Home
Dating voor hoger opgeleide singles
Home Facts & figures Succesverhalen Hoe werkt het?

woensdag 30 juni 2010

De Duivel en de Liefde

Dit wordt het meest rauwe blog dat ik ooit heb geschreven. Ontluisterend en grof. Meedogenloos als het leven kan zijn.
Men kent mij hier van grollige verhalen over slappe piemels, geile mannen en gesprongen waterledingen, droevige verhalen over respectloos gedumpt worden, en kleurige schetsjes over het leven van alledag..
Dit keer niet.
Het leven kan wreed, koud en hard zijn. En ik zal de werkelijkheid niet verbloemen onder mooie zinnen, en liegende synoniemen.

"Kankerhoer!! Waarom had je de politie gebeld? Ik haat je, lelijk kankerwijf!"
Zo werd ik vanmiddag begroet toen ik gesloopt mijn kamer binnen sjokte na een lange werkdag en een slapeloze nacht.
Mijn zoon van zestien lag uitgestrekt op de bank, jonglerend met de afstandsbediening van de televisie.
"Ik was ongerust Edwin, ik was je de hele nacht naar je aan het zoeken geweest!!"
"Koop dan een mobiel voor me stomme zwerver!" De afstandsbediening suisde langs mijn hoofd om tegen de muur uit elkaar te spetteren.
En op dat moment brak ik. Ik kon niet meer, ik was op, stuk, en als ik breek ontsteekt zich als een bliksemschicht mijn leven zoals het is: vol vernedering, geweld en angst, in stand gehouden door een allesoverheersende liefde voor mijn zoon.
Twee jaar geleden werd Edwin van het ene op het andere moment agressief en gewelddadig, steeds dichter de marge naderend van wat gedoogd wordt en wat niet...
Maar ik gedoogde uiteindelijk alles, omdat het geweld zich slechts tot mij richtte. Nog even, en het zal zich verspreiden, als een olievlek. Hoe zou ik dit kunnen voorkomen, hoe zou ik?

"Hou op!!!" schreeuwde ik, "Stop hiermee, stop!! Je maakt alles kapot, alles!! Jezelf, mij...en daarmee verdomme ook je zus en je broertje, stop in Godsnaam!!!"
En terwijl ik tekeer ging zag ik hem voor me, vers uit mijn buik geglibberd, zo mooi en zo klein, zo volkomen weerloos en volkomen verbijsterd de wereld in kijkend, zorgelijke rimpeltjes op zijn voorhoofdje.
Zijn voor een pasgeborene dikke bos donker haar, nadat hij gewassen en met zichtbaar plezier door de kraamhulp omhangen was met veel te grote kleertjes in een stoere hanenkam gestileerd...zo werd hij voor de tweede maal in mijn armen gelegd.
Verdomme, Edwin toch, waarom doe je zo, waarom in Godsnaam??? Wat heb ik je aangedaan, zeg het me dan!!!!

Er werd op mijn raam geklopt, ik veegde de tranen onder mijn ogen weg, sloot de tussendeur en opende de voordeur.
Het was mijn vriend Rens, mijn lieve vriend, die weet dat het de laatste tijd niet goed met me gaat en die uit ongerustheid naar me toe was gefietst.
Ik gebaarde dat het mis was en hij bleef aanvankelijk in de tuin staan, inmiddels bekend met de agressie van mijn zoon.
In de kamer brulde Edwin, hij schold en hij hoonde, en ik dacht dat ik gek zou worden..
"Help me in Godsnaam, doe wat of ga weg!!" gilde ik naar mijn geschrokken vriend en hij schuifelde voorzichtig naar binnen, zorgend buiten het vizier van Edwin te blijven.
Maar hij kon me niet helpen. Niemand kan mij helpen, helemaal niemand, puur omdat mijn zoon niet voor reden vatbaar is en mijn vrienden beschouwt als ongewenste autoriteiten die hem ervan zullen weerhouden zijn gedrag, waaraan hij zo verslaafd lijkt te zijn geraakt voort te zetten, en alles, alles liever dan dat...

