Home
Dating voor hoger opgeleide singles
Home Facts & figures Succesverhalen Hoe werkt het?

maandag 31 mei 2010

ik wil niet gestoord worden want ik ben het

“hoi”
“hoi”
“leuk profiel”
“dank je, jij ook”
“ik zie dat je van dieren en schilderen houdt”
“nee”
“nee?”
“nee”
“maar waarom zet je dat dan op je profiel”
“wat moet ik er dan op zetten”


“hoi, Toos, heb je gezien dat wij voor bijna 100% matchen?”
“nee”
“ja, doen we!”
“wanneer”
“wat wanneer”
“doen we het”
“nou nou jij bent snel”
“nou ja zo zijn wij mannen toch”
“he, hoezo, ben je een man?”
“ja, wat is daar mis mee, jij toch ook”
“flikker toch op….. man”


“hee weet je dat ik jou ken?”
“nee waarvan dan?”
“ben jij …( )…Holleder?
“ja”
“ja zie je wel, dan houd jij van leren strings”
“Ja hol-leder. ik ken jou van van een andere datingsite, waar je ook op staat, maar dan 10 jaar ouder!”
“ja tijd gaat snel he”


“ok dus jij wilt alleen maar leuke dingen horen”
“ja ik heb al zoveel ellende meegemaakt, ik wil alleen nog maar leuke dingen, ook horen”
“goed, begrijp ik. Weet jij waarom ze orkanen altijd vrouwennamen geven?”
“nee”
“nou als ze komen zijn ze wild, warm en nat en als ze gaan ben je je auto en huis kwijt”
“O dat wist ik niet”
“haha”
“wat haha?”
“volgens mij vat je hem niet”
“wie is hem?”
“m’n tante, sorry hoor”
“volgens mij is dat niet goed”
“wat”
“m’n tante is vrouwelijk dus klopt ‘hem’ niet”


“wat leuk ik zie dat jij ook gestudeerd hebt aan de UvA”
“wel gestudeerd maar niet aan de UvA maar aan de Katholike Universtiteit Tilburg”
“Waarom zet je dat dan niet op je profiel”
“Omdat ze dat altijd afkorten”


“hoi jij ziet er goed uit zeg”
“dank jow”
“ik vraag me wel eens af hoe dat kan, knappe mannen die nog vrij zijn, hihi”
“jij ook lekker”
“ben jij Nederlander”
“nee ik niet gebore”
“mm nou wordt het interessant, zit ik hier met een robot uit Marokko”
“jawel”
“je moet zeker nog aan je inburgeringscursus beginnen?”
“nen nee ik lus niet hamburge mag niet geloof he ik muslim”
“waarom je hier staan”
“nee ik sitte”
“nou ik zie wel sitte met jou hoor, helemaal”
“is goet want jij lekker vroau”
“ik kijkke uit naar lange gesprek prate prate met jou!”
“ja ja”
“nee nee”
“nee nee?”
“nee nee”
“warom niet”
“lieve Mohammed, wij kunne niet prate”
“waar jij weet me naam????”
“nee he”
“jwawel!!”
“jij neme contact op mette mij na hamburgercursus ok?”
“is goet”
“pfffff”
“wat is pffff”
“stoom uit mijn waterpijpe, now goet”
“pijpe is goet”
“ja dat zal wel. Dag Mohammend”
“dag mooi vrou”







Lees verder!

geplaatst door Spencer - 5 reacties



zondag 30 mei 2010

Nieuwste manier van communiceren op Match4me

We hebben weer iets nieuws bedacht: Leden updates, waarmee je dynamisch en interactief kunt communiceren met andere leden van Match4me.nl.

Wil je dit komend weekend iets leuks doen? Heb je een leuke film gezien? Heb je een vraag? Of een ander creatief idee? Plaats het in de Leden updates en bereik direct alle leden op de site!

De pagina met Leden updates vormt zo een micro-blog en laat alle updates zien in de tijd, inclusief reacties. Uiteraard mag je hashtags (#) gebruiken en zijn al je updates ook zichtbaar in je eigen profiel. Zo krijgen leden snel een dynamisch beeld van je.

Je kunt zoeken binnen de updates en bijvoorbeeld ook alleen de updates bekijken van je favorieten.

Lees verder!

geplaatst door Match4me - 2 reacties



zondag 30 mei 2010

De droomprins(es) bestaat alleen in onze dromen.

Ik ben even vreemd gegaan! Ik heb me ingeschreven op een andere datingsite. N.a.v. mijn inschrijving heb ik even een leuk contact gehad met een man. Leuke korte berichtjes naar elkaar verstuurd. Ik was vergeten om foto’s van mij te plaatsen. Toen ik foto’s had geplaatst kreeg ik een berichtje: nu ik je foto’s heb gezien blijkt er geen vonk over te slaan. Sorry, ik wil het hierbij laten! Heel kortzichtig en kort door de bocht. Deze man selecteert duidelijk op uiterlijk, prima is zijn keus. Echter zijn antwoordt heeft mij wel aan het denken gezet.

We zoeken en selecteren op datingsites op basis van een foto en een profiel. We zijn op zoek naar een bepaald type man/vrouw en selecteren op uiterlijk, lengte en wat al dan niet meer. Verder kijken we naar het profiel. Ja waar kijken we naar, wat vinden we belangrijk in de ander? De ideale man/vrouw bestaat niet. Ja in onze dromen, maar in hoeverre is het beeld van onze droomprins(es) realistisch? Naar wat en wie zijn we naar op zoek? Hoe vaak krijgen we geen reactie in de trent van: sorry maar naar aanleiding van je foto en profiel is er geen vonk/klik o.i.d.! Soms krijgen we helemaal geen antwoord of als je een klein beetje geluk heb een standaard berichte met een dank je wel voor je reactie. Beste mensen zo werkt het toch niet! Matching is een waanidee en de ideale match bestaat niet. Zeker niet als je het puur en alleen baseert op gemeenschappelijke hobby’s en interesses. Je kunt pas inschatten of iemand bij je past en leuk en aardig is als je met elkaar gaat chatten, mailen, bellen. En niet geheel onbelangrijk als je elkaars stem hoort, elkaar in levende lijve ziet, ruikt, voelt, proeft. Met andere woorden als je kennis maakt met elkaar in real life! Waarom gebeurt dit zo weinig, waarom wijzen we elkaar af op basis van een foto en een profiel? Waar zijn we zo bang voor?

Met een andere single een kop koffie gaan drinken kan toch ook leuk en gezellig zijn? Je kan samen toch een leuke middag hebben, zonder dat je nou gelijk voor elkaar in katzwijn moet vallen? Wat natuurlijk wel belangrijk is om de ander in zijn/haar waarde te laten en te respecteren, want een ieder stelt zich kwetsbaar op bij een 1e ontmoeting. De een is dan ook nog nerveuzer of zenuwachtiger dan de ander en niet iedereen is in staat om de ander op zijn gemak te stellen, hou hier rekening mee!

De meeste relaties ontstaan vaak na verloop van tijd als je elkaar beter heb leren kennen. Verliefd worden op het eerste gezicht gebeurt in romans en in films. Oke soms ook wel in real life en uiteraard in onze dromen. Denk eens terug aan hoe je je ex-partner(s) heb leren kennen? Je bent elkaar tegengekomen in het uitgaansleven of bij buren of vrienden/kennissen/familie. Je vond de ander leuk om …… ja om wat? De lach, de blik, een bepaalde eigenschap, karaktertrek misschien?

Ik weet dat vele van ons meerdere malen een afspraak hebben gemaakt voor een kop koffie en dan blijkt het toch niet te klikken om wat voor reden dan ook. Het is dan wel zo sociaal om dit aan de ander te melden en niet niets meer van je te laten horen. Dat is ongehoord. Je besteed tijd en energie aan elkaar, je bent aan het aftasten en als blijkt dat de ander tegenvalt zeg dat dan. Dat kan heel simpel door een sms-je of een mail of even een belletje kan je het uitleggen en kan de ander hierop reageren. Ben jij er zo eentje die niets meer van zich laten? Hoe zou je het zelf vinden als de ander dit bij jouw doet? Zou je toch ook niet leuk vinden. Als dit je vaak is overkomen, dat de ander niet degene is waar je naar op zoek bent, dan lijkt het me wijs om eens naar je profiel te kijken en je af te vragen naar wat en wie ben ik op zoek? Want als je telkens afspreek met iemand waar je geen klik mee hebt dan doe je iets niet goed, toch! Misschien ben je wel op zoek naar die droomprins(es) uit je dromen die niet bestaat. Niemand is volmaakt, ik niet en jij ook niet. Dus geef niet op en blijf elkaar ontmoeten.

Geef je zelf en de ander een eerlijke kans. Maak kennis met elkaar, ontmoet elkaar. Een nieuwe partner leren kennen en een relatie opbouwen kost tijd en energie. Het gaat niet om het uiterlijk. Mensen zijn complexe wezens en de meeste van ons zijn gevormd door het leven. We doen ons zelf en de ander te kort als we elkaar blijven afwijzen op basis van een foto en een profiel.

Een 1e ontmoeting op een zonnige dag op een leuk terras ergens in Nederland. Geniet er van en misschien, heel misschien maak je samen een nieuwe afspraak omdat je elkaar toch wel leuk en aardig vindt en elkaar beter wil leren kennen. En zo niet, dan heb je, in de meeste gevallen, wel een leuke en gezellige middag gehad. Heel veel plezier met het daten en veel succes allemaal.

Abigail

Lees verder!

geplaatst door Abigail0 - 4 reacties



vrijdag 28 mei 2010

Was will das Weib?

Mannen lachen ons vrouwen met onze lijstjes altijd een beetje uit. We maken ze graag. Overal voor. To do lijstjes, boodschappenlijstjes, lijstjes voor de vakantiegarderobe…en zo kan ik nog wel even doorgaan.

Mijn lijstjes zaten altijd in mijn hoofd. En ik kon ze allemaal zo reproduceren.

Helaas is dat sinds kort over en moest ik overgaan naar de echte lijstjes. De dag dat ik in de Appie opeens de meest vreemde dingen in mijn mandje stopte. Dingen die uiteindelijk bij elkaar best aardig smaakte.

Omdat ik het moment van overgaan naar de lijstjes groots en meeslepend wilde laten zijn, heb ik eerst een belangrijk lijstje gemaakt.
Een wat-wens-ik-in-een-man-lijstje. Gevalletje:Was will das Weib, concretiseren...

Tipje van de sluier:
Gezelschapsmens. Aan hoe iemand functioneert in een groep kan je veel aflezen. Aan hoe iemand met zijn familie omgaat ook.

Communicatief…ik mag graag mijn dag in twitterachtige berichtjes sms-en naar mijn vrienden en vriendinnen. Hou van kwinkslagen terug…en nee, dat is niet High Maintenance, dat is gewoon leuk!

Welbespraakt. Daag me uit, ken de wereld en heb een eigen mening. Maakt niet uit over wat. Heb ik ook. Soms zijn er dingen waar we het niet over eens kunnen worden. Let’s agree to disagree…

Initiatiefrijk. Verras mij! Dat ik een sms krijg met:’Otterhoeve 16, 19.00 sharp, doe een mooie jurk aan…’en dat je dan uitkomt op een kinderboerderij om in het midden tussen de hangbuikzwijntjes een gedekt tafeltje met een heerlijke prosecco te zien staan. Die jurk wordt wel weer schoon! Echt!

Geen Voetbalfan!!! Vroeger sprak je over zondagavond-weduwen…Tegenwoordig hebben we de hele freakin’ week voetbal! En dat wordt nu nog erger! WK-weduwen. En maar doen of we het leuk vinden. Totdat één van ons de vraag stelt. “Die man met die fluit bij wie hoort die eigenlijk?”

Humor. Het in je broek doen van het lachen om iets wat alleen mij en mijn ‘man’ aangaat en dat telkens weer lijkt me helemaal geweldig. Iedereen neemt zichzelf tegenwoordig zo ongelofelijk serieus.

En zo kan ik nog wel even doorgaan…

Met mijn lijstje naast mij laptop is het nu veel leuker om profielen te bekijken.


Lees verder!

geplaatst door Elise



vrijdag 28 mei 2010

Année erotique

Leuke generatie 68. De seksuele revolutie werd in Frankrijk één jaar later in het liedje '69 année erotique' door Gainsbourg en Jane Birkin bezongen. Ogenschijnlijk voor velen de tijd waarin alles kon en mocht. Nog net dat overjarige nostalgische hippies, de oudere jongeren van vroeger, me soms niet met respect aankijken, alleen al vanwege m'n geboortejaar. Zij kochten de LP's van Woodstock en te strakke spijkerbroeken die ze op het strand al vrijend vaal probeerden te schuren, terwijl ik in de wieg lag en van dit alles geen weet had.

Wat nou Flower -power? Drie keer naar de kerk op de zondag. En op de zaterdag, boodschappen doen met het hele gezin, bij de Albert Heijn die tot grote vreugde van mijn ouders en tot groot verdriet van de minderjarige gezinsleden, 20km verderop was geopend. Op de tv keken we naar 'Barbapapa' en de 'In de soete suikerbol'. Allerliefste brave animatie filmpjes waarin de slechten er gemeen uitzagen en de goeden altijd lieve stralende pretogen hadden. Tot de goedgekeurde literatuur behoorden; 'Marike's eerste gebed' en 'Kruimeltje'. In het geheim haalde ik 'De Kameleon' en 'De Olijke Tweeling' bij de bibliotheek. Als het ganglicht op de overloop uitging dan pakte ik mijn zaklamp in de vorm van een bijbel met de opdruk 'ik ben het licht in de duisternis' en las boek na boek uit, tot diep in de nacht.

Het lukte me ook weleens om op de zondag 'kerkziek' te zijn. Ik moest dan de kerkdienst beluisteren op m'n radio die ik van de bank kado had gekregen voor het openen van m'n eerste spaarboekje, een knaloranje spaarvarken met blauwe stippen, in het bezit van een zenderzoeker en volumeknop op z'n achterwerk. Het was een van de weinige moment om even aan de controle te ontkomen en te doen waar ik zelf zin in had. Voor mij was het toen 'het summum van verboden plezier' om op m'n bed te gaan springen. Wat ik dan vervolgens ook deed (onder het toeziende oog van mijn spaarvarken die nu wel een heel ander liedje zong), totdat ik de sleutel in de voordeur hoorde morrelen en weer snel, bezweet onder de dekens kroop. Vervolgens kwam m'n moeder dan naar boven om bevestigend vast te stellen dat ik toch echt wel koorts moest hebben, ik zag zo rood en voelde klam aan. Halleluja, gelukkig er gaat niks boven de moederlijke intuïtie!!

In 1980 gaf de onderwijzer in de zesde klas ons seksuele voorlichting door ons een projekt te laten maken over seksualiteit, de zwangerschap en de bevalling. Nadat we vele zwart-wit foto's over bevallingen hadden bekeken en de geluidsbanden van de geboorte van z'n kinderen tot in den treure hadden gehoord, voorzien van een langdradig geëmotioneerd persoonlijk commentaar, was het tijd voor het serieuzere werk. We gingen in de kring zitten en de meester zou gaan vertellen hoe een bevalling in z'n werk gaat. Hij had een elastiekje in z'n handen en zei: 'Stel je voor dat dit de vagina is'. Trouwens, voor het eerst dat 'dat ding' een naam kreeg, dus alom rode hoofden en gegiechel in de kring. De meester liet zich echter niet zomaar van z'n a propos brengen en ging onverstoorbaar verder. Hij trok aan het het elastiekje in zijn handen en hield het iets omhoog terwijl hij zei: 'De vagina is een kringspier en er zit rek in. Kijk nu is het elastiekje 10 cm lang, maar toch zou één van jullie er doorheen kunnen net als bij een bevalling. Vervolgens koos hij de kleinste jongen van de klas uit en droeg hem op door het elastiekje heen te kruipen, terwijl hij zelf de ontsluiting van de vagina simuleerde. Kees was net met z'n schouders door de opening heen, toen het elastiek knapte......grote stilte. 'Ja' zei de meester 'en dat kan ook gebeuren', met die woorden de 'lessenserie' seksualiteit, bevalling en zwangerschap afsluitend en ons in verstomming aan onze eigen interpretatie van het zojuist aanschouwde achterlatend!!

De volgende docent, die meende zich ook keer aan het onderwerp te moeten wagen, was een docent maatschappijleer. Ik was toen een behoorlijke rebel en had al aangekondigd dat ik de manier waarop hij ons zijn mening oplegde 'pure indoctrinatie vond' en het recht had op mijn eigen beargumenteerde mening. ( Kortom die man zal erg blij geweest zijn met zo'n leerling in z'n klas.) Hoewel ik dus weigerde de 'voorgeschreven' meningen en 'leefregels' uit m'n hoofd te leren, zal ik me desondanks altijd kunnen heugen wat er toen onderstreept met rood krijt en in een geel kader in koeienletters op het bord kwam te staan. Namelijk de volgende onvergetelijke zin, waarvan ik nu nog de slappe lach kan krijgen en die bij mij echt een gevleugelde uitspraak is geworden om saaie avonden of feestjes op te vrolijken : 'Leer jezelf met Gods hulp van zelfbevrediging te bevrijden, bid, doe veel aan sport, tel tot tien en hou vooral je kleren aan!'.

Lees verder!

geplaatst door Eileen - 1 reactie



woensdag 26 mei 2010

Vrijstaand

Mooi woord, mijn oog viel er op.

Het ging over een huis, natuurlijk.

Dan zie je gelijk iets moois voor je,

tuin rondom, mooi uitzicht,

uniek, geen eenheidsworst,

kost wat, maar dan heb je ook wat.

Mooie buitenkant, vaak mooi van binnen.

Ingericht door iemand die er oog voor heeft.

Die zichzelf is en dat ook aan de buitenkant laat zien.

Die de moeite heeft genomen

een eigen gezicht te laten zien.


Niet alleenstaand, nee vrijstaand.

Mooi woord.

Zo voel ik me,

zo moet het voor mij heten.

Lees verder!

geplaatst door Evavanbaar



dinsdag 25 mei 2010

Waar ooit.... (voor F.)

Waar ogen spreken
zwegen de jouwen
in alle talen.

Waar handen strelen
straften de jouwen
mijn hongerige huid.

Waar armen omhelzen
strekten de jouwen
ontastbare muren.

Waar zielen beminnen
verkilde de jouwe
mijn warme hart.

Waar harten kloppen
bonsde het mijne
in angstig wachten.

O, jouw ogen, dood als glas
glas in lood
mooi maar dood
waar toch ooit, even, leven was.

Lees verder!

geplaatst door Francien - 2 reacties



dinsdag 25 mei 2010

De lente begint

22 mei
Prachtige dag

Strakblauwe hemel
Bomen vol in blad, seringen in bloei
Frisse lucht die langs me woei
Nog geen insectengewemel

23 mei
Kunstvlaai

Slightly depressing art exhibition
Much boredom blood&violence
I saw guilt&alienation
Yet in life we want beauty happiness&innocence

24 mei
Life&love

Invisible forces from above
We make love among us or on our own
There are no rules for a unique white dove
It can be stronger than death or simply be blown

Eindelijk: het goede weer is begonnen. En hoe. Nog steeds bloeien de kastanjes, is het nog fris en toch is het zomers. Eigenlijk geen dag voor een somber kunstevenement. Overigens: de somberheid zit niet in de locatie, want het Amsterdamse Westerpark is juist zo'n mooie plek voor kunstevenementen. Het zit 'm in de tentoongestelde artefacten. Het bloed spuit je om de oren, zeg maar, begrafenisstoeten, wapens, voorstellingen over oorlog, vervreemding thuis, verveling. Er waren enkele ambachtelijk mooie dingen, een paar mooie erotische beelden, maar de toon is toch overwegend zwartgallig. Ik vond het geen opwekkend evenement, maar was toch blij dat ik geweest was. Heel consequent allemaal.

Vreemd dat er in de kunst vaak zo'n kritische, schuldbewuste of duistere toon aangeslagen wordt, terwijl mensen, ook kunstenaars, in hun dagelijks leven eigenlijk vooral schoonheid, onschuld en geluk willen. Zou het te maken hebben met teleurstelling, of met onbehagen? Of met het idee dat je kritisch moet zijn, als je goed bezig wil zijn. Zelf vind ik weleens: er is eigenlijk geen regel voor wat kunst is. Iets lieflijk-onschuldigs is, voor mij dan, een welkome afleiding naast alle onthoofde, vervreemde, eenzame, groteske figuren. Echter dat is maar een mening, niks meer en niks minder.

Zo willen we ook graag een leuke, intelligente en bijzondere verschijning naast ons als partner. We zien zovelen op een datingsite zichzelf aanbieden en laten onszelf van onze mooie, goede kant zien. Zijn hoffelijk naar elkaar in de chat, gaan monter correspondentie en ontmoetingen in. En als het dan tegenvalt en de relatie is voorbij: goed moment om de kunsten in te gaan en een stukje stevig kritisch geluid te laten horen? Of, als het wel lukt allemaal, een stukje paradijs te laten zien aan de wereld? Juist dat laatste is een geweldige uitdaging, zowel in het leven als in de kunsten. Een deel, aantal van, in ons zal teleurgesteld worden. Perfectie is paradijselijk, dus niet van hier en nu en ik onthoud:P me nu van praktijkvoorbeelden.

Maar: is er een regel voor wat liefde is? Wie heeft daar het verlossende woord op waar we allemaal mee verder kunnen. Volgens mij is liefde dynamisch en mensen zijn allemaal weer net uniek, ook al lijken ze nog zoveel op elkaar. Verder denk ik dat de liefde een godsgeschenk is, maar dat is een kwestie van geloof. Ik vind het al heel wat als ik voor mezelf een regel bedenken kan. En aanhouden ook nog. Wie eenmaal in het appartementengebouw, dat mijn hart is, leeft, houdt altijd z'n kamertje daar, al is hij of zij vrij om te gaan of staan waar ie wil. Immers ook van wie weggelopen is, blijft een levende herinnering achter die zo nu en dan, de een vaker dan de ander, wordt afgestoft. Tenzij de persoon er echt uitgezet is, maar dat gebeurde niet vaak. Op de Spaanse bruiloft van mijn neef, zijn vrouw is Spaans, zei de pastoor: 'Liefde is sterker dan de dood' en ik denk dat dat voor sterke echte relaties tussen mensen waar is. Aan mijn ouders bijvoorbeeld denk ik meerdere malen per dag. Ook weleens negatief, maar toch. En dan heb je nog de kaartenhuisliefde waar de kaarten niet meer dan tweedimensionaal:))) zijn, zo'n filmrequisietendorp dat omvalt zodra je het aanraakt en dat komt dan omdat de persoon niet echt blijkt te bestaan. Een creatie van ((((zichzelf)))) is. Ik zeg maar niks meer.

Ilse 24052010

Lees verder!

geplaatst door Ilse



maandag 24 mei 2010

Klopt het wel of klopt het niet?

Heb een leuke man ontmoet! De eerste date liet even op zich wachten omdat hij nog samenwoont. Ze zijn er uit dat ze uit elkaar gaan, maar zij heeft nog geen woonruimte. In eerste instantie hield ik de boot af, vond het niet fair tegenover haar. Dat hield ik een week vol. Daarna biertje gedronken. Hij vond mij leuk en ik hem. Appeltje eitje, zou je denken.

Iedere dag belt hij, iedere dag smst hij. We hebben zowiezo iedere dag contact. Daarna nog een ontmoeting en weer een klik, van twee kanten wel te verstaan. Nu vandaag weer een afspraak, bij mij thuis. Lekker wijntje gedronken, maar na 2 uur moest hij weer weg, had hij nog een afspraak. Oke, dacht ik. Tijdens het gesprek gaf hij aan dat ik meer had aan een man die bij mij introk en dat zou hij nooit doen want hij was gehecht aan zijn huis. Zijn dochter had het moeilijk met het vertrek van zijn ex-vriendin. Hij wilde het rustig aan doen. Onderweg smste hij dat hij het leuk had gehad en dat hij dit een kans wilde geven maar dat hij het echt rustig aan wilde doen en zijn hormonen onder controle wilde houden. Ik smste terug dat ik mijn hormonen niet onder controle had........daarna geen reaktie.
Wat is dit nu? Val ik op de verkeerde mannen, vallen de verkeerde mannen op mij?

Lees verder!

geplaatst door Anchar - 3 reacties



maandag 24 mei 2010

Zwanenliefde

Onlangs kocht ik het boek LIEFDE van Mark Mieras.
Waarom?
Omdat ik graag wil leren. Ik volg voor mijn werk de ene cursus na de andere. Vaak word ik er wel iets beter van.
Ik ‘onderzoek’ in mijn vrije tijd al een poosje de liefde . Wie weet helpt een boek, dacht ik na het lezen van een interview met deze Mieras in de Volkskrant.
3 dagen met wat onderbrekingen in een regenachtige meivakantie doorgelezen. Het boek is uit.

Ik weet nu precies wat ik in mijn profiel kan schrijven bij het kopje ‘ik zoek’

Een zwaan.
Met wie ik samen een zwanenliefde zou kunnen starten.

Zwanen zijn ‘eeuwig verliefd’. ‘Ze durven zich kwetsbaar op te stellen. Belangrijk… want dit stimuleert de hechting. De seks is uitstekend. Hun commitment is groot: zwanen gaan er voor in goede en in slechte tijden. Ze blijven oprechte interesse voor elkaar, hun relatie tonen en besteden er veel tijd aan. Zwanen ondernemen met regelmaat gezamenlijke ‘spannende’ dingen. Tenslotte zijn ze elkaar dankbaar en uiten dit ook uitdrukkelijk!‘Aldus Mark Mieras.

In m’n eentje ben ik eigenlijk al een zwaan. Nu nog een medestander zoeken op een site als deze.

Mark M heeft ’t over de datingcarrousel en schrijft er weinig opwekkend over. ‘al die professionaliteit maakt de kans juist geringer dat er een vonk overslaat. Liefde is nu eenmaal een kwestie van kwetsbaarheid. Als twee mensen iets met elkaar krijgen komt dat vaak door een incident. De fout herstellen en de gene verdrijven kan alleen door je gevoelens te uiten.’

Daarom redactie….een iets minder gelikte online bemiddeling werkt te corrigeren situaties in de hand.
En vergroot de kans op de zo door mij gewenste liefde.

Graag ruim voor mijn laatste zwanenzang.

Principessa

Aanbeveling: LIEFDE wat hersenonderzoek onthult over de klik, de kus en al het andere. Nieuw Amsterdam Uitgevers ISBN 978 90 468 0743 9



Lees verder!

geplaatst door Flo



maandag 24 mei 2010

Terug naar de kust

Ik heb het strand herontdekt. En wat is het lekker. Met alle variaties die het zand, de zee en niet vergeten de duinen bieden. Kou, zon, geluid, geur, zout, zand, hard, zacht, groen, kaal, intens, schel, heet, helm, schuim, verbrand, rood, ijs, schelpen, duinpannen, stilte, zonnebrand, zweetdruppels, handdoeken, teenslippers, kuiltjes en mijmeringen. Het strand, de zee en de duinen vormen gedrieën een caleidoscoop van mijn gevoelens. Allemaal redenen ook waarom ik steeds meer eerste ontmoetingen aan de kust beleef.

Vanmorgen nog. Afspraak op Scheveningen. Op zee tientallen zeilen. Op het strand, mijn blonde date. We hadden afgesproken te wandelen. “Maar niet te lang”, zei ze. “Ik heb wat last van mijn knieën.” Na nog geen 10 minuten vleien we ons op het matras van een loungestrandtent. Uren later verlaten we onder protest de ingedeukte herinnering aan ons samenzijn.

Een paar weken geleden in Noordwijk. De zon schijnt maar het waait hard. Tikkeltje fris, maar niet achter het glas van het terras. We gaan zitten en raken in gesprek. Haar hond krijgt water en vleit zich aan onze voeten. We praten uren alsof we elkaar al jaren kennen. Als we het terras verlaten knuffel ik haar warm in de kille wind. Als vanzelf zoenen we onder de laatste zonnestralen van de dag.

Iets later. Kijkduin. Ik neem de verkeerde bushalte, loop kilometers door de duinen en SMS dat ik later ben. “Geen probleem, ik geniet volop.” Aangekomen begrijp ik waarom. Uit de wind, in de zon, terwijl tientallen bijzondere mensen in het beeld verschijnen. Ik neem plaats en bestel. Het gesprek stokt geen moment en we delen de ervaringen van het leven, het daten, de wereld en onszelf. Ik leer weer meer over mezelf. Dankbaar neem ik de bus naar huis.

November 1969. We zijn verhuisd. Naar een flat aan de duinen, het strand en de zee. Mijn moeder neemt me mee in de kinderwagen voor mijn eerste ontmoeting met het zand. Ik geniet, zo zeggen de foto’s. En twintig jaar lang zijn de duinen, het strand en de zee mijn buren. Totdat ik op eigen benen sta en de kust verlaat.

Zomer 2009. “Ga je mee naar het strand?” Naar het strand. Ik? “Ja, maar wel het naaktstrand, daar is het een stuk rustiger.” Ik aarzel, twijfel over het bakken in de zon en zandkorrels die een speurtocht over mijn lijf maken. Maar de unieke uitnodiging vereist een positief antwoord, al was het maar voor de hernieuwde ervaring. “Oké”, zeg ik, aarzelend nog. ’s Avonds onder de douche kijk ik met een tevreden blik naar de wegdrijvende zandkorrels die getuigen van de intense ervaring.

