Home
Dating voor hoger opgeleide singles
Home Facts & figures Succesverhalen Hoe werkt het?
vrijdag 30 april 2010

De rollercoaster dendert verder

30 april
]Achterdocht

Iemand, liefde voordeel van de twijfel
En kans gunnen
Achterdocht begraven, vertrouwen gunnen
Geloof woorden ditmaal boven twijfel

30 april
Beetje brak

Moeheid heet tegenwoordig beetje brak
Aloud gevoel, ook na grote gebeurtenis
Nieuw elan als modieuze belevenis
Ook ik voelde mij ooit een wrak

Ik merk somehow dat ik deze man mis. En bedenk me dat ik hem te snel, te makkelijk heb afgeschreven. Hij heeft een leuk gezicht zo van schuin opzij, gebruikt intense en soms prachtige woorden hetgeen bij mij altijd enorm werkt, heeft beetje dezelfde achtergrond als ik en ook dat valt niet te onderschatten. De man geeft me een wonderbaarlijk gevoel van thuiskomen, verwantschap en nog veel meer. Is er dan toch een beginnende liefde? Het is een bijzonder gevoel. Het houden van blijft lokken en ik hoop dat ik de kans krijg om dit onvoorwaardelijk en zonder reserves te mogen doen. Ik hoop dat het gevoel echt is. Had ik maar bloemrijker woorden om recht te doen aan het gevoel. Achterdocht is tot op zekere hoogte goed als beschermingsmechanisme, maar het kan zich ook tegen je keren, wanneer het iets nieuws onmogelijk maakt. Dus ik kijk de laatste dagen toch weer op M4M of hij er is, blogt, of elders enig teken van leven heeft gegeven. Gisteravond zie ik een passioneel betoog gericht tot een vrouw, dat heel goed een antwoord op een eerder blog van mij zou kunnen zijn... of matig ik mij nu iets aan dat er niet is. Hoe dan ook, het roept een enorme emotie bij me op en dat overkomt me niet zomaar. Ik durf het niet zomaar te zeggen en speculeer er toch op, weliswaar in de wetenschap dat deze tekst zonder namen ook voor iemand anders bedoeld KAN zijn. De gedachte dat ik me nu onsterfelijk belachelijk maak, is een onbehaaglijke. En een zielige, vooral ook. Of dat hij geen belangstelling meer heeft. Maar: als de woorden tot mij gericht zijn, getuigen ze van veel inzicht in en begrip voor wat in mij omgaat. Dat geeft me dan weer een heel goed gevoel.

Alweer zie ik hoe ik mij in een wellicht te groot avontuur begaf toen ik mij op een datingsite inschreef en een spreekwoordelijke rollercoaster van ontmoetingen en emoties instapte. Het is niet 'leuk', zelfs niet 'spannend', het is een ontdekkingsreis de wildernis in, soms tot in het holst van de nacht. Met mijn rust is het echt gedaan en het tijdelijk uitschrijven helpt onvoldoende. Maar wie weet dat er ditmaal echt iets moois gebeurt voor mij. Dus nog even de deur open houden.

Onderwijl denk ik terug aan hoe zeventien jaar huwelijk mijn leven veranderde. Een nieuw geloof, vrienden verloren doch ook gevonden, veel tijd besteed aan een rommelige en zieke man, nu vaak op mezelf en op zoek geweest naar rust en nieuwe invulling. Ik probeer eerlijk maar ook vanuit mildheid terug te denken aan wat ikzelf fout gedaan heb naar de ex toe. Mijn zonen zijn mijn prioriteit. Al die jaren lieten ook een zekere vermoeidheid achter en ik ben bezig geleidelijk die punten te herstellen waar ik niet goed voor mezelf zorgde. En dat lukt langzamerhand, ik denk dat ik twee jaar na mijn scheiding bijna weer bij mezelf terug ben. Huis opgeknapt, kledingkast opnieuw gevuld, lichamelijk gepimpt. Meer tijd voor nieuw sociaal leven. En: wie weet een nieuwe relatie. Je mist een bepaald stuk in je leven als je relatie wegvalt. Dit zijn wat algemeenheden even los van deze ene man. Maar: hij hoort toch bij het algehele gevoel van hoop dat ik heb voor mijn leven. Ik wil dat althans. De verwarring en het zoeken naar een nieuw gezicht na het beëindigen van het vorige is langzamerhand weg, ik heb me online in die periode vermaakt op een vriendschapssite en nieuwe contacten gevonden langs die weg en wil nu een definitieve boost geven aan mijn kunstloopbaan. Weer oppakken waar ik met enkele dingen heel even tijdelijk gestopt was. En: met voldoening denken aan dat wat ik bereikt heb. Twee gezonde kinderen die hoog terechtgekomen zijn op school, leuke vrienden hebben, eerste successen met mijn kunst en handel. En duik nu het Koninginnendaggedruis in.

Ilse 30042010

Lees verder!

geplaatst door Ilse - 2 reacties



vrijdag 30 april 2010

Zoenen met een roze schaap; a slip of the tongue

Ieder dier heeft z'n eigen aaibaarheidsfaktor, net als mensen. Het ene dier is het andere niet. Het is niet mijn bedoeling om hier de dierenliefde te promoten. Ik wil slechts een vergelijking trekken tussen mens en dier. Diegenen die hoopten hier referenties over dit item te vinden, wil ik echter niet teleurstellen. Ik kan ze zonder aarzelen doorverwijzen naar de werken van Wolkers (hield van het meest veelzijdige stukje vlees en nam ze ahum ,sorry, ...ging ermee op stok), Marquis de Sade ( was gek op eend, laat ik het netjes houden en zeggen dat het hier de contrepètrie van 'vereende krachten', betreft, dwz hetzelfde maar dan anders, nl door het verwisselen van enkele klanken tussen de twee woorden) of een degelijk geschiedenisboek over de welgevallen van het Franse leger in de middeleeuwen, die nooit zonder hun kudde geiten ten strijde trokken. Misschien komt daar het gezegde je leert pas echt vloeken als je geiten hebt vandaan? Want vloeken kunnen ze goed hier in Frankrijk!

Sommige mensen lijken in hun gedrag gewoon op bepaalde dieren, de Nederlandse taal staat niet voor niks bol van allerlei uitdrukkingen, spreekwoorden en gezegdes waarin dieren de hoofdrol spelen. Bijvoorbeeld : 'beter één vogel in de hand dan tien in de lucht' of 'Het is bij de konijnen af!' ( in de volksmond ook wel eens, wie wil .......als een konijn, moet ook eten als een konijn), weer eens wat anders dan 'worteltjes zijn goed voor je ogen'! Voor de duidelijkheid, het heeft geen zin om nu meteen bergen rauwkost in te slaan, want geen van beide uitspraken heeft een wetenschappelijke onderlegging. Het is een 'volks-geloof'. Zo zijn er vele, zogenaamd waargebeurde verhalen waarin dieren de hoofdrol spelen, in passieve of actieve zin. Wie kent er niet het verhaal van 'de platte cavia en de tapijtlegger'? We noemen dit 'broodje aap' verhalen of om even uit de dierensfeer te stappen 'an urban legend'. In Nederland noemen we "an urban legend' een broodje aap, omdat er wel eens wilde verhalen de ronde hebben gedaan over de herkomst van het hamburgervlees bij bepaalde voedselketens. Evenals menige Shoarma-tent failliet is gegaan omdat ze verdacht werden van het verwerken van lichaamseigen vloeistoffen in hun gerechten. Broodje aap verhalen zijn "kippevel" verhalen, waarvan het waarheidsgehalte niet te achterhalen is.

Hoe dan ook dieren hebben en verdienen hun eigen plaats in de Nederlandse taal en literatuur. Een van de grappigste gedichten in onze volkstaal is het gedicht 'Ik moest een schaap een tongzoen geven' van Hans Dorrestijn. Ik heb dit gedicht vaak herlezen om herinneringen aan (toen kersverse exen) voor eens en altijd uit m'n gedachten te bannen. Getver een schaap zoenen dat lijkt me pas echt onsmakelijk! Ik zie me daar al neus aan neus staan met zo'n beest, die grote kaak en die egale rij scherpe grijzige tandjes. Die mond die je met een krik open zou moeten breken en dan alleen maar een groen uitgeslagen trillende slappe tong laat zien als het beest begint te blaten. En waar pak je zo'n beest trouwens vast?? Je handen zakken weg in meters vettig aanvoelende wol, voordat je bij een loch, niet meegevend lijf op stramme korte pootjes terecht komt. Dan dat hoofd maar vastpakken tijdens het zoenen? Waar dan? Bij z'n kraakbenerige harige harde oren? Te daadkrachtig voor een lekkere zoen en absoluut niet teder, heeft meer iets van 'de koe bij de horens vatten'! Nee, Hans Dorrestijn heeft echt de spijker op z'n kop geslagen toen hij 'het schaap' koos voor z'n gedicht. Weerzinwekkender kan toch niet? Ik heb geprobeerd het me voor te stellen (echt waar!!)en kwam hooguit op de gedachte van een lama (hold your horses ladies, we zijn het met elkaar eens ...ik heb het hier over het spugende beest met de blauwe tong en niet over Ruben Nicolai).

Maar toen ik van de week in Nederland op een kinderboederij rondliep met een 7-jarig Frans jongentje, werd dit beeld voorgoed om zeep geholpen. Hij kwam stralend naar me toe en zei:' Eileen, kom eens kijken ze hebben hier een schaap dat eruitziet als een suikerspin!!' We zijn het beest daarna, samen, hand in hand ,gaan bekijken en ik moet toegeven dat het kind een geweldig rake opmerking had gemaakt.!Nou daar was ik mooi klaar mee. Pleite vieze, uit z'n bek stikkende bok met gele ogen om een potientieel toekomstige ex ( = zeer optimistische benaming voor een eventuele vriend) mee te bezweren. In plaats daarvan zag ik een geweldige roze wolk, een lonkende grote suikerspin op pootjes! Wie zou daar nu niet in willen happen? Het beest zag eruit om op te vreten!" Kom maar hier, lekker dier!" Al m'n weerstand zakte ineens in m'n schoenen. Ik zat al sinds een week in een huisje met m'n kids en een Frans gezin en liep 24 uur per dag te moederen en me groot te houden, op zoek naar een woning en een baan om vervolgens naar het zwembad en de speeltuin te gaan en sjeesde tussen de bedrijven door van Frankrijk naar Nederland en andersom om kind één en kind twee op te halen... etc. etc. !!! Maar nu keek dit schaap me zo lief en meedelevend aan. Ach lief dier, arm schaap, ....ik voelde m'n ogen brandden. Waarom zag deze pluizebal er dan ook opeens zo toegankelijk en uiterst loveable uit!! Daar was ik niet op berekend!!! Nee, niet dit,.. niet nu, vooral geen medeleven in mijn ontij... !!!Shit!!! Nou,... toch maar even knuffelen dan? Kun je dat wel maken ..., bij Landal, opeens door je knieeen zakken en je armen om een schaap heenslaan? Ik wel....op dat moment!
Zo werd Dorrestijns schaap plotseling van z'n voetstuk gestoten. In mijn fantasie ontstond er een aangename versmelting van de twee beelden, met de volgende kernwoorden; een schaap, een roze wolk, kroelen, een lief dier, zoenen, en een suikerspin. Het nieuwe erotiserende idiaalbeeld; geen Leda en de zwaan, maar schaap kleef-aan. Misschien was dat gedicht van Hans achteraf helemaal niet cynisch en zwartgallig bedoeld, dacht ik, terwijl ik mijn grip verstevigde en het beest z'n kop op m'n schouder vleide! Misschien had Dorrestijn met het volgende gewoon gelijk: 'Wie eenmaal neemt een schaap te grazen, die wil nooit iets anders meer.'! Daar zat ik dan, geknield, overrompeld, getroffen op een kinderboerderij , maar er was hier zichtbaar weinig ruimte voor al te impulsief gedrag!! Na snelle beraadslaging kwam ik terug naar de realiteit en voelde ik eerlijk gezegd toch meer voor de suikerspin of de roze wolk dan voor dit oh zo lieve dier. God zij dank behoudt het schaap voor mij daardoor zijn zeer noodzakelijke functie als exen-bezweerder. Mijn eeuwige dank daarvoor beste Hans! Ik weet niet hoe het Dorrestijn vergaan is na zijn 'beestachtige' ervaring, maar ik vrees het ergste! Ze zeggen niet voor niets bezint voor ge begint want als er één schaap over de dam is dan volgen er meer en gedane schapen nemen geen keer!

PS. Voor het schrijven van dit blog is geen enkele proefdier gebruikt.
PPS-. Alle dierenliefhebbers wil ik graag geruststellen en vertellen dat Wolkers nadien tot inkeer is gekomen en een prachtig programma over de natuur in z'n achtertuin heeft gemaakt, en lange jaren met een vrouw samen heeft geleefd die het 'kippengebruik' overbodig maakte.
-Marquis de Sade heeft voor z'n daden geboet en hier in de Alpen in 'Chateau de Miolans' gevangen gezeten.
-Wat de Fransen betreft, ze vloeken nog steeds, maar enige correlatie met geiten is ver te zoeken.
-En wat mezelf betreft, ach....ik snaai zo nu en dan een levensechte baby-zeehondenknuffel bij m'n kids weg, maar daar steekt echt geen enkel kwaad achter!

Lees verder!

geplaatst door Eileen - 2 reacties



vrijdag 30 april 2010

Ketting blog STOM 3

Stom? Vind ik vooral mijzelf.

Ik kan me hierin overtreffen. Stommer dan stom zijn.

Een tijd geleden had ik contact met een man die ik leuk vond. We ontwikkelden via mail, telefoon en sms een soort haat liefde relatie zonder elkaar ooit ontmoet te hebben. Creatieve mailcontacten daar ging het om. hij stuurde allerlei absurde rijmpjes en quizzen, ik ging daarover heen met fake uitnodigingen van relatieconsulenten en felle ironische reacties op zijn excentrieke gedachten. Alles was OK zolang het de burgerlijkheid maar niet benaderde.

Dit ging een hele tijd goed. Zo goed dat er uiteindelijk na een half jaar (!) een ‘echte’ afspraak gepland kon worden. Dat plannen nam enige tijd in beslag. Wij vonden beiden dat de ontmoeting speels en intuïtief moest verlopen.
Na een flitsende maildiscussie van opnieuw 2 maanden waren we eruit. Een spannende locatie, de datum geprikt, tijdstippen overlegt. De langverwachte ontmoeting kon gaan plaatsvinden.

Terwijl ik al half half bezig was met voorzichtige voorbereidingen als ‘wat trek ik aan?’ zette ik ook mijn contacten met een aantal andere mannen voort.
In die tijd waren ’t er dankzij mijn eigen impulsiviteit zoveel dat ik er bijna dagtaak aan had om alle heren naar behoren te beantwoorden.
Snel en efficiënt werken was geboden.
Met sommige mededaters sprak ik openhartig over het fenomeen. Eén van hen informeerde destijds belangstellend naar mijn meest recente ervaringen. Ik mailde hem openhartig over m’n belevenissen, typte bij ‘aan…..’ zijn eerste letter en drukte op verzenden. Om vervolgens snel door te gaan met de overige mailcorrespondentie.

Niet lang daarna ontving ik een venijnig bericht van de leuke man: ‘er passen maar 10 auto’s in je straat!’. Ik had in haast per ongeluk de mail met ontboezemingen aan hem verzonden.

Hij zag af van de intuïtieve ontmoeting.

Ontgoocheld staarde ik voor me uit.
Wat ontzettend STOM.
Van mij.

Maar toch ook wel van hem.

Want is wedden op meerdere paarden niet inherent aan daten?

Principessa
n.b. geeft stok door aan BACH

Lees verder!

geplaatst door Flo - 4 reacties



vrijdag 30 april 2010

Bij homo's gaat het anders(?)

Welke man fantaseert niet over het bed delen met twee vrouwen tegelijk? Ik in ieder geval wel. Maar het blijft bij fantaseren, want realistisch gezien, als een van beide mijn vriendin zou zijn, dan zou ik me toch een beetje schamen om voor haar ogen een andere vrouw te bevredigen. En als mijn vriendin het allemaal ook leuk zou vinden zou ik me afvragen of ze geen onderdrukte(?) lesbische verlangens koestert. Kortom, het zal er waarschijnlijk nooit van komen. Hetzelfde met bestialiteiten; best geil hoor zo'n schaap, maar als je er eentje naakt voor je ziet staan denk je toch: "He, had jij je niet even kunnen wassen?"

Mijn oudste en beste vriend Thomas vertelde mij op zijn 24ste dat hij homo was. Zijn ouders, een boerenechtpaar, vertelde hij het door een briefje op de keukentafel achter te laten. In het dorp waar hij woonde, was homoseksualiteit kort gezegd nogal 'onhandig'. Ik daarentegen woonde in Amsterdam, destijds nog gay-capital of the world. Tolerant en onversaagd als ik was, zei ik dat ik hem wel eens wilde vergezellen naar een homobar in de Amsterdamse Reguliersdwarsstraat. Al op de eerste avond daar, zat Thomas te zoenen met een oudere man. Ik voelde me de hele avond toch wat ongemakkelijk en liep zodoende wat te dolen, zodat ik in ieder geval niet makkelijk aan te spreken was. Ik kwam wel een vriend tegen: "He, wat doe jij hier?". "Eh...", antwoordde ik. Ach het was het offer waard, Thomas leven begon daar zo'n beetje. En flink, want Thomas was een mooie jongen. Na een korte maar ongetwijfeld wilde tijd, kreeg Thomas een vriend, Ben. Ben was een schattige, soms stotterende jongen. Sympathiek, grappig en lief. Ben had nogal wat moeten investeren in Thomas, eer deze hem leuk genoeg vond. Uiteindelijk gingen ze samenwonen in een gehucht in noord Nederland. Zo nu en dan bezochten ze Amsterdam en dan bleven ze overnachten. Meestal niet bij mij, maar bij een vriend uit de 'scene'. Logisch, want die vriend had wat meer te zoeken in de Reguliersdwars dan ik, was mijn verklaring.

Rond kerst hadden we een samenzijn met een groep vrienden en Thomas en Ben waren van de partij. Deze keer bleven ze wel bij mij slapen. Nadat het groepsgebeuren was afgelopen vertelde Thomas mij dat hij nog wel even de stad in wilde. Ben was ziekig en zou niet meegaan. Ik wilde wel mee, ook al zouden we naar een homobar toe gaan. Trouwens, er zijn vrouwen in homobars, die het daar heerlijk vinden eens niet lastiggevallen te worden door hitsige hetero's. Daardoor zijn er weer hitsige hetero's die heimelijk in homobars juist op zoek gaan naar dit soort vrouwen. Ik zeg niet dat ik hierom met Thomas mee ging hoor. Overigens, de geïnteresseerde mannelijke blikken die je krijgt toegeworpen bij binnenkomst in zo'n tent, geven toch wel een ego-boost.

Eenmaal in Montmartre vertelde Thomas mij dat hij daar zo graag heen had gewild omdat hij wist dat Jeffrey daar ook zou zijn. Jeffrey? "Ja, dat is een gezamenlijke vriend van mij en Ben. Hij is vaak bij ons thuis geweest en nu ben ik verliefd op hem geworden." NEE! Dat meen je niet! Thomas meende het wel. Hij vertelde het wat omslachtig, maar ik begreep uit zijn woorden dat hij eigenlijk, nu alweer zeven jaar geleden, zo'n beetje in de relatie met Ben was gerold. Deze Jeffrey daarentegen, daar had hij echt een heel uniek gevoel bij, dat hij nooit bij Ben had gehad. Thomas had zelfs tegen zijn vriend Ben gezegd dat hij verliefd was geworden op Jeffrey. Dat moet vreselijk zijn geweest voor Ben, want dit proces had waarschijnlijk plaatsgevonden tijdens de bezoeken van Jeffrey aan het huis van Thomas en Ben.

Opeens was daar die Jeffrey. Een mooie, ietwat gladde jongen. Thomas was de rest van de avond niet meer bij Jeffrey weg te slaan. Ik keek het aan maar kon het eigenlijk niet aanzien. Ik dacht aan Ben die ziekig bij mij thuis op de bank de slaap probeerde te vatten en zeer waarschijnlijk op de hoogte was van waarom Thomas zo graag de stad in had gewild. Ik zou geen oog kunnen dichtdoen als ik hem was geweest. Thomas en Jeffrey stonden tegen elkaar aan te schurken en de passie vloog er van af. Toch had Thomas mijn afkeuren al begrepen en hield hij zijn lippen bij die van Jeffrey vandaan. Ik denk dat ik hem subiet uit die tent had getrokken als hij was begonnen met zoenen. Dit was niet goed! Na zeven jaar relatie kan er best een moment komen dat je verliefd op iemand wordt, maar doe dat dan maar lekker als ik er niet bij ben. Toen het geklef aanhield en ik het niet zo gezellig meer vond, zei ik Thomas dat ik wilde gaan. Hij ging gelukkig met me mee. Ook Jeffrey ging mee naar buiten. Jeffrey probeerde zich tegenover mij te verontschuldigen: "Ik wil absoluut niet stoken in een relatie, maar de extreme gevoelens die Thomas bij mij losmaakt, terwijl hij bezet is, maken mijn leven op dit moment tot een hel." Sorry jochie, dacht ik, ik vind jou niet sympathiek en je komt wat labiel over. Thomas blijft lekker bij Ben. De mazzel!

Op de terugweg zei Thomas dat er nooit eerder twee mannen om hem hadden lopen bekvechten. Ik zweeg het grootste deel van de reis, wist niet wat ik moest zeggen. Pas aan het eind zei ik: "Thomas, je weet, ik heb mijn laatste relatie ook verbroken na zes jaar. De gevolgen heb ik ernstig onderschat en het was een extreem zware tijd. Je bent alles kwijt, moet misschien wel met een rugzakje gaan logeren bij vrienden. Die Jeffrey lijkt me ook gewoon niet de goede voor je, ook al ben je nu verliefder op hem dan je ooit op Ben bent geweest.". Thomas hoorde het aan. We stapten mijn huis binnen en Ben bleek nog wakker te zijn. Thomas en Ben besloten uiteindelijk om naar huis terug te gaan, anderhalf uur rijden, midden in de nacht.

Na maanden was alles weer als vanouds. Thomas had de banden met Jeffrey verbroken en expliciet gezegd dat Ben degene was waar hij verder mee wilde. Ik was blij en dacht dat ik misschien ook nog een rol in deze beslissing had gespeeld. Gelukkig hadden Thomas en Jeffrey niet gezoend op die ene avond, want van het een zou het ander gekomen zijn, hield ik mij voor. Tijdens een wandeling door het park, met dezelfde groep vrienden als eerst met kerst, kwam ik naast Ben te lopen. We spraken over relaties. Ben zei: "Ach, er is natuurlijk een groot verschil tussen lust en liefde. De lust naar iemand anders heb ik natuurlijk ook, maar ik wil dan wel dat Thomas meedoet.". "WAT?? Doen jullie triootjes?", schreeuwde ik haast. Mijn oudste en beste vriend, had mij dat zelf nooit verteld! "Dus dat is de reden dat jullie als jullie in Amsterdam uitgaan, vaak bij die jongen uit de scene blijven slapen!?". "Ja, dat klopt", zei Ben. "En met Jeffrey?". "Deden we ook." Pfff, heb ik al die moeite gedaan om Thomas en Jeffrey die ene avond hun handen thuis te laten houden, was dat al lang een gepasseerd station. Desalniettemin, een trio is zo handig nog niet!

Lees verder!

geplaatst door Fyko - 1 reactie



donderdag 29 april 2010

Alles en niets

You rock my world. Ineens begrijp ik wat ze bedoelen, in films enzo, als ze dat zeggen. Niets in de trant van ‘je bent geweldig’, ‘ik vind je te gek’, maar gewoon ‘you rock my world’. Letterlijk. Jij doet dat, elke keer opnieuw. Elke keer als ik je zie, elke keer als ik je spreek, veroorzaak je een aardverschuiving. De grond verdwijnt onder mijn voeten, en ik val moeiteloos omver. Als ik overeind kom, dan ben ik een ander mens. Dan is er weer een deurtje open, of juist dicht. Ik ben mezelf niet, of al die jaren nooit geweest. Zo cliché.

Jarenlang heb ik gewerkt om de muren die ik om me heen had opgebouwd, weer af te breken. The walls we build around us to keep out the sadness, also keep out the joy. Ik heb geleerd om kwetsbaar te zijn, het leven toe te laten zoals het komt. Daarom heb ik ook moeten leren om mezelf te beschermen, zonder een nieuwe muur op te bouwen. Om mijn aandacht bij mezelf te houden, te voelen wat ik voel en te ervaren wat er binnenkomt. In alle hevigheid, intensiteit, puur en oprecht, maar altijd alert.

En nu ben ik verliefd. Op jou, je hebt me hard geraakt. Right into the bullseye. Dus hier sta ik, ondersteboven, in al mijn kwetsbaarheid, puur en oprecht. Ik wil je alles geven, maar ik krijg het niet van je terug. Niet zoals ik het jou geef. En nog steeds ben ik bereid je alles te geven. Ik doe water bij de wijn, wijn bij het water, ik stel mijn grenzen bij, ik gooi al mijn principes overboord. Met jou wil ik alles. Jij wilt ook alles, maar niet exclusief. Dat verandert dat alles, in helemaal niets.

Ik wilde ervoor kiezen de deur voor jou open te houden, me volledig bewust van het risico dat ik ermee zou lopen. Ik aanvaardde bij voorbaat de pijn die het me zou gaan doen. Ik wilde zonder jas de storm trotseren. In al mijn kwetsbaarheid. In alle heftigheid, intensiteit, puur en oprecht. Maar om de verkeerde redenen.

Ik raakte mijn alertheid kwijt. Om de deur voor jou open te houden, moest ik een andere deur sluiten: de toegang tot mezelf. Ik wilde jou de sleutel geven. The key to my heart, bijna had jij hem in je bezit. Bijna had je mijn hart stevig op slot gedraaid en de sleutel in de vriezer gelegd. Want je wilt niet naar binnen, jij wilt alleen maar Alles en Niets.

De steen die daardoor ontstond, heb ik weer verbrijzeld. De sleutel hou ik zelf. Je kunt van mij Alles krijgen, maar niet voor Niets.

Lees verder!

geplaatst door Dizzy - 4 reacties



donderdag 29 april 2010

BOOBQUAKE!

“Veel vrouwen die zich niet bescheiden kleden… brengen het hoofd van jonge mannen op hol, corrumperen daarmee hun deugdzaamheid en verspreiden overspel in de samenleving, en verhogen (dientengevolge) het aantal aardbevingen.” Aldus Hojatoleslam Kazem Sedighi (gebedsleider in Teheran) in de Iraanse media.

Dit bericht bracht Jen McCreight (een 22-jarige studente uit Indiana) op een wereldidee. Zij wilde de verwarde gedachten van de man wel eens even wetenschappelijk bewezen zien en riep vrouwen op 26 april mee te doen aan BOOBQUAKE.

Ze vroeg ons die dag een zo diep mogelijk decolleté te hebben om te kijken wat dat ‘aardbevingsgewijs’ zou doen voor de wereld. Aangezien ik steevast getooid ben met een metersdiep decolleté, behoefde ik niet veel aansporing om er nog een metertje bij de smokkelen.

Maar is het gelukt? Hebben jullie van de week in je omgeving meer vrouwen met een decolleté ontwaard, of ben je als man politiek correct. Look, but don’t tell, right? Heb je als strijdvaardige vrouw meegedaan? Was je net zo’n enthousiaste ‘Boobquaker’ als ik, gewoon om te zien wat het met de mannen in je omgeving deed?

Ik heb eerlijk gezegd niets extra’s gemerkt. Komt natuurlijk omdat mijn omgeving al jaren gewend is aan mijn cleavage. Ook op straat heb ik geen extra trilling gevoeld. Hoogstens een schok door het plotseling remmen van de tram.

Het deed me wel nadenken. Wat voor een boodschap stuur ik de wereld van de hulpeloze man in, door kleding met een decolleté te dragen? Voor mij, als zelfverzekerde vrouw, staat het voor het feit dat ik me fijn in mijn lijf voel en er blij mee ben. En toch vraag ik me af: “Hoe erg raakt de mannenwereld daarvan in de war? En ook, wat is voor een man de gebarentaal van het decolleté?”

Mannen, alsjeblieft, get out of your box en vertel me… Boobquake wat doet het op dagdagelijkse basis met jullie? En vrouwen…share share share! We kunnen er alleen maar beter van worden toch?

Wil je meer weten over Jen McCreight?
www.blaghag.com

Lees verder!

geplaatst door Elise - 3 reacties



woensdag 28 april 2010

Van oude bokken die niet lezen kunnen (of willen)

Leuk! Ik wist wel dat mijn blog reacties zouden oproepen. En precies zoals verwacht: vrouwen reageren met herkenning, mannen reageren gestoken. Al snappen jullie mannen natuurlijk ook wel dat ik het expres polemisch opgeschreven had, toch? Zo ervaar ik de reactie van Spencer ook. Wel is het jammer dat het niveau van begrijpend lezen blijkbaar fors afneemt naarmate de leeftijd stijgt. Een repliek.

Ik ontdek een bepaalde mate van Oost-Indische blindheid in de reacties. Nee oudere heren, nergens heb ik geschreven dat ik u vies zou vinden. Ik heb u slechts oude bokken genoemd. Ik heb geschreven dat ík mijzélf weleens een beetje vies voel als mijn profiel bekeken blijkt door een horde mannen van achter in de veertig tot achter in de vijftig. Dan heb ik het dus over mijzelf en niet over u. U noem ik slechts oud. Of ouder. Of oude bok.

Heren, het is iets waar wij vrouwen weleens een beetje moedeloos van worden. Ook Spencer gaat hier weer volledig aan voorbij. Als één sexe nadruk legt op leeftijd, dan zijn het mannen wel. Vrijwel elke vrouw op datingsites heeft er last van. Veelvuldige benadering door mannen die veel ouder zijn dan zijzelf. En andersom: mannelijke leeftijdsgenoten die geen interesse hebben, omdat zij op zoek zijn naar een vrouw die fors jonger is.

Zal ik nog een keertje uitleggen waarom ik met een man die tussen de tien en twintig jaar ouder is geen eventuele kinderwens wil realiseren? Laten we geheel aan de onderkant gaan zitten. Stel dat die man 48 jaar is, dus ‘slechts’ tien jaar ouder. Stel dat ik een relatie met hem krijg. Stel dat wij het eerst even aankijken voordat we aan kinderen beginnen en stel dat ik desalniettemin heel snel zwanger word. Niet waarschijnlijk allemaal, maar stel. Stel dat die man op zijn 50e al vader wordt van mijn kind. Dan is die man dus 62 jaar als dat kind naar de middelbare school gaat. Of hij dan nog een paar jaar moet werken of al met pensioen is, ik had het zelf allerminst leuk gevonden als mijn vader 62 was geweest toen ik twaalf was. Noem mij calvinistisch, maar ik vind dat gewoon te oud.

Ik heb Spencer reeds aangesproken dat hij volledig één kant op redeneert (namelijk: vrouwen willen geen oudere man). Nu doet hij dat weer. Dat je het vanuit de mannenkant bekijkt, soit. Maar je rept wederom met geen woord over hoe ruimdenkend mannen zélf staan tegenover leeftijdsverschil. Laten we mijn tien tot twintig jaar range nemen. Spencer, hoe zou jij het vinden – als 51-jarige man – om een vriendin te hebben die tussen de 61 en 71 jaar oud is? Zal ik mijn moeder eens vragen of ze het leuk vindt om koffie met je te drinken?

Lees verder!

geplaatst door Marjelle - 14 reacties



woensdag 28 april 2010

Mooi en puur

Ik zat in de trein tegenover een buitengewoon mooie dame. Ze had fantastische ogen, bijzondere lippen, mooi zwart gevlochten haar, en waarschijnlijk een fluweelzachte huid. Aan de buitenkant veel kenmerken van wat ik “mijn type” zou durven noemen. Af en toe keek ze me aan en dan lachte ze. Mooi en puur en ook een beetje ondeugend.

Ik kreeg er kriebels van. Van die kriebels die in je buik rondtollen op zoek naar… ja, naar wat eigenlijk? In dit geval waren het krioelende kriebels op zoek naar ontdekkende woorden waarmee ik haar ongetwijfeld even mooie 'binnenkant' zou leren kennen.
De hele treinreis lang - we zaten drie kwartier tegenover elkaar - zocht ik naar een manier om haar aan te spreken. Niet een gewone manier, maar DE manier, de ikzaldiedagnooitmeervergeten-manier. Ik zocht, maar vond niets. En ook de twee boeken die ik bij me had, gaven geen geschikte openingen.

Vijfenveertig minuten duren een eeuwigheid als je geen waarachtige woorden vindt. Ook toen ik de trein verliet, zei ik niets. Haar witte ipod-doppen zouden waarschijnlijk toch elk geluid tegenhouden, vergoelijkte ik het stilzwijgen tegenover mezelf. Peinzend liep ik het perron af. Waarom had ik toch niets durven zeggen...

Mensen die mij kennen zullen het herkennen: ik ben een makkelijke prater. Live en aan de telefoon. Chatten kan ik ook. Een verhaal vertellen, eventueel opschrijven in de vorm van een blog, geen probleem. Maar een verbluffend mooie vrouw aanspreken, die nota bene zelf tegenover mij is gaan zitten... dat dan weer niet.

Die blokkade verklaart misschien waarom ik op een datingsite actief ben. Aantrekkelijke en interessante dames die hier zijn, durf ik met gemak aan te spreken. Ik hoef niet lang na te denken over een openingszin, ik weet al van haar kinderen en eventuele kinderwens en meestal iets van hobby’s, vakantieplezier en favoriete films, boeken en muziek. Meer dan genoeg stof om het gesprek te starten.

Van mijn treindame wist ik niets. Alleen dat ze in staat was mijn stembanden van afstand uit te schakelen. En dat ze me steeds verleidde haar aan te kijken. Naar haar ogen en die geweldige haardos. Maar zeg je dat tegen een wildvreemde vrouw? Ik heb het een keer geschreven aan een vrouw. “Wauw, wat een mooie bos met haar.” Je raadt het al… ik kreeg daar geen antwoord op.

De achtergrond van mijn woordeloze strijd ligt in de kans afgewezen te worden. Om een blauwtje te lopen. Ik haat het. Zeker bij deze kleurrijke dame. Dat heeft uiteraard alles te maken met mijn jeugd. Op de kleuterschool al brachten die paar keer dat mijn liefde niet werd beantwoord me een hel waar ik dagen last van had. Later begreep ik iets meer van de vrouwelijke psyche en betrok ik het niet altijd meer op mezelf. Tegenwoordig lukt het me - gelukkig - steeds beter en makkelijker de juiste woorden te vinden om een gesprek te starten.

Het lukt steeds vaker. Behalve als ze als veelkleurige schoonheid in de trein zit. Tegenover me. Met een ondeugende glimlach rond haar lippen. Met niets anders bezig dan mooi en puur te zijn.

Lees verder!

geplaatst door Willem - 3 reacties



dinsdag 27 april 2010

Misschien toch een nieuwe kans?

22 april
Toch weer

Een leuke poging gedaan
Het is spannend en onzeker
Of het goed is, weet ik niet zeker
Of is rust beter voortaan?

23 april
Hetzelfde

Dezelfde achtergrond
Dezelfde belangstelling
Emotie met krachtige worteling
Leidt tot een sterker verbond

Ik heb het daten gestopt en mijn profiel inactief gezet, maar toch kan ik het niet laten op M4M de blogs te lezen nu en dan. Wellicht omdat ik zelf hieraan meeschreef of -schrijf. Die interactieve feature waarin leden aantekeningen met elkaar kunnen vergelijken en becommentariëren, vind ik mooi en origineel. Op iets grotere afstand bedenk ik me hoe zo'n site wellicht worstelt met het gegeven dat de handelwijzen tussen volwassenen thuishoren waar ze thuishoren: tussen de betrokkenen zelf. Bovendien is het naar derden toe soms moeilijk te bewijzen dat, als mensen elkaar belazeren. Dus kan een site de mensen niet altijd bij de hand nemen en begeleiden, wellicht. Al denk ik dat sommige mensen best weggestuurd mogen worden. Maar goed, ik lees nog de blogs en reageer ook soms.

En dat heeft nu geleid tot een aardige reactie van een man die me wil leren kennen en mij benaderde toen ik online geweest moet zijn. Een man die ik al gezien had en me erg aardig lijkt en wellicht passend. Als deze man is wie hij zegt te zijn (die slag houd ik nu altijd om de arm;)))), kan hij inderdaad een match worden, want ik heb nu geen twijfels of vraagpunten (zoals vorige keer): hij lijkt me inderdaad een man voor mij, met vergelijkbare interessen en beetje hetzelfde temperament als ik. Er is wat correspondentie geweest, waarin wat verteld is over onze achtergrond. En: ook spetterende doch geroutineerde epistels over wat voor hem liefde, seks en geestelijke connectie zijn, en over zijn ideale droomhuis. Wie weet wordt vervolgd. Het is wel een man die nog echt een volledige relatie met een vrouw wil, met eigen huis en alles erbij. Iemand die zich niet heeft laten ontmoedigen door eerdere relaties, blijkbaar ook in zijn beleving nog jong genoeg nog om risico te durven, willen nemen. Maar raadt mij aan, 'alvast' een huis te gaan zoeken, ongeacht of er een relatie is. Ik ben benieuwd waar hij zichzelf dan ziet: als degene die er tzt lekker makkelijk bij komt? Leuke bijkomstigheid is, dat deze man net als ik van deels joodse afkomst is. Hij 'waardeert me om wat ik ben', maar of de plek van de vrouw in kwestie door mij ingenomen zal worden, moet maar blijken. Hij wil me graag ontmoeten alvast.

Ik ben oprecht blij, heb nu eindelijk het gevoel dat dit iets worden kan, maar dat had ik die vorige keren al eerder... :PPP :))) dus ik blijf gematigd blij. De vorige man begon immers ook euforisch, doch blies alsnog als een nachtkaarsje uit.

Dit weekend is hij niet online, dan gaat hij van het mooie weer genieten. Zal wel bij zijn vrouw zitten, of andere date, is de eerste gedachte;)))) Of denkt dat hij 't wel voor elkaar heeft met mij en dus zijn rust kan nemen tijdens het weekend. Eigenlijk geen gekke gedachte, want de man schrijft ellenlange brieven met een grote mate van inhoudelijkheid. Daar moet ik in alle eenvoud wel op herkauwen. Dus het komt míj niet eens zo slecht uit.

Regelmatig zie ik zijn naam weer verschijnen op M4M. Heb ik toch weer te maken met een profielverslindende bulkdater? Zijn laatste bericht eergisteren, zondag, kwam erop neer dat hij me wilde laten zien dat er ook integere mannen zijn, we weten nu de hoofdzaken van elkaar en of het nog wat wordt of niet, doet er niet toe, wat hem betreft. Mijn reactie hierop bleef onbeantwoord. Het geheel geeft me nu niet direct het gevoel de eerste keus-vrouw te zijn. Kan ik niet beter omgaan met een man voor wie deze vraag er wel toe doet? Ik denk van wel en heb hem inmiddels gemeld dat ik dat ook ga doen. De reactie daarop, die een minuut later reeds kwam, was gelaten en begrijpend. Des te beter. No one needs hard feelings after all.

Dat was mijn laatste oprisping op dating gebied. Ik wens iedereen en dat zeg ik oprecht, veel succes op de zoektocht naar de ware liefde of eendagsvlieg,

Ilse 27042010

Lees verder!

geplaatst door Ilse



dinsdag 27 april 2010

Foto

Ik stond op een datingsite (niet bij match 4 me, ergens anders).

Ik had daar geen foto, ik had toen alleen groepsfoto's, of foto's van mezelf waar mijn gezicht niet zo duidelijk op stond, dus die waren niet geschikt.

Geen probleem, als iemand echt geïnteresseerd is, stuur ik die foto alsnog.

Zo ook deze keer.

Ik kreeg gelijk antwoord, netjes, er was geen fotoklik.

Kan, die klik is zeldzaam,. Die heb je niet zomaar, gelukkig maar, anders werd het helemaal een losgeslagen bende, en ging iedereen met iedereen aan de haal, getrouwd of niet.

Geen klik dus. Maar hij vond mijn dochters wel leuk.

Die stonden ook op die foto, het was een groepsfoto, zoals ik al zei.

Ja, natuurlijk, die zijn nog in de bloei van hun jeugd, dat zijn twee mooie meiden, zo ben ik ook geweest toen ik die leeftijd had, ze lijken op mij.

Goed dat het niet klikte.

Ik vind het altijd leuk als mensen mijn kinderen leuk vinden, maar een man die geen klik heeft met mij en wel met mijn dochters, daar kan ik geloof ik maar beter niet mee verder gaan.

Ik heb al eens eerder meegemaakt dat een man van tegen de zestig vond dat hij `zo leuk met jonge meisjes op kon schieten`. Later merkte ik wat hij er mee bedoelde.

Het is een teken van volwassenheid als je keus niet meer op jonge meisjes valt wanneer je zelf hun vader zou kunnen zijn.

Niet iedereen haalt die volwassenheid, ben ik bang.

Maar het zijn leuke meiden, dat ben ik met hem eens.

Lees verder!

geplaatst door Evavanbaar - 4 reacties



dinsdag 27 april 2010

de oude, vieze bokken van Marjelle

beste Marjelle,
Ik voel in je blog (“de man, de vrouw en het leeftijdsverschil”) enige weer- en/of opstand, maar ik geef onmiddellijk toe dat dit mijn perceptie is, als je reageert op mijn blog over leeftijdsverschillen en Calvinisme.
Ik kan de verleiding van deze geworpen handschoen niet weerstaan.

