad en het is de truc om daar achter te komen, dat het dit geval is bij jou contact. Ga af op je gevoel en blijf normaal je grijze massa gebruiken, dan ben je daar snel genoeg achter.

Voor nu, heel veel succes met daten! Tot de volgende keer…

Lees verder!

geplaatst door Redinf9



donderdag 25 maart 2010

Perceptie

Wel al leuke reactie ontvangen, vooral op de laatste blog. Dat kan ik me ook wel voorstellen, het raakt namelijk een ieder die wel eens reist en in een minder bedeeld land is geweest. Het leuke van de blog is dat er meerdere mensen toch naar kijken en wellicht dan met een andere primaire interesse naar je profiel kijken, niet meer alleen het plaatje, of de leeftijds categorie wel klopt, of er wel of geen kinderen zijn, het geeft een andere perceptie.

Perceptions are real. They color what we see...what we believe...how we behave…they create or diminish value…

Eerlijk gezegd is dit voorgaande uit een quote, echter vertellen en vragen enorm veel. Degene die het schreef ging in zijn verhaal hiermee naar perceptie en waarde kijken en vooral de balans erin, weliswaar gericht op een management kwaliteiten maar komt wel ook op de essentie van wat we hier bij M4M vinden.

Als je perceptie bij het plaatje je mening al kleurt, geloof je ook wat je ziet en handel je er dus naar. In de termen hier kunnen dat dus “geen interesse” berichtjes worden, wellicht sla je de plank naar de kwaliteit die we allemaal willen vinden hiermee dus volledig mis. Natuurlijk wil ik hier niet een pleidooi houden om een ieder maar te accepteren en meteen mee te gaan daten, ik vraag hierbij wel om eens na te denken, Klopt het wat ik zie? Klopt het wat ik voel?

What is your perception of being here, what do you see, what do you believe, how do you want to behave?

De drie verschillende dates die ik hier heb overgehouden zijn voor mij alle drie van een totaal verschillende inslag geweest. Ja, ik weet het, ook ik ben kieskeurig en laat mij veelal ook leiden door de eerste indrukken, is dat slim? Ik weet het niet want wellicht heb ik de andere “interesses” daarmee volledig verkeerd ingeschat.(de dates wil ik nog wel een keer op een later moment iets over schrijven)

Waar ga ik naar toe met deze blog? Eigenlijk niet veel verder dan aan een ieder eenvoudig te vragen na te denken over reacties en niet meteen maar de “niet geïnteresseerd” functie te gebruiken en daarbij beloof ik dat zelf ook niet te doen.

Lees verder!

geplaatst door Wigwam



donderdag 25 maart 2010

Klikken

Vroeger was klikken een slecht werkwoord. Voor je ouders handig als je broertje wat gênants had gedaan (iets met boekjes en blote vrouwen ofzo) en zij jou, "als je het niet zou vertellen", manipulatief chanteerden met teksten met ‘opgroeien voor galg en rad’ erin. (hoe dat te doen hebben zij uit het Grote Handboek van de Oplettende Ouder *)
Voor je broertje was het wat minder, want als jij klikte, dan was hij de Sjaak.

Tegenwoordig is het een werkwoord van een andere orde van grootte. Het hoort bij grote mensen die nog geen partner hebben, maar die wel naarstig op zoek zijn.
Die doen verwoedde pogingen om juist ‘DIE ENE’ te zoeken waar ze dan mee ‘klikken’. Stel je bent op een afspraakje en het is leuk, dus je voelt je veilig genoeg om te vragen “En? Hoe vind je het?” en hij dan zegt “Eerlijk gezegd… ik heb niet het gevoel dat we klikken…” Dan ben jij opeens de Sjaak. En je weet van vroeger nog hoe dat voelt.

Als zelfstandig naamwoord is het ook lekker te gebruiken op allerlei gebied. Een klik hebben….“We hebben een klik op het feit dat we allebei verzamelaars zijn van Oostoesbeekse Uitheemse Snotkanarie-uitwerpselen, maar de rest….tja, ik weet het niet hoor. Ik zoek die klik toch wel op elk gebied”

Ik zeg: "Lekker belangrijk!" en gooi de knuppel in het hoenderhok.
Ik daag mijn vrouwelijke medemens uit om iedere man die tegen ze zegt, “Wij klikken niet.. sorry” te pareren met:
“Oh ja hoor, dat doen we wel!”(en we gebruiken, koninklijk als we zijn Pluralis majestatis) Vervolgens kijk je de eerste de beste ober of barman met een ‘schuldige blik’, net zoals vroeger bij je ouders, diep in de ogen. Heel luid en duidelijk vertel je dan het meest gênante wat de man in kwestie je in het volste vertrouwen heeft verteld in geuren en kleuren. Op ouderwetse wijze klikken dus! Kijken wie er dan de Sjaak is!

Je kan je natuurlijk altijd verdedigen door te zeggen dat JIJ dat dan weer hebt uit het “Nieuwe Handboek van de moderne Vrouw**”!

*Noot van de schrijver:
Het Grote Handboek van de Oplettende Ouder is niet meer verkrijgbaar. Er gaan zelfs broodje aap-verhalen dat het nooit heeft bestaan.
**Van het Nieuwe Handboek van de Moderne vrouw, heeft nog niemand ooit een exemplaar gezien, maar het schijnt bij de geboorte van elk meisje automatisch als audioboek gedownload te worden.

Lees verder!

geplaatst door Elise



donderdag 25 maart 2010

TO GO OR NOT TO GO

Vrijdagavond. Een afspraak met Ton. Het begon met een mailtje. Daarna werd het msn en toen hyves. Ton was erg doortastend. Op een leuke manier die mij wel aanstond. Ik houd wel van een beetje initiatief. We hadden afgesproken te gaan eten bij de Griek. Om 5 uur zou Ton bij mij zijn. Als ik verwacht had dat hij mij zou bellen wanneer hij voor de deur stond kwam ik bedrogen uit. Ik woon in een flat 3 hoog en er is een buiten- en binnendeur. Ton stond al pontificaal met een grote grijns voor de binnendeur. Ik liet hem binnen en werd meteen omarmd waarna hij me op de wang kuste en de huiskamer binnenliep. Wil je wat drinken vroeg ik. Onder het drankje en een praatje begonnen mijn hersenen op volle toeren te draaien. Is dit de man van de foto? Ik had me hem heel anders voorgesteld. Hij heeft ook een oorbel in. Zijn kleren zijn netjes maar een beetje oubollig. Hij praat ook een beetje popiejopie. Een beetje brutaal is hij ook wel. Zou ik daarnaast wakker willen worden? Nee daar zou ik geen beschuitje mee willen eten! Nu kan ik twee dingen doen. Of ik kan thuisblijven of ik kan mee uit eten gaan. Thuiszitten had ik toch ook geen zin in. Toch maar riskeren dan? Voor een avondje moet dat toch kunnen?

Zal ik dan maar voor 7 uur reserveren bij de Griek vroeg Ton? Meteen was ik weer bij mijn positieven. Lijkt me een goed idee zei ik nog steeds een beetje weifelend. We liepen naar zijn auto. Hij sloeg een arm om me heen. Zodat je niet wegloopt zei hij. Ik hoefde daar niet erg om te lachen.

Bij de Griek werden we naar een tafeltje geleid. Het restaurant zag er erg gezellig uit. Naast ons aan een tafel zaten twee mannen waarvan een een collega van Ton. Toen Ton zijn collega begroette en een opmerking maakte tegen de vrouwen die aan de andere kant van ons zaten begon er toch een leuk gesprek te ontstaan met zijn allen. De vrouwen vertelden dat zij hun tweede man ook via een advertentie en relatiesite hadden ontmoet. En zo hadden we dan toch weer een aanknopingspunt voor een leuke conversatie. Deze avond werd een hele gezellige avond mede door de mensen die om ons heen zaten dus spijt dat ik meegegaan was had ik zeker niet.

Toch was mijn mening over Ton na deze avond niet veranderd.

Lees verder!

geplaatst door Single-in-the-city



woensdag 24 maart 2010

Date-beest

“Je bent een DATE-BEEST!”, SMS’te een vriendin op de mijne waarin ik in 160 tekens dichtte deze week vijf verschillende verwachtingsvolle vrouwen te zien, exclusief mijn moeder. Dat was overigens op haar vraag “Date jij nog?”

Ja dus, maar maakt mij dat een date-beest?

Soms reageren in korte tijd veel vrouwen op mijn profiel. En soms zie ik bij de nieuwe of online-leden dusdanige leuke teksten dat een persoonlijk bericht snel geschreven is.

Ik heb de gewoonte op iedereen te reageren die mij mailt. Doet niet iedereen, heb ik gemerkt. Zelfs als ik zeker weet dat ze online zijn (geweest) en mijn bericht hebben gelezen. Dat voelt of je bij een bekende aanbelt waar de lichten branden maar de deur niet open wordt gedaan. Als je dan naar binnen kijkt, zie je achter de bank nog een paardenstaart uitsteken.

Bij diegenen die wel reageren, stel ik sneller dan vroeger voor elkaar te ontmoeten. In een eerste lenteweek met zoveel mooi weer betekent dat veel terrassen & (strand)wandelingen. Elke “meet-‘n-griet” levert dan – naast heel veel informatie - in ieder geval een frisse hap lucht en een aangenaam rode tint op.

Natuurlijk is zo’n leven als date-beest best gevaarlijk. Ik hoor nu zoveel informatie, dat ik me als een CSI-agent ervan moet vergewissen geen informatie te verwarren. Een verkeerde naam gebruiken is al pijnlijk, bij vrouwen de leeftijd verbasteren is dodelijk. Was ze nu wel of niet getrouwd geweest, hoe zat het met de kinderen en welke opleiding had ze nu genoten?

Er is maar een remedie om schuld en schaamte te voorkomen: volkomen eerlijk zijn. Dus vertel ik over mijn ‘andere’ dates. In bedekte termen. Niet uitgebreid, maar het passeert wel. En wat blijkt? Zelden ben ik de ‘enige’. Ook mijn dates houden er lijstjes op na, geven me een jongere leeftijd (maar dat kan natuurlijk ook vleien zijn) en vergissen zich in mijn werk.

Ik laat dat vriendelijk passeren. En weet, het date-beest komt voorlopig niet op de lijst bedreigde diersoorten.

Maar toch, de SMS heeft me aan het denken gezet. Voordat ik daadwerkelijk gênante dingen ga zeggen, moet ik misschien even pas op de plaats maken. Een voorjaarsschoonmaak in mijn hoofd. En met de stofzuiger door mijn huis om alle zandrestanten van het strand weg te werken.