December 2009. Het is koud als we het strand oplopen. Ik heb het gevoel er jaren niet geweest te zijn. Al woon ik alweer tien jaar aan de kust, ik laat het strand links liggen. Maar deze ochtend niet. Het licht en de lucht benemen me de adem. Een dag later ben ik er weer. Dit keer alleen met mijn camera. Ik vang het licht en weet, ik ben weer thuis…

Zomer 2010. Heb je een date en heb je de kans: spreek af op het strand. Plek voor ontspannen ontmoetingen, zonovergoten zinderingen en heerlijke herinneringen.

Lees verder!

geplaatst door Willem



maandag 24 mei 2010

Ruizel

daar staat een ruizel

zijn grunzige gronken steken uit

hij wankelt op zijn rievels

maar gelukkig zijn zijn hompels groot genoeg

hij wakt en wuivert

maar daar trek ik me niets van aan

hij grompelt met zijn ene oog

en hoept met het andere

zijn bruine hozels groeien niet zo hard

maar dat hoeft ook niet

die heeft hij toch niet nodig

hij lijkt wel vlovig

maar hij is heel aardig

en ik kan het weten.



Hij wacht op een ruizelmeisje

zij woeft en woorkt

en is een beetje hoezig

ze durft niet erg te huifen

maar dat wordt vanzelf beter

als ze elkaar beter kennen.

ze is heel haffig,

en een beetje roeftig

en speciaal voor hem

heeft ze een koefje op haar kopje gezet

schattig he?

Lees verder!

geplaatst door Evavanbaar - 1 reactie



maandag 24 mei 2010

Het went

Het went..

Het is nu ruim 4 jaar geleden dat ik een echtscheidingsprocedure in gang heb gezet. Een klein jaar na de eerste aankondiging was het officieel.
Voor de jongste hebben we een co-ouderschap afgesproken, welke overigens helemaal niet werkt t.g.v. het zeer stroeve communiceren van ex en het helemaal niet nakomen van zijn betalingsverplichtingen naar zijn kinderen. Na 25 jaar ruzie over geld, heb ik afgezien van alimentatie. Ik was aanvankelijk nog breedsprakig en attent in mijn reacties zijn kant op, maar nu beperk ik het tot het hoognodige. Al doende leert men.

Het moeilijkste na de scheiding was het enorme gemis van het gezinsleven. Voorheen was ik de spil van het gezin en vrienden van oudsten liepen in en uit, de voorbereidingen voor het uitgaan werden bij ons uitgevoerd, hele make-up sessies in de badkamer met giebelende meiden, stoere jongens wier hormonen ook begonnen te gieren kwamen er omheen draaien, spontane feestjes in de zomer met slapen in de tuin onder blote hemel, ‘s morgens wakker worden en dan kijken hoe de jeugd erbij lag, een paar leuke foto’s maken als herinnering…. Verbouwde boerderij en een grote landelijke tuin, dus de ruimte was er. Ik heb zo genoten van die kinderen.

Vandaar uit ging ik wonen in een tussenwoning met een postzegel aan tuin voor en achter het huis. Zelf veel inspanningen verricht om het huis te verbouwen om op die manier het echt tot mijn huis te maken. Het was noodzakelijk omdat het huis nog in originele staat was en bewoond door een bejaarde dame met rollator. De beschadigingen op die hoogte waren talrijk. Het huis is klein maar knus. Echter, het heeft één groot gemis: het heeft niet genoeg kamers om ook de oudste twee kinderen een onderkomen te geven. De twee kinderen die al die vrienden en de gezelligheid meenamen. De oudste woonde al op kamers tijdens de echtscheiding en nummer twee bleef nog een jaartje bij zijn vader, want dat was voor zijn eindexamen VWO wel zo handig. Dus aanvankelijk geen noodzaak voor een slaapkamer bij mij.

Bijna drie jaar rouwproces achter de rug en pas nu ben ik gewend aan deze manier van leven en wonen. Het is soms heel erg stil in huis. Helemaal als jongste bij zijn vader is. Ik hoef dan niet te zorgen voor een ander en kan helemaal mijn gang gaan. Terugkijkend ben ik nog steeds overtuigd dat ik mijzelf het grootste cadeau heb gegeven door te gaan scheiden, ondanks alle pijn en het verdriet van de kinderen was het de goede keuze. Ik, als oermoeder die elk kind wil beschermen, heb geleerd om los te laten. Heel veel loslaten! Ik wilde hun het verdriet en boosheid besparen en aanvankelijk was het ook een groot drama voor ons allemaal en ook nu loopt het nog niet altijd op rolletjes, maar ik heb wel weer alle waardering van de kinderen en ze snappen nu waarom ik geen keuze meer had. Als je zo diep zit dat je de grip op jezelf verliest en je dreigt weg te zakken in een depressie waarbij alleen nog maar de keuze is: GGZ of nu echt voor mijzelf kiezen, dan is er nog maar 1 keuze.

Niet meer duizenden euro’s rood staan op de lopende rekening. Gewoon bij de kassa staan en niet bang hoeven zijn dat je niet meer kan betalen. Geen ruzies. Geen eenzaamheid. Geen stille seks zonder passie. Geen man meer die zich nergens verantwoordelijk voor voelt, star is en wegloopt als het tegenzit.
Wel stabiele vrolijke kinderen die hun moeder altijd kunnen vinden. Hun twijfels, zorgen en verdriet met mij delen. Kinderen die hun waardering naar mij uiten. Trots op mij zijn.
Ik heb nog nooit zoveel complimenten gekregen in mijn leven. Opgebloeid, zelfverzekerd, ik weet wat ik waard ben, Nu even werkloos na een bedrijfsreorganisatie maar dat brengt mij niet uit mijn evenwicht want ik weet dat ik ergere tegenslagen heb gehad.

Ja, ik ben trots op mijzelf, ik straal, zie er goed uit en heb veel energie, ik kan voor mijn gevoel de hele wereld aan, maar mis toch nog regelmatig mijn gezin en de aanloop die daarbij hoorde. Ik zou graag een groter huis willen zodat mijn oudsten ook hun plek in mijn huis vinden. Onverwachte overnachtingen en lawaai, want soms is het wel heel stil in huis… Toch merk ik dat ik gewend ben geraakt aan de stilte en het mijn eigen gang kunnen gaan. Soms vraag ik mij zelfs af of er nog wel een man in mijn leven zou passen. Eigenlijk ben ik helemaal niet gewend aan een partner. Ik heb nooit dat maatje en die intimiteit gehad waar ik zo naar verlangde.

Of zal die gedachte een vorm van zelfbescherming zijn?

Nina

Lees verder!

geplaatst door Nina - 2 reacties



maandag 24 mei 2010

Dear Sandra,

Dat je niet van mijn bestaan op de hoogte bent kan ik je niet kwalijk nemen want uiteindelijk is niemand perfect, al kom jij wel erg dicht in de buurt. Iemand die onbereikbaar lijkt wordt daardoor alleen nog maar net iets onweerstaanbaarder, tot het ondraaglijke aan toe. Andere vrouwen vergelijk ik al dan niet bewust met jou (heiligschennis!), maar moeten het allemaal kansloos afleggen. Zoals aardbevingen een intensiteit hebben die op de schaal van Richter worden weergegeven, zo geef ik vrouwen een waardering in de schaal van Bullock. Uiteraard is er maar één die een volle ‘10’ waardig is, en dat ben jij zelf. Dear Sandra Bullock, you rock my world!

OK, even een reality check. John Doe wil het aanleggen met Celebrity, ik bedoel, wake up and smell the coffee. Maar aan de andere kant, het zou wel een geweldige scoop zijn in de Privé: ‘Sandra in pittoresk Amsterdams restaurantje gespot met onbekende geliefde’.

Hoeveel meer bevalligheid, looks en humor kun je in een rank, goddelijk vrouwenlijf kwijt zonder een accute wereldwijde meltdown te veroorzaken? Ik ben in ieder geval volstrekt hulpeloos als ik die van levenslust overlopende pretogen van je door mijn hart en ziel voel gaan. Altijd puur en ontwapenend, nooit goedkoop en over the top. En heb je eens een mindere dag gehad, dan neem je met dezelfde humor en flair die jou zo uniek maakt een Razzy in ontvangst. Oscars en Golden Globes verbleken voor mij echter tot prullaria bij de meest felbegeerde trofee van allemaal. And the winner is...you.

Zou het nieuws dat ze haar dirty cheating husband verlaten heeft me naar de bol gestegen zijn? Toen ze nog happily forever married leek zou het niet in me opgekomen zijn zelfs maar te durfen dromen in ieder geval een statistische kans te hebben. Het zou helpen als ze van match4me een gratis lidmaatschap aangeboden kreeg. In ruil daarvoor beloof ik plechtig hier trouw en onverbloemd verslag van alle ontwikkelingen te doen!

Ik wens je niets minder dan het beste. Zelfs als dat zou betekenen dat je je leven deelt met iemand anders dan ik. Liefde is soms ook een kwestie van kunnen loslaten, weet je. Dat je op zo’n goedkope manier bent bedrogen doet me pijn, want als jij gelukkig bent ben ik het ook, en heb je het moeilijk dan leef ik met je mee. Wat jouw soon-to-be ex-husband bezielde toen hij jou bedroog met die goedkope, onder de tattoes zittende callgirl is mij een volslagen raadsel. Een man die jou de zijne mag noemen heeft immers het hoogst haalbare bereikt? De enige tattoeage die ik heb is een afbeelding van jou. Hij zit aan de binnenkant van mijn oogleden zodat ik altijd mooie dromen heb.

Wees voorzichtig met wat je wenst, dromen hebben de neiging zo heel af en toe uit te komen. In dat geval ga ik niet van haar vragen haar filmcarriėre op te geven, het zou ook wel een beetje egoistisch zijn om haar helemaal voor mezelf te houden. Mijn huis is prima geschikt als anoniem liefdesnestje, we zouden het er goed hebben als we even alle hectiek achter ons willen laten. Ik hoop wel dat ze van katten houdt.

Mijn liefste Sandra, ik kan je niets meer bieden dan mijn onvoorwaardelijke liefde. Ik heb geen talenten die mij zelfs maar in de verte even bekend zouden kunnen maken, geen fanclub, zelfs geen virtuele vrienden op Facebook. Het enige talent dat ik hoop te hebben is jou gelukkig maken. Mijn fanclub mag uit één persoon bestaan, zolang jij dat maar bent. Aan virtuele vrienden heb ik niets, ik wil jou in levende lijve bij me hebben. Mijn liefste Sandra, wil je het onmogelijke waarmaken?

love,

Hans


Lees verder!

geplaatst door Kameleon



zondag 23 mei 2010

Het weer lonkt ernaar om weer verliefd te worden!

Het weer lonkt ernaar om weer verliefd te worden!

Het mooiere weer is nu ook in Nederland iets aan het beginnen. Mooi lijkt mij.
Vandaar dat ik vandaag een dagje waar ik even naar Lelystad moest vanuit Den Haag de open auto neem, ik ben ik het gelukkige bezit van een al wat ouder auto naast mijn dagelijkse auto die een open dak heeft, dus zoals reeds verwacht, het dak open en vanmorgen al vroeg in de auto richting Flevoland.

Het is nog tamelijk fris maar dat doet de pret zeker niet drukken en met een trui aan is het in de ochtend prima te doen. Heerlijk redelijk rustig naar de plaats van bestemming gereden. De zon begint al meer van zich te laten voelen en ik merk dat zo in de ochtend de zon op mijn gezicht een lekker gevoel geeft. Zelfs voel ik de kleur al naarvoren komen. Leuke groep met cursisten gehad in Leleystad, oh ja voordat ik het vergeet, duik cursisten ik geef af en toe als een vriendje het te druk heeft nog wat duik instructie, en na de lunch met een heerlijke kop koffie onderweg naar huis.

En daar gaat het eigenlijk in dit stukje over, ik besluit omdat ik ruimschoot de tijd aan mezelf heb op deze verder vrije dag, dat ik de landelijke route neem naar het Haagsche, dus richting Aalsmeer en daar langs de ringvaart de zijweg op geschoten, wow, het is bijzonder druk op het water, en nog drukker met fietsers die ook willen genieten van het mooie weer. De zon is ondertussen heerlijk aan het branden op mijn hoofd, de wind die ik door het rijden oppak zorgt voor een goede en juiste temperatuur, ik heb niet zoveel haar meer dus door het haar waaien is niet meer zo van belang :)

Rustig de weg vervolgen tot ik in Leiden ben aangekomen, een heerlijke rit, alwaar nog even langs de weg een kop koffie en een water gekocht. Vanuit Leiden ben ik de autoweg maar weer opgeschoten en naar huis gereden. Prima dag, leuke duik met leuke cursisten, lekker ritje met het dak omlaag, heerlijk rustig omdat er geen haast is, lekker terrasje met een lekker kopje koffie. Alles lijkt wel helemaal in orde, maar, waarom heb ik dan een vreemd gevoel van gemis?

Juist, alles doen is leuk in je eentje, maar vele malen leuker als je dat kunt delen met een andere persoon die hier ook van kan genieten, het mooie weer in mijn bol maakt dat ik het erg leuk zou vinden weer enorm verliefd te worden, zoals een schooljongen met zijn eerste date. Gewoon verliefd en zo verliefd dat je weer allemaal gekke dingen doet om maar met die persoon het leuk te hebben.

Op dit moment niet, maar wie weet??

En tijdens het laatste stukje van naar huis rijden heb ik besloten dit eenvoudig te delen, want volgens mij willen we dat allemaal, lekker verliefd te zijn.

Wigwam.

Lees verder!

geplaatst door Wigwam - 1 reactie



zaterdag 22 mei 2010

Mijn 1e vakantie die ik alleen maakte ....

Afgelopen week een rondreis gemaakt door Andalusië, alleen, maar wel met een groep. De groep bestond uit 43 deelnemers en ja ik was de enige die alleen reisde. De overige reisgenoten waren of een echtpaar, of zussen of vriendinnen of moeder en dochter.

Ik heb erg naar deze reis uitgekeken en had hier erg veel zin in. De reis duurde van donderdag tot donderdag en op Hemelvaartsdag om 6.20 uur vloog ik naar Malaga. De rondreis ging van Malaga naar Ronda, Jerez de la Frontera, Sevilla, Cordoba, Baeza, Ubeda en Granada. Afgelopen donderdagochtend om 6 uur vanuit het hotel vertrokken naar Malaga om weer naar huis te vliegen. Ben nog nooit zo blij geweest om weer in Nederland te landen! Op de 2e dag ben ik ziek geworden en tot op de dag van vandaag ben ik nog steeds ziek. Ik heb van de airco, overal in elk gebouw stond de airco vanwege de hoge temperatuur flink te loeien, een flinke bacteriële longinfectie opgelopen en heb de helft van mijn vakantie in bed gelegen. Heb nog steeds een loopneus, hoest de longen uit mijn lijf en heb tot overmaat van ramp een allergische reactie in mijn gezicht. Ga straks naar de dokterspost in het ziekenhuis. Het 1e wat ik deed toen ik geland was en naar de bagageband liep was mijn huisarts bellen om een afspraak te maken voor dezelfde middag. Gelukkig kon ik aan het eind van de middag nog terecht en heb een antibioticakuur gehad die na 2 dagen moet aanslaan!!!!!!!

Het weer was fantastisch, geen regen en geen bewolking gehad. De temperatuur op de 1e dag was 20 graden en op de laatste dag in Granada 37 graden en iedere dag stond een heel lekker windje wat het aangenaam maakte. Heb veel gezien en veel foto’s (340) gemaakt. Ga het weekend beginnen om een slideshow in Powerpoint te maken en bij de foto’s kleine stukjes tekst toe te voegen. Hopelijk komt het vakantiegevoel dan toch nog een beetje terug.

Ik heb al diverse malen naar tevredenheid een rondreis gemaakt en op basis van mijn ervaringen durfde ik deze rondreis alleen te maken. Ik maak snel met iedereen een praatje, ben niet verlegen en je trekt de hele vakantie met elkaar als groep op. Ja dat dacht ik, niet dus!

Na aankomst op het vliegveld was het al chaotisch. Drie groepen van dezelfde organisatie liepen te zoeken naar hun reisleiding en uiteindelijk moesten deze 3 groepen gezamenlijk naar de bussen lopen en uitzoeken wie in welke bus thuishoorde. Het waren drie verschillende reizen door Andalusië, van verschillende duur. Mijn bus stond helemaal achteraan en zonder chauffeur. Nou zelf de koffer in de bus gezet en een plaatsje in de bus gezocht. Na verloop van tijd kwam de chauffeur en de reisleidster en vertrokken we richting Malaga. In het centrum met z’n allen koffie gedronken en vervolgens werden we losgelaten voor de lunch en om 14.30 uur moesten we weer terug zijn voor de reis naar ons hotel in de bergen. Nou daar stond ik dan, alleen in Malaga, en iedereen ging met zijn/haar reisgenoot op zoek naar een eetgelegenheid. Ik dacht shit, dit is niet leuk, loop ik in mijn eentje door Malaga te zwerven op zoek naar eten …… Heb een rondje door het centrum van Malaga gelopen, van oude historische gebouwen foto’s genomen en ben op een terras gaan zitten en een lunch besteld, was wel lekker in de zon maar niet leuk! We werden iedere dag losgelaten en moesten het maar uitzoeken. Ik ben vanaf de 2e dag met andere meegegaan en uiteindelijk was het een zelfde groepje van 7 personen die gezamenlijk ging lunchen.

Op de 2e dag begon ik te hoesten en had last van een zeurende pijn in mijn hoofd. Met paracetamol en ubrofen de dag en de nacht doorgekomen, heb redelijk geslapen. Ik werd met de dag steeds meer verkouden en kreeg menthol zuigtabletten om de keel te verzachten. Nou deze hielpen maar even en in Sevilla aangegeven dat ik antibiotica wilde hebben. Weer naar de apotheek en kreeg flamucil bruistabletten. Nou ook deze hielpen niet. Vanaf afgelopen maandag waren we in Granada en hier zouden we de rest van de reis blijven. Gelukkig, ik kon niet meer, had koorts, had last van koude rillingen en sliep niet meer. Weer aangegeven dat ik naar een dokter wilde, nee de reisleidster had wel ontstekingsremmers die overal tegen hielpen. Ik kreeg tabletten tegen reumatische pijnaanvallen. Heb deze niet ingenomen en dacht nog een paar dagen en dan kan ik naar huis. ’s Morgens bleef ik op bed liggen en dinsdagmiddag ben ik meegegaan naar het Alhambra en woensdagmiddag heb ik heerlijk in een park gezeten met een boek lekker in de schaduw. Ik heb niet meer deelgenomen aan het reisprogramma, hier voelde ik me te beroerd voor. Door het slikken van de nodige paracetamol ben ik de dagen doorgekomen, maar leuk was anders. Ik ben 2 keer niet aanwezig geweest bij het diner omdat ik te ziek was en niemand kwam kijken waarom ik er niet was, ook de reisleidster niet! Dinsdagavond voelde ik me ontzettend beroerd, zielig en alleen en wilde naar huis, al moest ik kruipen! Al met al een reis die door allerlei oorzaken niet zo leuk is uitgevallen. Heb wel het mooie weer meegenomen en geniet in de tuin heerlijk van de zon. Dinsdag weer aan het werk en hopelijk ben ik dan helemaal opgeknapt.

Ben inmiddels naar het reisbureau geweest en afgesproken dat ik een en ander op papier ga zetten en zij gaan het verder afhandelen. Van een groepsreis mag je verwachten dat je de hele vakantie als groep met elkaar optrekt. Dit was ook mijn ervaring met vorige reizen, alleen nu ging dat niet op. Jammer.

In het najaar staat mijn volgende rondreis naar Zuid-Afrika geboekt en ik hoop echt dat dit weer een onvergetelijke reis wordt. Ik blijf rondreizen maken, met een groep, want ik wil nog zoveel van de wereld zien en het maak mij niet uit of ik nou alleen op reis ga of niet. Je moet er zelf wat van maken, maar dat moet je thuis ook en ook als je een partner heb, toch!

Ben begonnen met lezen van de reisgids over Zuid-Afrika. De zon schijnt, wat wil een mens nog meer …..

Abigail

Lees verder!

geplaatst door Abigail0 - 1 reactie



vrijdag 21 mei 2010

Vakantie

Ik heb vakantie. Heerlijk. Er zijn al een aantal mooie dagen geweest en heb heerlijk in de zon gezeten en heb al een tintje. Echt bruin zal ik nooit worden, daar is mijn huid te wit voor.

Ik ga niet weg. Ben altijd al op sjouw alhoewel dat echt geen vakantie is. Maar ik vind het heerlijk om een poosje thuis te zijn. Knuffelen met de poes dan maar omdat er nog steeds geen leuke man is waar ik dat mee kan doen. Ach volgende week is de grote dag van mijn oudste zoon en de voorbereidingen nemen ook veel tijd in beslag. Een welkomstliedje geschreven en meegeholpen om een klein boekje te maken. Omdat ik heel veel afgevallen ben heb ik nieuwe kleding gekocht en natuurlijk moeten daar ook nieuwe schoenen bij, en eeerrrrruuuuug veel geld uitgegeven. Dus eigenlijk komt het wel goed uit dat ik niet weg kan. Ben nu nog druk bezig om zelf een stola bij mijn prachtige jurk te maken. Zwarte organza waar uitgeknipte bloemen van een andere lap op vastgezet worden. Klinkt eenvoudiger dan het is. Ik hoop dat het gaat lukken. Het is in ieder geval veel meer werk dan ik had verwacht.

Gelukkig ook wel tijd gehad om met een collega die ik al lang niet had gezien mijn woonplaats onveilig te maken. Lekker in de zon op een terrasje urenlang bijkletsen over alles wat we allebei hebben meegemaakt de laatste jaren. Allebei weg bij de mannen en zij ook nog eens ernstig ziek geweest. Wat kan een mens toch veel mee maken in een relatief korte tijd. Vreemd ook dat ik het eerste jaar moeite had om wat alleen te zijn. Wel heerlijk dat ik mijn eigen woning had enzo, maar ook als je zelf de scheiding initieert heb je een soort van rouwproces. Het tweede jaar was stukke beter alhoewel er nog steeds moeilijke momenten waren en ben ik toch maar hulp gaan zoeken. Officieel ben ik met traumaverwerking bezig geweest. Ik kan het iedereen aanraden die wel eens in de knoop met zijn verleden zit!! Ik heb er veel van geleerd en kan nu weer optimaal genieten van alles wat er om me heen gebeurd. En dat is heel veel. Gelukkig maar, want ik hou van afwisseling. Ik ben graag bezig, met de computer, een boek lezen (ik ben begonnen in het derde deel van de Millennium trilogie) , wandelen, shoppen, musea bekijken, uit eten enz. Doe maar een voorstel en 10 tegen 1 dat ik er voor in ben. Behalve huishouden doen, daar houd ik niet zo van, dat is een noodzakelijk kwaad! Wie dat heeft uitgevonden verdient gèèn Nobelprijs.

Zo, dit was mijn vakantie bijdrage. Ik dacht dat ik tijd genoeg zou hebben om iets leuks te schrijven maar erge diepzinnige dingen komen er niet naar boven en tijd....... ach, wat is tijd. Ik ga maar weer even naar het winkelcentrum. Moet gouddraad hebben om de bloemen vast te zetten. Goed excuus toch, om te shoppen?

Lees verder!

geplaatst door Lady_13 - 2 reacties



donderdag 20 mei 2010

Amore, more, ore, re, nascuntur amicitiae


Amore, more, ore, re, nascuntur amicitiae

"Uit liefde, gebruiken, omgang en allerlei andere dingen, ontstaan vriendschappen"
Inderdaad is dat een hele waarheid. Vooral hier bij M4M zou dat een hoog in de mast staand item moeten zijn.
Ik begrijp zeker dat we hier bijna allemaal op zoek zijn naar dat stukje meer, ik lees vaak “mijn sociale leven is druk genoeg” of “vrienden heb ik genoeg” maar toch missen we allemaal iets namelijk die significante andere.

Een ontmoeting die ik via deze site heb gehad bleek op niet veel uit te lopen echter de persoon is wel erg interessant, dus wellicht wel leuk om een keer vaker een kop koffie mee te drinken, tenminste dat dacht ik. We hebben heerlijk gegeten en erg geanimeerd met elkaar gesproken, toen kwam het einde van de avond in het zicht, ik ben een beetje, op sommige punten, van de oudere stempel (nog erg jong in mijn wensen!) dus ik heb de reklening zoals een goed gentleman beaamd betaald. Het was zeker al duidelijk, en ook reeds door beide zijden uitgesproken, dat er buiten wat vriendschap er niets méér inzit. Op zich gezien de interessante persoon had ik daar zeker vrede mee. Gedacht gezegd en nog een sms gestuurd, paar dagen later werd die beantwoord, en daarna nooit meer iets gehoord.

Leuke is, en er is hier al meer over geschreven, het profiel van die persoon is voor mij geblokkeerd! Wat is er anders gegaan dan ik in mijn hoofd weet van de avond? Was prima voedsel, geen drank voor mij omdat ik met de auto was, leuke gesprekken over en weer over van alles, of had ik, zoals die recleame laat zien, niet genoeg naar het leuke strakke truitje gekeken?

Om heel eerlijk te zijn weet ik het niet, wat ik wel weet dat ik in ieder geval een leuke avond heb gehad, en, volgens mij is dat toch ook iets waard! Nescis quid vesper vehat

Oh ja, ondanks dat deze site voor hoger opgeleiden bestemd is vergeet ik wel eens dat we niet allemaal Latijn hebben gehad in onze pakketten, dus hier de vertaling: "Je weet niet wat de avond brengt”

Gelukkig maar denk ik dan, want dat maakt ondanks dat je soms met een leeg gevoel achter blijft het daten toch ook weer de schooljongen in me los maakt, leuke spannende gevoelens in ieder geval met enorm veel hoop en plezier.

Saepe ne utile quidem est scire quid futurum sit
Often it is not even advantageous to know what will be

Wigwam

Lees verder!

geplaatst door Wigwam - 4 reacties



dinsdag 18 mei 2010

Spiraal

wanneer het lijkt

alsof je iets tweemaal door moet maken

weer dezelfde problemen

dezelfde pijn

hetzelfde verdriet




alsof je met je levensles

in cirkeltjes ronddraait




bedenk dan

dat niemand twee keer kan baden

in zelfde rivier

want het water stroomt verder

alles verandert




de cirkels vormen

een opgaande lijn

bij iedere wending

een beetje meer

in de goede richting




steeds hoger

naar een hoger plan.

Lees verder!

geplaatst door Evavanbaar - 2 reacties



dinsdag 18 mei 2010

Total loss

Acda en de Munick, zingen er een liedje over, CD van jou CD van mij. Precies,.... niet leuk het verdelen van de inboedel. Maar ook niet iets om heel moeilijk over te doen. Het meeste is snel beslist:' dit is van jou, dat heb ik altijd een lelijk ding gevonden, neem het alsjeblieft mee, en dat was van je overleden tante'. Met de overige gezamelijk aangeschafte spullen waren we snel klaar. 'Neem jij het maar.' Ik heb geen zin om deze meubels en herinneringen mee te nemen. Ze hadden hun plek en waarde in deze context. Ze lijken vastegekit net als mijn gedachten, ze draaien hooguit rondjes om wat had moeten zijn, maar nooit geweest is. De nederlaag, of de overwinning van ,... ja.... van wat eigenlijk?

Na jaren in m'n eentje lief en leed te hebben beleefd binnen deze relatie, hou ik, materieel gezien, een berg foto's over, een stel wankele stoelen en een tafel, twee kasten voor de boys en een slaapbank. Bij ons waren de meubels dus snel verdeeld. Met de Cd's ging het echter niet als op dat luchtige deuntje van Acda en de Munick. De meeste zaten in het verkeerde doosje en daarna lagen er nog een aantal los verspreid over de twee auto's. De auto's waren ook snel verdeeld, hij de nieuwe Clio, ik m'n ouwe, trouwe, 'geliefde Zafira.?

Raar om 14 jaar leven in Frankrijk af te sluiten. Als in een soort van slow-motion zie ik de beelden aan me voorbij trekken. Alle verbouwingen, verhuizingen, de geboorte van de jongens en mijn trouwdag, toen ik doodziek was en uiteindelijk ook geen 'ja' kon zeggen omdat ik geen stem meer had. En de burgemeester steeds maar weer zei: Ik heb niks gehoord!'. Misschien was dat een voorteken?

Na het verdelen van de meubels ben ik met een vriendin en een gezellige groep kids naar een park gegaan om te skaten en te voetballen. Toen we terug naar de parkeerplaats liepen, bleken een stel vandalen m'n auto van een helling af geduwd te hebben en stond hij daar nu 4 meter lager, met z'n kont en z'n neus in een modderige helling geplant, terwijl er een riviertje onderdoor kabbelde. Mijn auto, een bridge over troubled water. Vele voorbijgangers stonden er al naast. M'n entertainers kwamen aanrennen, uitroepend: 'Mamma, wat heb je nou gedaan?' Nee lieve schatten, dat heeft mamma niet gedaan!!'Zeg, nou eens eerlijk heb je mamma ooit wel eens ZO een auto zien parkeren?' Ondanks alles schieten we in de lach. Daarna het hele gedoe, om de auto weg te slepen en de kinderen in ieder geval weer snel naar huis te krijgen. Heb nog wel even snel de laaste CD's uit het handschoenenkastje in m'n tas gegooid.