Ingegeven door zorgvuldigheid heb ik mijn eigen blog wederom kritisch herlezen. Ik heb het woord ‘bekrompenheid’ niet gebruikt alhoewel ik mij die samenvatting wel kan voorstellen.
Ook al ben ik zeker bereid toe te geven dat mijn blog is aangestuurd vanuit mijn mannelijke gezichtsveld, waar naar mijn mening overigens op zich niets mis mee is, zolang dat maar duidelijk is, vind ik ‘dat tenminste één mevrouw het ‘begrepen’ heeft’, denigrerend voor andere vrouwen en doet het onrecht aan de essentie van mijn boodschap.
Ik had het vrouw-vriendelijker, maar vooral passender gevonden, als je had gesteld dat tenminste één mevrouw mijn gedachte gevolgd heeft en daarnaar met succes heeft gehandeld. Je begrijpt nu mijn gedachte over je vermeende agitatie.
Nu van vorm naar inhoud.

Op het punt van de sekse-neutraliteit geef ik je gelijk. Mijn blog is geschreven vanuit een mannelijk perspectief. Ook al geef ik je op dit punt gelijk, doet het nog geen afbreuk aan de waarheid, het feit dat ‘leeftijd’ een (bijna) allesbepalend (Nederlands) criterium is, boven inhoud.
Misschien moeten we het anders benaderen. Komt de Nederlandse vrouw meer uit voor onze cultuurhistorische waarde in casu dan de Nederlandse man, of is het inderdaad een typische vrouwelijke norm?

Ik ben het volledig met je opmerking, dat je typering “vies” grof is, eens, als je het hebt over mannen die ouder zijn dan jij en jouw profiel bezoeken. Het is niet alleen grof, maar ook stigmatiserend en insinuerend. Je noemt geen enkel feit.
Mannen ouder dan jij zijn niet vies. We komen aan de kern van mijn betoog, daar waar ik ‘slecht’ heb gebruikt. Jouw kwalificatie is nog beter, maar zo ver had ik zelf niet eens gedacht. Ik zie mijzelf namelijk niet als een vieze oude man.

Dat mannen die jouw profiel bekijken, ouder dan jij, “oude bokken zijn die zitten te gluren” is de eclatante weergave van hetgeen ik wilde zeggen in mijn blog. Zonder het te willen heb je met je woordkeuze mijn boodschap volledig onderschreven. Ik neem je dit niet kwalijk, in tegendeel, jouw weerstand tegen mijn blog is de impliciete bevestiging ervan.

Dat bijna geen enkele oudere man je durft te benaderen heeft niets met leeftijd van doen, maar met karakter, de persoon. Perceptie, beeldvorming en cultuur: weerbarstiger dan staal.

Waar het idee, dat bij een man van, pak weg 48 jaar (“ik ben achter in de dertig”), de kinderdeur “definitief” dicht is, is mij een raadsel. Natuurlijk is de spoeling dun, maar wederom, geldt dat voor alle mannen? Nee, want er zijn waslijsten met voorbeelden. Met andere woorden, iedere man heeft zijn eigen persoonlijkheid, uitstraling, visie en karakter, los van iedere leeftijd. Dit geldt natuurlijk ook voor vrouwen.

Je koppelt een wettelijk, economisch begrip (pensioen) aan een fysieke en mentale status. Consequent zou dus, indien de pensioenleeftijd wordt opgetrokken naar de uitgangspunten van de wetgeving in 1958, zijnde thans 72,4 jaar, alle mannen onder deze grens wel in aanmerking voor je komen. Het is dus wederom een getal die de aantrekkelijkheid bepaald.

Beste Marjelle, je kunt mijns inziens persoonlijkheid, uitstraling, levensverwachting, karakter of conditie niet koppelen aan een min of meer willekeurig gekozen leeftijd in wetgeving. Economische waarden zijn geheel andere dan de mentale of fysieke status van de mens.

Tot mijn verbazing maar ook vreugde, noem je, als vrouw, een niet geslaagde romance met een jongere man (“die is gewoon met andere dingen bezig dan ik”). Je bestrijdt met verve mijn stellingen, maar voert consistent voorbeelden aan die mijn visie bevestigen.

Waar je gelijk in hebt is de gemiddelde (!) levensverwachting. Dat is een feit en dus ga en wil ik dat niet ontkennen.
Ik heb wel een overpeinzing: ik lees, bijna hartverscheurende, ervaringen van vrouwen die na jaren geen fijne relatie kunnen vinden. Soms zelfs na 10 jaar daten. Wat heb je in dat geval liever, een zeer gelukkige relatie van –uit de heup- 25 jaar, of helemaal geen?
Bovendien, een corpulente, rokende, niet bewegende BigMac verslindende man heeft een andere levensverwachting dan een niet rokende, zeer gezonde man. Je hebt dus keuze in die levensduur, zij het een betrekkelijke.

Je stelt dat je ‘gewoon niet zit te wachten op een man die stukken ouder is dan ik’. Hiermee sla je mijn boodschap op de kop. Niet omdat je dat vindt, maar omdat je er geen argument(en) voor hebt. Je woord “gewoon” is alleszeggend. Mijn blog was ingegeven exact op die gedachte, die naar mijn inzicht cultuurhistorisch bepaald is. Zoals jij het zegt, sommigen vinden het “vies”. Ook hiermee bevestig je mijn stelling.

In tegenstelling tot wat je reduceert tot Oost-Europese vrouwen heb ik Aziatische en Afrikaanse culturen genoemd. Ik begrijp dat je alleen Oost-Europese eruit haalt vanwege het economische aspect, waarin je overigens ten dele gelijk hebt. Je gaat echter voorbij aan de autochtone huwelijken in Oost-Europa zelf, waar (grote) leeftijdsverschillen normaal zijn. Daar doelde ik natuurlijk op.

Ook je opmerking, dat oudere mannen “gewoon een jong blaadje willen scoren” is in het perspectief van wat ik eigenlijk wilde zeggen niet alleen onnodig grievend, generaliserend, ongenuanceerd en stigmatiserend, maar getuigt ook van een nihilistische waarneming.

Dus nee Marjelle, uitgezonderd extremen, leeftijd doet er niet toe. Hoe een persoon eruit ziet, zich voelt, hoe hij/zij in het leven staat, de conditie, levensvisie, dat doet er toe. Ik ben het dus volkomen met je oneens dat het getal sec ertoe doet.

Beste Marjelle, het moge duidelijk zijn dat ik, op een enkel punt na, het volkomen oneens ben met hetgeen je stelt. Begrijpen doe ik je reactie wel, niet op inhoud, maar op emotie. Je bent altijd nog zo moedig die emotie, hoe bevestigend ik deze ook interpreteer, te tonen, daar waar anderen zwijgen of lekker anoniem een matige waardering geven aan mijn blog. Mensen houden er niet van om aangesproken te worden op hun cultuur, tradities of taboes.
Voor je durf waardeer ik je.
Durf je het ook aan wat te drinken met deze vieze, oude, voyeurende man?







Lees verder!

geplaatst door Spencer - 2 reacties



maandag 26 april 2010

Lekkage! deel 1

Zo!" grijnst Henk monter als we de A7 opstuiven. "Daar rijden we dan!" Hij knijpt even vriendschappelijk in mijn been, en ik lach hem blij toe. Vandaag zal Henk mijn redder in nood zijn, de ravage in Sellingen is immers niet te overzien.
Mijn zorgenkindje staat op camping "De Barkhoorn", gelegen aan de rand van het mooie lintdorp Sellingen, helemaal in Oost-Groningen, vlakbij de Duitse grens.
Ik had de oude, maar goed onderhouden caravan gekocht in de vroege zomer van 2002, voor het luttele bedrag van 1000 euro. Met mijn kinderen woonde ik indertijd in de Randstad, maar ik had een verschrikkelijke heimwee naar mijn mooie, rustige Groningen, en zo'n stacaravan, echt helemaal van mij, zou ons hier onderdak verschaffen en vooral reden om regelmatig de rit naar het Noorden te wagen.
Zonder al te veel problemen had het aluminium huisje jarenlang de zwaarste elementen getrotseerd, maar dit jaar bleek de waterleiding de Siberische omstandigheden van de afgelopen winter niet overleefd te hebben.

Een fractie nadat ik de hoofdkraan open had gezet was het water mijn keukentje binnen gespoten, en ook aan de buitenkant, langs de wanden en onder de vloer bleken zich ware watervallen te hebben ontwikkeld.
Het hoeft geen betoog dat ik de hoofdkraan snel weer had dichtgedraaid om meteen daarop paniekerig mijn zomerhuisje door de stuiteren teneinde de gesprongen buizen en andere materiaalblessures te lokaliseren.

Nou ben ik niet technisch. Op het gebied van klussen ben ik een ouderwetse muts, zo'n prototype spierballoos trutje als common in de vroege jaren zestig, dat bij voorkeur met de breipennen en de naaimachine plachtte te recreeren en haar ega de al dan niet noodzakelijke grovere activiteiten gunde.

De buren waren toegestroomd toen ze mij ietwat beteuterd naast mijn gekwetste stulp hadden zien staan.
"Je bent niet de enige.." troostte Jantje, de overbuurvrouw, mij. "Wij hebben ook een hoop ellende gehad hoor, Kees heeft dagen onder de caravan gelegen. En Ad en Leentje naast jou hebben de hele vloer moeten vernieuwen....allemaal door die gesprongen leidingen, en ze kunnen de douche nog steeds niet gebruiken.."
"Is alles nu weer in orde?" vroeg ik zorgelijk.
"Bij ons wel ja, Kees is handig!" antwoordde Jantje, een klein, mollig handje opstekend naar haar man die bezig was een nieuw hekwerk te beitsen, maar die even pauzeerde om te beschouwen wat er zich nu weer rond mijn caravan aan het afspelen was.
De ogen van Jantje sperden opeens zich wijd open, alsof ze in een fractie het ei van Columbus had ontdekt:
"Jouw vriend...kun je die niet even bellen?"
Ik had het bloed naar mijn wangen voelen stromen. En dat was niet voor niets geweest. Als ik de mannen optel met wie ik mijn caravan bezocht heb in de afgelopen jaren, dan schieten twee handen vol inmiddels tekort. Nu is het wel degelijk zo dat bijna al die mannen gewone, platonische wandelvrienden waren, maar dat konden de buren niet weten, en dat had beslist niet voor de laatste twee gegolden.
Mijn wangen gloeiden en ik draaide mijn ogen onwillekeurig en hulpeloos weg, in de richting van de caravan.
"Nee...ik bel Henk wel. Die is heel erg handig!"

Het is inmiddels april, maar op een mooie, zonnige dag, ergens begin maart dit jaar, nam ik Tejo mee. De waterleiding was inactief omdat het campingseizoen nog niet geopend was, maar vanwege het fraaie weer waren er al volop buren toegestroomd om hun caravan te inspecteren en alvast wat straaltjes zon op te vangen.
Tejo schrok een beetje toen we innig omstrengeld het veld betraden en hij, in die positie, al die totaal onverwachte caravanbezitters nijver rond hun stulpje zag scharrelen.
Wij waren met een totaal ander doel naar de camping afgereisd...
Maar hij maakte beleefd een praatje met de mij en daarmee ook hem enthousiast begroetende buurman van twee caravans verderop terwijl ik klef en trots, maar ook wel een beetje beschaamd tegen zijn borst hing. Beschaamd omdat ik besefte dat men mij het seizoen ervoor ostentatief hand in hand met een andere Verloofde over de camping had zien slenteren...

Binnen in de caravan ontstak ik het oude gaskacheltje dat meteen gezellig begon te knetteren en te gonzen. Ik reconstrueerde de rondzit door de zittingen en kussens die vanwege de ventilatie wat uit elkaar waren geschoven weer op hun plaats te duwen, en binnen tien minuten was het gezellig, warm en knus....
En toen we een uur later met verwarde haren, rode wangen en een wat klunzig zwaaien de buren "Tot ziens!" hadden gegroet en hand en hand struikelig het veld verlieten voelde ik hun verbijsterde blikken in mijn rug prikken....



wordt vervolgd

Lees verder!

geplaatst door Francien - 2 reacties



maandag 26 april 2010

Bruiloft 2

De 2e bruiloft die ik heb in mei is die van mijn oudste zoon. Daar verheug ik me heel erg op. Ik heb heerlijk mijn vakantie eromheen gepland zodat er in mijn rooster geen rare dingen kunnen gebeuren. Hier is geen datingsite aan te pas gekomen. Ze hebben elkaar gewoon in de kroeg in hun woonplaats leren kennen en opeens waren ze een setje.

Ik krijg een hele leuke schoondochter. Een vlotte meid, die van wanten weet en pienter genoeg is om mijn uiterst slimme en soms wat eigenwijze zoon in de hand te houden. Ze heeft dezelfde voornaam als ik, dat was in het begin lastig. Wie was nu 1 en wie was nu 2??? Ik vond dat ik het recht had om 1 te zijn. Ik ben de oudste, heb het kind gedragen en gebaard en een poging gedaan om hem op te voeden. Dus, ik vind mezelf de belangrijkste persoon in zijn leven.

Helaas was de vriendin het daar niet mee eens. Zij had het recht om 1 te zijn vond ze, simpel en alleen omdat zij zijn vriendin was en daardoor de belangrijkste persoon in zijn leven geworden was! Dat ie er zonder mij (en zijn vader, maar dat is maar een klein aandeel!!:)) er totaal niet geweest was, vond ze niet belangrijk. Dat vriendschappelijke gekissebis heeft een paar maanden geduurd. Totdat mijn zoon het zat was en tegen zijn vriendin zei. "jij bent Miepie" en tegen mij, je bent "ons moeder"! Geen discussie meer. We hebben het allebei vrouwmoedig geaccepteerd en zo is het gebleven.

Ik had als schoonmoeder de grote eer om de bruidsjurk eerder te mogen zien en ben samen met haar moeder mee geweest naar de bruidswinkel, waar ze eerder alleen even was gaan snuffelen met haar vriendinnen en ineens was blijven hangen aan dè jurk.
Ach, wat wordt ze mooi. Ik vrees met grote vrezen voor mijn oogmake-up op de dag zelf.

De vriendin van mijn jongste zoon heeft een andere bijnaam. De eerste keer dat ik haar aan de telefoon had heeft dat bepaald. Mijn oudste zoon belde zijn broer, en vroeg zijn vriendin aan de telefoon. Zij dacht natuurlijk dat ze hem aan de telefoon kreeg maar hij had de tel. aan mij gegeven. Toen hoorde ik "Hallo grote draak"!!!! Ik dacht dat ik niet meer bijkwam van het lachen. Toen ze me hoorde, wist ze niet goed wat ze moest zeggen.
Zeker toen ik er eindelijk uit kon brengen dat ze met de moeder van die draak sprak. Het is toch goed gekomen. Gelukkig maar. Zij heet nu Draakje en staat natuurlijk als zodanig ook in mijn telefoon en ik ben de schone drakenmoeder.

De dag na het huwelijk vieren kennissen van mij hun 50-jarig huwelijk!!!
Gelukkig is het pas 's middags dus ik kan eerst uitslapen. Wat een contrast.
Ik hoop met heel mijn hart dat mijn zoon en schoondochter het ook samen mogen beleven om 50 jaar getrouwd te zijn met elkaar.
Dat wens ik ze, en ook dat ze dat in gezondheid, harmonie en liefde mogen meemaken!!
En dat ze dat ook met hun kinderen mogen vieren, want dan heb ik ook eindelijk eens kleinkinderen!!

Lees verder!

geplaatst door Lady_13



maandag 26 april 2010

Internetdaten, de queeste

De blog van Palonneke raakte me. Ik vind haar keus om te stoppen met zoeken moedig. Wanneer geef je op? Hoe lang blijf je proberen? Heeft iedereen niet steeds de neiging om tóch nog even door te lopen naar de volgende hoek? Hij zou daar maar nét staan…

Ook ik ga alweer een tijdje mee op datingsites. Zonder succes uiteraard, want anders liep ik hier niet meer rond. Het gaat in golven. Soms heb ik er een tijdje schoon genoeg van, maar altijd keer ik weer terug. Ik geef niet makkelijk op als ik iets wil. Een tijd lang vond ik het single bestaan prettig, maar inmiddels niet meer. En dus ga ik recht op mijn doel af: op zoek naar een vent. En waar is een concentratie van beschikbare heren te vinden? Juist, op datingsites. Ik zoek en zoek. Heb ergens tussen de twintig en dertig mannen daadwerkelijk ontmoet. Zonder resultaat. Maar ik blijf zoeken, geef niet op.

Is dat karakter? Ik denk van niet. Ik ben als een blind paard aan het rondrennen, met het idee dat als ik maar hard en lang genoeg ren, ik mijn doel wel bereik. Is het niet veel moediger om stil te staan en bij jezelf te rade te gaan waarom je niet vindt wat je zoekt? In al die ontmoetingen die ik had met mannen was maar één constante: ikzelf. Ik kan moeilijk al die mannen de schuld geven dat het niet lukt om hém te vinden.

En toch, stilstaan, ik durf het niet. Het klinkt eng. Dan moet ik me in mezelf gaan verdiepen. Dat is confronterend en het kost tijd. Ik wil helemaal niet bij mezelf te rade gaan. Ik wil een man en wel nú. En dus heeft Marjelle alweer met twee mannen mailcontact en met een derde bijna een afspraak. De volgende hoek, daar zou hij toch kunnen staan?

Lees verder!

geplaatst door Marjelle - 2 reacties



maandag 26 april 2010

De man, de vrouw en het leeftijdsverschil

Medeblogger Spencer schreef hier een tijdje terug over de ‘bekrompenheid’ van (met name) Nederlandse vrouwen als het op leeftijdsverschil aankomt. En onlangs meldde hij hier triomfantelijk dat tenminste één vrouw zijn blog begrepen had. Spencer wijt het feit dat vrouwen op leeftijd letten aan onze Calvinistische inslag. Op zijn minst is het opvallend dat Spencer de (al dan niet) Nederlandse man, en het belang dat híj aan leeftijd hecht, volledig buiten beschouwing laat.

De laatste tijd wordt mijn profiel met grote regelmaat bezocht door mannen die tien tot twintig jaar ouder zijn dan ik. En laat ik het nu gewoon maar eens grof zeggen: ik voel me daar best een beetje vies bij. Alsof een groep oude bokken zit te gluren naar dit nog redelijk jonge blaadje. Het vóelt als gluren, omdat het bijna alijd blíjft bij gluren. Er zijn weining oudere mannen die me daadwerkelijk durven te benaderen. Vermoedelijk omdat ze gezien hebben dat ik zo’n zes à zeven jaar ouder dan ikzelf wel genoeg vind.

Ja Spencer, leeftijd doet ertoe. Laat ik maar eens een uiterst praktische reden noemen. Ik ben achter in de dertig. De deur om nog kinderen te krijgen staat op een kier. Bij een man die tien tot twintig jaar ouder is, slaat die deur definitief dicht. (En ga nu niet aanvoeren dat mannen tot op hoge leeftijd nog vruchtbaar zijn. Ik hoef geen man die met pensioen gaat voordat mijn kinderen naar de middelbare school zijn.) Ik kan je nog wel meer redenen aanvoeren. Levensfase. Ik werd laatst (bij hoge uitzondering) benaderd door een man van halverwege de twintig. Die is gewoon met andere dingen bezig dan ik. Niets mis met een korte romance, maar daar ben ik niet op uit. Ik zoek een man om oud mee te kunnen worden. En dat is nog zo’n argument. De levensverwachting van mannen ligt nog steeds een jaar of zes lager dan die van vrouwen. De kans dat een man van tien tot twintig jaar ouder mij een jonge weduwe maakt is dus zeer groot. Maar misschien nog wel het allerbelangrijkst: ik zit gewoon niet te wáchten op een man die stukken ouder is dan ik. En ik zou niet weten wat daar Calvinistisch aan is.

En nee, Oost-Europese vrouwen zijn niet veel ‘ruimdenkender’ als het op leeftijdsverschil aankomt. De Oost-Europese vrouwen op datingsites zijn niet op de zoek naar de liefde van hun leven, maar hebben economische motieven. En zij hebben allang in de gaten dat ze veel meer kans maken op een overstap naar het rijke Westen als ze niet moeilijk doen over een (veel) oudere man.

Het is opvallend dat Spencer net doet alsof alleen vrouwen waarde hechten aan leeftijd. Waarom wordt mijn profiel zoveel bezocht door veel oudere mannen? Echt niet omdat leeftijd niet belangrijk voor ze is. In tegendeel, deze mannen zijn bewust op zoek naar een (veel) jongere vrouw. Sterker nog, mannen op datingsites lijken ‘jong’ veel belangrijker te vinden dan vrouwen. De gemiddelde 38-jarige man hier zoekt een vrouw tussen de 28 en 38 jaar oud. En ook Spencer zelf heeft het alleen maar over het benaderen van (veel) jongere vrouwen. Wat hij eigenlijk in zijn blog zegt is dit: als vrouwen niet zo moeilijk zouden doen over leeftijd, dan konden wij oudere mannen nog gewoon een jong blaadje scoren!

Lees verder!

geplaatst door Marjelle - 5 reacties



zondag 25 april 2010

Hartstocht

Iedereen heeft in zijn leven weleens zijn horoscoop gelezen, toch? De een gelooft er in en de ander neemt het met een korreltje zout. Ieder jaar ben ik benieuwd naar mijn jaarhoroscoop, wat staat in de sterren geschreven, wat zal mij het nieuwe jaar brengen? Wordt ik rijk of kom ik mijn grote liefde tegen of loop ik tegen dat leuke huis of die leuke baan aan? Ik lees dagelijks mijn horoscoop in de krant en soms denk ik leuk, wordt een spannende dag, maar voordat ik de krant uit heb ben ik het allemaal al vergeten.

Mijn sterrenbeeld is Maagd en de Maagd is het teken van orde, regelmaat en precisie. Een nuchter verstand en praktische hulpvaardigheid staan hoog in het vaandel van de Maagd. Ook kritiek hoort bij dit teken en al kan de Maagd in principe niet tegen chaos, als zij uit balans is kan zij hopeloos slordig en chaotisch zijn. Jaja, klopt helemaal!

Wat ik niet ben vergeten is mijn jaarhoroscoop voor 2010, want de kop luidde
Hartstocht
Ik wordt in 2010 omringd door liefde en het jaar staat bol van de romantiek. Ik ontmoet leuke mensen en beleef Bouquet-reeksmomenten! Ik zal glimlachen richting de aantrekkelijke heren die ineens wel iets hebben van prinsen op het witte paard. Jupiter zit in mijn 7e huis van relaties en legt de rode loper uit voor veel nieuwe mensen dit jaar. Sommige worden echte vrienden, andere zullen steun bieden op het werkvlak. Voor alleenstaande Maagden die op zoek zijn naar liefde; de ware bestaat echt! Het is natuurlijk wel verstandig om op vrijdag- en zaterdagavond niet thuis achter de buis te blijven zitten. De prinsen komen niet aanbellen!

Inmiddels zijn 4 maanden van het nieuwe jaar verstreken en de hartstocht is nog niet langs geweest. Maar ik heb wel nieuwe vrienden gemaakt en heb veel nieuwe mensen leren kennen. En o ja, heb tijdens mijn laatste vakantie een hele leuke man leren kennen, een lekker ding, alleenstaand en van mijn leeftijd. Heerlijk een week met elkaar geflirt, maar hij woont in Spanje en is reisleider, dus dat kan niets worden.

Ik geloof niet in horoscopen, maar vind het wel leuk om ze te lezen. Maar misschien zit er toch wel een kern van waarheid in. Het is maar hoe je je horoscoop uitlegt.

Maar niet getreurd, we hebben nog 8 maanden te gaan en wie weet gaan die vlinders in mijn buik nog eens kriebelen en kan ik dagen misschien wel weken geen hap door mijn keel krijgen en vliegen de kilo’s eraf.

We wachten af en blijven voorlopig foto’s kijken en profielen lezen van de mannen op M4M, is absoluut geen vervelende bezigheid, tot we die ene tegenkomen en denken hm, da’s een lekker ding en ook nog een leuk geschreven profiel. Maar wel met een gezonde dosis humor en een gezond portie wantrouwen, want als we al die mooie en leuke verhalen moeten geloven dan snap ik niet dat al die mannen (en vrouwen) nog steeds single zijn?

Maar goed, ik zal aan het eind van dit jaar aan de hand van mijn jaarhoroscoop de balans op maken en jullie hiervan deelgenoot maken. Ik ben heel benieuwd. Ik ga niet zoeken en ga ook niet achter de geraniums zitten wachten, ik ga gewoon door met leven en genieten van alle leuke, lieve en aardige mensen die ik op mijn pad tegenkom en misschien heel misschien springt bij één de vonk over. Wie weet!

Abigail

Lees verder!

geplaatst door Abigail0 - 1 reactie



zondag 25 april 2010

Op reis, dus even minder aan de Blog werken

Zo langs de rivier zittende bij de rivier de Ping in het noorden van Thailand een beetje een rustige dag vandaag. We zijn even in de ochtend naar wat fabrieken geweest en dus nu wat ruimte om bij te werken en wellicht even iets te schrijven voor de nu al onvergetelijke kant van de Blog op M4M

Wat ga ik vandaag melden?

Ik weet eigenlijk niet zo veel te melden of ik ga jullie lezers vermoeien met mijn werkzaamheden. Lijkt mij deze Blog niet zo geschikt voor.

Ik ben ook minder bezig op deze trip met het kijken naar profielen, zelfs niet met het schrijven naar het contact met iemand van M4M. Hoe komt dat zou je je afvragen, klopt, ik ben zeker nog niet gestopt met het vinden van de significante andere, maar soms wil het werk mij wel eens een enkele keer aan de andere kant van de wereld zoals die in Nederland is brengen, dan zijn er andere zaken die in mijn geval de aandacht vragen. Zeker is het werk een belangrijke schakel een andere is ook de dagelijkse contacten met mensen die ik tijdens deze lange reis (in het totaal 30 dagen uit en thuis) een uitermate belangrijk onderdeel. Nee zeggen tegen een dinner zit er gewoon niet in, want dat is niet respectvol, en meerendeel ben ik toch de gast.

Ik moet er ook bij zeggen dat het niet helemaal eerlijk is om zo lang zo ver weg te zijn van Nederland, de contacten die beginnen zijn dan op de achtergrond. Dus een duidelijk besluit om tijdens de reis iets minder met M4M te doen.

Maar let op, ik ben 15 mei weer in Nederland, en zal dan weer vol gas geven op de blog met de ervaringen van het reizen en het ontmoeten van mensen op de weg.

Goed mijn reisgenoot, een Fransman, heeft al 2 keer gebeld waar ik blijf maar wilde toch dit even plaatsen. Allemaal veel plezeier en succes met het ontmoeten van de juiste person in je leven

Tot later



Lees verder!

geplaatst door Wigwam



zaterdag 24 april 2010

Lef of laf

Een profiel aanmaken vind ik een kwestie van lef. En het plaatsen op de site is spannend. Waar ik altijd wel even benieuwd naar ben, is wie mijn profiel heeft bezocht. Het betekent verder niet veel, want een profiel is gauw bezocht, maar toch, het is een uitgangspunt. Meestal ‘bezoek’ ik even terug. Zit er van de week één profiel bij die mij de volgende boodschap oplevert:

Je kunt dit profiel niet bekijken
Dit profiel is niet meer zichtbaar voor jou.
Klik hier om terug te gaan.
Klik hier om ‘de meneer in kwestie’ ook te blokkeren.

Dan schrik ik! Heb met de meneer in kwestie nog nooit iets te maken gehad. Hooguit heb ik zijn profiel eens bezocht. Waar gaat dit over? Als iemand die mij langer kent mij blokkeert, dan zeg ik: zou ik ook doen. Meteen. Ik ben niet te hanteren. Maar alleen op basis van mijn profiel? Die is zo voorkomend, zo doordacht! Daar staan geen schokkende dingen, die maken dat ik zo gestraft moet worden. Op voorhand al. Het voert te ver om me erin te verdiepen, wat de meneer in kwestie tot die actie heeft gebracht. Wat een lef! Of is het laf? Gelukkig is er meteen een gelegenheid tot revanche: Klik hier om ‘de meneer in kwestie’ ook te blokkeren. Dat doe ik dan, maar daar voelt hij niks van, want ik ben immers niet meer in beeld.

Dus poneer ik bij deze mijn mening over dit onaangename gedrag:… nee… ik ben eigenlijk sprakeloos, machteloos… Zou het de man daarom te doen zijn? Sorry, ik moet even katten! Grrrrrr.

Lees verder!

geplaatst door Possess - 3 reacties



zaterdag 24 april 2010

Selectiecriteria

Gisteren verscheen er op een groot aantal (inter)nationale nieuwswebsites het bericht 'Vrouwen daten liever man met iPhone'... De boodschap was dat “37 procent van de ondervraagde vrouwen geeft aan dat een man met een iPhone betrouwbaarder overkomt. "Als hij een iPhone heeft is hij duidelijk intelligent en welgesteld", aldus een van de respondenten.”

Later is het bericht weer verwijderd om diverse redenen maar dat is een heel ander verhaal. Meer een verhaal voor een apart topic voor de marketinggeeks onder ons (waaronder ondergetekende)... Maar het bericht zette wel aan het denken. Want waar kijk je eigenlijk naar bij het online en offline daten? Waar let je op?

Natuurlijk zijn er altijd types als golddiggers die maar op één ding letten, de bankrekening of de auto. Op zoek naar een rijke vent of vrouw (want wie zegt dat mannen geen golddigger kunnen zijn) om zich te laten onderhouden. It's a material world.

Maar waar letten “normale” mensen op? Hoe beoordelen mannen de vrouwen en vice versa tijdens het daten? Laat ik me maar niet in het mijnenveld van het laatste item wagen en me bij het eerste deel van de vraag houden.

Waar let je op? Wat vind je belangrijk tijdens een date? Wat zijn je selectiecriteria? Hmm nu ik er over nadenk en naar mezelf kijk, zou ik het eerlijk gezegd niet weten. Er is niet echt iets specifieks waar ik op let. Het totaalplaatje moet gewoon kloppen. Aaarrgghh wat een cliché... Al typende vraag ik me nu af of het wel zo'n goed idee was om dit topic aan te snijden.

Het karakter Chandler uit de serie Friends, stond erom bekend om dames af te wijzen op de meest (schijnbaar) onbenullige dingen. Er is dus altijd wel iets dat de balans doet doorslaan. En uiteindelijk is het met hem toch ook goedgekomen dus er is hoop voor anderen. Ja ja, het is maar een TV serie. Een kleine afdwaling...

Hmm waar let ik zelf op? Ik klets graag over zaken die me interesseren en belangrijk voor me zijn, zoals muziek (concerten), reizen of films. Maar om nu te zeggen dat dat een selectiecriteria is, gaat weer een beetje ver. Eigenlijk doet de mening van een ander er niet zoveel toe. Okay dat klinkt wat bot, maar wat ik bedoel is dat het niet uitmaakt wat je van die dingen vindt, als je maar een mening hebt.

Natuurlijk is het lekker discussiëren als men een iets andere mening heeft (echt waar, over smaak valt te twisten) maar het hoeft niet persé. Een mening hebben is veel belangrijker. Ergens gepassioneerd over zijn. Als rocker kan ik het waarderen als iemand lyrisch is over dance muziek, terwijl dat helemaal mijn smaak niet is. Zolang er maar enthousiasme is. Btw, het is wel een dunne lijn tussen passie en obsessie. Net zoals er een dunne lijn bestaat tussen (alternatieve) smaak en wansmaak.

Het gaat er vaak om dat je iets leuk vindt. En soms om wat je leuk vindt. Of zoals het in een bepaalde film verwoord wordt: “...what really matters is what you like, not what you are like... Books, records, films -- these things matter. Call me shallow but it's the fuckin' truth....”

Lees verder!

geplaatst door Pigpen



zaterdag 24 april 2010

Echte liefde

Alweer eventjes niets geschreven, het wordt weer tijd dat ik wat dingen van me af ga schrijven, even delen met waar ik zoal aan heb zitten denken de afgelopen tijd.



Ik was vorige week een weekendje weg met 17 andere studenten, erg gezellig, mooi weer hadden we gelukkig. We zaten in bungalows in een bungalowpark ver weg van huis. Overdag stond er meestal niets gepland en ’s avonds gingen we uit. Het was een gemengd gezelschap, met de heren in de meerderheid. Op een gegeven moment kwam liefde en seks ter sprake.

Er werden vragen gesteld als heb je een vriendin? Ben je nog maagd? Ben je gelovig? Waarom ben je nog maagd?

Ik heb dan altijd zoiets van het draait toch niet om het seks moeten hebben met iemand? Ik heb liever dat ik iemand volledig vertrouw en de stap van seks dan pas neem. Iemand waar je seks mee hebt is niet zomaar iemand, maar meestal je geliefde waar je om geeft en van houdt, waar je dat voor over hebt. Zo zie ik dat.

Tot nu toe heb ik op het punt van wel of niet doen gestaan, maar bewust gekozen om het niet te doen, simpelweg omdat het niet vertrouwd genoeg was met mijn toenmalige geliefde. Het klinkt heel pijnlijk alsof ze met de condooms in haar hand staat gereed om één van de zakjes open te maken en dat jij het dan verpest, maar zo zag ik dat absoluut niet op dat moment. Het voelde gewoon niet 100% vertrouwd aan en dan doe ik dat niet.

Ik denk dat het ook wel uitmaakt hoe je in je relatie staat op dat moment en hoe goed je elkaar kent. Voor mij zou seks op de eerste date echt een not zijn.

Daarnaast een one night stand, volgens mij kan ik dat absoluut niet. Ik zie best voor me hoe zoiets verloopt, maar weet zeker dat ik daar niet van ben. Op die manier is seks ook meer lust dan liefde en dat is toch raar vind ik. Zonder liefde weet ik 100% zeker dat er voor mij niets aan is.

Toevallig heb ik het tv-programma van Arie met de 40 dagen zonder gevolgd en daar denk ik echt ongelofelijk. Dat je zo erg kan zijn dat 40 dagen zonder lastig wordt voor je om vol te houden. Dan ken je toch geen echte liefde? Dan heb je naar mij idee veel lustgevoelens en ken je echte liefde niet.

Lees verder!

geplaatst door Redinf9 - 9 reacties



vrijdag 23 april 2010

goede daad met blog

Qua karakter wat outside voor een blog wil ik toch de mededeling van een mede-member u niet onthouden. Dit omdat het duidelijk maakt dat een mening, goedbedoeld advies of met name ervaringen, anderen kan helpen.

In een eerdere blog heb ik lezers getrakteerd met het typisch Nederlandse verschijnsel van het leeftijdscriterium, een mijns inziens vreemd, zelfs tegenstrijdige ‘voorwaarde’.
De selectie/voorkeur vindt namelijk niet plaats op basis van uiterlijk of inhoud, maar o.b.v een getal.

Ik heb wat berichtjes ontvangen waarvan ik u die van vandaag niet wil onthouden:

“Hallo ,
Ik schrijf je omdat ik je wil bedanken. Een tijdje geleden riep je blog de
simpele vraag bij me op of ik erin geloof gelukkig te worden met een leeftijd of
met mijn ideale man.
Ik heb goed nagedacht en de leeftijdsrange verwijderd. Ik heb daarna een lieve
man gevonden van 48 jaar. In mei gaan we samenwonen.
Een waar woord op tijd en een publicatie waard!
Dank je!
groet,
Valery”


Zo zien we maar weer dat we elkaar gelukkig kunnen maken door stof tot nadenken aan te leveren. Ik lees met genoegen blogs van (sommige) medeschrijvers en laat bovenstaande een stimulans zijn daarmee met bezieling, verve door te gaan.

Lees verder!

geplaatst door Spencer - 3 reacties



vrijdag 23 april 2010

Balans

Met veel plezier lees ik altijd de blogs van mijn mede-bloggers. Volgens mij zit er echt schrijftalent bij sommigen. Ik weet dat ik daar zelf niet bij hoor, maar vind het toch wel prettig om af en toe eens mijn gedachten te delen.
De laatste dagen zijn deze helaas wat somber. Tot nu toe vond ik het een goede oplossing om via – in dit geval dan – M4M contacten aan te gaan. De voordelen zijn wel duidelijk gelet op het groeiend aantal mensen die er gebruik van maken en menigeen zal ook wel eens de nadelen hebben ervaren. Met verbazing heb ik wel eens de verhalen van anderen gelezen en gehoord, want ben zelf – gelukkig – nog nooit een engerd of een duidelijke charlatan tegengekomen. Wel veel mensen die het allemaal ook niet zo goed weten, te hoge verwachtingen hebben of zich gemakkelijk van het pad af laten brengen.
Na 10 jaar (schrik niet) wordt het tijd om de balans op te maken omdat ik voor het eerst merk dat dit daten zich tegen me keert. Ik zie twee opties voor mijzelf: óf het lukt me zelf niet om de juiste persoon te vinden – in dat geval zou hulp van buitenaf een oplossing zijn (ik ben daarvoor al in gesprek met een coach) – óf al die mannen die mij versmaden hebben toch gelijk en ben ik niet de moeite waard om van te houden. Als iemand van jullie een derde of vierde optie weet dan hoor ik dat heel graag.
Natuurlijk weet ik ook wel dat ik zeker de moeite waard ben, maar ergens doe ik toch iets verkeerd, vermoed ik. Het heeft namelijk geen zin om de bal bij de ander neer te leggen. Uiteraard is er heus wel wat – of soms veel – aan te merken op het gedrag van die mannen die in de loop der jaren mijn pad virtueel of life hebben gekruist. Is er veel miscommunicatie en onhandigheid voorbijgekomen en ook ik ben niet altijd even galant en on my best behaviour. De weegschaal sloeg toch altijd door naar de positieve ervaringen waardoor ik nog steeds in de goede wil van mijn mede M4Mers geloof. De enkeling daargelaten waar echt meerdere draadjes aan los zijn. Ik ontkende het met klem als vriendinnen mij zeiden dat het niet werkt om via een datingsite een partner te vinden. Mijn beste vriend heeft zo zijn grote liefde gevonden en is al ruim vier jaar heel gelukkig met haar en zo ken ik nog wel meer voorbeelden.
Ik besef ook dat je dan wel heel veel geluk moet hebben, of – net zoals mijn beste vriend – heel realistisch moet zijn, of beide. Op geleide van mijn ervaringen en alle verhalen om mij heen heb ik de laatste jaren mijn verwachtingen en doelen ver naar beneden bijgesteld. Ik ben niet meer op zoek naar De Grote Liefde, vlinders in mijn buik hoef ik niet meer en er mogen best wat weeffoutjes zitten in een partner. Ik vind het al heel wat als je graag bij elkaar bent en het gewone leven kunt delen.
Eind februari dacht ik dat ik een partner gevonden had die er ook zo over dacht. Iemand die ook al lang gescheiden was en veel relaties had gehad. De kennismaking was gezellig en rekte zich uit: een goed teken. Ook de weken daarna leek het erop dat we een gezamenlijke toekomst tegemoet gingen, tot bleek dat hij toch iets miste. Je raadt het natuurlijk al: hij was niet verliefd en dat vond hij toch nodig. Wat de volgorde nu precies is weet ik niet, maar er bleken ook allerlei punten te zijn gerezen waarop hij vond dat wij niet matchen. Met een enorm gevoel van teleurstelling aan beide kanten hebben we afscheid genomen. Een moeilijke week volgde en tenslotte heb ik mijn profiel weer geactiveerd. Vrij snel meldde zich een man met hele mooie woorden. Wijs geworden stelde ik voor om elkaar snel te ontmoeten en zo gebeurde. We brachten een genoeglijke middag door, maar ook dit keer strooide ontbrekende verliefdheid (van zijn kant) roet in het eten. Of het echt wat geworden zou zijn zal altijd in de nevelen verhuld blijven. Bij mij brak er wat. Mijn moeizaam hervonden evenwicht kreeg een zoveelste gevoelige knauw en ik vraag me nu af: zit ik hier op te wachten? Het antwoord is duidelijk: NEE.
Er lijkt nog maar één optie open- hoe moeilijk ik dat ook vind: accepteren dat ik alleen zal blijven, mij bevindend in goed gezelschap van vele aantrekkelijke, goed opgeleide, aardige, niet-alledaagse vrouwen. Ik zou er lesbisch van worden! Omdat ik ook in het bezit ben van een behoorlijke dosis realisme weet ik dat er allerlei factoren buiten mij om aan het werk zijn (gelet op de vergelijkbare situaties van zojuist bedoelde vrouwen) waardoor ik niet aan mijzelf hoef te twijfelen. Toch houd ik me aanbevolen voor tips.

Lees verder!

geplaatst door Palonneke - 4 reacties



donderdag 22 april 2010

Kuikens sexen of ballen sorteren?

Gendervrij, zo hoor je kinderen op te voeden. Meisjes mogen met auto's spelen en jongens met poppen. Toch beoordelen we mensen in het dagelijks leven naar wat we zien; man/vrouw , mannelijk/vrouwelijk. Die eerste twee-deling is snel gemaakt. Daarna volgt een volgende twee-deling, namelijk wel of niet "leuk". Zelfs deze twee-deling is ook snel gemaakt en is eigenlijk net zo makkelijk als het "sexen" van kuikens.

Maar daarna begint het pas echt ingewikkeld te worden. Hoe maak je een verdere verdeling in de groep 'leuk' of 'potentieel leuk'? Dat is wel even wat anders dan "kuikens sexen"'. Was het maar zo eenvoudig,.....hup, de ene man in de bak 'overlevenden' en de anderen in de gehaktmolen, wreed, maar duidelijk en onomkeerbaar. Toch werkt deze aanpak niet en heeft het iets 'ongepast'.

Het doet me denken aan m'n zoontje, die ooit in een grote ballenbak besloot de ballen op kleur te sorteren. Tot mijn grote verbazing zag ik allemaal groene ballen door een opening in het net naar buiten vliegen. En helaas is een vrolijk: 'Hallo, ...vind je het fijn als ik die groene bal even uit je mayonaise vis?', geen sociaal acceptabele openingszin in een Frans restaurant.

Even zo goed werkt het op kleur indelen ook niet op een datingsite. Zie je het al voor je? Gelieve hieronder aan te vinken of u een groene, gele, blauwe of rode, man wilt. (en dan in mijn geval met de toevoeging 'met of zonder kapitein Iglo baard of snor en al dan niet in het bezit van een badjas, ook heel essentieel!!) Of tewel gaat u voor de hulk, een chinees, een smurf of toch maar voor een duiveltje??? Nee helaas, dat werkt ook al niet. Je kunt mensen namelijk in het echte leven ook niet indelen in groepen. En wie denkt dat wel te kunnen vergeet (net als mijn zoontje toen) om kleur te bekennen en te spelen.