Even helemaal niets…. Totdat er weer een leuke vrouw reageert op mijn profiel. Want dit date-beest is namelijk met een natte vinger te lijmen, en wie weet wel te temmen…


Lees verder!

geplaatst door Willem



woensdag 24 maart 2010

The Face of Poverty

Tijdens één van de reizen ben ik wat langer in Tanzania geweest, in de eerste plaats om daar een onderzoek te doen en op de tweede plaats ook iets van het land te willen zien. Eigenlijk aangekomen in Dar es Salaam ben ik meteen doorgevlogen naar mijn eindbestemming voor dat moment, het eilandje Pemba voor de kust van Tanzania. Het onderzoek had veel te maken met het onderwater leven waardoor ik veel gebruik maakte van de lokale duikschool waar bij toeval een Nederlandse woonde/werkte/eigenaar was.

De gesprekken hebben zich vooral gericht op de lokale bevolking, de Peace Corp die daar goed werk deed (een Amerikaanse vrijwilligers organisatie) en hoe zwaar het leven in dit gedeelte van Afrika kan zijn.

Het feit wil dat dit een stukje voor de blog van M4M wordt dien ik in ieder geval te schrijven dat ik er alleen naartoe getrokken was. Naast het onderzoek wil je uiteindelijk ook iets van het land, meer van het land zien en ervaren. Zo gezegd zo gedaan, onderzoek enigszins opgestart ben ik naar de Kilimanjaro gevlogen, wow! Dit is indrukwekkend. Uiteraard ben je niet in Afrika geweest als je ook niet in ieder geval een national park bezocht hebt, dus de volgende stop was Serengeti National Park en 5 dagen een safari. Bijzonder veel foto’s gemaakt van alles wat maar bewoog, dus van olifant tot nijlpaard en giraffe tot krokodil, te veel om te beschrijven, de foto’s zeggen eigenlijk alles. In deze blog kunnen we nog geen foto’s plakken dus daar dien je echt contact met me voor op te nemen.
De laatste plaats van deze reis was weer Dar es Salaam en daar heb ik het volgende geschreven naar aanleiding van een dag in Dar es Salaam.

Veel lees plezier:

The Face of Poverty

“Sir, Sir, please!” The fragile yet hardened hand of a tiny girl touches my arm. Barely old enough to walk, wearing nothing but a filthy piece of cloth, she stares straight up at me with her begging eyes. I am in a taxi, squeezed to the open window, in rush hour Dar es Salaam traffic. The girl is on the road, pressed in between vehicles, in her every day depressing livelihood.

More than ever I want traffic to move. Not just because I want to get home, take a warm shower, eat a healthy meal and crash on my soft couch, but merely because I want to hide from this girls reality. Usually when a beggar approaches me on the street I walk a bit faster, I keep on staring straight ahead and I mumble something like “I’m sorry, I can’t help you”. Now there is not such an easy way out. Now there is nowhere to run. Now there is nowhere to hide. Here I am, stuck in reality and literally face to face with poverty, misery and human sorrow.

Why is traffic not moving? Are they pulling out a bodaboda from one of the potholes again? “Sir, Sir” the girl is still pulling my arm. What can I do? Should I just ignore her? Is there even any way I can I help her? My mind starts running. I can give here all the money I have, I can give her the laptop I carry and I can even give her my silk tie, my leather shoes and my mobile telephone, but will this really make her situation better? Will this really change her life? I don’t think so. The sad fact of the matter is that it will most likely even deteriorate her situation. Besides, anything that I give her will probably go to the older women, lined up on the curb sniffing glue from a bottle with a baby tied to their back.

Why is traffic not moving? Did a group of ‘born again’s’ start preaching in the middle of the road again? Even though giving money will not lead to a sustainable solution, it would be a quick option out. A cheap provision of moral satisfaction and a blessing with the ‘good Muzungu’ feeling, for helping this ‘poor African’. It doesn’t, however, address the larger issues at stake and is comparable to the macro level dependency theory, proposed by scholars around the globe. Power relations are kept into place by keeping those in need dependent on those in possession. Foreign aid arguably undermines local responsibility and obstructs a contextual development
process. Nice thought, but this theoretical approach does not ease my mind, nor does it seem to fulfill the girl’s needs.

Finally, traffic comes into motion and saves me from having to decide whether to give away all my possessions or not. Black exhaustion fumes cover the girl in smoke and block her from my view. But not from my mind. Why am I here and why is this girl on the street? How is it possible that in a world with so much wealth so many people live in poverty? Can anyone be held responsible? If giving money does not help and if development aid possibly leads to neo-colonial post-dependency relationships, then where should the solution to this girl’s, and so many other human beings in Tanzania, be found? Besides these dilemmas, I am still wondering why traffic was dead stuck for such a while.

As we start moving it occurs to me that the answer to the last question might be related to the answers of the previous ones.

In the distance I see the presidential convoy that just passed by. The Mercedes, the soldiers and of course the Tanzanian flags, floating in the wind, representing the presidents patriotism, leadership and genuine concern with the wellbeing of all the people in his country!

Lees verder!

geplaatst door Wigwam



woensdag 24 maart 2010

Alleengaande reiziger

Reeds sinds een aantal jaren ben ik actief als alleengaande reiziger, brengt me tot mooie plekken in de wereld en laat me mooie mensen in de breedste zin van het woord leren kennen. Nu na die mooie reizen veelal alleen gemaakt te hebben, van Tanzania tot Vietnam, is er toch wel iets wat ik mis, namelijk, het erna kunnen delen van de reis, het herbeleven.

Op de een of andere manier ben ik nog steeds “Nederlands” nieuwsgierig, dus mag niet te veel kosten, of, wat doet zo’n site nu voor mij… Uiteindelijk gekozen om rond te kunnen kijken in de wereld van het single online daten via M4M, eerlijk is eerlijk, wel met enige vorm van terughoudendheid. Nu reeds langer lid, af en toe een gratis lidmaatschap voor 3 dagen en een keer betalend voor een maand, is de houding enigszins veranderd.

Of ik in de wereld van single zijn veel tijd wens te spenderen is mij nog (steeds) niet helemaal duidelijk. In het totaal heb ik drie ontmoetingen gehad, ik wil hier met alle plezier meer over kwijt echter in deze eerste kennismaking in deze blog lijkt me dat wat te “prematuur”.

Wie ben ik, wat zoek ik, waarom niet gewoon in het dagelijkse leven, vragen waar we ons mijns inziens allemaal mee bezig houden. Of ik ze kan beantwoorden voor jou, de lezer, lijkt mij niet, ik ben zelf nog dagelijks op zoek naar de juiste antwoorden, wat ik wel kan doen is jullie meenemen in mijn reis door de single cultuur die soms leuke spannende dingen met zich meebrengt en ik beloof indien ik hier actief mag bloggen, ik de saaie zaken eruit zal laten, die vertel ik wel als we wellicht eens een keer besluiten toch te gaan mailen, ontmoeten, daten.

Oh ja, ik schrijf redelijk eenvoudig en dat betekend soms wel eens dat ik te snel in details ga, maar zal proberen daarop te letten.

Lees verder!

geplaatst door Wigwam



woensdag 24 maart 2010

Facebook

Een vriendin spoorde mij aan om een profiel aan te maken op facebook. Ze vertelde enthousiast over de mogelijkheden. Zo kan je bijvoorbeeld op een twitterachtige manier vertellen waar je mee bezig bent. Veel mensen vinden het leuk om dergelijke futiliteiten te lezen en daarop te reageren.

Vriendin K. stuurde na haar pleidooi een link zodat ik kon starten.
Ik liet het even voor wat het was.

Op een dag verveelde ik me en dacht aan de link.
De werkwijze lijkt op die van het aanmaken van een M4M profiel.
Zo gedaan dus.

Bij M4M gaat het mij om de mannen.
Voor facebook zijn vrienden nodig.

Met pijn en moeite schraapte ik er zo’n 12 tal bij elkaar. ik constateerde tot mijn spijt dat veel van mijn echte vrienden helemaal niet ‘op facebook zitten’.

12 vrienden is een armetierig aantal, waarvoor ik me eigenlijk een beetje schaamde.
Iedere ‘vriend’ was daarom welkom.

Een aantal weken later vond ik een bericht van het facebookteam in mijn mailbox.
De man uit het voorbije huwelijk wilde vriend worden (!).
Ach, waarom ook niet…dacht ik. Bovendien had ik met hem erbij intussen al wel 23 vrienden.

Andermans profielen wekken mijn nieuwsgierigheid op. Sommige facebook gebruikers hebben enorme virtuele vriendenscharen.
Daarom keek ik ook maar eens op het profiel van de man uit het voorbije huwelijk.

Hij had slechts 1 vriend. En dat was ik.
Gauw sloot ik zijn pagina af.

Omdat deze eenzame exercitie me bezig hield, keek ik na een poosje nog eens.
Hij had inmiddels 2 vrienden: zijn ‘nieuwe’ mevrouw (met wie hij mij bedrogen heeft) en ik.
We stonden zusterlijk naast elkaar.

Woedend typte ik bij opmerkingen ‘ik wens niet naast je mevrouw te staan want ik wil niets maar dan ook niets met haar te maken hebben’.
Deze opmerking heeft voor grote consternatie gezorgd, hoorde ik later. Want ‘de mevrouw’ is net als ik nieuwsgierig aard.

Vorige week bekeek ik wederom zijn profiel.
Er stond opnieuw maar 1 vriend: ondergetekende.

‘De mevrouw’ had zichzelf ontvriend.

Ik heb mijn laptop met vilein glimlachje dichtgeklapt.

Lees verder!

geplaatst door Flo



dinsdag 23 maart 2010

Dat belooft wat

Vandaag heb ik mij aangemeld bij Match4Me. Alleen voor hoger opgeleiden - ik ben er klaar voor!
De inschrijving verliep soepel. Behalve dan dat de Mozilla-browser blijft hangen op de login. (Cookies?) Daarom maar even InternetExplorer van zolder gehaald, en dat werkt wel. Op de vraag wat m'n favoriete boek is heb ik gelogen. Want 'Bernhard' van Annejet van der Zijl (geen match4me, maar wel een hele leuke en slimme vrouw) moet ik nog lezen. Tja, en mijn foto is ook niet van gisteren. Maar hee, de lente is net een dag oud, en ik wil er niet al te bleekscheterig opstaan.
De vraag: 'Hoe ziet je ideale vakantie eruit.' vind ik leuk bedacht door Match4Me. Ik heb maar niet opgeschreven dat ik het liefst 3 weken ga fietsen door Azië, want dan weet ik zeker dat ik die ambitieuze vrouw op hoge hakken misloop. Maar 2 weken strandvakantie trek ik ook niet....