En toen Edwin hem zag staan, daar in de keuken, zo tegengesteld aan mijn zoon, weerloos versteend van machteloosheid, stormde hij hem tegemoet. "Rot op klootzak, ik sla je kapot, wat doe je hier, rot op Godverdomme!!!"
Ik greep hem bij zijn sterke, magere jongensarmen, trok ze op zijn rug en schreeuwde: "Jij slaat niemand! Jij valt helemaal niemand aan!!"
O, het lukte me hem in bedwang te houden, en hij brieste omhoog, naar de zolder terwijl ik daar stond, bibberend in een soort trance, terwijl de tranen bleven stromen.
Ook Rens is bang voor Edwin, iedereen is bang voor hem. Zelfs ik. Maar hij is mijn kind, en ik houd van hem, want ik ben zijn moeder en een moeder ziet altijd, hoezeer haar kind zich ook misdraagt, het kleine hummeltje voor zich, dat hij ooit geweest is...
Waar ben je toch Edwin, waar ben je toch gebleven? Waarom moet ik mijn vrienden beschermen tegen jouw geweld, waarom dwing je mij door het huis te sluipen, mijn stem te dempen, mijn schaterlach binnen te houden, ook al kriebelt hij zelfs hier in huis nog tegen mijn huig, sporadisch, steeds minder vaak tot hij uiteindelijk sterft?
Waarom is mijn huis mijn huis niet meer, waarom is mijn ziel nu al meer dan twee jaren lang aan het verzuipen in een aquarium van zoute tranen?
Ik bescherm iedereen tegen jou, en ik bescherm jou tegen iedereen omdat je mijn kind bent, ik vertel bijna niemand wat er hier werkelijk gebeurt in huis, en als ik wat onthul maak ik het minder ontluisterend dan het in werkelijkheid is.
Ik kan niet alles vertellen, ook al zou ik het willen..

Hoe moet het nou met ons jongen, hoe groei jij op? Ondanks alle hulp die eens professioneel optimistisch maar volkomen tevergeefs was toegestroomd om jou weer enigszins op te krikken tot hoe je ooit was...vrolijk, talentvol, enthousiast, liefdevol, grappig, creatief en geliefd bij iedereen....en mooi, zo verschrikkelijk mooi ook..

Hoe moet het nou met jou jongen, waar ben je toch? Ik zoek me suf, elke minuut van de dag zoek ik jou, mijn Edwin... ik herken je niet in deze wrede kamikaze, hoe kun je zo geworden zijn? Wat moet ik doen om je weer gelukkig te maken, want dat ben je niet, dat kun je niet zijn, al beweer je van wel.
Hoe moet het nou met mij, hoe overleef ik dit?
En nog veel belangrijker: hoe moet het met je zus en je broertje wanneer ik nog verder degradeer tot een zielige schim van mezelf, steeds vager, tot ik nergens meer terug te vinden zal zijn? Wat moeten zij, wat moet jij, zonder moeder?
Een vader hebben jullie immers niet....

De een na de ander verdwijnt uit mijn leven. Zowel mannen als vrouwen voelen de moordende agressie en de angst in mijn zo lieve, gezellige huis.
Ik, de kankerhoer, stuur mijn vrienden de laan uit als ze al uit zichzelf de benen niet nemen, alsof de Duivel hen op de hielen zit.
Duivel, wat doe je in mijn zoon?

Lees verder!

geplaatst door Francien - 10 reacties



woensdag 30 juni 2010

Internetdaten, een bak met ballen?

Mark Mieras schreef onlangs een mooi boek over wat er allemaal in de hersenen gebeurt bij verliefdheid en de liefde. Wat is bepalend bij het selecteren van een partner? Waarom vallen we voor de een en niet voor de ander? Bij vrouwen draait het uiteindelijk maar om n ding: het nageslacht. We zijn allemaal op zoek naar de man met de beste mix van genen, een man die in staat is om een gezin te beschermen en die bereid is om na het bezwangeren bij een vrouw te blijven. Hij schreef ook een hoofdstuk over internetdaten en waarom dat slecht werkt.