Wachtend in de regen, op een vriend die me op kan komen halen, komt er een auto aangereden met een vreselijk gedrocht van een vent erin. Hij zet z'n auto op de plek neer, waar de mijne net naar beneden is gekiept. Ik stap op de man af om te zeggen dat hij beter elders kan parkeren. Antwoord: 'Ben je getrouwd ?' 'Hè, wat?', denk ik, de vraag brengt me van m'n stuk, ik ben namelijk, als de scheiding er nog niet helemaal doorheen is, volgende week elf jaar getrouwd. Een rare gewaarwording. Maar tegen deze creep zeg ik natuurlijk 'ja ik ben getrouwd', terwijl ik snel m'n hand in m'n jaszak stop.' Oh', zegt de vetzuchtige griebel.' Ik hou wel van avontuurtjes met getrouwde vrouwen. Die moeten namelijk discreet zijn en als ik het na een paar keer zat ben en zij nog willen, kan ik ze chanteren, dat ik het aan hun man vertel!!' Ik kon m'n oren niet geloven. Ik bedoel, zelfs een prostituee zou voor een dertiende maand en extra vakantiedagen deze man nog niet de helpende hand willen bieden.!! Menige vrouw, zou nog eerder haar haar in de fik steken dan zich 2 tellen in de armen van deze vermenselijkte mesthoop te vleien. Gatverdamme!!! Wie zou er nou ook maar iets met deze weerzinwekkende kwallebal willen?? Zou de nood echt aan de man komen, dan zou ik persoonlijk nog liever op zoek gaan naar een huisdier voor sexuele uitspattingen. Jemig!! Gelukkig hoorde ik toen de auto van mijn vriend toeteren. Terwijl ik in de auto stap, denk ik, 'wat een hufter, ik had dus eigenlijk moeten antwoorden dat ik vrijgezel was', .

Eenmaal weer thuis vraag ik me af wat nu eigenlijk mijn verlies is, die auto, die krakkemikkige inboedel? Nee, dus. Na jaren lang samen te hebben geleefd en alleen te zijn geweest 'in' deze relatie, voel ik me nog steeds machteloos de ander nooit te hebben kunnen helpen. Maar ik heb dan ook geleerd dat je iemand niet kan helpen, in je eentje. Die ander zou toch minstens die uitgestoken hand aan moeten pakken, als jij op je buik bij de put ligt. Maar blijkbaar was het in die put zo donker dat zelfs deze uitgestoken hand niet werd gezien. Ja, dan moet je toch een keer verder, het gevecht opgeven, veranderen. Het is niet makkelijk en ik raak misschien soms het spoor wel even bijster,als ik toch weer over m'n schouder kijk naar degeen die ik achterlaat, maar als ik de andere kant opkijk zie ik mijn kinderen in het zonlicht en in de regen dansen, een dans waaraan ik niet mag en wil ontbreken. Ik zie twee stralende donderstenen naast me lopen. Ze vragen: 'Mamma, waarom lacht de één en huilt de ander?' Ik weet het niet, maar ik weet wel dat we maar één leven hebben om in vooruit te komen, te leren en te beleven, te voelen en te delen. Ik ben blij met elke nieuwe dag en elke keer als ik mijn kinderen zie lachen en genieten, schiet ik vol. Wie echt wil, kan elke dag opnieuw beginnen. So let's get on down the road, te voet, hand in hand, of met een nieuw eileen-mobiel. Wie niet durft te veranderen, verliest zichzelf en dat is pas een total loss.

Gelukkig houden wij wel van het leven, moi et mes miraculés!

Lees verder!

geplaatst door Eileen - 3 reacties



dinsdag 18 mei 2010

De hekkensluiter

16 mei
Twins of life

Love and hatred are
Both motivate cross-gender relating
As darkness and light are
Good appears from evil when clashing

16 mei
A Sign?

Spend your energy well
Finish a project before anything else
Fun&play: let ring for now the cheery bells
Truth shields us from hell

17 mei
Duur misverstand

Foute inschatting kan veel kosten
Niet alles is te repareren
Soms moeilijk: elkaar te eren
Eerst denken voor we 't schot losten

De laatste ontmoeting die ik gehad heb met een aardige en misschien passende man via M4M, heb ik zelf verkloot. Het contact met hem bestond al enige weken en verliep enigszins moeizaam, maar warm. Hij was bij deze eerste ontmoeting niet alleen overigens, doch met enkele dames. Op zich niet perse iets mis mee: het was een uitje dat hij waarschijnlijk al eerder gepland had en mij later alsnog op attent gemaakt had. Zonder enige vraag of gesprek ging ik af op een eerste indruk; het leek er echt op of hij met zijn vrouw of vriendin gekomen was. Lichaamstaal kan op afstand soms zo'n indruk wekken. Dom genoeg heb ik hem naderhand op die wijze geconfronteerd. Was hij blij? Wat denk je... Het gaat er niet om of ik gelijk 'had kunnen' hebben, het gaat om hoor en wederhoor. Ik zie dit als een harde les: contacten maken op afstand zijn blijkbaar niet mijn forte. Mogelijk heb ik niet het snelle inschattingsvermogen om dit met succes te kunnen. Te goed van vertrouwen zijn beschadigt mij, te weinig vertrouwen beschadigt zowel mij als de ander. Bovendien heb ik eerder met oneerlijkheid te maken gehad, heb ik blogs van, en dat maakt het niet eenvoudig, want juist oplichters weten precies wat de mensen graag willen horen en krijgen zo een voet binnen de deur. Al dit soort ervaringen en fouten werken door naar een volgend contact. Met als gevolg, ditmaal, boosheid op mezelf omdat ik de paranoia toch weer toeliet.

Mijn eindbalans ziet er zo uit: er zijn acht echte contacten geweest in die vier maanden inschrijving, eigenlijk teveel om te kunnen behappen en verwerken, denk ik nu. Ik had wellicht ook eerder contacten moeten afwijzen waarbij vroeg twijfel rees. Vier van de acht hebben tot een daadwerkelijke date geleid. Twee van die dates waren ronduit oplichterij, de andere twee waren mannen die inderdaad op zoek waren naar een relatie. Slechts éen van die vier was volledig eerlijk over zichzelf. Maar geen passende partner. De oplichters uit deze acht waren een man die opzettelijk niet was komen opdagen, een man die zich voor iemand anders voordeed en een Nigeriaan. Er was verder chatcontact met een leuke knul van dertig. Iedereen in mijn omgeving riep daarover: 'moet je doen joh!' Mensen vonden het leuk voor me: zo'n jonge man. Ik had er op het moment weinig zin in, heb er niks mee gedaan, maar ben wel iets, beetje maar, ruimer gaan denken over omgang met veel jongere mannen. Verder was er een aardige man met een creatief beroep uit eigen stad en als allereerste een vervelende man die mij een zelf-gekwakzalverd produkt probeerde aan te smeren, maar dat is nog relatief onschuldig, want er werd met grote doorzichtigheid gedramd. De verzekeringsman was mijn type niet, al was hij aardig. De laatste man, de man die misschien wel wat voor mij was, heb ik uiteindelijk zelf in 't harnas gejaagd en daar moet ik maar mee leven.

Wat heb ik geleerd over mezelf?

Als eerste. Als verliefde gevoelens fel de kop op steken bij mij, heeft dat vaak te maken met een gevoel van unfinished business. Het boek is nog niet gesloten. Dat wakkert die hoop en hunkering aan en ik kom pas tot rust, als de zaak tot op de bodem toe uitgezocht is. Honger naar kennis. Dan stort ik me, rinkelende alarmbellen of niet, die bovendien bedrieglijk kunnen zijn, in een avontuur dat mij, soms, onaangename informatie geeft, doch steeds onomwonden duidelijkheid. De verliefdheid is dan op slag over, of, ook meegemaakt, blijft en wordt echte liefde. Met dit laatste doel ik op de mooie relationele ervaringen in mijn leven. Per saldo geeft duidelijkheid de rust die ik nodig heb; onzekerheid maakt mij tot een hork.

Ten tweede: zijn er mensen die niet uit liefde, doch uit haat een date of partner zoeken? Ik meen te denken van wel en meen het ook hier gezien te hebben. Waar immers komen verschijnselen als huiselijk geweld, schijnhuwelijken, maar ook datingfraude vandaan. Ik denk dat haat direct naast liefde ligt en in de praktijk evenzeer als liefde, zij het gelukkig minder vaak, een motief voor omgang met de andere sekse kan zijn.

Het lijkt ook of ik een waarschuwing gekregen heb: 'Jezelf tegenkomen is prima, maar niet te vaak; besteed je energie aan creatieve plannen, een goede man komt eventueel later wel.' Ik heb twee opgroeiende zonen, de belangrijkste personen nu in mijn leven. En ik ben nog geen twee jaar zelfstandig ondernemer, leer het vak en de discipline die erbij hoort met vallen en opstaan, heb mijn tijd hard nodig. Ik kom tot de slotsom dat ik, wil ik er niet op afbranden, blijkbaar eerst enkele dingen moet afmaken, eer ik mijn energie, liefde etc aan een man kan wijden. Ik kan verder terugkijken op een lang huwelijk en misschien blijft het wel daarbij. Iedere mens heeft z'n eigen weg, zo blijkt, en dat is goed. En sluit mijn inschrijving weer tijdelijk af, blog wellicht nog eens, beslis na de zomer of ik me definitief uitschrijf of niet.

Ik wens iedereen nogmaals vanuit diepe oprechtheid een succesvolle zoektocht naar ware liefde en genegenheid en dat oplichters gegrepen mogen worden.

Ilse 17052010

Lees verder!

geplaatst door Ilse - 4 reacties



maandag 17 mei 2010

Need you now!!

Ken je dat gevoel,.......
It's a quarter after one, I'm all alone and I need you now.
Said I wouldn't call but I lost all control and I need you now.
And I don't know how I can do without, I just need you now.
(Lady Antebellum- Need you now)


Wie die YOU is, is afhankelijk van de situatie waarin je zit. Een relatie;… dan is die YOU je vriendje/vriendinnetje.
Geen relatie: iemand die je kan vertrouwen⇒ een maatje.
Waar je bescherming krijgt, een schouder… iemand die geen ... veroordelingen, beoordelingen uitspuwt, je vertrouwt en jij hem/haar…
Waar je straks bij weg gaat en dan, bij beide, een goed gevoel hebben!

Another shot of whiskey, can't stop looking at the door.
Wishing you'd come sweeping in the way you did before.
And I wonder if I ever cross your mind.
For me it happens all the time.

It's a quarter after one, I'm a little drunk,
And I need you now.
Said I wouldn't call but I lost all control and I need you now.
And I don't know how I can do without, I just need you now.
Jeetje wat kunnen simpele woorden toch mooi zijn!!
Zijn we eigenlijk niet allemaal op zoek naar die persoon, die die dat plekje in je hartje invult en …. Pffff gewoon er is.
Misschien moeten we meer in muziek teksten met elkaar gaan praten.
Dat zegt soms meer dan 1000 eigen woorden.

Lees verder!

geplaatst door YES_YES - 1 reactie



maandag 17 mei 2010

Een alternatief terras

In 't grote huis dat me toelaat maar niet omarmt (beetje kil aandoende nieuwbouw) biedt het raam van de woonkamer zicht op de tuin.

De naam `tuin' mocht de oppervlakte achter het huis niet dragen bij aankomst, want was door de vorige bewoner (een militair) geheel betegeld en omheind met schuttingen en zo herschapen in een soort van schuttersputje; toonbeeld van beroepsdeformatie. Ik heb vervolgens wat tegels gelicht en een en ander aangeplant, zodat het nu tenminste als een tuin oogt. De vogels zijn er gewaardeerde naaste buren. Af en toe spettert een club mussen in een op de grond omgekeerd tuintafelblad dat zo een perfecte combinatie vormt van drinkbak en bad, want niet onveilig diep en dat collectief baden staat garant voor een glimlach op de lippen. Sinds kort huist er bij wijze van nieuwe attractie een koolmezenpaar in de nestkast die ik heb neergehangen. Het is leuk om zo'n zich ontwikkelende relatie te observeren. Eerst werd er driftig geïnspecteerd: `is er wel een kookeiland, is 't dak waterdicht, genoeg ruimte voor het kroost?' Vervolgens werd de rand van de opening een beetje ruw gemaakt met de snavel, vermoedelijk om te voorkomen dat de pootjes wegslippen. Toen werd er natuurlijk gesjouwd met veertjes, takjes en pluis om de boel een beetje te isoleren en comfortabel te maken.
Verbazingwekkend hoe ze zich van een nabij takje door de opening van de nestkast weten te jagen als trefzekere dartpijltjes van `Barney'. De aanvliegende mees laat schelle geluidjes horen aan de binnen zittende en voorkomt zo een botsing bij de ingang.
Ik heb mijn oor al verschillende keren te luister gelegd tegen een van de houten schotjes en vandaag was er bij tikken op 't hout (de jongen, tuk op een vette rups, zo misleidend;-) voor 't eerst gepiep te horen.
Mijn tuin lijkt me een goede plek voor een date. Dan haal ik de schuifdeur achterin van 't slot, zodat mijn aanstaande als vogelaarster plaats kan nemen in een van de tuinstoelen die ik richting nestkast geplaats heb. Daar kan ze dan net als ik genieten van de perfecte match die gekenmerkt wordt door trouw, kwieke zang, tractaties op culinaire hoogstandjes (rupsen, vlinders, kevers) en een optimale verdeling van taken zich uitend in ouderzorg en gezamenlijk buiten zetten van het vuilnis (verwijdering van uitwerpselen van het kroost).
Door de luxaflex heen kan ik haar dan rustig observeren. Ik hoef me geen voyeur te voelen, want ze weet immers dat ik er sta. Als 't goed is, vindt ze het leuk en genieten we met z'n allen van de wereld op veilig microniveau, vogels en mensen! Ondertussen maak ik dan koffie en bedien op mijn eigen terras.

Lees verder!

geplaatst door Elias2 - 3 reacties



maandag 17 mei 2010

Catch the Rainbow

Ik heb al regelmatig geschreven over de liefde voor muziek dus jullie zijn inmiddels gewend dat het een belangrijk onderwerp voor me is. Passie daar draait het allemaal om in het leven. En muziek maakt daar voor mij deel van uit. Maar hoort verdrietig nieuws wel thuis op een site als deze? Ik denk het wel, in de zoektocht naar de liefde van je leven draait alles om geluk en blijdschap. Echter verdriet hoort er helaas ook bij. Yin en yang.

Het is dan ook dat ik met de tranen in de ogen, luide muziek in de oren en wijn in de ene hand nu typ over het overlijden van rocklegende Ronnie James Dio. Een naam die velen van jullie helaas niets zal zeggen maar die vanavond is overleden na een relatief korte maar heftige strijd tegen een ziekte die als veelkoppig monster voorkomt. Oh nee, niet weer zo'n weirdo die het overlijden van een bekendheid persoonlijk aantrekt, hoor ik jullie denken. Het is alleen dat dit nieuws zo f***ing dichtbij komt. Niet alleen ben ik jaren fan maar vooral omdat een goede vriend van me net (tijdelijk) herstelt is van hetzelfde veelkoppige monster, maar die over enkele jaren net zo hard weer getroffen kan worden. En dat maakt het dat ik me dit persoonlijk aan trek....

Samen zijn we erg veel naar de concerten van Dio geweest... Samen met nog een andere vriend waren we de drie musketiers die stad en land afreisden om deze hardrockgod te zien. Oh ja voor degenen die 'm nu nog niet kennen, Dio was ook de stem van de kikker in de video 'Love is All' van Roger Clover & Friends. Elke 30-plusser weet het nu vast weer. Oh en hij was een tijdje de zanger van Black Sabbath, zoveel beter dan Ozzy...

6 december 1993 was de eerste keer dat ik Dio live mocht aanschouwen. Na de vele successen in de jaren '80, die voor mijn tijd waren, was het een tijd stil rondom deze fantastische zanger. Maar in 1993 verscheen een nieuw album en was ik verkocht. Vredenburg heeft op die zesde december nog nooit zo gerockt als toen. Okay in de jaren '80 is er zelfs een concert live opgenomen van Dio maar dat was anders. In '93 heeft de zanger de band nieuw leven ingeblazen en was het feller en harder dan ooit. Van begin af aan stond ik tegen de barrier gedrukt, vlak voor de basgitaarspeler. Een plek die werd beloond met het vangen van het drumstokje aan het einde van het concert. Awesome. \m/

Oh ja, niet-rockende lezers... Dit \m/ teken komt dus van Dio. Hij was de eerste die ermee begon. Het ultieme teken voor rockers wereldwijd.

Verder staat het concert in Paradiso in Amsterdam in mijn geheugen gegrift... Het was voor het eerst dat ik een groep van ongeveer 10 vrienden en collega's (waarvan de meesten niet van deze rock hielden) mee kreeg naar Amsterdam om de legende Dio te aanschouwen. Het was ook de tournee waarbij hij teruggreep op het oude oeuvre van Rainbow (ultieme superband van 1976 tot 1979, beste line-up) en 'Catch the Rainbow' speelde. Kippenvel.

Zo'n goed concert dat de dag erna ik op het werk door de twee rockvrienden gebeld werd om bij te praten. Al snel besloten we om spontaan naar België te rijden om het concert die avond nogmaals te aanschouwen. Ik ging eerder weg van het werk en we zagen elkaar bij de grens om in één auto verder te gaan. Klokslag acht uur waren we in de zaal om net het begin van Dio mee te maken.

En zo kan ik nog wel even door gaan... Concerten in Hardenberg, Los Angeles, Tilburg, Auckland etc etc. Maar daar zal ik jullie niet mee lastig vallen. Alleen nog met het verzoek om in september de nationale collecte van KWF Kankerbestrijding te steunen want samen kunnen we actie ondernemen. We zijn al veel creatieve genieën verloren aan deze ziekte – waaronder Dio vanavond – maar samen kunnen we actie ondernemen. Dank. Ook namens mijn rockvriend.

Catch the rainbow... Het motto dat mijn leven sinds jaren beheerst en de titel van een geweldige song is. Gaan voor het uiterste, ongeacht hoe ver weg of hoe lastig het te bereiken lijkt. Als je het wil, kan het. Iets om goed over na te denken en bij stil te staan. Doen wat je wilt. Ga ervoor. Geldt trouwens ook voor het daten. Succes. En volgende keer weer een vrolijker blog van mij. \m/

Lees verder!

geplaatst door Pigpen



zondag 16 mei 2010

Wat iemand wel niet met je kan doen

Iedereen zal het wel kennen, de roze wolk. Je bent zo gek van iemand, dat je de mindere dingen niet ziet of voor lief neemt. Je bent gewoon super verliefd. Je doet alles om ook maar bij je geliefde te kunnen zijn. Ieder weekend ben je weg, onderweg naar je geliefde, met je geliefde weg.

Vrienden zie je minder, uitgaan is er niet meer bij, want je bent bij je geliefde. Af en toe moet je gewoon even een gesprek aangaan hoe je vrienden dat vinden gaan, of ze het allemaal bij je past. Tenslotte zie je dat zelf niet, maar anderen heel goed.
Want je moet er toch niet aan denken dat je gaat verhuizen voor je geliefde en jullie passen eigenlijk helemaal niet bij elkaar. Wat voor gevolg heeft dat de relatie verbreekt en dat jij in de woonplaats van je geliefde woont. Dan heb je eigenlijk helemaal geen reden om daar te blijven, maar je zit wel met je huurcontract en al je spullen die je hebt verhuisd.
Of je gaat te snel met elkaar op vakantie, je moet er toch niet aan denken je hele vakantie te lopen ergeren aan elkaar. Het hele leuke van je vakantie is er dan af en dan wil je graag dat de vakantie over is. Elkaar met rust laten en dan de relatie beëindigen op een goed moment.
Soms moet je gewoon niet te snel gaan, eerst elkaar goed leren kennen, weten hoe de omgeving dat vindt gaan. Tenslotte ga je toch voor een langere relatie. Neem je tijd voor alles, niets heeft haast.

Lees verder!

geplaatst door Redinf9 - 2 reacties



zaterdag 15 mei 2010

Het aquarium

Ooit was hij gaaf: de huid mooi blank met een flard roze, kokette blik in de ogen, maar toen verscheen een puistje. Hij legde onbewust de link tussen die oneffenheid en het feit dat ie minder werd opgemerkt: `meer hiervan en ik verdwijn tegen de achtergrond'. Van vader op zoon en moeder op dochter bracht hij de camouflagekunst tot grote hoogte. Zijn huid begon meer en meer in te deuken en door zijn stilliggend leven vond zelfs alg daarop een onderkomen. Uiteindelijk was hij zo onooglijk dat geen clearasil-bad er nog iets aan verhelpen kon. Het `spiegeltje-spiegeltje-aan-de-wand' van de zee bezong hem misleidend altijd als mooiste, voedde zijn narcisme zo dat hij zich van zijn lelijkheid niet meer bewust was. Zou hij ooit aan land gaan als een volgende stap in zijn evolutie en stembanden ontwikkelen dan zouden die van het niveau van Eros Rammazotti zijn: schurende pizzahutklasse. Dus was het maar beter dat ie als in een donkere droom over de riffen zou blijven scheren.

Bezoekers trokken voorbij het aquarium en zochten naar een vis die vrijwel onzichtbaar was. `Zit niks in', zag je de meesten denken. Maar ik wist beter en wat ik ook wist, was dat dit de perfecte plek voor een date was: in de Zoo bij het aquarium van de steenvis, want alle gelegenheid om mijn date uitgebreid te observeren. Op een gegeven moment kwam een vrouw aanslenteren. Ik keek van een afstandje toe in het halfdonker. Voor de bak met de steenvis bleef ze staan. Ze zakte een beetje door haar knieën om op de goede hoogte te komen, plakte neus en lippen tegen de ruit en zocht ... en zocht ... Ze hield niet meer op met zoeken, vergat helemaal dat ze op een verschijnende date moest letten.

Aan haar arm bungelde het blauw gebloemde tasje dat ze als overbodig teken ter herkenning had afgesproken. Want ook zonder dat was het duidelijk geweest, dat het hier om een gebiologeerde dierenliefhebster ging. Dit moest mijn date zijn. Ik ging naast haar staan en wees naar de steenvis die ik door ervaring in een oogwenk op het spoor was: `dáár!'.
Ze keek terug en lachte. Klik! De steenvis is eetbaar, maar zou niet gegeten mogen worden. Hij is briljant in camouflage en de beste matchmaker!

Lees verder!

geplaatst door Elias2 - 1 reactie



zaterdag 15 mei 2010

Tederheid

Tederheid

ultieme vorm van liefde

van ziel tot ziel

de ogen volgen
en dan de handen

tederheid, innigheid

je meest wezenlijke vorm van zijn
op de zachtste manier geuit

basis onder liefde
koepel over alles heen

tederheid

teer,
maar de sterkste manier van liefhebben

Lees verder!

geplaatst door Evavanbaar



zaterdag 15 mei 2010

Lekkage! deel 3

Op de terugweg legt Henk zijn hand op mijn been. Hij kletst wat over zijn leven met Bianca en de twee kleintjes.
"Bianca is bijna saai!" ontboezemt hij plotseling. "Ze is altijd hetzelfde."
"Nooit verdrietig? " vraag ik.."Begint ze nooit zomaar te huilen, of te schreeuwen?"
"Nee hoor, nooit...deed ze dat maar eens.." Wat tobberig staart Henk voor zich uit op de weg.
"En lachen dan, heel hard lachen?"
"Nee, dat doet ze ook niet.."
"Ach, Henk, wees tevreden, wees er gelukkig mee. Je hebt twee hartstikke leuke, gezonde meiden, ze zijn nog zo heerlijk klein, geniet ervan, voor je er erg in hebt zijn ze groot, en geloof me nou maar: Grote kinderen, grote zorgen..
En Bianca is niet saai, maar moe van het werken en zorgen, net als jij dat bent."
"Jij bent nooit saai!" grijnst Henk. "En hoe hard werk jij wel niet..."
"Dan ken je me nog niet echt...."

Ik bedenkt mezelf dat ik saai van turbulentie ben.
"Overal waar Francien verschijnt is het meteen bal!" had mijn meest recente ex Tejo venijnig opgemerkt in zijn allerlaatste mailtje als om zijn plotselinge vertrek te stutten met nog wat als argumentatie gepoogde flauwe liflafjes.
De lul! Ik was kapot van verdriet, zomaar opeens was hij verdwenen, zwijgend, en als mosterd na de maaltijd slachtte hij me verder af, laf in een mail. Hij waagde het niet eens me te bellen, terwijl ik slechts weerloos snikkend mijn wonden aan het likken was, totaal niet begrijpend waarom ik nou voor de tweede keer op rij zwijgend, zonder aankondiging, zonder verklaring aan de kant gezet bleek te zijn.
Maar hoe ongezouten het liflafje ook werd opgediend, het was niet uit de lucht komen vallen, waarschijnlijk had het twee maanden amechtig liggen taaien in langzaam verranzende bakboter..

"Kijk naar mijn leven Henk...zou je met mij willen ruilen, dat kan ik me toch niet voorstellen zeg..."
"Je leven is hard, wreed...Niet eerlijk, je bent een lieverd!"

Eigenlijk vind ik mezelf ook best lief. Een ongelooflijke sukkel verder, maar wel lief. Niet dat dat meteen opvalt, ik ben aanwezig en verbaal, maar ik ben niet in staat iemand pijn te doen, te beledigen, te belazeren. En voor wie grip op me krijgt ga ik door het vuur. Trouw als een hond, tot het echt niet meer gaat.
Ik heb me laten domineren, mishandelen, bedriegen, uitkafferen en toch bleef ik.
Ach...een extreem wreed leven is het nou ook weer niet geweest. Ik heb ook langere perioden van geluk gekend, bijvoorbeeld tussen 2000 en 2008, toen ik leefde als een zorgend nonnetje. Ik verdiende net genoeg om met de kinderen een ook materieel gezond leven te leiden en ik was er trots op dat me dat lukte in mijn eentje, zonder alimentatie, zonder bezoekregelingen, zonder hulp of steun van wie dan ook.
Mijn deur stond open voor iedereen en dat waren vooral kinderen, meegetroond door die van mij.
Mijn datecarriere nam zijn aanvang in 2008. Dit op verzoek van mijn geweldadig puberende zoon:

"Iedere moeder heeft een man of een vriend. Jij niet. Je bent een zielige, vriendloze kankermoeder. Zoek een vent joh. Maar dan wel een rijke!"

Het gedrag van mijn zoon was, en is nog steeds zorgwekkend. Maanden na die dramatische metamorfose in het vroege 2008 werd, na talloze testen, gesprekken met mij en observaties op school, thuis en bij de Lentis-Jonx geconstateerd dat Edwin te kampen heeft met ODD, LVG en autistische stoornissen.
Duidt mij zijn woordgebruik niet al te euvel.
Tot dat trieste voorjaar leek hij een vrolijk, ongecompliceerd mannetje, blij, en mooi, zo verschrikkelijk mooi ook...
Ooit is Edwin het allermooiste jongetje van de hele wereld geweest...
Opeens was het mis. Haast van het ene op het andere moment, zonder enige voor wie dan ook zichtbare aanleiding.. en niemand begreep wat er aan de hand was. Hij werd zo agressief dat hij eigenlijk niet meer thuis te handhaven was, het meubilair moest het ontgelden, of ik...en eigenlijk is dat nog steeds zo, al heb ik het nu beter in de hand.
In dat vroege voorjaar van 2008 had ik hem totaal ontredderd de vraag gesteld: "Vertel me nou mannetje, wat zit je het meeste dwars? Wat moet ik veranderen?"
Zo struikelde ik het datecircuit binnen. En alsof de tijd nergens vat op had gekregen bleek ik een sappige prooi voor als mens mislukte mannen te zijn gebleven....

"Je wilt toch niet scheiden?"
Toch even zie Henk nadenken, zijn voet op de rem, de ring van Groningen bijna onder de wielen.
"O, nee, ik ben niet ongelukkig, maar ik wil gewoon weer eens iets meemaken. Elke dag is hetzelfde."
"Hebben jullie nog weleens seks?"
"Nee, nooit meer."

En voor hij me naar huis brengt neemt hij me mee naar een megastore voor tweewielers.
"Dag mevrouw, meneer!" begroet een strakke veertiger ons monter. "Wat kan ik voor u betekenen?"
Me instinctief aan de veilige zijde van Henk voegend monster ik zijn pronte bilpartij en zijn zich in de strakke spijkerbroek veelbelovend bollende hamstrings.
"Hij wil een fiets kopen!" meld ik de veerkrachtige verkoper met een hoofdknikje naar mijn vriend.
Even ben ik een echte Mevrouw.
Een half uur later verankert Henk een glimmende Batavus op het rek achter zijn auto.
En als we afscheid nemen voor mijn deur wens ik hem een fijne meivakantie met Bianca en de kleintjes toe, in de heuvels van Sauerland.
Als hij weer terug is zullen we een afspraak maken om de leidingen repareren.
Tot ik de kont van zijn auto niet meer in het vizier heb wuif ik hem na, en dan,hem buiten mijn actieradius wetend, voel ik heel, heel even dat lege gevoel in de buurt van mijn maag...


wordt vervolgd

Lees verder!

geplaatst door Francien - 2 reacties



zaterdag 15 mei 2010

“Het komt wel goed schatje!”