Anyway, als ik m'n werk afheb, ga ik nog even wat sleutelen aan mijn profiel. Maar ondanks dat het nog niet volledig is, ben ik al 17 keer bekeken! Dat belooft wat.

later meer

Lees verder!

geplaatst door Sirrus



dinsdag 23 maart 2010

Nieuwe bloggers gezocht

We zoeken weer nieuwe bloggers. Wil jij andere leden deelgenoot maken over je leven als single? Grijp dan je kans en word Blogger bij Match4me!

Denk je dat je leuk kunt schrijven en ben je bereid om ongeveer wekelijks een blog te schrijven, laat het ons dan weten op redactie [at] match4me.nl. We zullen je vervolgens informeren over de werkwijze en voorwaarden.

Let op: Match4me hecht veel waarde aan privacy. Een blog mag nooit verwijzen naar herleidbare personen. Alle blog bijdragen worden altijd voor publicatie gecontroleerd door Match4me.

Lees verder!

geplaatst door Match4me



dinsdag 23 maart 2010

Hoe gewoon is simpel geluk ?

Zondag 21 maart 2010, wat een dag! Hoge sluierbewolking, de hele dag zon, een aangename temperatuur en maar 4 m/s wind (3 beaufort, met af en toe een vlaag). Het was gewoon een genot om buiten te zijn. Nog beter was het om met 35 km/u over het asfalt “te glijden” ; comfortabel achterover op de ligfiets met een een zeer gemoedelijk zuchtend 0.25 pk motortje. De km-teller gestaag oplopend, de wind in mijn haren en bijgestaan door mijn eigen schaduw.
Dan sneller en sneller totdat de auto’s op de knooppunten telkens dezelfde blijken te zijn. Hier en daar ontwijken we een groot gat in de weg en realiseren we dat de winter achter ons toch verbazingwekkend veel schade heeft aangericht. Ik had weer geen camera bij me om het avontuur beter tot de verbeelding te laten spreken maar een betere samenvatting dan deze Zweed zou ik toch niet kunnen.

<a href="http://www.youtube.com/watch?v=-lFFJhZpbTk" target="_blank">http://www.youtube.com/watch?v=-lFFJhZpbTk</a>

Dan opeens: ”MAM ! ... kijk wat een gekke fiets !” en bij het stoplicht in A’dam een “local” met een lijzige dikke tong van de drugs: “Lijdt da nouw lekka, zo’n fies?”. Desondanks een gemoedelijke figuur. Ook hij heeft de zon in zijn kop en probeert bij groen me nog even bij te blijven, maar die rammelbak waar hij op zit is inderdaad niet meer dan 10 euro waard.
Aankomende zondag er is de 6 de landelijke ligfietsdag, met toertochten overal in Nederland. De meest dichtbijzijnde tocht voor mij start in Amsterdam en ik heb vandaag even verkent hoe ik het beste op de fiets van mijn woning in Kennermerland naar het Waterspiegelplein kan komen. Nadat ik even werd afgeleid door de kermis in het Westerpark hebben we samen in een klein uur de bestemming gevonden. Even snel door de winkelruiten van de ligfietswinkel gekeken en toen mijn fiets omgedraaid.

Dan terug via dezelfde route en tegen de wind en dalende zon in. De klep van mijn pet ver naar beneden geschoven en een paar tandjes omlaaggeschakeld. De kruissnelheid daalde tot “maar” 27 km/u en een wielrenner komt mij achterop. Opeens krijg ik acute last van RAS. Ook wel bekend als het “Racefietser Achter-je-houden Syndroom”. Maar deze kerel was zijn overprijste koolstof racefiets en profi-outfit waard en haalde me gestaag (doch langzaam) in. Samen klokte we 30+ km/u op die onbeschutte weg langs de ringvaart. De auto’s moesten ons vol gas inhalen of achter ons blijven hangen, daar op die smalle dijk met tegenliggers en een 30km/u snelheidslimiet. Hij was de enige fietser die ons die dag heeft ingehaald en verdient een eervolle vermelding want niet lang daarna loste hij me volledig terwijl ik mijn 30 km/u vasthield. Hij moet 35+ km/u hebben gereden en dat ook nog eens volgehouden hebben tot in ieder geval het moment dat hij in de verte niet meer zichtbaar was. Kijk dat boesemt respect in, ookal zullen mijn wel gevulde fietstassen niet aan mijn aerodynamische stroomlijn bijgegdragen hebben.

Aangekomen bij een van de laatste stoplichten zag ik tegenover mij een groepje wielrenners in overeenkomstige kledij, zeg maar een wielerploeg “Slagerij Beenhouwer”. Vooraan stond een jonge blonde meid in een strak zwart wielerbroekje en wit ploegshirt met sponsorteksten. Nog licht in mijn hoofd van de bijna voltooide 50 km tocht kijk ik totaal onbevangen in haar straal blauwe ogen en ... ... ik hervind mijzelf weer in de werkelijkheid. De gedachte :”Leuke griet, ..., contact leggen?” schiet nog door mijn hoofd, maar het verkeerslicht springt alweer op groen en ik besluit dat ik deze bijzondere dag nog even trouw blijf aan mijn eerste liefde.

Met mijn heup tegen haar ruggengraad zet ik nog een laatste keer aan en samen zwieren over de laatste rotonde, de winkelstraat met klinkers, langs het politiebureau en over de verkeersdrempel in onze straat. Als de voordeur achter ons dichtvalt, streel ik nog een laatste keer verliefd over haar frame en denk :”hoe gewoon kan simpel geluk zijn ?”

Lees verder!

geplaatst door Aeolus



dinsdag 23 maart 2010

Wie van de 30

Daten is soms net als het wachten op de bus: een hele lange tijd niets waarna ze opeens allemaal achter elkaar komen. Het is me wel eens gebeurd dat ik drie dates in één week had, een ervaring die nog het beste te vergelijken is met een achtbaansrit. De spanning vooraf, het voorzichtig aftasten, het opmaken van de balans, allemaal dingen die je gevoel als een jojo heen en weer doen schieten. Het waren ook nog eens alle drie dinnerdates die me bij elkaar vele aangename uren van de straat hebben gehouden. Maar hoe gezellig het ook was, meer dan dat was het niet, en dat er ook inderdaad niet meer in zat is iets dat je binnen enkele minuten al wist. Bij enkele andere gelegenheden heb ik op de spreekwoordelijke hete kolen gezeten omdat er totaal geen klik te bespeuren viel en dan duurt zelfs een enkel drankje in een café een eeuwigheid waarbij je de eerste gelegenheid aangrijpt om er op een nette manier vantussen te gaan. Wat je eerste indruk ook is, een kennismaking hoeft in feite niet langer dan een paar minuten te duren. Ziehier het concept van speeddaten.

Zo kon het dus gebeuren dat ik op een avond een zaaltje binnenstapte, in de niet onaangename wetenschap dat alle daar aanwezige dames single waren. Een complicerende factor daarbij was dat de eveneens aanwezige heren dat ook waren. De verkennende blikken ‘of er wat tussen zat’ schoten als spervuur door de lucht maar vooralsnog bleven de meesten quasi-cool aan de bar hangen. We werden naar een aangrenzend zaaltje geleid waar 30 tafeltjes stonden opgesteld, waarmee het examengevoel compleet was. De dames kregen een eigen tafeltje toegewezen, en de heren werden geacht iedere 3 minuten bij hun volgende date aan te schuiven, aangegeven met een schel conducteursfluitje. De dating-trein begon op stoom te komen.

De eerste paar keer lukte het nog wel om spontaan te zijn, maar daarna gleed iedereen langzaam maar zeker onherroepelijk de routine in. De meligheid sloop er ook al snel in, en het fluitsignaal dat ons heren de eerste paar keer nog wel accuut deed opveren werd steeds meer als kennisgeving aangenomen. Na tien keer mezelf voorstellen en een gesprekje beginnen was de eerste ronde voorbij en kon iedereen even bijkomen, een gelegenheid die voornamelijk gebruikt werd om aan de bar nader kennis te maken. Een buitenstaander zou van het tafereel gesmuld hebben: de populaire types werden bijkans onder de voet gelopen, degenen die overbleven stonden er met een blik van ‘Ik ben niet alleen, ik ben op zoek naar het toilet’.

Vond ik het na de eerste ronde al lastig om bij te houden welke opmerking bij welk gezicht hoorde, aan het eind van de avond waren al mijn indrukken een onontwarbare knoop geworden en zonder het papiertje waarop na afloop van ieder diepte-interview een ‘ja’ of ‘nee’ was ingevuld zouden we met zijn allen enigszins ontredderd zijn achtergebleven. Uiteindelijk was er één vrouw die mij levendig bijgebleven was, maar zelfs in haar geval wist ik niet zeker meer welke naam bij de in totaal 4 keer ‘ja’ die ik had ingevuld de hare was. Het was dan ook niet voor niets dat aangeraden werd een foto mee te sturen naar de email adressen die je na enkele dagen van degenen zou krijgen met wie je een wederzijdse match bleek te hebben, maar ik vermoed dat de meeste contacten al direct na afloop in de bar werden gelegd. Het ijs was inmiddels gebroken, tijd om zaken te doen nietwaar.

Dus wat gaat het worden: Datingsites of speeddaten? Het onmiskenbare voordeel van speeddaten is dat je al meteen weet of het klikt. Daar staat tegenover dat er geen enkele vorm van voorselectie aan vooraf gaat, dus de kans dat je iemand treft die qua leefstijl bij je past is vrij klein, al is er natuurlijk niets mis met enkele concessies doen en dat ellenlange wensenlijstje een beetje los durven laten. Bij datingsites gaat het precies andersom: Wat je echt belangrijk vindt is datgene waarop je de eerste selectie uitvoert, daarna moet de foto je nog wat doen, en als laatste kijk je pas hoe je in het echte leven op elkaar reageert want dat valt niet in woorden te vatten, en zo hoort het ook. Speeddaten en datingsites zijn dus als het ware elkaars spiegelbeeld. De een bestaat niet zonder de ander en ze zijn in essentie gelijkwaardig. Ik probeer het gewoon op beide manieren, maar dan zul je natuurlijk net weer zien dat ik mijn match uiteindelijk in de rij voor de kassa ga vinden.

Lees verder!

geplaatst door Kameleon



dinsdag 23 maart 2010

Onzin

Geïnspireerd op Alice in Wonderland rommel ik wat op papier.
Alles kan, als het maar niet kwetsend is, onzin is toegestaan. Fijn, ik heb zin in onzin.
Ik heb het uitzicht op twee kattenstaarten. Letterlijk, mijn twee katten zitten allebei met hun rug naar me toe in beeld. Ze hebben zojuist weer een zwijgend gevecht achter zich, ik zou niet weten waarom, ze komen niets tekort, maar misschien hebben ze daar juist genoeg van.
Wie zal het zeggen? Ik niet, ik schrijf.