Lees verder!

geplaatst door Eileen - 4 reacties



donderdag 22 april 2010

Alleen en of Eenzaam

Ik loop achter bij het schrijven van de blog. Niet dat ik geen tijd had, of dat ik geen thema wist. Het is juist het thema.

Ik wilde over het thema eenzaam schrijven. Want soms voel ik me wel zo. Maar ik schrijf dan wel over iets wat heel diep zit, en wat ik niet zo snel deel met mensen. En iemand van mijn vertrouwelingen, die mijn blogs zeker te lezen krijgt heb ik daarover nooit verteld. Maar misschien is het iets wat we niet met elkaar delen. Wij als mensen.

Ik heb geweldige vrienden om me heen. Van alle vormen en maten en kleuren. Sommigen een stuiterbal, anderen kneedbaar weer anderen een stevig blok hout. De een is weer pittig, de ander zoet. Sommigen zie ik vaker, andere wat minder. Ik kan met de een het een delen, met de ander weer iets heel anders. Maar ik weet niet van ze, of ze zich wel eens eenzaam voelen. Hun zullen ook niet weten dat ik dat gevoel best goed ken.

Na een leuke ontmoeting, of het nu een etentje is, lachen met elkaar, een avondje naar de bios, flink wijn drinken, gaan we allemaal weer onze eigen gang, en zijn we weer alleen. Maar soms bekruipt me dat gevoel van eenzaam zijn.

Ik ben best een gelukkig mens. Dit door zoveel factoren. Onder andere die vrienden, en natuurlijk de dingen die ik allemaal doe. Maar tijdens die eenzaamheid is dat gevoel vervlogen. En hoe kom ik daar dan weer uit?

Beter zou natuurlijk zijn om er niet eens in te komen. Eigenlijk is dat best wel heel eenvoudig. Het zijn de momenten van echte verbinding met een ander. Dit door de vragen hoe voel je je. Wat gaat er diep van binnen in je om. Een knuffel. Echter doe ik dat te weinig. De simpele worden: “joh, ik heb een knuffel nodig” vind ik maar wat te moeilijk.

De filmpjes free hugs, welke op youtube te vinden zijn, laten wel zien dat we die allemaal nodig hebben. Dus zal ik dit thema toch eens bespreekbaar moeten maken. Maar wordt het wel begrepen bij de ander. Ik heb tenslotte veel mensen om me heen en doe veel leuke dingen. Ik vind dat ik me daar toch wel erg kwetsbaar voor op moet stellen. In de huidige maatschappij praten we tegenwoordig makkelijker met de andere sekse over seks en de gevoelens daarbij dan dat we over dit thema praten. Of ben ik hier dan helemaal alleen in?

Maar soms gebeuren ook van die onverwachte dingen in het leven, die blijken dat we weer niet eenzaam zijn. Hiervoor even een korte toelichting. Mijn dochter komt volgende week een weekje bij me langs, maar vliegt eerst naar London. Aangezien er nogal wat onzekerheid is met vluchten door de afgelopen dagen, maakte ik me nogal zorgen en druk, of dit allemaal wel goed zou gaan.

Nu kwam er onverwacht de vraag via sms of mijn dochter al geland was in London. Dit is wel heel erg het bewijs dat mensen wel degelijk merken wat er in me omgaat. Dus waar komt dan dat gevoel vandaan dat ik me soms eenzaam voel. Ik weet het niet. Nu het gevoel me niet bekruipt kan ik er ook heel makkelijk over denken. Het mag er soms zijn. Een bewijs voor dat ik een mens ben met gevoel. Misschien moet ik het bespreekbaar maken. Misschien ook niet. Eerst de vraag of er hier een taboe op zit of niet. Dat kan in ieder geval weer leuke gesprekken opleveren.

Zo een klein smsje kan toch weer hele inzichten geven. Dank je wel C.

Ben wel benieuwd hoe jullie dit allemaal ervaren.

Lees verder!

geplaatst door Adrie - 3 reacties



donderdag 22 april 2010

Fantoompijn

Samenzijn is leuk maar het moet ook weer niet te gek worden. Als siamese tweeling heb je weinig keuze en kersverse stelletjes lijken ook bijkans met secondenlijm aan elkaar geplakt te zitten, maar ik twijfel er niet aan dat de meesten onder ons er uiteindelijk geen behoefte aan hebben 24/7 samen te zijn met de Significant Other, hoe gek je ook bent op elkaar. Nou zijn wij singles wel een beetje een apart slag volk aangezien we aan de ene kant bijna standaard in ons profiel vermelden behoefte te blijven houden aan Tijd Voor Onszelf, terwijl we die tijd ondertussen veelal al dan niet online doorbrengen met het zoeken naar iemand om vooral maar niet meer Alleen te zijn. En zo mis je dan dus af en toe iemand die je nog helemaal niet eens kent.



De natuur heeft ons maar mooi opgezadeld met die gelukshormonen. Ook ik ben een willoze slaaf van mijn lichaamseigen morfine. Ik zou er het liefst de hele dag in ronddobberen maar daarvoor moet je wel eerst iemand zien te vinden die zo vriendelijk is om op jouw Aan knopje te drukken. De ene dienst is de andere waard en met een beetje mazzel vormt dat het bindmiddel voor een aangenaam langdurig samenzijn.

Ik vind het bepaald geen onaangename gedachte om voor een gedeelte van mijn geestelijk welzijn afhankelijk te zijn van iemand die ik op mijn beurt gaarne een chronische glimlach bezorg. Alhoewel ik van mezelf al tien vingers en tenen heb voel ik me desondanks toch net iets completer als ik in de aangename wetenschap verkeer dat er Out There iemand is die ik meer dan gemiddeld leuk vind, en dat dat gevoel wederzijds is. Omgekeerd geredeneerd zou je ook kunnen zeggen dat ik in m’n 1tje blijkbaar zo af en toe iets mis, alle voor(oor)delen van het vrije blije singlebestaan ten spijt. Als je met z’n 2en het 1+1=3 gevoel hebt, is de grootste gemene deler als alleenstaande dan kleiner dan 1? Is het gevoel soms iets bijna tastbaars te missen een soort van fantoompijn?

De tijd dat je wel wijzer was dan aan anderen opbiechten dat je je toevlucht had genomen tot de man zkt. vrouw advertenties in de krant omdat je dan het label Wanhopig kreeg opgespijkerd hebben we gelukkig ver achter ons gelaten. Sterker nog, het is anno nu behoorlijk hip om terloops te vermelden op een datingsite te rond te flaneren, alwaar ook ik me presenteer als iemand die het prima voor elkaar heeft allemaal, maar het ‘wel leuk’ zou vinden iemand te vinden waarmee het klikt. Handen omhoog wie liever op een profiel reageert waarin zonder enig voorbehoud gewacht en gesmacht wordt op een ernstig gemiste soulmate. Inderdaad, niemand. Dat is geen kwestie van hard to get spelen, maar aanvoelen dat een relatie een aanvulling is van je leven en geen invulling. Niets menselijks is mij echter vreemd en al die tegeltjesspreukenwijsheid ten spijt kijk ik met enig ongeduld uit naar de dag dat ik een hele goede reden heb om me hier uit te schrijven.

Ook aan de binnenkant van mijn ogen bezien kan ik geen duidelijk beeld vormen van mijn match made in heaven. Soms meen ik flarden te herkennen in vrouwen die mijn pad kruizen; woordeloze blikken van verstandhouding die o zo veelzeggend kunnen zijn. Dat zijn de vluchtige momenten die vorm en inhoud geven aan het ongrijpbare gevoel dat er meer is dan alleen jezelf.

Lees verder!

geplaatst door Kameleon - 5 reacties



donderdag 22 april 2010

Door de bomen...

Soms wordt zelfs ik moedeloos van al die bomen in het bos.
Ik kan ze er gewoon niet meer door zien.

Heldhaftig beslissen dat dit dan echt de laatste boom is geweest die het gras voor mijn voeten wegmaaide, door mij, eerder dan ik hem, te zeggen dat ik niet meer in zijn schaduw mag staan.

Om de volgende dag toch weer vol interesse de bladeren van een andere boom te lezen. Eén die zich tooit met mooie woorden en poëtische zinnen, om de andere zinnen te prikkelen.

En ik trap er weer in. En weer antwoord ik gedwee op de vragen. Iets minder enthousiast dan de keren ervoor. Is er dan niemand die andere vragen weet te stellen, dan: “Wat zijn je hobbies?” en “Wat is voor jou romantisch?”
Ik heb zolangzamerhand standaardantwoorden die ik geef..ik kan ze bijna ‘copy pasten’.

Ik weet dat niet iedereen even makkelijk schrijft en dat niet iedereen even makkelijk uit zijn woorden komt, maar een beetje origineel kan je toch wel zijn. Geef me iets! Ik heb een laatste strohalm nodig om me in dateland overeind te houden.

Volgens mij wil ik helemaal niets geks. Alleen maar één waar ik niet mee uitgepraat raak, ook als we stil zijn en samen in de auto zitten.
Zo moeilijk moet dat toch niet zijn?

En dan opeens, als je er echt klaar mee bent, maar toch nieuwsgierig genoeg om nog één keer te kijken. Is ie daar opeens. De welbespraakte man!
En je krijgt maar geen genoeg van elke interactie met hem.

Leuke kwinkslagen en dubbelzinnigheden, niet noodzakelijk stout, maar wel dubbel interpretabel. Je gaat er open in. Altijd leuk om nieuwe vrienden te maken!

Op het moment dat je hem ziet, ga je voor de bijl. Denkt voor het eerst niet: ‘Waar gehakt wordt vallen spaanders’.

Blijkt juist hij een zeer bedreven houthakker…

Lees verder!

geplaatst door Elise - 5 reacties



woensdag 21 april 2010

Het Amerikaanse fotomodel

Er zijn foute tenten in Amsterdam en goede tenten. Goede tenten zijn intellectueel, net als ik natuurlijk, foute tenten zijn voor het 'gewone' volk. Soms bevind je je in zo'n foute tent. Als het soms is, kan dat best leuk zijn. Er wordt voor spiegels gedanst en er wordt drank uit navels geslurpt. Als je geluk hebt ligt je tent ook op een pub crawl route. Zorg dan dat je je een barkruk weet toe te eigenen, beantwoord om de zoveel tijd bevestigend op de vraag van de barman of je nog wat wilt drinken en kijk naar de carnavalsstoet die de hele avond langs je trekt. Je hebt een topavond.

Mijn topavond kreeg nog een vervolg omdat er naast mij een mooie blondine zat. Ze zat er al een tijdje, lang genoeg voor mij om mijn moed geheel en al verzameld te hebben. Ik sprak haar aan. Ze was Amerikaanse, uit Californië. Ze begeleidde samen met haar moeder een groep studenten uit die staat. De studenten gingen los op de dansvloer en zij zat lichtelijk verveeld aan de bar. Ze was fotomodel, zei ze, en ze acteerde. Ze was 32, maar dat wist bijna niemand, omdat als dat bekend werd, ze waarschijnlijk maar weinig meer gevraagd werd voor modellenwerk. Op haar website stond dus dat ze 23 was, zei ze. Allemaal leuke verhalen hoor, maar ik was niet echt onder de indruk en begon, als ik het me goed herinner, over koetjes en kalfjes te praten. We sloten de avond zoenend af en ik kreeg haar telefoonnummer. Ze was nog een week in Nederland en misschien konden we samen nog een stukje gaan fietsen door het Amsterdamse ommeland. Voor de koetjes en de kalfjes.

Natuurlijk zocht ik haar op op internet. Wauw... ze was echt fotomodel! Pfff... wat een mooie foto's. Ze stond zelfs als actrice vermeld in 'the internet movie database'. Ik stuurde haar een vriendschapsverzoek op Facebook, met de tekst: "Heb ik echt met jou gezoend??". "Yes you have". De zondag erna regelde ik voor haar een gammele damesfiets en we spraken af op het Spui. Het was een heerlijk zonnige dag. Daar kwam ze aangelopen... Tering wat een stoot! Ze droeg een coole zonnebril en een sexy kort rokje. Zo uit een Amerikaanse film komen lopen, het dorpse Spui op. Way above my league, maar ja, verblind door die bril natuurlijk. Lucky me. We stapten op de fiets en fietsten in oostelijke richting de stad uit. "Wobbly", was het voorwiel van haar fiets, maar dat was nog niet het grootste probleem. Haar rokje was te klein! Het trok omhoog tijdens het fietsen en zo was ze aan het 'flashen' voor zij die het geluk hadden haar langs te zien komen. Dit kon natuurlijk niet de hele rit doorgaan, moest zelfs ik beamen. Ik belde een vriend op die op de route woonde, met de vraag of hij een trainingsbroek had. Had hij. Vol trots nam ik mijn buit mee naar zijn huis en we verlieten de woning met mijn fotomodel ingepakt in een nog lang niet de-erotiserende trainingsbroek. Verder fietsten we naar Muiden, romantischer lukt haast niet, zo dichtbij. Zij maakte volop foto's, ook van ons samen. Ik vroeg haar ten huwelijk bij het Muiderslot. Ze lachte en we zoenden weer.

De terugweg was lang en de zon ging onder. Ze was moe vanwege het wobbly wiel en ze kreeg het koud. Ik gaf haar mijn jas en van haar toen geheel afwijkende outfit maakten we een foto. Nadat ik haar bij haar hotel had afgezet ging onze relatie snel bergafwaarts. Ze reageerde nauwelijks op mijn berichtjes en zelfs afwerend op mijn sms-jes. Pas een half jaar later verschenen haar foto's van Amsterdam op Facebook. Foto's van de koetjes en de kalfjes en wél de foto van haar in die rare trainingsbroek en met mijn jas aan, maar geen foto van ons samen. "Sorry, dat zou mijn ex niet zo leuk hebben gevonden", schreef ze me.

De rest van mijn leven moet ik maar blijven geloven dat dit verhaal waargebeurd is. Geregeld kijk ik nog even naar haar mooie profielfoto op Facebook en zoek ik de foto op van haar in mijn jas. Ach, een leven samen heeft er toch nooit echt ingezeten, want zoenen kon ze niet.

Lees verder!

geplaatst door Fyko



woensdag 21 april 2010

Waarom mannen vrouwen niet begrijpen

Het is na middernacht en een stel ligt gezamelijk in bed.

Man fluistert : “ Zullen we vrijen, schat ?”

Vrouw antwoordt : ”Huh, wat ?”


(Man) Heb je zin ?

(Vrouw) Ik weet het niet.

(Man) Is dat een ja of een nee ?

(Vrouw) Een misschien.

(Man) Een misschien, … , wat betekent dat precies ?

(Vrouw) Nou ja, misschien een beetje.

(Man) Een beetje ? … Dat is dus een nee, want je kan niet een beetje zin hebben.

(Vrouw) Nou nee, … , als nu eens liever deed of doortastender dan … weet je wel.

(Man) Dus als ik liever doe dan heb je wel zin ?

(Vrouw) Misschien.

(Man) Doortastend dan maar.

(Vrouw) He nee ! Nu niet meer. Dat had je eerder moeten doen.

(Man) Weet je wat, laat maar !

(Vrouw) Wat doe je nou moeilijk ?

(Man) Ik moeilijk ?

(Vrouw) Ja, snap je het dan echt niet ?

(Man) Wat wil je nu eigenlijk ?

(Vrouw) Dat jij me aanvoelt.

(Man) Wat moet ik precies aanvoelen dan ?

(Vrouw) Nou, wat ik wil.

(Man) En wat wil je dan ?

(Vrouw) Dat weet ik niet.

Lees verder!

geplaatst door Aeolus - 6 reacties



woensdag 21 april 2010

Nachtuil en Merel

“Hoi, ik ben geïnteresseerd in jou! Merel”

Het was het kortste berichtje dat ik ooit heb gekregen. Maar wie kort wil, kan korter krijgen: “Wat leuk! Willem”, schreef ik terug en liet het daar verder bij. Haar profiel was niet superkort, maar zeker niet uitgebreid. Hobby’s werden vermeld, maar geen favoriete boeken of films. Wel waren er wat foto’s.

Op mijn mail kwam geen reactie terug. Ik verdacht haar ervan een schot hagel afgevuurd te hebben naar een heleboel mannen om te zien wat er zou gebeuren. Nu, daar ben ik niet van en liet haar even links liggen.

Later die avond zag ik haar toevallig in het lijstje online leden staan. Ik klikte nog eens op het profiel. Ze was beschikbaar voor een 1-op-1 chat.

Ik houd erg van chatten. Vind het een mooie en snelle manier om gedachten uit te wisselen en te zien met wat voor type je hebt te maken. Schrijft ze snel en makkelijk? Is ze spitsvondig? Maakt ze veel taalfouten? Chatten leert je een heleboel en ik ben nog nooit teleurgesteld geraakt in de dates die ik alleen met chatten had leren kennen.

Dus ik startte de chat en schreef: “Wat wil je weten van me?” Het duurde een lange tijd voordat ze reageerde. Toen de reactie kwam stond rechtsonder in mijn scherm: “Ik houd niet zo van chatten, ben meer van bellen.”

Ik houd erg van bellen. Vind het een mooie en snelle manier om gedachten uit te wisselen en te horen met wat voor type je hebt te maken. Praat ze snel en makkelijk? Is ze spitsvondig? Hoe klinkt haar stem en vooral haar lach? Heeft ze een accent? Bellen leert je een heleboel en ik ben nog nooit teleurgesteld geraakt in dates die ik alleen met bellen heb leren kennen.

Dus ik chatte haar mijn telefoonnummer. Per omgaande verscheen de hare in beeld. De conversatie verstomde.

Wat nu? Wie neemt het initiatief? Moet ik bellen, of moet zij bellen? Zij had het eerste berichtje geschreven. Maar ik was met de chat begonnen. Dus was zij weer aan de beurt om te bellen. Maar dat gebeurde niet. En ik was toch wel nieuwsgierig. Enfin, om een einde te maken aan het malen van mijn gedachten, belde ik haar nummer.

“Hallo, met Merel”, zei de stem aan de andere kant.

Anderhalf uur later legde ik met spijt de telefoon neer. Het had van mij nog uren mogen duren, maar anders dan ik was Merel geen nachtuil. “Ik ga morgenochtend voor zonsopgang naar futen kijken in het natuurgebied hier vlakbij. Hun paringsdans is iets heel bijzonders. Waarom ga je niet mee?”

Dat laatste vroeg ze - helaas - niet, maar glimlachend dacht ik aan de futen. Wat moet dat mooi zijn om ’s morgens vroeg samen hun paringsdans te bewonderen. In mijn hoofd kwamen de meest fantastische beelden naar boven. Ik schudde snel mijn hoofd leeg maar bedacht nog net: Wanneer zouden Merel en ik gaan 'vogelen'?

Lees verder!

geplaatst door Willem - 1 reactie



dinsdag 20 april 2010

Ketting blog STOM! (3)

Stom, ik had een stukje voor de kettingblog en ik kon het stomme ding nergens meer terugvinden. Het is in de donkere krochten van mijn computer verdwenen. Gelukkig wist ik na een paar dagen weer ongeveer wat ik geschreven had, dus hieronder alsnog mijn bijdrage voor de kettingblog, STOM.

Stom; ik kwam met mijn camera bij de reparateur; hij doet het niet meer, kunt u er nog wat mee? Hij is pas twee jaar oud en bij twee vakanties gebruikt, dus nog lang niet versleten. Nou mevrouw, dat is de moeite niet meer, de reparatie kost net zo veel als een nieuwe camera. Hoezo milieubewust?
Gelukkig ben ik altijd zo netjes om die hele kleine labeltjes van de theezakjes, er af te halen, en in de papierbak te doen. Zo lever ik toch nog een bijdrage aan het milieu.

Stom, we waren in Egypte en de douche werkte niet. Dat heb je daar, ik was met iemand die daar ook de humor van ziet, dus we hebben een hele vrolijke vakantie gehad. Gelukkig hoorden we van een groep mensen die veel duurder met een cruise mee waren, hun douche deed het wel, maar ze waren allemaal ziek geworden van het douchewater wat ze hadden binnengekregen.
Wat heerlijk dat die van ons het niet deed, wij zijn de hele vakantie gezond gebleven!

Stom, er is een nieuwe manier om je blog in te leveren bij match 4 me. Helaas krijg ik het niet met mijn oude pc en mijn computerskills voor elkaar om zo´n stukje tekst zelf te plaatsen middels het ´knippen en plakken´. Gelukkig kan het ook nog op de oude manier en dus heb ik mijn blog ingeleverd bij de redactie.

Groetjes allen en veel leesplezier met de ketting blog!
Het stokje draag ik over aan principessa.

Lees verder!

geplaatst door Evavanbaar - 2 reacties



maandag 19 april 2010

Twijfelaartje, deel 3

Ik trok mijn voeten los, draaide me om en murmelde: "Nee, geen seks. Dat is niet goed."
Mijn hoofd in het zachte kussen schurkend sloot ik mijn ogen.
Vincent grinnikte en trok aan mijn haren. "Maar we vinden elkaar toch gewoon heel aardig?"
"Mmmmmm....en dat wil ik zo houden ook. Kom. Ga nu slapen. Jij bent de gast, ik ben hier de baas en ik bepaal wat hier gebeurt. Geen seks. Slapen!"
Achter mijn rug hoorde ik hem nu hardop lachen. "Oja?"
Dat dit geen rustige nacht zou worden begon mij inmiddels wel te dagen. In een vergelijkbare situatie had ik Vincent nog niet meegemaakt, maar hij voelde geen enkele verbale gene naar mij toe, en als ik hem op zijn woord had moeten geloven was zijn "sexdrive" zoals hij het noemde van een respectabel kaliber. Maar ik had amper kunnen vermoeden dat mijn leuke praatmaatje zijn lusten ook op mij zou willen botvieren, en ik moet de lezer bekennen dat ik er ergens de lol nog wel van in kon zien ook....ik ben geen heilige, en Vincent...heeft wel wat. Vooral bloot!

Het werd ook geen rustige nacht. De halve nacht was ik bezig hem van het lijf te houden en ik moet eerlijk bekennen dat het een erg leuk spelletje was. Af en toe dommelde ik een beetje in slaap en op een gegeven moment werd ik dan toch weer wakker gemaakt door wat onrustige bewegingen of acties van Vincent. Het was opwindend en gezellig tegelijkertijd, maar ik had me voorgenomen nooit te zwichten voor seks met een toevallige loge, hoe vertrouwd, stoer, welriekend, lief of van wat dies meer zij hij ook zou zijn...
Ooit was ik mijn vlees te zwak geweest en dat was me achteraf zeer slecht bevallen.
Ik voelde me vies, goedkoop en besmeurd, hoewel ik daar niet echt een reden voor had.
Maar het is verdorie niet niks zeg, waar je samen mee bezig bent, het is toch totaal iets anders dan het wegwerken van een broodje kaas, laten we wel wezen....

"Geef me een legitieme reden waarom je met mij naar bed wilt.."
Het was onverwacht stil, Vinc dacht na.
"Ik wil weten hoe het voelt om in je te zijn.."
"Slechte reden. Je wilt gewoon scoren! Komop, we moeten er morgen op tijd uit, slapen nu!!"
Nou moet ik eerlijk bekennen dat zijn antwoord mij wel enigszins teleur stelde. Diep vanbinnen wil ik namelijk vereerd en geprezen worden, al is het alleen maar met woorden. Stiekem vind ik het lekker om een beetje begeerd te worden en de boot af te houden. Mij bekroop het gevoel dat ik een hitsig opblaasbootje opzij zat te duwen in plaats van een luxe jacht.
"Ja, en ik vind je heel erg leuk en aardig, jij mij toch ook?" Het leek of mijn kleine deceptie hem bereikt had en hij haar met het opportune doel wat credits te heroveren nog enigszins trachtte te verzachten...
"Ik vind meer mensen leuk en aardig Vincent. En met hen ga ik ook niet naar bed. Ik zie me al bezig zeg...Waarom zou ik het met jou wel doen?"

Onweerstaanbaar wil ik zijn, onvolprezen. En stel dat hij me dat zou hebben toegedicht...had ik me dan gewonnen gegeven?
Ik moet deemoedig bekennen dat die kans aanwezig zou zijn geweest. Maar zeker weten doe ik dat niet, iets dergelijks is mij nimmer overkomen. Ik ben een heel gewone vrouw immers...

En in de late ochtend smeerde ik boterhammen voor hem, die ik op zijn verzoek bestrooide met pure hagelslag.
Hij leek zich toch een beetje ongemakkelijk te voelen.
"Sorry hoor..ik ben toch best een rare, vind je niet?" tobde hij hardop.." Die drang om te scoren van mij, vind je dat niet irritant? Ik heb toch misbruik gemaakt van je gastvrijheid...je had toch duidelijk met me afgesproken dat ik je met rust zou laten. Waarom kan ik niet gewoon gezellig met je knuffelen en verder niks...ik wil daar vanaf hoor, het deugt niet wat ik doe!"
Ik haalde mijn schouders op, en dacht na. Wat ik mij ineens, volkomen onwillekeurig realiseerde was de hypocrisie van het etaleren van een bepaalde teleurstelling in hem, ik besefte immers dondersgoed dat zijn vrijpostigheid mij op geen enkele manier had geshockeerd, integendeel....

"Ach Vinc, ik ken jou een beetje, en nu ik er over nadenk verwachtte ik dit wel. Onbewust, maar toch! Weet je......ik had me geloof ik zelfs juist beledigd gevoeld als je lief naast me in slaap was gevallen. Ja!
En weet je waarom? Omdat ik graag de lusten van mannen opwek. En als dat niet gebeurt word ik erg onzeker!"

Een half uurtje later zwaaide ik hem uit. We hadden afscheid genomen met een droge kus op de mond, alsof we niet samen in mijn twijfelaartje hadden liggen spartelen.

En terwijl ik de blauwe kringen onder mijn ogen aantipte met concealer prees ik mezelf gelukkig een vrouw te zijn.
Of ik me wel of niet of gedeeltelijk over geef aan lichamelijke geneugten, mijn gedrag wordt geaccepteerd!
Of ik nou teleurstelling veins, of ruiterlijk toe geef zelfs content te zijn met mannelijke lustetalering...ik blijf een tof wijf!
Mannen doen het nooit goed. Zwijnen, walgelijke seksaddicts zijn het, en als ze zich niet als beesten gedragen bestempelen we ze al gauw als watjes, mietjes, angsthazen of impotente zielepieten...

Slaperig zwevelde ik die dag door, slechts een beetje piekerend over mijn sexappeal. Leuk en aardig, tja....
Onvolprezen wil ik zijn in de ogen van mijn bedgenoot, voor minder gaat de zon niet op. Nooit meer.
En die nacht, alleen in mijn twijfelaartje laafde ik mij aan de geur van Vincent. Blij met de ontsnapte feromen om mij heen viel ik in slaap, oude, zoete meisjesdromen dromend. Onweerstaanbaar, dat was ik!
Een kinderhand is gauw gevuld...


Slot


Lees verder!

geplaatst door Francien - 5 reacties



zondag 18 april 2010

Scheiden doet lijden, zelfs na jaren

Scheiden doet lijden, zelfs na jaren nog

We hebben allemaal zo onze problemen gehad of hebben ze nog met onze exen, maar ik heb een meningsverschil met mijn jongste zoon over mijn ex, die niet zijn biologische vader is.

Nadat de gezamenlijke woning was verkocht heb ik besloten om elders met een schone lei te beginnen. De scheiding is voor mij heel vervelend verlopen met geweld, mishandeling, bedreiging en uiteindelijk heb ik aangifte moeten doen. Nadat alles was afgehandeld wilde ik niets meer met mijn ex te maken hebben en heb gebroken met mijn schoonfamilie, vrienden en kennissen. Ik heb geen moment spijt gehad van mijn besluit.

Mijn jongste zoon heeft nog steeds contact met mijn ex en ik kan en wil het contact met mijn zoon niet verbreken. Ik bemoei me niet met het leven van mijn zoon en schoondochter, ze zijn volwassen en als ze me nodig hebben dan weten ze me te vinden. Prima, als ik kan dan help ik ze altijd. Ik heb nooit gezegd dat ze met mijn ex moeten breken, als ze contact met hem willen hebben, prima moeten ze vooral doen. Het is hun leven en dat heb ik te respecteren, alleen ik wens hem niet te zien of tegen te komen.

Een half jaar nadat mijn ex was vertrokken trouwde mijn zoon. Ik heb van het begin af aan aangegeven dat ik niet zou komen als mijn ex ook kwam. Mijn ex heeft gezegd dat hij niet op de bruiloft aanwezig zou zijn. Op een gegeven moment begreep ik van mijn zoon dat mijn ex toch aanwezig zou zijn, samen met zijn vriendin en haar zoontje. Hij had ze uitgenodigd, de vriendin van mijn ex en haar zoontje zouden ’s avonds op het feest aanwezig zijn. Ik moest voor één dag mijn emoties maar inhouden, het was hun bruiloft en zij bepaalden zelf wie ze uitnodigden. Mijn schoondochter zei als je niet komt dan hoef je nooit meer te komen. Waarop ik aan mijn zoon vroeg wat verwacht je nou van mij? Hij wilde dat mijn ex en ik naast elkaar naast het bruidspaar de felicitaties in ontvangst zouden nemen en net doen of er niets aan de hand was. Ik bedankte hiervoor. Met als gevolg dat ik niet meer welkom was.

Een paar maanden na de bruiloft heeft mijn ex de voordeur ingetrapt en heb ik aangifte gedaan. Ik was zo overstuur dat ik mijn zoon heb gebeld. Een en ander is besproken en voorzichtig was er weer contact. Maar ik was niet aanwezig op verjaardagen, ook niet van mijn kleindochter, want mijn ex was aanwezig. Vorig jaar ben ik voor het eerst naar een verjaardag geweest en toen ik mijn ex zag dacht ik heb ik hier twee jaar verdriet van gehad. Ik had duidelijk mijn scheiding verwerkt en kon er om lachen. Op de volgende verjaardag, van mijn kleindochter, was ik er weer. En ja toen ging het niet goed. Er vielen stiltes, de gasten wisten niet goed met wie ze nu moesten praten en ik voelde me toch niet op mijn gemak. De volgende dag vroeg mijn schoondochter wat er aan de hand was, want ik was zo stil geweest. Heb haar verteld dat ik niet meer kom als mijn ex aanwezig was. Dit werkt niet, we worden nooit vrienden, hebben elkaar niets te vertellen en zullen ook nooit een woord met elkaar wisselen. Er is hiervoor te veel gebeurd rond de scheiding.

Mijn zoon en schoondochter kunnen en/of willen mijn besluit niet accepteren en respecteren. Zij vinden dat ik hun dwing om te kiezen tussen mij en mijn ex en dat willen ze persé niet.
Maar zij vinden wel dat ze mij mogen dwingen om mijn ex te blijven ontmoeten. Ik heb aangegeven dat ze niet hoeven te kiezen, want als mijn ex aanwezig is dan kom ik niet. Ze maken er een drama van, terwijl als ze mijn keus respecteren er niets aan de hand is.

Al met al, na drie jaar speelt mijn ex nog steeds een rol in mijn leven en op een dermate manier dat hij nu tussen mijn zoon en mij instaat. Afschuwelijk, een emotioneel drama wat alleen maar verliezers kent.

Abigail

Lees verder!

geplaatst door Abigail0 - 2 reacties



zondag 18 april 2010

Open up your eyes,I got a big surprise

Ik zit weer naast je, op de bank. Tussen ons in een afstand die gedefinieerd kan worden als ‘persoonlijke ruimte’. Achter je zie ik in de verte de zon ondergaan, het ziet er prachtig uit, zo boven de stad. Ik neem nog een slokje wijn. Er staat een film aan, maar ik weet niet waar die over gaat. Ik volg het niet, want mijn gedachten zijn bij jou. Je praat tegen me, ik luister niet naar wat je zegt. Want wat je zegt komt niet uit je mond, maar lees ik in je ogen. Jij wilt het net zo graag als ik. Maar net als de vorige keren, ga jij het niet doen. En ik durf het eigenlijk niet. Maar het is zo klaar als een klontje, het mag niet te lang gaan duren. Het moet gebeuren, en het liefst nu.

Je draait naar me toe, je komt wat dichterbij om die pluk in m'n haar eens goed te bekijken. Ondertussen praat je verder. Het stormt in m'n hoofd. Het is nu of nooit. En ik ben nou eenmaal met alles degene geweest de het initiatief nam. Ik vroeg jou mee voor een eerste date, belde jou daarna als eerste, vroeg jou voor een tweede afspraak, nam wijn mee voor jou, enzovoorts. En nu zit jij hier, pal voor mijn gezicht. Zo dichtbij ben je nog nooit geweest. Terwijl je doorpraat, druk ik mijn lippen tegen de jouwe. Je maakt nog even je zin af. Ik vraag me paniekerig af of je dit echt wel wilt, maar dan komt het antwoord… Hallelujah, de eerste zoen. Ik smelt.

Passie, warmte, lust, liefde. Het druipt er (nog net niet letterlijk) vanaf. Het is mooier dan ik had kunnen dromen. Maar er zit een haar in mijn mond. Altijd maar dat haar van mij, ik word er gek van. Ik maak me even los en probeer het ding van mijn tong af te plukken. Ondertussen hoor ik je zeggen dat het wel grappig is dat we pas gaan zoenen, nadat we heel de nacht samen zijn geweest. En nu hebben we nog allebei last van morning-breath ook. De haar die ik uit mijn mond vis, is veranderd in een klit die wat wegheeft van de plukken haar die ik soms uit mijn tapijt schraap thuis. Ik hoop dat je het niet ziet.

Vanaf hier gaat het ineens snel. We zoenen verder, we kleden elkaar uit. Het is duidelijk waar dit naartoe gaat, en ik laat me met alle liefde meevoeren. Ondertussen toch weer een haar, maar ik negeer het maar. Ik lig naakt verstrengeld in je armen. Ik heb zin in jou, en jij in mij. ‘Je bent wel een lekker dikkerdje’, hoor ik je zeggen. Wat?! Verbaasd kijk ik je aan, dikkerdje? ‘Ja’ zeg je, ‘Je hebt al 3 weken niet gesport, dus je bent niet bepaald slank meer’. Ik geloof mijn oren niet, zeg je dit echt op het moment suprême? ‘Ik ben helemaal niet dik!’, zeg ik verontwaardigd. ‘Nee, maar wel een beetje, maar dat is niet erg hoor’. Sure. De stemming is verloren, ik had zoveel zin, maar nu heb ik zin om je van de bank af te schoppen. Gelukkig sta je zelf al op, want je moet even naar de wc.
Ik trek de deken over me heen en doe net alsof ik slaap. Druk peinzend vraag ik me af waar die deken eigenlijk vandaan komt. Die lag er zojuist zeker weten nog niet. Wat een vreemde avond. Of ochtend. Er klopt iets niet. Het begint me te duizelen.

‘Dizz.. DIZZY! Het is kwart voor 4, je moet wakker worden hoor! Waarom lig je hier te slapen?‘ Verstoord uit een diepe slaap doe ik mijn ogen half-open. Ik kijk op mijn telefoon. Het is kwart voor drie. ‘het is kwart voor 3, niet kwart voor 4, laat me slapen’. ‘DIZZ!! De buurvrouw zei dat je hier was, wordt nou eens wakker’. Geërgerd kijk ik op. Ik lig naakt verstrengeld in een wit laken, ik kijk omhoog en zie mijn moeder bezorgd door het raampje van mijn auto gluren. ‘We moeten naar een verjaardag, wordt nou eens wakker’. Uit de radio tetteren de schelle geluiden van Paradise by the Dashboard light. Wat een toeval, denk ik cynisch. ‘Ik kom eraan’. Ik kijk nog even verbijsterd om me heen. Wat is er gebeurd?

Langzaam dringt het tot me door. Ik kijk nog een keer op mijn telefoon. Het is 8 uur ’s ochtends. Meatloaf tettert nog even verder, ik draai mijn telefoon om, want dan gaat het geluid uit. Ik doe mijn ogen open. Ik ga even rechtop zitten en kijk om me heen. Ja, dit is echt mijn eigen slaapkamer. Alles klopt. Ik ben nu echt wakker. Ik heb een droge mond, het voelt alsof er een haarbal in mijn mond vastgeplakt zit. Snel sta ik op en drink wat water. Over een uurtje moet ik op de sportschool zijn; ik ben immers al drie weken niet geweest.

Lees verder!

geplaatst door Dizzy



zondag 18 april 2010

Eerste date?

Haar gezicht pakt van de zijkant de zon. Ze heeft haar ogen gesloten, heerlijk genietend van die eerste zonnestralen van dit zo koud begonnen jaar. Zonder haar ogen te openen strekt haar arm zich uit naar de tafel en omsluit het glas rosé wat er staat. Met nog steeds haar ogen dicht brengt ze het glas naar dr mond. Ik kijk ademloos toe hoe haar lippen zich langzaam los weten te rukken van elkaar. Het geluid wat haar lippen maken als ze los komen van elkaar klinkt als een donderslag in mijn oren. Het is gewoon sensueel. Natuurlijk valt het niemand anders op... hoe kon het ook anders. We zitten hier in het gras, niemand in de buurt, lekker te genieten van de zon. Pasen valt lekker dit jaar. Heerlijk weer, schuchter zonnetje die nog onwennig zijn alleenheersersplek aan die grote plaat boven ons heeft ingenomen.

Het is de eerste date. Normaal gesproken zou je heel onwennig tegen over elkaar zitten en een beetje onwennig wat onderwerpen aansnijden waarvan je verwacht dat de ander er ook wel wat over te zeggen heeft... nu zitten we hier aan het water, boten trekken langzaam voorbij, met die ritmisch roffelende dieselmotoren. Gesprekken over niets... héérlijk. Wennen aan elkaar, aan hoe de ander lacht, praat, grapjes maakt, bloost, doet alsof ze boos is... ieder momentje leert je veel over hoe je kansen voor de toekomst liggen. Ze is leuk.

Misschien dat ze na het lezen van dit blogje zin heeft om contact met me op te nemen? Kunnen we het in praktijk brengen. Ow ja, die rivier mag ook een plas zijn. Zeilbootjes zijn leuker om naar te kijken dan duwbakken :)




Lees verder!

geplaatst door Wierook - 1 reactie



zondag 18 april 2010

RAD VAN FORTUIN


Na het inloggen bij M4M lees ik eerst altijd even de blogs. Iedereen doet zijn best om er een leuk, erotisch, interessant of humoristisch verhaal van te maken. Soms is het zo grappig geschreven of zo herkenbaar dat ik helemaal in een deuk lig achter de laptop. Toch is het mij opgevallen dat de meeste schrijvers "toevallig" eenzelfde onderwerp aanhalen. De ene keer heeft iedereen het over de profielen, de andere keer waarom we op een site staan. Maar altijd komen de verhalen met elkaar overeen.
Wat is dat toch? Zit dat in de lucht? Dat zeggen we toch weleens.



Als dezelfde dingen gebeuren in een korte tijd. Bijvoorbeeld een geboortegolf of wanneer je in je omgeving hoort dat vrienden of collega's gaan scheiden. En dat allemaal op hetzelfde moment. Of dat er opeens veel mensen in je vrienden- of kennisenkring zijn die kanker hebben. Of dat vrouwen die elke dag met elkaar samenwerken dezelfde tijd ongesteld worden. Vaak denken we dat we alles zelf de hand in hebben maar is dat wel zo? We weten dat er een kosmos is dat de natuur ook wel iets te zeggen heeft. Maar hoe dicht staan we nog bij de natuur? Hebben we het geduld nog om een ontmoeting met een man of vrouw zijn natuurlijke beloop te laten? Veronderstel dat de natuur heeft beslist dat we in dit leven zonder partner verder moeten. Kunnen we dat dan accepteren?

Poehhh. De ene keer wel en de andere keer niet. Wat is er zo erg aan om de natuur een handje te helpen? Helemaal niks. Alleen kom je er na een paar dates achter dat dit toch ook niet de manier is. Voor even accepteer je dan maar dat het voor jou niet weggelegd is om in dit leven samen met een man verder te gaan. Je geeft het maar weer even over aan de natuur.
Totdat het weer te saai wordt. De twijfel weer toeslaat en je toch weer zin krijgt om te daten. Dus begin je weer van voren af aan.

Ach je moet toch meedraaien in de mallemolen van het leven.



Single in the city


Lees verder!

geplaatst door Single-in-the-city - 1 reactie



zaterdag 17 april 2010

Verliefd, verloofd, getrouwd (deel 3)

De week erop belde hij mij. Nee, het is niet wederzijds, nee, hij kreeg er wel energie van, daar was hij heel eerlijk in, maar nee, geen wederzijdse klik. Ik stond gelijk met mijn voeten op de grond.



Hoe is het mogelijk? Zo verliefd en het niet toe willen/durven geven? Wat moest ik hier nu mee? Ik was van de wereld en moest denken. Waarom zegt iemand zoiets terwijl hij anders acteert. De week erop zou ik een planningsgesprek hebben. Die stelde hij uiteraard uit.......Tja en nu? Ik maar weer voorgesteld dat we in gesprek moesten.....In dat gesprek bood ik mijn excuses aan, want hij had niet de emotionele stabiliteit om voor zijn gevoel uit te komen. Dat had ik moeten zien....Terugkijkend is dit het begin van het einde geworden. Ik vond dat hij goed in zijn vel moest zitten, ik wilde de groep medewerkers niet tegen hem waren, ik had een huwelijk die op zijn einde liep en ik had net een huis gekocht.....Wordt vervolgd...

Lees verder!

geplaatst door Anchar



zaterdag 17 april 2010

WAT HOUD IK TOCH VAN JE!.

Ik heb er hier al eerder over geschreven, over het enge aan ´houden van´. Het openen van je hart vraagt m.i. om lef. En hoewel dat ´houden van´ niet een gevoel is dat zomaar bij mij verschijnt c.q. optreedt, toch durf ik er volmondig voor uit te komen dat ik van jou houd. Sterker nog, ik kan me het leven zonder jou (en ik dus nog niet van jou hield) helemaal niet meer voorstellen. Het is nog niet eens zo gek lang geleden. Ik woonde in Spanje en omdat ik mezelf wederom dreigde te verliezen in werk, was het moment daar voor gezinsuitbreiding.