Love doesn’t cost a thing! Dat zong Jennifer lopez al een tijdje geleden...... en, volgens mij heeft ze vet gelijk!

Het is zo eenvoudig doch voor vele zo moeilijk. Natuurlijk is het wat hier op de site gebeurt, de dates etc een weerspiegeling van de maatschappij, waar heel wat minder leuks gebeurt en wat mij elke keer weer verbaast wat mensen elkaar aan doen! Als je + denkt en richt op het goede van een mens des te meer is het verbijsterend te constateren dat andere daar regelmatig een loopje mee nemen. Is het leven een wedstrijd geworden in spitsvondigheid, elkaar aftroeven? Wat willen we nu in een relatie? Dreigt er een twee deling te komen tussen mensen die gewoon een, nou ‘maatje’ zou ik het niet willen noemen, maar laten we het....hmm... ‘vast punt’ noemen, in een relatie willen?,... squashen net zo gemakkelijk doen als vrijen om meteen door te gaan naar een borrel met vriendinnen/vrienden......
En de andere groep,.....die echt een lief willen, als maatje, als allesie! Alles mee delen en beleven. Iemand die er voor je is, waarmee je je diepste gevoelens kan delen, naar je luistert zonder vooroordelen en veroordelingen en... als het tegen zit tegen je zegt: ....’komt wel goed schatje!!” wat een prachtige waardevolle zin. Hier spreekt liefde, vertrouwen, geloof in jou, ongeacht wat er ook gebeurd... ik sta achter je- gevoel.. Hmmm!
Hoe shiften we nu met daten de ene groep van de andere zodat je weet waar je al direct aan toe bent. Want mensen doen zich soms anders voor of hebben verschijnselen van de andere groep in hun gedrag, of... misschien willen ze wel eigenlijk bij die andere groep horen maar...........durven ze niet!

Lees verder!

geplaatst door YES_YES



zaterdag 15 mei 2010

Ik snap het even niet meer...

Soms gaan de letters hun eigen leven leiden. hier de juiste tekst.
Het was gister kwart over elf , ik zat in de auto al vanaf elf uur te wachten en vroeg me af of het nu qua geslachte bepaald was om te laat te zijn? Ik had mijn Kings of Leon weer aan staan. Een lijstje in mijn zak van zaken die me raken en waar onze verschillen liggen. Even opschrijven geeft me even een gevoel van structuur in deze emotievolle zaken. Mogelijk komt er een oplossing. Mijn gedachte dwaalde af naar de momenten dat we elkaar hadden ontmoet, de weken waarin we bezig waren om elkaar re leren kennen.

De verschillen in snelheid hoe je zo’n relatie aangaat, nou ja,.... hoe en wat je doet. Het verschil in snelheid is enorm. Deels omdat, laten we haar Jacqueline noemen, zo’n drukke agenda heeft en deels omdat schijnbaar onzichtbare grenzen staan welke eerst door de tand des tijd over wonnen dienen te worden. Moet iets vanuit onze calvinistische historie zijn. Net als dat je eerst maanden, wat zeg ik, jaren alleen moet zijn geweest om aan een volgende relatie te beginnen!!?? Heb je wel eens een leeuw die om de heganomie, met een andere leeuw gaat knokken, en dit verliest, maanden in therapie gezien? Of al plannend met zijn agenda in het hoge gras van de Savanne aan het kijken of hij het nu voor de zomer of na de zomer 2012 nog eens zijn kansen zou wagen?? Waarom maak ik dat toch weer mee. Jacqueline, die elke dag weer vol zit met afspraken! Is het een soort van ziekte aan het worden onder meerdere dames die constant maar ‘bezig’ moeten zijn. Plotseling moeten alle mensen Leiden die ook maar de minst tekenen van zwangerschap hebben worden bezocht, en terwijl ze de persoon nauwelijks kennen. Nou van een vriendin, van een vriendin haar zus! Nou ja vanuit een man beredeneert is dit apart toch?. Voor mij een vaag iets war ik echt geen tijd aan ga besteden. Dan kan ik wel overal langs gaan. Of speelt hier het ontlopen van de eenzaamheid, de confrontatie met jezelf, bij dan toch in ieder geval een groep te horen...of... bang dat je je vriendje echt leuk gaat vinden en dat ze denkt dat het weer het zelfde als vroeger gaat worden? Na de ‘zwangerschap controle, moet er natuurlijk in de kroeg worden gedronken, om dit goede nieuws te bezegelen op de goede afloop om dan weer, te laat, naar huis toe te rollen om dan half van de wereld in slaap te vallen en niet tot de confrontatie te hoeve te komen dat je geen moment voor jezelf heb gehad en dat, het eens uitgesproken, verlangen om iemand te hebben om mee te eten en ;samen lekker dingen te doen en niet meer alleen hoeft te gaan slapen tot het verleden behoort...... die confrontatie.... die is uit de weg gegaan.
De deur gaat open Jacqueline stapt binnen en de wereld is even anders. Ik schrik ‘wakker’ uit mijn gedachte. Ze gaat zitten en kijkt me met die prachtige ogen aan en zegt:’ ik heb je zo gemist’........ ik bijt op mijn tanden en denk, waar was je dan? Waarom zagen we elkaar dan niet? Waarom stond je niet plotseling op mijn stoep? Waarom ,...waarom....? Wat is in godsnaam missen?
Ik snap die taal niet.

Lees verder!

geplaatst door YES_YES - 2 reacties



donderdag 13 mei 2010

De uitdaging!

Ik staar.
Naar het lijstje op mijn scherm. Een gevarieerd lijstje van mannen…met interesse. Ik lees. Profielen, zoals dat zo mooi heet. De mannen op de foto’s staren me uitdagend en nogal spottend aan.

In mijn hoofd hoor ik een zeer bekende stem, sinds mijn jeugd:
“Je durft niet hè? Zo gaat het bij jou altijd. Schrijf je je ergens voor in, krijg je reactie…vind je best leuk, geef maar toe…maar dan reageer je niet!” “Stom wijf”

Daarna mijn moeder: “Wat heb je gedaan? Op een dating site? Mens, je hebt de grootste vriendenkring van iedereen die ik ken, daar moet toch iets te vinden zijn? Er zijn nu genoeg mensen die klaar zijn met hun eerste huwelijk, daar kan jij dan mooi inspringen. Maar zo’n etaláge, alsof je bij de dierenwinkel voor het raam een puppy mag uitzoeken. Zal je net zien dat jij als zielig pupje helemaal alleen als laatste overblijft. Net zoals nu eigenlijk…tja erger kan het eigenlijk niet worden. Gezellig dat je d’r bent kind.”

Een vriendin van me spreekt haar tegen: “Doen joh! Het is He-le-maal Ge-wel-dig! Stan en ik zijn nu al twee jaar samen. Heerlijk elkaar niet meteen in real life te zien. Ongegeneerd vragen stellen, tot je een ons weegt. Alles mag. Kan soms best wel spannend worden. Rustig kiezen. Foto’s kijken. Bio’s lezen, turn on’s turn off’s, hobby’s…je moet er toch niet aan denken dat je met iemand samen bent die niets liever doet dan vissen. Onder zo’n enorme paraplu. Dat jij daar dan bij weer en wind ook onder moet, met je thermos met koffie met melk en suiker er al in. Tegen de rug van je vent aankijkend. Niet mogen praten. ‘Anders schrik je de vissen af’. Oh, god ja…dat heb jij één keer gehad. Had je dat boekje bij je van Herman Finkers…en je lacht zo hard…Je kon meteen naar huis, Hi-la-risch. Maar Stan, Stan is geweldig. Heb soms het gevoel dat ik echt de laatste leuke heb.”

Intussen staat mijn rijtje mannen nog steeds in de wacht. Doodstil.

Ik besluit. Ondanks het label etalagevrouw en mijn vriendin die de laatste leuke eruit heeft gevist, ga ik dit doen! Ik heb A gezegd…en nou die B nog…

‘Beste Willem, wat leuk dat je gerea…… backspace, backspace, backspace...
Ach vergeet t, ik kan nu het echt niet! Misschien volgende week…

Lees verder!

geplaatst door Elise - 2 reacties



donderdag 13 mei 2010

KEN JE MIJ?

TRIJNTJE OOSTERHUIS zingtF:

Ref:
Ken je mij? Wie ken je dan?
Weet jij mij beter dan ik?
Ken je mij? Wie ben ik dan?
Weet jij mij beter dan ik?

Ogen die door de zon heen kijken
Zoekend naar de plek waar ik woon
Ben jij beeldspraak voor iemand
die aardig is, of onmetelijk ver,
die niet staat en niet valt
en niet voelt als ik,
niet koud en hooghartig

Ref

Hier is de plek waar ik woon
Een stoel op het water,
Een raam waarlangs het opklarend weer
Of het vallende duister voorbij vaart
Heb je geroepen? Hier ben ik

Ref

Ik zou een woord willen spreken
Dat waar en van mij is
Dat draagt wie ik ben,
dat het houdt,
Ik zou een woord willen spreken
Dat rechtop staat als mens die mij aankijkt en zegt
Ik ben jouw zuiverste zelf,
Vrees niet, versta mij, ik ben, ik ben

Ref

Ben jij de enige voor wiens ogen
Niet is verborgen van mijn naaktheid
Kan jij het hebben,
Als niemand anders,
Dat ik geen licht geef, niet warm ben,
Dat ik niet mooi ben, niet veel
Dat geen bron ontspringt
in mijn diepte
Dat ik alleen dit gezicht heb,
geen ander.
Ben ik door jou, zonder schaamte,
gezien, genomen,
door niemand minder?
Zou dat niet veel teveel waar zijn?
Zou dat niet veel teveel waar zijn?

Ref

Lees verder!

geplaatst door YES_YES - 3 reacties



donderdag 13 mei 2010

De sprong wagen in ongewisheid

03 mei
As hard as it is

To put a basic trust

In someone is a must

If you want any relation with them

Ignoring their words causes a mayhem

10 mei
We don't know what comes

Scary thought to adhere

Yet our only security

So no need for fear

Act, think in purity

10 mei
Wel of niet

Soms denk ik: laat maar

Er zijn belangrijker zaken dan dat

Maar: veiligheid, het verleden is niet dat

Wat dicteren mag, geluk zit niet daar

11 mei
Duidelijkheid

Onzekerheid in relaties schaadt

Wordt een gezondheidslek

Ga liever op je bek

In duidelijk uitspreken ligt slechts baat

11 mei
In gesprek

Het zuivert de lucht

Mits specifiek en persoonlijk

Spanning of onzekerheid ontlucht

Licht verjaagt duisternis gewoonlijk

12 mei
Energetic

First time since long I'm not tired

I'm happily wired

It's a good morning

To the world some warning

Heerlijk was de meivakantie, al was het koud in Londen. Daar geldt hetzelfde als overal in Europa: het autoverkeer (dat ook vroeger al veel was) is geëxplodeerd in aantallen. Dat is vermoeiend. Verder vind ik de stad leuker, uitdagender en gevarieerder dan ons eigen zo mooie Amsterdam, dat ik weer leuker, uitdagender en gevarieerder vind dan Parijs. Mijn zoon is ook enthousiast.

Maar: op de achtergrond, gelukkig op nette afstand, reisde mijn bijna-date zo goed als onmerkbaar mee. Ik was vast van plan na mijn vakantie contact te zoeken. Maar de twijfel en vooral gebrek aan durf slaan weer toe. Ik denk: wat heb je eraan, zo'n contact op afstand. Het valt vast weer tegen. Evenwel: uit de foto's, brieven en blogs blijkt toch een aardige en mogelijk passende persoonlijkheid en juist het feit dat hij blogt en jonge kinderen heeft, is een garantie tegen grove oneerlijkheid. Of: hij zal afgeknapt zijn op mijn wantrouwen en liever verder kijken, waar hij elk recht toe heeft uiteraard. Of hij heeft wellicht al met succes verder gekeken en is nu met iemand anders in gesprek. Het laatste dat ik wil, is iemand lastig vallen. Ik weet dat ik het gewoon moet proberen, voor mijn eigen rust is het ook beter. Eigenlijk is het nog een prettige gedachte ook, dat uit die drie miljard mannen op aarde maar één voor mij bestemd is, dus de kans dat het nu mislukt, is bijna 100%. Wat heb ik dan te verliezen, beter nog, wat kan het me schelen? Die gedachte geeft me net dat ene duwtje om het gewoon te proberen.

Ik ben weer in gesprek met hem. Aanvankelijk was de reactie nog net geen 'wat moet je nou nog', maar: hij blijkt open te staan voor nieuw contact. Ik ben meteen specifiek en verlaat de algemeenheden. Het contact is warm, ook nu weer, al weten we niet wat komen gaat en of er echt een match is, maar om dat eerste blijft de deur open. Er zijn de nodige overeenkomsten en enkele verschillen, ook in wensen, die er toe kunnen doen. Dat wat bepaalt of er een match komt, valt nog te bezien. Meestal is niet te zeggen hoe het komt dat mensen bij elkaar komen en de meest rare combinaties komen voor in het echte leven. Waarmee nog niet gezegd is dat hij en ik dat laatste zouden zijn. Ben benieuwd hoe het verder gaat, maar: heb inmiddels geleerd om koortsachtige drukte aan mijn deur voorbij te laten gaan, want dat trek ik allemaal niet.

En een prettige bijkomstigheid: nu ik er duidelijk beter aan toe ben dan een jaar geleden, sta ik 's ochtends op vol plannen. Een goed gevoel en een belofte. Beetje jammer dat het weer niet meewerkt, maar ook dat hindert me minder.

De actualiteit dringt zich op. Een vliegtuigramp in Tripoli heeft maar één overlevende: een Nederlands kind. Een wonderbaarlijk gegeven in een triest drama. Maar het geeft ook aan hoe vergankelijk alles is, hoe je je moet neerleggen soms bij wat gebeurt, al je zoektochten naar wie of wat dan ook ten spijt. Ik geniet en ontspan me nu en hopelijk morgen weer. Of niet. En dat zeg ik als lid van een datingsite, en poog ook deze mogelijke tegenstrijdigheid in mildheid te overdenken. We kunnen het niet helpen dat het leven keihard is en proberen er iets van te maken voor onszelf.

Vanavond las ik de nieuwe blogs op M4M, waarop deze opmerking op 'Brothers in Arms 2' van Yes_Yes: 'Vooral niet laten zien hoe hard we moeten vechten om weer een nieuw leven op te bouwen om weer gelukkig te kunnen zijn, al dan niet met een partner. We moeten ophouden met het leveren van een strijd, met jezelf en met die ander, je te bewijzen. Wees jezelf, je mag er zijn, je bent wie je bent. Als je dit kan toelaten dan heb je de helft al gewonnen en geeft een innerlijke rust.' Erg juist getroffen: waarom pesten we onszelf met stoere praatjes naar de buitenwereld toe. Zo werkt het bij mij: enerzijds houd ik een slag om de arm en voorzichtigheidsmarge aan, als ik een nieuwe man (of ook vrouw of anderszins gewenst project) ontmoet. Ik zeg vol overtuiging: ik kan iets willen, maar moet niks. Anderzijds zijn er momenten dat ook ik er doorheen moet en mijn positief verlangen kenbaar maken moet. Zonder angst voor gezichtsverlies zeggen dat ik vriendschap met deze mens wil, of die baan of dat huis wil. Duidelijkheid levert soms afwijzing op, maar dat is nog geen gezichtsverlies als je je aan de normale regels van de sociale omgang houdt, integendeel.

Ilse 12052010

Lees verder!

geplaatst door Ilse - 2 reacties



woensdag 12 mei 2010

Vaarwel dodebomenmedia

Reutelend verscheurt een brommertje om stipt 6:30 de ochtendrust. Iemand sjokt naar de voordeur, de brievenbus kleppert en met een bescheiden plof valt de ochtendkrant op de deurmat. Het brommertje reutelt verder, deponeert de ochtendkrant in de bus bij de buren en rijdt knetterend de straat uit. Het teken om op te staan, rillend door het koude huis naar beneden te stommelen en de krant van de deurmat te graaien om die vervolgens meteen op de groeiende stapel eveneens ongelezen kranten in de hoek te gooien.

Vlug open ik de laptop om nog even het laatste ochtendnieuws te lezen en wederom te constateren dat de koppen van de ochtendkrant nu alweer achterhaald nieuws bevatten. Ik beantwoord een paar mails en bekijk m'n agenda voor de dag. Het vaste ochtendritueel, dag in dag uit, week in week uit.

Mijn leven speelt zich al jaren grotendeels online af; chatten, mailen, betalen, m'n vaste nieuwssites afstruinen, de obligate 'grappige' sites bekijken en sinds enige tijd zelfs daten. Kranten lees ik zelden meer. De laatste keer dat ik TV keek kan ik me al haast niet meer herinneren. Achterhaald, traag, interactieloos, afgeschreven.

De stapel ongeopende enveloppen met rekeningoverzichten, facturen en aanmaningen op tafel groeit met de dag. Zij deed altijd de betalingen. Ik hield de rekeningafschriften bij. Geen idee hoe zo'n patroon ontstaat maar het is er met de jaren ingesleten. Sinds ze weg is kan ik me er lange tijd niet toe zetten de stapel aan te raken.

De telefoon gaat. Een ingeblikte kpn-dame waarschuwt mij dat over 3 dagen mijn telefoonlijn wordt afgesloten wegens betalingsachterstand. Nu is het genoeg! Het kan niet langer. Aan de slag dan maar. Ik zet een grote pot thee voor mezelf, schaal paaseitjes onder handbereik, vers geslepen brievenopener in de aanslag...en daar gaan we.

Een uur en slechts enkele lichte verwondingen aan handen en onderarmen later is de oogst een indrukwekkende stapel acceptgiro's en een minstens zo indrukwekkende stapel herinneringen, aanmaningen en het bericht dat het waterleidingbedrijf vorige week woensdag om 10 uur 's ochtends mijn watermeter gaat vervangen. Snel tekenen die acceptgiro's en op de bus ermee. Hopen dat de schade beperkt blijft. Een week later doet de telefoon het nog steeds. Missie blijkbaar geslaagd.

Reutelend verscheurt een brommertje om stipt 6:30 de ochtendrust. Iemand deponeert de ochtendkrant in de bus bij de buren en rijdt knetterend de straat uit. Blijkbaar iets misgegaan. Straks in de lunchpauze maar even de bezorgservice bellen. Een ingeblikte bezorgklachtenmevrouw vertelt me om kwart over twaalf geduldig en vriendelijk dat ze iedere dag tot twaalf uur telefonisch bereikbaar zijn. Uiteraard kan ik 24 uur per dag online een klacht indienen. Fijn, online, daar houd ik van.

Error 62354: combinatie klantennummer en achternaam onbekend: neemt u contact op met onze klantenservice....Klantenservice. Oh meneer, ik zie het al, u bent doorgegeven aan debiteurenbeheer, tja, dan werkt het niet meer online he. Debiteurenbeheer. Er staat nog een factuur open uit december. Maar... ik heb inmiddels tot Juli betaald! Niets mee te maken meneer, zo zijn de regels, zolang de juiste factuur niet is betaald...geen krant. Fijne behandeling, na meer dan 15 jaar trouwe klant te zijn geweest. Een klein betalingshikje van een paar tientjes en meteen kaltgestelt. Langzaam begin ik nog beter te begrijpen waarom het aantal abonnees achteruit holt bij kranten.

En toen viel plotselnig het 20-eurocentstuk. Wat een onzin, dagelijks die krant ongelezen op de stapel gooien. Dat rare nieuwe formaat beviel me ook al niet en past bovendien veel minder goed in de kattenbak. Joop Visser zong het jaren geleden al: " 't is een K*Tkrant, hij wordt steeds dikker en er staat steeds minder in". Mevrouw, kan ik nu ook per direct opzeggen? Jahoor meneer. Mooi! Bij deze dan. Nooit meer zinloos gemalen dode bomen door mn brievenbus. Ik voel me weer een stukje verder bevrijd. Meteen even de tv-gids opzeggen.

Alleen...Bij nader inzien blijkt de laptop voor een functie minder geschikt; wat leg ik nu in 's hemelsnaam onderin de kattenbak?

Lees verder!

geplaatst door Pjotr - 11 reacties



woensdag 12 mei 2010

Brothers in Arms 2

Abigail schreef heel mooi:
We zijn bang om weer gekwetst te worden en daar wapenen we ons tegen. We zeggen dat we sterk, zelfstandig en onafhankelijk zijn en onze eigen boontjes kunnen doppen, maar we bedoelen wat anders ..... In feite worden we door de situatie/omgeving gedwongen, we willen niet laten zien hoe kwetsbaar we zijn en verdriet hebben, want we willen niet zielig gevonden worden. Vooral niet laten zien hoe hard we moeten vechten om weer een nieuw leven op te bouwen om weer gelukkig te kunnen zijn, al dan niet met een partner. We moeten ophouden met het leveren van een strijd, met jezelf en met die ander, je te bewijzen. Wees jezelf, je mag er zijn, je bent wie je bent. Als je dit kan toelaten dan heb je de helft al gewonnen en geeft een innerlijke rust.
Treffend en open, dank! Daar staat iets zeer belangrijks. De angst om weer gekwetst te worden!!
Laten we even terug gaan naar de baby tijd. Toen kroop je wat rond en had op een bepaald moment genoeg van tegen die benen aan te kijken en besloot om maar te gaan staan. Immers de mogelijkheden leken wel veel ruimer als je kon lope. En je begin met staan. En dat viel nog niet mee! Vele keren opstaan omvallen, op je rug, op je neus, huilen en blauwe plekken en niemand die je hielp! Ook niet diegene die altijd zo lief waren en welke je vertrouwde als... geen ander. Zelfs zij niet!
Stel dat je dit door trekt naar het nu, je huidige situatie, dan zijn we, na een relatie breuk, weer aan het leren staan en lopen. Dat gaat met veel vallen, huilen, opstaan gepaard met de blauwe plekken welke verzorgt dienen te worden en de ervaringen mee nemen maar vooral koesteren.
Hoe had dat kind, die baby het aangepakt als hij net heel hart gevallen was,nee ... niet een keer... al 10x! En,.... Zij/hij ‘met frisse moed’ elke keer er weer tegen aanging? Met de kans op vallen, JA! Maar het uiteindelijk doel.....lopen!... net als die andere.. Hoe zou het zijn als jij dat doel blijft zien hoe jij je leven wilt indelen, wat voor vorm heeft/krijgt het, wat ga je doen en hoe ziet het eruit, hoe voelt het??
Waarom gaat het niet zo gemakkelijk met die andere?
Uitleg;
Je database aan ‘stappen’ die je maakt bij bijvoorbeeld romantisch eten zijn veel;
• tafel gedekt op een bepaalde manier
• bepaald gerecht
• kaarsjes
• dat bekende nummer op de audio
• je mooie lieveling kleding.
• Jouw beeld van een romantische avond

Al die dingen zijn gekoppeld aan een eerder moeten met iemand. Net als Yesterday van de Beatles is gekoppeld aan een moment, aan een plek aan een ...persoon.
We noemen dit ankers, modaliteiten en sub modaliteiten.
We kunnen ze beter verbreken, want dan hebben we echt iets nieuws.
Veel mensen doen wat aan hun uiterlijk, haren laten knippen, de inrichting, andere muziek keuze en ......etc.
Kort om dat is een andere aanpak waardoor een ander effect gaat optreden.
Nog even terugkomende op Abigail.... “We zijn bang om weer gekwetst te worden en daar wapenen we ons tegen.” Je zou je kunnen afvragen waarom kan ik gekwetst worden. Waarom laat ik iemand anders ooit macht over mij hebben op een zodanige manier dat ik een slachtofferrol kom?
Is dit gemakkelijk om om te zetten/ Nee, is het onmogelijk, nee,.dus.....

Lees verder!

geplaatst door YES_YES - 2 reacties



woensdag 12 mei 2010

Pijnlijke situaties

Dat ik op een datingsite sta houd ik niet verborgen voor mijn kinderen. Het is ook niet zo dat ik ze erbij betrek om de foto’s te bekijken of profielen te lezen, want dat houd ik toch graag voor mijzelf. Eerder deed ik daar krampachtiger over omdat ik toch enige schaamte voelde. Als ik ze onverwacht hoorde aankomen klikte ik snel weg zodat ze niets zouden zien. Daarin heb ik mijn grenzen verlegd. Ik klik niet meer altijd weg en daarom weet, met name, mijn jongste kind van 9 en nakomertje, dat ik een leuke man probeer te vinden.
Dan merk je op een gegeven moment dat ook je kind mee gaat leven. Een jaar geleden maakte hij al eens de opmerking dat hij een advertentie wilde plaatsen en noemde zijn eisen: groot, sterk, mooi, moet van grapjes houden, iets langer haar, moderne vlotte kleren en die goed voor mij zou kunnen zorgen.
Die advertentie is er nooit gekomen, maar als ik een onbekende mannennaam noem dan spitst hij wel zijn oren.

Afgelopen weekend gingen we, zoals gebruikelijk, samen (zijn broer en zus wonen op kamer i.v.m. studie en nemen daardoor niet deel aan ons huishouden) op stap. Eerst langs moeder/oma want het was immers Moederdag en aan het einde van de middag naar een goede vriendin die jarig was. De hele familie was aanwezig en zo ook Tommy. Tommy is een goede gescheiden vriend van hun, maar hij bevindt zich niet in mijn vriendenkring.
Natuurlijk, je kunt er op gaan zitten wachten…., eindelijk is er iemand die het durft te vragen en de anderen vallen stil en luisteren aandachtig mee… Ze willen weten hoe het staat het met het liefdesleven van Tommy en die van mij natuurlijk.
Pffff, natuurlijk gooien we het in de grap, maar onderhuids is het toch een beetje pijnlijk. Men is dan helemaal verbaast dat Tommy en ik nog geen telefoonnummers hebben gewisseld.. Zij zien twee mensen die er beiden leuk en aantrekkelijk uitzien en er gewoon mogen zijn en ze gunnen ons een liefdevolle relatie. Helaas voor de anderen, maar ik voel geen klik met Tommy en ik vermoed dat dit wederzijds is, want anders zou hij in het verleden toch wel enige toenadering hebben gezocht. Hij heeft ook beslist niet de lengte waar ik mij prettig bij voel en niet de diepgang waar ik naar verlang.

Zoonlief speelt gelukkig in de kamer ernaast en heeft van deze vrolijkheid niets mee gekregen.
Tijdens de terugweg, bijna thuis, maakt jongste een opmerking: “Mama waarom is er geen man die jou wil. Jij bent zo lief en mooi!”
Inwendig huil ik, maar ik laat mijn tranen niet zien. Blij met de onvoorwaardelijke liefde van jongste en de wetenschap dat hij mij erg mooi en lief vindt, maar ik ga wel nadenken over zijn ó zo pijnlijke opmerking.

Het is zo verdomde moeilijk om juist die ene man te ontmoeten die zich wel durft te geven en die het aandurft om uit zijn schulp te kruipen om mij met alle openheid te omarmen. Die voor mij kiest en waarbij ik mij, op de een of andere manier, beschermd voel. En eerlijk is eerlijk, uiterlijkheden doen er wel toe. De fysieke aantrekkingskracht is voor mij een belangrijke voorwaarde in een relatie en ik wil ook gewoon trots op mijn kerel zijn als ik naast hem loop. Dat ik naar hem kan kijken en een man zie om te zoenen….. Wiens hand ik wil vastpakken en spontaan wil omhelzen en innig zoenen. Zijn gezicht in mijn handen nemen en hem koesteren en beschermen….. Hij mag mij de hele wereld mee overnemen zodra ik mij veilig voel bij hem, maar zolang ik mij nog niet veilig voel, dan blijf ik toch die sterke zelfstandige vrouw die zich alleen wel redt, maar ook nog steeds geloofd in die onvoorwaardelijke liefde.

Ja, wie wil mij en wie wil ik…..

Nina

Lees verder!

geplaatst door Nina - 4 reacties



woensdag 12 mei 2010

Eén dag kriebels

Eindelijk heb ik na lange tijd weer een keer een leuke man gehad, die op me reageerde.
Wat is het toch moeilijk om een klik te krijgen met iemand. Maar deze man kreeg het voor elkaar. Ik was gecharmeerd van zijn emailtjes. Lief en voorkomend, attent en open. We hebben een paar keer gemaild. En iedere keer was ik blij dat hij weer geschreven had.
Op een gegeven moment 's avonds de stoute schoenen aangetrokken om het nummer wat hij achter gelaten had op zijn laatste mailtje maar eens te bellen.

De spanning steeg toen de telefoon over ging. Maar helaas, hij nam niet op.
Een uur later nog maar eens geprobeerd. Maar hij nam weer niet op. Ach, hij kon natuurlijk van alles aan het doen zijn. Even een wandelingetje maken, bij zijn dochter op bezoek enz. Ik maak me niet zo gauw druk.