Mark Mieras stelt dat de hersenen in bijzonder weinig tijd in staat zijn om onbewust te bepalen of een partner geschikt voor ons is of niet. Vrouwen gebruiken daarbij onder meer de neus. De lichaamsgeur van een man zegt veel over de samenstelling van zijn genen. En of die set van genen goed aansluit bij de eigenaresse van die neus. Hoe verschillender de genen, hoe beter dat is voor het nageslacht. Uit onderzoek blijkt dat relaties waarbinnen de genen voor hooguit twintig procent overeenkomen langer stand houden en stabieler zijn dan relaties waarbij de genen veel meer overeenkomen. Ook een reden waarom mensen niet snel verliefd worden op familieleden. Vanuit de evolutietheorie logisch: verschillende genen geeft meer kans op zwangerschap en gezonde kinderen.

Ook oogcontact speelt een grote rol. In een fractie van een seconde zenden ogen signalen door naar de hersenen over de persoon tegenover je. En ook hier: onbewust wordt vrijwel meteen bepaald of dit een geschikte partner zou kunnen zijn of niet. De ogen heten niet voor niets de spiegel van de ziel. En juist deze zintuigen – volgens hersenonderzoek cruciaal bij partnerkeuze – doen niet mee bij internetdaten.

Volgens Mark Mieras maken we via internet volstrekt rationele keuzes. Gebaseerd op gewenste eigenschappen, spitsvondige teksten en mooie plaatjes. Omdat hierbij alle onbewuste door onze zintuigen geholpen selectiemethodes buitenspel staan, is internetdaten blijkbaar niet veel trefzekerder dan het trekken van ballen uit de ballenbak bij Lingo. Bovendien is volgens Mieras de enorme keuzevrijheid dodelijk: ‘Laat mensen uit zes potten jam kiezen en ze selecteren er eentje, zet ze 24 potten voor en ze komen er niet meer uit.’

Los van het feit dat ik hersenonderzoek niet zomaar zou willen betwisten, herken ik wel zo ongeveer wat Mark Mieras schrijft in zijn boek ‘Liefde, wat hersenonderzoek onthult over de klik, de kus en al het andere’. Veel van mijn vriendinnen beweren dat ze hun levenspartner nooit waren tegengekomen als ze hem van een datingsite hadden moeten plukken. Ze hadden hem domweg niet geselecteerd als interessante partner. En zelf ervaar ik het omgekeerde. Het aantal dates dat ik in mijn leven heb gehad, loopt waarschijnlijk tegen de dertig. Vrijwel stuk voor stuk aardige mannen en goed voor een prima avond. Maar voor slechts twee van hen voelde ik meer.

Niet meer internetdaten dan? Zo simpel ligt het wat mij betreft niet. Maar dit soort kennis helpt wel. Het leert je om mensen niet te snel af te wijzen op een slechte foto of een verkeerde hobby. Om niet te lang te wachten met afspreken. En het helpt relativeren. Zo vreemd is het dus niet als die man met dat leuke profiel en die grappige mailtjes in het echt niet meer dan aardig blijkt te zijn. Het is slechts een kwestie van veel ballen trekken. Net zolang totdat je de groene te pakken hebt.

Lees verder!

geplaatst door Marjelle - 1 reactie



woensdag 30 juni 2010

Singles worden bedreigd

Van oudsher ben ik zeer in politiek genteresseerd. Ik ben ook een tijdje heel actief geweest. Maar dat is allemaal lang geleden. Tegenwoordig volg ik het van een afstandje, heb er veel meningen over, ventileer die als het gezelschap geschikt is en verder houd ik me rustig. Mijn wilde haren ben ik kwijt.

Daar komt bij, en dat is pijnlijker, ik ben de laatste twintig jaar in opvattingen naar rechts opgeschoven. Maar omdat de politieke partijen dat ook hebben gedaan, ben ik dus nog steeds links. Zelf noem ik het liever veranderingsgezind.

Dat opschuiven naar rechts is een maatschappelijk fenomeen. We zagen het in de hele wereld. En omdat Nederland altijd twintig jaar achter loopt in maatschappelijke veranderingen, beleven we die verrechtsing hier de laatste tien jaar pas echt. Dat betekent onder andere minder tolerantie, meer verruwing en minder acceptatie van andersdenkenden. Dat geldt voor andersgelovenden, maar ook voor anderslevenden.