Ik weet nog dat mijn beste vriendin op kraamvisite naar Spanje kwam. Het was heerlijk om die eerste prille geluksmomenten met haar te kunnen delen. Haar opvoedkundige tips waren ook bijzonder welkom, want ik wist van toeten nog blazen. Na haar vertrek heb ik wel wat stressmomenten gekend. Die paniek, dat je het gewoon even niet meer weet en de huilbuien door de vermoeidheid. Gelukkig was daar mijn LAT vriend die insprong. Daar waar ik gespannen en geïrriteerd op je reageerde, daar was ´mijn Engelsman´ niet gek te krijgen. Je reageerde zowaar beter op zijn strenge optreden. Leerzame momenten… en ook zo veel mooie! Voor jou ben ik minder gaan werken.
Iedere dag haastte ik me om 15.30 uur naar huis om met jou de Spaanse heuvels in te trekken. Bijna dagelijks streken we neer bij ´ons meer´, een stuwmeer dat ik bij toeval ontdekt had. Naakt zwommen we in het meest heldere water en dobberden we tot de sterren aan de hemel verschenen. Die rust, de prachtige omgeving en dat heerlijke water.. Ik zal het nooit vergeten. Helaas kwam aan die waterpret abrupt een eind toen die vieze Spanjaard op een dag uit de bosjes verscheen. Hij volgde ons zelfs terug naar huis. Eng was dat, het geschuifel en besef dat iemand je volgt. Toen ik me omdraaide zag ik dat hij ons in zijn nakie en al masturberende volgde. Ik begon stoer een hele tirade in het Nederlands (vond ik meer indruk maken) tegen hem. Ik zwaaide wild met mijn armen en deed een paar stappen in zijn richting. Meneer viespeuk was echter niet onder de indruk en meer met zijn ´geval´ bezig. We vervolgden daarom rustig onze weg en na die eerste bocht hebben we als idioten gehold!! Helaas om nooit meer terug te keren. Ik ben nog weken boos geweest op die vent, puur omdat hij onze zwemuitjes verpest had!
De sinaasappelroof is ook een gedenkwaardig moment. Na de verhuizing hadden we geen sinaasappelplantage meer in de achtertuin. Gewend aan een dagelijkse gratis hoeveelheid sinaasappels, plukte ik tijdens onze wandelingen her en der een sinaasappeltje. Al snel nam ik een aantal mee voor thuis.. Uiteindelijk vertrokken we met rugzak en schilmes de bergen in om ons tegoed te doen aan menig vrucht van andermans plantage. Weken ging dat goed, tot die ene keer. Toen die boer in een jeep mij net aan die ene tak zag trekken en niet blij was. Dat je op slippers en met een tas vol sinaasappels best snel kan rennen heb ik toen wel bewezen.
Na anderhalf jaar verhuisden we naar Nederland en dat was wel wennen zeg! Jij moest naar school en naar het pension, wanneer ik voor mijn werk weg moest. De kennismaking met de seizoenen vind ik de leukste herinnering. Die eerste keer dat jij sneeuw zag. Hilarisch! En dan die grote stapels herfstbladeren waar jij zo graag in weg duikt.
Jij was mijn redding tijdens de recessie in Nederland en ik mijn baan verloor. Zonder jou was ik de afgelopen maanden gek geworden, echt! En ik kan het gewoon niet verkeerd doen bij jou… Al ben ik nog zo onredelijk en onvriendelijk.
Op het gebied van daten hebben we samen ook e.e.a. beleefd. Zo liet een man zich zelfs door jou uit bed jagen, toen jij in bed kroop en hem aan de kant duwde. We hebben geleerd om een nieuwe man in ons leven toe te laten. Ook een aandoenlijk proces. Oh.. en dan die man die verliefd was geworden op jou, ipv op mij. Ik heb de afscheidsbrief nog. Met op de enveloppe zowel mijn naam als de jouwe!!

Al zoveel herinneringen samen. Hoe klote mijn dag ook, jij laat me lachen! Je bent een belangrijke factor in mijn leven geworden en......

WAT HOUD IK TOCH VAN JE, SNOOP DOGGIE DOGG!!! ;-)

Lees verder!

geplaatst door matchme2 - 5 reacties



zaterdag 17 april 2010

Nodig

Soms zou het goed zijn als je eens flink door mekaar gerammeld zou worden. Gewoon weer even op je plek gezet. In het hier en nu: je bent nodig! Dat is meteen zo ongeveer mijn droombeeld van de ideale relatie: Ik heb de ander nodig om mij er steeds opnieuw van te doordringen dat ik nodig ben en omgekeerd.

Natuurlijk, mag hij ook uitwaaieren… - zolang hij maar niks aanraakt - en als hij het maar niet flikt om anderen meer nodig te hebben dan mij. Of stel dat het mij overkomt dat ik wanhopig verlang naar iemand anders, terwijl ik bij hem ben. Wat een ramp!

Single zijn is zo gek nog niet… - zolang er maar wel wat aan te raken valt - maar ’t moet wel overzichtelijk blijven. Ik zie al gauw door de bomen van (mogelijk te ontmoeten) kerels het bos niet meer. En ook dan moet ik er niet aan denken dat ik me bij de één, in gedachten bezig houd met de ander… of dat die ene niet echt de indruk wekt, dat hij er op dat moment voor mij is. Help!

Ineens hoor ik uit de dampende badkamer een puberstem roepen: “Maham, kun je me even een handdoek geven?” “Is dat nou nodig…,” roep ik enigszins geprikkeld terug, geen zin om me in mijn mijmering te laten verstoren, “…kun je die zelf niet pakken…?” Staat dat arme kind daar, druipend achter de badkamerdeur.

Wie rammelt mij op zo’n moment door elkaar? Dat moet ik nodig zelf maar eens doen!

Lees verder!

geplaatst door Possess



zaterdag 17 april 2010

Afscheid

13 april
Tijd voor komen en voor gaan

Niks blijft zoals het was
Op komt weelderig groen, het wordt geel gras
Leuke alsook vervelende situaties blijven niet
Zolang je maar flexibel nu geniet

14 april
Zeggen of doen

Het zijn twee verschillende dingen
Zoals integratie zeggen te willen
Ook eigen scheidslijnen bedwingen
En niet slechts de ander bedillen

16 april
All the machines

Are suddenly standing still
Peace and quiet, no exhaust
Nature's whims are strong and caused
Man's activity to die down at will

Het was best leuk en spannend ook om een paar maanden op een dating site rond te lopen. Maar ik denk dat de kans dat ik 'hem' hier zal vinden niet groot is en heb besloten in het ware leven rond te kijken, me onder nieuwe mensen te begeven zonder echt te gaan zoeken. Zoeken veroorzaakt onrust en dat wil ik niet meer. Als het erop aankomt: wil ik gevonden worden en ik denk niet dat dat gebeurt op een moment dat ik het verwacht. Verder werd, wordt de onrust van de vele telefoontjes, SMSjes, chats en e-mails me teveel. Het was leven in een snelkookpan. En de storende smoezen die mensen hadden wanneer hun gegevens niet juist bleken. 'Ik ben gekrompen' als de lengte zeker minder dan 1.86 m is. Of ik iemand daarom zou afwijzen. Alsof mensen alleen maar op basis van dat soort demografica kiezen. Of 'ik ben afgevallen' als de foto beslist niet de zijne is. Alsof dat het enige verschil met de werkelijkheid was!! Dat is nadrukkelijk wel een reden om iemand af te wijzen. Mijn laatste datevriend was best een lieve man. Maar de combinatie van zijn drinken en mijn geloofsachtergrond maakten een relatie onmogelijk. Dat zal zo blijven, verwacht ik: veel mannen laten hun biertje niet zomaar staan voor een vrouw en zeker niet als het drankgebruik wat, zeg maar veel groter;)))) is en er nog een levensbeschouwelijk verschil is. Zo'n relatie willen ze helemaal niet. Op bepaalde punten blijkt integratie als het erop aankomt niet mogelijk en dat zijn die van de persoonlijke leefgewoonten. Maar goed ook: ik wil helemaal geen man die veel drinkt. De man had het niet toegegeven, maar ik had 't best in de gaten:PP Dus de levensbeschouwing neemt mij hier in bescherming. Ik heb genoten van de gesprekken in de algemene chat op M4M. Wie daar komt, is eerlijk, wil contact en ook vriendschap met anderen aangaan. De onsmakelijke figuren komen er niet. Dat is fijn en geeft een dating site dat extra dat het de moeite waard maakt om te blijven komen. Maar: het is niet het hoofddoel waarvoor ik me inschreef en vandaar dat ik mijn aanwezigheid toch beperk. Ik sluit niet uit dat ik tzt toch weer een poging waag, dus ik bezin me nog even op uitschrijven.

Ik wens iedereen ongelofelijk veel geluk, hoop oprecht dat jullie degene die jullie zoeken hier vinden. Of elders en dat je hoe dan ook heel gelukkig wordt samen.

En verder: geniet ik nu van de rust die mij plots in de schoot is geworpen. Wie net als ik letterlijk onder de rook van Schiphol woont, zal begrijpen wat ik bedoel, zeker nu op zaterdagochtend en waarom ik de natuur nu extra dankbaar ben voor een pauze uit het lawaai en de stank:))))

Ilse 17042010

Lees verder!

geplaatst door Ilse



vrijdag 16 april 2010

Nieuw: de Ecodate-experience

Stel je voor je hebt een date met de leukste persoon van m4m. Dacht je. Nu heb ik uit betrouwbare bron wel eens vernomen dat daten een prachtige sport is maar behept met een spelregelboek dat voor velerlei uitleg vatbaar is. Voordat je het over die spelregels eens bent geworden kan de wedstrijd al door beide partijen tegelijk verloren zijn. De kans dat de wedstrijd dan al door beide partijen gewonnen is blijft synchroon daarmee ook bestaan maar die schat ik algemeen lager in. Indachtig de Schrödinger kat theorie houd ik alles open. Ik leg je dat overigens graag uit bij gelegenheid van onze 3e date nadat we verwoe… sorry, ik dwaal af.

Het kan bijvoorbeeld zo zijn dat deelnemer A van mening is dat een rustig intellectueel aftasten van de opponent de juiste tactiek is terwijl deelnemer B nog voordat de suiker goed en wel in de koffie is opgelost wil weten of morgenochtend de bedden wederom verschoond moeten worden. Oh… Slik. Nee, dat had ik niet uit je profiel gelezen.
Ik moet zeggen dat dit niet mijn persoonlijke ervaring betreft, die bestaat uit welgeteld één date, maar het schijnt wel echt te gebeuren. (Terzijde: de rest van wat ik in de loop der tijd hier nog ga schrijven is 100% gelogen, echt waar).
Ander voorbeeld. Allemaal zijn we politiek correct en cerebraal voldoende ondersteund van mening dat het vooral gaat om het innerlijk van je partner. Uiterlijkheden, overgewicht dan wel gewichtloosheid, leeftijdsverschillen, het bezit van (klein)kinderen; staan we allemaal open voor! Jah. Maar wat nu als die van de gunstigste kant gefotografeerde en wel heel erg leuke mailer, prettige telefoonbestemde, romantische brievenschrijver, erudiete sms-er (v/m) bij kennismaking in levenden lijve gewoon een trol/tuinkabouter der extra-klasse blijkt te zijn? Wedden dat je emotioneel afhaakt?

Het Groot Handboek Digitaal Daten zegt hier waarschijnlijk over dat je een keuze moet maken. Uithuilen en een nieuwe date zoeken, proberen je lachen één kop koffie lang te houden (Terwijl je intussen je slokdarm versintert aan een bak leut van 87 graden Celsius) of toch maar proberen de mens achter (zo niet in) het verschoonde bed/de trol/de tuinkabouter te ontdekken. Ik gok er op dat gewoonlijk de beoogde wederpartij op min of meer vriendelijke wijze geloosd gaat worden. En het spel begint opnieuw maar met een andere opponent.

Het is jammer dat op deze wijze kostbare ervaringen voor de andere leden verloren gaan. Stel je voor dat je, om maar wat te noemen, nu juist op zoek bent naar een trol/tuinkabouter maar dat zet natuurlijk niemand in zijn/haar profiel; mijn uiterlijk: trol.
Die profielen… het is een persoonlijke lachspiegelblik op jezelf. Hebben we niet veel meer aan de date-ervaringen met uw onnavolgbaar karakter, opgetekend door een tweede (t/m 1387e ) persoon?
In een wereld waarin alles verboden is op grond van privacy zal het wel niet mogen maar het lijkt mij uiterst m4m-milieuvriendelijk om deze dates te recyclen voor hergebruik door andere zoekende zielen.

Zou het niet handig zijn om een prikbord voor geteste dates op te hangen met de volgende structuur:
Nickname geteste persoon
Nickname tester
Trol- / tuinkaboutergehalte (1=megatrol, 10=volledig puntmutsloos)
Sexabilty (1=Kalahari - 10=zaadbankdirecteur/eierwekker pur sang)
Testdatum en houdbaarheid
Gereinigd en klaar voor hergebruik (ja/nee)

Je kunt je scores natuurlijk opnemen in je profiel!

Lees verder!

geplaatst door Renno - 7 reacties



vrijdag 16 april 2010

komische humor


Er valt echt wel wat te lachen om de profielen of de reacties.De eerlijkheid gebiedt wel te zeggen dat de inhoud site-afhankelijk is, of meer specifiek, opleidingsafhankelijk.
Voor ik mij op M4M registreerde had ik me ingeschreven op 2 andere dadingsites, in de veronderstelling dat overdaad hier niet schaadt, mij de karakterverschillen niet goed beseffende.
Ik kwam op een site van gelukzoekers, laat ik mij verzachtend uitdrukken, met een licht dyslectische handicap dan wel members die even piesen waren toen onze Lieve Heer hersens uitdeelde.
Het leven op deze sites levert naast agressie, onvoorstelbare selectiecriteria (als je geen kattenvoer lust hoef ik je niet), ook hilarische momenten op.

De meeste profielen hebben een vaste kern: vrouwen zoeken een leuke jonge man, die er goed uitziet en midden in het leven staat. En ja, ook een man die een gezonde dosis humor heeft.
Als we alle profielen van vrouwen, die deze tekst min of meer in hun profiel hebben opgenomen zouden weglaten, blijven er alleen mannen over. O ja, betrouwbaar en eerlijk moeten ze ook zijn. Ach, echt?

Ik begrijp dat niet zo goed omdat het vanzelfsprekendheden zijn. Ik kan me met de beste wil niet voorstellen dat er mannen zijn die zichzelf niet leuk, onbetrouwbaar of oneerlijk vinden. Natuurlijk zijn er bedenkelijke sujetten maar dat vinden die personen niet van zichzelf. Met andere woorden, vanzelfsprekendheden kunnen weggelaten worden. Ik zoek een man met een piemel, ik zoek een autochtone vrouw die Nederlandse is of ik zoek een man met blond haar die niet kaal is.

Humor is een apart verhaal omdat dat begrip arbitrair blijkt te zijn. Vrouwen zoeken een man met humor. Ook zoiets, welke vrouw wil nou een beroepschagrijn, of welke man vindt van zichzelf datie niet leuk is. Maar goed.

“Klootzak”, was haar hele woordenschat dat ze tegen me in stelling kon brengen. Mevrouw zocht een man met humor. Tuurlijk.
Ze had een foto geplaatst met een paard, zo gesitueerd dat het enorme achterwerk pontificaal in beeld is gebracht en laten we zeggen, zo’n 70% van de foto besloeg. Zij stond naast het imposante edele achterwerk.
Haar reactie kwam prompt op mijn commentaar, dat ze er buitengewoon aantrekkelijk uitzag, maar ik graag wilde weten wie die vrouw naast haar was.

“Ik ben de mooiste van het land, vind ik zelf”, prijkte op het profiel van een andere dame die ook een man met humor zocht omdat ze dat zelf ook had. Ze voegde er wel aan toe dat ze dat zegt met één oog dichtgeknepen.
Wat er 'hufterig' is aan mijn reactie, dat ze beter wel met beide ogen kan kijken omdat dat nu eenmaal een scherper beeld van de werkelijkheid geeft, begrijp ik nog steeds niet.
Wie kaatst moet de bal verwachten.

Wijs geworden eerst maar even aan weer een andere dame gevraagd wat ze onder humor verstaat. Zij zocht een man die op haar lachspieren werkt.
Haar antwoord was inderdaad impliciete humor: “ik houd namelijk van komische humor”, reageerde ze. Pleonasme kan komisch zijn, dus a la.
Ook op mijn vraag daarop, of dat alleen geldt voor komische humor die ook leuk is, kwam een duidelijk antwoord: “ja”. Ze hield niet van komische humor die niet leuk is.
Humor ligt op straat.

“Ik houd van ‘op z’n hondjes’ “, beweerde een andere dame die ook een man zocht met humor. Toen ik antwoordde dat dat vies is want zo’n beest stinkt toch uit z’n bek, heb ik nooit meer iets van haar vernomen.
Humor ligt op straat, ook bij members die humor zoeken en het zelf, met een scheef zelfbeeld, niet hebben. Jammer dat ze daar de humor zelf vaak niet van inzien.
Komische humor moet wel leuk blijven natuurlijk.

Lees verder!

geplaatst door Spencer - 2 reacties



donderdag 15 april 2010

Hoe kom je eraan?

“Coole CD man. Waar heb je die vandaan?”
“Tof mobieltje. Hoe kom je daar nu weer aan?”
“Concertkaarten? Wow, hoe heb je die opgescharreld?”

Het is bijna de meeste gestelde vraag: Hoe kom je eraan? Een vraag die veel singles graag beantwoord willen zien. Maar ook een behoorlijke lastige vraag. Vaak weten we wel hoe we ergens vanaf moeten komen maar eraan is een stuk lastiger. Als het om dat CD-tje of die concertkaarten gaat, is het makkelijk. Je hebt een maat die ergens weer een connectie heeft die alles voor een zacht prijsje kan regelen. Alleen gaat dat helaas niet voor alles op.


En nu het buiten steeds aangenamer wordt, de terrasjes opengaan, de rosé of prosecco weer ontkurkt wordt, begint dat gevoel te kriebelen... Wat zou het toch leuk zijn om dit heerlijke lentegevoel met iemand te kunnen delen. En lekker met z'n tweetjes plannen naar welk muziekfestival deze zomer te gaan. Sonispehere in Engeland of toch liever de editie in Zweden? Ja want Pinkpop of Lowlands zijn maar zo zo.

We hebben natuurlijk deze website als hulpmiddel maar er is altijd meer in het leven. Hoe komen mensen eigenlijk bij elkaar? Als één ding duidelijk mag zijn, is dat zoeken nog nooit heeft geholpen in het leven. Op het moment dat je fanatiek naar iets zoekt, zul je het nooit vinden. Je zal het later opeens tegenkomen en op een moment dat je het niet verwacht.

Als ik naar mezelf kijk, kan ik in elk geval concluderen dat het echt altijd per ongeluk gegaan is. Zomaar opeens iemand tegenkomen. En bijna altijd via het werk. Let op, ik zeg VIA het werk en niet OP het werk. Wil geen collega's die per ongeluk hier langs komen de schrik aanjagen.

Het werk is tenslotte waar je de meeste tijd van je week doorbrengt dus best logisch. Nu was mijn grote voordeel dat ik tot recent in de reiswereld werkte met een nogal dynamische en avontuurlijke doelgroep, waardoor er veel activiteiten na het werk georganiseerd werden. Heerlijk socialisen met een drankje. Lang leve de open bar.

Eigenlijk was die werkomgeving iets dat ik verdiend had. Iets met yin en yang ofzo... Daar voor zat ik namelijk in de mannenwereld die ICT heet (nee niet als geek of nerd). Zo'n gezellige wereld waar je naar zomerse strandfeesten gaat, waar zo'n 100 man zijn (letterlijk) en waar de vijf vrouwen die er zijn door iedereen belaagd worden. De reiswereld heeft het kosmische evenwicht weer een beetje hersteld.

Maar aan elk feest komt een eind. Voor je het weet zit je in een omgeving waar het allemaal anders is en vraag je jezelf weer af: “Hoe kom je eraan?” Ik wens iedereen dan ook alvast een hele fijne lente en een zwoele zomer toe. Dat al jullie niet-zoektochten maar uit mogen komen dit jaar.

Lees verder!

geplaatst door Pigpen - 2 reacties



donderdag 15 april 2010

Cradle to cradle relaties

Gooi uw oude relatie niet weg, weggooien is zonde. Geef wat er nog van u en uw principes over is een tweede ronde! Weggooien, waste?! Dat is toch uit de tijd! Nee, neem dan liever alles wat u aan het einde van die relatie nog heeft, aan eigenwaarde, geloof in de toekomst en vertrouwen in uw medemens en probeer dat te upgraden, en doe vooral hetzelfde met alle positieve overblijfselen. Een mens komt namelijk pas echt voorruit in het leven als hij zijn positieve kanten versterkt. Het is een 'onderwijsprincipe' maar toepasbaar op andere leerprocessen. Geen kwaliteitsverlies dus, maar juist kwaliteitsverbetering! Of te wel trek lering uit het verleden, richt je op de toekomst en probeer niet weer dezelfde fouten te maken en in dezelfde valkuilen te vallen.

Sommige valkuilen herhalen zich echter van generatie op generatie, meer vanuit het toen door het toen nog onvermijdelijk en verplichte cradle to grave principe. Zo waren bijvoorbeeld mijn over-grootouders al ongelukkig getrouwd ("De griezels" van Roald Dahl, waren er niks bij) en dat met 10 kinderen!!! Mijn overgrootmoeder, een kranig klein vrouwtje, die ik tot haar 95-ste mee heb mogen maken, had in 9 jaar tijd 10 kinderen gebaard, allemaal vierponders!! M'n overgrootopa, een artiest en schilder die ik ook tot ver in de 90 mee heb mogen maken, was één keer per week bereid om te helpen. Er werd dan een gegalvaniseerde teil in de achtertuin neergezet en de kinderen stonden in hun ondergoed en met en handdoek in de rij om 'gewassen' of beter gezegd schoongeschrobd te worden. M'n overgrootopa gebruikte daarvoor een borstel, waarmee je nou niet eens je laminaatvloer zou durven boenen, uit angst voor krassen. M'n Oma was van de zwartekousenkerk, zoals ze dat noemen en dus zeer gelovig. Toch was ze die vent, die nooit hielp, ineens zo zat, dat ze hem op een goed moment in de keuken, met de koekenpan op z'n kop sloeg. Hij heeft haar dat nooit kunnen vergeven en zodoende zijn ze (wat heel bijzonder was in die tijd, zeker in dat milieu) gescheiden.

Ik ben wel voor het optimistische cradle to cradle-relatie principe. Ik sta wel open voor het 'upgraden', maar vind het nu, voordat ik aan dat upgraden begin, toch jammer en dan niet alleen om ecologische redenen, dat ik die koekenpan niet heb geërfd .!!

Lees verder!

geplaatst door Eileen - 1 reactie



donderdag 15 april 2010

Redactierelatie

Ik ontving onlangs een bericht van de redactie van M4M. De blog moest in het vervolg zelfstandig geplaatst worden. In stappen werd uitgelegd hoe. Het kwam mij nogal ingewikkeld over. Vooral de aanwijzingen over vetgedrukt en schuin gedrukt.
Zal het mij lukken zonder de ondersteuning van zoon T.? Voor deze klus kan ik toch echt zijn hulp niet inroepen. Daten is tot daaraan toe, maar jezelf te koop zetten op internet werkt misbruik in de hand… heeft hij mij meerdere malen vermanend toegeroepen.
Maar dat terzijde.

Wat ik zal missen… zijn de korte mailcontacten met de redactie.
Zij complimenteerden en stimuleerden: ‘leuk’, ‘hilarisch’ of ‘een mooie, eerlijke, rake blog’‘
Stemden in: ‘leuk om te lezen hoe je kan veranderen in een jaar tijd’
Becommentarieerden: ‘op zo’n zoon mag je trots zijn!’
Of reageerden flauwtjes: ‘dank voor je bijdrage….’
In dat geval dacht ik onmiddellijk ‘dit is dus flut verhaaltje’

Ik op mijn beurt wenste ze vaak iets toe; zoals het allerbeste, een fijne kerst of een lunchpauze in de zon.
Als mijn verhaal daadwerkelijk geplaatst werd, reageerde de dienstdoende redacteur vervolgens met opmerkingen als:’kerststemming gearriveerd’, ‘de lunch in de zon was inderdaad prima’ ‘met ons gaat het uitstekend en met jou ook na dit soort dates?’.

Vooral redacteur John M. sprak tot mijn verbeelding. Ik heb ‘m geloof ik in een overmoedige bui eens gevraagd of hij ook op de site stond.

Kijk, juist op die vraag reageerde hij dan weer niet.
Misschien hebben dat soort impertinente vragen er mede toe geleid dat bloggers het nu zelf maar uit moeten zoeken.

De laatste reactie die ontving was: ‘alles onder controle hier, binnenkort kun je gelukkig zelf je blogs plaatsen!’. Ik voelde toen al enige nattigheid.

De redactie relatie is nu dus verbroken.

Dag redacteuren, laat nog eens wat van jullie horen!
En in het bijzonder…..John ☺

Lees verder!

geplaatst door Flo - 1 reactie



donderdag 15 april 2010

Bruiloft 1

In de maand mei heb ik 2 bruiloften. Dus genoeg party genot.
De eerste is van een oude schoolvriendin van me. Ze heeft haar lief werkelijk op een datingsite leren kennen.
In eerste instantie zag ze hem natuurlijk niet zitten, maar hij hield vol en bleef op een gegeven moment net zo lang voor haar appartementencomplex in de auto zitten wachten, dat het gênant begon te worden voor de buurt en ze wel open moest doen! Volhardendheid en voldoende aandacht en liefde in het vooruitzicht deden de truc. En ze viel als een blok voor hem. Na een paar zeer teleurstellende relaties hoopt ze nu tot het einde van haar leven met hem door te brengen. Weer een single man uit de roulatie. Prettig voor haar, maar minder keuze voor andere vrouwen natuurlijk. Maar ja, dit is toch de bedoeling van een datingbureau. Soms lukt het gewoon dat een koppel aan elkaar blijft hangen.

Een andere vriendin van mij is het ook gelukt. Via een andere site. Zij had bij de 2e man die contact zocht al beet. Ze hebben afgesproken en de 'klik' was er meteen. Razendsnel. Voor hen geen huwelijk maar een samenlevingscontract. Ze wonen alweer 1 jaar samen.

De bruiloft echter wordt een groot feest. Ze trouwen ver van hun woonplaats vandaan omdat ze met die stad iets hebben. Dus verhuisd de hele familie, vrienden en kennissen kring braaf mee om getuige te zijn van haar huwelijk. Zo ook ik. Ik mag met een andere schoolvriendin en haar man meerijden. Dat is prettig.
Kan ik op de terugweg een tukkie doen, want ik zal die zaterdag daarna gewoon weer moeten werken. Ik heb wel vrij gevraagd maar alle verzoeken om vrije dagen worden consequent genegeerd omdat er te weinig mensen zijn, door een fout in de planning. Helaas, pindakaas. Dit gaat al een jaar zo. Ze leren dus niet van hun eigen fouten, wat op zijn minst niet intelligent te noemen is. En ook reuze irritant is voor de mensen die graag een vrije dag willen opnemen. Volgens mij zijn wij de enige afdeling in Nederland die niet mogen en kunnen beschikken over hun eigen vrije dagen.

Afijn, ik mag al blij zijn dat ik op de dag zelf vrijgeroosterd ben. Nu nog mijn hoofd gaan breken over een cadeau. Of zal ik de bekende en zeer gewilde enveloppe maar vullen? Makkelijker dan zoeken naar het zoveelste peper- en zoutvaatje is het natuurlijk wel. Een stuk onpersoonlijker ook. Maar daar maalt de ontvanger meestal niet om. Ach, wat maakt het ook uit. Je doet het toch voor hen, dus het eigen gevoel maar aan de kant. Scheelt ook weer een miskoop toch?

Lees verder!

geplaatst door Lady_13



donderdag 15 april 2010

Verjaardag

Super familie, geweldige vrienden, leuk huis en één keer per jaar jarig. LEUK!

De eersten komen altijd stipt op tijd en nooit ‘fashionably late’ en het zijn altijd dezelfden. Inderdaad…diegenen die het ook wagen je op je verjaardag uit je bed te bellen.

Tringgg, “Wat leuk dat jullie er al zijn!” “ Tja anders zit je maar zo te wachten, hè!”
Doe je nooit want je bent NOOIT op tijd klaar met de voorbereidingen.

“Ga lekker zitten!” Iedereen kletst met elkaar, kopjes koffie, thee, taart (“Zelfgemaakt dus ziet er niet uit, sorry, maar ja ik dacht ik moet iets, hoop dat ie lekker is”…”Jaaa hij is heerlijk, wat kan jij dat toch goed!”)“Hoe is het met je?”

Tringggg de bel, de volgende gasten…Hoiiiii, dikke zoenen, gefeliciteerd! Dank je, iets drinken? Taart? Zelfgemaakt, dus ziet er niet uit….

“Wat een geweldig cadeau, gezond koken met Ramsey…Is dat een hint?

Tringggg, “Nou wat leuk, dat jullie er nou zijn, geweldig, kopje thee, taart, Zelfgemaakt….”

Borreltijd, is het al borreltijd? “Oh nee, voor mij nog niet, ik wil nog graag een kopje thee, ‘tuurlijk gaan we doen!” “Oh gaan jullie al? Oh NOG een verjaardag, nou dank dat jullie er waren, veel plezier daar!”

Tringgg “Hoi wat gezellig! Thee? Taart, daar….Helpen, nee hoor dank je!”
Geen ruimte meer in de keuken, afwasmachine nog niet klaar…

“Oh jullie, gaan, maar ik heb soep en crostini…ergens een eetafspraak…oh ok, veel plezier, leuk dat jullie er waren!”

“Ok soep, wie wil? Zelfgemaakt! Nog een kopje, prima, kom ik er tenminste vanaf!”
Zo kan ik lekker even zitten, waar is mijn glas, waar is MIJN soep…vergeten…stom, beste paard van Stal…hahahaha….NIET inkoppen, da’s te makkelijk!

Nootjes, willen jullie nog nootjes, is er nog genoeg van alles? Ja zelfge….maakt inderdaad…

Jeemig, is het al zo laat? Morgen moet ik vroeg op…dikke zoenen…”Moet ik echt niet even helpen? Anders sta je er zo alleen voor hè?"

K-Moment…het einde van jouw feestje…Vrienden die weggaan, een puinhoop in je huis en niemand die dat voor je opruimt en waar je mee kan napraten. Zou best eens leuk zijn….

Volgend jaar weer? ‘Tuurlijk! LEUK!

Lees verder!

geplaatst door Elise - 1 reactie



woensdag 14 april 2010

Kinderloos of niet?

In Intermediair stond vorige week een artikel onder de kop “Per ongeluk kinderloos”. Wat blijkt, veel vrouwen denken tot hun een-twee-drieënveertigste nog wel aan een kind te kunnen komen. Statistisch gezien is die kans echter minder dan 1 procent. En dat gaat heel snel: vanaf 35 jaar is de kans nog 65 procent om drie jaar later al gedaald te zijn tot 40 procent. En ben je 40 of ouder… vergeet het maar.

Daar sta je dan als vrouw van in de veertig, carrière op hoogtepunt, lichaam in perfecte conditie, persoonlijke ontwikkeld tot het hoogste niveau, klaar voor de Boogaboo Frog en de Olvarit… ondanks veel oefenen geen resultaat. Wat nu, vraagt deze 42 jarige met kinderwens.

“Hallo Willem”, hoor ik je denken, “jij bent een man. Voor jou gelden die getallen niet.” Nee, dat klopt. Theoretisch gezien niet. Maar deze cijfers betekenen voor mijn kinderwens wel dat ik op zoek moet naar een relatie met een vrouw van bij voorkeur onder de 35. Want je wilt elkaar nog wel een beetje ontdekken voordat je daadwerkelijk de poging gaat doen zwanger te worden.

Onder de 35… ik heb nog nooit iets gehad met iemand die 8 jaar jonger is. Hoewel ik de laatste tijd soms jongere vrouwen ontmoet, mijn serieuze relaties waren en zijn voor een groot deel met vrouwen ouder dan ik. En dat is me altijd goed bevallen. Je deelt de jaren tachtig, de eerste druk van Kruistocht in Spijkerbroek en je kent allebei het Gouden Stuiverlied.

Nu is die kennis niet zaligmakend, maar ik heb mannen die rond hun veertigste opeens scheiden om met een vijfentwintigjarige huppeltut met hipster te hokken nooit zo goed begrepen. Haar beleving is toch bijna een generatie anders. Zij kan zich nauwelijks een wereld zonder computer, GSM en internet voorstellen. Zij weet niet hoe een koude oorlog voelt en ze weet al helemaal niet hoe weldadig het was om geen commerciële televisie te hebben.

Maar goed, daar komen we wel overheen. Om mijn eigen kinderwens serieus werkelijkheid te doen worden, ben ik verplicht te daten met jonge vrouwen. (Vanaf deze plek alvast een grote sorry aan mijn leeftijdgenoten. Het ligt absoluut niet aan jullie, integendeel: it’s not you, it’s biology)

Ik stuurde persoonlijke berichten naar leuke vrouwen onder de 35. Het resultaat: nada, noppes, niente. Ik kreeg meestal niets terug, soms een ‘geen interesse’-berichtje en een enkele keer een persoonlijk bericht met de pijnlijke woorden dat ze toch voor jonger gaan. En dat was dan alleen bij profielen zonder leeftijdslot…

Maar opeens kwam de uitzondering. Een vrouw van 34. Met kinderwens. En bij mij uit de buurt. Zij wilde mij wel leren kennen. Voor het eerst was ik zenuwachtig, toen ik op haar wachtte in het café voor koffie. We hadden weinig gemaild, maar op basis van haar profiel en berichten had ik een goed gevoel overgehouden. En dat kwam ook allemaal uit. Ze was mooi, interessant, slim, had veel te vertellen en beoefende intrigerende hobby’s. Al snel gingen we de diepte in en deelden levenslessen. De tijd vloog om. Toen ze wegrende naar de tram, riepen we naar elkaar: “We mailen.”

De volgende dag kreeg ik bericht. “Ik vond het erg gezellig. Leuk gesprek en ik heb me prima vermaakt! En ik zie zeker overeenkomsten. Dit gezegd hebbende, heb ik echter ook geconstateerd dat ‘De Klik’ die nodig is om het meer dan een leuk contact te laten worden er van mijn kant niet is.”

Ouch, was ik toch te oud? Of gewoon niet … genoeg?

Ik berustte en schreef haar een laatste mail vol gelukswensen voor haar toekomst, met man en kind(eren). En ik gaf haar nog een tip mee: “Zoek niet alleen naar de onmiddellijke ‘Klik’. Soms zit de klik dieper verborgen en moet hij eerst ont-wikkeld worden voordat je hem vindt. Maar geloof me, dat kan een bijzondere zoektocht zijn...”


Lees verder!

geplaatst door Willem - 2 reacties



dinsdag 13 april 2010

Ketting blog STOM! (2)

Hoewel ik hardlopen als hobby in mijn profiel heb staan deed ik tot nu nooit mee aan een estafette. En nu zit ik plotseling met een stokje in mijn hand en word geacht het als potlood te gebruiken onder het motto STOM.

Uiteraard is het te makkelijk om een soortgelijke verzuchtingenreeks te produceren als mijn geachte voorgangster/startschrijfster zojuist heeft gedaan. Hoe grappig en waar die opmerkelijkheden ook allemaal zijn, het kind in mij zou zeggen: nadoen, dat vind ik STOM. Ook al zijn er nog tientallen meer en minder stomme aspecten van het bestaan te noemen zoals zakdoeken met ingeweven initialen en de onder het priesterdom in onbruik geraakte uitdrukking “hij is mijn rechterhand”. Zodoende gaat het, zoals een hobbyroeier betaamt, nu over een andere boeg.

Laat ik het datingcircus van deze website in verband brengen met de term STOM. De reden dat ik hier lid ben geworden is dat ik behoorlijk stom ben op het gebied van relatie-contacten. Gewone contacten leggen is geen probleem maar zodra het aanzwengelen van romantiek om de hoek komt kijken heb ik kwaliteiten die nauwelijks het niveau overstijgen dat een zwaarlijvige handelsreiziger in sokophouders te bieden heeft. Ook stom natuurlijk, dat inschrijven. Wat me in het gewone leven niet lukt (ik probeer het niet eens) werkt op M4M vanzelfsprekend ook niet. Ik schreef hierover het volgende gedicht (speciaal voor jou):

Gesnapt
Iemand zingt iets onverstaanbaars
staande in een landschap naar keuze.
Bij nader beluisteren blijkt het.
Een vrouwenstem.
Dat wil zeggen, een sample daarvan.
Denk ik.

Ik probeer de omgeving te proeven,
te zien of ergens wellicht een koe
een gele locomotief met reclameuitingen achteloos gadeslaat.
Vruchteloos uiteraard.

Ik poog betekenis te ontlenen aan het lied.
Ik zou het heus wel graag begrijpen
maar ik denk veel liever stomme dingen.

Zoals: “is een gebakken Scholekster
een Lekkerbekster?”.
U zult me wel oppervlakkig vinden.
Probeer het anders zelf maar eens, zo’n hoofd.

Nu moet je een gedicht natuurlijk nooit uitleggen maar we zijn hier van 100 punten plusniveau toch? U ziet dus hoe het zit: van het lied dat verliefd worden heet begrijp ik niets. Ik benader de verkeerde vrouwen en ik wijs de juiste af. Verliefd zijn, dat kan ik wel, maar mijn “versiertechniek” is hopeloos.
Stom he?

Gegroet,
Renno

Ik slijp een genadeloze punt aan het estafettestokje en geef het door aan “wotka” de eerste die reageerde op deel 1.

Lees verder!

geplaatst door Renno - 1 reactie



dinsdag 13 april 2010

Zoals de waard is...?

08 april
Trust

When they trust you
They trust your own word on you
More than other people's words
Or official people's words

09 april
Zoals de waard is

Is het iemand kwalijk te nemen?
We bekijken een ander door eigen bril
Eigen referentiekader, zo je wil
Slijpkwaliteit en reinheid bepalen 't opnemen

09 april
Uitzet

Nieuwe gebeurtenissen markeren zich
Met aanschaf van nieuwe eigendommen
Het nieuwe kan het verleden vermommen
Niet herinnering doch spullen slaan een wig

Wat weinig verandert, is de ziel
Waarden, normen, gewoonten blijven
Die eigendommen, vrijheden die beklijven
Spullen zijn fragiel, doch de ziel is stabiel

Wat ik vaak zie in het gesprek met andersgelovenden, is het gegeven dat ze jouw woorden telkens controleren bij anderen of bij wat de media en 'officiële' mensen gezegd hebben. Als moslim zijnde krijg je daar telkens mee te maken. Dat is niet erg af en toe, maar maakt een liefdesrelatie onmogelijk, zodra de woorden, beter gezegd referenties, van andere mensen zwaarder wegen dan die van de geliefde zelf. Het betekent, eigenlijk, dat je de geliefde niet gelooft en niet serieus neemt als degene die zelf over eigen opvattingen praat. Want daar gaat het uiteindelijk om: een mening of geloofsovertuiging is per saldo persoonlijk en een kwestie van eigen geweten en aansprakelijkheid. Het is, zeker bij wie boven de veertig is, geen familiekwestie. En een relatie leeft tussen twee personen, zij zijn degenen die de relatie maken of breken en dus ook tot op zekere hoogte moeten afschermen van de buitenwereld, zelfs wanneer dit de meest naaste familie betreft. Maar dit alles maakt tevens duidelijk, dat mensen in turbulente tijden binnen eigen gemeenschap het meeste vertrouwd worden en ook meer thuishoren. En dat is zodanig fijn, dat ik zeg: geef mij maar eigen gemeenschap voortaan. Verder stoort mij het oppoetsen van de eigen demografica als opleidingsniveau, leeftijd, uiterlijk, wat echt iedereen in mindere of meerdere mate bleek te doen. Niemand was 100% eerlijk. En kwalificaties als krachtig, vlot en bourgondisch geloof ik al helemaal niet meer. Mensen willen heel graag alleen al een voet binnen de deur, blijkbaar, en denken verder niet na over het vervolg. Misschien is dat wel de reden dat, omgekeerd, referenties van derden meer geloofd worden dan de woorden van de persoon zelf.

Een andere factor van belang die relaties onmogelijk kan maken, is de factor alcohol. Van huis uit ben ik opgevoed met weinig drank; eens in de veertien dagen, hooguit, een fles wijn 's avonds na achten in het weekend. En hooguit tweemaal per jaar op een hete dag een biertje. Bij ons geen kratten pils die naar binnen gesjouwd werden. Veel mensen echter drinken bij elke avondmaaltijd, 's avonds altijd en in elk weekend zijn er van begin middag tot 's avonds laat (bij sommige mensen vele) alcoholmomenten. Dat is niet te combineren met een niet-drinkende partner met niet-drinkende kinderen. Relaties tussen moslims, waar ook ik mezelf toe reken, en niet-moslims stranden in de praktijk denk ik vooral hierop. Mijn laatste datevriend heeft het ronduit gezegd: het strandde tussen ons op alcohol, ofschoon hij niet kon toegeven hoeveel hij eigenlijk dronk;)))) mijn indruk was dat eea bagatelliserend werd weggewoven. Niemand geeft graag toe dat hij eigenlijk best veel drinkt en smeert 'm voor hij kleur moet bekennen, denk ik maar zo. Er valt goed te leven met verschil in opvattingen, vandaar dat hij tot op 't laatst euforisch bleef (het scheelde niet veel of we waren getrouwd), maar niet met verschil in leefwijze.