10 minuten later belde hij ineens terug!! Wat was het leuk om zijn stem te horen. Hij liet blijken dat hij dat ook heel erg leuk vond. We hebben over van alles gepraat. Ik heb wat over mijn ex verteld, dat ik hem af en toe nog zie en dat we allebei proberen de lieve vrede te bewaren, zodat we ook samen rustig bij de kinderen kunnen zijn. Hij vertelde over zijn overleden vrouw en de 2 andere vrouwen waarmee hij daarna nog mee getrouwd was geweest. Ook over huisdieren hebben we gesproken. Hoe dol hij was op honden en katten en ik als groot dierenliefhebber vond dat natuurlijk geweldig om te horen.

Voor mij maakt een beestje in huis heel veel verschil. Niemand kan je zoveel liefde en aandacht geven als een dier (tot nu toe). Mijn poes doet in ieder geval haar best om zoveel mogelijk liefde te geven in ruil voor een vol bakje en een hoop kroeltjes. We (niet de poes maar de mailvriend!) hebben ruim anderhalf uur gepraat en hebben gelachen en geplaagd, maar ook serieus gekletst.
Afijn, om een lang verhaal kort te maken. De telefoonklik was er en het beloofde veel goeds voor de 1e ontmoeting die een paar dagen later zou plaats vinden.

Voor de eerste keer in lange tijd ging ik met een blij gevoel naar bed en kon niet in slaap komen. Ik lag er voortdurend aan te denken. Liet ik me het hoofd op hol jagen? Of zou het er toch inzitten dat ik nog een leuke, lieve vent zou krijgen??

Vol beloftes begon de nieuwe dag. Het was voor het eerst sinds lange tijd weer droog buiten. Goed! Het was dus ook iets minder koud. Goed! Toen ik op de weegschaal stond was ik weer iets afgevallen. Heel goed!. Mijn dieet werpt zijn vruchten af en ik voel me een andere, jongere uitgave van mezelf.
Verliefd zijn zou leuk in dat rijtje passen. Goed toch??

Vol verwachting startte ik mijn computer en ging naar mijn hotmail. Er was inderdaad al een berichtje van hem. Ook goed!
Maar wat er in stond verbaasde me zeer. Hij besloot om van verder contact af te zien omdat hij het niet leuk vond dat ik nog contact met mijn ex had!!! Niet goed!! Hij wilde een vrouw niet delen met een andere man. Huh? Blijkbaar was hij vergeten dat hij 1 van zijn exen ook nog regelmatig ziet bij zijn dochter. Dat ze verder geen contact hebben kan ik begrijpen, maar ik heb te doen met de vader van mijn kinderen.
Hier begrijp ik dus iets niet. Domme Lady!
Of ligt het aan hem? Kortzichtig, Geen vertrouwen hebben in anderen, Onzekerheid, Bang om te verliezen? Ging het hem te snel?
Afijn, ik ben weer een illusie armer, maar zeker een ervaring rijker! Heel Goed!!

Lees verder!

geplaatst door Lady_13 - 6 reacties



woensdag 12 mei 2010

Bijstand

Het is een nieuw fenomeen.

Mensen die met een riant salaris een poosje in de bijstand gaan, een maand of zo, kort genoeg om er niet echt last van te hebben. Ze hebben alles nog, kunnen er alleen even niet bij.

Dat is heel iets anders dan te weinig geld hebben, de komende jaren, dat blijft zo, wordt alleen maar erger.

Alle tips voor bezuinigingen pas ik toe, ik doe gewoon heel veel dingen niet meer, dat is de meest rigoureuze manier van bezuinigen.

Maar laten die mensen die het een poosje proberen alsjeblieft niet denken dat ze de echte situatie in kunnen schatten.

Het is altijd beter dan niets, ze hebben dan een beetje idee hoeveel alles kost, maar ze kunnen zich niet inleven in de werkelijke situatie.

Je kunt allemaal uitrekenen hoeveel de vaste lasten alleen al zijn, per maand, en wat de normale boodschappen kosten.

Tel er de verzekeringen bij op, minimale kleding, vervoer, reparaties, verjaardagen, dat soort dingen, en dan kom je al op een bedrag wat over het minimum heen gaat.

Net zoals het verschil tussen een avondje alleen zijn, zonder je man, of echt alleen zonder partner onder alle omstandigheden.

Dat verschil kennen we wel. Toch?

Lees verder!

geplaatst door Evavanbaar - 1 reactie



woensdag 12 mei 2010

Voor het zingen de kerk uit

Ik had al lang een redelijk goed contact met mijn collega, de Duitse Jutta, maar zij zocht wat meer toenadering toen ik na al die jaren dat ik haar kende, opeens vrijgezel werd. Jutta was altijd al erg geïnteresseerd en begaan met de mensen om haar heen, dus ik vermoedde dat ze mij in mijn donkere dagen na mijn break-up slechts steun wilde bieden. Ze stelde voor om eens bij haar en haar partner Piet te komen eten. Piet had bij een andere werkgever dezelfde functie als ik en daarom zouden wij elkaar wel kunnen liggen, zei Jutta. Ik ging op het aanbod in en maakte zo een van de meest bijzondere etentjes van de laatste jaren mee. Jutta en Piet bleken zwaar christelijk te zijn. Piet maakte in zijn vrije tijd middeleeuws schoeisel en schreef protestbrieven uit naam van milieuorganisaties naar bedrijven zoals Shell. Het duo runde ook een ecologische bed & breakfast. Er was geen tv in huis en de rijst die voorgezet werd, was 's morgens in de hooikist gegaan en daarin verder gegaard. Na het eten werd een stuk uit de bijbel voorgelezen. Om een uur of elf zegde ik het wonderlijke duo gedag en keerde terug naar mijn eigen atheïstische wereld.

De maanden erna werd het contact wat geïntensiveerd. Ik nodigde hen uit voor mijn verjaardag en ook om eens bij mij, natuurlijk vegetarisch, te komen eten. Jutta wilde mij graag helpen bij het inrichten van mijn nieuwe huis, maar dat aanbod sloeg ik af. Ze vroeg mij nog eens te komen eten, bij haar en Piet. Met name vanwege mijn interesse in het totaal andere leven van deze twee mensen, ging ik op het aanbod in. Ditmaal werd er een bijbels lied gezongen voor het eten. Vanwege vastentijd at Piet deze keer geen melkproducten, vegetariër was hij tenslotte al. Jutta lachte veel om mijn grapjes en prees me de hemel in nadat ik Piet met schaken verslagen had. Ik kwam er achter dat Jutta op zolder sliep en Piet op de begane grond. Wat was er nou precies aan de hand? Waren ze nou wel 'met elkaar', of niet? Ik had er nooit naar gevraagd want het interesseerde me niet, maar nu werd ik toch wat nieuwsgierig. Sliep Jutta op zolder omdat zij en Piet pas bij elkaar in bed mochten kruipen na getrouwd te zijn?

Op het werk vertelde Jutta me opeens dat ze naar Giethoorn zou verhuizen. Ze was daar met vrienden eens naartoe gegaan en ze zag er een huis te koop staan. "Alles viel opeens op zijn plaats.", zei ze, "Daar vind ik de rust waar ik al zolang naar verlang". Ik vroeg of Piet mee zou gaan, maar ze antwoordde ontkennend. Jutta zei wel te blijven werken in Amsterdam. Ik snapte er weinig van. Misschien moest ik me toch maar eens echt in Jutta gaan verdiepen, gewoon als vriend en omdat mijn hersens er allemaal geen chocola van konden maken. Nadat Jutta verhuisd was en ik ander werk gevonden had, besloot ik haar toch nog maar eens op een etentje te trakteren. Maar niet bij mij thuis! Dat leek me niet veilig, ik wilde geen 'interesse' veinzen en wilde kunnen weggaan wanneer ik dat wilde. Bij dat etentje, in een vegetarisch restaurant, hoorde ik haar hele verhaal. Jutta en Piet hadden wel een relatie gehad, maar toen Piet eens een half jaar op reis was (in Zuid-Amerika, waar hij vanwege zijn afkeer van milieuvervuilend vliegen met een vrachtboot naartoe was gegaan), was Jutta's moeder na een ziekbed komen te overlijden. Piet had haar toen slechts één keer vanaf zijn vakantieadres gebeld en dat was het. Jutta had toen besloten dat Piet niet de ware voor haar was, maar had nog niet de mogelijkheid of drang gevonden om bij hem uit te trekken. Toch werd dat hoog tijd na irritaties over bijvoorbeeld de broer van Piet, die geregeld wanneer Jutta uit werk kwam, onverwachts in huis aanwezig bleek te zijn. Deze (oudere) broer woonde nog bij moeder in het ouderlijk huis drie huizen verderop. Jutta had hier met Piet over gesproken en het zou daarna niet meer gebeuren, maar een ander signaal dat verhuizen noodzakelijk was, was daar toen Jutta eens Piets e-mailprogramma open had aangetroffen en toen mail van een minnares had gevonden.

Bij het verlaten van het vegetarische restaurant en het pakken van onze fietsen, draalde Jutta een beetje om mij heen. Ze leek zelfs de ruimte tussen mij en de vrijheid van de openbare weg, te blokkeren. Ze wilde zoenen! Help! Ik wist zo discreet als mogelijk een uitweg langs haar te vinden en vertrok zonder uitwisseling van mondvocht geschrokken naar mijn veilige thuis. Deze vriendschap ging de verkeerde kant op. Het leek me het beste om het contact maar even te bevriezen. Jutta belde en mailde daarna wel veel, maar ik wist een volgende fysieke afspraak lang tegen te houden. Lang genoeg om haar op een gegeven moment te mailen dat ik een nieuwe vriendin had. Op die mail heeft ze nooit meer gereageerd.

Via via hoorde ik dat het dagelijks reizen van Giethoorn naar Amsterdam Jutta toch wat te gortig was gebleken. Ze was doordeweeks weer bij Piet te vinden in Amsterdam en in het weekend zat ze in haar eigen huis in Giethoorn. Nadeel voor haar was dat ze nu geen zeggenschap meer had over Piets huis, het huis waarvan ze eerst nog medehuurder was geweest. Piets broer mocht nu zo vaak langskomen als hij wilde.

Lees verder!

geplaatst door Fyko - 3 reacties



woensdag 12 mei 2010

Herinnert u zich deze nog?

Hij zag er wat studentikoos uit. Niet Nederlands, dat was meteen duidelijk. Meer iets Zuid-Amerikaans. Donker haar, vlassig snorretje. Lange jas en in zijn hand een heel klein videocameraatje. Hij liep wat zoekend rond. Vast een toerist, dacht ik, op zoek naar de bijzondere oudheid van deze stad. Ik kruiste zijn pad en hij sprak me aan.

“Meneer”, zei hij in het Engels. “Ik ben een student hier op de universiteit en met een project bezig. Mag ik u een vraag stellen?” Terwijl hij die woorden uitsprak, ging zijn linkerhand omhoog en keek ik opeens in de kleine opening van de camera. Hij vervolgde zijn zin zonder mijn antwoord af te wachten: “Waaraan denkt u als ik 1982 zeg?”

Van alle vragen die ik had verwacht, deze niet. Wat gebeurde er in 1982? Ik begon snel te rekenen. “Ik werd toen vijftien,” zei ik, terwijl mijn hersenen verder zochten naar herinneringen . “Maar weet ik nog iets van dat jaar? Eerlijk gezegd niet. Vraag 1985, ik kan je een heleboel vertellen. 1986 ook, toen verongelukte de Space Shuttle Challenger. 1981 en 83, de anti-kernwapendemonstraties. Maar 1982. Sorry, ik kan je niet helpen.” Ik verontschuldigde me en liep verder.

Leuk zo’n project, mijmerde ik. Wat zou de bedoeling zijn? Ik dacht langer na over het jaar waarin ik vijftien werd. Ik zat toen in de derde. Van dat schooljaar herinner ik me niet veel. Maar wacht, na de zomer begon de vierde klas. Dat was heel iets anders. En opeens was ik terug in de tijd en waande ik me in die mooie eerste schoolweken na de zomer van 1982.

Na drie jaar met grotendeels dezelfde mensen in de klas gezeten te hebben, stroomden in de vierde een heleboel nieuwkomers in. Veel klasgenoten vertrokken naar een andere afdeling van de school en meteen veranderde de hele sfeer. Om iedereen goed te leren kennen, gingen we met de hele klas naar een zeilschool in Friesland.

En daar leerde ik Simone kennen. Simone was anders dan alle meiden die ik daarvoor in de klas had. Ze was onschuldig, grappig, lief en – belangrijker - ze vond mij aardig. Langzaam werd ik verliefd en na alle zeilavonturen hadden we verkering.

Na enkele weken vlindertijd ging het over. Simone kreeg iets met een andere jongen uit de klas waar ze tot op de dag van vandaag mee is. Ik was door haar echter van mijn schroom en onzekerheid verlost en durfde ook naar andere meisjes meer en meer mezelf te worden. In november, op een voetbalfeest, ontdekte ik door Carla het tongzoenen en wist ik zeker: dit wil ik vaker doen.

1982. Het jaar van mijn eerste serieuze verkering, mijn eerste glazen bier en eerste tongzoen. Hoe kon ik het vergeten.


PS Later herinnerde Wikipedia me nog aan een aantal gedenkwaardige gebeurtenissen uit 1982: begin van de Falkland-oorlog, moord op vier IKON-journalisten in El Salvador, de eerste CD werd uitgebracht, de 8-decembermoorden in Suriname en we speelden dat jaar allemaal met Rubik’s Cube.

Lees verder!

geplaatst door Willem - 1 reactie



maandag 10 mei 2010

Brothers in Arms

Beste M4 lezers.
Op een eerdere blog – Wat mannen willen- reageerde Eileen met het volgende:
Op zoek naar een nieuwe relatie, ben je soms bang, bang om je afhankelijk op te stellen. Ik denk dat bewust 'gegeven' afhankelijkheid een kadootje kan zijn in een relatie, iets wat je geeft en waar je je in kunt wentelen, maar alleen maar z'n waarde heeft als je het op elke willekeurig moment weer 'terug' kunt nemen. Dus als er op een profiel staat; 'ik heb m'n zaakjes goed voor elkaar en niemand nodig', lees dan: 'ik red me wel, ik wil me wel openstellen, maar ben bang mezelf te verliezen'. Althans zo lees is dat.

Dank Eileen en hier staat iets heel belangrijks!
Vele hebben een langere relatie achter de rug. Een relatie waar je in bent gestapt uit, wat vaak lijkt, een ander bewust- zijn. En daarvoor lijkt het, als je achteruit kijkt dat je toen gek moet zijn geweest. Is dat zo: NEE! Je weet meer, je was toen anders- jonger- nieuw- naïef………. Doch daar gebeurde iets met het zelfde hartje en hersens die je nu hebt doch met meer ervaring maar vooral……. Veel negatieve ballast!
Films, boeken, verhalen, vrienden en vriendinnen hebben allemaal bijgedragen dat je iets negatiever interpreteert dan dat het is. Een bos bloemen is geen lief moment van de ander maar – wat heeft hij/zij goed te maken?
We willen allemaal die ellende die tot de scheiding van je ex en/of je vriend/vriendin leiden vergeten. Kan dat? NEE! Zoals mijn oude leermeester eens zei;’ we willen prettige dingen versterken en pijn vermeiden!’ maar waar zijn we nu mee bezig.....met die verharding, scepsis, terughoudendheid, rem erop, laat hem maar eerst..... reageren,.
Je zegt eigenlijk wil ik weer gelukkiger worden dan ik was, en in mijn eentje ben! Wat heb ik daarvoor nodig, die en die ingrediënten. Waar vind ik die? Bij een partner die.... een .... in zich/haar heeft. Zie ik deze....? nee! Want , staan we nog wel objectief tegenover de input van de ander die uit de grond van haar hart/zijn hart j mailt, afspreekt met zenuwen in de schoenen, loopt te dartellen van de verliefdheid en dingen wel eens anders doet....
We willen allemaal, liefde, geluk vergroten, tederheid, vertrouwen, respect, klein kunnnen en mogen zijn!

Hoe kunnen we nu de kans op weer gelukkiger worden nu vergroten?
Ga even zitten, haal diep adem, neem alle positieve dingen van een vorige relatie met je mee en berg deze op in het meest kostbare ‘kistje’ in je hart.
Laat de negatieve zaken, welke je nu constant belemmeren, los. Je hebt hier niets aan en zijn een blok aan je been.
Iets om over na te denken!! ???
Zo misschien wordt het nu leuker om elkaar te ontmoeten en daadwerkelijk een relatie te starten met minder blokken aan het been dan eerst.
En als er meer zoals Eileen naar deze materie kijkt... echt geven om elkaar is volgens mij .... begrip tonen en helpen om met dit ‘bang voor verliezen’ om te gaan.
We zijn allemaal meer of minder met schade uit een vorige relatie gekomen.
Verwacht dan ook niet dat de ander niks heeft.
We zijn BROTHERS IN ARMS!

Lees verder!

geplaatst door YES_YES - 9 reacties



zondag 9 mei 2010

Verliefd, verloofd, getrouwd (deel 4)

Hoe kan het? Je kijkt mij verliefd aan, je accepteert en reageert en toch ga je niet verder? Je wil mij niet zien na het werk? Ik begrijp het, want ik woon nog samen. Na de opmerking: "woont herman nog thuis?" begreep ik dat je toe was aan een volgende stap.

Mijn thuissituatie was zowiezo niet houdbaar, als iedere dag gevraagd/opgemerkt wordt dat/of je nog van de ander houdt en je kunt dat niet met een bevestigend antwoord toegeven, ja, dan houdt het een x op....
Als je het ene moment zegt: "kan je dochter niet bij haar vader wonen", dan begrijp ik daaruit dat je met mij verder wil.....maar ja, het volgende moment zei je: er komt geen vrouw bij mij binnen.....
Als je dan ook nog na een half jaar (dat ik het emotioneel erg zwaar had) om jezelf "te redden" aangeeft aan jouw leidinggevende dat ik jou lastigval, kan ik zeggen dat dit alles mij heel erg veel pijn heeft gedaan. Ik ben diep geraakt en voel mij "misbruikt". Jij had mij nodig op het moment dat je het moeilijk had, niet meer niet minder. Wat heb ik hiervan geleerd? Dat mannen niet te vertrouwen zijn? Dat je niets meer voor iemand moet doen? Dat vind ik moeilijk omdat het niet zo zwart/wit is, maar tegelijkertijd vind ik dat je moet leren van fouten, als je daar van kunt spreken. Liefde wint altijd, was mijn motto en dat kan ik nu niet meer bevestigen. Jammer, dat je door schade en schande wijs moet worden en jammer dat dit tenkoste van de liefde moet gaan. Ooit zal ik terugkijken en denken, ja, het was goed zo. Ik ben nog niet zover....

Lees verder!

geplaatst door Anchar - 4 reacties



zondag 9 mei 2010

Pasop ! Poespas van katerige poesoppas en van dingen die voorbij gaan

Laatst een leuke avond gehad met een bevriend stel en een ander stel dat ik niet kende. Ze zouden bij mij komen en alles bij elkaar 6 kinderen meenemen. Het zou een gezellige, dolle boel worden. Ik zou wat quiches en hapjes in elkaar flanzen en zij zouden een drankje meenemen. Toen ik 's-ochtends vroeg naar de supermarkt toog, bleek alles dicht te zitten, 1 mei !!! Daarna noodgedwongen terug naar huis gesjeesd om les te geven aan m'n leerlingen die van de week hun mondeling eindexamen hebben, en helemaal in de stress lagen. Urenlang naar monologen over 'the globalisation, junk-food and global warming' geluisterd. Bij het onderwerp 'junk-food' begon m'n maag steeds ongegeneerd te knorren, want ik had nog geen tijd gehad om te ontbijten.Om drie uur vertrok de laaste leerling, met weer een beetje zelfvertrouwen. Ik beloofde ze allemaal nog een sms-je voor 'good-luck' te versturen in het kwartier voor hun mondeling. Ze vinden zichzelf heel wat, maar het zijn toch nog maar kinderen.

Toen even uitgeblazen met een kop koffie, en een cracker met kaas, op de bank. Niks voor mij maar daarna kwam ineens alle vermoeidheid eruit en heb ik uren liggen slapen. Toen de visite eraankwam, was het dan ook echt 'een dolle boel'. Ik zei dan ook maar meteen, om het ijs te breken: 'Dit is echt een kennismaking, van 'hallo, dit ben ik' en 'what you see is what you get'. Ik ben moe, loop op blote voeten en ga nu echt geen sokken aandoen omdat ik 'jullie niet ken', kom binnen en plof maar neer op de bank 'make yourself at home'. Nou, dat vonden ze prima. Ze hadden een magnumfles champagne bij zich en een zak chips. Ik heb maar meegedaan met de champagne, alhoewel ik daarvan na maximaal twee glazen een kater krijg. Oneerlijk raar drankje, niet lekker dronken of een beetje aangeschoten, maar wel een kater. Dat was dan het vooruitzicht voor morgen en ....en ook daar had ik nu even lak aan. Ik plofte neer op de bank en legde m'n voeten op tafel. Het onbekende stel ging pal tegenover me zitten en ik zei ;'Ik weet niet of m'n voeten vies zijn, maar jullie hebben er beter zicht op om dat te beoordelen en ik heb geen eens de puf om er nu zelf naar te kijken, ik lig veel te lekker zo.'. Ik kreeg de slappe lach toen ik die twee 'wildvreemde' mensen naar m'n voetzolen zag turen. 'Nee hoor', was het antwoord, ziet er prima uit, laat maar lekker liggen, t' heeft wel iets gezelligs...'Na de champagne en de chips zijn we overgestapt op een stokbrood van de dag ervoor en een fles water met bubbels die ik nog had. Voor de kinderen nog een restje macaronie opgewarmd ( tja, 'les enfants d'abord!!'). Maar dit alles maakte de sfeer.....gewoon,... heerlijk jezelf zijn, geen schone schijn.. De man die ik niet kende bleek jarig te zijn en vertelde me dat 'ook al had ik alleen maar brood en water te bieden, hij zich heel vrij bij me voelde'. 'Ja', zei ik 'sterker nog, je bent wat mij betreft ook vrij om nu meteen te vertrekken'. ;-)). We hebben heerlijk zitten kletsen en moppen zitten tappen, en zelfs geheel geïmproviseerd een hilarisch mime-spel gedaan. Kortom het was een unieke gezellige avond, die net als het begin, wat vreemd op z'n einde liep toen mijn zoon een gat in z'n kin viel. De visite ging naar huis en de kids kropen vanwege de hele consternatie bij mij in bed. Toen kwam poes één voor één, haar kleintjes bij me droppen, om vervolgen zelf de hort op te gaan. Ja....kleine poesje worden groot en binnenkort gaan de babypoesjes de deur uit. Poes denkt dus aan zichzelf en regelt een poesoppas. Waarom moet ik dat zijn, dacht ik verontwaardigd. Waarom geen oppoespas, verdorie. Niet dat ik dat kroost niet schattig vind. Maar ik had nu minstens wel de gezelschap van een volwassen poes willen hebben, een beetje medeleven!! Van moeder tot moeder. Daar lag ik dan, met zoonliefs kin helemaal volgeplakt met zwaluwstaartjes en de schrik zat er nog goed bij me in. Wat als hij zich omdraaide of het 's nachts toch ineens weer zou gaan bloeden. Ik dacht terug aan alle andere keren, dat ik met mijn zoontje bij de EHBO heb gezeten of bij een dienstdoende weekend- of avond-arts omdat die brokkenmaker weer gehecht moest worden. Zelf noemt hij dit de verhalen van 'Boum la tête '. Ik kijk naar m'n twee slapende koters en vind ze groot en klein ter gelijkertijd. Een gevoel van onrechtvaardigheid overviel me. Een hang naar melancholie en nu ongegeneerd al die herinneringen, al die 'boum la tête verhalen' verhalen met iemand delen, ophalen kan niet met een andere volwassene, want ik was, hoewel 'samen', meestal alleen. Het klopt, ik zie me daar nog niet als dat stel van Couperus 'in oude menschen en dingen die voorbijgaan' zitten', met grijze haren eeuwig mijmerend over vroeger, achter de koffietafel!!! Maar een beetje melancholisch en ongegeneerd nostalgisch doen is soms best lekker, maar niet in m'n eentje.. En ik voelde me in de steek gelaten . OK altijd in je uppie voor je kinderen moederen, no problem, maar voor oppas spelen voor de poes, terwijl die twee stellen net gezamenlijk de deur uit waren gegaan! Dit was de druppel. De volgende ochtend, had ik zelfs dat laatste stukje droge stokbrood niet en knallende koppijn. Poes stond al mauwend voor de keukendeur en de kids waren nog in diepe ruste. Toen heb ik het woord maar tot poes gericht: je hebt altijd baas boven baas liefie, jij bent de hort wel opgeweest en hebt je kroost in de steek gelaten, maar IK heb VANDAAG lekker een kater! Puh!!

Lees verder!

geplaatst door Eileen - 3 reacties



zondag 9 mei 2010

Wat willen mannen??

Waarschijnlijk zouden vele dit willen weten, net zoals mannen zouden willen weten wat vrouwen willen. We gieten het dan even in een algemeen vat wat natuurlijk wel gemakkelijk is maar niet kan want, de eenvoudige reden is dat we allemaal uniek zijn! Geen vrouw is hetzelfde en geen man. Zijn er overeenkomsten Ja, zijn er verschillen Ja! Begint het niet bij gewoon communiceren? Zowel verbaal als non-verbaal. In de wereld van de communicatie wordt zelfs de eerste 2 minuten genoemd als een van de belangrijkste. Waarom? Omdat je dan een hele snelle scan hebt gemaakt van diegene die voor je staat. Is dat de werkelijkheid?

Nee! Want we kunnen in 2 minuten niet iemand werkelijk kennen. Waar letten we dan op, hoe zit het dan in elkaar m.b.t. de click ja/nee? We schakelen even over naar de oer basis van ons zijn als mens. We hebben in ons limbisch systeem (klein oer-gedeelte van onze hersenen welke voor de basis emoties etc. zorgen) een scan voor gevaar, prooi en liefde. De leeuw weet in een fractie van seconde welke Gnoe hij uitpikt om te pakken. Hij, maar toch meestal zij, scan op uiterlijke factoren zoals trekken met een been, jong dier etc. een brekend takje kan je in je slaap van de ene seconde op de andere rechtop in bed doen zitten. En... heb je het wel eens gehad dat bijvoorbeeld, de meester of de juf dicht bij je kwam staan en dat dat een bepaald gevoel gaf van behagen? Later ga je naar al die dingen opzoek. Je scant niet op de trekkenpoot die je straks een kopje kleiner gaat maken maar op diegene die aan je inmiddels steeds volgroeide wereldbeeld voldoet. Dat wil zeggen dat je ervaring hebt opgebouwd met iemand, en/of meerdere dames die ... laten we even een neutraal onderwerp nemen, opgestoken haar hebben. Ik bedoel daarmee in een staartje. Lekker een beetje los niet te netjes. Je vindt dit ‘pittig’ staan. Overal waar je komt scan je op dit soort zaken, waarom, omdat je hier een prettig gevoel bij hebt/krijgt. En willen we dat niet allemaal?
Okay dat is het uiterlijk, dan nog wat er gezegd wordt in die eerste 2 minuten. Als dat andere al zo belangrijk is hoe belangrijk is dat dan? De lach, de woorden..... je kan iets liefs zeggen en als je er als een zoutzak bij staat kijkend naar de grond en schoppende tegen je band van je auto dan bereik je denk ik iets anders dan dat je iemand in die prachtige ogen kijkt en..... zucht! Voel je het?? Nu als dit allemaal zo is dan zien we dat we het moment kunnen maken en breken, toch? Even terzijde -je wilt een relatie - en je staat op de site, omdat je zoekende bent. Je spreekt af omdat je.... zoekende bent. Nu hoor je vele dames die in de eerste zinnen al ergens worden hebben in de strekking van; “ ik heb niemand nodig want ik heb alles goed voor me kaar ik ben gelukkig zo....’’’ HELP!! Is dit een maker of een breker van de sfeer? Waar halen zoveel dames deze zin toch elke keer weer vandaan??? Het wordt bijna de reclame: “Resultaten uit het verleden bieden geen garantie op de toekomst” Als je alles zo goed voor elkaar heb waarom sta je hier dan? Misschien te begrijpen dat dit niet echt opbouwend is. En dat je eigenlijk te horen krijgt dat je voor niks bent gekomen!! Want ze heeft alles immers al! Als man, ben je even een bijproduct geworden, die misschien, als je lief genoeg……. Dit kan leiden tot een bepaald, misschien, gemaakt gedrag wat een reactie op een reactie wordt en de ontmoeting ene andere lading geven dan gewenst. Je moet toch heel sterk in je schoenen staan als man om hier tegen op te kunnen. Ik kan me voorstelen dat dat voor de beginnende ‘zoeker’ wel even slikken is. Ik vraag me meteen af of mannen dit ook doen. Daar ik nooit een date met ene man heb weet ik dat eigenlijk niet.
Laten we nu eens gewoon open tegen elkaar doen en we weten allebei dat als je daar staat te wachten op elkaar en je ziet elkaar dat je meestal wel anders in je vel zit dan normaal. Help elkaar dan en als je al je dingen die je eerder verteld hebt waar zijn, ja OOK je FOTO, dames…. Dan heb je niks te vrezen.
Dan zou ik zeggen.... let it flow...