Het egeltje staat weer op de vensterbank.
Nog niet verteld van het egeltje? Schijnt de agressie van beide katten op te roepen, is van bezemharen gemaakt. Wordt regelmatig van de vensterbank geplukt, door elkaar geschud, weggegooid, kortom mishandeld.
En daarna weer stug in de vensterbank neergezet, klaar voor de volgende ronde.
Heb zoals gezegd net de tekenfilm van Alice in Wonderland gezien op dvd.
Leuk, heel leuk. Ik geniet dubbel, de woordspelingen zijn zeer aan me besteed, engels is mijn lievelingstaal. En de onzin is heerlijk.
Kan heel zinnig zijn.
Lekker ontspannend

Lees verder!

geplaatst door Evavanbaar



zondag 21 maart 2010

De single vrouw en haar kat

Het schijnt een ‘ding’ te zijn, vrouwen en katten. Een op de drie alleenwonende vrouwen zou er thuis minstens eentje rond hebben lopen. ‘Fijn, iemand die blij is als je ’s avonds thuis komt’, beweerde een vrouw ooit in de Volkskrant, ‘en altijd iets om je knuffelbehoefte op uit te leven’. Zou het? En hebben mannen die behoefte dan niet? Hoewel ik echt weleens een single-man-met-kat ben tegengekomen, schijnt de single-vrouw-met-kat tot één van de grotere teleurstellingen van de datende man te behoren.

Ja. Marjelle heeft er ook eentje. Een hele grote die het hele jaar door in de rui is. Vier poten, een staart en de allerschattigste kop die een poezenhoofd kan hebben. Ze kan ronken als een eenmotorig vliegtuig, komt blij naar de deur rennen als Marjelle thuis komt en wijkt zelden meer dan twee meter van mijn zijde. Poes laat nooit vuile onderbroeken slingeren, klaagt niet over het eten, wil altijd vrijen, verzorgt zichzelf perfect, spreekt me nooit tegen en wil me niet veranderen. De liefde is geheel wederzijds, onwaardelijk en ‘till death do us part’ (het stomste aan katten, ze gaan dood).

En ja hoor, Marjelle is dus ook zo’n klassieke single vrouw die dol is op haar kat. Poes zorgt er bovendien voor dat deze single vrouw niet elke avond de hort op gaat, maar zich met plezier ’s avonds met poes op de bank voor de tv nestelt. En poes bezorgt Marjelle bij elke vakantie hoofdbrekens. Ze heeft nogal een eigen willetje (een kat zonder karakter is geen kat). High maintenance exemplaar. Eenkennig tot op het bot. Uit logeren leidde tot dagenlang demonstratief in een hoek blijven zitten en blazen en grommen naar de gastheer. En toen er eens iemand op huis en poes kwam passen, pieste madame zo over hem heen. Poes weet wat ze wil. Haar vaste personeel. Het liefst de hele dag naast haar op de bank. En dus gaat Marjelle zelden nog langer dan een week op vakantie. Poes moet immers alleen thuis blijven, met als enige verzetje de buurvrouw die elke dag eten komt geven en die doorgaans blazend en grommend wordt begroet. En tja, dat vindt Marjelle dus zielig.

Ofwel, Marjelle is zo’n typische single-vrouw-met-kat. Zo’n sentimentele poezenmuts. Maar wellicht kan ik mezelf nog vrijpleiten. Of maak ik het nu nog erger. Marjelle is op dit moment dan wel single, maar katten waren er altijd. Vanaf haar geboorte. Op haar vierde verjaardag kreeg ze haar eerste eigen kat. Een ruige kater, die de ham van je brood roofde. In het studentenhuis moest ze het heel even zónder doen, maar toen ze ging samenwonen deed ze dat met een man én drie katten (ofwel, het zijn écht niet alleen single vrouwen die katten houden). En zo ging het verder. Er waren altijd katten in het leven van Marjelle. En die zullen er ook wel altijd blijven. Het is maar dat de mannelijke lezer het weet.

Oh, en heren, ter geruststelling: mijn slaapkamer is verboden terrein voor poes.

Lees verder!

geplaatst door Marjelle



zondag 21 maart 2010

Hard to get

Ik zat laatst helemaal in de kreukels. Over een man ja. Ik ben er over gaan praten met een vriendin. Ze gaf me het advies om er niet teveel achteraan te gaan. Je moet niet op zijn deurmat gaan liggen en zeggen: hier ben ik, neem me. Mannen willen dat niet. Speel ‘hard to get’. Goed advies!

Maar.. dacht ik, als ik hard to get speel, dan ziet niemand mij. Ik val niet op. Zo ongeveer als strandpaal 31, die staat zelfs het uitzicht in de wèg! Goed, er zijn mannen die er wel even op willen klimmen om te kijken of ze kunnen blijven staan…

Lach-huilend om dit toch wel tragische zelfbeeld val ik in slaap. En ik word wakker… op zijn deurmat! Hij struikelt over mij als hij om kwart over vier ’s nachts, z’n sleutel in het slot wil steken na een spannende date.


Gelukkig… het is maar een nachtmerrie. Mijn zelfbeeld moet wel worden opgepoetst tot ’t me weer positief tegemoet glimt en… ik een …spiegel voor een ander kan zijn. Zulke types zijn bíjna niet te krijgen! Sterker nog, hij zou willen dat het te krijgen was…

Lees verder!

geplaatst door Possess



vrijdag 19 maart 2010

ANGST?

Heb jij dat ook, die angst voor 't onbekende?
weet niet waarvoor, heb 't eígenlijk nooit ontmoet.
Dag in dag uit, tóch denken aan ellende,
bent radeloos, voelt je nooit écht goed.
Alles lijkt zich tegen jou te keren,
en al snel voel jij je ozo zielig en alleen,
niet in staat je zelluf te verweren,
waarom doet het leven zóó gemeen??

Bang voor dit en bang voor dat,
bang voor...shít, ik weet niet wat,
'k zit niet lekker in mijn vel,
't leven is een angstig spel.
Wie of wat ben ik ook weer,
duizend vragen keer op keer,
hoe zal alles verder gaan,
hoe krijg ik meer greep op mijn bestaan?

Machteloos, kunt zelluf niks verand'ren,
niemand vraagt wat jij nu denkt of voelt,
laat daarom alles over aan d'and'ren,
tis en blijft een gore teringzooi!!
Zakt steeds verder weg in een depressie,
treurt en rouwt, niemand ziet jouw eindeloze pijn,
maar voor je 't weet, zwelg jij in zelfcompassie,
want wees nou eerlijk: érgens vindt je 't fijn....

Komt het toch dat velen tijd verdoen met bang geleuter,
klagen, janken, zeuren, huilen met de grote meute?
Hou toch op met zielig kniezen,
bent vrij wat dan ook te kiezen,
date eens eíndelijk wat je wilt,
en date het NÚ!!


Bang voor dit en bang voor ?????
Hou toch op, wie doet me wat..
eígen baas in eígen geest,
op mezelf vertrouw ik 't meest.
Duizend vragen hóeft niet meer,
ben mezelluf meer en meer,
d'aarde draait toch écht wel door,
of ik me daar nou wel of niet aan stoor!!

Lees verder!

geplaatst door Bach - 1 reactie



woensdag 17 maart 2010

Beste verrassing tot nu toe

10 maart
Someone new in life
When a new friendship enters the life
Life changes immediately and greatly
Everyday life sometimes sails on neatly
Friendship as the yacht after which we strive

11 maart
Stay grounded
Dream on but don't get carried away
Hope within the boundaries of realism
Think with moderate idealism
Follow the heart the smart way

14 maart
Miraculously between us
Virtually everything is being told
In this information stream in gold
Peaceful, confident hearts
Only a flow of truth connects hearts

15 maart
Confrontation
Our voices stammering and stumbling
Over the phone, like the first time on stage
Emotions don't change coming off age
Strong expectation goes by mumbling

16 maart
Too good to be true
There is no nice Englishman
Financial demands appear
On the phone I hear
A young bloke, maybe an African

Ik sta nu twee maanden ingeschreven bij M4M en heb twee erge dates met oneerlijke mannen, één ietwat saaie date met een niet-passende man en twee best leuke chatsessies met een aardige man met creatief beroep uit eigen woonplaats gehad.

Deze week echter geschiedde een klein wonder. Een Engelsman, van Spaanse komaf doch reeds dertig jaar in Groot-Brittannië, hier ingeschreven, benaderde mij en sindsdien vielen de stukjes van de legpuzzel van mijn leven precies in elkaar. Het is of een aquaduct met gouden rivier van kleine nullen en enen de poorten van het hart opende en de digitale snelweg vulde met een indringende stroom van informatie over twee levens. Van alles hebben we uitgewisseld: gezondheid, financiële situatie, vorige liefdes, foute mannen/vrouwen en het verdriet daarvan, werk, huis, kinderen, andere familie, jeugd, studie, verwachtingen. Twee vergelijkbare, precies passende levens: creatieve zelfstandigen die met elkaar sterker kunnen worden en precies die toon vinden die overeenkomt met die van de ander. Het blijkt dus te bestaan. Ik zie precies de eigenschappen die de vader van mijn kinderen had en die mij zo aanstonden, de spontane en oprechte familieman, maar dan veel welbespraakter en daardoor veel toegankelijker.

Hij blijft bij de essentie en is consequent, rustig en niet nerveus in wat hij zegt en daardoor vertrouw ik dit zonder spanning of vrees. Heel wonderbaarlijk dat dit online mogelijk is nog voordat je elkaar ontmoet hebt. Het duurt nog ettelijke weken eer we elkaar ontmoeten; hij werkt nu als architect/aannemer in het middenoosten aan een project. Maar dat duurt niet eindeloos. Daarna gaan we kijken of het gevoel de test van de realiteit aankan. Nu vertrouwen we op foto's en dagelijks lange chats. En zeker ook op de hoop dat de verhalen ditmaal op waarheid berusten. Het eerste telefonische contact verliep hakkelend en stotterend en het Engels stortte helemaal in, ondanks dertig jaar verblijf in dat land.