Dating bracht een zekere hectiek in mijn leven. Ik heb twee maanden gedated, dat leverde zes contacten op waarvan drie meetellen en daarvan waren twee echt waardevol te noemen. De Nigeriaan, de man die niet kwam opdagen en de man die andermans foto's en profieltekst gebruikte, tellen uiteraard niet mee. Wellicht ga ik me bij een Islamitische datingsite inschrijven tzt, maar het lastige is dat je dan internationaal gaat en dan heb ik er weinig zin in om door alle geflatteerde en regelrecht onjuiste gegevens heen te ploegen. Waarschijnlijk ga ik dus ook dat niet doen. Vooralsnog geldt: rust...! Eindelijk weer normale nachtrust, dat is ook zo belangrijk.

En nu? Vrouw alleen, alleenstaand ouder. Ik bekijk mijn eigendommen eens en merk dat eea toe is aan vervanging. Huistextiel, servies, allemaal spullen die fasen in een leven markeren en als een fase voorbij is, waarin veel is versleten of stukgevallen, wordt het tijd voor iets nieuws. Iets om je op te verheugen ook: leuk, spitsvondig nieuw servies en items voor in en om het huis. En oude restanten wegdoen. Spullen omlijsten je leven als 't goed is. Ze kunnen je belemmeren zodra hun aantallen te groot worden. Maar: iedere mens is iets nieuws waard en er is zoveel moois nieuw te krijgen. Geniet ervan, zeg ik nu en doe het oude zonder schuldgevoel weg.

Ilse 13042010

Lees verder!

geplaatst door Ilse - 2 reacties



dinsdag 13 april 2010

Tja!

Tja daar zit je dan. De eerste ontmoeting met die kerel die zo verschrikkelijk grappig leek op de mail. Wekenlang hebben jullie lopen mailen en chatten en het klikte echt waanzinnig. Het leek zo’n perfecte match. Zo kwam je erachter dat jullie beiden dol waren op films, van hetzelfde eten hielden en allebei gek waren op reizen. Jullie toekomstplannen kwamen ook overeen. Twee kinderen, een hond en een kat plus een huis met een enorme achtertuin, maar niet al te ver van Amsterdam.

Urenlang zaten jullie aan de chat, tot diep in de nacht soms. Ellenlange gesprekken over jullie diepste geheimen. En qua uiterlijk was ie ook niet verkeerd. Van z’n profielfoto’s kon je opmaken dat hij een leuke kop had en er nog een goeie bos haar op had staan. En die ene keer dat jullie hadden zitten Skypen, kon je echt wel zien dat ie ook best wat aandacht aan z’n uiterlijk besteedde. Hij ging drie keer per week naar de fitness zei ie en in het weekend voetbalde hij. Dit was ‘m gewoon, je wist het zeker.

Na maandenlang in cyberspace rondgespeurd te hebben naar de Ware Jacob, had je ‘m dan eindelijk gevonden. Maar je had ‘m tot dan toe alleen nog maar virtueel meegemaakt, dus het werd hoogtijd om elkaar een keer live te treffen. Zo gezegd, zo gedaan. Op de bewuste avond probeerde je alle mogelijke outfitjes uit en nadat je eindelijk iets sexy’s doch sportiefs had gevonden, sprong je op de fiets. Op naar Cafe van Daelen, waar Jacob al aan de bar op je zat te wachten. Hmm, toch ietsje kaler dan op de profielfoto. En die schouders waren opeens ook niet meer zo breed. Het gesprek liep een beetje moeizaam en hij leek ook niet meer zo grappig als op de mail. En of dat nog niet erg genoeg was, bleek dat ie ook nog een kop korter was dan jij. En dat was toen je nog steeds op de barkruk zat.

Na een uurtje, mompelde je wat over een opkomende hoofdpijn en hij zei dat ie zich ook niet zo lekker voelde. Teleurgesteld fietste je weer naar huis. ‘Ik ga nooit meer op een datingsite staan’, dacht je boos bij jezelf. Toen je thuiskwam, probeerde je hardnekkig je computer te negeren en deed je heftig je best om je op Goede Tijden, Slechte Tijden te concentreren. Maar tevergeefs. De onweerstaanbare verleiding van het online daten bleek niet te weerstaan. Toch maar even kijken of er nog een leuk profieltje te vinden is? Eventjes dan. Want je weet maar nooit. De Ware Jacob zou zich maar net uitgerekend vanavond aangemeld hebben.

Lees verder!

geplaatst door Jaklien - 3 reacties



maandag 12 april 2010

Ketting blog - STOM !

Stom - Onder het mom van ´beter goed gejat dan slecht bedacht´

Ketting blog - STOM!

Mijn buurman van verderop die nooit gedag zegt. Dat vrouwen ongesteld worden en mannen niet. Zinloos geweld. Dat mijn ex in de 7 jaar dat wij samen waren niet klaar was voor kindjes en nu met ´haar´ van 28 alsnog papa kan worden. Dat parfum voor vrouwen duurder is dan de mannenlijn.
Dat er meer vrouwelijke singles zijn, dan mannelijke. Politici die stoppen met werken en wachtgeld krijgen. Dat het nieuwste boek van Karen Slaughter 20 euro kost. Kanker.

Dat ik nooit de vriendin van Johnny de Mol zal worden. Te veel soorten chips waardoor ik een uur in het winkelpad sta, alvorens ik een keuze kan maken. Dat mannen fysiek sterker zijn.
Dat er nog steeds vrouwen besneden worden. Een zorgverzekeraar die er alles aan doet om niet uit te hoeven keren. De ´worm´ die in mijn laptop zit. Dat ik bloos wanneer ik me schaam. Het gedoe rondom voetbal. Dat vrouwen hun benen moeten epileren of scheren. Mijn kat die 4 jonge muisjes mee nam door zijn kattenluik en deze voor mijn ogen volledig opvrat. Mannen die naar Thailand afreizen om kleine jongetjes te misbruiken. Dat ik single ben!

Ik geef het stokje door aan Renno.

Lees verder!

geplaatst door matchme2 - 2 reacties



maandag 12 april 2010

Boris

Hij is interessant. Hij is maar ietsje ouder dan ik. Hij woont in de grote stad. Hij heeft een leuke baan. Hij stemt hetzelfde als ik. Hij heeft sprekende ogen en een mooie kaaklijn. Hij houdt zich bezig met dingen die mij ook bezighouden. Hij heeft nog geen kinderen. Hij is geïnteresseerd in mij. Hij is hartstikke leuk. Het enige is… ik heb hem nog nooit ontmoet.

Marjelle had het oorspronkelijke zoekveld op de datingsite aardig uitgekamd en besloot haar actieradius te vergroten. Een uurtje met de trein om haar toekomstige man te ontmoeten moest kunnen. Nadat de zoekcriteria waren aangepast, verscheen Boris op haar scherm. Een slanke man met ietwat wijkende haargrens keek haar wijs aan vanachter een klein brilletje. Nadere bestudering van het profiel stelde Marjelle niet teleur. Boris wist zichzelf op een heldere en originele wijze te beschrijven. Ze ontdekte de nodige overeenkomsten tussen haar en Boris. Marjelle besloot een berichtje te sturen.

Boris stuurde een lange lap tekst terug. Hij kon schrijven. En hoe. Boris bleek op reis te zijn en omschreef zijn tijdelijke omgeving zo treffend dat ik de geuren haast kon ruiken en de geluiden bijna kon horen. Hij toonde bovendien interesse in mij. Ik reageerde op mijn beurt met een flinke mail. Boris schreef al snel weer, ondanks dat hij het moest hebben van schaarse internetcafeetjes en trage verbindingen. En zo gaan er al een tijdje lange, prettige mails heen en weer.

Ontmoeten is voorlopig fysiek onmogelijk. Boris komt pas begin mei weer terug naar Nederland. Maar dat vindt Marjelle helemaal niet erg. In tegendeel. Hoe vaak was het al gebeurd dat iemand een prettig profiel had en leuke mailtjes schreef, maar dat bij een werkelijke ontmoeting de vonk maar niet wilde overspringen? Marjelle blijft liever nog even in de waan. Lekker genieten van de berichten van Boris.

Lees verder!

geplaatst door Marjelle



maandag 12 april 2010

Twijfelaartje deel 2

Mijn verbaasde vingers trokken zich met tegenzin, maar ijlings terug toen mijn ratio in een klap mijn mistige roezigheid wegmaaide en ik mij in een fractie realiseerde dat hier toch echt mijn goede praatmaat Vincent naast mij in bed lag, een op het gebied van onbeminde vrouwen helaas erg foute man ....en zo te voelen nog naakt ook.
Instinctief draaide ik mijn rug naar hem toe en knorde geluidjes teneinde hem mee te geven dat ik wel degelijk in slaap aan het vallen was.
Maar het was al te laat. Vinc smakte inmiddels bijtkusjes in mijn hals en ik voelde zijn warme handen onder mijn T-shirt over mijn buik glijden en omhoog naar mijn borsten...verdomd....
Wat mijn ratio zich verbijsterd realiseerde was slechts dat mijn lichaam op geen enkele manier protesteerde toen zijn vingers stevig en zacht tegelijkertijd in mijn tepels knepen. Toen hij mij op mijn rug wentelde, een been over me heen sloeg en met zijn lippen en tanden mijn mond binnen drong kon ik niet anders doen dan meegaan....

En zo bevond ik mij enige minuten later in een innige natte tongzoensessie met mijn goede en spiernaakte en zo te voelen inmiddels op springen staande vriend Vincent...
En ik realiseerde me tevens dat deze gezamenlijke activiteit nou niet bepaald bevorderlijk zou werken betreffende onze vriendschap in de toekomst en in het algemeen...
"Ik moet plassen" mompelde ik en duwde hem zachtjes weg. Hij rolde zich amechtig op zijn rug, ik stapte over hem heen, en daalde af naar het toilet.

Zittend op de zwarte bril gniffelde ik een beetje voor me uit, me nog steeds verbazend en zelfs verkneukelend over de volkomen angstloosheid van mijn vege lijf. Over de gewiekste doelgerichtheid van vriend Vinc...Over het feit dat ik totaal niet boos op hem was.... Over mijn zin weer lekker naast hem te kruipen, zijn nek vast te pakken, hem in zijn lippen te bijten, mijn benen om hem heen te slaan, en...en....
Uitgerekend de activiteiten die als een erotische film mijn brein overmeesterden moest ik vooral laten...dat realiseerde ik me dan weer wel!

Toen ik het slaapkamertje binnen sloop zag ik Vincent's grote ogen oplichten in het naar binnen kierende maanlicht.
Ik stapte weer over hem heen, trok de gordijntjes nog wat dichter naar elkaar toe en liet me naast hem zakken, op mijn rechterzij, mijn gezicht naar hem toe. Hij greep mijn handen en kneep in mijn vingers en ik lachte.
"Zeg Vinc..." begon ik.
"Je hebt waanzinnig opwindende borsten.." reageerde hij. "Lekker. Gaaf hoor!"
"Vinc, ik wil geen seks met je...ik bedoel.....ik wil wel, maar we kunnen dit gewoon niet doen. Onze vriendschap gaat hieraan kapot, en je weet het: ik wil alleen seks met mijn lief, en dat ben jij niet. Wij zijn gewoon vrienden."
"Je hebt geen lief!" grijnsde Vincent.
Wat had hij een gelijk! Nog geen twee maanden geleden dacht ik een Lief te hebben, en een half jaar voor hem leek weer een ander mijn Liefde....allebei weg, allebei vertrokken zonder uitgesproken woorden. Laffe mailtjes, smsjes. Weg waren ze, eerst de een, toen de ander. Een "adresje", dat was ik geweest voor hen, meer niet....
"Nee, ik heb geen lief, dat klopt!"
Ik wrong mijn koude voeten tussen zijn dijbenen en legde mijn hoofd in zijn nek.
"Luister Vinc, jij bent mijn vriend, en ik wil dat onze vriendschap blijft zoals ze was. Dit gaat fout zo! Laten we slapen.."

wordt vervolgd

Lees verder!

geplaatst door Francien



zondag 11 april 2010

Twijfelaartje, deel 1

Gisterennacht had ik een man naast me liggen. Heel erg dicht naast me, in mijn twijfelaartje. Een best lekkere man, hij rook fantastisch, en zijn borst bleek zomaar de juiste hoeveelheid haar te bezitten. Hij trok me tegen zich aan, en daar lag ik, inenen dromerig met mijn wang tegen die verrukkelijke overgang tussen hals en schouder.
"Je ruikt fantastisch Vinc!'" complimenteerde ik mijn vriend zonder ook maar enig enthousiasme te veinzen. Aangenaam verrast was ik, deze bijna onweerstaanbare mengeling van zon, knus hout en eerlijk mannenzweet had ik niet verwacht bij hem...

Ik ken hem al veel langer dan vandaag, je zou kunnen zeggen dat hij in bepaalde opzichten een soulmate is, maar bijzonder vaak zien we elkaar niet, aangezien hij in het Westen des lands woont en ik in het Noorden. Op het ogenblik zit hij in Wildervank iets engs te doen op het gebied van emotioneel lichaamswerk, indianen en sjamanen met het doel zichzelf wat dichter bij zijn kern te manoeuvreren..
Vandaar ook dat hij bij me voor de deur stond: hij zocht een logeeradres omdat hij al redelijk vroeg op de dag bij de indianen verwacht werd.
Ach...Vincent...natuurlijk mocht hij bij mij overnachten. Leuk! Gezellig.
Een nadeel is dat mijn huis erg klein is, en een op enige privacy geënsceneerde logeerplaats heb ik eigenlijk niet. Iedere hier incidenteel overnachtende is gedoemd zich ten ruste te leggen naast mij, in mijn zelfgetimmerde twijfelaartje. Kieskeurigheid moet ik betrachten teneinde mezelf en betreffende loge een plezierige en rustgevende nacht te garanderen.

Het was fijn om Vincent weer te zien. Om half acht in de avond stond hij op mijn stoep met een vrolijke bos tulpen in de ene en een goed gevulde sporttas in de andere hand en hij had al gegeten ook.
Na de lange autorit wenste hij vooral eerst te wandelen en ik reed met hem naar het prachtige Noorderplantsoen waar we heuveltje-op heuveltje-af kuierden in het zachte avondlicht, wederwaardigheden uitwisselend, betreffende mijn treurig verlopen liefdes en mijn nieuwe werk, en zijn seksuele escapades en behoefte aan harmonie.
Het viel me op dat ik ondanks mijn geringe lengte en mijn behakte lenteschoentjes minder moeite met het traject had dan hij.
"Jij loopt snel zeg, er zit wel tempo in jou! "hijgde hij, en ik moest lachen.

Eenmaal thuis ging ik moederlijk met de frisdrank en de koffie rond, maande vervolgens mijn kroost naar bed en schonk bellen rose in voor mijn mannelijke gast en mijzelf.
"Laten we een pilletje nemen!"stelde Vincent enthousiast voor, mij blij en verwachtingsvol aankijkend.
"O, ecstacy....? Ach nee Vinc, jij mag er een nemen hoor, maar ik doe het toch liever niet, morgen moet ik gewoon functioneren zeg. Wat voor effect geeft het eigenlijk?"
"Je wordt er blij, rustig en open van...en na een uurtje of twee is het al uitgewerkt, als we er nu een nemen ben je als we naar bed gaan weer helemaal clean..Het zijn maar hele kleine pilletjes hoor!" hij hield zijn duim en middelvinger schattend een millimetertje van elkaar aan om ter geruststelling aan te geven hoe nietig de pilletjes in feite toch waren.
"Ik ben al hartstikke vrolijk en open enzo Vinc...nee hoor, dat durf ik niet aan. Jij doet maar wat je niet laten kunt .."
Enigszins teleurgesteld sloot mijn vriend zich bij mij aan, aanvankelijk gelaten genoegen nemend met wijn, zoute popcorn en muziek van YouTube.

Om half een besloot ik dat we maar eens naar bed moesten gaan. Ik blies de kaarsen uit, zette de lege glazen op het aanrecht, poetste mijn tanden, ontkleedde me, trok mijn slaap-shirt aan en kroop in bed, me inmiddels slaperig verheugend op de platonische maar lekker wel mannelijke knussigheid van Vincent....

Even later voelde ik zijn lijf naast mijn glijden. Mmmmmm....
Alsof het de gewoonste zaak van de wereld was sloeg hij een arm over me heen en drukte zich wat tegen me aan. En toen ik onwillekeurig mijn vingertoppen lichtjes langs zijn rug liet vlinderen voelde ik hele lieve kleine haartjes, waarschijnlijk onzichtbaar, maar onverwacht schattig donzend tegen mijn zich even verbaasd opensperrende poriën..

wordt vervolgd

Lees verder!

geplaatst door Francien



zondag 11 april 2010

Nestkast

Vader J. onderhoudt al jaren het nestkastenbestand op een van de mooiste begraafplaatsen van Nederland. Sinds zijn pensionering maakt hij daarnaast voor Jan Rap en zijn maat gerecyclede kasten van oude legerkisten.
Zijn vriendenkring is groot dus in talloze tuinen hangt ‘zijn werk’.
Alleen mijn tuin was tot voor kort kastloos.

Paar keer gewoon gevraagd, zonder resultaat. Hij was altijd druk bezig met dan weer een uilenkast voor de moeder van buurvrouw zus en zo ofwel een kast voor boommarters voor een wildvreemde man die daarom verzocht had.
Dit irriteerde mij in hoge mate. Een half jaar geleden beet ik hem venijnig toe: ‘over een poosje ben je dood en dan heb ik geen KAST!’. Deze opmerking heeft er geloof ik ingehakt want na een week of 3 stond mijn vader triomfantelijk voor de deur met een mezenexemplaar.
Op de groene voorkant had hij met kistletters in het wit ALTIJD geschilderd. Dit ontroerde mij. Aan deze letters kunnen verschillende betekenissen worden gegeven. Zoals: TIJD voor ondergetekende of ALTIJD vrienden.

Zoon T. timmerde onder protest (‘dit kan je zelf ook proberen’) de kast aan de trompetboom.
Vanuit de woonkamer kan ik het vlieggat zien.

Kortgeleden zag ik tijdens een telefoongesprek een koolmees het gat in en uitvliegen. Jubelend meldde ik dit feit onmiddellijk aan mijn vader. Hij raadde me aan om nog even geduld te hebben.
De euforie zakte enigszins toen ik zag dat de poes van de buren graag op 1 van de stoelen onder de boom in de zon zit. Stoelen daarom naar een andere plek gesleept.

Met resultaat.
Ik observeerde een mees die doorzette.

Vandaag, 10 april, mijn verjaardag, bekeek m'n ornithologisch onderlegde vader de inhoud van de kast. Ja hoor, een nest met 7 eieren!
Mannenmezen, vertelde vader J., zijn polygaam ingesteld. Andere vogelsoorten verzorgen doorgaans hun wijfje tijdens het broeden. De vrouwtjes mees verlaat haar nest om wat te eten, omdat het mannetje vreemd gaat met 1 van z’n andere wijfjes.

Ze staat alleen ‘haar mannetje’! En hoe! Over 2 weken zullen er 7 jongen piepen.

Ik zit in mijn stoel en kijk met bewondering naar een lotgenoot.
Zij en ik, beiden bedrogen, maar we leven onafhankelijk verder.

Lees verder!

geplaatst door Flo - 1 reactie



zondag 11 april 2010

Hoe je een internetdate scoort

Ik zat vanochtend in de erker van mijn woonkamer de krant te lezen, in het zonnetje met een kop koffie. Las een interview met Carien Damen, journalist, naar aanleiding van haar laatste boek ‘Raak! Hoe je een internetdate scoort’ Aangezien ik ook op een datingsite actief ben ga je nadenken over het onderwerp en dacht dit is een mooi onderwerp voor mijn column voor deze week.

Na wat gegoogle op internet hier wat cijfers:
- 7 procent van alle relaties komen tot stand dankzij een datingsite!
- Tussen de anderhalf en twee miljoen Nederlandse singles hebben zich er wel eens ingeschreven!
- Er bestaan ruim 250 datingsites!

Zoveel datingsites en zoveel singles in Nederland? Waarom lukt het ons maar niet om die ene te vinden, wat doen we niet goed. Weet jij het? Ik niet! Wat ik wel weet is dat het commercieel een gat in de markt is om eigenaar te zijn van een datingsite!

Maar, hoe kies je nu de site die bij je past? Kies je voor een grote site (veel keuze uit potentiële partners) of juist een kleinere? Of ga je voorkeur uit naar een matchingsite (partners worden op basis van bijvoorbeeld hobby’s en interesses gekoppeld) of wil je zelf uit de kandidaten je keuze maken? Kan je het nog volgen of ben je het spoort al bijster? Ik ga nog even door als je het niet erg vindt. Zo heb je ook datingsites voor bepaalde doelgroepen: boeren, mooie mensen, rijkaards, hindoestanen, vegetariërs en je kan het zo gek niet verzinnen.

Ja en dan het profiel. Je profiel begint met een unieke en opvallende nickname en niet met Klaas999. Ja, hier kan ik me nog iets bij voorstellen …….. koe nummer 999! Sorry daters zo’n nickname is nou niet bepaald inspirerend en prikkelend om nieuwsgierig te worden naar je profiel. Ik zou in ieder geval direct doorklikken naar het volgende profiel. Maar ja ook mijn nickname is nou niet bepaald spannend. Minpuntje voor mij dus.

Het profiel moet kort, bondig en origineel zijn. Nu dat van mij is niet kort en bondig en ook niet origineel, maar is wel de werkelijkheid en ook niet mooier gemaakt dan het is. Dat zijn dus 4 dikke minpunten! Volgens Carien mag je je profiel een beetje rooskleuriger maken dan het is. Een taboe is om moeilijke woorden te gebruiken om je profiel interessanter te maken. Gebruik geen algemeenheden, clichés, en voor de hand liggende uitspraken, maar benadruk wel bepaalde karaktereigenschappen. Volgens Carien is het maken van een origineel profiel helemaal niet ingewikkeld. Je moet vermelden wat je uniek maakt! Ja als je hier over gaat nadenken is het toch niet zo makkelijk, althans niet voor mij. Ik ben een uniek mens, van mij bestaat er geen tweede. Maar is dat wel zo uniek, dat zijn we in wezen toch allemaal! Voor zover ik weet is er nog niemand van ons gekloond, toch!

Voor wie nu staat te popelen om alle tips en adviezen nauwgezet te gaan volgen nog twee laatste adviezen: koop een aparte mobiel voor de datecontacten (voor het geval dat je wordt gestalkt en engerds die je op internet gaan googlelen) en geef alleen je voornaam prijs en ontspan je! Een leuke partner vind je alleen als je jezelf ook niet zo serieus neemt. Nou ja zeg!

Nou ik ben het spoor helemaal bijster, begin langzamerhand in paniek te raken en begin me dom te voelen en heb de neiging om in mijn profiel de woorden HALLO jij daar en HELP te vermelden. Dat zou toch voldoende moeten zijn.

Ik vraag me af of ik mijn profiel moet laten staan (wat in feite helemaal fout is) of helemaal zal verwijderen en alleen maar een paar woorden moet gebruiken en wat heel belangrijk schijnt te zijn niet te serieus willen zijn? Ik zou zeggen raadpleeg morgen mijn profiel en kijk wat ik besloten heb. Ik moet hier echt heel serieus over na gaan denken. Jeetje wat een gedoe allemaal, en alleen maar om een leuke partner te vinden! Ik dacht altijd wees eerlijk en jezelf, maar ja dat schijnt dus ook al achterhaald te zijn of ben ik te oud geworden voor dit soort moderne digitale activiteiten?

Lees verder!

geplaatst door Abigail0 - 3 reacties



zaterdag 10 april 2010

Snel, een bed!

Met een aantal Nederlandse vrienden, voornamelijk vrijgezellen, waren we rond oud en nieuw in Berlijn. Een Duitse vriend was gaan samenwonen en had ons uitgenodigd voor zijn housewarmingparty. We zaten een aantal dagen in zijn huis voordat het eigenlijke feest er zou zijn. Op de dag van de housewarmingparty waren we zodoende de eerste gasten en hadden we de beste plaatsen. Wij vormden het breed aangekondigde Nederlandse contingent, dus we zouden veel geïnteresseerde blikken op ons gericht zien. Er heerste bij ons een wat opgewonden spanning.

Als vrijgezelle man in den vreemde, was ik natuurlijk wat meer gericht op de vrouwelijke gasten dan op de mannelijke. Ik keurde onbewust iedere vrouw die binnenkwam. Gezien mijn moeilijkheden met het beoordelen van karakters op afstand, ging ik daarbij op het uiterlijk af. En net toen iedereen zo'n beetje aanwezig was, kwam alsnog De Lang Verhoopte Schoonheid binnen. Ze had lang goudbruin krullend haar, lippen als golfjes en zeer heldere ogen, die alles in zich opnamen. Haar blik dwaalde even naar mij en mijn blik dwaalde even naar haar. Ik was in gesprek en beleefd als ik was, ging ik daarmee verder, alsof deze vrouw mijn gedachten niet de erop volgende uren zou bepalen... maar dat gebeurde wel. Mijn ogen probeerden niets te missen van haar reilen en zeilen. Was ze er alleen of misschien met haar vriend? Met wie sprak ze allemaal? Hoe sprak ze met hen, was ze op zoek? En dan, waren er kapers op de kust?

In mijn leven versie 1 zou de afloop al bekend zijn: ik zou de hele avond naar deze vrouw gluren en mijn ogen zenuwachtig afwenden als die van haar mijn kant op kwamen en hopen dat zij wél de moed had om mij aan te spreken. Aan het eind van de avond zou ze dronken naar huis gaan met een of andere Heinrich, met bestemming slechts voor haar onbekend, maar voor ieder ander zo klaar als wat. Ik zou treurend mijn koude matje opzoeken en mijn hoofd diep in mijn slaapzak verbergen en daar zo lang als mogelijk blijven liggen, mezelf verwijtend dat ik me weer als een verliezer gedragen had.

Zo niet in versie 2 van mij. Ach, misschien zette zij wel de eerste stap, maar ik verklooide het in ieder geval niet met inhoudsloos gestamel. Inhoudsloos was het nog wel (het ging over bomen die ons land zouden redden bij het stijgen van de zeespiegel), maar stamelen doe ik tegenwoordig niet meer en zo schijn ik best een prettig persoon in de omgang te zijn. Claudia en ik bleken elkaar leuk te vinden en we spraken met elkaar tot diep in de nacht. En toen was Claudia opeens verdwenen... Niet het huis uit, dat wist ik gelukkig. Na een half uur begreep ik dat ze was gaan slapen, in het tweepersoonsbed van gastheer en gastvrouw. Zonder alcohol in mijn lichaam had ik het misschien niet gedaan, dat weet ik niet, maar ik ben stoutmoedig naast haar in hetzelfde bed gaan liggen. We hadden allebei onze kleren nog aan en er is die hele nacht niets tussen ons gebeurd. Ik heb slechts Claudia's hand vastgepakt en deze niet meer losgelaten tot de volgende morgen. En die volgende morgen moesten wij Nederlanders allemaal weer terug naar huis. "Dag Claudia.", zei ik. De hele rit naar huis heb ik met een glimlach op mijn gezicht gezeten. End of story.

Nee toch niet. Tegenwoordig is er ook van het Web een versie 2. Facebook, msn, skype... al die mogelijkheden om te communiceren en elkaar zelfs live te zien en te horen. Claudia en ik vonden elkaar nog diezelfde week op Facebook. Wat had ze een mooie profielfoto; met haar mooie golvende haren, een geheimzinnig lachje en dit alles omlijst met warme kleren vanwege de sneeuw. Haar engelachtige gezicht kwam daar zo mooi in uit. Claudia en ik gingen chatten. We spraken over haar scriptie, die na al die jaren eindelijk moest worden voltooid. Claudia had er veel afleiding bij nodig, want de hele dag schrijven lukte haar niet. Maar zoveel mensen kende ze niet in haar woonplaats Berlijn, want ze kwam er oorspronkelijk niet vandaan. Ik stelde haar voor om een tijdje bij mij in Amsterdam langs te komen. Ik moest werken overdag maar dan kon zij aan haar scriptie werken. 's Avonds zouden we dan elkaars gezelschap hebben. Claudia vond het een goed plan. Dat was het natuurlijk, maar ik besefte dat het realiteitsgehalte ervan heel laag was. Het was meer een compliment, omdat ik ermee liet zien haar leuk te vinden. Maar Claudia interpreteerde het anders. Een halve week later schreef ze "Ik heb een busticket gekocht naar Amsterdam".

Mijn leven versie 2 is zoveel leuker en spannender dan de vorige versie. Dit was een droom die werkelijkheid werd, het verhaal uit een romantische feel good movie. De mooiste vrouw van het feest in Berlijn vond mij leuk en wilde zelfs naar mij toekomen en bij mij logeren. Nee, ik geloofde het eigenlijk niet. Zo'n busticket kopen, is zo gedaan, zo duur is het niet. Maar dan daadwerkelijk gaan en misschien wel een paar weken in een onbekende stad met een onbekend iemand zijn... Claudia krijgt vast nog wel koudwatervrees. Of misschien is ze wel een pathologische leugenaar. Ik moest eerst maar zien en dan pas geloven. Echter, als ik het zou zien, dan had ik toch een probleem van zeer fundamentele aard. Dat Claudia (misschien) naar mij toe zou komen en dat er dan helemaal niets tussen ons zou gebeuren, had een grote waarschijnlijkheid, mij en mijn onvervulde dromen kennende. Maar ik moest het ons ook niet te moeilijk maken. Ik had namelijk geen tweepersoonsbed! In Berlijn hadden we al onverrichter zake het bed gedeeld, maar als zo'n bed er al niet eens was, was de kans groter dat onze relatie slechts vriendschappelijk zou blijven. Ik had welgeteld twee dagen om een 2,20 meter lang tweepersoonsbed te regelen, waarbij Claudia niet het vermoeden mocht krijgen dat ik hem speciaal voor haar had aangeschaft. Ik keek dus op Marktplaats, ik zocht en belde, maar vond niks dat goed was. En toen was er alweer een dag om. Dit ging me vast niet meer lukken.

Design your own life... die toepasselijke zin van dat Zweedse woonwarenhuis! Daar kunnen ze zoiets groots als een bed nog dezelfde dag thuis afleveren! Mijn laatste mogelijkheid om deze film een blockbuster te laten worden. Een dag voordat Claudia zou komen, toog ik naar de Zweed, kocht een extra lang tweepersoonsbed, liet het nog dezelfde avond bezorgen en zette het in elkaar met een vriend die toevallig was komen eten. Net op tijd... of toch niet? Nee! De schroeven van de pootjes ontbraken! Hadden we echt goed gekeken? Ja. Kon ik geen andere schroeven gebruiken? Nee. Kon ik de dag erna vrij nemen om ze te gaan halen? Nee. Ging ik door het ijs zakken? Waarschijnlijk. Een bed zonder pootjes is bijzonder verdacht.

Claudia had woord gehouden en wachtte mij op in het café bij me om de hoek, waar we hadden afgesproken op het tijdstip dat ik klaar was van mijn werk. Wat een gelukzalig moment, ik voelde kriebels in mijn buik. Ik nam haar mee naar huis en liet haar haar domicilie zien voor de aankomende tijd. De eerste uren kletsten we wat onwennig. Claudia was moe vanwege haar lange busreis en wilde al heel vroeg naar bed. Ze ging in mijn tweepersoonsbed liggen. Het bed stond netjes op pootjes. Een paar uur later kroop ik ernaast en die avond hielden we ons zedig. Dat was daarna gelukkig snel afgelopen; drie weken vol verliefdheid en vol met de beste seks die ik ooit gehad had volgde. Bedankt, bed. Deze film had een happy ending.

Die pootjes, ja, die had ik de dag van Claudia's komst nog onder mijn werktijd weten te regelen. In anderhalf uur lunchpauze en met het meenemen van mijn fiets in de metro, heb ik de ontbrekende schroeven gehaald, ben ik naar huis gegaan en heb ik alles haastig gemonteerd. Claudia heeft nooit gemerkt dat zij de allereerste was die in het bed heeft gelegen. En onze relatie? Claudia moest na drie weken terug naar Berlijn omdat ze daar verplichtingen had. Daarna maakten we gretig gebruik van Web versie 2. Maar ja, ruiken, proeven en voelen, dat zit daar nog niet bij. Ik kon helaas niet zonder.

Lees verder!

geplaatst door Fyko - 1 reactie



zaterdag 10 april 2010

Duveltje

En weer is het me overkomen. Een leuke date die overging in meerdere ontmoetingen en toen leek het even heel goed te gaan...... maar: ja hoor, daar kwam dat ellendige duveltje weer aanzetten. Ik ben niet verliefd op je! Mijn hemel, wat krijg ik zo langzamerhand een hekel aan dat woord! Ik begrijp het best en weet prima waar het over gaat, maar in de jacht op dat kortstondige geluk, op die vlinders die (lees maar na in elk biologieboek) van nature een kort leven leiden, wordt er een hoop opgeofferd, wordt er voorbij gehold aan de positieve dingen die er wel zijn Voor mij geldt in ieder geval dat ik er niet meer onbevangen mee om kan gaan, zelfs al zou mijn date verliefd zijn op mij en ik op hem.

Te vaak heb ik meegemaakt dat het ongelijktijdig over is en er is niets zo pijnlijk (in de liefde dan) als het begin van twijfel voelen dat langzaam overgaat in duidelijker signalen die uitgroeien tot obstakels waar je niet meer omheen kunt. Je hart wordt in dit proces een evenredig pijnlijke plek en het aanvankelijke geluksgevoel slaat om in zwarter wordend verdriet en een gevoel van onmacht dat alles om je heen aantast. We willen dat natuurlijk niet geloven. Ook ik denk keer op keer dat dit scenario voorgoed tot het verleden behoort, tot je op een zonnige zondagmiddag tijdens een fietstochtje met je "lief" ineens ruw van je wolk getrokken wordt door het bovenomschreven duveltje, zoals bij mij op tweede paasdag. Ik heb geen zin meer in de jacht op De Ware, want ik vind de prijs voor de paar weken aarzelend geluksgevoel te hoog. Mijn doel is nu behoorlijk naar beneden bijgesteld: tevreden met elkaar leven, in een ontspannen sfeer en die Liefde? Laat maar zitten, er is nog meer in het leven dat je kunt delen en waar van te genieten valt.

Lees verder!

geplaatst door Palonneke - 2 reacties



zaterdag 10 april 2010

Mijn beste vriend…

Laat ik beginnen om me te verontschuldigen met de dubbele tong waarmee ik zou praten wanneer ik dit niet zou typen, maar zou uitspreken in woorden. Ik zit hier met m'n mac op schoot op de bank, te luisteren naar de 7de symfonie van Bruckner met een goddelijk lekkere wijn. Een bourgogne wijn uit 2007, dus nog erg jong. Gekocht vorig jaar met vrienden in het plaatsje Volnay.

Die fles heb ik net open gemaakt met mijn beste vriend. Sommige wijnen verdienen te worden gedronken met de mensen waar je het meest om geeft, en die het ook waarderen om zulk lekker spul te zuipen. En ja wat hebben we weer gezopen.

Het is vrijdag avond, en hij zou hier rond een uur of half zeven zijn. Hij was iets later, maar dat was niet zo erg. Ik was druk bezig mijn bubbelbad weer op te zetten. Ik woon op 40 meter hoogte en heb een dak terras. Daar staat tijdens de zomer maanden een bubbelbad. Hoe decadent kun je zijn. Nou we hebben daar in het bubbelende water 2 flessen bubbeltjes wijn gedronken, en dat terwijl de zon onderging. Gedronken op zijn huwelijk.

Nu ja hij is nog niet getrouwd. Hij heeft haar nog maar net gevraagd. Maar toch is dat wel gek. Je beste vriend gaat trouwen. Hij is sinds de laatste zomervakantie mega in love. Die vakantie gingen we nog samen naar Zuid Frankrijk. Ook wijn inkopen daar :) Maar nu zal dat dus niet meer gaan. Al die gekke dingen die we deden.

2 jaar terug was er wat spanning in onze vriendschap. Mijn schuld. Maar na 2 maanden of langer elkaar niet meer gesproken te hebben vonden we deze vriendschap toch wel zo waardevol dat het toch niet moest zijn, dat die moest sneuvelen voor een vrouw.

In die tussentijd was er veel verandert. De iPhone was op de markt en ik had er 1. We hebben alles wat met Windows te maken had aan de kant gezet en gingen ons storten op iPhone applicaties bouwen. Dus moest alles Apple worden.

We hadden het briljante idee om de Kamasutra op de iPhone uit te brengen. Dus een bevriend stel gevraagd of ze wilden poseren. En dat deden ze. Het koste wel iets moeite om hem over de drempel te krijgen, en daar waren we bezig een paar spannende standjes te fotograferen en die zo te maken dat het er leuk en smakelijk uit zag. Daarna heel wat programmeer werk, en we hadden een mooie applicatie.

Maar helaas zijn ze daar in de VS best wel preuts, en onze applicatie mocht niet verkocht worden. Wij zagen zelf al dat we binnen gingen lopen hiermee, maar het was een mega flop.

Wat heerlijk om zoiets met je beste vriend te kunnen doen. Gekke maffe dingen. Ondernemend zijn, inspirerend, met natuurlijk een wijntje.

Maar nu gaat hij trouwen. Die uren samen kunnen ouwehoeren over de wereld en hoe die verbeterd zou moeten worden met onze ideeën kan niet meer. Nu ja nog wel een beetje, maar hij houd veel meer rekening met zijn aanstaande vrouw.

Dus toen die 3de fles open ging, werd die niet meer soldaat gemaakt. Hij is er vandoor naar zijn geliefde. En zo hoort het ook te zijn. Maar om die fles nu zelf alleen leeg te maken is toch wel even wennen.

Wanneer ik hem hoor praten over de relatie die hij heeft, wordt ik toch een beetje jaloers. Niet de jaloezie dat ik het hem niet gun, maar zo wil ik het ook. Wat heeft hij toch een geluk gehad met de vrouw die hij nu heeft. Ik ben zo blij voor hem. Hij heeft het single zijn afgezworen en gaat voor iemand. Terwijl juist hij die eeuwige vrijgezel zou zijn.

Het mooie aan het leven is, dat het verandert. En ik kan er tegenin gaan, of mee veranderen. Laat ik dat maar doen. Nu eerst die fles wijn soldaat maken. Kan ik best alleen :)

Zijd gegroet!

Lees verder!

geplaatst door Adrie - 1 reactie



zaterdag 10 april 2010

Huwelijksvet en andere laagjes

Van de week ben ik naar de sportschool gegaan. Op tweede paasdag heb ik het abonnement afgesloten. Het huwelijksvet moet eraf! Maar, ook het frustratievet van de eerste dates, het wintervet, een restantje babyvet en dan is er helaas ook nog vet dat is opgebouwd door eetlustverwekkend medicijngebruik… Hoe dan ook, afgelopen weekend ging bij mij de knop om. Zo kon het niet langer.

De aantrekkelijkheid zit er bij mij van binnen echt wel, òh hou op! Maar niet iedereen ziet dat, er zit een hinderlaag van vet omheen. En ik wil dat, wat ik van binnen voel, ook kunnen uitstralen! Met sporten raak ik dat binnenste aan en dat geeft me meteen een goed gevoel. Dan voel ik mijn spieren, afijn dat weten we allemaal, ik voel mijn hart weer sneller kloppen, mijn bloed stromen, ik haal dieper adem en er parelt van alles langs mijn huid. Minimaal twee uurtjes per week wil ik naar de sportschool.

Woensdag stond ik er dan, omgekleed en wel in de kleedkamer. Op naar de eerste les, de eerste stap in de goede richting naar een fit en gezond en goddelijk mooi lichaam... ;-) Wilde net een muntje in m'n lockertje gooien, gaat m'n mobiel af: De timmerman! (de woningbouwvereniging legt nieuwe verwarming aan bij mij thuis). "Mevrouw, ik sta voor uw deur, maar ik kan er niet in. U moet naar huis komen." Misverstand, eerder hadden ze gezegd, dat ik die dag geen werklui over de vloer zou krijgen. Dus... ik kleed mij weer aan en spring op mijn fietsje naar huis. Is dit een eerste proef of ik doorzettingsvermogen heb? Gisteren vertelde een verkoopster in een kledingzaak mij, dat ze weleens een tweejarig abonnement op een sportschool had gehad, maar bijna nooit was gegaan..

Ik wil er mijn date-frustraties weg rennen, het babyvet eraf spinnen… Ik ga mij van de winter naar de zomer bodypumpen. Het medicijn-leed swing ik met Zumba ik uit mijn gedachten. En het huwelijksvet… laten we smelten in de sauna... daar accepteer ik mezelf zoals ik ben.

Huwelijksvet, daar heeft een nieuwe liefde natuurlijk geen boodschap aan. Maar ach, al die andere laagjes? Een beetje dater kijkt er wel doorheen, joh.

Lees verder!

geplaatst door Possess - 1 reactie



zaterdag 10 april 2010

Ken je dat gevoel?

Vreemd is dat, je weet wat er kan gebeuren als je op een datingsite staat, dat is een reeks mailtjes, telefoontjes, dates, en er gebeurt telkens iets verschillends.
Als het meteen lijkt te klikken, heb je vlinders in je buik, daar schijnt leeftijd niets mee te maken te hebben, als het ook nog van twee kanten komt, worden het er nog veel meer.
Als je dan met elkaar verder mailt, en degene waar je mee mailt heeft nog een veelbelovend mailcontact, en moet zich in twee helften verdelen, dan wordt het al weer wat moeilijker.
Risico van het vak; kijk maar even rustig, maak kennis met ons allebei, en volg dan je hart, heb ik gezegd.

Zover is het niet gekomen, de man in kwestie heeft het contact met die andere vrouw verdiept, ondertussen hield hij mij in reserve met lieve mailtjes met witte rozen en lieve woordjes.
Daarna kreeg ik een mailtje dat hij met haar verder ging, het klikte.

Dat wist ik al, maar tussen ons ook, wat gebeurt daarmee?
Niets. Hij vindt me geweldig, ik heb een lief plekje in zijn hart, en ik vind vast wel iemand, zo'n fijne vrouw als ik.

Dat voelt als verraad.
Als je allebei je kans hebt gehad, en met de ene klikt het, en met de ander niet, dan is dat al even slikken, maar daar kan ik vrede mee hebben.
Het was nog maar het begin, dat slijt heel snel, daar gaat het niet om.
Maar de dubbele boodschap, en de verraderlijke manier van doen in deze situatie heeft me behoorlijk dwars gezeten.
Er zijn blijkbaar manieren van manipuleren die ik nog niet eerder had meegemaakt,

Al doende leert men.