Dus, en mogelijk startend lijstje.. wat willen mannen,.... ja ik kan alleen in het algemeen praten omdat een ieder het weer anders ziet, maar een man wil volgens mij gewoon open en eerlijk tegenover elkaar. Ja dames ook onder mannen zijn rare snuiters!
• krijgen wat je op de foto zag
• begrip en respect
• open en eerlijk
• uitdagend
• initiatief tonend
• elkaar sterke punten aanvullen
• uitstraling – trots kunnen zijn op..
• kunnen luisteren
• etc.

Vul het aan met suggesties mannen!

Lees verder!

geplaatst door YES_YES - 4 reacties



zaterdag 8 mei 2010

Mijn eigen mooie rugzak

Iedereen op de wereld, ongeacht huidskleur – geloof - arm - rijk, krijgt bij zijn/haar geboorte een rugzak mee. De rugzak heeft enkele eigenschappen die door de eigenaar niet te veranderen zijn: hij is zeer flexibel, want hij groeit met ons mee en hij kan niet worden afgedaan, hij is één met de eigenaar.

Een rugzak groeit met ons mee en wordt met de jaren steeds voller, maar niet perse zwaarder. Dat hangt af hoe zorgzaam je met je rugzak omgaat en of je emotioneel afstand kan nemen van zaken en in staat bent om puin te ruimen en/of zaken een vast plekje te kunnen geven in je rugzak.

In het verleden voelde mijn rugzak vaak als een last, zwaar en niet te tillen of kon niet meer dicht omdat hij uitpuilde. Op een gegeven moment heb ik orde op zaken moeten stellen: opruimen en puinruimen. Dat is nooit een leuke klus, maar wel noodzakelijk. Het hoeft niet, maar dan heb ik wel dagelijks een last met me mee te zeulen waar ik (dood)moe van wordt, down en verdrietig en soms van ellende een potje zit te grienen. Ik heb geleerd om als mijn rugzak niet meer dicht kan toch even tijd te nemen om orde op zaken te stellen. Ik sta stil bij datgene wat ik niet meer mee wil dragen. Ik heb de keus of weggooien als ik hier niets meer mee te maken wil hebben of ik wil het bewaren en dan moet ik een vast plekje zoeken in mijn rugzak. Soms gooi ik iets weg en komt het als een boemerang te pas en te onpas terug. Tja wat doe je dan? Je kiest voor de makkelijkste weg en gooi het weer weg, zonder pardon! Helaas een boemerang komt telkens weer terug. Het beste is dat ik een plekje zoek, geen vast plekje!, om het even te parkeren tot een geschikt moment (als deze ooit komt) om het alsnog weg te gooien!

Ik denk dat ik redelijk zorgzaam ben voor mijn rugzak. De afgelopen jaren puilt hij niet meer uit. Als mijn rugzak de neiging heeft om weer zwaarder te worden, omdat er weer iets bijkomt (of ik wil of niet) en dan wacht ik niet meer en begin gelijk met opruimen. Uiteraard vul ik mijn rugzak regelmatig ook zelf met leuke, lieve en aardige herinneringen. Maar dat is een plezierig werkje en mijn rugzak wordt hier niet zwaarder van, wel voller.

Ik kom op dit onderwerp naar aanleiding van een mailcontact van afgelopen week. Ik werd via een persoonlijk berichtje benaderd. Het was een leuk, vlijend bericht: hij vond mij hartstikke leuk, mooi, moest lachen om mijn humor en vertelde in het kort iets over zich zelf en wilde nader met mij kennis maken. Ik ben dus makkelijk over te halen met een vlijend mailtje! Ik heb gereageerd en vroeg naar zijn nickname en vertelde in het kort wat ik op Koninginnedag had gedaan en kreeg een 2e bericht. Hierin vertelde hij een en ander over zijn kinderen en de reden dat zijn huwelijk was beëindigd. In mijn 2e mail vroeg ik naar 2 mensen of hij deze kende. Zij werken bij dezelfde organisatie waar hij had gewerkt. Nou en toen kreeg ik toch een mail terug! Vol met frustratie, boosheid en verdriet en ik moest beloven om zijn naam nooit te noemen in het bij zijn van deze 2 personen. Wel was zijn naam officieel gezuiverd en hij was vertrokken met een geldsom. Het voelde absoluut niet goed. Ik stuurde een mail dat ik niet had gevraagd om deze informatie en dit ook niet wilde weten en dat het voor ons beiden beter leek om het contact te beëindigen. Waarop ik wederom een mail kreeg nog erger dan de vorige en dat ik hem behandelde als een crimineel en dat zijn naam was gezuiverd etc. etc. Ik schreef hem terug dat ik het niet normaal vond dat hij aan mij, een vreemde, heel zijn hebben en houwen vertelde en dat ik moest beloven om vooral niets te vertellen tegen de twee personen die ik kende. Ik zal verder niet uitweiden over de inhoud van de mails, maar het was niet netjes tegenover de organisatie en de mensen die daar werken. Maar volgens mij heeft hij de hele affaire niet verwerkt, anders raak je niet zo overstuur en ga je tegen een vreemde niet zo te keer. In zijn laatste mail noem hij mij Ria en zo heet ik helemaal niet! Ik heb een laatste mail gestuurd, met de mededeling dat ik de hele kwestie lachwekkend vond worden en dat ik er alleen nog maar om kon lachen en afgesloten met de naam Ria. Heb niets meer gehoord, gelukkig.

Mij gaat het om de mens en ik vind het belangrijker om uit te zoeken of je het samen kunt vinden en of je elkaar leuk en aardig vindt. Het verleden komt wel (we hebben allemaal een rugzak) en als er een klik is dan is het verleden ondergeschikt en minder belangrijk, het gaat om de toekomst en niet om het verleden, die is geweest. Ik ga aan een vreemde niet gelijk alles vertellen en zeker niet direct in een mail. Ik ben blij dat ik voor het daten een emailadres gebruik, ik heb er gelukkig twee, waarmee ik op internet niet te traceren bent.

Ik heb over dit contact na zitten denken en in eerste instantie vroeg ik me af: trek ik nou telkens de verkeerde mannen aan of sporen de mannen op deze site niet? Uiteindelijk was mijn conclusie deze man zijn rugzak puilt behoorlijk uit en hij moet dringend gaan opruimen en puinruimen. Tegelijk ben ik gaan nadenken over mijn eigen rugzak. Deze is opgeruimd en netjes geordend en dat geeft mij een heel goed gevoel. Mijn blik is gericht op het nu en op de toekomst en dat geeft heel veel energie.

Door alle ups en downs die ik in mijn leven heb beleefd ben ik geworden degene die ik nu ben: een rijk, gelukkig en tevreden mens. Mijn rugzak is mij dierbaar geworden en zit vol met leuke, lieve en fijne herinneringen die ik voor geen goud zou willen missen. Mijn rugzak draag ik dagelijks met me mee al fluitend en met veel liefde.

Abigail

Lees verder!

geplaatst door Abigail0 - 3 reacties



zaterdag 8 mei 2010

Ervaring is de moeder der wijsheid

De vlinders van liefde versieren ongewild mijn innerlijk. Haar blik, een mengeling van verleiding en vriendelijkheid, lijkt alsof ze verlegenheid wil etaleren. Terwijl Vera haar gelaat neer slaat, rollen mijn ogen over haar ranke lichaam. Ik vind haar mooi en ook weer niet. Haar foto’s die ze me de afgelopen maanden had toegezonden, een de zweem van uitdaging en hunkering, hadden hun bedoelde werking niet gemist.
Mijn vleugje vrouwelijke intuïtie meende ook een ongelukkige vrouw in haar ogen te lezen.

“Ja”, antwoordt Vera, als ik haar vraag of ze een drankje bij de koffie wil. Onze eerste ontmoeting is wat ik ervan had verwacht. Ze is vriendelijk, een beetje dienstbaar, mooi.
Ik leg haar de kaart voor en Vera kijkt er vluchtig overheen. De snelheid waarmee ze de kaart dichtklapt verraadt dat ze al weet wat ze wil: cognac.
Met een ingehouden lach en licht opgetrokken wenkbrauwen bestel ik zonder er iets over te zeggen.

Ik ken Vera nu 4 maanden. We hebben per mail, chat en telefoon contact gehad. Aanvankelijk viel ik voor haar verschijning. Gaandeweg is dat langzaam gevloeid naar bewondering, voor haar contactuele slimheid, de wijze waarop ze me wist in te pakken, haar zienswijze over een relatie en haar innemende warmte. Lange discussies over kunst. Haar mening, dat het haar om de persoonlijkheid ging, deed me uiteindelijk voor haar vallen. Fysieke en mentale aantrekkingskracht had zich onweerstaanbaar gebundeld.

De door de bomen spelende zon maakt onze wandeling langs de winkeltjes zeer aangenaam. Het spel der verleiding was begonnen vanaf de eerste ontmoeting. Tijdens de koffie met cognac had Vera een aantal keren mijn hand vast gehouden. Het voelde als ondersteuning van haar woorden, maar ik vertaalde dat als een duidelijk signaal van genegenheid.
“Ik kan niet zo hard lopen” zei Vera, terwijl ze een been omhoog steekt om haar high heels te laten zien. “Ik heb geen haast”, antwoordde ik. Die hakken zijn me wat te hoog, net zoals haar kleding wat te uitdagend is. Ik kan het moeilijk omschrijven. Vera geeft me een arm en we kletsen en lachen ontspannen.
Om onverklaarbare redenen komen er vragen bij me op. Ik besluit ze niet te onderdrukken. “Hoe gaat het met je sollicitaties”, vraag ik.
“Ach”, zegt ze, haar schouders ophalend, “er is bijna geen werk en het betaalt ook slecht”.
“Ik snap dat niet, met jouw opleiding, jouw leeftijd” antwoord ik. Vera kijkt zwijgend naar de etalages.

Onze heerlijke avond met een tongstrelend diner, eindigde in een wandeling door het park. De schemerring verdwaalt in de nacht. We belanden op de rand van mijn bed in mijn hotelkamer en overleggen wat we gaan doen de volgende dag. De opgebouwde seksuele spanning is bijna ondragelijk. Moet ik het initiatief moet nemen? Alles zegt me dat Vera daar volledig open voor staat. Alsof ze mijn gedachten kan lezen vraagt ze grijnzend of ik zin heb in seks. Mijn feromonen moeten zeker door de lucht gieren denk ik en zonder een seconde twijfel te willen uitstralen knik ik bevestigend.
“Als je wilt kunnen kan dat ook”, zegt Vera, normaal kost dat € 100,- maar ik moet eerlijk zeggen dat ik ook wel zin in je heb dus ik doe het voor € 50,-".
Mijn broek zakt af. Figuurlijk dan wel te verstaan. “Hoe bedoel je?”, probeer ik nog, in de hoop het verkeerd te begrijpen. “Zie het als een deal”, legt Vera glimlachend met veel begrip uit. “Jij wilt wat en ik wil wat. Ben ik geen € 50,- waard”? vraagt ze gemaakt verbaasd.

Vijf minuten later sta ik voor het raam van mijn hotel. “Hoe had je zo stom kunnen zijn?” Ik probeer mijn schaamte te verdringen door verklaringen. “Waarom heb ik dat niet gezien?”.
Ik weet het antwoord: dit keer was zij slimmer. Zij is beroeps. Wijsheid brengt natuurlijk gezag met zich mee. De dodelijke kunst van de verleiding. Weer wordt bevestigd wat ik al eerder had geleerd: ik moet veel sneller daten. Profielen en chats zeggen weinig, dus acceptatie en/of afwijzingen op grond louter daarvan zijn logischerwijze dan ook foute handelingen, tenzij het absoluut duidelijk is.

Terwijl mijn gedachten dit weekend en de Filistijnen nader tot elkaar brengen pak ik een meegenomen boek. Waarom heb ik eigenlijk 3 boeken meegenomen?

Lees verder!

geplaatst door Spencer - 6 reacties



vrijdag 7 mei 2010

Munt, Limes en Prosecco

In mijn leven zijn een paar kleine dingen erg belangrijk. Precies, munt limes en prosecco. Deze horen gewoon altijd in huis te zijn. Ik heb de munt en limes nodig voor mijn wereld beroemde mojito’s. Ik noem ze wereld beroemd, omdat ik er overal waar ik kom opschep dat ze de lekkerste ter wereld zijn. Zo een bewering schept natuurlijk ook verwachtingen. En juist om aan die verwachtingen te kunnen voldoen moet ik alles in huis hebben. Natuurlijk bestaat een mojito niet alleen uit munt en lime, maar de andere ingrediënten heb ik niet vers nodig. Die zijn er altijd wel. En is het suikerwater op, dan maak ik die zelf wel weer.

Rum is er altijd wel in huis. Ik snap niet hoe het gaat, maar ik vind altijd wel weer een fles ergens. Het lijkt alsof iedereen wel weet dat er bij mij thuis rum hoort te zijn. Op mijn aanrecht staan nu 3 flessen open met een inschenktuit. Erg belangrijk, want 5 tellen die fles op zijn kop houden geeft precies de juiste hoeveelheid.

Voor het ijs heb ik een poos geleden zo een elektrische ijscrusher gekocht. Wat een geweldig ding is dat. Het maakt een kabaal dat wil je niet weten. Maar dan heb je ook wel het beste ijs voor in een cocktail. Voor de rest ga ik niet vertellen hoe ik mijn mojito maak, want anders ben ik niet meer de beste ter wereld.

De munt en lime koop ik bij mijn favoriete Turkse winkeltje. Nu ja zeg maar winkel. Ik snap niet dat de hele buurt daar de boodschappen doet. Het heeft iets ouderwets zo een winkel. Zoals ik vroeger met mijn oma van de groenteboer naar de slager liep, en er was geen supermarkt te bekennen. Deze winkel is ook al bijna een supermarkt, maar voor mij is het gewoon de munt winkel. In een grote doos heeft hij daar de munt, en mocht die leeg zijn, haalt iemand wel van achter nog wel een bosje.

En dan hoop ik natuurlijk dat ik die mojito kan maken met iemand die er van kan genieten, en op de fiets of lopend is. Misschien wel met jou? Dat is elke keer weer de vraag. Met wie ga ik deze drinken. Wanneer er een feestje ergens is, maak ik ze zeker!

Ik had mijn dochter al lang geleden beloofd dat ik er 1 voor haar zou maken op haar 18de verjaardag. Dus vol trots geef ik haar eerste mojito, van mij dan. Ze had ze al lang gedronken. Dochters worden groot.

Prosecco is ook zoiets. Ik heb altijd een fles in de koelkast liggen. Meestal maar 1, soms wel eens 2. Je weet maar nooit wat er te vieren is. Dolle Dinsdag, vredige maandag, gekke donderdag. Laatst met mijn beste vriend in het bubbelbad 2 flessen op gedronken. We vierden opening van mijn bubbelbad seizoen 2010. Ik heb die buiten staan op mijn dak terras en kijk over de hele stad. Eigenlijk zou iedereen dat een keer moeten meemaken. Maar ik hou het een beetje exclusief.

Wanneer de prosecco op is, ga ik meteen de volgende dag naar mijn favoriete wijnhandel. Dat is me toch een snoepwinkel. Geweldig al die mooie wijnen daar in de rekken. Elke keer wanneer ik daar binnen kom, heb ik het zelfde gevoel dan toen ik met mijn oma voor het eerste in de snoepwinkel van Jamin binnen kwam. We kennen elkaar, het personeel en ik. Altijd even een praatje maken. Vragen welke wijnen hij nu weer nieuw heeft. En wanneer ik dan een flesje prosecco nodig heb, weet hij wel weer dat ik de vorige dag een fles gekild heb.

Dus deze 3 ingrediënten maken een belangrijk deel uit van de kwaliteit van mijn leven. En die gaat vooral om genieten. Je leeft tenslotte maar een keer, en mocht dat feit misschien niet waar zijn, heb je er toch van genoten ;)

Proost!

Lees verder!

geplaatst door Adrie



vrijdag 7 mei 2010

Wanneer mag je weg?

Vanaf welk moment is het oké om op te stappen als je weet dat het niet de ware Jacob(a) is die tegenover je aan het tafeltje zit? Een vraag waar (helaas) vrijwel elke internetdater mee te maken krijgt. Ik kan slechts één tip geven: doe het niet zoals Marjelle.

Het vage – maar ongetwijfeld artistiek en intellectueel bedoelde – geraaskal tiert hier de laatste tijd iets te welig naar mijn zin. Ik was daarom blij om tussen de oeverloze prozaïsche vrijheden de blog van Jaklien aan te treffen. Gewoon, een concreet verhaal over een concreet onderwerp waar wij hier allemaal weleens tegenaan lopen: wat te doen als de date tegenvalt? Wanneer mag je weg?

Er wordt weleens gezegd dat mensen in drie minuten hun oordeel vormen over iemand die ze net hebben leren kennen. Treurige constatering, maar biologie is nou eenmaal wreed. Uiteindelijk zal het allemaal niet zó zwart-wit liggen, maar feit is dat we (bewust en onbewust) ontzettend veel signalen verwerken in de eerste minuten van een ontmoeting. Hoe ziet iemand er in het echt uit, hoe beweegt iemand, hoe klinkt zijn of haar stem en (en dit schijnt biologisch gezien nog het meest van belang te zijn) hoe ruikt iemand?

Hoe vaak heeft Marjelle het nou al meegemaakt? Dat ze nog voordat de eerste drankjes gebracht werden al wist dat de man tegenover haar niet voor haar was? Een aantal keren bleek de date in kwestie gebruik te hebben gemaakt van flink verouderde en onder zeer gunstig licht geschoten profielfoto’s. Maar vaak ook kwam een man zo onhandig en stuntelig over dat ik hem eerder schattig vond dan interessant. Ik heb het best weleens geprobeerd hoor. Gewoon een tweede keer afspreken, iemand nog een kans geven, minder zenuwachtig en in een andere omgeving. Maar tot nu toe bleek die eerste indruk toch altijd te kloppen.

En wat doet Marjelle als ze al na tien minuten heeft geconstateerd dat haar feromonen en andere stofjes in haar lijf niet geïnteresseerd zijn? Eh, nou, de hele avond blijven zitten. Ik krijg het niet voor elkaar om na een of twee biertjes gedag te zeggen. Gelukkig is een belangrijke reden hiervoor dat ik met heel veel dates uitstekend in staat was om een gezellige avond te hebben en het best leuk is om zo nu en dan met een geheel nieuw persoon prettige gesprekken te hebben. Maar het was ook vaak genoeg omdat hij minstens een uur had moeten reizen om mij te ontmoeten. En dan vond ik het zo lullig om hem met een uur alweer terug de trein in te sturen. Of omdat iemand heel lief en zenuwachtig deed en ik hem niet wilde kwetsen.

Ik vind het minder pijnlijk om netjes de avond uit te zitten en daarna gewoon geen nieuwe ontmoetingsvoorstellen meer te doen. En blijkbaar vonden veel heren dit ook de beste oplossing, want er zijn er heel wat geweest die na een lange avond zelf ook niets meer van zich lieten horen. Slechts één keer (zie het relaas in mijn allereerste blog hier) heb ik op de wc even overwogen om de achteruitgang te nemen. Ik durfde niet. Zelfs bij de enige hork die ik heb gedate duurde het vier bier voordat ik mijn fiets weer opzocht.

Ofwel, wanneer mag je weg? Laten we zeggen een stuk of drie biertjes eerder dan Marjelle.

Lees verder!

geplaatst door Marjelle - 1 reactie



donderdag 6 mei 2010

Ontsnapt

Op welk punt tijdens een blinddate is het okay om op te stappen als je weet dat het niet de Ware Jacob/Jacoba is die aan je tafeltje zit? De meningen lopen nogal uiteen. Ik heb een mini-onderzoek uitgevoerd en vriendin A zei dat ze kost wat kost altijd de date helemaal tot het einde uitzit. ‘Je weet maar nooit, het kan uiteindelijk toch nog klikken.’ Vriend B is daarentegen heel hard en zegt dat als de vrouw (lees: haar uiterlijk) ‘m vanaf het begin niet bevalt, dan neemt ie niet eens de moeite om haar gedag te zeggen. Hij gaat gewoon linea recta weer naar huis om voetbal te kijken en laat haar rustig voor niks om hem staan wachten. Ik zit daar dus een beetje tussenin. Meestal ga ik toch even wat drinken en dan heb ik na een uurtje opeens een ‘noodgeval’ thuis. Of er komt een plotselinge, knallende koppijn opzetten. Ik vind het namelijk heel lullig om iemand helemaal voor niks op te laten komen draven, dus ik geef ze minimaal een uurtje of twee. Maar op m’n laatste date heb ik m’n eigen regel een beetje verbroken.

Qua uiterlijk was De Date in kwestie helemaal niet verkeerd en in het begin liep het gesprek eigenlijk ook best lekker. Maar na een uurtje of zo, begon ik te merken dat De Date eigenlijk helemaal niet zo aardig was. Het begon er al mee dat ie zei dat ik heel Amerikaans klonk en dat ie Amerikanen oppervlakkig vond. (Dit was een Engelse Date) Hij vond m’n hobbies saai en m’n interesses slaapverwekkend. Ja, sorry ik lees nu eenmaal liever een spannend boek dan dat ik met de adrenaline gierend door m’n lijf een vliegtuig uitspring of aan een lang elastiek ga hangen. Als ik aan het woord was, dwaalde z’n blik af richting m’n borsten. Hij vond me kennelijk zodanig oninteressant om aan te horen dat ie uiteindelijk ook nog met het meisje dat naast hem aan de bar zat begon te flirten. Alsof dat nog niet erg genoeg was, behandelde ie het barpersoneel als straathonden en hij probeerde ruzie te zoeken met de andere mannelijke klanten. De barman had me al een paar keer met opgetrokken wenkbrauwen aangekeken. Dus toen De Date na een paar pilsjes naar de WC moest, zag ik mijn kans schoon. Ik heb niet eens meer gewacht tot ie terugkwam. Ik heb m’n jas gepakt en ben naar huis gefietst. Ik kreeg nog wel een smsje: ‘Waar ben je nou?’ Ik heb daar uiteraard niet op gereageerd. Misschien wel heel lullig van me, maar in dit geval had ie het er zelf naar gemaakt. Toch?

Lees verder!

geplaatst door Jaklien - 5 reacties



donderdag 6 mei 2010

Afspraak met jezelf

Wat is het toch verschrikkelijk moeilijk om je aan afspraken te houden…met jezelf.
Voor een ander ben je superstreng, maar voor jezelf ben je opeens de toegeeflijkheid zelve: “ Je bent ook wel erg streng voor jezelf, hoor, je mag best wel wat soepeler zijn.”

Twee weken geleden heb ik met mezelf afgesproken dat ik stop met mannen en internetdaten en dat voor op zijn minst één jaar. Het zijn allemaal klootzakken en egoïsten. Ze denken allemaal dat het gras elders groener is.

Jah… en dan wordt het lente. AAAARGH!

Dan zie ik er gewoon lekker uit, kan ik niets aan doen. Dat zien ze dan. De mannen.
Kan je nog zo ontzettend je best doen om ze te ontwijken, maar dat lukt gewoon niet. Ze lachen naar je, bieden je biertjes aan, ook al drink je die niet. Gaan opeens met je praten en willen met je mee naar huis. Voor een nachtje. Of als FWB, want “We kunnen het toch heus wel meer dan één keer doen samen, schatje? Tot ik wat beters heb…”

Voor mij geldt:
Ik moet kijken. Ik moet cijfers geven. Ik moet denken, zou ik het daarmee kunnen?
Zou hij niet als een wijf het zeewater ingaan, maar als een stoere vent de branding doorklieven, duiken, bovenkomen en zijn haar uit zijn gezicht slingeren.
Ik kan daar niet onderuit. Het beeld van zijn glinsterende torso staat ongewild loepzuiver op mijn veel te ‘feromonale’ netvlies.

Vervolgens denk ik: “Is hij, na het zwemmen, wel een mannelijke BBQ-er? Kan hij dan opeens wèl vlees klaarmaken? Of staat ie, zoals bij mij in de keuken, bij de BBQ-kok in kwestie met één hand in zijn zak en de andere om een biertje een beetje op zijn tenen heen en weer te wippen. Met een blik van Zoooo, dat zou ik ook wel willen kunnen…”

Ik heb het liefste de eerste. Een stoere man met een voorliefde voor zelfgemaakte marinades, waarmee het vlees zich doordrenkt, in de tijd dat je op het strand dartelt, boekjes leest en samen ‘afkoelt’ in het ondoorzichtige water van de Noordzee.

Dus dat moet ik uitproberen.
Jah…Probeer je dan maar eens aan de afspraak met jezelf te houden…



Lees verder!

geplaatst door Elise



woensdag 5 mei 2010

I’m -On call (IOC)

Kings of Leon zingen:
he said call me now
and id come a running

If you'd call me now baby id come a running.

Im on call to be there,
one and all to be there.
When I fall, to pieces,
lord you know ill be there waiting
(I'll be there, ill be there.)
Im on call to be there,
one and all to be there.
when i fall. to pieces,
lord you know, ill be there waiting

Im gon go, so be there,
one for all, wont be there,
when you fall to pieces, lord you know
I'll be there laughing

Dit word teen moeilijk onderwerp, ook voor mij. Ik ben er zelf niet 100% uit doch denk dat het voor vele mensen een uitkomst zal zijn.
I’m On call, je bent er voor de ander als je nodig bent. Hoe bedoel je dit? Ik bedoel als een ander je gewoon nodig heeft, of jij hem/haar om mee te praten, een schouder en/of te knuffelen dat je er bent. Is dit normaal, Ja, vrienden en vriendinnen doen dit makkelijker. Doch iemand die je nog niet goed kent????
Wat zijn er voor pro’s en cons?
Is het dan goed dat je wegkwijnt ergens op 3 hoog achter met alle gevolgen voor je omgeving, familie en mogelijke ..... laten we het even op een rijtje zetten:
Een lieve opmerking tegen iemand die net op het moment dat jij haar ziet zegt... “jeetje wat straal jij!!” Haar ogen waren eerst naar binnen gericht toen ze de supermarkt binnen ging en net op dat moment keek ze omhoog bij een prettige gedachte en toen zag ik haar. Laten we haar Jessica noemen. Zij straalt nog meer, krijgt kriebeltjes en loopt op wolken de rest van de dag, thuis aangekomen heeft ze weer zin om dingen te doen en loopt op haar kind af en geeft hem zomaar een dikke kus,... mamma houd van je, mijn mannetje! Zegt Jessica en straalt nog meer! Het kereltje glimt van trots, zijn moeder!! De wereld ziet er evn wat anders uit. Ddoor een zinnetje.
Jessica doet haar ogen dicht en denkt terug aan dat ene moment om vervolgens na een heerlijke nacht wakker te worden en weer met frisse moed de dag en het werk kan beginnen.
Stel dat dit er niet was geweest. Was de dag voor Jessica sprankelend geweest? Had dat zoontje die kus gehad, had ze een heerlijke nachtgewaad en met plezier naar het werk gegaan?
Stel dat het niet bij zo’n opmerking blijft maar er meer uit voorkomt, praten, gehoord worden, knuffelen of misschien zelfs wel meer.....
Wat voor effect zou dat op de andere en iedereen die er omheen leeft hebben?

Nadeel- con’s?
Elk voordeel heeft zijn nadeel zei een bekende Nederlander al eens.
Je moet er tegen kunnen om contact met iemand te maken, d.m.v. een mail of telefoontje - dus On Call- om zo’n moment te arrangeren.
Iemand gaat weer weg en kan mogelijk geen relatie uit voor komen, of misschien toch maar meer op de lange duur!
In ieder geval het verrijkt je leven op dat moment. Zie het als een kadootje wat je je zelf geeft en indirect de ander. Als je goed met elkaar afspreekt dat het geen gevolgen dient te hebben en dat elke keer op zichzelf staat dan zou het best kunnen lukken om twee mensen gelukkiger te maken.


Ja, het is even wennen, maar je had niks en daarna heb je een, in de meeste gevallen, een prettig gevoel.
Ik ben nog aan het nadenken over dit soort zaken. Het is voor mij als HSP-er een zeer, zeer moeilijk punt. De ene keer denk ik; Ja, en de andere keer denk ik; Nee. Hmmm.
Het dient wel in goed overleg en openheid te gebeuren. Zodat een ieder heir wat van af weet. Dus geld I’m on Call voor jullie als mogelijkheid?
Hoe denken jullie daarover?

Lees verder!

geplaatst door YES_YES - 3 reacties



woensdag 5 mei 2010

BEVRIJD? AMMEHOELA!