Een dag later kwam de coup de grace. Per MSN. Het geld voor het hotel was helemaal opgegaan aan bouwmaterialen en ik werd gesmeekt om via Western Union negenhonderd euro over te maken. Gevraagd werd ook om mijn adres. Nogmaals een telefoontje gepleegd. Het accent kwam me zo bekend voor: maar dan niet gesproken door beminnelijke Engelse weduwnaren van Spaanse komaf. Het accent behoort aan een veel jongere man afkomstig uit een Afrikaans land. In gedachten bied ik de Engelse weduwnaar mijn excuses aan en verbaas me erover hoe het eigenlijk pijnlijk is dat zijn leven gebruikt wordt door mensen met duistere bedoelingen. En ben blij dat het nog geen week duurde en ik mijn geld en vitale persoonlijke gegevens als adres, handtekening en paspoort voor mij hield.
Zowel de positieve als negatieve ervaringen zijn voor mij goede reden om het rustig aan te doen met dates op dit moment.

Noot van de redactie: uiteraard hebben we direct de persoon om wie het gaat verwijderd. Wij doen er alles aan misbruik van Match4me te voorkomen.

Lees verder!

geplaatst door Ilse



woensdag 3 maart 2010

Weet wie je date

Het TV-programma ‘Opgelicht’ was vandaag gewijd aan oplichting via datingsites. Zogenaamde 419-fraude. Mannen in een ver buitenland die nietsvermoedende Nederlanders (m/v) hun geld aftroggelen. Twee dappere en eerlijke slachtoffers vertelden hun verhaal. Beiden leken ze echt niet van gisteren. Maar beiden hadden zich jarenlang om de tuin laten leiden. Ze bleven achter met een gebroken hart en een geplunderde bankrekening. En ze zijn bepaald niet de enigen die in datingland van een koude kermis thuiskomen. Talrijk zijn de verhalen over dates die zomaar niets meer van zich lieten horen, dates die niet op kwamen dagen, dates die niet waren wie ze zeiden dat ze waren, dates die getrouwd bleken. En toch. Zou het nou echt toeval zijn dat mij nooit iets van dit al is overkomen?

‘Na vier maanden, 140 berichten, 15 reacties en 4 dates waarvan er één kwam opdagen, heb ik het wel gehad met datingsites. En die ene vrouw die kwam opdagen, bleek zeven jaar ouder dan ze had opgegeven en was ook even vergeten te vertellen dat ze getrouwd was.’ Zomaar een reactie op een van de internetfora waar over datingsites verteld wordt. Talrijk zijn ook de waarschuwingen. Spreek op een neutrale plek af. Informeer vooraf een vriend of vriendin. Zorg dat je niet traceerbaar bent. Geef niet zomaar je telefoonnummer. Veel datingsites kampen met fake profielen en de verhalen over 419-fraude bij het programma ‘Opgelicht’ waren niet uniek. Om nog maar te zwijgen van datingsites die er zelf een potje van maken. Onduidelijke voorwaarden, addertjes onder het gras en reacties van ‘robots’ om argeloze singles het idee te geven dat hun profiel bezocht wordt. Er is een hoop leed en bedrog in datingland.

En toch. Marjelle heeft nog nooit iets vervelends meegemaakt. In haar hele leven tussen de 20 en 30 dates gehad. Ze zijn allemaal komen opdagen. Geen van allen bleek zich als een ander te hebben voorgedaan (op het kleine schoonheidsfoutje beschreven in mijn allereerste blog na). Geen van de mannen die Marjelle’s telefoonnummer heeft gekregen heeft hier misbruik van gemaakt. Nog nooit is mij om geld gevraagd of zijn mij oneerbare voorstellen gedaan. En ik denk dat dit geen toeval is. Een snufje geluk hooguit. Maar verder? Je hebt toch best een idee over welk vlees je in de kuip hebt? Je spreekt toch niet met mannen op een parkeerplaats af? Je weet toch ook wel waar je het ongeveer moet zoeken? Marjelle heeft heel wat datingsites uitgeprobeerd. Een aantal viel al snel af. Vergaarbakken, een hausse aan standaardberichten, mannen die nauwelijks konden spellen, hoge tarieven, beperkte mogelijkheden. Op dat soort sites was ik snel weer weg. Hopla, profiel verwijderen en niet meer terugkomen. Er is een enkele site overgebleven, waaronder deze. Maar nog steeds haal ik standaardberichten er feilloos uit en sla ik vage profielen en dito foto’s over.

Veilig en prettig daten? Hou je hersens erbij, gebruik je intuïtie, hoop op een snufje geluk, en je komt echt een heel end.

Lees verder!

geplaatst door Marjelle - 1 reactie



donderdag 4 maart 2010

Tijd om de balans op te maken (1)

Het is nu zo’n 18 maanden dat ik bij M4M sta ingeschreven en dat is een mooi moment om de balans op te maken. Mijn profiel is nu 1310 keer bekeken waarvan zo’n 60 keer door één en dezelde persoon. Van vriendinnen op M4M weet ik dat dit aantal door hen in ongeveer 1 a 2 maanden bij elkaar verzameld wordt zonder enige moeite van hun kant. De verhouding tussen het aantal bezichtigingen en het aantal ontvangen interesseberichtjes is voor mijn persoon 1 op 187 en dus vele maken lager dan bij mijn opponenten. Dit geeft al een goede indruk van de scheve verhoudingen op deze site maar is desondanks toch nog één van de minst interessante ontdekkingen die ik heb gedaan. In de komende serie blogs zal ik een aantal van deze ontdekkingen verder toelichten, te beginnen met het versturen van persoonlijke (originele) interesse berichten.

Het is algemeen bekend het versturen van standaard interesseberichten als smakeloos wordt gezien. Meer dan één profiel vraagt zelfs specifiek om het ontvangen van een “persoonlijk bericht” op straffe van het uitblijven van elke responsie, waaronder zelfs een standaard afwijzingsberichtje. Uit de ongeveer 200 interesseberichten die ik over deze periode heb verstuurd kan ik echter maar één conclusie trekken. Het versturen van een persoonlijk bericht is het meest onverstandige wat je als man kan doen. Het werkt simpelweg het slechts. De responsie was ongeveer 1 op 5 waarbij dus 4 op de 5 helemaal geen antwoord gaf. Van die personen die nog wel reageerden was 1 op de 20 positief, de rest volstond met het sturen van een standaard afwijzingsberichtje of een “Sorry, geen interesse. Doei”.

Dus als je als man een netjes geformuleerd persoonlijk berichtje verstuurt dan mag je al je handen dichtknijpen als je een standaard afwijzingsberichtje teruggestuurd krijgt. Nu zou je kunnen tegenwerpen dat dit aan mijn schrijfstijl kan liggen of dat dit gewoon het best haalbare resultaat is onder de gegeven omstandigheden. Per slot van rekening hebben de dames bij M4M het gewoon heel erg druk met het beantwoorden van die 500 berichten per maand die ze ontvangen. Verder onderzoek bracht echter naar voren dat dit dus niet het geval is, want in mijn frustratie ben ik na ongeveer 9 maanden overgestapt op het versturen van de standaard M4M berichtjes. Dat scheelde gewoon heel veel tijd en resulteerde in de situatie waar 5 op de 10 vrouwen reageerden met een ratio van ongeveer 1 op de 10 in positieve zin. Kortom, met minder moeite het dubbele aantal positieve responsies verkrijgen; wat zou jij doen met zo’n keuze ?

Toen bedacht ik me dat het wellicht nog beter kon, dus ik componeerde zelf een standaard interessebericht van 6 regels waarin één enkele (standaard) zin verwees naar iets specifieks in hun profiel. Niets bijzonders dus, gewoon gemaakt om productie te draaien. Vol scepsis selecteerde ik ongeveer 30 passende profielen uit een serie van 300 en schoot ze dit nieuwe berichtje toe. De responsie was overweldigend, 80% van de aangeschreven vrouwen beantwoordde mijn bericht binnen 3 dagen waarbij zelfs 4 op 10 interesse had in het verder verkennen van de mogelijkheden. Ik zat dus ineens met 12 gewillige dames in mijn inbox waar ik eerder vaak weken achtereen volkomen genegeerd werd. De conclusie is dus onmiskenbaar, de vrouwen op M4M prefereren dus wel degelijk een standaard interesseberichtje, met name eentje die niet door M4M is aangemaakt maar door jezelf.

Deze conclusie laat echter nog wel de mogelijkheid open dat mijn manier van schrijven afschrikkend kan werken. Dit wordt echter weerlegd door het feit dat ik met 7 op 10 vrouwen vervolgens een goede tot zeer goede “verdere communicatie” heb kunnen opbouwen. Ik denk dus zelf dat de verklaring ergens anders gezocht moet worden, namelijk niet aan mijn zijde maar aan de kant van de ontvangende vrouwen. De meeste van hen willen heel graag een betrokken man aan de haak slaan maar niets beangstigd hen meer dan man die deze kwaliteiten al in het eerste contact laat blijken. Een beetje betrokkenheid is goed maar vooral niet te veel. Als je als man laat blijken dat je hun profiel eens goed hebt geanalyseerd dan krijgen zij al de koude rillingen en beelden ze zich een stalker in die straks met hun foto’s een altaar in zijn kelder bouwt. Op dit punt heb ik wel een beetje medelijden met de M4M vrouwen; hoe ontmoet je nou die invoelende en geïnteresseerde man als hij zich in het begin vooral niet zo mag profileren ? Ze willen eigenlijk een player tijdens het eerste contact die zich vervolgens op het juiste moment ontpopt als de ideale “IQ en EQ” man.

Zie daar, nieuwe mannelijk leden van M4M, hoe je het beste het eerste contact kan leggen; maar wat doe ik nu zelf met deze kennis ? Ik schrijf gewoon weer persoonlijke interesseberichten. Ik weet dat dit de slechtst

renderende aanpak is van alle alternatieven, maar ik wil me in het begin niet anders voordoen dan dat ik later zal zijn. Verder ben ik niet op zoek naar vrouwen die snel bang zijn; ook ik heb eisen.

Lees verder!

geplaatst door aeolus



woensdag 17 maart 2010

Het gebeurt

Ken je dat gevoel dat je niet de enige bent? Dat die leuke veelbelovende match niet alleen met jou schrijft maar met nog een hele sliert dates woorden wisselt? Dat de potentiële liefde van je leven informatie over jou verward met die van anderen. Dat je een mail krijgt met antwoorden op vragen die je niet hebt gesteld? Of opeens een vraag krijgt over je zieke oma, maar dat je oma al jaren geleden is overleden…

Het gebeurt. En dat doet steeds een beetje pijn.

Ken je dat gevoel dat na tien seconden al duidelijk is dat de ontmoeting niets gaat opleveren. Dat je direct al weet dat je met deze “aanstaande” niet gelukkig gaat worden. Dat de antwoorden op jouw vragen steeds korter worden. Dat je al minutenlang niet in de ogen van je date hebt kunnen kijken en de vraag bij je bovenkomt welk onwelriekend kruid je eten gisteren mogelijk heeft verrijkt.