Lees verder!

geplaatst door Evavanbaar



vrijdag 9 april 2010

Reserve

Vanaf 1e paasdag stond ik 14 dagen reserve voor mijn werk. in die periode mogen de werkindelers eigenlijk alles met je doen.

Het is best spannend. Om 12.00 uur begint het feest en het duurt tot 20.00 uur. Dat duurt 5 dagen lang, dan heb je 2 dagen pauze en daarna is het van 07.30 tot 10.30 uur en dan weer 2 dagen vrij. De ervaring leert dat je dat nooit meemaakt tot het einde. Meestal ben je de eerste dag al de klos. Als je gebeld wordt kan het zijn dat je binnen een uur op je werk moet zijn. Dat is haasten. Waar ga je naar toe? Warme of koude kleren mee? Zwempak nodig?

Niet vergeten om je paspoort ed mee te nemen. Dat is het allervervelendste van de hele situatie. Stress giert door je lichaam, Gelukkig is het zondag en rijden er niet zo veel auto's op de weg, geen oponthoud daar. Je staat de hele dag al klaar, Je uniform hangt aan de deur, Je hebt alvast een panty aangetrokken, (in mijn geval dan!) en de make-up is ook al klaar voordat je begint met 'zitten' . Dan is het afwachten. De uren gaan 3x zo langzaam als op andere dagen en dat is best irritant. Aan de ene kant hoop je dat je gebeld wordt, aan de andere kant wil je best een extra dagje thuis zijn. Ik hoop altijd dat ik een ICA reis krijg en niet iedere dag op en neertjes in Europa. Dat is bijna net zo erg als binnen een uur op SPL zijn. Misschien mag ik wel een keer naar New York, daar ben ik al heel lang niet geweest!! Het voordeel van opgeroepen worden is dat je meteen voor de hele 14 dagen een rooster krijgt. Dan weet je tenminste verder waar je aan toe bent.

Na 2 uur hadden ze me alweer gevonden. Ik mocht naar Caïro. En gelukkig had ik even tijd om me er op voor te bereiden. Het is een korte vlucht maar je vertrekt laat en komt daar dus midden in de nacht aan. De andere dag heerlijk een paar uur in de zon gezeten. Het was daar alweer 25 graden. Daarna in mijn hotelkamer nog een poos in mijn dikke Millennium boek zitten lezen. Wat een geweldig boek. Ik ben pas met deel 1 bezig en deel 2 staat vol verwachting op de kast te wachten tot ie aan de beurt is. Deel 3 moet nog gekocht worden. Midden in de nacht wordt je dan wakker gebeld om weer te gaan werken. Ach ja, dat hoort er ook bij. Dan kom je 's morgens weer vroeg aan en kun je thuis even een tukkie doen.

Daarna weer de gevreesde Europa week. Gelukkig zijn er een heleboel mensen die het geweldig vinden. Maar ik houd er niet zo van.
6 dagen achter elkaar vliegen. Lange dagen ook ertussen. Bij ons houden ze lang niet altijd op bij 8 uur werken. De 6e dag kun je me bijeen vegen. Maar goed.
We overleven het wel weer. Daarna staan er weer hele leuke trips te wachten op me.

Lees verder!

geplaatst door Lady_13 - 1 reactie



vrijdag 9 april 2010

De magie van muziek

Wat is je top 5 favoriete liedjes? Of welke 5 CD's/MP3's neem je het liefste mee naar een onbewoond eiland? Het is typisch iets dat mannen vragen en zo High Fidelity maar toch... Het zegt echt veel over een persoon. En voor sommigen is muziek gewoon ontzettend belangrijk.

Ik ben er zo één. Geen dag gaat voorbij zonder muziek. Als er iets energie geeft of vrolijk maakt, is het wel muziek. Het is dan ook bijzonder frustrerend dat mijn geliefde MP3-speler (nee geen iPod) momenteel in reparatie is. Nu ben ik aangewezen op slechts 1 GB aan muziek op mijn mobieltje. Een hel voor de echte liefhebber.

Muziek is net als een geur of smaak. Het kan je weer helemaal naar een bepaald moment terugbrengen. Zo kan ik me bij het horen van een bepaald nummer nog precies herinneren hoe lekker het weer was (een heerlijke zomer in februari) op de dagen vlak na de ontmoeting met een Amerikaanse. De zin “the silent said it all” uit het liedje 'The Calm That Was The Storm' van de Australische band Chalice vatte precies samen hoe ik me op dat moment voelde, terwijl zij de keuze maakte om toch met haar ex verder te gaan. Ondanks dat, is en blijft het een geweldig nummer.

Muziek zegt inderdaad veel over een persoon. Het blijft dan ook een favoriete vraag om te stellen tijdens het daten. En dan kan het me geeneens schelen wat voor soort muziek, band of artiest er er als antwoord komt. Zolang er maar een antwoord komt want “het maakt niet uit” of “wat er in de top 40 staat” is echt killing. Passie daar gaat het om. Het hebben van een mening.

Maar de voorkeur voor muziek zegt niet alles. Veelal trekt men namelijk toch te snel conclusies of komen allerlei vooroordelen boven tafel. Vaak is men namelijk heel verbaasd als ik zeg dat bands als Iron Maiden (rock), Slipknot (metal) en Whispering Gallery (doom metal) ook tot mijn brede muzieksmaak horen. Iemand heeft echt eens letterlijk gezegd “...maar je ziet er zo normaal uit.” Kijk maar eens naar mijn profiel en je kunt zien dat ik niet onder de tatoeages zit, lang haar heb of een “bogan” ben. Leve de vooroordelen. :-)

Muziek is gewoon geweldig, vooral live is het genieten. Heerlijk. Ik ben er echt verslaafd aan dus praat er graag over tijdens chatten, mailen of daten. En ja, het is erg High Fidelity-achtig maar laten we eerlijk zijn... Het was toch ook een geweldige film?

Lees verder!

geplaatst door Pigpen - 4 reacties



vrijdag 9 april 2010

BIJNA MATCH (1)

Eerder schreef ik over mijn mislukte dates. Veroorzaakt door verkeerde verwachtingen van mij, hem of beide. Geleerd van die mislukkingen, die overigens lang niet allemaal vervelend waren, besloot ik slimmer te werk te gaan. Selecteren, benaderen, duidelijk maken wat ik zoek en na een korte mailwisseling en een telefoontje, snel afspreken.

Een ‘potentieel kandidaat’ reageerde op mijn interessemail en hij wilde, net als ik, niet te lang mailen maar snel afspreken. Hij scoorde enorm met een spontane uitnodiging voor een concert van Beth Hart. Zelf had hij nog nooit van haar gehoord, laat staan gezien, maar in mijn profiel stond dat ik haar goed vind en dus was hij op zoek gegaan naar kaartjes. En zo zagen we elkaar voor het eerst tijdens een concert van miss Hart in Alkmaar. Tijdens het concert kwam er van praten niet echt veel en dus stelde ik na afloop voor om nog een borrel te doen in een kroeg. Lang verhaal kort.. we hebben heerlijk gekletst, geborreld en veel gelachen en….. eindigden die nacht in een Formule 1 hotel.

Stel je voor!! Ik moet zeggen dat dat niet een voorop gesteld plan was (van ons beide niet), maar we hadden te veel gedronken om nog te rijden. Na 2 ´normale´ hotels geprobeerd te hebben (vol) belandden we giechelend in dat toch wel goedkope hotel. Zelden zo gelachen! Ik heb een mega leuke, ahum lekkere, nacht mogen beleven. De volgende ochtend wel ff alle schroom aan de kant want ik had immers niets bij me. Geen haarföhn, geen gel, geen mascara om mijn oogjes open te trekken… en dus kwam ik met een coupe chaos en blote billen gezicht tevoorschijn. Of hij zag t niet, of het stoorde hem niet, want we hebben gezellig ergens ontbeten en namen toen afscheid. Ik redelijk stoer, omdat ik eigenlijk dacht dat het bij deze ene nacht zou blijven. ´Nou dag, we bellen!´. Ik weet nog dat ik hem de rug toekeerde en zonder geluid gilde! Whaaaaa…. en direct mijn vriendinnen ging bellen natuurlijk! Wat een nacht, hilarisch! En het bleef niet bij die nacht. In de auto naar huis kreeg ik al een sms, dat hij me graag nog eens zag en of hij 2 dagen later bij mij thuis welkom was. Het was het begin van een relatie van 5 maanden. Tijdens een citytrip met hem naar Rome (toch anders dan dat reisje met mijn vader) vertelde hij dat hij niemand lief had. Geen ouders, geen vrienden, geen speciaal iemand.

Ik weet dat hij me erg leuk vond en zelf had ik het werkwoord ´houden van´ ook nog niet gebruikt, maar toch baarde dit me zorgen. Ieder weekend was hij bij me en ik werd steeds ontevredener. Hij was hartstikke lief, intelligent, mooi, attent, etc. Er was genoeg passie, maar de relatie groeide niet. Er werden geen dieper liggende gevoelens aangeboord. Ik weet nog dat ik erover sprak met een vriendin en me geneerde, omdat het wederom voor mij niet genoeg leek te zijn. We hadden heel goed ‘friends with extra’s’ kunnen zijn (of fuckbuddies zoals mijn mannelijke vrienden dat zeggen, maar omdat ik een vrouw ben dien ik andere taal te gebruiken), maar daar was ik niet naar op zoek. Op een dag heb ik hem gezegd dat het niet werkte en eigenlijk was het toen ook gelijk over. Geen discussie, geen tranen, geen weerwoord… alleen een ´oké´ van zijn kant en even later was hij verdwenen. Frustrerend was dat en tegelijk bevestigend dat het niet goed zat. Ik ben er niet zo verdrietig om geweest omdat ik niet van hem was gaan houden. Na beëindiging van de relatie stonden we beide weer vrij snel op die datingsite. Dit was een beetje flauw en hier was ik toch nog wel even verdrietig over. Dat we (ik deed het zelf ook) zo snel het leven weer oppikten.. zo van, neeeext!

Ik heb me uitgeschreven en ben na een paar maanden ‘rust’ weer lid geworden van een andere datingsite. Hij en ik zijn nu goede kennissen. Ik zag m vorig jaar december voor het laatst tijdens een concert van Beth Hart. Hij is nu ook fan! Hij kwam me spontaan gedag zeggen en gaf me een vriendschappelijke kus. Hij was met een vriend. Ik geloof niet dat hij ooit een vrouw zal toelaten, in zijn leven, in zijn hart. Ik was met mijn beste vriendin en het was goed zo. Even daarvoor nog had ik nl gebeld met mijn nieuwe liefde. Over deze 2e bijna match meer in mijn volgende blog.

Lees verder!

geplaatst door matchme2 - 1 reactie



donderdag 8 april 2010

Film-noir

Wat gebeurt er met een vrouw die er op een wrede manier achter komt dat degene aan wie ze haar hart heeft geschonken haar niet meer bemint?
Wreed...omdat het er in sluipt, omdat ze eerst niet wil onderkennen wat ze ziet en daarom quasi-argeloos door leeft, met een bevroren glimlach..
Maar de werkelijkheid openbaart zich, en hoe stijf ze haar oogleden ook op elkaar probeert te persen, ooit kan ze niet anders dan ze openen en dan verschijnt meedogenloos de onontkoombare hel van uitgekristalliseerde vernedering, machteloosheid en peilloos verdriet.

Wat doet een vrouw die weggesmeten wordt als een nog brandende peuk uit een auto?

"Als je hart echt, zwaar, zwaar gebroken wordt kun je twee dingen doen: je kunt als non gaan leven, of je wordt een slettebak, een andere optie heb je niet!" las ik ergens op een vrouwenforum. Er zit wat in. Er is nauwelijks een middenweg. Als je meteen een nieuwe meneer je hol in sleept ben je een slettebak, want samen ben je uiteindelijk kansloos, en dat weet je...

Een kleine periode koos ik, onwillekeurig, de tweede optie. Het sletje in mij ontpopte zich.
Ik weet niet hoeveel slachtoffers jij gemaakt hebt, foute man, maar ik ben heel even misschien wel gevaarlijker geweest dan jij.
Het was zo gemakkelijk, ik draaide er mijn pink niet voor om mannen te verzamelen via chatsites, of gewoon, in het dagelijkse leven... Ze kostten me amper tijd, maar ik legde gevoelloos beslag op hun wezen, gewetenloos haast, in een soort roes...
Het waren wel stuk voor stuk de dominante haantjes die in de loop van een gesprek over seks begonnen te zeuren. Seks?
Kom maar hier, ik zal je leren wat seks is!!
En ik lokte hen naar een of ander cafe, of een Mac ergens langs de snelweg op een tijdstip dat de kinderen sliepen, of mij anderszins niet nodig hadden.

Daar kreeg de hunk wat hij verdiende..
Geen seks, maar een Goed Gesprek en aan het einde van de sessie drukte ik me tegen hem aan en bezegelde de sprankelende ontmoeting met een duizelingwekkende tongzoen.
Meer zou hij niet krijgen, nooit, maar ik was de enige die dat in volle zekerheid besefte....
Ik gaf hem die zoen en verdween in de mist.

Het geeft niet,toch?? Wat er tussen hen en mij was is te onschuldig en te kortstondig om harten te vermorzelen...
Ja toch? Ja toch foute man?

Het was een bizarre periode, die hooguit een paar weken van mijn leven vertolkte in een hilarische, maar onvermijdelijk wrede film-noir. Waarin een donkere krocht die zich mijn hele bestaan tot dan toe steels verborgen had gehouden in een uithoek van mijn ziel zich even onverhoeds als onversaagd manifesteerde. Zoals de duivel betaamt.

Hoe overleeft een vrouw, hoe overleeft een man een zwaar gebroken hart?
Ik zou er geen eensluidend antwoord op durven geven.
Wel besef ik deemoedig ik dat het een mens niet te vaak moet overkomen. Want als deze amper serieus genomen vorm van diep verdriet je keer op keer treft zal hij je nekken, of je verharden tot een wassen kloon. Een geniale acteur in een zelf-geregisseerde film-noir...

Lees verder!

geplaatst door Francien - 3 reacties



donderdag 8 april 2010

MIS MATCH es

Door de jaren heen ben ik af en aan lid geweest van datingsites. Ik heb veel mismatches mogen beleven, een tweetal bijnamatches en jullie raden het.. voor dé match zit ik nu op M4M.

Mijn eerste mismatch vond jaren geleden plaats. Hij en ik hadden snel intensief mailcontact. Ik verbaas me er nu nog over hoe makkelijk het ´praten´ is, zo.. via die digitale snelweg. We zaten helemaal op 1 lijn, hadden foto´s uitgewisseld en belden veel. Dit contact verliep zo een maand of 4. We waren er beide van overtuigd dat we de ware te pakken hadden! Waarom een live ontmoeting zo lang heeft moeten duren, weet ik niet. Uiteindelijk kwam die afspraak er en het was vanzelfsprekend dat ik zou blijven slapen. Tegenwoordig beperk ik een eerste date tot het drinken van een bakkie. Een keer dronk ik dat bakkie the morning after, maar meer hierover in mijn volgende blog, BIJNA MATCH es.

Maar goed, ik weet nog dat ik bij mijn date op de stoep stond en dacht… wat als hij tegenvalt?! Ik lachte het weg en belde aan. Hij deed open en eigenlijk was dat het begin van het einde. Ik had zo´n ander beeld van hem (gevormd?). Dit was niet de man over en met wie ik maanden had gefantaseerd over een toekomst samen, of toch wel? Ongetwijfeld zag en voelde hij mijn teleurstelling. Misschien dat hij daarom zo overdreven zijn best ging doen, dien ten gevolgde dat ik nog meer afknapte op hem. Hij had heerlijk gekookt (wel veel knoflook) en was erg attent en lief, maar het vuur in mij was bij de begroeting al gedoofd. Geloof me, nu zou ik het gewoon zeggen dat er geen zgn. klik is, maar toen durfde ik dat niet (zielig). Die avond heb ik stiekem een vriendin gebeld. Omdat ik niet wilde dat hij me zou horen belde ik vanaf het toilet en kon ik alleen maar fluisterend ´helluuup´ in m´n mobiel gillen. Ze begon hard te lachen en zei, oké.. geen zorgen, ik zal je redden. De volgende ochtend werd ik gewekt door mijn date die vrolijk tetterend de (keurige) logeerkamer binnenstormde. Hij klom bij me op bed, duwde een ontbijt en badeend (cadeautje) onder m´n neus en vertelde enthousiast dat we naar de Apenheul zouden gaan. I´m a slow starter en bovendien had ik moeite met het dode vogeltje in mijn mond (knoflook, jakkes) dus echt gezellig was ik nog niet. Alle hoop was op mijn vriendin gevestigd die gelukkig even later belde: `oh echt.. wat heeft poes dan? Oh jeetje, nee ik kom er direct aan.. blabla´. Mijn date begreep volkomen dat ik naar huis moest voor mijn zieke kat. Daarna hebben we nog gemaild en gebeld, maar ik ben nooit eerlijk geweest en heb het contact laten doodbloeden. Laf he?! Ik heb wel geleerd dat woorden alleen niet zaligmakend zijn. Iemand zien, iemand beleven, dat is veel belangrijker!

Ik werd ook lid van een datingsite toen ik in Spanje woonde. Niet echt handig, gezien de afstand. Eigenlijk was de behoefte aan aandacht, in de vorm van mailcontact, toen het belangrijkste voor mij. Ik kreeg contact met een man die het prima vond dat het contact ´slechts´ digitaal zou zijn. We deelden van alles met elkaar, vrij frequent ook. Ik had in de tijd een latrelatie met een Engelsman die ook in Spanje woonde. Deze relatie was puur fysiek en alle aandacht van mijn digitaal vriendje was dan ook meer dan welkom. Hij begaf zich in Nederland in het dating gebeuren en deelde zijn avonturen met mij. Helaas ging het mis toen hij steeds meer een rol in mijn leven claimde. Hij wilde ook irl deel uit maken van mijn leven en bleef aandringen op een ontmoeting. Het werd een dagelijkse discussie en benauwde mij enorm. Het contact werd op een vervelende manier beëindigd. Als in een real life relatie, met woorden en verdriet! Liefde kan je niet afdwingen!

Ruim 2 jaar later keerde ik terug naar Nederland. Neergestreken op, voor mij, onbekend terrein (Gelderland), werd ik op een eenzame avond maar weer es lid van een dating site. Wederom had ik snel contact met een man. Dit keer had ik ook contact via de webcam, wat toch een beter beeld (dan foto´s) van iemand geeft. Er was vooral fysieke en passionele aantrekkingskracht, maar beide zochten we meer dan alleen iemand voor de seks. Tenminste, dat zei hij. De eerste date moest bij mij thuis plaatsvinden, want dit was handiger. En zo gebeurde het dat hij kwam, zag en overwon ☺ . We hebben die eerste date wel lang gepraat, maar er werd ook gedronken en uiteindelijk mocht hij (natuurlijk) niet meer rijden en eindigden we in bed. Er volgde veel sms contact. Hij kwam nog een keer (letterlijk dus) bij mij thuis, dit keer overdag. In de middagpauze, want hij mistte mij zo!?! Er werd bijna geen woord gewisseld. Het was heerlijk, maar ik was toch niet blij omdat deze ´relatie´ er anders uit begon te zien dat ik had verwacht en hoopte. Een volgende ontmoeting kwam er niet. Ik deelde mijn gevoel met hem en hij beweerde dat het ‘m echt niet alleen om de seks ging, hij begon zelfs al iets voor mij te voelen. Toch wilde hij me alleen bij mij thuis zien. Toen ik bleef volhouden dat een date er alleen in zat als we naar een restaurant o.i.d. gingen, kwam er opeens een heel andere man tevoorschijn die heel duidelijke en vooral akelige taal sprak! K Heb het contact beëindigd. Hij benadert me nog wel eens.. meestal een sms-je als, ´zin?´. Ik kan er inmiddels om lachen en antwoord iets in de trend van ´altijd, … maar niet in jou´. Puur lust is prima, maar wees wel eerlijk hierover!

Gelukkig was het ook een aantal keren bijna Match. Meer hierover in mijn volgende blog.

Lees verder!

geplaatst door matchme2



donderdag 8 april 2010

Begin, einde of terugkeer?

04 april
The best goodbye
Is wishing wellness to the other person
Don't place a death wish on him
Because you once loved him
Then perhaps move on to another person

Anyone new
They come with questions and love
It takes time to answer both
So much simpler is replacing a table cloth
In time one finds the right move

07 april
The keys to you
Your values and faith build you
You cannot replace them by what isn't yours
To some people you open or shut your doors
Your values, faith, are doors to the soul: you

Wij hebben elkaar dit weekend weer gezien, ik ben zelfs blijven logeren. Het was enorm leuk en ook belangrijk dit te doen: elkaar beter leren kennen en nadenken over de mogelijkheden van een echte relatie. Ik van mijn kant zeg: deze man is serieus, oprecht, betrouwbaar en tegelijk ongecompliceerd. We verschillen op bepaalde punten, ik ben kunstenaar en hij is verzekeringsman bij een grotere verzekeringmaatschappij. Heel verschillende mensen met een verschillende smaak, maar elkaar toch voldoende toegedaan om wel aandacht te willen besteden aan elkaars hobby's en interesses. Dat zijn verschillen waar goed mee te leven valt, je kunt niet opeisen dat de ander precies jouw interesses deelt, als maar enkele interesses gedeeld worden. En het belangrijkste: we vinden elkaar leuk. Maar de geloofsachtergrond verschilt, mijn moslimachtergrond blijkt een struikelblok. Hij staat daar opeens huiverig tegenover, vooral ook vanwege mogelijke problemen met mijn kinderen en we hebben daarom afgesproken, elkaar enkele weken met rust te laten. Dit is een vraag waarmee ik mezelf afgelopen jaren vaak genoeg bezig gehouden heb en een een duidelijk antwoord op geformuleerd heb: zolang iemand mij en mijn zonen maar niet belemmert in onze manier van doen, gun ik een ander ook z'n eigen levensbeschouwing en wat daar bijhoort. En we spreken af, eerlijk te zijn, mocht een van beiden deze beginnende relatie willen beëindigen, dit ook te doen dan, zonder schroom. Ik ben wel blij dat er tijdens dit weekendje niks gebeurd is waar we echt spijt van kunnen krijgen. Het was een beheerst, leuk en integer samenzijn.

Ik heb soms wel de neiging gehad, hem te vergelijken met mijn ex. Ik zag, voelde de verschillen, dacht tevens: pas als ik mijn ex oprecht zijn geluk gun, wetend dat ik ooit veel hem hield, kan ik makkelijker mijn eigen geluk vinden bij iemand anders, zoals wellicht bij deze man. Hetgeen niet makkelijk is, want soms wens ik hem stilzwijgend dood. Daarbij komt dat de ex nog steeds heel vertrouwd is, ergens nog steeds deel van mezelf is, ook al zal hij nooit terugkomen, terwijl een nieuwe man, ook deze man, zich nog moet bewijzen en nog vreemd is. Dat veroorzaakt even een zekere afstand. Maar dat is allemaal niet erg en niet meer dan natuurlijk.

Waar mijn nieuwe vriend of date ooit acht smsjes per dag stuurde, plus nog MSN-priveberichten en MSN-gesprekken met mij voerde, zwijgt de man nu in alle talen. Ik geef hem het voordeel van de twijfel, onderdruk cynisme en denk voorlopig dat hij inderdaad nadenkt over een relatie. Afgekapt heeft hij het nog niet immers. Bedenk me soms ook dat de verschillen tussen een verzekeringsman en zelfstandig kunstenaar niet onder het tafelkleed verdwijnen. Hoop, twijfel, cynisme kortom. En: de behoefte om de gemaakte afspraak na te komen, ik had gezegd dat ik zijn bedenkingen begrijp en respecteer, hij had gezegd dat hij me leuk vindt, ik omgekeerd ook, dus ga ik hem niet na twee dagen reeds de laan uitsturen en gun hem de ruimte voor zijn overdenkingen.

Welnu, vandaag, woensdag, is de kogel door de kerk dan. Of de moskee, beter gezegd. Hij ziet het geloof als het erop aankomt, toch als een obstakel voor een relatie, hoe leuk hij me evengoed vindt. En vorige week wilde hij nog... Ik heb gezegd dat mijn gezin en ik niet per definitie afwijzend staan tegenover een andersdenkende en daar best aan kunnen wennen. In de moderne tijd is er niets dat zo'n verbintenis juridisch in de weg staat. Maar: ik had het al bij anderen gemerkt en er nog niet veel aandacht aan besteed, ditmaal is het heel direct uitgesproken en ik verwacht dat ik hier steeds tegenaan zal lopen. Jongeren die nog nooit eerder een serieuze relatie hadden, zijn nog wel bereid buiten de de eigen geloofsgemeenschap een partner te aanvaarden, maar ouderen niet, zeker niet wanneer het nog een controversieel geloof als de Islam betreft ook. Van mijn kant vind ik het geloof belangrijker dan een man. Mannen genoeg, maar elke mens heeft maar één ziel. Ik heb nu genoeg bewijs.

Ik heb geen spijt van de ondernomen pogingen. Het was nodig, na het huwelijk buiten de eigen geloofsgemeenschap rond te kijken, ik geloofde dat een relatie met een autochtone niet-Islamitische man tot de mogelijkheden behoorde, maar zie nu dat dat niet zo is. Geloofsopvatting blijkt belangrijker dan etnische afkomst, ook al is de mijne autochtoon. Ik heb één ding geleerd: het was goed om buiten eigen gemeenschap te kijken, want ik heb gezien dat, als het erop aankomt, het geloof in mij diepgeworteld is en ik in eigen geloofsgemeenschap mijn geluk moet zoeken. Er is maar één weg om dit te ontdekken en dat is niet door anderen na te praten, doch door dit zelf te ervaren. Ik doe het onbewust, maar: ik wil binnen de normen van die gemeenschap blijven leven. Tevens heb ik geleerd dat er wel degelijk een onzichtbare scheidslijn tussen gemeenschappen bestaat, waar je niet zomaar overheen stapt. Ik ben tijdelijk uitgeschreven bij M4M en dat blijft zo, want moslims komen er niet, vooralsnog.

Lees verder!

geplaatst door Ilse



donderdag 8 april 2010

Met een bloeb…

“Ik had toch verwacht dat je er anders zou uitzien…ronder…”
“Wat zeg je?” hij wijst, godzijdank, naar een nieuw model auto ergens middenin het winkelcentrum. “Ik had toch verwacht dat ie er anders zou uitzien, ronder” herhaalt hij.

Ik loop met mijn zojuist verworven vriend op weg naar de Albert Heijn. En grinnik om het feit dat hij een echte man blijkt. Echte mannen kijken naar auto’s. Vooral nieuwe modellen. En naar vrouwen, maar dat heb ik hem niet zien doen. Fijn.
Hij lijkt me lief. Hij gaat voor me koken vanavond.

Heeft zich de hele ontmoeting lang al lopen verontschuldigen. “Ik kan helemaal niet koken hoor, ja een paar gerechten kan ik dan heel erg goed” Ik grap: “Laat me raden, magnetronpasta, magnetronlasagna en magnetron witlofstamppot met ham en kaas” Hij kijkt oprecht verbouwereerd: “Hoe weet je dat ik dat regelmatig eet?” Ik begin keihard te lachen omdat ik denk dat hij een grap maakt. De lach bevriest op mijn lippen terwijl we voor het diepvriesvak staan. “Ik had zo gedacht, spinazie met een bloeb, gekookte aardappels en vissticks”, gaat hij verder alsof ik niet net zijn hele eetgewoonten heb weggelachen. “Ik vind dat lekker, en mijn moeder zegt altijd dat je jouw lievelingseten ook aan je gasten moet voorzetten.” Ik, stik zowat van het lachen, maar zeg beleefd: “Sorry ik ben allergisch voor spinazie, maar de rest eet ik wel.”

Eigenlijk wil ik zeggen:
“Je moeder zegt?! Waar heb jij de afgelopen jaren gezeten, man?! Jezus, kerels van tegenwoordig horen te kunnen koken, en voor zichzelf te zorgen! Wat nou, spinazie uit een pak met een fokking bloeb, doe even normaal joh! Vers moet je hebben! Sowieso, moet je vers hebben. Vissticks zijn ook niet vers. Die zijn voor kinderen, die anders geen vis eten, dat zijn Kipnuggets uit de zee. (terwijl bij mij het beeld in mijn hoofd komt van dat zingende meisje van Newlyweds van MTV, dat bij het eten van een bord pasta met tonijn aan haar echtgenoot vraagt…”Op het blikje stond: ‘Tonijn, de kip uit de zee’...wat ben ik nou aan het eten? Kip of Tonijn?” Legendarisch!) En dan gekookte aardappels… welke zwakzinnige eet er tegenwoordig nog gekookte aardappels, daar doe je toch iets a la Jamie Oliver mee! Die kookboeken wordt je mee doodgegooid en zijn voor iedere zwakzinnige goed te volgen. Dus OOK voor jou van de datingsite voor hoger opgeleiden!”

Ik doe het echter niet en denk: “ Koken kun je leren, Elise. Deze man is gewoon ‘work in progress’, een uitdaging!”

Hij rekent zijn boodschappen af, heeft voor ‘ons’ in plaats van spinazie een grote pot wortels en doperwten gekocht. “Past ook goed bij vissticks, zegt mijn moeder.” En we gaan op weg naar zijn huis.

Daar aangekomen doet hij de deur open, stapt voor mij naar binnen en roept in de gang: “Ma, we zijn er hoor!”

Lees verder!

geplaatst door Elise - 2 reacties



donderdag 8 april 2010

Van Phanta rhei tot Mea culpa

Als ik m'n laatste tekst op m'n blog lees, heeft het veel weg van een vreemde boodschap in een fles, die maar met moeite de oever van m'n bewustzijn weet te bereiken. Iets wat in boeken gebeurt, als je bijvoorbeeld Rapunzel, Robinson Crusoe, Madame Bovary of voor mijn part Pippi langkous heet.

Dit is ooit mijn thuis geweest, een plek waar ik me prettig voelde en dat is nu allemaal niet zo vanzelfsprekend meer. Ik zie mijn huis met de ogen van afscheid, bevreemd. Een tijdelijk woonadres, net als het eiland van onze vriend Robinson. Al wist hij niet of hij ooit nog zou vertrekken en was bovendien voor zijn vertrek geheel afhankelijk van anderen. Hij MOEST gered worden en ik zit niet op redding te wachten. Ik ben altijd bekwamer dan m'n potentiële redders geweest. Ik hoef geen prins op een wit paard, maar vooral ook geen ezel met daarop een goedwillende anti-held. Nice meeting you, Don Quichotte. Thanks, but no thanks. Ik sta hier dus niet, zwaaiend met een witte zakdoek op het terras, hopend dat de inzittenden van een voorbijkomend voertuig mij naar betere oorden brengen. Dank je de koekoek! Trouwens, als je erover nadenkt, toch vreemd dat die zakdoek er in alle verfilmingen van Robinson Crusoe zo oogverblindend stralend schoon en wit uitziet! Je zou het beeld van de met zakdoek zwaaiende Robinson bijna verwarren met de reclame voor een wasmiddel. Dat kan toch niet!!! Laten we het even op een rijtje zetten; hij had eerst geen dak boven z'n hoofd want hij had schipbreuk geleden, zijn kleren hingen als vodden om z'n lijf en hij had zelfs geen geen vuurtje (of maandag ;-)) om zich aan te warmen. Die arme sloeber moet gewoon verkouden zijn geweest en Joost mag weten waar hij die zakdoek verder nog meer voor gebruikte, maar dit terzijde. Nee,laat maar hangen die zakdoek. Ik red me wel! Helpers weg, volgende ronde!! Ik neem praktische maatregelen. Ik kijk ver vooruit en richt me ter gelijkertijd op het heden. Als ik in de verte tuur zie ik geen verlaten eiland, maar nu vlak voor m'n neus wel een woonhuis, door de vervreemding nu meer weghebbend van een vakantiewoning, waar alles in dozen staat. Ik kan er nu eindelijk, zonder enig gevoel van nostalgie naar kijken. Er is veel verandert, maar uiteindelijk is het is ook goed zo, er zit weer beweging in, SCHIP AHOY!!! Hello world, maak plek voor Miss Robinson!

Ik ben vorige week een verhaaltje voor gaan lezen aan de kids en zat vervolgens 5 minuten later op blote voeten met de kinderen in de auto, in trance of als in een droom, niet in staat te begrijpen wat me overkwam. Zo'n moment waarop je aan een ander zou kunnen vragen: 'knijp me eens', om via een zintuigelijke ervaring vast te stellen of dit echt is of niet. Het gaspedaal voelde koud ,onregelmatig en geribbeld aan. Het vreemde gevoel van m'n voeten die op de ruwe natte pedalen neerdrukten, bracht me terug naar de realiteit. Dit alles gebeurde in enkele seconden tijd, maar het leek wel uren te duren, alsof alle informatie in een soort van slow-motion binnenkwam. Dit was dus echt en geen droom. De kinderen zitten in hun pyjama op de achterbank. Ik steek een arm naar achteren en zeg dat het allemaal wel goed komt. Ze zien er nog wat verschrikt uit, maar laten zich makkelijk geruststellen. Gelukkig had ik (warhoofd als ik soms ben) m'n mobieltje in de auto laten liggen. Ik bel een vriendin op en ben uiterst summier in wat ik haar vertel, m'n stem klinkt vreemd , leeg, maar de boodschap is duidelijk, 'ben je thuis?, ik kom eraan. De kinderen bij haar voor de deur, de auto uitgedragen. Zij moeten net als ik, ondanks alles, lachen als ze Cricri in z'n oudbollige badjas zien, oh zo geruststellend op dit moment. Heerlijk een oudbollige badjas, opa-sloffen, kromme behaarde benen en een lief lachend hoofd, vol medeleven. Gelukkig is niet alles in één keer veranderd. Er is iemand uit z'n dak gegaan, maar het is nog steeds dezelfde wereld, waarin we door anderen toegelachen en gesteund worden. Ik zie dat de kids zich veilig voelen en ga de auto een paar weilanden verderop parkeren. Alle weilanden langs het landweggetje zijn afgezet. In het dorpje staan de huizen zo dicht op elkaar dat je er de auto niet kwijt kunt. Als ik de auto in het gras parkeer en midden in een modderige plas uitstap, realiseer ik me dat ik nog steeds op m'n blote voeten ben. Ik loop over het landweggetje en moet dan toch ineens wel huilen. Toe maar, spreek ik mezelf toe, het kan er beter NU meteen maar uitkomen. Het is allemaal ballast als je dit nog langer met je mee moet dragen en ik wil niet dat de kids dit zien. Het regent pijpenstelen en ik weet niet meer of m'n wangen nat zijn van de tranen of van de regen. Als ik naar bovenkijk naar de sterren zie ik schuin vanuit m'n ooghoek een berg met daar bovenop een groot verlicht huis, mijn huis, wat nu nooit meer mijn thuis kan zijn. Dat is wel in één klap veranderd. Zo heb ik daar in de regen onder de sterrenhemel een tijdje staan filosoferen en me rot staan voelen. De uitkomst van al dat gefilosofeer is wat mij betreft dat geen mens mij mijn waardigheid kan ontnemen en dat geldt ook voor m'n kids. Er is maar één aarde één wereld en dat is de onze, waar we ons gelukkig voelen. Als we omhoog kijken op een onbewolkte nacht zullen er altijd sterren zijn. Net als de aarde er altijd zal zijn, onder onze voeten. Aarde die onze stappen begeleidt en ons ondersteund of ons wakker schudt, zoals nu met modder tussen m'n tenen en honderden kleine steentjes die in m'n voetzolen prikken. Ik ga naar het huis van m'n vrienden. Juju staat op me te wachten, in een gebloemde nachtjapon, benen die door de vele spataderen veel weghebben van een landkaart en roze konijnensloffen, haar handen voor haar buik gevouwen en een bezorgde blik in haar ogen, een echte 'maman poule'.' Ben je op je blote voeten!?' roept ze verbaasd uit.'' Nee, joh', zeg ik,' dat geeft niet'.

De kids zitten al met Cricri en een bekertje warme chocolademelk op de bank, bij de open-haard. Het lijkt wel een fata-morgana, 'Het kleine huis op de prairie, revisited'. Ik wentel me in het gevoel van warmte en veiligheid dat me overvalt en denk , inwendig lachend 'Ik vind het best, ik laat het me wel aanleunen zo lang ik maar niet hoef te bidden! Ik ga naast m'n schatten op de bank zitten en zeg dat vooral zij heel dapper zijn geweest en ik daar reuze trots op ben. Ik wil absoluut niet dat zij zich machteloos voelen. Als ik ergens een hekel aan heb dan is het wel aan een fatalistische levenshouding!! Je kunt altijd door te handelen je eigen situatie verbeteren, toeval bestaat niet.

Ik heb dit de rest van de week kunnen gebruiken om heel veel praktische dingen te regelen. Ik heb ook het hele vervelende administratieve gedeelte achter de rug, naar de dokter, politie en de advocaat. Toch, het klinkt gek, maar ik ben hier duizend keer sterker uit tevoorschijn gekomen. Het staat nu zwart op wit en alleen al daardoor voel ik me eigenlijk al voldoende gekend in wat er gebeurd is. Natuurlijk heb ik me van de week soms ook geergerd aan de 'domme' vragen van anderen, zoals bijvoorbeeld het reuze opbeurende 'zorg maar dat je nou niet instort'!!!Mens, denk ik dan, weet je wel wat mijn fundamenten zijn. De twin towers waren er letterlijk en figuurlijk niks bij.

We zijn nu gelukkig weer thuis, waar ik me toch ook wel weer goed voel. Het afscheid hangt in de lucht, maar dat ik ook normaal met de op handen zijnde verhuizing. De ex die mij een stomp verkocht belde op en is één en al 'mea culpa', maar zelfs daar heb ik geen boodschap meer aan. Tuurlijk....het is altijd 'groots' je eigen fouten toe te geven, maar sommige handelingen maken meer kapot dan je lief is. Hij snapt ook niet waarom hij 'dat' heeft gedaan. Ik zeg dat dat nu mijn probleem niet meer is en dat ik niet meer kan helpen. Hij mag hier in ieder geval niet meer komen. En dat is in een notendop hoe deze week van 'phanta rhei' tot het 'mea culpa' van een ander, zich voor eeuwig in m'n geheugen grifte. Phanta rhei, dacht ik, zittend in m'n bootje op de rivier met de kids. Ik hoefde niet eens te roeien, het ging vanzelf. Todat de rivier bruusk ophield te stromen (mais elle coule pas, lees fonetisch MEA CULPA,).Terwijl ik dit opschrijf zie ik in m'n verbeelding m'n ex in de gedaante van een enorme bever langs de kant van de rivier staan. Hij heeft net een boom omgeknaagd, en kijkt me boos aan. 'Hmm', denk ik ' het is waar hij heeft nooit een mooi gebit gehad, maar dit slaat alles!'. Zijn boze ogen zien er nu lachwekkend uit door het contrast met de enorme bevertanden die ik met de kracht der verbeelding zojuist z'n mond in heb geduwd. Ik probeer het beeld van die bever-ex nog even vast te houden. Laat dit mijn zoete wraak maar zijn! Ik stap toch weer in m'n boot, heb de beverdam afgebroken en hij mag z'n MEA CULPA meenemen om ergens anders dammen te gaan bouwen.

Wat heb je nou aan zo'n soort man denk ik. NIKS NAKKES NADA. Net zomin als ik nooit een vis of egel als huisdier zou willen hebben (die kan je niet aaien) zou ik ook nooit zo'n man meer willen, met zo'n lage aaibaarheidsfaktor, denk ik, de vergelijking doortrekkend, want nu krijg ik de smaak te pakken. Ik kan de verleiding niet weerstaan om me Ex voor te stellen als vis. Furieus kijkt hij me aan, vannuit z'n nu oooh zooo beperkte territorium. Ik stel me voor dat ik pal voor de vissenkom sta en hem recht in z'n ogen aankijk, totdat de uitdrukking verandert. Het wordt een domme, glazige blik, waaruit geen enkel gevoel meer spreekt, zelfs geen woede. Gewoon een dom oog. Een koeioog drijvend op sterk water is er nog mooi naast. Weet je ,denk ik, hem daarmee denkbeeldig de genadetrap gevend. 'als ik jou in een vis kon veranderen, dan zou ik toch minstens af en toe in je kom plassen! En dan zou ook ik MEA CULPA roepen, als ik de vis op z'n ruggetje voorbij zou zien drijven "MEA CULPA". ('mais elle coule pas' betekent ook maar hij zinkt niet). Het klopt een dode vis blijft drijven!!!!! Nou in dat geval : 'MEA MAXIMA CULPA' haha! Nou, en daarmee heb ik dan ook m'n boosheid wel van me afgeschreven. Ik voel een soort van Tijl Uylenspiegel in me naar boven borrelen en schiet in de lach!! Ik heb namelijk zojuist een nieuwe tegelspreuk bedacht: 'Een verstandig mens plast niet tegen de wind ,maar wel in een vissenkom!' Of om het maar bij het latijns te houden 'Homo sapiens non urinat in ventum, modo in quisquis pelvis pro pisces.' (graag direct contact met mij opnemen voor het bestellen van de tegels ;-))

Verder was dit ook een week waarin ik tussen alle bedrijven door toch m'n CV weer eens ' au gout du jour' heb weten aan te passen en al langs onofficiele weg heb vernomen dat ik goede kans maak op de baan in kwestie. Maar bovenal een week waarin ik er zelf bijna versteld van heb gestaan hoe sterk ik ben. De dingen zijn gelukkig nooit zwart-wit. Er zit verdriet in geluk en geluk in verdriet. Ik ben een nuchter mens en onder andere daarmee, sla ik me door alle moeilijkheden heen. Zo wist ik het een week geleden al, met m'n hoofd nog 'dans le brouillard', ach trekt wel weer OPTIMIST. Hoe dan ook 'Phanta rhei', boze overactieve bevers of niet, ik zit weer in m'n flow!