Lieve bloggers en lezers,

Hoe krijgen we in godgodesnaam het gepeupel, dé oorzaak van alle zogenaamde ellende in de wereld, wakker? Auschwitz, doodstraf, kinderlokkers, natuurrampen, tantrische liefdeskunst, orgasmes aan de lopende band, kanker, aids, quamtummechanica, wonderen, gore porno, ouwehoeren, vrome nonnen, yoga, Papa Paus, Gandhi, gebeden zonder end, defensieve reetjes, oppervlakkig geblog om de hete brei heen, overbodige kutbanen, elke dag lood in de schoenen, beledigingen waar de honden geen brood van lusten, dodenherdenking waarbij de doden zich onderhand in hun oorlogsgraf omdraaien, een wereldvreemde koningin, Dostojewski's Raskolnikov op hun dak sturen, vipassana meditatie, der Zauberberg van Thomas Mann beklimmen zonder vangnet, das wohltemperierte Klavier van Bach instuderen binnen één dag, scherpzinnigheid, grofheid, hypnotherapie, ziekelijke afhankelijkheid van anderen, rigiditeit, mooie woorden, lucullische vreetpartijen, zuipgelagen, verveling, de dood, de zwarte nacht van de ziel, elke dag meel in de bus, zinnelijke plaatjes, literatuur, gelikte schrijverij, prijzen voor dit en voor dat, crea rijmen en dichten zonder hemd op te lichten, eehh.... de Mattheuspassion, Mozart opera's, Jezus Christus, Mahariva, Seka, Einstein's E= mc², motto's, Boeddha, Hitler, u, ík zei de gek?

Ajajaj.....zúuuuucht...werkelijk helemaal niks heb ik zo langzamerhand het donkerbruine vermoeden vermag de granieten plank voor hun geborneerde koppen te doorklieven. Mezelf maar vermeien in de samsarische, gekunstelde leventjes d(ie)(a)t ze l(ei)(ij)den, zwelgend desalniettemin in paniekerig in stand gehouden infantiele onwetenheid en af en toe zo hier en daar, waar er ook maar schoorvoetend om gevraagd wordt als er toch een zweempjes lef onverhoeds aan de oppervlakte van hun bewustzijn opduikt, een flinke beuk uitdelen (ben de beroerdste ook niet hoor): wákker worden graag. Het Nirvana staat voor de deur. (De karmische wet, oorzaak en gevolg, geeft opdrachten aan de niet-wijzen en dient de wijzen.)

Ziehier lieve bloggers en lezers míjn bescheiden rolletje (ingegeven door Hogerhand?) wat betreft het vestigen van uw aandacht op een in potentie in ieder van u aanwezig ultiem bevrijdingsplan, dat in één klap aan deze malle, bizarre ondermaanse wereld voorgoed een einde zou kunnen maken, tenzij u uw hand eíndelijk in eigen boezem steekt en die (buiten)wereld de (buiten)wereld laat. Wèl zaak te dezen: effe doorbijten en vooral niet oordelen. Maar dan: wát een bevrijding!

Zó, mijn goeie daad weer verricht voor vandaag.

Lees verder!

geplaatst door Bach - 6 reacties



woensdag 5 mei 2010

Goed genoeg!!

Sommigen prangende zaken hebben een oplossing nodig. Althans dat zeurt zo aan mijn hoofd dat ik gewoon een oplossing moet vinden. Nou vanuit je jeugd neem je tal van vragen mee zoekende naar een antwoord en het vinden levert een kruisje achter de vraag op. Heerlijk weer een minder. Zo had/heb ik een heel lijstje, ik zal je niet vermoien met zaken die niet op deze site thuishoren maar een is wel interessant.
Ik had die vraag al meer dan 100x gesteld doch vele antwoorden gaven mij nog niet het gevoel dat HET antwoord erbij zat. Al dansende, waar ik heel gek op ben, sprak een dame me aan. “wil jij met mijn vriendin dansen?” aangezien ik helemaal in trance van de muziek was schrok ik van deze openbaring. Ik was daarheen gegaan om allen maar te dansen, mijn manier om energie op te doen en grenzeloos te genieten van de noten en woorden van de componist. Ehhhh kan ze dat niet elf vragen? Antwoorden ik haar. Met een diepe stem legde ze uit hoe het zat. Opeens kwam de vraag bij mij naar boven, die vraag waar ik nog steeds geen sluitend antwoord voor heb “ waarom vallen vrouwen op bepaalde mannen?” ze keek me aan met grote bruine ogen, “weet je dat dan niet?” antwoorden ze me. Even voelde ik me een klein jongetje wat blijkbaar het geheim van het leven had gemist en niet goed had opgelet......
Nou..... vroeg ik haar toen ik me hersteld had....Er zijn veel vrouwen die iemand kiezen die “goed genoeg is!” Ik werd door deze woorden kompleet van mijn dansvloer gevaagd. ONBEGRIJPENLIJK, dat iemand haar kostbare leven slijt met iemand die GOED GENOEG IS!!
Waarom vroeg ik haar:
1. De angst om alleen over te blijven weegt heel zwaar.
2. Het kunnen stralen naast een ander, belangrijk zijn en blijven, dit speelt mee
3. Meestal krijgt ze dan meer aandacht, en zal hij niet zo gauw naar een ader overstappen als zij ‘knapper’ is/voelt dan hij!

Van dansen kwam niet veel meer en slapen...... pffff ik was even helmaal van de kaart. Ik heb natuurlijk navraag gedaan bij diverse mensen in de trend van .... ken jij mensen........
Het blijkt te kloppen!
Pffffff

Lees verder!

geplaatst door YES_YES



woensdag 5 mei 2010

Hoog Sensitief -HSP-er --- 3

In mijn zoektocht naar de antwoorden in het leven gebeuren er verschillende spannende en minder spannende dingen. Ja grote belevenissen welke je leven op z’n kop kunnen zetten tot hele kleine maar zeer kleine woordjes, gebeurtenissen die mij als HSP-Er (High Sensitive Person) totaal van de kaart kunnen brengen. Ja als HSP-er ben je allesbehalve meer dan een ander maar zoals Francien het zo mooi zei: je hebt een ander filter wat minder tegenhoudt. Met andere woorden, iedereen ervaart 7 + of min 2 zaken bewust. Dus bijvoorbeeld dat je Tv kijkt er iemand naast je zit en dat de kat zich wast met daarbij het gevoel dat je eigenlijk moet plassen en dat je morgen echt je dokter moet bellen. Nu zitten we voor vele aan de max. Doch onbewust ervaren we vele malen meer aan pulsen welke op dat moment eruit gefilterd worden omdat we anders gek worden om alles te begrijpen, verwerken en actie op te ondernemen. Nu Hsp-er ervaart vaak veel meer dan 9 zaken. Zo volg ik het gesprek naast me op tv ik voel dat ik eigenlijk ongemakkelijk zit, denk aan de volgende zin terwijl ik het timbre van de acteur onder de loep neem en de geur van gisteravond met mijn vrienden weer naar boven krijg.... en nog meer.
Erg lastig, er is mee te leven maar af en toe moet ik even weg, op mij zelf zijn om bij te tanken, en weer energie op te doen voor de rest van bijvoorbeeld een verjaardag.
Hsp-ers hebben dan vaak zelf al een lijstje van manieren om weer tot een energie niveau te komen welke aanvaardbaar is.
Zijn het allemaal vervelende dingen, Nee gelukkig niet. Echter, je kan ze wel als vervelend ervaren. Zo weet je vaak wat iemand voelt. Dus dames kom niet met” ik wil graag nog een keer afspreken’ terwijl je eigenlijk denkt: Wegwezen en nooit meer zien!
HSP-ers voelen dat soort incongruentie. Als je ergens binnen komt kan je vaak in fractie van seconde de situatie inschatten en heb je een voorgevoel voor sfeer en veiligheid. Dat is wel handig als je zo iemand als vriend /vriendin hebt toch?
Dus, relax, er is heel goed mee te leven doch voor 23% van de NL bevolking wel iets om rekening mee te houden. Voor mij was het dan ook een ‘thuiskom’ gevoel toen ik er achter kwam dat (HSP) het nu was waar ik al diverse keren tegen aan gelopen was. Zo kan je op verjaardag het net treffen om naast een zeer ruziënde stelletje te zitten en daarvan de emoties jouw raken. Ja letterlijk.=> bad evening!
Dat ze in Star Wars voelen als er iemand in de buurt is dat is heel normaal voor HSP-ers. Zo ging een ex van mij er eens een keer met een ander vandoor. Nou, ze kwam niet thuis. Ik ken Amsterdam aardig maar veel, heel veel plekken ben ik nooit geweest. Ik stelde me erop in en liep in een keer naar de plek waar ze waren. Vreemd, ja, geluk....misschien. Doch als dit in het weekend nog 2x gebeurd, omdat ze elkaar beleven opzoeken..... dat kan je geen toeval meer noemen. Zo kan ik nog veel meer dingen noemen die Luc Skywalker doen verbleken, hahaha.
Je ziet het kan ook handig zijn!

Lees verder!

geplaatst door YES_YES - 1 reactie



woensdag 5 mei 2010

ikke niet lese, jij niet begrijpe

Marjelle, je begrijpt mij echt niet, maar bevestigt wederom mijn stelling. Je ironische vraag –hoe ik het zou vinden om met je 61-jarige moeder te daten- is enkel en alleen gebaseerd op een vermeende afwijzing mijnerzijds op basis van leeftijd.
Ja Marjelle, ik zou zeker met je moeder daten, en dat meen ik. Een heel andere vraag is, of zij voldoet aan mijn referentiekader. Voor mij is de centrale vraag of we qua persoonlijkheid matchen en of er (wederzijdse) aantrekkingskracht is.
Er zijn pakhuizen vol met mannen van rond de 40 jaar die graag een date willen met de 60 jarige Particia Paay, om maar een voorbeeld te nemen. Dat het referentiekader van die mannen uit slechts één criterium bestaat doet aan het feit, dat leeftijd er kennelijk niet toe doet, niets af.

Gelet op de vele reacties heb ik kennelijk een gevoelige snaar geraakt. Mijn volgende blog -de vraag oproepend waarom hoger opgeleide vrouwen doorgaans geen belang hechten aan uiterlijk en daardoor vaker alleen blijven- laat ik maar even rijpen.

Wat mij opvalt is de gelaten reacties van mannen alsmede hun afzijdigheid terwijl vrouwen als door een wesp gestoken met hun latente jaren ‘60 feministische gevoelens de rijen sluiten. Het strijdbare “goed zo dames!” van Lady_13 spreekt boekdelen. Samen ten strijde tegen die mannen die een jongere vrouw willen.
Waar komt deze gestokenheid vandaan? Ik denk dat het te verklaren is uit het feit dat de geprikkelde damesgroep uit de categorie 45 en ouder bestaat en dat de mannen uit die groep er met jongere vrouwen ‘vandoor’ gaan. Althans, dat is het beeld en misschien niet onterecht. Dat maakt het dus voor die groep vrouwen nog moeilijker een partner te vinden. Ik begrijp daarom die reactie, ook al is het geven van de ‘schuld’ van het niet geaccepteerd worden te simpel om dat aan de voorkeuren van mannen toe te schrijven. Er valt hier wel wat meer over te zeggen maar dat voert nu te ver.

Barbel stelt dat mannen liegen over er hun leeftijd. Ik hoor dat veelvuldig, dus mag er voorzichtig vanuit gaan dat dit waar is. Veel interessanter is de vraag, waarom dat dan gebeurt. Geen zinnig mens, waaronder een man, vind het leuk om te liegen. Barbel, heb je wel eens nagedacht waarom dat dan toch op grote schaal gebeurt?

Grappig –vanwege het voortschrijdend inzicht- vind ik de opmerking van AbigailO. Zij komt er nu pas achter dat de stelling klopt en verbaast stelt zij “Jongens kom op, het gaat toch niet om leeftijd in een relatie”. Ja AbigailO, dat is nu net waar het om gaat.

Swieb ziet de essentie van mijn betoog (leeftijdscriterium is een vooringenomenheid). Het stellen van een leeftijdscriterium is uitgaan van een eigen gecreëerde veronderstelling, onderdeel van een holistisch maar niet onderbouwt beeld, dat een getal niet kan voldoen aan de wensen van een ideale partner.
Als “uiterlijk” als voorkeur volgens Swieb niet één van de selectiecriteria mag zijn, dan geldt dat logischerwijs ook voor andere beoordelingscriteria, zoals opleiding, karakter, levensvisie enz. en dan blijft er niets meer over. Uiterlijk is een onderdeel van voorkeuren. Sterker nog, uit onderzoek blijkt dat het belangrijkste, of we dat nu leuk vinden of niet.
Er is niks mis met een voorkeur voor bijvoorbeeld haarkleur, omdat het een onbetwistbare ‘smaakvoorkeur’ betreft. Bij leeftijd kan ‘smaak’ niet van toepassing zijn. Leeftijd kan alleen een gerechtvaardigd criterium zijn in extreme gevallen, zoals bijvoorbeeld 70 jaar, omdat dan uitgesloten is dat die persoon voldoet aan een referentiekader.

Ik ben blij met de eerlijke bekentenis van Dara, ook al is dat natuurlijk een incident.

Ik sluit deze discussie met de verheugende signalering dat steeds meer vrouwen geen leeftijdsvoorkeur meer opgegeven. Dat schept voor vrouwen en mannen nieuwe kansen. Leuke mannen reageren nu ook op vrouwen die, bij een kennismaking aangenaam verrast zijn terwijl ze met die man anders nooit kennis gemaakt zouden hebben en mannen kunnen stoppen met liegen over hun leeftijd.
De wereld wordt mooi.


Lees verder!

geplaatst door Spencer



woensdag 5 mei 2010

Een erotisch kadootje 2

Het sneeuwde buiten harder dan ik hebben kon dus, deze verbouwde flat verlaten...no way. Haar kussen hielden de sneeuwvlokken van mij weg. De flat was behaaglijk en ons liefdeszweet deed de ramen beslaan.
Gordijnen waren niet nodig want niemand kon ons zien, onze kussen waren tot een hoogtepunt gekomen en blijkbaar ook deze flat want het uitzicht was onbelemmerd. Heerlijk dat je niet na hoeft te denken aan het feit of de buren mee genieten of niet. Haar kussen hadden een ontwapenend effect op mij. Onze lichamen kronkelde om elkaar en we verkende de gehele bank. Steeds dat contact met die ogen en onze handen,.... zucht. Wat kan het toch heerlijk zijn als een paar handen je aanraken! Zeker als het gewenst is en dat er een ‘band’ tussen elkaar is. Een soort Brothers in Arms in alleen zijn en misschien...eenzaam. Ondanks het feit dat het twee verschillende dingen zijn komen ze verbazingwekkend vaak tegelijkertijd voor. Ik bedoel niet constant eenzaam maar eenzaam in het hebben en verlangen naar dit soort momenten. Gewoon lief zijn voor elkaar en onze handen kwamen op plekken waar normaal gesproken niemand komt. De warmte de uitstraling . .... zucht.. heel even komt er een gevoel van ‘zij gelooft in mij!’ “ik besta!!” Jezus, dat ik die gevoelens nog heb en dat zij zogemakkelijk dit bij mij naar boven kan roepen,.....pffff. haar kleren lagen al snel om ons heen. Het nummer van Guus, .. dit is een nacht,... met kledingstukken die van jou of mij kunnen zijn.... ging door me heen. Een smile kwam op mijn lippen. Gelukkig zag ze het niet. Ik keek naar een prachtige vrouw. Daar licht ze, zoveel schoonheid, heb ik dat verdient, daar gaat ze zoveel gratie heb ik nooit gezien.....haar ogen waren gesloten en ze genoot met een blik van voldoening. I’ve heart there was a secret chord, that David played and it pleased the lord .. halleluja!! Halleluja!!
De bank had een iets andere formatie gekregen terwijl de sneeuwvlokken de wereld hadden veranderd in een X-mas schouwspel. I count my blessings en genoot van het NU , het moment. De muziek nam ons mee op een lounge tempo over de grond naar de slaapkamer. Haar bed was groot en heerlijk warm en zacht. De tijd tikte zonder ons verder terwijl wij elkaar bezighielden met zeer gezonde fitness. Bovendien is het een perfecte manier van afvallen! Alle spieren doen mee! Ook deze plek werd veranderd van ordelijkheid naar....haar ogen volgde mij en ik voelde haar zachtheid door me heen stromen. Er zijn maar weinig vrouwen die dat hebben een extra, iets meer pulsen dan de ander waardoor je je meteen erg prettig voelt. De nacht viel “a thousant kisses deep” echt en we werden uren later naast elkaar wakker. Ik draaide me om en keek naar haar rug en billen, de beelden van de nacht werden als een film voor mijn ogen afgedraaid.....de constant YouTube fachtige film ontvlamde.....Jesus....here we go again!! Het ontbijt volgde uren later en aangezien Kim weg moest kwam er een einde aan deze ontmoeting.
Ik reageerde die dag en die erra met smsen en mails Maar geen reactie. Pas weken later een excuus smsm.
Ik heb er wel moeite mee gehad om hiermee om te gaan ... voelde als dat er een raam openstond waar al onze gevoelens weg konden waaien of dat het een one night stand was, en dat soort dingen wilde ik toch niet!!
Ik heb er dagen over nagedacht en het antwoord gevonden wat voor mij goed heeft gewerkt ... onder deze omstandigheden.
Dus: Ik heb er moeite mee gehad om dit te verwerken, kon niet het juiste frame vinden om dit in op te bergen te bezien, te ..... hmmm met een goed gevoel aan terug te denken. Doch ik heb het gevonden. Je kan het zien als een kadootje wat plotseling vanuit het niets op je pad komt en waar niemand iets met tegenzin heeft gedaan. Ieder heeft een gaaf moment met de juiste man/vrouw op de juiste plek gehad. Dat noem ik nu rijkdom!

Lees verder!

geplaatst door YES_YES - 1 reactie



woensdag 5 mei 2010

Een erotisch kadootje...

De eerste mail, was open en lief. Meteen had ik een gevoel bij.... laten we haar Kim noemen. Kim vertelde wat ze deed en wat voor haar belangrijk was in het leven. Immers voor mij geeft dat een beeld of onze horizon’s een beetje, of een beetje boel over elkaar heen vallen. Ik begin tenminste aan een dat met uitzicht op de verre horizon, hoe ik er moet komen....of zal komen.......met haar.........wie weet. Laat ik tenminste mijn best doen! Ik antwoorden haar de volgende dag de warmte sprong spontaan van de mails af en er was een band ontstaan. Mijn gedachte droomde al weg met Kim en bekeek nog een keer haar foto’s. Ja zeker het was een hele leuke meid. Diverse mails volgde en door haar baan in het onderwijs en de drukke bezigheden in het basis onderwijs gaven haar maar weinig mogelijkheden om te reageren. Er was daardoor een hikje in de mails.
Op een zaterdag avond rond tienen hadden we weer contact per mail. Zij schreef weer ze lief en betrokken. Ik voelde haar hand al over mij hen glijden en de uitstraling ......zucht. Mijn type!! Alhoewel ik totaal geen bewijs had dat het daadwerkelijk zo zou zijn gaf iets in mij aan dat het wel snor zat. Je probeert je toch te behoeden voor pijn. Van mijn grote leermeester heb ik wel eens gehoord dat iedereen plezier wil versterken en pijn wil vermeiden. Dat lijkt me wel heel aannemelijke verklaring voor mensen hun gedrag. Het was koud buiten en ik liep op een paar dikke sokken over mijn houtenvloer. Binnen was het warm en buiten vielen de sneeuwvlokken gestadig naar beneden. Ik schonk nog maar eens een kom thee in. Het scherm lichte op terwijl ik de eerste slok van mijn thee nam. Ik was wel weer toe aan een date, gewoon met iemand afspreken, al die kriebeltjes vooraf, de rit ernaar toe,...oh nee.... wat je gaat aantrekken als....!! Ja dames, er zijn mannen die dat ook hebben hoor!! Op de DVD speler stond Kings Of Leon keihard On Call te spelen. Mijn hart bonkte, wat zal dit opleveren want mijn laatste vraag was: “zullen we iets afspreken!” Misschien wel een van de meest besproken zinnen. JA!! was Kim haar antwoord, leuk!! Wanneer? Shit weer lag de bal bij mij. Flink zijn YES_YES zei ik tegen mijzelf. Ik beet op mijn onderlip en schreef: “NU!”??
Met een zucht en zonder na te denken gaf ik de computer opdracht om de mail te verzenden. Ik denk dat ik bijna geen adem heb gehaald in de seconde tot dat ik haar mail ontving. Wouw dit had ik nog nooit gedaan!! Wat heb ik in Godsnaam gedaan?? Straks zegt ze Ja! Maar misschien ook NEE. Allerlei rationele gedacht gingen door mijn hoofd wat hoort of wat niet hoort. Godverdomme YE_YES je bent oud genoeg om voor je zelf te beslissen en een keuze te maken. Nee heb je,.. en het kan altijd JA worden ... en dan.... gewoon laten gaan hoe het gaat.
Ik drukte op de mail en starten de ademhaling weer om mijn lichaam tenminste qua ademhaling tot rust te brengen. Er stond; “ja , waarom niet!!, ik ben nog ~ Boeuf Bourguignon aan het maken maar dat is zo klaar en kost wat roeren in de pan”. Pffffffff Dit had ik nog nooit mee gemaakt. En Nu, Ik vroeg haar adres en ik ging in een race door het huis om de slobber winterkleren te verwisselen voor een strakkere outfit. Gek dat ik meteen wist wat ik aan wou en met een luchtje op ..........waarom zo’n haast? Als ze nu Ja zegt dan is dat over 10 minuten ook zo hoor! De inwendige stem had weer even controle over genomen en ging terug naar de slaapkamer om andere schoenen aan te doen omdat ik met deze sneeuw waarschijnlijk met deze snel stappers geen meter verder zou komen. In de tussen tijd flitste gedachtes door mij hoofd, haar foto’s haar mail, haar profiel. Je moet immers wel weten wie je voor je hebt en dat je wel wat hebt verdiept in dat persoontje. Even later zat ik in de auto, wat een bof die winterbanden! Ik belde aan en Kim deed open. Ja, precies zoals op de foto. Dat is nog wel eens wat anders geweest toen ik ook een afspraak overdag had en bij de ijswinkel had afgesproken en daar dan tenslotte de -Oma versie- van de foto’s op de dating-site zag staan!! Vreemd hoe sommige dames zo gehecht zijn aan bepaalde onrealistische foto’s van vroeger dat ze deze op een dating-site plaatste om dat ze in de overtuiging zijn/waren dat ze er nog zo uit zien! PFFFF. Ze had een lach die je meteen ontwapende en we kuste elkaar op de mond, waarom? Gewoon het voelde zo. Omdat zij waarschijnlijk ook in een race door haar huis was gegaan en van kleren had gewisseld en heel lekker rook, schreeuwde de Boeuf Bourguignon om aandacht. We praten over diverse dingen terwijl zij met haar rug naar me toe stond. Ze roerde met haar slanke lichaampje in de pan, Oh ja ...we hadden het over hoe lang ze hier woonde en wat ze had gedaan om deze koestal van een flat weer leefbaar te maken. De woorden gingen even via een ander kanaal naar mijn hoofd, ik leek automatisch te kunnen antwoorden. Ik bekeek haar sierlijke bewegingen bij zoiets simpels als het roeren in een pan. Jeetje wat kan zoiets erotisch zijn! Ja dit is wat je mist op een dating site- die bewegingen van iemand, en dan in een antwoord haar hoofd wat naar achter draait en haar rossige haar van haar schouder laat afvallen alsof het vraagt om aangehaald te worden, terug gelegd te worden op de plek waar het vandaan kwam. Of er door heen te gaan met je vingers?? Ik zuchten diep zonder dat ze het kon horen en bekeek haar. Wat een ambiance om langzaam naar haar toe te bewegen en mijn armen om haar heen,... en....en.. ik verkende de plekken op het aanrecht. Het was spannend, ja je weet dat rond elven er mogelijk niet een thee date zou zijn, maar toch wie maakt de eerste set?
“ ik kom zo bij je”.. zei Kim. “Ga maar vast zitten daar” .... misschien had ze mijn gedachtes gevoeld of.... ze vroeg wat ik wilde drinken en pakte twee glazen en een fles wijn. Terwijl ze aankwam lopen observeerde ik haar bewegingen van ranke slanke heupen tot stralende lach met haar licht roed haar. Kim mocht er zijn. Wat een bofkont ben ik toch dacht ik! De bank was er een van het soort wat op direct op de grond stond/lag en dat je bijna zoals in de 70-ties meer liggend bezig bent dan zitten. Weer helemaal in, deze: lounge tijd. Ze plofte naast me neer. Hmm wel heel dichtbij, dus... toch ik had gelijk ja een BVI – blijk van Interesse. We keken elkaar aan en we proosten op ... de liefde.....ze schoof gelijk wat naar achter op de bank en morste wijn, beide gingen we op onderzoek waar het gemorste was terecht gekomen. Onze hoofden kwamen heel erg bij elkaar en daarmee ook onze monden. Als een magneet trokken de lippen hunkerend naar contact elkaar aan. Haarlippen waren warm en zacht maar vooral heeeel lief en warmte. Ook een HSp-er (High Sensitive Person)?
Ale een auto die plotseling in een versnelling schiet volgde de dingen op dominowijze voort. Haar kussen werden beantwoord met een ongelofelijke spetterende energie, waardoor onze lippen trilde van elektriciteit zoals je dat wel eens mee maakt als je een stroomstootje krijgt van iets waar je langsloopt.

Lees verder!

geplaatst door YES_YES



woensdag 5 mei 2010

Vervolg BIV→ BVI

Blijk Van Interesse!
Ik dacht al wanneer reageert er iemand.
BIV moet natuurlijk BVI zijn!

Lees verder!

geplaatst door YES_YES



woensdag 5 mei 2010

Hoog sensitief, HSP

Jongens , het valt niet mee voor hoogsensitieve mensen, of te wel HSP-ers.
High Sensitive Persons. Elaine N. Aron heeft hier een mooi boek over geschreven en daarin kan je een test doen of jij dat ook bent. Het word sensitief zegt het al dat je verhoogt waarneemt. Wat dan? Alles!! Wat iemand zegt kan heel hard binnen komen, langer blijven hangen, rondmalen, je hele ik totaal uit het lood brengen en je spontaan het liefste naar jouw plekje wil verbannen om vanuit daar op jouw moment de wereld weer aan te kunnen.
Het kunnen ook de kleuren van een ruimte, het achtergrond geluid, de muziek zijn die je heel blijk, tevreden of down maken. Zo kan ik in V&D binnen 30 minuten winkelen helemaal leeg zijn, waarom daar? Ik weet het niet. Het gebeurd gewoon zo.
Is dit van invloed op daten? Jazeker erg veel! Juist omdat je dan sensitief wilt zijn om de ander aan te voelen de BIV’s (Blijk van Interesse) wil herkennen. Het kan zelfs zijn dat je een hele mooie zin hoort, en dat je nog bezig bent met die zin dat je de volgende zin net eens opneemt. Of... stel je bent in de kus van je leven..... de omgeving verliest, haar/zijn woorden tussendoor...........zucht.
HSP-ers hebben het zwaar. Geef ze de ruimte als je er een meemaakt, bedenk dat dit vaak mensen zijn die dingen erg goed aanvoelen dus ook jou!! Nou wat wil je nog meer een partner die dingen aanvoelt, vaak zelfs zonder te praten, en/of voordat ze gebeuren. Raar, Ja misschien, maar het is zo!
Ben je een rationeel denkend mens dan kan dat wel lastig worden. Hebben HSP-ers dan geen rationeel gedrag/denken. Jazeker wel! Vaak weten mensen het niet van hun zelf. Leven dan in twee werelden, de rationele voor het werk en de gevoelsmatige voor privé.
Ik kan je verzekeren dat bij een echte HSP-er de dingen die je samen beleefd erg diep gaan, heel erg diep.

Lees verder!

geplaatst door YES_YES - 1 reactie



woensdag 5 mei 2010

Vervolg BIV,

Voor de nieuwe lezers; BIV = Blijk Van Interesse.

Natuurlijk zijn BIV’s niet gemakkelijk om te herkennen, tenminste als je iemand treft die dit heel subtiel doet, en of nog niet zeker is over jou, maar ook
Diegene die ‘wachten’ tot jij aan zet bent. Natuurlijk mannen het lijkt wel nooit goed.... als je iets doet dan wordt je te macho, gezien en als je niks doet dan te passief... zucht. Ja , ja het valt niet mee toch om een man te zijn! Hahah.
Er is een moment wat je bijna allemaal meemaakt ... hoe nu verder? Hoe zijn haar/zijn denkbeelden over mij? Bedenk dat hoe we wat dan ook interpreteren dit vaak een ‘wereldbeeld’ is over wat wij zelf hebben meegemaakt. Zo had ik een date die dacht dat ik heel erg boos ging worden omdat haar ex, als hij boos werd en gewelddadig, hij zich blijkbaar opladen tot die boosheid door te zwijgen om dan opeens los te barsten in woede. Dus een interpretatie zicht vaak wat over jezelf. Er is een manier om erachter te komen hoe de situatie is...... communiceren!! Praat, vraag, en check of je interpretatie goed is.
Lijkt gemakkelijk, en dat is het ook.....maar in de praktijk? Nee, communiceren en ik bedoel echt communiceren ,.. dat schijnt erg moeilijk te zijn.
Toch zegt de non-verbale communicatie vaak meer. Dit laat je zien door je houding en gedrag. Dit is vaak alleen door de echte profs te camoufleren en een hele goede graadmeter voor de BIV’s (Blijk Van Interesse).
Dus BIV’s kunnen non-verbaal zijn. Bijv:
• open houding
• een hand die de jouwe zoekt
• oogcontact
• waar de kus komt
• tussendoor naar je kijken
• voor je staan in plaats van zijwaarts
• etc.