Het gebeurt. En dan ga je bedroefd alleen naar huis.

Ken je dat gevoel dat als je de telefoon neerlegt, op de klok kijkt, en je dan afvraagt hoe in hemelsnaam de tijd zo snel vijf uur heeft overgeslagen? Dat je het liefste meteen weer wilt bellen omdat er steeds opnieuw onbeantwoorde vragen opkomen. Dat je oor zo warm nagloeit van de verrassende stem die nog zachtjes echoot tegen je trommelvlies. Dat je nieuwsgierig de website van je provider intypt om te weten wat opwaarderen naar duizend belminuten gaat kosten.

Het gebeurt. En dat tintelt.

Ken je dat gevoel dat je niet kunt wachten op de eerste ontmoeting en al de hele dag met kriebels van de spanning rondloopt omdat je weet dat dit geweldig gaat worden. Dat je als een topdater bent voorbereid op wat komen gaat en niet twijfelt aan de goede afloop. Dat je voor de zekerheid toch maar even je huis aan kant brengt en je bed verschoont want je weet immers maar nooit wat er kan gebeuren. Dat alles wat je hoopte en verwachtte uitkomt en je een fantastische date hebt…. die langer dan een avond duurt.

Het gebeurt. En dat gaat gepaard met fladderende vlindervleugels in delen van je lichaam.

Ken jij ook dat gevoel? Dat daten met verschillende mensen je alle kanten opgooit. Dat je dalen ziet en heel veel toppen. Dat je gevoelsspectrum op alle fronten wordt geraakt omdat je in zo’n korte tijd zoveel leert over andere mensen en nog veel meer over jezelf. Dat gevoel waar geen sessie met een shrink of coach tegenop kan, omdat je er toch nooit de passende woorden voor kunt vinden.

Het gebeurt mij allemaal. En dat is… onbeschrijfelijk!

Lees verder!

geplaatst door Willem



dinsdag 16 maart 2010

Vertrouwd

Toen ik nog getrouwd was, was ik dat vol overgave. Ik nam voor lief dat het tussen ons wat saai was, eentonig. Het kwam niet in me op dat het anders zou kunnen. Het was, zoals het was. De aanwas maakte het sprankelend. Daar genoten we van, dat deelden we.

Nu ik alleen ben en de kinderen part-time heb, kan ik zoeken naar wat ik toen miste… voor sommige getrouwden uit mijn omgeving spreekt dat tot de verbeelding. Zeker nu ik vertel dat ik aan het daten geslagen ben. De ervaring leert dat ik de zoektocht naar een nieuwe geliefde niet altijd even serieus moet nemen. Heb ik dan niet precies wat ik eigenlijk wil: steeds de spanning van een nieuwe verovering? En als je daar dan maar elke keer de optimale omstandigheden bij creëert om het tot een succes te maken… wow toch? Wat een fantasie. Op z’n minst begin ik langzamerhand te denken dat het de stellige fantasie is van heel veel mannen, zo niet een onweerlegbaar streven.

Maar, met wie kan ik de dagelijkse beslommeringen delen, de wasmand, het in- en uitruimen van de vaatwasser en de telefoonrekening en mij daar gewoon lekker bij voelen, op mijn gemakje, vertrouwd?

Lees verder!

geplaatst door Possess



donderdag 11 maart 2010

EEN KLANT

Voor mij staat een vrouw, voor de toonbank, in onze kruidenwinkel. Ze legt een paar producten neer en ik begin ze te scannen. Ik kom net van een crematie, zo begint de mevrouw. Even is er een pauze.

Is het familie, vriend of kennis? vraag ik omdat dat misschien verondersteld wordt. Een vriendin van mij. We kenden elkaar al 52 jaar. Nooit ruzie gehad. Ik kan het nog steeds niet geloven.

In haar ogen zie ik een afwezige blik. Dan vertelt ze verder. 3 Weken geleden kreeg haar man een hartstilstand. Ze heeft hem toen gereanimeerd en alles is toen weer goed gekomen met hem. En nu is ze zelf, een paar weken later, dood aangetroffen in haar auto. Iets met haar hersenen. Ze hadden toch niks meer voor haar kunnen doen.

Achter haar staat nog een klant die ongeduldig op haar voeten staat te wiebelen. Gelukkig komt er een collega aan en ik vraag of zij die klant even wil helpen. Ik voelde dat het verhaal nog niet afgelopen was.

Ze deed al een beetje vreemd toen ik haar aan de telefoon had verleden week, begon ze weer. Blij dat ze verder kon gaan. We moesten het gesprek ook niet te lang maken. Nou dat zei ze anders nooit. Zij woonde in Beverwijk en ik in Duitsland. We kwamen regelmatig bij elkaar op visite. Nadat haar man weer beter was heeft ze haar eigen begrafenis op papier gezet. Ze wilde geen dure kist want dat vond ze zonde van het geld. En bloemen alleen van de familie.

Waarom zo zuinig, dacht ik, zou je dan "als je boven bent" ook moeten betalen? Maar ik zei niks en liet haar verder gaan. Tussendoor probeerde ik haar nog wat op te beuren maar dat ging langs haar heen.

52 jaar lang zijn we vriendinnen geweest en nooit ruzie gehad. Ik kan het nog steeds niet geloven. Verslagen ging ze de deur uit.

Lees verder!

geplaatst door Single-in-the-city



maandag 1 maart 2010

Video bij je profiel? Meteen invoeren!

Twee op de drie mannen en vier van de vijf vrouwen zeggen “Liever niet” bij de poll ‘Plaats een video’ op de ledenpagina. Jammer. Ik heb, vol overtuiging, vóór gestemd.

Tuurlijk begrijp ik de terughoudendheid wel. We zijn allemaal een beetje bang voor het oordeel van de ander. Een oordeel krijg je veel sneller als je jezelf helemaal laat zien en niet kunt verschuilen achter korte of vage profielteksten en ‘geleende’ of gephotoshopte foto’s. Toch zou ik de mensen van match4me adviseren video’s mogelijk te maken. En dat uiteraard niet verplicht stellen, want dan lopen heel veel leden weg...:-)

Waarom? Daar zijn een heleboel redenen voor, maar laat ik twee belangrijke noemen: het versnelt en veraangenaamt het zoekproces. En bovendien past het veel beter bij onze natuurlijke manier van selecteren.

Persoonlijk denk ik dat het een hoop spanning en zenuwen voor de eerste ontmoeting zal voorkomen. Sterker nog, het zal waarschijnlijk een deel van je dates voorkomen. Maar ook onverwachte dates mogelijk maken. Omdat een stem toch wel erg mooi klinkt, het accent lief is en of de persoon in kwestie opeens iets ‘doet’ waar we van smelten.... Dankzij een videoclip krijg je een veel betere indruk van iemand. Er komt opeens zoveel meer van de ander naar voren, daar kan geen tekst of foto tegenop.

Mensen zijn vooral visueel en auditief ingesteld. (Weliswaar speelt bij een ontmoeting geur de belangrijkste rol, maar daar is nog geen digitale techniek voor uitgevonden.) We moeten het dus doen met wat we zien en wat we horen. Dat roept gevoelens op.

Op Match4Me is er sowieso geen geluid en is het visuele heel beperkt: we zien een foto van de ander waarbij we nooit zeker weten of die overeenkomt met de werkelijkheid. De teksten die we lezen interpreteren we in ons hoofd. We oordelen snel of we het favoriete boek kennen, het tv-programma ook leuk vinden en de vakantiebestemming herkennen. En we checken of de hobby’s niet al te groots en meeslepend zijn (“Oh nee, een golfer, ik houd niet van golfen.”)

Kortom, we maken een beeld van de ander dat het beste bij ons past. Of helemaal niet past. En als we al heel lang geen date hebben gehad, stellen we onze eisen bij. (“Misschien is golf toch wel leuk, lekker veel wandelen.”)

Al die gedachtekronkels en mijmeringen zijn niet nodig bij het zien van de video’s. Wat je ziet en hoort, is wat je krijgt. Dat kan je verrassen, zowel positief als negatief, maar zal vooral amuseren. Eindelijk komt er een einde aan het scannen van profielen, zijn er geen verrassingen meer bij de eerste date en wordt het zoeken naar de ware leuk!

Idols en X-factor (zo populair omdat we graag naar ‘optredens’ van anderen kijken) zijn opeens zo februari 2010. Videoprofielen kijken wordt het nieuwe avondje amusement. Ik kan niet wachten.

Lees verder!

geplaatst door Willem



dinsdag 2 maart 2010

Things that make you go mmmm..

Eens in de zoveel tijd onderneem ik dingen die ik normaliter niet zou durven omdat het “out of my league”, gewoon te maf voor woorden, grappig, etc. is. Afgelopen weekend ben ik met een stel lange mensen naar Duitsland geweest om Keulen van dichtbij te zien en samen hebben we ook een speciaal feest bezocht voor speciale mensen namelijk de “Grosse Leute Party”. Ik heb me laten vertellen dat dit nogal leuk is omdat er voornamelijk lange mensen op af komen om te chillen, dansen (voor zover je het dansen kan noemen ;-)), etc. Soms heb ik last van een “try before you die drang”, ik ga dan niet meteen bungjyjumpen of een 30 stedenwandeltocht doen maar ik doe gewoon iets raars (althans iets raars genoeg voor mij).

De Grosse Leute Party was voor mij raar en grappig genoeg voor mijn “try before you die” lijstje. Ik ben in Nederland nog nooit naar een volksfeest geweest omdat ik nogal een aversie heb tegen liedjes waarbij je alleen 2 stapjes hoef te doen om te kunnen dansen. Het leek mij wel aardig om met iemand te dansen die boven mijn schouders uitkomt vooral wanneer ik mijn hakken aan heb ;-). Ik heb me mentaal voorbereid door de rowing man te oefenen op de liedjes “ich bin wie du” en “wir sind die hollanders”, ben op het werk zelfs daarmee “gepest”.

De Grosse Leute Party was een leuk feestje met diverse soorten mensen en allerlei combinaties qua stellen. Al met al heb ik me toch aardig kunnen vermaken maar ben er toch achtergekomen, dat dit niet mijn ding is omdat ik teveel ben blootgesteld aan begin jaren ’80 muziek, Schlagerliedjes, superingewikkelde dansmoves (NOT). Ik ben zelf meer een liefhebber Soul, Jazz, RnB, zelfs hedendaagse Pop/House en vond het ook jammer dat dit niet vaak gedraaid werd. Ik ben zo weer een ervaring rijker en kan deze ervaring weer van mijn lijstje afhalen. Op naar de volgende “try before you die”!

Till next time…….