Lees verder!

geplaatst door Eileen



donderdag 8 april 2010

Spoedoperatie

Gisterenavond lag ik op de operatietafel. De hele week al had ik een verschrikkelijke pijn bij m'n....eeuuuhhhmm....nouja, poepgat dus, en ik kon al dagenlang niet naar de WC..
Gisterenochtend besloot ik er toch maar eens een spiegeltje bij te halen, want het voelde "daar" zo raar...zo pijnlijk, zo beurs, zo hard en dik ook..

Wat ik zag was meer dan verschrikkelijk!!!!
Ik zal jullie de details besparen, maar het leek op een paarse biljartbal met frutseltjes, ik kon wel gillen!!
Mijn huisarts was "helaas vandaag niet aanwezig.."...
Ik besloot het allemaal nog maar even aan te zien, maar aan het eind van de middag kon ik nauwelijks meer lopen, laat staan zitten, en nadat ik met de kinderen de avonddis had genuttigd en mijn zeventienjarige dochter de opdracht had gegeven alles zo'n beetje in 't gareel te houden spoedde ik mij op een bil achter 't stuur van mijn Starletje naar de Spoedeisende hulp van het UMCG. Jankend en bibberend sleepte ik me naar de balie, "..help me alsjeblieft.." kermend..

Er was toevallig ook nog net een team van TV-Noord bezig met het op het gevoelige celluloid vastleggen van mensen in lichamelijke nood. "Nee! Ik wil niet met m'n kont op TV.." huilde ik toen ze op me af kwamen.

Alle lof voor het UMCG! Iedereen was zo lief voor me: de broeder die met blauwe handschoentjes mijn billen heel voorzichtig uit elkaar splitste om mijn letsel te beoordelen.
De jonge, vrolijke dokter en de co-assistente met de paardenstaart die mij drie venijnige verdovingsprikken mocht toedienen en onder toezicht van de lachende arts het scalpel mocht hanteren..
"Je moet het er met je vingers uithalen!" instrueerde hij "..dat werkt toch het gemakkelijkste. Zet het mes er maar flink in!"
En tot mij: "Hou je het allemaal nog vol?"

Inmiddels had ik het weer naar m'n zin gekregen. Ik voelde geen pijn meer en wist dat ik verlost zou worden van het gezwel: Een "getromboseerde aambei" die er al jaren moet hebben gewoekerd, en die zich net, die dag, een weg naar buiten had gedrongen.
Het bleek een enorm ding te zijn, want de japen die de assistente opgedragen kreeg te zetten werden groter en groter, en ik voelde een steeds driftiger en dieper gelepel van haar vingers..

"Vind jij dit nu echt LEUK?" vroeg ik haar.
"Het is weer een hele nieuwe ervaring!" lachte ze.
"Leuk dus?"
"Ja, best wel!"

De dokter gierde vrolijk mee, en ik vertelde hen dat ik puisten uitdrukken ook echt een feest vind. "Wij boffen maar!" grinnikte hij. "Wij mogen overal aan-, en inzitten, elke dag!"
Het was een vrolijke boel in de operatiekamer.

De wond moet open blijven vanwege allerlei restellende die er in de loop van de tijd nog uit moet, ik werd dus niet gehecht.
"Natuurlijk kan er een kleine infectie ontstaan, de sneeën zitten op een lastige plaats. Maar dat is eigenlijk juist heel gunstig, want dan komt de troep er snel allemaal uit!" legde de arts blijmoedig uit. "Na elke stoelgang goed spoelen, en iedere ochtend en avond even een zitbad nemen.
Volgende week kijken we hoe het ermee is!"
Ik kreeg een groot verband over m'n billen geplakt en vertrok huiswaarts met een recept voor "Movicolon", iets mild laxerends, geloof ik.
Blij toerde ik naar huis, nog lekker verdoofd, ongedwongen soppend in mijn bilverband.

En daar zit ik nu, met mijn opengesneden bilspleet waar ik beslist niet naar durf te kijken.
En boven huilt mijn dochter, omdat ze vanavond niet uit mag....
Het leven gaat gewoon door..

Lees verder!

geplaatst door Francien - 3 reacties



woensdag 7 april 2010

Verliefd, verloofd, getrouwd (deel 2)

Nadat hij mij had afgezet en hij nog een stukje meeliep, zei ik dat het eigenlijk niet kon wat ik deed. Hij bleef natuurlijk wel mijn manager en ik vertelde hem wat hij doen moest. Hij wuifde dat weg door te zeggen dat ik de kracht uit mijn verhaal haalde. Langzaam nam ik afscheid van hem.

De volgende dag zat ik op een andere werkplek en kwam hij verliefd naast mij zitten. Mijn dag kon niet meer stuk. Wat was hij leuk! Hij had alles wat ik zocht in een man! Had ik daar jarenlang naar gezocht? Hij bestond! Aan het einde van de week adviseerde ik hem medewerkers wat meer complimenten te geven. Op de weg naar huis smste hij mij dat ik fantastisch was......Dat is wat ik wilde horen!

Zei hem dat ik dat het hele weekend wel wilde, wel 5 x per dag. En zo gebeurde! "je bent geweldig", "heb ik je al gezegd dat je fantastisch bent?". De donderdag erna smste ik hem"krijg geen hap meer door mijn keel, ik ben ontzettend verliefd op je. Ik wil met je in gesprek om te weten of het wederzijds is. Als ik hier langer mee doorga overleef ik het niet". Hij was flabbergasted en wist niet wat hij er mee moest.........hij moest er over nadenken en zou er op terug komen. Het weekend smste ik hem dat ik hem wilde spreken. Hij zette zijn telefoon uit....wordt vervolgd.

Lees verder!

geplaatst door Anchar



woensdag 7 april 2010

Schiermonnikoog

Mijn vader neemt onze familie jaarlijks mee naar Hotel van de Werf. Vroeger was ik er natuurlijk samen met de man uit het voorbije huwelijk.

Een paar weken geleden voor de tweede keer solo.

Vorig jaar viel dit niet mee: iedereen was met z’n tweeën, mijn broer met zijn vrouw, mijn vader en zoon met hun respectievelijke vriendinnen. Ook mijn twee neven hadden elkaar. Alle andere hotelgasten leken iemand ‘te hebben’.
Behalve ik…ik was he-le-maal alleen.

Als solist krijg je meestal een rot kamertje toebedeeld. En jawel. Ik sliep in een kamertje waar je vanuit de deuropening in bed moest springen. Verder was er in die hotelkamer weinig te beleven. Nou, was dat ook niet nodig. Want ik was, zoals gezegd, in m’n eentje.

Dit probleem had ik van te voren met vriendin D. besproken.
‘neem een kruik mee en steek wat kaarsen aan’, raadde ze me moederlijk aan.
Het mocht allemaal niet baten. Kruik, kaarsen en dergelijke lagen eenzaam in de koffer en ik idem dito in bed.
Tijdens de traditionele zondagse afscheidslunch rolden de tranen van frustratie en zelfmedelijden over mijn wangen.
En mijn familie? Die keek ongemakkelijk een andere kant uit.
Behalve zoon T.
Hij streelde even zacht over mijn hand.

Kort geleden zette ik me dus wederom schrap en bereidde me op het ergste voor. Opnieuw kruik en overige attributen in de koffer gepakt. Ik opende met een zucht van weerzin hetzelfde rot kamertje. Het bleek groter te zijn dan in mijn huilerige herinnering. Opgelucht trok ik mijn kokerrok en pumps uit om ze te verwisselen met kleding voor het ruigere werk.
Keihard fietsen langs de waddenkant, kijken naar rotgans / brandgans / Canadese gans, lopen langs de vloedlijn, verstoppertje spelen met neven in de buurt van Vredenhof.

‘S avonds was er 1 gangmaker en dat was ik.
Broer, vader en zoon keken elkaar met een tevreden blik van verstandhouding aan.
P. is weer vrolijk en opgewekt! Ja, zie je wel…het komt goed met haar. Dat hadden ze toch altijd gezegd?

Na de zondagse lunch in de strandtent onttrok ik me aan een gezamenlijk bunkermuseumbezoek. Ik fietste de duinen in op zoek naar een duinpan.
Daar in die ‘pan’ spreidde ik mijn jas uit op een windluwe plek om liggend met m’n kop in de zon de ‘nieuwe’ lente te starten met:

Me, myself and I.

Lees verder!

geplaatst door Flo



woensdag 7 april 2010

Kiss From a Rose...

Tja, daar zit ik dan achter mijn laptop en kijk toch maar eens weer op M4M.
Het is niet de eerste site waar ik mij heb ingeschreven maar ik hoop het hier langer vol te houden. Meestal is het foto's kijken en constateren dat de mogelijkheden toch wel erg beperkt zijn, als je gratis lid bent, dus dan toch maar betalen. Uiteindelijk heb ik mij toch ook niet voor niets ingeschreven en wie A zegt moet ook maar eens B zeggen. Je zult inmiddels hebben begrepen dat ik niet overloop van enthousiasme voor een datingsite. In het verleden heb ik diverse dates gehad, waarvan een aantal goede vrienden zijn geworden. Aanvankelijk lotgenotencontacten. Heel prettig om je frustraties en zorgen mee te delen en om af en toe af te spreken om leuke dingen te gaan doen. De heren haken echter af omdat de één na de ander toch zijn liefde vindt. Ja inderdaad, de meesten toch via een site als deze, maar ook toch nog steeds in het "wild". Al dan niet gekoppeld door vrienden of familie. Nu heb ik ook wel eens wat, toch echt wel duidelijke, hints laten vallen maar om de één of andere reden pikt mijn omgeving dit niet op. Of ze kennen gewoon niemand waarvan zij denken dat hij bij mij past.....

In het begin is het best nog wel even spannend als je nieuw ingeschreven staat maar dan slaat daar ook weer een stukje verveling toe. Nu heb ik tegenwoordig tijd zat en zie het als een vermakelijke bezigheid. Heb bijna een dagtaak aan het bijwerken/aanvullen van mijn profiel. Zelfs een nieuwe foto-camera gekocht. De oude had ik opgeblazen omdat ik hem aan de verkeerde lader had gekoppeld. Hoe dom kan een mens zijn... Dat biedt meteen perspectief voor het maken van een paar leuke shots. Kindlief gevraagd om mama op de foto te zetten en dat doet hij met veel plezier. Ik krijg hier en daar een aanwijzing en sommige foto's worden onverbiddelijk afgekeurd. Weg d'r mee! In de prullenbak. Het moeten wel representatieve afbeeldingen zijn natuurlijk. Daar sta ik dan met mijn nieuwe frisse foto's! Blijkbaar toch een heel ander gezicht want ineens krijg ik berichtjes binnen....... Ik schrik er bijna van ;-). Waaronder een hele spontane reactie van een vlotte heer die met één woord roept wat hij van mij vindt. Nu kan ik bijzonder goed tegen dergelijke spontane reacties en dat nodigt natuurlijk meteen uit om te reageren. Al snel stappen we over op gewone msn want het chatten via M4M is een beetje te traag hier en daar. Technische beperkingen want aan ons zal het niet liggen. Wij willen snel!
We hebben een relatief kort gesprek waarbij al snel duidelijk is dat de heer in kwestie saxofoon speelt. Laat dat nu het instrument zijn waar ik voor val! Hij vraagt mij wat ik een erg mooi nummer vindt. Ik kies voor Seal en hij mag een nummer kiezen. We verbreken de verbinding en hij gaat zich terugtrekken om te oefenen... Later op de avond weer contact, nu ook per telefoon, want ik moet wel wat kunnen horen.. Hij heeft een prettige stem. Daar gaat hij en speelt Kiss from a Rose.... Ik ben helemaal onder de indruk en geniet van de muziek. Hij verontschuldigt zich voor het nog niet helemaal perfecte optreden, maar dat maakt voor mij helemaal niets uit. Na afloop bedank ik hem en we verbreken weer de verbinding want het is ook gewoon bedtijd. Een kort romantisch moment wordt weer verbroken door de werkelijkheid. Ik ga naar boven en poets mijn tanden nog nagenietend van het bijzondere moment. Plots komt daar een traan van ontroering..... Nog nooit eerder zo'n mooi muziekgeschenk gekregen en zeker niet van een vreemde. Wat is dit toch een bijzonder medium........

Nogmaals hartelijk bedankt en een dikke kus!

Lees verder!

geplaatst door Nina - 3 reacties



woensdag 7 april 2010

You live, you learn – Deel 2

(Vervolg van deel 1, ja)

Toen ik een jaar of 6 was, kwam er ook iemand in mijn leven. We speelden toen nog nietsvermoedend elke pauze samen op het schoolplein. We aten tussen de middag bij elkaar. We hielden handjes vast met dezelfde jongen. We deelden onze zakjes snoep en we verzonnen namen voor elkaars katten. Al snel noemden we onszelf hartsvriendinnen. Geen benul van wat dat werkelijk inhield, maar dat hoefde ook niet; het was nou eenmaal zo. We groeiden samen op, groeiden heel kort uit elkaar, om uiteindelijk weer sterker dan ooit samen te komen. We wisselden allebei naar dezelfde basisschool. We gingen naar dezelfde middelbare school, we hadden dezelfde vriendjes, soms tot elkanders pure wanhoop. Ik werd depressief. Zij ging verder met haar leven. Ik heb een aantal pogingen gedaan haar uit mijn leven te snijden, tevergeefs. Want dat kan niet, als je hartsvriendinnen bent. We zijn opgegroeid met elkaar, maar des te meer dankzij elkaar. We hebben elkaar opgevoed, elkaar gesteund, elkaar geholpen, elkaar gewaarschuwd, elkaar benijd. Door ons gingen we niet roken. Door ons hadden we geen verkeerde vrienden. Door ons zijn we nog steeds samen. Echte vriendschap duurt voor altijd. Zij is nog steeds in mijn leven. Mijn hartsvriendin.

Een van de eerste personen die mij een hele belangrijke les leerde, was de eerste man in mijn leven. Hij leerde mij dat mensen, en met name mannen, niet te vertrouwen zijn. Dat mensen van wie je houdt, uiteindelijk altijd weer weggaan. En ook al doe je zo je best er elke keer weer op te vertrouwen dat ze blijven, ze gaan toch, en elke keer nemen ze een stukje van je hart mee. Mensen liegen, bedriegen, doen je pijn. Deze man leerde mij dat het beter is, veiliger is, om mensen niet dichtbij te laten komen. Om weg te gaan voordat een ander dat doet. Om een muur te bouwen, zonder ramen of deuren. Deze man leerde mij dat ik geen enkele moeite waard ben. En toen ging hij weg.

Maar nog lang niet uit mijn leven. Want al zagen we elkaar niet meer, hij was er altijd. Hij bepaalde wat ik deed, wat ik zei, wat ik voelde, de keuzes die ik maakte en die ik niet maakte. Alles draaide om hem, alles verweet ik aan hem. Mijn leven was er vol van. Totdat ik dus die theorie tegenkwam.
Door die theorie zag ik dat het doel van deze man in mijn leven nog niet volledig volbracht was. Ik had nog niet geleerd wat ik van hem had moeten leren. De meest simpele, en meest essentiële les van allemaal. Het komt overal terug, in elke wetenschap en pseudowetenschap. Overal. Dat dingen, situaties, en ook mensen, komen zoals ze zijn. Dat je niets kunt veranderen aan de feiten, maar wel aan wat jij ermee doet. Wat jij ervan wilt leren. Wat ík ervan wil leren.
En nu pas kan deze man, mijn vader, in mijn leven zijn, zonder dat het mij zeer doet. En pas nu heb ik echt afscheid van hem kunnen nemen. Nu pas, is hij echt weg.

En nu pas kan ik, eindelijk, echt openstaan voor iemand, die mij kan leren erop te vertrouwen, te geloven, dat ik op zijn minst élke moeite waard ben.

Lees verder!

geplaatst door Dizzy



woensdag 7 april 2010

Laatste date

"Ik stop ermee. Ik schrijf me uit. Het is leuk geweest."

Woest klonk ze. Ze belde me, de woorden schoten bijna door de telefoon. Ik voelde haar adrenaline via mijn GSM. Ze had het gevoel maar net het vege lijf gered te hebben. "Wat een enge man! Ik ben echt weggerend."

"Waar ben je nu?", vroeg ik.

"In de ijssalon verderop. Ik probeer hier even op adem te komen."

Op mijn vraag wat er precies gebeurd was, barstte ze los: "Het was zo eng, Willem. Je weet, ik ben net begonnen met daten en heb geen zin in lange e-mails. Gewoon, meteen afspreken, dan weet je wat je aan elkaar hebt. Jij en ik hebben ook niet lang gemaild en dat ging goed. Was zelfs hartstikke leuk, zeker voor een eerste date. Ik dacht, dat doe ik nog een keer. Maar wat een creep."

"Wat deden jullie?"

"Niets. Gelukkig niet zeg. Hij zat maar om zich heen te kijken. Er was niemand anders die maar vagelijk op mijn date leek. Alleen deze vent. Oh man, je had hem moeten zien. Hij leek wel een zwerver, met zo'n vieze baard en lange grijze gribus jas."

"Maar weet je zeker dat het je date was?"

"Wie moest het anders zijn? Ik zat al een kwartier te wachten. Er was niemand anders en hij keek de hele tijd om zich heen. Ik weet zeker dat hij het was... maar dit was mooi de laatste keer. Ik zoek mijn oude vrienden wel weer op. Dit wil ik niet nog eens meemaken."

“Waar is hij nu?”

“Weet ik niet. Ik hoop nog op dezelfde plek. Hij zal me toch niet gevolgd zijn?”

Een week lang hoorde ik niets van haar. Ik stuurde mailtjes en sms’jes maar het bleef stil. Ook op Match4Me zag ik haar niet on-line. Ik begon me nu toch echt zorgen te maken. Ze zou toch niet.... Pas een week later kreeg ik haar weer aan de telefoon. Ze klonk rustiger dit keer. Was een paar dagen weg geweest. Ik vroeg haar naar haar zwerver. Ze begon hard te lachen.

"Ik was nog niet thuis of ik had al een berichtje. Het klonk heel bezorgd. Mijn date had de hele tijd rondjes gereden maar kon het café niet vinden. Uiteindelijk heeft hij de weg gevraagd aan de enige persoon in de buurt: een man met baard en lange grijze jas. Daar zat ie volgens mij koffie mee te drinken toen hij me belde en vroeg of ik nog wilde komen."

"En?"

"Ik ben toch maar thuisgebleven."

Lees verder!

geplaatst door Willem - 1 reactie



woensdag 7 april 2010

Te snel?

Nou daar is er weer één, in de laatste weken dat ik bij M4M blog zijn de reacties exponentieel toegenomen. Vooraf een enkele keer een reactie, nu op ieder blogje wel meerdere, trouwens de meeste reacties zijn van herkenning of “leuk” en zo ook van iemand die niet eens naar mijn profiel had gekeken. “leuk dat je een schrijver bent” was de eerste reactie nadat we allebei een interesse berichtje hadden gestuurd naar elkaar.

In het echte berichtje stond meer dan alleen maar even iets aan interesse, “nee, ik ben geen schrijver, hoe kom je daarbij?” waarop een antwoord kwam van “de regels bij je profiel en je schrijft leuk in de blog, dat doe je toch?”

In het 2de bericht een telefoonnummer, “ik zou graag je stem willen horen” wow dat is snel… had ik nog niet meegemaakt. En niet te oud om te leren, toch een tijdje in de auto zittende, meteen maar in de middag gebeld. Leuke stem, vrolijk opgewekt, echter, aan het winkelen bij de Hema, bel later even terug. Nu had ik niet veel plannen voor dat weekend echter er komt bij mij nogal eens iets tussen, familie die aankomt op Schiphol, of gewoon in de auto gestapt en mijn favoriete bezigheid, lekker eten, uit te gaan voeren in een lokale Sushi tent. Dus, ergens later in de middag / begin van de avond kreeg ik een sms, “wanneer bel je nu?” eeeh ja, dat is waar ook, vergeten.

Nu vergeet ik niet zo heel veel echter de snelheid en waarmee dit ging verbaasde me toch, en ja, door haar te bellen heeft ze mijn nummer ook dus het sms-je was zeker terecht. Ik zou namelijk terugbellen...

En dan kom ik bij het Engelse stukje tekst bij mijn profiel, althans de vertaalde versie ervan…

Ik ken je niet zo goed
En waarom geef je zoveel
Zo snel en zo naief
Ik ken m'n eigen wereld
En jij bent veel te lief

Ik ben geen snelle jongen
Een dromer die niet deugt
Een aarzelende vogel, gevangen in zijn jeugd


Dit kan dus snel gaan, interesse berichtje, bellen, afspraak om iets te gaan drinken. Nu heb ik dat al eens eerder meegemaakt echter, dat is wel een heel ander verhaal, is me niet zo bevallen. Het ging snel, en er werd nog sneller over “houden van” gesproken dan ik me had kunnen voorstellen.

Als ik dan alle verhalen lees zie ik hier verschillende ervaringen, de één goed door een leuke basis in kennismaklen en SMS en MSN op te bouwen, de ander sneller een afspraak en al daten. Willen we allemaal zo graag snel aan de man en aan de vrouw?

Of zijn we allemaal bang dat een beetje basis misschien wel gaat naar de volgende stap… Ik weet het in ieder geval niet goed. Wie kan me daarin adviseren?

Je noemt een woord als 'liefde'
Dat heb ik nooit gewaagd
Je bent voor mij zo eerlijk
Vertrouwen doet soms pijn
Ik ken die kant van mij niet
Die steeds bij jou wil zijn

Maar als je op me wacht
En ik vind je hier vannacht
Dan sta ik hulpeloos voor jou
Ik voel je warmte om me heen
Ik weet niets meer dan alleen
Dat ik volledig en voor eeuwig van je hou


Ik zie net dat mijn schrijvers ambitie wederom een verlenging van mijn volledige abonnement geeft. Mooi meegenomen, maar, nu wil het feit dat ik voor de werkgever een korte periode naar het Verre Oosten ga, ik zal proberen in die tijd ook nog iets te schrijven maar weet nu al dat ik die 28 dagen dat ik weg ben redelijk weinig tijd ga hebben, veel vliegen en van de 20 vestigingen die mijn werkgever in het Asia/Pacific gebied heeft ga ik ze alle 20 bezoeken. Dus veel vliegen, hotels verplichte uitnodigingen accepteren en tussendoor ook nog de verslagen maken.

Wie weet kan ik mijn abonnement voor een maand laten doorschuiven, moet er maar eens over nadenken hoe nu hier verder. Het is zeker leuk om af en toe iets te schrijven voor de Blog, en dat wil ik graag volhouden al werken de statistieken niet in mijn voordeel.

Vond ik dat die juffrouw al te snel ging? Of ben ik gewoon nog niet zo gewend aan het internet daten en dat alles met internet sneller gaat dan in de pre-internet tijd. Lijkt me voor deze snelle jongen een vreemde, maar soms geen zaken echt gewoon te snel, maar het dromen erbij is wel erg leuk en wie weet hoop ik jou ergens te vinden vannacht.


Lees verder!

geplaatst door Wigwam



woensdag 7 april 2010

You live, You learn – Deel 1

Een paar jaar geleden las ik ergens een mooie theorie. Die theorie heeft mij in beweging gebracht. Ik heb geen idee wie hem heeft bedacht, waar het vandaan komt, of het heel bekend is, of juist niet. Ik weet zelfs niet meer hoe het letterlijk beschreven stond. Het was iets in de trant van:
Mensen komen elkaar tegen met een reden, met een doel. Ze blijven in elkaars leven zolang ze iets van elkaar kunnen leren. Wanneer dat ‘doel’ is bereikt, scheiden hun wegen zich weer.

Voor mij gaf dat stof tot nadenken. In mijn leven zijn veel mensen gekomen en gegaan (net als in ieders leven). Sommigen als vanzelf, sommigen abrupt. Zoals Garbage het ooit mooi muzikaal vertaalde: died or left or just forgot to stay. Aan veel mensen heb ik mooie herinneren. Aan veel ook minder mooie, moeilijke en uiteraard ook pijnlijke. Er zijn mensen waarvan ik zou willen dat ze nog in mijn leven waren, en mensen waarvan ik blij ben dat ze eruit zijn.

Zo had ik een jaar of 9 geleden een goede vriend. Mijn beste vriend, vond ik. Ik kwam net kijken op het HBO, hij had het studentenleven al helemaal geleefd. Hij was zo’n 10 jaar ouder dan ik, en genoot volop van het leven. Ik was depressief. Ik zat vast in mijn schulp, hij kreeg me eruit. Hij liet me zien wat ongestoord leven inhield. Hij liet me kennismaken met de band die tot op de dag van vandaag mijn favoriet is gebleven. Hij was gek, gestoord, ADHD, jackass, hij was sex, drugs & rock’n roll. Ik vond hem te gek. Hij vond mij bijzonder. Jarenlang was ik verliefd op hem, obsessief, maar in stilte. Pas later kon ik hem dat vertellen, toen het niet meer hoefde natuurlijk, maar dat gaf niets.
Ik ben niet meer depressief. Ik geniet van mijn leven, heb een leuke balans gevonden tussen ‘lekker gek doen’ en verantwoordelijkheid. En elke keer als ik me wel rot voel, elke keer als ik iets in mezelf terugvind, uit die moeilijke tijd, dan luister ik naar hem. ‘I know the pieces fit, cause I’ve watched them fall away’. En dan weet ik het weer, wat hij me leerde. De puzzelstukjes passen altijd weer in elkaar.

Er was ook iemand anders. Mijn meest recente ex. Gevonden via een datingsite. Vanaf date 1 was het goed mis. Hij kwam ruim te laat, zoende me veel te snel. ‘Wat vreemd’, dacht ik nog, en besloot het even aan te kijken, want hij leek me verder wel ok. Een beetje sociaal onhandig, maar ‘we zien wel’. Date 2 ging niet door. We hadden afgesproken, maar hij had zich verslapen. Om twee uur ’s middags. Raincheck? Sure, whatever. Ik sprak hem nog een keer op MSN. Hij wilde nog wel een kans. Maar dan wel bij mij thuis. Ik wilde hem niet bij mij thuis, maar bij hem kon het niet. En ‘steeds maar buiten afspreken’ was ook niks. Geheel tegen mijn principes en intuïtie in, liet ik hem bij mij thuiskomen. Hij kwam binnen, 4 uur na de afgesproken tijd, en is letterlijk niet meer weggegaan. Hij trok direct bij me in. Letterlijk. Keer na keer bleef hij me verbazen. En keer na keer besloot ik het ‘nog even aan te kijken’. En zo leerde ik, keer op keer opnieuw, wat ik eigenlijk allang wist: Intuïtie heeft het nooit mis. Na een halfjaar heb ik hem eruit geschopt. Het staartje wat daarna nog kwam zal ik jullie besparen, maar had in elk geval tot gevolg dat ik óók het een en ander heb geleerd over wat juridische zaken.

Lees verder!

geplaatst door Dizzy



dinsdag 6 april 2010

Opruimen en poetsen

Soms wilde ik dat er kaboutertjes bestonden. Wat heerlijk om aan zo een sprookje te kunnen geloven dat die gewoon je huis op zouden ruimen en die natuurlijk ook weer poetsen. Helaas is de werkelijkheid wel even anders. En is deze taak van opruimen en poetsen iets dat gewoon moet. En dan niet 1 keer en dan is het gebeurd. Nee de rommel komt vanzelf, en waar toch steeds weer al dat stof en die kruimels vandaan komen.

Het is niet alleen een thema van singles, maar van iedereen. Echter ben je alleen moet je het toch maar alleen doen. Of je neemt een poetsvrouw. Het liefste zo een jonge dame in een kanten zwart poets pakje een kort rokje en hoge hakken. Ja Adrie, dream on.

Ik ben dan best wel tevreden wanneer het er weer iets fatsoenlijk uit ziet. Laat het bezoek maar komen. Want voor mezelf hoeft het niet zo zeer. Totdat het weer schoon is. Eigenlijk ben ik gewoon een sloddervos. Maar ik ben gewoon eerlijk, en ik kan me voorstellen dat de meesten die het lezen wel iets in zich zelf ook kunnen herkennen.

Er zijn 2 dingen, daar heb ik echt een mega hekel aan. Stofzuigen en afwassen vind ik vreselijk om te doen. De wc of de badkamer schoonmaken vind ik dan weer helemaal niet erg. Dus toen ik nog getrouwd was, deed ik de wc en de badkamer, en ik hoefde nooit af te wassen of de stofzuiger te gebruiken.

Eenmaal alleen was er al snel die vaatwasser. Echt een zegen. Alleen een automatische stofzuiger die echt overal in elke hoek komt, zou ideaal zijn. En dan natuurlijk ook betaalbaar.

Nu heb ik wat nieuws bedacht. Adrie zorg er voor dat niet alleen wanneer je uit gaat het huis schoon is, maar altijd. Het heeft even geduurd voordat ik zover was om mijn huis te poetsen voordat ik ging stappen. Het heeft zo zijn fases gehad. Eerst alleen wanneer ik visite kreeg, Nu ook voor het geval ik spontaan visite mee neem.

Je weet het nooit. Je zult in die kroeg de droomvrouw van je leven tegen komen voor de komende 24 uur. Tenslotte weet je pas na 24 uur of ze ook inderdaad die droomvrouw was at je dacht en of je daar nog eens 48 uur aan wilt wagen, en daarna misschien een week, of misschien weet je het zelfs dat het echt de droomvrouw wordt die je voor het altaar wilt slepen. Maar laten we even terug gaan naar het punt dat je besluit die avond met vrienden te gaan stappen, en je niet weet of je visite mee neemt. Niet handig om dan nog sokken in je slaap kamer te hebben slingeren. Ok er mag best geleefd worden in een huis. Maar het mag toch echt niet zo zijn dat ze denkt dat ze meteen weer je huis wilt verlaten. Moet ik nu nog even stofzuigen of kan het nog? Ja dat is dan altijd weer die vraag die bij me opdoemt.

Maar nu zit ik in de fase, altijd opgeruimd en netjes. Nou dat lukt me dus echt niet. Afgelopen zondag ging ik met wat bekenden en onbekenden een dagje heerlijk genieten in de sauna. Je kan je afvragen wat raar dat er ook onbekenden zijn waarmee ik afspreek. En ik hoor veel mensen zeggen dat zou ik nooit doen. Maar het is een leuke plek om mensen te leren kennen. Ik kwam die avond laat thuis en gooit mijn tas in de hoek van de huiskamer. Suf op de bank van een heerlijke dag. Nog even wat drinken en een vriendin feliciteren via sms voor haar verjaardag. Daarna het bed in. Die tas staat er nog.

Maandag avond moet ik voor mijn werk ver weg. Geen maandag avond etentje met een vriendin, en weer laat thuis. Dinsdag heb ik de tas nodig voor het sporten en daarna dansen. Woensdag avond pas weer even thuis, om de rommel die zich verzamelt heeft op te ruimen. Donderdag etentje, en daarna het theater in. Vrijdag avond snel eten en daarna dansen. Zaterdag de hele dag fotograferen, dan mijn koffer pakken op de fiets en de trein in naar het oosten van het land om pasen te vieren met vrienden.

Het is niet gelukt. Mijn huis ziet eruit alsof de slag van waterloo er niets bij was in vergelijking. Maar er zijn wel weer 3 vuilniszakken troep de deur uit.

Ik heb een heerlijk leven, ik doe leuke dingen, maar helaas die vervelende klusjes opruimen en poetsen horen er bij. En het vervelende is dat je ze niet zo snel samen doet….. Maar alleen.

Lees verder!

geplaatst door Adrie



dinsdag 6 april 2010

Het dilemma van een vrouw

Als vrouw heb ik geen problemen met seks. Dat is een zegen, want ik ben inmiddels tien jaar single, en tussen 2000 en 2008 heb ik geleefd als een non. Wie dit van mij verneemt slaat stijl achterover, vooral wanneer betreffende toehoorder een man is is de verbijstering zo groot dat ze neigt een verbinding aan te gaan met absoluut ongeloof.
"Maar....je bent toch een vrouw van vlees en bloed? Je hebt toch ook zo je normale lichamelijke behoeftes??" slist de man in kwestie, terwijl een sliertje kwijl vanuit een mondhoek zich een weg naar beneden dreigt te meanderen...

En ja hoor, ik ben een mens van vlees en bloed, met normale menselijke behoeften. Als ik honger heb wil ik eten, als ik dorst heb wil ik drinken, en als ik behoefte heb aan intimiteit wil ik een mens tegen me aan voelen.
Maar als ik geen man "heb", als er geen object is, heb ik geen behoefte aan seks. Dan vergeet ik het gewoon, er valt immers niks te seksen.
Dan knuffel ik mijn kinderen, mijn vriendinnen, de hamster, de oppashond, en weet ik wie allemaal nog meer, maar ik vergeet gewoon de seks.

Vriendinnen van mij ervaren dat overigens niet allemaal zo, dus ik durf dan ook niet te beweren dat dit iets "typisch vrouwelijk" is, maar ik bezit deze heerlijk geruststellende eigenschap, en daar ben ik erg blij mee.

In 2008 opperde mijn puberzoon dat ik toch maar eens een man moest gaan zoeken. Hij vond het ronduit zielig, mijn "vriendloosheid" en hij schaamde zich zijn ogen uit zijn kop, met zo'n ostentatief indrogende singlemuurbloem als moeder.

Enigszins schoorvoetend schreef ik mij in bij een datingsite, en liet de keuze aan mijn zoon over. Een vrolijke, stralende, gebruinde kale man met spierwitte tanden van 51 was het resultaat van zijn zoektocht. Het leek meteen een groot succes te worden, want zoon's idool reageerde uitermate enthousiast op mijn eerste blijk van belangstelling in de vorm van een interesseberichtje: ik kreeg binnen vijf minuten zijn mailadres, telefoonnummers en zijn huisadres, en ik besloot hem dan ook meteen maar te bellen.
De man had een heerlijke stem...hij was geboren op Cyprus en die tot de verbeelding sprekende hese mediterrane tongval maakte me al helemaal blij.
Om een lang verhaal kort te maken: ik organiseerde een date, en die date liep volkomen uit de klauwen. Na het verorberen van een tongstrelende lunch begeleidde mijn tafelgenoot me galant naar mijn Starletje, posteerde mij tussen zichzelf en mijn nog ongeopende portier, wurmde zijn tong bij me naar binnen en ging in mijn mond tekeer alsof hij de hele lunch terug wilde lepelen.
Als een opblaaspop stond ik daar, volkomen verstijft van schrik, met zo'n opengetuit o-mondje, tot hij keihard in mijn borsten begon te knijpen en ik besefte dat deze blijkbaar moderne vorm van etiquette mij toch wel erg rauw op mijn dak viel...
Ik wrikte en kronkelde me verontschuldigend naar beneden, opende het portier, propte mezelf onderwijl wat excuses en bedankjes mompelend naar binnen, en stoof weg.....ver weg van hem...

Na hem volgden er meerdere dates, beticht mij nimmer een angsthaas te zijn. Date twee klopte me aardig wat geld uit de zakken, maar ik was er toch zelf bij geweest, stomstom, weer wat geleerd.
Date drie had een mannenprobleem waarvoor hij al vijfentwintig jaar bij de psychiater liep, en door hem ben ik gaan beseffen hoe gemakkelijk ik het toch heb als vrouw. In bed hoef ik niet te presteren.
Toen hij mij zijn kwaal opbiechtte was mijn directe reactie: "Mooi, dat wordt um dus niet, daar heb ik geen zin in!", maar ik lispelde: "Jemig, wat rot voor je, dit.."
Ik had immers mannenvlees geroken, en inmiddels had ik mijn habijt alvast maar in de wilgen gehangen, volkomen bereid mijn ongerepte en mogelijk daardoor nog redelijk pront opbollende rondinkjes vacuum te vleien tegen een mij begerend strakgespannen mannenlijf..

Oooooh, ik zou gestraft worden voor mijn inhumane, verdorven inborst...
Later, veel later, na een maandendurende datestop ontmoette ik een erg mooie man, met wie ik een kleine twee maanden zielsgelukkig ben geweest.
Toen veranderde hij. De in het begin zo enthousiaste, onuitputtelijke, liefdevolle, complimenteuze jonge God was getransformeerd in een slome, norse, overgestructureerde, klagerige workaholic.
En dat niet alleen, hij werd dominant. Vreselijk dominant. Zijn wil was wet, en ik kwam niet meer aan bod. Oh...hij wilde niet bij me weg, maar ik moest niet gaan zeuren, en hem volledig zijn eigen gang laten gaan.
Als we elkaar zagen was hij kil en gehaast.
Toen een vriendin van mij hem ontdekte op match4me en ik hem daarop in tranen ter verantwoording riep maakte hij het uit..
Mijn verdriet was ondragelijk, wekenlang was ik amper in staat te functioneren, als moeder en docente moest ik alle zeilen bijzetten om het leven van mijn eigen kroost en andermans bloedjes enigszins in goede banen te leiden..
Niet veel later kwam ik in contact met een eveneens erg tot de verbeelding sprekende, zeer humorvolle meneer uit het zuiden des lands. En alsof ik geen recentelijk opgelopen trauma te verwerken had was ik blij en vrolijk en vlinderig als een voor de allereerste keer echt verliefde puber, opnieuw honderd procent bereid samen met hem tweehonderd te worden om na een veelbelovende start ook van hem na een maand of twee meedogenloos mijn conge te krijgen... weer deelde ik een paar weken mijn nachten met de rosefles en ziltbetraande kussens...
Nog steeds kan ik ook maar enigszins bevatten wat de heren heeft doen besluiten mij voor het leven lang te schorsen.

Snuivend, vol wantrouwen doorscrol ik inmiddels weer de profielen van mannen tussen de 40 en de 55 jaar. Golfende, wintersportende, reizende, duikende mannen, die allemaal op zoek zijn naar een Dame, of een Meisje. De meest bizarre eisen worden er aan ons vrouwen gesteld. Veel gezeik over rugzakken, en het leven op orde hebben.
Alsof we programmeerbaar zijn...geen mensen overgeleverd aan de vaart der volkeren. Ik verdenk bovendien sommige knappe heren ervan maar wat te consumeren, in plaats van serieus toe te werken naar een Liefde.

Ik laveer nu wat rond in het wankelige stadium waarin een vrouw zich er grimmig van vergewist dat aantrekkelijke mannen vooral op seks uit zijn. Met zoveel mogelijk vrouwen. Dat is genetisch bepaald.Als ik vanavond seks wil kan ik dat zo krijgen. Maar ik wil niet meer. En ik wil ook niet golfen en skien, en reizen, en zeilen.
En daten.

Ooit wenste ik mij toch heus een man met ballen....

Lees verder!

geplaatst door Francien - 8 reacties



dinsdag 6 april 2010

De engeltjes van de dag

Er zijn van die dagen dat alles tegen zit, wat je ook doet. Meestal begint dat al bij het opstaan, of vlak erna.
Gisteren had ik overigens niet het gevoel dat het een emotioneel zware dag zou worden. Okay, wakker worden in een ongemakkelijke houding met een tenniselleboog onder je ribben bezorgt een mens nou niet direct een gevoel van volledig lichamelijk welbehagen, maar ik heb voor hetere vuren gestaan en een kniesoor die daardoor het ochtendlicht totaal verwenst.

Tandenpoetsen met links is best te doen, even onder douche, de bijna hete straal op de elleboog, en ik kon er alweer aardig tegen.
Vriendelijk waren mijn kinderen niet, gisterenochtend.
Alledrie niet.
De oudste was te laat uit bed en gaf mij daarvan de schuld, de middelste flipte volledig toen bleek dat het aluminiumfolie om de bammen in vers te houden op was en de jongste had last van zijn kleine teentje en was daardoor per definitie al niet te pruimen.

Ach, op het werk waren er geen ongeregeldheden, maar het liep gewoon allemaal niet. Ongeïnteresseerde leerlingen, mopperende collega's, toiletten die bezet bleken als ik de kans had me een paar seconde terug te trekken, een onverwacht geplunderd gebleken banksaldo, een kras op mijn trouwe Starletje en een diepe fronsrimpel in mijn achteruitkijkspiegel...

Eenmaal thuis bleken de pubers lamlendig tegen de bank aan te hangen en het eerste wat ik hoorde toen ik de zooi in de keuken bezag was: "Gaan we nou eindelijk eens een keertje bij IKEA eten?'
"Nee, ik ben moe, we eten gewoon thuis.."

Ik wachtte de honende protesten niet af en stapte weer in mijn autootje op weg naar Albert Heijn.
In de auto barstte ik zomaar in tranen uit. Terwijl ik snikkend, druipend en vegend naar het winkelcentrum in Hoogkerk karde verwenste ik het hele kutleven van alledag: Kinderen die Zeuren, Collega's die Mopperen, Erg Negatieve Banksaldo's, Leerlingen die Klieren, Ellebogen die Steken, Mannen die willen Neuken, Vandalen die je Auto Bekrassen, Buren die Gluren, en Rotzooi die Rondslingert...

Meteen toen ik uitstapte, mijn hoofd gebogen om niet te zien, maar vooral om niet gezien te worden, leek er al een reden te zijn om in elkaar te krimpen, om gewoon maar weer in de auto te gaan zitten.
Een mannenstem.
"Hee, Meisje, hee, kijk eens even? Kijk nou even!"
Meisje, hoezo Meisje?
Natuurlijk draaide ik toch mijn gezicht in de richting van de stem en ik zag een vriendelijk, gelooid gezicht. Een pakweg zestigjarige man keek mij lief, trouwhartig aan.
"Je lichten!" wees hij. "Je vergeet je lichten uit te doen. En dan kom je terug en dat start-ie niet meer!"
O, wat schaamde ik me. Meteen voelde ik een golf van Liefde omhoogborrelen, en met alles wat ik in me had produceerde ik een bleek lachje voor hem..
"Bedankt! Ja, ik vergeet het wel vaker, vroeger begon-ie te loeien als ik de lichten aan liet, maar dat doet-ie niet meer!"
"Ach, ik had je wel even aangeduwd,maar dit is toch veel gemakkelijker zo!" lachte de man. Hij had volkomen gelijk.
"Enorm bedankt he?"