Lees verder!

geplaatst door YES_YES



woensdag 5 mei 2010

Blijk van interesse (BIV)

Vele, vele boeken zijn verschenen. Artikelen hebben het daglicht mogen zien welke de oplossing hadden over de verschillen tussen man en vrouw. Ze zijn er en we kunnen er dus niet omheen. Opwinden hierover?? Heeft het zin! ‘Winnen’ we dat mannen?? Nee dat zullen we nooit winnen. Ik heb ooit John Gray meegemaakt. Hij zou naar ons toe komen en ik zou hem ontmoeten maar om de een of andere reden kwam hij niet. Gelukkig hadden we door de moderne tijd wel een opgenomen ‘conference’ van hem. Nou mannen, oh sorry, vriendinnen! Ik heb in 2 uur nog nooit zoveel gelachen. Hoe hij de verschillen tussen man en vrouw blootlegde door over zijn eigen vrouw en de relatie te vertellen, is grandioos. [/B]
Dus zijn advies toen... stop er mee let niet op de verschillen maar lest op de overeenkomsten de sterke, leuke dingen. Dat kost minder energie en daarmee richt je je op wat je samen wilt, toch?
Afgezien dat John mij buikpijn heeft gegeven van het lachen denk ik dat ik ook geleerd heb van iets anders. Hoe weet je nu dat de ander je leuk =vindt?
Dat jij diegene bent waar zij/hij ‘kriebeltjes krijgt ... mogelijkheden ziet..... een volgende stap wellicht. NOU???
Blijk van interesse (BIV)
Gewoon opletten of iemand dat soort signalen uitstraalt. Wat zijn nu BIV’s. Hieronder een klein lijstje vul het zelf verder aan want het gaat om jou. Iemand kan we met veel poeha je in een hele mooie telefoon zetten en daarmee aangeven dat jij belangrijk bent, maar als jij nu net tegen dat soort moderne gadgets bent?? Snap je?

• geïnteresseerd zijn in jou
• praten over iets wat straks gaat komen en jou daarin betrekken
• een uitgestoken hand
• pas op! Zeggen las er iets gebeurd wat je niet zag aankomen.
• Een aanraking van een hand langs jou, quasi nonchalant
• Zeggen dat het leuk was,
hiermee opent zich een ......een nieuw moment van elkaar zien, samen gaan en ....
Pffff
Aan de slag, waar is mijn BIV bril. Ik ga ze zien!

Lees verder!

geplaatst door YES_YES



woensdag 5 mei 2010

Spijkerbroek of.............?

De zon scheen al laag op de deur van de klerenkast toen ik hem met een zucht opende. Pfff, ..ik ging met mijn vingers door de stapel overhemden heen. Of,... toch een T-shirt? Wel een beetje fris als de zon ondergaat! Volgens mij ben ik een man en die houden niet van pijn lijden of kou vatten om mooi te zijn. Mijn Oma zei dat tot vervelends aan toe. Toen begreep ik haar niet zo, nou,... in de context waarop ze dat toen zei. Nu jaren later...sorry oma, het spijt me dat ik je wijze les pas nu door heb. Ik zucht en denk even heel sterk aan haar. Hoe zou zij het nu hebben opgelost? Je hebt een date en wil er leuk uitzien! Wat is leuk, hoor ik haar zeggen. Mijn gedachte dwalen af en doen me denken aan een onderzoek waar 20 vrouwen de foto’s van 10 mannen kregen te zien.

]Natuurlijk is er altijd iets persoonlijks waar je op let. Er is ook een ‘ algemeen’ mooi/leuk besef. Deze dames kozen natuurlijk de algemeen leuk gevonden boys uit. Zij werden in de schaal van 1 t/m 10 gezet. De wetenschappers waren niet geschokt. Voldaan lieten de dames zich naar de tweede test voeren. Zij kregen 10 T-shirts van dezelfde mannen, maar... waar ze een nacht in geslapen hadden... Hihih ruik je het al? En wat werd de uitslag nu?
Ik dacht laat ik maar eens van onder af starten. Eerst de schoenen, dan de broek, de riem en .... ennne... een wit T-shirt. Mooi dat is klaar. Luchtje op een crème op het gezicht en. Viola! Voldaan loop ik de trap af om onderaan de trap in een levensgrote spiegel het resultaat te bekijken. Okay!
Oh ja,..... ik weet natuurlijk de uitslag van de test. Wat denk jij?

Lees verder!

geplaatst door YES_YES - 3 reacties



dinsdag 4 mei 2010

Kwetsbaar of open

Het is als een lente dag welke stralend begint doch opeens kan veranderen. ’s Morgens besloot je een dun jack aan te doen en ’s middags als de zon zijn kracht training beëindigt wordt het weer koud. Te koud voor een jack alleen, de sjaal, trui ja ...opeens lijkt niets meer te helpen om dat wat koud is warm te krijgen. Je hebt zo je eigen manieren gehad om het weer onder controle te krijgen doch nu, nu je anders bent, dan werkt het blijkbaar niet. Vreemd dat anders zijn... wat is er dan anders...?

Je kent haar net, gemaild, gesmst... afgesproken en je weet niet wat voor ‘weer ‘ het gaat worden? Je bent anders, jezelf zoals je je nog niet hebt ervaren, al hoewel, een tijd geleden, een hele tijd.

Laat je je hart spreken? Je verstand? Hoe is het de vorige keren verlopen. Oh.... ik heb gehoord....Pff. Op dat soort momenten dan gaat er van alles door je hoofd en zeker door je hart. Gelukkig stroomt er elke seconde nieuw bloed, blakend van energierijk zuurstof aan de ene kant en het zuurstof arme bloed, wat zijn taak erop heeft zitten weet verder. Deze twee vermengen zich normaliter nooit. Waarom niet? Omdat we die dingen een eerlijke kans moeten geven. Nieuwe zaken horen opnieuw te worden ervaren, fris, fruitig vol met energie. Blakend van trots wie we zijn een nieuw relatie en nieuw begin een nieuwe IK! Niet meer Ik en mij maar jij en wij?

Dat kan allen gebeuren als we het oude het oude laten en daar, net zoals het bloed, dat uithalen wat we noodgrepen om te groeien en de dingen te doen die we willen doen, Daarna..... laten we het los. We hebben immers geleerd wat we wilde/diende te leren.

Ik kijk naar buiten en vraag me af wat voor weer het wordt. Ik weet het..... mijn weer!

Ik neem mee.......... al het goede van vroeger, de relaties, en .... voel de energie in mij komen.

Lees verder!

geplaatst door YES_YES



dinsdag 4 mei 2010

Liefde voor muziek en vrijheid

De klank van de klokken is weer verstomd. Nederland heeft herdacht. Nu is het bijna tijd om naar de volgende stap te gaan. Het vieren van onze vrijheid. Een vrijheid waar men jaren geleden voor gestreden heeft en waar in sommige delen van de wereld nog steeds voor gestreden wordt. Wow wat een zwaarwichtig onderwerp voor een site als deze. Het is iets waar we best eens stil bij mogen staan, vind ik. Al is het maar eens per jaar, al is het maar één keer via een blogbericht.

En er is geen betere manier om deze vrijheid te vieren dan op pad te gaan en één van de vele gratis festivals te bezoeken. Er zijn er zoveel dat er altijd wel iets voor je bij zit. En omdat 5 mei (bijna) altijd een mooie, zonnige dag is, is het dubbel genieten. Maar er is meer dan muziek. Deze festivals zijn ook perfect om anderen te ontmoeten. Wie weet loop je onverwacht de ware tegen het lijf.

Maak dus een keuze uit één van die geweldige festivals en ga ervoor. Welke artiest wil je zien? Ed Kowalczyk (van Live) en Gotcha in Haarlem? Junkie XL en Bettie Serveert in Zwolle? Guus Meeuwis en Babylon Circus in Den Bosch? Er is echt veel te kiezen. Google maar eens. Het is dan ook zonde om binnen te blijven zitten. Btw, voor iedereen die dit leest op 5 mei is dit het teken om naar buiten te gaan en te feesten, tenzij je dit op je mobieltje leest en al buiten bent. :-)

Mocht je het lastig vinden om een keuze te maken uit al die festivals. Op het oudste en gezelligste bevrijdingsfestival heb je altijd een geweldige tijd. Dit festival viert dit jaar ook nog eens haar 30ste verjaardag. Een extra feestelijk tintje. Nog geen idee over welke we het hebben? Haarlem natuurlijk.

Kortom, een heerlijke dag in de buitenlucht (voorspelling is 11 tot 13 graden met geregeld zon) met gelijkgestemden en fantastische muziek, wat wil je nog meer? Een biertje? Wijntje? Fris? Het kan allemaal... Bij een feestje hoort een drankje. No worries. Alles is aanwezig. Je hoeft alleen maar je goede humeur mee te nemen.

En met al die leuke muziek, het dansen en feesten, kom je zoveel interessante mensen tegen. Stel je er voor open en het wordt echt een geweldige dag. Wees proactief en connect. Je weet maar nooit wat er van komt. Ik wens jullie dan ook een leuke zonnige, muzikale dag toe. Dat de liefde voor muziek maar mag overslaan in liefde voor een ander. Veel (date)plezier... Oh ja, en zwaai eens naar de aardige vrijwilligers die deze festivals mogelijk maken, waaronder ondergetekende. Rock on. \m/

Lees verder!

geplaatst door Pigpen



dinsdag 4 mei 2010

Lekkage! Deel 2

De zon schijnt dun door de regen als Henk en ik het veld oprijden. Ik knijp 'm een beetje, ben bang voor zijn diagnose van de aard van de schade.
Het stinkt in de caravan, het is niet echt een penetrante lucht, maar het riekt wat vochtig, klam en schimmelig.
Henk kruipt half het keukenkastje binnen waar hij meteen al een loshangende buis aantreft, die hij triomfantelijk in de lucht steekt: "Het zou best mee kunnen vallen, als dit het alleen is zijn we snel klaar!"
Opgelucht en ontroerd aanschouw zijn bilpartij, nu strak omspannen door merkloos demin...
"Zouden ze het nog weleens doen..." overpeins ik bezorgd, mij moeiteloos voorstellend hoe hij er uit zal zien zonder die slobberige spijkerbroek en die verwassen trui...
"Verder niks te vinden hoor!" klinkt het opgetogen vanuit de kast.
En ook in het toilet blijkt de schade te overzien, gezamenlijk trekken we de krakende, door de ijzige koude meedogenloos gebarsten WC-pot los, maar daaronder lijken de besmeurde afvoerbuizen nog volkomen intact te zijn.
"Als ik terug ben van vakantie kopen we een toiletpot en een buis, en volgens mij moet het dan wel weer goed zijn!"
Henk hijgt en veegt wat zweet van zijn voorhoofd. Ik open een fles sinaasappelsap en schenk een vol glas voor hem in, dat hij snel en dorstig klokkend naar binnen werkt.

Het is een pak van mijn hart dat de schade te verhelpen lijkt te zijn, ik houd immers zielsveel van mijn kleine, oude huisje op de camping. Mijn twee oudste kinderen, pubers, willen er niet meer slapen omdat ze erg gehecht zijn aan "privacy" en luxe maar met de jongste ga ik er nog af en toe een dagje lanterfanten.
Zo mooi als het was, zo rustig, lieflijk en harmonieus toen ze alledrie nog klein en enthousiast waren, en wars van materialisme en uiterlijk vertoon.
Zo simpel en gelukkig kon het leven zijn: vrolijke kinderen op vieze, blote voetjes, gillend van opwinding balletjes, omwonden met witte zakdoeken in de lucht gooiend, handjes hoog zwaaiend om de vleermuizen te lokken..

"Jullie mogen er gewoon in hoor, ik regel het wel, het is hier fantastisch voor je kiddies!" druk ik Henk ten overvloede op zijn hart. "Doen hoor, doe het nou gewoon, ik vind het fijn als mijn caravan gebruikt wordt!"
"Ik wil wel, maar Bianca is niet zo enthousiast....ze wil altijd naar het buitenland, ik weet niet waarom, maar zo is het nou eenmaal." Snel, onwillekeurig, schokken de schouders van Henk even omhoog.
"Weetje, ik vraag me vaak af hoe mijn leven geweest zou zijn als jij en ik bij elkaar waren gebleven. We hadden ons niet verveeld denk ik!"

Er waren geen mannen geweest in de tijd dat ik met mijn kroost bijna ieder weekend op de camping te vinden was. Het was de gelukkigste tijd in het leven van mij en de kinderen geweest, een jarenlange periode, kabbelend als een beekje, slechts onderbroken door onze verhuizing terug naar mijn geliefde stad Groningen. De caravan hield ik aan.
Toen de kinderen minder knuffelbaar dreigden te worden verschenen de mannen, aanvankelijk praatmaten en wandelvrienden, immer nieuwsgierig beschouwd door mijn campingburen, die mij in concepten hadden opgeslagen als de eeuwig alleenstaande moeder, omzwermd door haar kroost....
Vanaf de lente van 2008 vergezelden mij naar Sellingen tevens mannen met creatievere intenties. De buren bespeurden af en toe een vertwijfelde mannenhand op mijn schouder, een verdwaalde mannenarm rond mijn middel, maar mijn armen had ik zedig over elkaar geslagen, mijn schouders preutsig opgetrokken, mijn borsten verborgen onder wijdvallende, dichtgeknoopte bloezen...
Tot ik in de zomer van 2009 trots mijn eerste Lief meetroonde...zijn bruine hand verankerd in de mijne...

"Hoe ziet je leven er nu uit?"
"Alles draait om die kleintjes. Ja, alles, al onze gesprekken gaan eigenlijk over Sarah en Elise. Ach, ook weleens even over iets anders, zoals de verbouwing van de schuur, of de vakantie. Ja, zo gaat dat."
"Tja..." Ik zie Henk en Bianca voor me, aan het einde van de dag, de kindertjes net in bed gestopt, hij stoffig en bezweet, zij haar mooie, blauwe ogen moe omlijnd. "Een wijntje, lief?" "Nee, laat maar, ik moet nog wat obsevaties uitschrijven, wacht maar niet op mij.."
Zouden ze elkaar nog "Lief" noemen, of "schat"...zouden ze elkaar Noemen, nog?
Zouden ze elkaar nog Lief vinden?
Henk werkt in een TBS-kliniek, vaak ook in de avonduren.
Af en toe belt hij me op na zo'n dienst, half elf in de avond is het dan alweer. En als ik dan niet te moe ben komt hij even bijpraten, soms drinkt hij een wijntje mee, maar meestal zet ik een kopje thee voor hem.
Dat hij me spannend vindt besef ik wel, ik heb altijd wat te vertellen, en geen week in mijn leven verloopt zonder slag of stoot.
Mijn verhalen zijn voor hem een sleutel naar het vervolg op onze jongere jaren, zij het dat ik nu de enige van ons tweeen ben die erin placht te existeren...


wordt vervolgd

Lees verder!

geplaatst door Francien



dinsdag 4 mei 2010

Gemis

01 mei
Home coming

Some people are like home to me
It's something familiar in them
On a deeper level without a problem
We meet and feel free

03 mei
What I miss

Your compassion, understanding, love
When you look into my heart
This inspires strength, joy for love
Not always being 'smart'

Ik herlees nog een keer de brieven en blogs van de man die bijna mijn laatste date werd en blijf het gemis ervaren. Iets anders kan ik er niet van maken. Voel mij ook tot in het diepste geraakt door de wijze waarop hij in mijn hart gekeken moet hebben, althans zo lijkt het: begrip, compassie en verlangen naar liefde zonder reserves. Ik wil het zo graag beantwoorden, volwaardig en, eveneens, zonder reserves, want ik merk verwantschap en nog veel meer. Of ik nog van hem horen zal, weet ik niet. Een man met kinderen die het rustig aan doet op datinggebied, dit alles in tegenstelling tot de koortsachtige haast van mijn vorige datevriend. Verwarrend soms, de verschillen tussen mensen. Omdat ik er niet met zekerheid vanuit kan gaan dat zijn laatste tekst ook echt voor mij bedoeld was, aarzel ik om hem te benaderen. Ik vraag me af wie de volgende stap moet zetten en vermoed dat ik diegene ben. Maar voel me ergens beschaamd dit te doen, omdat ik degene was die het contact verbrak.

Maar: waarom zou hij weer contact met me willen? Misschien heeft het zin iets te vertellen over de persoon met wie hij dan te maken krijgt, een soort profielbeschrijving+. Ik heb geen stoere uitstraling, ben dat niettemin veel meer dan op het eerste gezicht lijkt. Zie er jonger uit dan ik ben. Ik ben een geboren overlever, kan uitstekend met geld omgaan. Soms ben ik genereus met geld, maar: de kost gaat altijd voor de baat uit bij mij. Liefde en aanraking tussen verwante zielen zijn een sterke kracht, veel meer dan alleen houden van of verliefdheid, het is een algeheel begrijpen en toebehoren. Ik hoop dat we, ja wie weet, erin slagen om deze kracht beide richtingen op te 'sturen'. Seks binnen de relatie is voor mij een energiebron, het geeft me de kracht en het zelfvertrouwen om ook hogere, meer geestelijke doelen na te streven. Wil dat alles zo graag nogmaals meemaken in mijn leven. Maar het is moeilijk van jezelf te zeggen, of je daarin slaagt, zeker van te voren, vind ik. Ben met sommige dingen een individualist, het is niet zomaar dat ik eigen baas ben, maar ben wel een gezinsmens en stel erg prijs op mijn familie- en vriendenkring. Heb die gelukkig ook, al heb ik gezien dat in de lange trein van mijn leven diverse mensen instapten, maar ook weer uitstapten. Het liefst wissel ik ontmoetingen af met, soms, de eenzaamheid. Fel in het debat soms, zeker over onderwerpen die passioneel bij me leven zoals politiek en religie, vooral schriftelijk, kan logisch denken in verbanden ook, zolang het maar geen redactiesommen of logaritmen zijn, toch ben ik geen snelle denker. Soms wantrouwig. Maar heb eigenlijk een zachtmoedige inborst. Kinderen weten dat laatste en proberen het uit te buiten. Ik ben moeder en ook bijna twee jaar docent geweest en kinderen weten dat snel genoeg. Ik ben niet altijd streng genoeg, daar komt het op neer.

Morgen ga ik met mijn zoon enkele dagen naar Londen, om de meivakantie te vieren. Heerlijk, dit samenzijn hebben we nodig. Tevens wil ik even afstand van de computer:PPP nadrukkelijk met inbegrip van de datingsite. En daarna ...?

Ilse 04052010

Lees verder!

geplaatst door Ilse - 3 reacties



zaterdag 1 mei 2010

Vreemde mannen

In de afgelopen jaren heb ik toch best een aantal keren gedate. Ook veel emailcontacten gehad.
Het was altijd heel gezellig om een beetje te mailen, of te chatten of te daten.
De ene keer email je een paar weken, de andere keer word je meteen uitgenodigd voor een kopje koffie omdat elkaar zien toch wel prettig is.
Alles wat tijdens mijn huwelijk stil gestaan heeft over kennis van mannen wordt nu in rap tempo bijgeleerd.
Ik weet niet of dat gunstig is. Ik leer een heleboel dingen die ik niet leuk vind. Maar ongetwijfeld zal dat ook zo zijn met mannen die al met een aantal verschillende vrouwen gedate hebben.

Gelukkig, voor dat ik verder vertel, zijn er ook een heleboel leuke en aardige mannen. Tot nu toe heeft het alleen nog niet zodanig geklikt dat het kans van slagen had. Misschien ook, ben ik wel te naïef. Te goedgelovig. Ik vertrouw nog steeds op de eerlijkheid en de goedheid van de mens totdat het tegendeel bewezen is. Misschien ben ik in een contact niet adrem genoeg. Ik luister en knik aanmoedigend als iemand aan het vertellen is, maar denk er vaak wel t mijne van. Ze zeggen wel, mannen zijn net kinderen. En ja, ook kinderen kunnen doorgaan totdat de absolute grens bereikt is. En dat is voor mij wel eens een probleem. Ik heb zoals iedereen mijn grenzen, maar ik geef ze denk ik niet duidelijk genoeg aan. Ik vind het ook geweldig om in een gesprek eerst heel veel te luisteren. Je leert daar verschrikkelijk veel van over een persoon. En ik heb ook mijn dromen. En die zijn na mijn scheiding misschien zelfs wel heviger geworden. Want wie weet is het toch nog mogelijk om de tijd te slijten met een man waar ik tegenop kan zien (letterlijk en figuurlijk) waar ik trots op kan zijn, mee kan praten, in mijn armen kan nemen als hij daar behoefte aan heeft en zo veel meer.

Helaas zijn er ook mannen die, om het zachtjes uit te drukken, in het hoofdstuk 'apart' passen.
De één wil onderdanig zijn, de ander wil dat ik in kort rokje en het liefst alléén dat korte rokje en een miniem topje hem verwelkom van zijn werk, weer een ander draagt in zijn vrije tijd kleding die niet voor mannen bedoeld is. Bij een ander kwam ik erachter dat ie een zware alcoholist was en sommigen, en dat heb ik nu al 2 keer meegemaakt, kreeg ik zonder pardon een foto van de erecte status van de persoon via de email toegestuurd. Eigenlijk vind ik dat laatste nog het vervelendst. Ik ben daar absoluut niet van gediend! Het is voor mij een absoluut 'No Go'. Klaar, over en uit. Als mensen dat doen omdat ze dat allebei leuk vinden moeten ze het vooral niet laten. Maar ik vind niet dat het met enige beschaafdheid te maken heeft, of met respect voor de ander. Zo van, we hebben even leuk gebabbeld, maar hier gaat het eigenlijk om. Anno 2010 moet dat kunnen zegt dan iemand. Is dat zo?? Zijn de normen en waarden (nee ik stem niet op Balkenende) zo verloederd dat we het heel gewoon vinden om dat te doen? Kun je niet gewoon beginnen met elkaar een beetje te leren kennen, over elkaars interesses praten enz.? Ik vind het vreemd en voel me eigenlijk zwaar beledigd dat ik alleen als sexobject gezien wordt. "Jaja, kom maar, ik doe net alsof ik je aardig vind en het bed staat klaar!"
Begrijp me niet verkeerd, dat bed, daar ben ik òòk in geïnteresseerd.
Maar ik ben geen goedkope hoer.

Lees verder!

geplaatst door Lady_13 - 5 reacties



zaterdag 1 mei 2010

Hersenspinsels

Dit is zo’n dag dat alles mis gaat. Tijdens het dweilen van de keukenvloer struikel ik over een emmer water, brak zowat mijn nek, maak een spagaat en uiteraard de emmer leeg! Nadat ik klaar ben met dweilen loop ik naar boven om mijn blog voor deze week te schrijven. Wil ik over mijn open liggende koffer stappen, ik ga op vakantie en dan is het handig om tussendoor van alles in de koffer te kunnen werpen, en ja hoor verlies ik mijn evenwicht en probeer met onnatuurlijke bewegingen en rare hink stap sprongen om niet in de koffer te stappen en niet te vallen. Val uiteindelijk voorover op mijn bureau. Koffer nog heel en ik niet beschadigt wel geschrokken en heb mijn vocabulaire weer eens opgehaald! Is nog redelijk paraat moet ik zeggen.

Van het een komt het ander en begin verder te schelden en te mopperen, want ik ben het alleen zijn zat, meer dan zat, moet alles alleen doen en moet morgen ook nog het dak op want er is een dakpan kapot gewaaid. Grrrrrrrr. Slaat helemaal nergens op, maar ja eens even lekker uit je dak gaan moet kunnen, toch! Er is niemand die mij hoort, dus waarom niet! Ik wil dit niet, het heeft lang genoeg geduurd, waarom ik, waar heb ik dit aan verdiend, alleen zijn is niet leuk. Ik wil een man, nu! Kan hij het dak op en niet ik! Een man is toch zo handig en makkelijk. Ben even net een klein kind, stampvoetend, boos, ontevreden, dwars, eenzaam, down, depressief en alleen en vooral zielig, heeeeeel zielig! Ben gewoon opstinaat, even niet voor rede vatbaar. Ik huil nog net niet en ben ook niet gefrustreerd of zo, maar ik voel me gewoon kloten. Het ergste is dat er niemand is waartegen ik zielig kan doen, schelden, foeteren, tegen aan kan hangen, vervelend doen, want niemand vind mij zielig, ik wil ook niet dat iemand mij zielig vind, want dat ben ik niet, maar ja het zou toch wel even lekker zijn. Je kent het wel, ik gedraag me als een kip zonder kop, weet van voren niet dat ik van achteren leef. Grrrrrrrr Kortom alles zit tegen, alles gaat mis, wil een hoop doen, maar doe geen fuck! Het enig wat overblijft is een K-gevoel. Wat moet ik nu!

Ik ben een zeur, ik weet het! Gisteren met mijn zus gezellig met de waterbus en de watertaxi naar de s.s. Rotterdam geweest en heerlijk op en door het schip geslenterd en heerlijk zitten lunchen. Als dochters van een zeeman en die op verschillende schepen van de HAL heeft gevaren (maar niet op de Rotterdam) moet je toch de s.s. Rotterdam bezichtigen. Het was een dagje jeugdsentiment, heel leuk en gezellig en vooral veel gelachen. Vanochtend krantje gelezen, met koffie en ontbijt en vervolgens naar de sportschool en daarna mijn administratie bijgewerkt en de keuken gesopt en gedweild. Ik heb het hartstikke goed en heb een leuk afwisselend leven. Ga binnenkort voor de verandering weer op vakantie, koffer staat al klaar en gooi er telkens wat in wat ik absoluut niet mag vergeten en mee wil nemen. Tegen de tijd dat ik wegga kan de helft weer worden opgeborgen. Mag maar 20 kilo meenemen en da’s niet veel voor een rondreis van 8 dagen! Tja keuzes maken, iedere dag maar weer! Vorig jaar voor een zonvakantie van een week hadden mijn vriendin en ik samen overgewicht en op de terugvlucht zelfs 13 kilo; samen wel te verstaan! We moesten er wel om lachen, ja kwam door alle cadeaus die we voor iedereen gekocht hadden. Je moet toch wat verzinnen als excuus, toch!

Ik heb een goed leven, ben gezond (althans dat hoop ik!), heb een leuk eigen huis, een leuke baan, een autootje, kan doen en laten wat ik wil, mijn kinderen en kleinkinderen zijn gezond, ga dit jaar 3 maal op vakantie, ik haal uit het leven wat er uit te halen valt, dus wat wil een mens nog meer? Ik moet niet zo zeuren, maar ja (durf het niet te zeggen … … ……!) Ach wie weet kom ik wel een leuke Spanjaard tegen en blijf ik plakken. Zal toch wat wezen dat ik hoteldebotel verliefd raak op een Spanjaard en niet meer terug wil naar Nederland. Dan heb ik echt een probleem, nou ja of niet. Voor wie moet ik terug?

Mijn goede humeur is weer als vanouds, prettig gestoord. Ga een flesje witte wijn opentrekken en wat zitten lezen. Vanavond Paul de Leeuw kijken, Deadline en naar een thriller, wordt dus weer nachtwerk, ach moet kunnen. En morgen, morgen is er weer een nieuwe dag met nieuwe kansen.

Een goed weekend allemaal.

Abigail

Lees verder!

geplaatst door Abigail0 - 3 reacties



zaterdag 1 mei 2010

Even repeteren

Stilte voor de storm zeggen ze weleens. Het is nu al zó lang stil geweest, dat ik mij langzaamaan zal moeten voorbereiden op een orkaan. Het is dan niet verkeerd dat ik dan zo op kan dreunen hoe ik ook alweer over mannen denk, als ze me ’s nachts wakker maken.

Een aantrekkelijke man is…
... een man die zich op de heenreis in z’n kop STAMPT, dat de date ook geslaagd kan zijn als ‘het’ er niet in zit. Omdat hij het niet voelt, of zij voelt niks, of allebei voelen ze niks, of… allebei juist heel erg wel... maar híj wil eerst weten of hij het na drie dagen nòg voelt (...voor haar). Als dat mij zou overkomen, dan zou ik wel meteen… …willen weten of ik dat na drie dagen ook nog voel. Slik.

Een gevaarlijke man is…
… een man die ik aantrekkelijk vind en die mij doet geloven dat hij dat ook van mij vindt, met als enige doel er een seksueel avontuurtje met mij uit te slepen. Als het achter de rug is voel ik mij (uiteraard wel even lekker, maar algauw daarna) een weggeworpen sinaasappelschil in de struiken. Niet eens in de prullenbak!

Een meedogenloze man is…
… helemaal niet aantrekkelijk, makkelijk zat.

Lees verder!

geplaatst door Possess



Vorige berichten

Archieven

Volg ons op Twitter

Over match4me - Privacy - Algemene voorwaarden - Veelgestelde vragen - Contact
Thuiswinkel Keurmerk Veilig Daten

Mobiele site
Android app on Google Play iPhone app on iTunes
© Match4me.nl