Lees verder!

geplaatst door Mel22



woensdag 10 maart 2010

Knuffelbeer

Dat schijnt een variabel begrip ze zijn. Bij mij is een knuffel een omhelzing zonder erotische gedachten. Ik knuffel mijn katten, dochters, moeder, vriendinnen. Als er een verjaardag is of het is een januari, kus ik vrienden en vriendinnen, gewoon op de wang. Eventueel drie keer, als ze daar tenminste op ingesteld zijn, anders wordt het zo'n botspartij.

Alle andere vormen van zoenen vallen bij mij onder vrijen, en dat kan heel prettig uit de hand lopen, als de situatie daar om vraagt. Dat lijkt me redelijk duidelijk, maar in datingland schijnt dat niet zo'n eenduidig begrip te zijn.

Ik heb toch wel meegemaakt dat ik hele duidelijke taal had gesproken tegen de aanstaande date, en dat die persoon toch ineens oostindisch doof was als het er op aankwam. Of gewoon doof, of gewoon onbeschoft. Kan ook. Omdat de behoeften en gewoontes op lichamelijk gebied nogal verschillen, ben ik bij voorbaat duidelijk waar voor mij de grens ligt.

Dat is om misverstanden te voorkomen. Maar dat helpt niet altijd. Ik ben er zelf bij, en dat betekent dat ik de grens soms alsnog op een onvriendelijke manier aan moet geven. Jammer. Dat is dan meteen het einde. Letterlijk, niet figuurlijk.

Je kunt je kansen behoorlijk verknoeien als je je zin probeert door te drijven. Kortom, make love, not war.

Lees verder!

geplaatst door EvavanBaar



dinsdag 9 maart 2010

Relativeren is beter

Iedere mens maakt deel uit van het grote geheel en is daarin maar een speldeknopje. Die gedachte houdt ons, beter gezegd, mij, reëel en daardoor bescheiden. Moet ik een man? Of een topcarrière? Welnee. Ik moet helemaal niks. Dus moet ik verkrampt over de schouder van mijn gesprekspartner kijken of daar een leukere gesprekspartner staat? Nog minder. Maar leuk vind ik het evengoed wel, dus als iemand aandacht voor me heeft, probeer ik zo goed mogelijk mijn onverdeelde aandacht te geven. Anderzijds: moet ik me ongrijpbaar of afstandelijk opstellen als afweermechanisme? Ook dat werkt niet. Het werkt wel om te reageren op geboden kansen. Ik doe zo goed mogelijk mijn ding en maak me niet druk. Anders wordt een ambitie een energielek en dat geldt niet slechts op dating gebied. Het geldt eigenlijk op elk gebied.

Mijn laatste ontmoeting was wel sympathiek. Echter de man leek tien jaar ouder dan hij is, dat is al meer dan tien jaar ouder dan ik, en ik kan dankzij een leven zonder drank en sigaretten goed doorgaan voor tien jaar jonger dan ik ben. Wij werden door voorbijgangers dan ook aangekeken door ogen die bijna uit hun kassen rolden van pure... tja wat? Het geheel voelde aan als een wancombinatie. Afgezien van dit kleine minpuntje was het best een leuk gesprek. Maar geen passioneel gesprek. Verder correspondeer en bel ik nu en dan met enkele heel aardige mannen via M4M, laat ik mijn gezicht binnenkort zien op een groepsuitje en is er een afspraak met iemand die wel vriendelijk overkomt gemaakt. Ik ben blij dat ik geen oplichters meer getroffen heb.

Lees verder!

geplaatst door Ilse



woensdag 10 maart 2010

Beeldende kunst

De eerste keer dat je elkaar ontmoet, is vaak spannend, zenuwachtig, raar en onzeker. Afhankelijk van de voorgaande uren, dagen, weken of maanden mailen, bellen, chatten en skypen, is er een bepaalde verwachting ontstaan. Een beeld van de ander dat bijna per definitie van voetstuk verandert. De ontmoeting wordt sowieso anders. In mijn ervaring is dat niet per se slechter. Anders kan ook beter, intensiever, vrolijker en verrassender zijn.

Van de ontmoeting met Nancy had ik weinig beelden. In de week dat we elkaar ‘kenden’, hadden we korte e-mails uitgewisseld en één keer gebeld. Ik vond dat telefoongesprek moeizaam gaan. Er vielen ongemakkelijke stiltes, het was zoeken naar woorden, het voelde wat star.

We spraken af. Op 3 maart. In een beeldentuin.

Ze was op het eerste oog mooier en leuker dan de foto’s vertelden. We kochten entreekaartjes, ontdeden ons van jassen en tassen en liepen langzaam richting het eerste beeld. Spontaan begon ze te vertellen wat ze in het marmer zag, welk idee de kunstenaar erbij had gehad, van welk materiaal het was gemaakt. Haar passie voor beelden sprak uit elke woord dat haar lippen verliet en dat niet alleen, haar ogen straalden en fonkelden. ‘Wist je dat elk stuk marmer van binnen een kunstwerk bevat? Een goede kunstenaar weet dat eruit te halen.’

We liepen van beeld naar kunstwerk en overal wist ze met enthousiasme veel over te zeggen. Hier waren goede beeldhouwers aan het werk geweest, dat was duidelijk. De kennis die ik zelf heb over beeldende kunst kon ik makkelijk in mijn achterzak houden. Als ik het al zou willen, imponeren zou ik haar in geen geval. Omgekeerd slaagde zij daar heel goed in. Ik begon me steeds prettiger te voelen bij deze spraakwaterval van kunstkennis.

Na anderhalf uur beeldende uitleg was het tijd voor koffie. Met onze handen om de warme mok keken we elkaar aan. Haar steenblauwe ogen getuigden van een prettig samenzijn. Verwachtingsvol wachtte ik op wat komen zou. Misschien meer over beelden, kunst of haar passies?

Het bleef stil. En dat voelde een klein beetje ongemakkelijk.

Geen probleem, ik praat wel als de stilte dat vraagt. Dus ik begon over mijn stembusgang van die dag. Over beeldvorming in de politiek en hoe politici kunstenaars van het woord zijn. Ik vertelde over mijn eerste ervaringen in musea en het enthousiasme dat ik krijg van onverwachte beelden uit mijn camera.

Nancy luisterde. Was met volle aandacht bij me. Zat statig tegenover me, zei niets, stelde geen enkele vraag. Na mijn gloedvolle relaas, in bijna dezelfde flow als haar exposé over de beelden die we bewonderden, wachtte ik op haar reactie. Ze staarde me onbeweeglijk aan. Even werd ik bang van de keiharde stilte, totdat ze haar lippen een beetje opende en haar woorden als een splitstuk bij me binnendrongen: ‘Wil jij de kunstenaar van mijn marmer zijn?’

Lees verder!

geplaatst door Willem



zondag 14 maart 2010

Single.

Tja, single betekent dat je zonder partner leeft.

Dat betekent dat je op jezelf bent aangewezen.

Dat is iedereen, ook als je wel een partner hebt, je bent bij elkaar in voor en tegenspoed, maar als het er op aan komt, is een mens met zichzelf alleen als er echt iets heel ingrijpends aan de hand is. Als je dan iemand naast je hebt, die probeert je tegemoet te komen, voor zover dat gaat, is dat heel kostbaar.

Maar je eerste maatje, ben je zelf.

Die relatie moet eerst goed zijn, anders wordt het dubbele ellende met zijn tweeën.

Dat merk je al, als je te maken hebt met iemand die heel verbeten vertelt dat hij of zij niet geclaimd wil worden. Of met iemand die denkt dat je voortaan alles samen zult doen. Dat is weer het andere uiterste, hoewel dat geloof ik minder voorkomt.

Als je goed vrienden bent met jezelf, ben je niet (meer) krampachtig, je hebt een gulden middenweg gevonden die voor jou goed werkt. Hopelijk is dat ook voor een aanstaande partner zo, dan kun je samen jezelf zijn. Dat is het toppunt van partnerschap.

Zolang je je gevoel van geluk en welbevinden nog projecteert op een ander, ben je niet aan de volgende stap toe. Het is een waarheid als een koe, ik ben ook niet de eerste die hier iets over zegt, en ik zal ook niet de laatste zijn, denk ik. Maar daarmee blijft het nog wel waar.

Heb jezelf lief, dat is een hele leuke opdracht, daar kun je wat mee.

Zeker als je alleen bent. Verwen jezelf, haal het beste uit jezelf, ga een spannende relatie aan met jezelf.

Als die partner dan komt is het leuk meegenomen, maar het hoeft niet perse, want je bent compleet, dat is een heel prettig gevoel. Ga je gang, je hebt alleen jezelf maar nodig, dat moet lukken

Toch?

Lees verder!

geplaatst door EvavanBaar



dinsdag 2 maart 2010

Heb ik wat geleerd van mijn eerste date-ervaringen?

Ik denk het wel. Het loont om van te voren informatie in te winnen over de man in kwestie. Ik heb dat voorheen niet gedaan en kreeg prompt de creeps over me heen: een man die net iets te opdringerig probeert een produkt aan mij te slijten, een man die zich met andermans leven en foto's profileert en een man die niet eens komt opdagen. Dat wil ik niet meer voor mezelf, noch voor een ander.

Dus ik deel mijn belevenissen in de chat. Ik ben wel voorzichtiger geworden en ga niet zomaar op indrukken uit een profiel af. Dat betekent dat ik ook kan ingaan op de uitnodiging van een man die mij op 't eerste gezicht misschien niet meteen trekt. Ik kan er op grond van deze ervaringen objectiever in staan en schiet iemand niet ongezien reeds af. En gelukkig zijn er leuke ervaringen: de chat is prettig, maar ook heb ik een gesprekspartner gevonden, een man met vergelijkbare achtergrond. Dat is fijn. Wie weet...

Een tweede les komt uit mijn kinderen. Mijn kinderen zitten er bovenop: ze willen precies weten wat ik doe op de digitale snelweg, maar dat betekent dat ik de grenzen strakker moet stellen.

Een derde les komt rechtstreeks uit het lichaam. De geest beredeneert dingen nog, het lichaam vertelt eerlijk of het een bepaalde persoon als vriend afwijst dan wel aanneemt. In het eerste geval komt het regelrecht in opstand.

Maar goed, profieltekst wat ingekort en ik ga het nog eens proberen. De man die ik deze week ga zien, is klein van gestalte, blijkt uit de beschrijving, doch er spreekt iets dat pittig en intellectueel is qua mentaliteit. Dat triggert mij wel, al kijk ik gezien eerdere ervaringen wel met enige distantie;))))

Lees verder!

geplaatst door Ilse



zondag 14 maart 2010

Feest!