Ja, ik weet wel, we waren het eerste land met een homohuwelijk. Maar dat is buitenkant. Aan de binnenkant zijn “we” steeds minder ruimdenkend over het samenleven van en met ‘anderen’. Voorbeeldje: singles worden minder en minder geaccepteerd.

Wij ‘alleengaanden’ zijn een aparte groep aan het worden. Terwijl in IJsland de premier trouwt met haar vriendin, praten we hier in Nederland alleen nog maar over de singlestatus van Mark Rutte, onze (waarschijnlijk) toekomstige premier. Er wordt zelfs een televisieprogramma gemaakt om hem aan de vrouw te helpen. Het is schijnbaar ondenkbaar dat een single ons land gaat leiden, laat staan vertegenwoordigen in het buitenland. We hebben liever dat Rutte uit-een-kast komt (“zie je wel”), dan dat we een premier zonder partner ons land toevertrouwen.

Aan de andere kant, als Rutte straks PaarsPlus leidt, heeft hij de ultieme mogelijkheid de status van singles te verbeteren. De acceptatie van ons te vergroten. Rutte kan onze held, ons symbool van singletrots worden. Een teken voor verrechtsend Nederland dat wij er ook mogen zijn. Dat we met z’n ruim twee miljoenen gehoord willen worden. Dat we niet alleen meer staan, maar samen! En dan roept de voorzitter van de singlesvakbond: willen we naar de Dam… dan gaan we naar de Dam. En daar aangekomen roepen we allemaal: Singles Samen Staan Niet Alleen! Singles Samen Staan Nooit Alleen.

Misschien een mooie slogan voor een nieuw kabinet? Moeten ze wel opschieten, want anders loopt Rutte in de tussentijd toch nog tegen een partner aan... Ik hoorde namelijk dat hij op deze site actief is geworden. Mocht je hem zoeken: zijn nickname is Willem…:-)






Lees verder!

geplaatst door Willem



dinsdag 29 juni 2010

Zomaar

Zomaar... Zomaar ineens...
Zomaar ineens kom je op op die date die persoon tegen.
De persoon.

Zomaar wordt het ineens half n. Terwijl jullie daar toch al zitten vanaf vier uur 's-middags. Zomaar klikt het. Z klikt het, dat je de dag erna alle andere losse eindjes verbreekt, en er zomaar voor gaat.
Zomaar voelt het goed. Het klikt z goed, dat ik nu mijn profiel inactiveer, om zomaar even aan te geven dat ik zomaar weg ben.

Dag lieve dames... Dank jullie wel voor die leuke dates, waar ik zomaar leuke nieuwe mensen leerde kennen, met wie ik - zomaar - nog contact heb, platonisch.
Zomaar beantwoord ik niets meer. Zomaar is deze jongen weer verzwolgen door die kolkende rivier, die je zomaar even van je voetjes gooit.
Ja ik was er klaar voor. Ja ik stond er voor open. Maar dat het z snel zou gaan, dat het z goed zou voelen, na anderhalf jaar jezelf voor de leeuwinnen gooien, dt had ik niet verwacht.
Natuurlijk sta je open, anders sta je niet op een dating-site... maar ergens blijft die twijfel... Vind een ander me wel interessant genoeg om voor me te gaan?
Vind ik die ander dan wel interessant genoeg om k voor te gaan?
Dn vind je iemand. Iemand met wie je kunt praten, lachen, stoeien, maar ook met tranen in je ogen kunt - en drft - te bekennen dat diegene je diep raakt.
Dat je je hartje eigenlijk niet open durfde te gooien, maar dat ze gewoon simpelweg die muur heeft afgebroken, Heel simpel, met de juiste vragen op het juiste moment.
Je geeft je bloot, je er- en bekent je zonden van de afgelopen jaren, en ng staat ze daar.
Als zo iemand je dn nog steeds lief vind, moet ze wel knetter zijn... Als ze dan zegt dat ze knetter is van jou, loop je, nee, je zweeft - of is het vliegen - op wolken.