Als altijd was het stervenskoud in de Albert Heijn. Ik wierp wat boodschappen in mijn mandje en repte me naar de kassa. Ze zat er weer, ik had haar een poosje gemist. Het meisje voor wie ik een zwak koester.
Ze was altijd wat stuurs, wat snauwerig, veel lol leek ze aan haar baantje niet te beleven. Ze is mooi, maar ze vindt het zelf niet, en ach....dat vertedert me..

Een paar maanden geleden, ik stond in haar rij, maar was nog niet aan de beurt, boorden haar ogen zich plotseling paniekerig opengesperd in die van mij.
"Kunt u me een beetje helpen? Ik heb een blackout...hoeveel moet ik deze mevrouw nou terugbetalen?"
Ze duwde een kassabonnetje met trillende vingers onder mijn neus. "Deze mevrouw" bleek uit Duitsland te komen, en ze stond er wat onthand bij.
Nou ben ik geen rekenwonder, maar ik had geen blackout, en we kwamen er samen wel uit..
"Dankjewel..." Dankbaar en met een dun glimlachje keek ze me aan..
"Ja, weetje, ik kan niet rekenen. Ik ben nooit verder gekomen dan het niveau van groep 7. Ik kon het gewoon niet, toen al niet. En soms raak ik volkomen in paniek achter de kassa. Niet elke dag hoor, maar soms opeens, dan weet ik niks meer.."
"Ik begrijp het, dat herken ik wel, dan kun je niks meer he? Maar je kunt wel rekenen hoor, anders zat je hier niet. Je hebt blackouts, en dan is het net of je niet kunt rekenen!
Ik zou het ook hebben hoor, af en toe, achter zo'n kassa!"

Zeventien euro nog wat.
"Voetbalpuzzels?"
"Graag!"
Routineus deed ze een greep in het puzzelrekje en wikkelde de kassabon om het felbegeerde pakketje klantenbindersstuff.
Ze lachte haar mooie tanden bloot en gaf me een vette knipoog.
Het was of op dat moment haar gezicht licht werd, alsof een zonnestraal haar beroerde en ik werd even heel warm..

In de auto zag ik dat ze me drie puzzeltjes had gegeven, in plaats van een...waar ik recht op had.

Achnee, het zou geen dag met een gouden randje meer worden.
Het bleef een grijze dag, een dag die slechts de vergetelheid verdiende ware het niet dat deze twee menselijke engeltjes hem zonder er zich bewust van te zijn vereeuwigden in een robuuste, zilveren lijst.

Lees verder!

geplaatst door Francien



maandag 5 april 2010

Negers hebben een grote

Ik heb al eens wat geschreven over de beïnvloeding van ons collectieve volksempfinden.
Meestal is die beïnvloeding strategie van de commercie of de politiek. Maar soms is het als het ware spontaan, zonder echt belang. Zo bestaat het algemene beeld dat de donkere mannelijke medemens gemiddeld groter is geschapen dan blanke.

Gelukkig zijn er altijd wetenschappers die van alles willen onderzoeken. Hoe lullig het onderwerp ook is.
Het blanke ras kan opgelucht ademhalen: het is een kosmogonische mythe. Er blijken wel kleine verschillen met Midden- en Zuid-Europeanen die het met een maatje minder moeten doen, maar voor Noordwest-Europeanen is er nauwelijks verschil met de gemiddelde rimboekikker.
Negers hebben gemiddeld wel een grotere, maar dan zijn ze ook groter. Grote mannen hebben nu eenmaal meer kans op grotere lichaamsdelen. Wat ook bleek dat de andere mythe, grote handen en/of voeten betekent een grote schuiftrompet, ook niet waar is.

Zo niet belangrijker, Noordwest-Europeanen zijn empatischer, socialer, en daardoor betere lovers. Qua passie zijn Zuid-Europeanen in het voordeel.

Voor mannen, penisgerechte schepsels, blijft de vraag of size ertoe doet, prangen in onze broeken.
Ik vraag dat dus steevast aan hen die dat kunnen weten, vrouwen. En ook hier geldt dat we, kaaskoppen, ons niet druk hoeven te maken. De grootte doet er wel toe, zeker, maar niet in een paar cm. Laat ik dit concretiseren. De gemiddelde lengte in vlaggenmasttoestand, is 14,3 cm. Volgens pikkundigen is een lengte tussen 11-21 normaal. Centimeters dames. Vrouwen kunnen binnen deze maten gelijkwaardig bevredigd worden. Benedenmaatse spierinkjes geven geen bevrediging. Hilarisch is dat die mannen compensatie zoeken in een exorbitant grote auto, enorm huis of imposante wapens.
Grote bakken van auto’s en kleine knalpijp kunnen dus vaak samen gaan. En “grote mannen kleine jannen” klopt dus ook niet.

Met een extreem kleine, dus onder de 11 cm, wordt de seks wel moeilijker. Overigens blijkt ook dat dit zelfde geldt als een man een extreem grote wortel heeft. Het is wel zo dat de man met een grote rampetamper vaak slecht is in bed. Deze zijn vaak zo onder de indruk van hun lid dat ze denken dat hun penis het werk wel doet. Mannen met een kleinere staafmixer zijn beter in bed omdat ze vaak creatiever met hun kleinere fallus omgaan dan alleen dozen schuiverij.
Er zijn ook meer vrouwen die klagen over een te grote penis dan over een te kleine.

Dus mannen, stop met je mannelijkheid te zoeken in de lengte of dikte van je joystick. Vrouwen willen in de seks aandacht, passie en vaardigheid. Kletsen over je maat vullen in deze context dit keer geen gaatjes. Het gezwam erover kan duiden op een onterecht minderwaardigheidsgevoel en is te oppervlakkig.
Het is hard, ja. Maar daar gaat het toch om?

Lees verder!

geplaatst door Spencer - 2 reacties



maandag 5 april 2010

Verliefd, verloofd, getrouwd?

Had jaren een onbestemd gevoel. Waren er leuke mannen of moet ik het doen met dit aanbod? Ben ik wel gelukkig met mijn huidige man? Was dit het nou echt allemaal? Na verhuisd te zijn naar een boerderijtje, het ultieme geluk, bleef het onbestemde gevoel en kon ik alleen nog concluderen dat er geen leuke mannen zijn. Wat zocht ik (ondanks dat ik een relatie had, was ik kennelijk toch op zoek): hij moest groot zijn, donkere krullen hebben, hij moest goed kunnen kaart lezen (teveel ruzie gehad onderweg), moest intelligent zijn, een goede baan hebben, creatief zijn, handig zijn en last but not least hij moest van mij houden, heel veel. En toen gebeurde het........ging op kraamvisite met mijn manager.......

Hij zat slecht in zijn vel, vond de baan eigenlijk te moeilijk, redde het niet. Ik stond erbij en ik keek ernaar. Ik confronteerde hem met het feit dat het slecht met 'm ging, even ontweek hij de vraag, maar daarna gaf hij toe. Hij had het gevoel dat hij het niet kon. Ik adviseerde hem om vertrouwen te hebben in zichzelf en het nooit op te geven. Daarna gaf ik hem wat trucs om dingen handiger te doen. Op kraamvisite stroomde het geluk mijn lijf in. Hij keek straalverliefd naar mij en de baby. Op de terugweg gebeurde hetzelfde. Wilde eigenlijk al niet meer uitstappen........wordt vervolgd.

Lees verder!

geplaatst door Anchar



zondag 4 april 2010

Single en gelukkig zijn

Sinds ik zelf een blogger op M4M ben lees ik dagelijks de nieuwe blogs. Lijkt wel of ik in een nieuwe wereld ben beland, een wereld van alleenstaanden met al hun lief en leed, ups en downs, maar vooral één van humor en wijsheden. Ik vind het ontzettend leuk en interessant om de blogs te lezen en maak hier dagelijks even tijd voor. Sommige blogs zetten mij aan het denken en andere herken ik wel, maar toch!

Ik ben alweer 3,5 jaar single, was niet mijn keus, maar ja kan gebeuren. De eerste 2 jaar stond mijn hoofd niet naar vakanties. Ik had mijn handen vol aan mijn echtscheiding regelen en verwerken, oude huis verkopen en op zoek naar een nieuwe woning, verhuizen om vervolgens mijn leven weer op de rit te krijgen.

Vorig jaar augustus heb ik een groot tuinfeest gegeven als afsluiting van een voor mij heel vervelende periode, maar ook van een nieuw begin. Ik heb de mensen uitgenodigd die voor mij heel waardevol zijn; mijn zus en zwager, mijn zoon en zijn vrouw, een drie-tal overburen, een vijftal heel goede collega’s met aanhang en mijn beste vrienden. Het is een heel leuk geslaagd feest geworden. ’s Nachts bij de brandende vuurkorf voelde ik me ontzettend rijk en een gelukkig mens. Ik was begonnen aan een nieuw hoofdstuk en het voelde ontzettend goed. Ik was er weer en heel belangrijk ik mocht er zijn van mezelf!

Naarmate ik me steeds beter begon te voelen kwam ook de behoefte aan vakantie weer terug. In de afgelopen 15 jaar ben ik met mijn gezin diverse malen naar Duitsland geweest en toen de kinderen het huis uit waren werden het vliegvakanties naar de zon, een rondreis door Egypte, met de auto een paar keer naar Tjechië geweest en tussendoor met z’n tweeën diverse stedentrips gemaakt. Ieder jaar tussen Kerst en Oud en Nieuw met mijn zus en zwager een paar dagen naar Antwerpen. Ja en toen was ik van de ene op de andere dag alleen, zonder partner en zonder thuiswonende kids. Het jaarlijkse uitje naar Antwerpen bleef, alleen nu met z’n drieën. Ik zag het niet zo zitten om alleen op vakantie te gaan. Wat moet je gaan doen, naar de zon en 2 weken in je eentje aan het zwembad liggen, nou nee. Een huisje of een hotel boeken in Nederland, nee ook niet. Ben nog wel een week naar Limmen geweest, gelogeerd bij mijn oom en tante. Vrienden van mij nodigden mij in januari 2008 uit om in februari mee te gaan op wintersport. Was enthousiast en zag het helemaal zitten, was nooit eerder op wintersport geweest. Ik moest in korte tijd zoveel regelen dat ik in paniek raakte en ben uiteindelijk niet meegegaan, maar de volgende keer in februari 2009 zou ik wel meegaan. In het najaar 2008 belde mijn vriendin op of ik het erg zou vinden om met haar een week naar de zon te gaan in plaats van naar de sneeuw. Ik had hier geen problemen mee en binnen een week hadden we een reis geboekt naar Tenerife. Het was mijn 1e vakantie na mijn scheiding en een week naar de zon in het voorjaar is mij prima bevallen en ik had de smaak van het op vakantie gaan weer te pakken: ik wilde meer. Het toeval wilde dat mijn jongste zoon door omstandigheden niet op vakantie kon en ik bood aan om een huisje te huren en samen met zijn gezin in het najaar een weekje weg te gaan. Mijn voorstel werd dankbaar aanvaard en we hebben een leuke en gezellige vakantie gehad.

Ik vond dat het nu wel tijd werd om de stap te gaan zetten om alleen iets te gaan ondernemen. Het werd een rondreis naar Marokko in maart 2010, een groepsreis. Op 2 januari kwam ik mijn vriendin en haar man tegen in het winkelcentrum, koffie gedronken en ja ze vond het toch knap van mij en spannend om alleen naar Marokko te gaan. Mijn vriendin ging dit jaar met haar man en zoon niet mee op wintersport, zij zou thuis blijven en blijven werken. Ze wilde wel met mij mee, maar ja de kosten en ze vond het toch wel eng: Marokko en een groepsreis! Ze kon zich hier niets bij voorstellen. Ik had eerder een rondreis door Egypte gemaakt en vertelde haar wat ze kon verwachten. Waarop haar man zei, niet zeuren als je mee wilt dan ga je nu boeken. We zijn naar het reisbureau gestapt en mijn reis omgeboekt voor 2 personen. We hebben een hele leuke vakantie gehad, veel gezien en ontzettend veel gelachen. Na thuiskomst de volgende dag een rondreis naar Andalusië geboekt en in september ga ik een rondreis maken door Zuid-Afrika. Zolang je in een groep reis, reis je niet alleen en ben je ook niet alleen, je vind altijd wel met deze of gene aansluiting en er zijn altijd wel een paar reisgenoten die ook alleen reizen. Ik heb het voordeel dat ik niet bang ben om op andere af te stappen en hierdoor maak ik makkelijk contact en daarbij ben ik makkelijk in de omgang. Het gaat mij om de reis en dat ik het met mijn reisgenoten kan vinden en dat we het gezellig en leuk hebben met elkaar. Als ik er contacten aan overhoud is dat mooi meegenomen maar niet het doel van de reis.

Moraal van het verhaal: je kan altijd op vakantie of je nu alleen bent of niet, je moet alleen de soort vakantie aanpassen aan de fase van je leven en de situatie waarin je verkeert.

Het samen wonen met een partner, al dan niet gehuwd, is niet zaligmakend maar het alleen zijn ook niet. Ik ben zelf verantwoordelijk voor mijn eigen geluk en niemand anders. Mijn geluk hangt gelukkig niet af van het hebben van een partner, maar van de mensen om mij heen die mij dierbaar zijn en van een leven waarin ik gelukkig ben en hoe dat leven er uit ziet dat bepaal ik zelf.

Lees verder!

geplaatst door Abigail0



zondag 4 april 2010

Wie ben je en wat heb je met Dizzy gedaan?!

Ik kan niet subtiel zijn. Dat zou je kunnen zien als een kwaliteit, maar helaas is het in mijn geval vooral een valkuil. Het komt misschien door mijn werk, waar mijn cliënten baat hebben bij duidelijke, letterlijke boodschappen. Maar eigenlijk was het altijd al zo. Ik zeg altijd waar het op staat. For better or worse.

Menig man heb ik gesproken en gedate, en vervolgens met een duidelijke, letterlijke boodschap aan de kant geschoven. Misschien lullig, maar ze weten tenminste wel waar ze aan toe zijn. Soms oordeel ik misschien te snel, maar dat vind ik zelf nog altijd beter dan te lang doen alsof het misschien wel wat kan worden.

Ook als ik iemand leuk vind, wat een zeer zeldzame gebeurtenis is, kan ik daar niet subtiel over zijn. En daarmee kan ik mezelf nog weleens tegenwerken. Na een leuke date kan ik niet 3 dagen wachten tot hij misschien wat van zich laat horen. Ik kan niet ‘hard to get’ spelen, als ik het niet ben. Vind ik hem leuk, dan mag hij dat weten.
Het is voor een deel zelfbescherming. Als ik duidelijk ben, dan kan hij het tenminste niet verkeerd interpreteren. En als hij mij dan ook leuk vindt, dan is de drempel niet zo hoog om dat te laten weten. Zou je denken.

Helaas is dat niet zo. Integendeel. Ik had laatst een leuke date. Een hele leuke zelfs. En zo subtiel als ik ben, heb ik daar niet geheimzinnig over gedaan. Met als gevolg dat hij er totaal geen moeite meer voor doet. DUH! Ik ben toch al in the pocket, dus waarom zou hij wat laten horen? En hij reageert nog steeds heel positief op mij, zegt niets anders dan dingen in de trant van ‘natuurlijk wil ik nog een keer afspreken’, maar doet geen moeite mij ervan te overtuigen dat hij dat inderdaad echt wilt. Ik hoor niks. Niks! Behalve als ik begin.

Het liefste zou ik daar dan weer wat van zeggen. Want zo subtiel ben ik ;). Maar dan ligt het gevaar op de loer van overkomen als het irritante, claimende, zeurende meisje, wat na 1 date al alles wilt. Want zo lijkt het dan. Terwijl ik juist heel erg ‘hard to get’ ben. Ik vind niet snel iemand leuk. Maar dat weten alleen de mannen die ik niet leuk vond. Al die mannen. Behalve dus die ene, die mij na 1 date met kriebels in mijn buik elk uur mijn mail doet checken. Waarna ik dan weer teleurgesteld hoop dat hij gewoon niet online is geweest. Maar hij logt gewoon elke dag in op M4M. En ik hoor niks. Niet eens een heel subtiel berichtje dat hij me misschien toch eigenlijk niet zo heel erg leuk vindt.

Ik smacht naar duidelijkheid. Je hoeft me niet leuk te vinden, maar zeg het dan gewoon. Je hoeft het ook nog niet zeker te weten, maar zeg het dan gewoon. Want dan weet ik het. Want ik kan niet met andere mannen daten als ik iemand leuk vind. Ook al was het maar 1 date. Ik wil niet verder kijken als ik misschien al heb gevonden wat ik zoek. Prima als jij dat wel doet. Maar zeg het, asjeblieft.

Of meen je het misschien wel? Dat je echt nog vaker af wilt spreken, maar het nu gewoon te druk hebt. En ga je me dan gewoon echt een keer zelf bellen? Want dat is wat je zegt. En misschien ben je wel precies zo letterlijk als ik zou willen. Dat zou fijn zijn.

Ik herken mezelf niet meer terug. Nooit eerder heb ik me zo druk gemaakt om een date; 1 date! Ik hoop dat je het waard bent.

Lees verder!

geplaatst door Dizzy



zondag 4 april 2010

Dating, de media en jezelf

Steeds meer programma’s op tv besteden aandacht aan dating. Een van de programma’s die ik wel aardig vindt om te kijken is dat programma met die presentator die op de publieke zenders de gastvrijheid test en in dit geval 30 kritische dames heeft die mogen kiezen wat ze doen met de man die ten tonele verschijnt.

Ik kan er af en toe wel om lachen hoe kritisch die dames zijn. Een schoenveter, grote neus of de lengte van de zijn duim kan hier werkelijk allesbepalend zijn. Ik denk wel eens, hoe kritisch kan je zijn? Alsof je in de kroeg naar de pimpelpaarse schoenveter gaat kijken en daarmee beslist of je iemand gaat aanspreken. Misschien is iemand wel heel aardig en past hij of zij qua karakter wel bij je, maar heeft hij vandaag de verkeerde veters in zijn schoenen gestopt, die jij niet leuk vindt.

Internetdating biedt gelukkig meer dan alleen een foto of video. Wat kenmerken en een korte beschrijving vul je in en zo zet je jezelf op een presenteerblaadje. Ja en hoe omschrijf je dan jezelf? Altijd lastig! Ik ga er altijd maar vanuit, neem je CV, pik daar wat leuke elementen uit, zoals je hobby’s, wat je doet voor werk of opleiding en geef daar een leuke draai aan door het te beschrijven zoals jij het zou vertellen. Stel je gewoon voor aan de rest, zeg wat jij van de anderen wilt en wat anderen aan jou kunnen hebben. Vraag desnoods aan vrienden of vriendinnen, hoe die je zouden omschrijven als je het zelf niet weet. Vrienden of vriendinnen kunnen meestal al heel snel aangeven wat jou zo uniek maakt en wat ze leuk aan jou vinden.

Ik heb dat gewoon een keer gedaan, gevraagd aan vrienden en dit kwam er toen uit:
“Wat ik echt super vind aan hem als vriend zijn de volgende eigenschappen: trouw, hulpvaardig, sociaal, muzikaal, gezellig en zoekt nooit ruzie. Waar ik vind dat hij in uitblinkt is dat hij een goed luisterend oor kan bieden. Dit merk ik door dat hij door kan vragen bij een gesprek.”
“Hij is erg gedreven en enthousiast wanneer het gaat om zijn vakgebied of hobby's maar ook daar buiten toont hij zeker interesse en staat open voor wanneer ik of andere vertellen over wat dan ook.”

Hier kan je natuurlijk heel veel mee, dit beschrijft jou voor iemand die je niet kent en geeft aan wat jou zo leuk maakt. Ik zou zeggen, probeer het zelf eens uit en kijk wat voor resultaat dit heeft!

Lees verder!

geplaatst door Redinf9



zondag 4 april 2010

De magische afknapper

Hoe romantisch is een mooie stem uit je mobieltje in je oor of piepkleine briefjes op je beeldscherm van ‘een’ hem, even helemaal alleen voor jou. Je droomt er een wolk van een verpakking omheen. Eén die meegolft zoals jij golven wilt en plaagt of afstand neemt, daar waar jij uitgedaagd of met rust gelaten wilt worden.

Dan komt de date. Daar zit hij. Met een zweem van alledaagsheid om zich heen. Beetje supermarktachtig, pluisjes verwijderend van de trui. Zo gewoon en.. er is ook niets dat boven het gewone uit stijgt in jouw beleving.

Laatst had ik een periode lang met iemand zitten chatten. Op maandagavond, donderdagnacht, zondagochtend… Gewoon lachen, gezellig. Een talige flirt op ‘HBO+-niveau’. En toen ik hem wel in het echt mee wilde maken, kreeg ik een serieuze aanval van ‘afknapper-angst’. Het was ineens helemaal niet meer leuk, spontaan en gezellig. Ik ging… moeilijk doen. Dingen uitleggen. Lange brieven schrijven. Want, ditmaal was ik bang dat hij op mij zou afknappen.

En even dacht ik bij mezelf: ‘hè, zo ken ik je weer, lekker onzeker, als altijd’. En zo zal ik dan ook overkomen op de date. Niet zo ‘brutaal en ondeugend,’ als in de chat of aan de telefoon. Heel alledaags en niets wat daar boven uit stijgt in zijn beleving. 't Is zo drastisch anders, als je in elkaars fysieke aanwezigheid verkeert. Hoe kan dat toch?

Lees verder!

geplaatst door Possess



donderdag 1 april 2010

Over de Bauers, de dood en houden van…..

Volgens mij is het de bedoeling dat ik hier iets schrijf over mijn leven als single. Hmmm.. tja, had ik een partner gehad, dan had ik nu niet met dit verhaal wat me zo bezig houdt gezeten.. dan was ik thuis gekomen en was ik er tijdens het eten over begonnen tegen mijn vriend….
Lief, heb je dat gehoord van die Bauers? Van die oom en tante van Frans Bauer die elkaar van het leven wilden beroven. Huhum.. zijn er nog aardappels? Ja, in de oven.. maar vind je dat dan niet de ultieme uiting van liefde? Het schijnt dat zij ongeneeslijk ziek was en hem ook het e.e.a. mankeerde. Erg toch? Hoor je me wel? Jahaa… Nou, wat vind jij daar dan van? Wat moet ik daar nu van vinden… ik ken die lui niet .. laat ze gewoon hun leven leven! En dan zou ik daar geïrriteerd op antwoorden dat ze dat nu juist niet meer wilden. En ik zou denken dat hij, mijn lief, de spelers van 't Nederlands 11-tal ook niet kent, maar als dat onderwerp ter sprake komt, dan is hij een en al oor en heeft hij wel een mening. En ik besluit om na het eten lekker mijn beste vriendin te bellen, want die praat wel met mij over de toestand van de Bauers. lol

Maar die Bauers hebben deze single dus bezig gehouden vandaag. Vraagt het niet om gigantisch veel lef om elkaar neer te schieten? Doe je zoiets uit pure liefde? Helaas heb ik zelf ook reeds dierbaren verloren. Vreselijk! Helemaal wanneer iemand door een ziekte ´opgevreten´ wordt. Die machteloosheid en oef.. dat verdriet! Het bijzondere is, en dit is mijn ervaring, dat de mensen die (gaan) sterven hier vaak niet tegenop zien. Het lijkt wel of ze het verdrietiger vinden voor de achterblijvers, de mensen die door moeten. Het verliezen van een partner, of kind lijkt me helemaal ondraaglijk. Over hoeveel kracht moet je beschikken om dan zelf door te gaan, door met leven. Waarschijnlijk (hopelijk?) zijn er dan weer andere dierbaren voor wie je verder moet.

Het blijft een moeilijk iets, afscheid nemen. Dat vind ik ook het enge van liefhebben… dat het over kan gaan. Of het nu gaat om mijn 15 jarige kat, een familielid of mijn allerliefste vrienden… of van heel andere orde, een liefdesrelatie die voorbij is! Niemand gaat dood, althans dat is niet de bedoeling, maar toch moet je verder zonder hem/haar die je lief hebt (gehad).

Houden van is doodeng en toch kunnen we er niet zonder. Althans, ik niet!

Lees verder!

geplaatst door matchme2



donderdag 1 april 2010

Ongecompliceerd kleffen

Er zijn van die avonden dat je gewoon lekker wilt scoren. Ongecompliceerd kleffen met de eerste de beste 'doable' vrouw. Eerlijk gezegd heb ik veel van die avonden, maar daar tussendoor zoek ik ook gestaag door naar de ware. Zo'n doable vrouw kan daar best in uitmonden, maar dat zie ik dan wel weer. Ik beloof in elk geval niks. Ik hoop maar dat het bij vrouwen ook zo kan werken, maar daar ben ik nog altijd niet honderd procent achter.

Zo'n avond was valentijnsavond. Ik zit bij een soort gezelligheidsvereniging en die organiseerde een valentijnsfeest. Nu is deze gezelligheidsvereniging in mijn ogen voornamelijk een verkapte datingvereniging, aangevuld met mensen die het wel durven om de deur uit te gaan en contacten te leggen, maar toch zo raar zijn dat ze daar weinig vrienden aan over houden. (Voor hen die de deur uitgaan en geen contacten durven leggen is er de vereniging van verlegen mensen en voor hen die zelfs de deur niet durven uitgaan is er altijd nog internet. Voor elk wat wils!) Voor het valentijnsfeest bij deze vereniging betekende dat in mijn ogen dat alle vrouwen vrijgezel zouden zijn en dat ik verder omringd werd met mensen (mannen) die zo raar zijn dat ze weinig vrienden hebben. Nu heb ik zelf daar geen gebrek aan, vrienden. En ik zie er best goed uit. Als je er van houdt dan, maar dat gebeurt. Het gevolg is dat ik me op avonden van deze vereniging altijd een beetje eenoog voel in het land der blinden. Misschien straal ik dat uit, deze zelfverzekerdheid, en dat helpt. Wat ik ook vaak doe bij deze vereniging, is in mijn eentje naar de activiteiten gaan, zonder een of meer vrienden. Dan hoef ik hen niet te vermaken en worden onbekende vrouwen niet afgeremd om mij aan te spreken. En alleen is natuurlijk veel stoerder.

Het feest is al in volle gang als ik aankom en eenmaal binnen doe ik eerst een verkenningsrondje. Even kijken wat voor vlees er in deze kuip zit. Nou, aan de bar niet zo veel. Dan maar de dansvloer op. Een beetje bewegen, een beetje rondkijken. Ik trek wel wat bekijks als nieuw gearriveerde en mijn ogen raken meerdere vrouwenogen. Wat zoeken zij? Kijken ze lang genoeg naar me? En heb ik nu alle vrouwen al gespot en zij mij? Moeilijk, moeilijk. Ik raak aan de praat met een Groningse. Ze is mee met vriendinnen, dus het kletsen en het om elkaar heen dralen verloopt heel natuurlijk en zonder veel druk, want soms komt er een vriendin wat zeggen en soms neemt er één een drankje voor ons mee. Dat is nuttige afleiding. De Groningse is een leuke vrouw, wat rijper, net als ik. Ik zie dat in haar omgaat: "Een leuke vent. Ik wil er niet direct wat mee, maar ongecompliceerd kleffen lijkt me prima". Dat is geregeld dus, gaat het door mijn hoofd, maar de avond is nog lang en ik ben er nog maar net. Opeens staat er een oude bekende voor mijn neus, Monique. De maand ervoor heb ik even met Monique gedate, maar het heeft tot niets geleid. Monique heeft een man naast zich, die ik vaag ken vanuit de vereniging. De twee blijken sinds kort een relatie te hebben. Hij is ongeveer van mijn leeftijd en net als ik, vrij lang. Monique valt daar blijkbaar op. Even later schuifelt er om mijn benen een schattig en heel mooi meisje rond. Met haar grote ogen kijkt ze me verwonderd aan. "Wauw, wat ben jij lang!". "Eh, ja dat klopt", zeg ik. Ik heb daar nog nooit een passende en pakkende reactie op weten te verzinnen, al hoor ik het mijn hele leven. "Mijn vriendin valt op lange mannen", zegt ze, en weg schiet ze. Even later komt ze terug met die vriendin, maar deze kijkt eerst naar de lange vriend van Monique. "Nee, die andere!", zegt het schattige meisje, en ze wijst naar mij. En zo word ik gekoppeld aan Sara. Sara vertelt me blij te zijn dat ze naar mij is gestuurd en niet naar die andere lange man, "want die heb ik al gehad". En het is een gluiperd, volgens haar. Hij is dan nu wel met Monique, maar stuurt Sara nog dagelijks schunnige sms-jes, zo vertelt ze. Ik laat natuurlijk merken dat dat niet zo netjes van hem is.

Sara heeft een wat fors uitgevallen postuur. Forse vrouwen vallen wat vaker dan gemiddeld op me, weet ik. Maar ik houd niet van fors. Ik had liever dat de schattige vriendin op lange mannen zou vallen, maar die zie ik al niet meer. Echter, Sara heeft wel een mooi gezichtje. En ze komt op een presenteerblaadje. Ik moet een keuze maken: ga ik terug naar de dunne, rijpere Groningse of zal ik op zeker spelen en al snel toeslaan bij de wat forse, jongere Sara met het mooie gezichtje? Wat kleffen betreft is het mij om het even. Sorry dames, zo banaal is het. En even later sta ik ongecompliceerd te kleffen met Sara. De Groningse komt nog langs en zegt "Nou, jij bent druk bezig, zie ik". Jij had het ook kunnen zijn, denk ik, maar ja, timing.

Of ik met Sara naar huis zou kunnen, dat weet ik niet. Ik weet niet of zij dat wil en of ik daar eigenlijk wel zin in heb. Het moet wel ongecompliceerd blijven. En Sara blijkt zó veel mensen te kennen, dat ze constant wordt aangesproken. Ik ga maar even wat drinken halen. Terwijl ik aan de bar sta, word ik door een sprieterige jongedame op mijn rug getikt. "Hoi", zegt ze. "Ook hoi", antwoord ik. "Oh en hee hallo!", zeg ik direct daarna, als ik zie dat de spriet een fotomodel als vriendin heeft meegenomen. Ongelofelijk, wat een gave diepbruine ogen! Ik ben direct verliefd. Maar ja, dat moet ik dus niet doen. Dan gaat het mis. Dan ben ik mijn zelfverzekerdheid kwijt en ga ik mijn geforceerde humoristische best doen. De rest van de avond zwerf ik om het fotomodel heen. Sara komt me nog een biertje brengen, kijkt me woest aan, en loopt snel weer weg. "Is er wat tussen jullie?", vraagt het fotomodel. "Ehm, het zou kunnen.", antwoord ik.

Het fotomodel vind me niet goed genoeg om zelfs maar ongecompliceerd mee te kleffen en groet me vriendelijk aan het eind van de avond. Sara is in geen velden of wegen meer te bekennen. Ik krijg een lift naar huis van een vrouw met een fiets, maar heb geen zin meer om energie in deze laatste mogelijkheid te steken. Ik kruip dus alleen mijn bed in. De volgende dag stuur ik wel een mailtje aan Sara. "Sorry", schrijf ik er in. Ze schrijft me terug: "Hoezo, heb ik wat gemist?". Trut.

Lees verder!

geplaatst door Fyko - 3 reacties



donderdag 1 april 2010

Zoeken naar woorden

Ik ben in de gelukkige positie dat ik mag werken, leuke baan heb en het in het algemeen prima naar mijn zin heb. Echter deze week zo met het kwakkelende weer is dat wat minder, de zon na een winter zorgt toch dat het synoniem is aan de weer wat leukere tijden, buiten, terassen, warmte... andere perceptie en andere verwachtingen. Daarbij krijg ik meteen weer het gevoel van reizen, niet dat ik dat niet in de winter doe maar het synoniem aan mooiere oorden, is mijn beeld hierbij. Daarbij heb ik zoveel overdag tijdens het werk geschreven dat ik een beetje zoek naar de woorden die ik hier wil schrijven, want ik wil wel schrijven maar ook iets zeggen…

Vandaar maar even iets verder op een eerdere blog, nummer 5 wel te verstaan. Naast dat ik in de Rode Zee dook voor een onderzoek was ik er ook aan het werk als instructeur, ik zie meteen de vooroordelen voorbij komen, maar laten we dat even voor lief nemen. Tijdens één van de instructies zaten er wel twee heel leuke gezellige meiden uit Nederland bij, beiden geneeskunde studenten. Op de een of andere manier zat ik bijna iedere avond tot zeer vroeg in de ochtend met 1 van de twee te praten, waarna ik snel ging douchen en scheren om dan snel aan het werk te gaan. Voor alle duidelijkheid, zij had een relatie, en dat wilde we beide respecteren. Dus in de periode die we daar waren in Hurghada is er nooit iets romantisch gebeurt, alleen de spanning die er tussen ons was liet ons geen van beiden los. Tijdens een nachtduik met de boot hebben we beiden sprakeloos naast elkaar gestaan, staan te kijken naar de bijzondere sterrenhemel die je daar ziet, naast elkaar met een uitermate groot besef van elkaar en de wens elkaar eigenlijk te willen kussen, en beide realiserende dat dit op dat moment gewenst maar zeker niet opportuun was.

Zij ging na twee weken weer naar huis in Nederland en we hadden nog gewoon dagelijks contact. Uitermate lange mails heen en weer, als ik aan boord was, zat ik de tijd die vrij was te schrijven en verstuurde die lange dagverslagen in de avond naar haar. De telefoon werd ons volgende middel tot haar telefoon geblokkeerd werd omdat de rekening zo hoog was opgelopen… Dit hebben we ongeveer een maand volgehouden en toen ben ik voor vakantie naar Nederland gegaan. Naast de vakantie had ik nog meer te doen en ik zou weer teruggaan naar Hurghada om een leuke job in het duikcenter te gaan doen, de manager van het duikers clubje…

In Nederland aangekomen hadden wij de dag erop al een afspraak gemaakt om in ieder geval koffie te drinken en te zien of die welbekende vonk er weer was. En ondanks dat we beide al iets gevormder door het leven zijn, waren we net twee pubers met een eerste afspraakje. We hebben meerdere koppen koffie gedronken die middag en elkaar voor een langere tijd niet meer losgelaten. Het was wat dat betreft een echte verliefdheid geworden. Gelukkig wist ik, dat was me namelijk al verteld in de mails, dat zij ondertussen de wens had bij mij te zijn en dus haar relatie had verbroken, want indien de vonk er nog steeds was, dan moest het wel open en eerlijk zijn.

Ik kan vertellen dat ik niet meer terug naar Egypte ben gegaan voor de nieuwe baan, maar mijn promotie heb afgemaakt in Nederland en hier een baan heb gezocht.

We zijn nog steeds vrienden en een langere tijd bij elkaar geweest, zij studeerde af voor haar arts examen en wilde ook het stukje onderzoek gaan doen, de eerste tijd hier in Amsterdam maar daarna ging haar buitenland aspiratie kriebelen en hebben we een uitermate volwassen besluit genomen, elkaar los te laten voor de carrière en te zien of we in de toekomst als zij klaar met haar kant van het onderzoek en studie klaar was, we nog steeds hetzelfde wenste. We hebben later in dezelfde wijsheid besloten niet met elkaar door te gaan, niet in de relatie vorm, maar als vrienden.

Nu jaren later terug kijkende op die periode, hebben we het leuk met elkaar gehad, het was ook heel leuk omdat we aan elkaar gewaagd waren in de ondeugende vormen. We hebben elkaar toegelaten in een nieuw stukje van de wereld die voor ons beide op dat moment een ontdekking werd.

Waarschijnlijk zijn er lezers die denken; “waarom ga je niet weer duiken in zo’n land en wie weet kom je daar weer iemand tegen” dat kan, echter toen ik terug ben gekomen naar het Hollandse heb ik ook gekozen voor een stukje werken hier en dat bevalt me wel. Is het lastig om alleen door het leven te gaan, ben ik eenzaam, zeker niet, ik vermaak me prima, maar net zoals het is met duiken is de ervaring erna leuker als je dit kunt delen, bij voorkeur met die significante andere.

Dus ben ik op zoek naar zomaar een leuke ontmoeting, ja
Als dat een mooi moment is, voor dat moment, prima
Als daar ook nog meer uit kan komen, leuk…
Echter geen eis
Genieten van het moment
Zonder verwachtingen
Zonder eisen, gewoon een mooi moment…

Wat een mooi moment,
een ademloos gesprek
Met alleen maar vlinders om ons heen
'k weet Niet wat je doet, ik weet niet wie je bent
Maar ik voel me even niet alleen, niet alleen

Wat een goed gevoel, die speling van het lot
Ook al weet na één dag de regen,
alle sporen weer uit te vegen
Het heeft toch een doel mijn dag kan niet kapot
Door de lach die ik heb gekregen
één moment ben je even deel van mij

Veel plezier hier op de site van M4M en ik hoop dat je vind wat je zoekt, maar geniet ook van de momenten die er zijn tijdens het zoeken, tijdens het gevonden worden.

Lees verder!

geplaatst door Wigwam - 1 reactie



donderdag 1 april 2010

Beoordelen

Het is heel vreemd om na lange tijd weer aan de mannenjacht mee te kunnen doen. Vorige zomer met mijn vriendin heerlijk op terrasjes gezeten en kijken of er iets leuks langs liep! Ik voelde me bijna een tiener. Zodra we iets zagen riepen we een cijfer. Dan kon de ander proberen te zoeken wie je bedoelde.

Ach nee, die....? Nee, dat is niets hoor. Wat heb jij een rare smaak. Moet je kijken naar die billen, dat kan echt niet, hoor. Maar als we alletwee tegelijk iets riepen dan, was het grote pret. En zaten we even op één lijn. Een wonder, want we verschillen nogal wat van smaak! Na zo'n mooie vent kwam er al vaak snel iets achter de man in kwestie aangehold, een vrouw die zich weer snel bij hem voegde bijvoorbeeld. Dames, laat uw echtgenoot niet te lang alleen want er zijn altijd kapers op de kust. Wees niet bang voor mij en mijn vriendin. Want zo'n man krijgt dan meteen een Zero. Daar beginnen we niet aan, dan is het toch echt een nono. Niet alleen is het niet kies, je stort je ook nog in een heleboel ellende. Nee, als er nog iemand voor mij beschikbaar is dan wil ik hem ook niet delen. Nooit gedacht dat ik dit spel ooit nog zou spelen.

In de winter is dit lastig. Weinig terrasjes waar je ongegeneerd kunt gaan koekeloeren. Heb toch nog wel veel op terrasjes gezeten maar niet in Nederland.
In Thailand zie je heel veel verschillende mannen. Er loopt van alles voorbij, maar voor een Thaise man val ik niet, en het zijn toch veel mannen met vrouwelijk aanhangsel die er rondlopen, of mannen met elkaar, dat kan natuurlijk ook. Heel gezellig voor hen maar minder interessant voor mij. Een hele groep mannen komt ook voor maar die zijn vaak zo dronken dat ze niet meer recht kunnen lopen laat staan in een keer goed met hun achterwerk op een terrasstoeltje neer kunnen vallen. In dat geval spreken ze ook vaak Engels. Die kunnen er wat van! Drinken bedoel ik dan. Toch drogen die jonge Engelse gastjes vaak nog leuk op als ze groter groeien. Ik ben dol op die Engelse humor, en die galantheid die ze nog steeds hebben ten opzichte van de vrouwen.

Een attente, humorvolle, charmante, goed uitziende, twinkelogende, trouwe Engelsman in een strak pak........ die krijgt van mij een 10.
Helaas is het zelfs in Engeland een uitstervend ras. Misschien moet ik toch maar weer uit gaan kijken in mijn eigen kikkerlandje en genoegen nemen met een 9,5!!!

Lees verder!

geplaatst door Lady_13



donderdag 1 april 2010

Soap!

Een soap-ster heeft de ene week een prachtig mooie vriend en is dan ‘supergelukkig’. Volgende week is het uit. Boehoe… Duurt meestal niet meer dan drie minuten. Dat is namelijk de aandachtsspanne van de gemiddelde soapkijker. En ook, naar mijn mening, van de gemiddelde mannelijke digidater.

Het is dan niet voor niets dat speeddaten ook maar 3 minuten duurt.
In een cultuur waar, parallel processing (lees: serieel daten), ‘ikke ikke ikke’ en ‘ik wil niks missen’ hoogtij vieren, zitten datende mannen met een vrouwvolle agenda avonden achtereen met verschillende dates in kroegen en eetcafé’s.

Misschien ben ik ouderwets. Ik richt mijn aandacht graag op één man per keer. Niet drie minuten maar wat langer. Dan mis ik ook niks... van die man dan. En als het dan niets wordt, sluit ik graag eerst even een periode af voor ik weer vol goede moed de volgende ‘mogelijke’ op mijn onverdeelde aandacht trakteer.

Let’s face it… Misschien is daten via een site eigenlijk helemaal niet goed voor me….

…en dit is dan het punt waar inmenging van de lezer op prijs wordt gesteld!

Roep me toe dat ik het wel kan! Dat ik op maandag met Robert kan afspreken, dinsdag met Bert en Max, woensdag Willem, Cees EN Eddo nog ‘even’ bel en dat ik ze uiteindelijk allemaal, op dezelfde avond uitnodig op een ‘speciaal diner voor twee’. Om vervolgens mijn bevindingen te delen en de uitkomst van de ‘Wedstrijd om mijn hart’ (en daarbij de stemmen van de kijkers) uit de doeken te doen en de grote winnaar bekend te maken ….roffel de roffel…applaus applaus applaus. (“Parallel processing at it’s best!”, riep een vriend van me)

En de winnaar zegt dan natuurlijk…: “Dank leuk, ik voel me vereerd, maar ik heb zo een afspraak met Anja, Pien en Jacoba, dus ik bel je wel wanneer ik weer tijd heb.”

De nummers twee en verder zijn geen optie, die zijn ook al weg voor een volgende afspraak…dus zit je dan met al je eten en ga je binnen zes minuten van ‘supergelukkig’, naar ‘boehoe’….Soap, dus!

(note to self: Volgende keer, NA het eten het nieuws brengen)

Lees verder!

geplaatst door Elise - 1 reactie



Vorige berichten

Archieven

Volg ons op Twitter

Over match4me - Privacy - Algemene voorwaarden - Veelgestelde vragen - Contact
Thuiswinkel Keurmerk Veilig Daten

Mobiele site
Android app on Google Play iPhone app on iTunes
© Match4me.nl