Een uitnodiging voor een feest in mijn mailbox. Collega S. wilde haar zoveelste kroonjaar met een enorme hoeveelheid gasten vieren. Met frisse tegenzin trok ik maar weer eens mijn fladderende zalmkleurige zijden rok aan. Geen gezeur…gewoon ondergaan! Een feest is een kansje om de zo gewenste man in het echte leven tegen te komen.

Glanzende lippen, smokey eyes, decent geurend en met rechte rug…. zo stapte ik het afgehuurde cafe binnen. Ik koos net als de overige gasten voor de veilige weg en voegde me bij een grote groep collega’s. Dezelfde club collega’s die de afgelopen maanden iedere maandag verwachtingsvol mijn duizelingwekkende date verhalen aangehoord hebben.

Toen de meeste gasten gearriveerd waren, sprong de jarige kwiek op een stoel om het buffet te openen. Ze duidde wie waar stond: links familie, rechts collega’s (waaronder ondergetekende), vooraan oud collega’s en achterin de vrienden. Jarige S. sprak de hoop uit dat de gasten zich zouden mixen.

Nou dat deed niemand. We bleven lekker staan waar we al stonden.

Totdat de mooiste man uit het gezelschap ‘familie’ de stoute schoenen aantrok en zijn stoel naast de mijne zette. We startten onwennig en geforceerd een beleefd gesprek. Maar al snel verliep de conversatie soepel, sprankelend en vrolijk. Ik zag vanuit mijn ooghoeken verschillende collega’s nieuwsgierig onze kant uitkijken. Zou collegaatje P. ein-de-lijk haar slag slaan?

Na een uur moest het gebruikelijke verjaarslied gezongen worden en verliet ik de mooie, vriendelijke man. Vrijwel onmiddellijk stormden een paar collega’s naar mij toe. En? Had ik een date in het echte leven?

Nee helaas, lieve meelevers, ik heb een onderhoudend gesprek gevoerd met een homo. Een wijze man, die me van harte een date loos leven aanraadde om eerst maar eens van mezelf te leren houden.

Hoe nu verder?

Minder daten……dan maar?

Lees verder!

geplaatst door Flo



vrijdag 5 maart 2010

Weerbaar

Omdat ik wel eens wilde weten wat er verbeterd was op het gebied van pesten op school, zocht ik een site op, waar weerbaarheid aan de orde kwam.

En dat was een eyeopener.

Pesten, ja maar ook opkomen voor jezelf, zelfvertrouwen.

Goed in je vel zitten, coaching, training advies.

Op het werk, privé, voor jonge mensen oudere mensen kinderen, voor iedereen.

Wat is dat toch een heidens karwei, om het goede midden te vinden voor jezelf.

Tussen teveel of te weinig aan een ander denken.

Tussen jezelf zijn, en ook de ander de ruimte geven.

Je vrijheid, en daarmee een ander niet in de weg lopen.

Je mening zeggen maar niet en koste van de ander.

Zelf vertrouwen, en geen zelfoverschatting.

Goed in je vel zitten, in alle opzichten.

<br />

Er wordt heel wat aan verdiend.

En als het helpt is het goud waard.

<br />

In het programma de rode kamer zie je per keer twee mensen.

Ze hebben een groot probleem hebben of een fobie die voor een ander niet te begrijpen is.

Iets wat voor veel andere mensen helemaal geen probleem is.

Maar wel voor degene die er zit.

Ze worden geconfronteerd met hun angst.

Ze maken mee hoe ze die angst in de ogen zien.

Ze maken mee hoe het voelt als je dat een keer hebt gedaan.

Dat is een keerpunt. Je hoort nooit hoe het verder is gegaan.

En het lijkt onwaarschijnlijk dat mensen een heel groot probleem even in een kwartiertje op kunnen lossen. Dat is geloof ik ook niet het idee wat er achter zit.

Maar meemaken hoe je jezelf kunt overwinnen, hoe dat voelt, dat is de kern van de zaak.

<br />

Wie zichzelf overwint is sterker dan wie een stad inneemt.

Een waar woord.

Lees verder!

geplaatst door EvavanBaar



zondag 7 maart 2010

Klootzak?

Hij stond zonder foto op de site en mailde me. Aanvankelijk over zijn belangstelling voor mij, maar al snel zoals gebruikelijk over `huis tuin en keukendingen': zijn dochters, mijn zoon, zijn werk, het mijne, zijn date schaamte, mijn date overmoedigheid.

Op een avond introduceerde hij me met MSN. Nooit eerder aan gedacht, dus niet eerder gedaan. Het installeren bleek een fluitje van een cent. Met zijn stap-voor-stap instructies had ik deze keer zoon T. helemaal niet nodig.

De site was overbodig geworden. Onze communicatie verliep nadien voornamelijk via MSN en SMS. We probeerden beiden enige inhoud aan de interactie te geven. En dat lukte. Wel noemde hij me `trut' en ik hem `klootzak'. Maar dat was liefdevol bedoeld.

We fantaseerden ons een eerste ontmoeting in New York.

Maar, allebei beide benen nog enigszins op de grond, besloten we uiteindelijk toch maar in een hotel in H. een weekend door te brengen. Hij boekte en ik pakte een te grote koffer in. `je gaat maar 1 nacht weg' zei kritische zoon T.

Ik wil graag alleen slapen had ik van te voren gemeld.

Zowel hij als ik hadden daarom de beschikking over een suite voor meer dan 4 personen.

In de lobby van het hotel praatten en lachten we urenlang. Zo vertelde hij onder meer helemaal geen last te hebben van scheidingsnaweeën.

Om 23.00 uur lagen we op `mijn' enorme kingsize bed nog wat informatie uit te wisselen. Daarna vertrok hij volgens afspraak naar zijn hotelkamer.

De volgende dag ontbijt, lopen door omgeving, koffie etc. Ik werd samen met mijn koffer op de afgesproken tijd thuis afgeleverd.

Jazeker! We zouden elkaar zo snel mogelijk weer ontmoeten.

Pogingen daartoe zijn wel ondernomen. Maar strandden toen hij me opeens via msn vertelde volledig met zichzelf en zijn scheiding overhoop te liggen.

Bedremmeld vroeg hij of ik hem nu echt een klootzak vond.

Nee, natuurlijk niet. Alle begrip van deze door de wol geverfde gescheiden vrouw.

Dwars door je verdriet heen en er breken betere tijden aan.

Heus.

Lees verder!

geplaatst door Flo



woensdag 10 maart 2010

Tweede date met David

Na ruim een halfjaar had Marjelle eindelijk weer eens een tweede date met dezelfde man. Het was zeker geen liefde op het eerste gezicht, maar David was me niet tegengevallen. We hadden die eerste avond in de kroeg prettige gesprekken, David wist wat hij wilde, had zijn leven op orde en schroomde niet om zijn mening te geven. Marjelle was op zijn minst nieuwsgierig geworden naar deze man. Bovendien had ze zo langzamerhand wel geleerd dat dates niet al te makkelijk afgeschreven mochten worden. Daten is immers een onnatuurlijke situatie, een snelkookpan, waarin niet iedereen zich op zijn gemak voelt.

We besloten de tweede date te gaan fietsen. Andere omgeving, ander tijdstip, samen iets dóen. Ruim twee weken na de eerste avond in de kroeg troffen we elkaar weer op een mooie zaterdag op een winderig treinstation. Hij kwam me tegemoet lopen, fiets aan de hand. Ik hoopte dat ik iets zou voelen, maar dat was niet zo. Wat me wel opviel was dat zijn gulp half open stond. Ik probeerde me op zijn gezicht te concentreren, maar mijn ogen hadden steeds de neiging om af te dwalen naar beneden.

Vlakbij het station was een café waar we ons bij een kop koffie over de route bogen. Tussendoor vielen de nodige stiltes. Echt onprettig vond ik ze niet. Maar het viel me wél op dat gesprekken snel dood sloegen omdat hij nauwelijks in ging op wat ik vertelde. Op de fiets bleef de conversatie beter op gang, alleen al omdat je bezig bent met de omgeving, routebordjes en andere verkeersdeelnemers. En verder liet ik David de onderwerpen aansnijden, waardoor gesprekken langer duurden. Ik vond het allemaal niet onprettig. We leken wel een stel dat al jaren samen was. Dat dachten de mensen die we onderweg tegenkwamen vast ook. Misschien vond ik dat nog wel het prettigst. Dat andere mensen dachten dat ik onderdeel van een stel was. Dat ik een beetje de illusie kon hebben dat ik onderdeel van een stel was.

Weer alleen in de trein terug drong de onvermijdelijke waarheid zich aan me op. Marjelle voelde niets voor David. Ze vond hem hooguit redelijk aangenaam gezelschap. Bovendien sloeg de twijfel toe. De laatste maanden had het idee post gevat dat ik dates te makkelijk afschreef. Dat ik de mannen die ik ontmoette niet altijd een eerlijke kans gaf. Maar was dat wel zo? Wilde Marjelle misschien zó graag een relatie dat de wens de vader van de gedachte werd?

Lees verder!

geplaatst door Marjelle



dinsdag 9 maart 2010

Magere ontbijtcrackers

Er worden af en toe van die fantastische date-ervaringen beschreven met alles erop en eraan en dan spreekt er ook nog een beetje achteloosheid uit: het was great, maar ach… het was maar een date!

Ik ben al blij dat ik beken dat ik… een beetje wil rommelen met het idee dat… het misschien mogelijk is dat ik in de tweede helft van mijn leven nog in de herkansing kan. En dan het liefst meteen in de vorm van een stevige verkering. Die flitsende verhalen brengen me wel een beetje in verwarring. Is ‘verkering willen’ nog wel van deze tijd?

Gisteren zag ik in de supermarkt een jonge vrouw lopen. Helemaal tiptop verzorgd, al bellend zocht ze de ontbijtcrackers, weet ik veel, en waar had ze het over? Luid en duidelijk: mannen! Niet één man, nee mannen! ‘Ja, dat zijn van die mannen, die denken dat ze….’ Verder heb ik het niet gehoord. Maar die blik erbij en dat loopje en die houding…

Oké… en daar wil ik dus ook naar toe werken??? Onweerstaanbaar kunnen schiften en keuren en op het moment dat ik dat wil: verslinden…Te beginnen bij de magere ontbijtcrackers voor de komende drie jaar. Tot die tijd wacht ik nog even met leven... of ik ga iets minder onweerstaanbaar een beetje gezelligheid niet uit de weg.

Lees verder!

geplaatst door Possess



Vorige berichten

Archieven

Volg ons op Twitter

Over match4me - Privacy - Algemene voorwaarden - Veelgestelde vragen - Contact
Thuiswinkel Keurmerk Veilig Daten

Mobiele site
Android app on Google Play iPhone app on iTunes
© Match4me.nl