Voor alle dames (en heren) hier; het kn. Stel niet te hoge eisen, ga voor de persoon, kijk dr die verpakking heen, probeer ver die muur te kijken, maar doe het voorzichtig.
Geef jezelf ook bloot, want hoe verwacht je anders dat iemand anders hetzelfde doet? Is het wel fair om te verlangen van de ander dat diegene doet wat jij eigenlijk niet direct durft...?

Ik ga slapen. Morgen zie ik haar weer, lekker wat eten meenemen naar het strand, na het werk, samen die zon zien ondergaan.
Daarna lekker naast haar liggen, haar geur je neusvleugels voelen stimuleren, je hart sneller laat slaan.
Ik ga dromen...

Zomaar...

Heerlijk!

Match4me, dank u wel en hopelijk tot nooit weer!

Met alle beste wensen,

Wierook

Lees verder!

geplaatst door Wierook - 3 reacties



maandag 28 juni 2010

Vreemd (vervolg op vervolg)

Ik had dus gemaild of hij nog leefde.

En kreeg geen antwoord.

Nu ben ik bang dat hij jammerlijk aan zijn einde is gekomen.

Het is vakantietijd.

Misschien is hij gestikt in de Raclette, hij had een vaag verhaal over Zwitserland.

Of hij is paars uitgeslagen opgenomen, door die paarse melk van die Milka koeien ter plaatse

Die chocola kan geen kwaad, dat weet ik uit ondervinding.

Misschien is hij door de ratten opgegeten, in de Gotthard tunnel.

Daar zitten ratten, dat weten jullie toch?

Eerst door de ratten besnuffeld, en daarna opgegeten.

Of hij is toch de Eiger Nordwand opgegaan.

Ik zie het voor me, beleefd groetend naar de skeletten die daar allemaal nog zitten.

Ik heb nooit begrepen waarom ze die niet weghalen.

Misschien ter bemoediging; "kop op, wij zijn de uitdaging ook aangegaan, je kunt het!"

Maar onze "relatie"is inmiddels in rook opgegaan.

Van die romantische rook, die je daar nog uit de schoorstenen ziet komen, in de dorpjes in het dal.

Lees verder!

geplaatst door Evavanbaar



maandag 28 juni 2010

Boris!

In elke datingprocedure zitten twintig minuten die Marjelle verreweg het ergst vindt. De tien minuten vr een eerste ontmoeting en de tien minuten n een eerste ontmoeting. Het hoogtepunt qua erg ligt precies in het midden: het moment dat je elkaar voor het eerst ziet. Er gebeurt zo onnoemelijk veel in het hoofd van Marjelle als de eerste blikken elkaar gekruist hebben. De begroeting (handenschudden of drie zoenen?), de eerste onhandige zinnen, de meedogenloze keuring door de hersenen. Zo ook toen ze Boris zag staan. Van een afstand, dus Marjelle moest nog 50 ongemakkelijke meters overbruggen in zijn vizier. De eerste signalen van de hersenen zonden teleurstelling uit. Hij leek ouder dan op zijn profielfoto. Hij keek gereserveerd, maar misschien waren dat de zenuwen wel.

Het werden drie zoenen op de wang. Daarna wisselden Boris en Marjelle enkele plichtmatige zinnen over het warme weer. Heel even vroeg ik me af of ik nog weg kon. Boris stapte gelukkig handig over op een dankbaar gespreksonderwerp waar we het in onze mailwisseling ook al veel over hadden gehad. En zo hadden we een gesprek. Een begin. Nog steeds gedroeg Boris zich gereserveerd. Op voorzichtige grapjes van mijn kant kwam geen reactie. Hij leek zich niet te vermaken en ik was er al snel van overtuigd dat ik hem k teleurgesteld had.

Ik besloot dat Boris in ieder geval een interessante man was voor een goed gesprek. Ook wat waard. En dus raakten we verzeild in beschouwingen over allerhande maatschappelijke ontwikkelingen. En Boris leek te ontdooien. Hij lachte meer, er kwam af en toe een kwinkslag en we maakten samen grappen over het dienstdoende, bij vlagen hilarisch onnozele personeel. Ik keek hem wat vaker in de ogen. IJsblauw en best mooi eigenlijk. Toen een prachtige zomeravond over ging in schemering, had Marjelle haar snelle, aanvankelijke oordeel bijgesteld. Deze man was misschien best heel leuk. Maar nog steeds bleek uit niets wat Boris van Marjelle vond. Behalve een ongetwijfeld best aangename gesprekspartner.

Toen we samen in het licht van een volle maan terug liepen, zei Boris dat hij het gezellig had gevonden. Er volgde geen ‘maar’. Er volgde ‘het lijkt me leuk om elkaar nog eens te zien’. Daarna liepen we nog enkele minuten zwijgend naast elkaar. Marjelle hoopte dat Boris haar zou proberen te zoenen, maar Boris deed niets. Boris had al genoeg gedaan. Deze stugge, introverte man had – met nauwelijks signalen van mijn kant – gevraagd of we elkaar opnieuw konden zien. En Marjelle? Die is heel benieuwd naar de tweede ontmoeting.

Lees verder!

geplaatst door Marjelle



maandag 28 juni 2010

Arm om eigen schouder?

Ze zeggen weleens: ‘om een liefdesrelatie met iemand aan te kunnen gaan, moet je eerst van jezelf houden.’ Dat is ook tegen mij gezegd, toen ik zo rond m’n dertigste nog stds de ware niet gevonden had. Lekker opbeurend! Ik heb die opmerking nooit helemaal begrepen en daar wil ik het dan nu weleens ‘met jullie’ over hebben.

Niet houden van jezelf, wat is dat nou? Je kunt ontevreden zijn over jezelf, omdat je bijvoorbeeld een poos je tijd hebt lopen verdoen voor je gevoel; of dat je ongenoegens te lang hebt opgepot en niet met anderen hebt durven delen; of ze misschien hebt lopen wegvreten, met alle onaangename uiterlijke gevolgen van dien; of je schor hebt gerookt, of je klem hebt gezopen, dat je ervan stinkt; stelselmatig onaardig hebt gedaan.. of iets dergelijks. Maar als je dan eenmaal voor jezelf erkent dat je niet lekker bezig bent, dan is aanpak en verbetering toch nabij? Dan komt het met de tevredenheid vanzelf weer in orde en kan de flirt met het leven zijn gang weer gaan!

Niet houden van jezelf gaat wel even een stap verder. Dat is nogal fundamenteel. Het moet een tamelijk ingewikkelde levenshouding zijn. Je zal maar rondlopen en constant een hekel hebben aan jezelf. Oh, het zal ongetwijfeld voorkomen. Behoorlijk onoplosbaar lijkt mij dat.

Maar betekent ‘niet houden van’ dan per definitie: een hekel hebben aan? Natuurlijk niet. Ik heb geen hekel aan alle mensen van wie ik niet hou, daar sta ik gewoon neutraal en open tegenover. Dus als ik -als dater- niet van mijzelf hou, dan is er altijd nog de mogelijkheid dat ik neutraal en open tegenover mijzelf sta! Invulbaar, ontwikkelbaar, verwonderend. Een prachtige levenshouding, toch! Prima houding ook, als je in een nieuwe relatie wilt stappen. Hoe oud je ook bent. Dan laat ik het volledig aan die ander over om van mij te houden…

Kijk en daar gaan we dan weer. Levenswijsheid nr. 2: ‘je moet niet van de ander afhankelijk zijn.’ Heb ik ook nooit begrepen. Ik ben absoluut gelukkiger als de vonken er van afspatten, samen met die ander. Dat je helemaal uit je dak kan gaan, bij die ander. Dat je weer en wind bij elkaar kan afreageren in een spel van intimiteit en afstoten, van inleven en uitpraten. En dat je bij elkaar tot rust komt.

Als je dat geluk kwijtraakt, of er onvervuld naar verlangt, dan is het al met al misschien toch prettig.. moet ik toegeven.. als je van jezelf houdt, als veilige basis om op terug te vallen. Een neutrale en open houding ten opzichte van jezelf is in die pijnlijke gevallen wat magertjes, om er bovenop te komen of je staande te houden.

Maar, hoe doe je dat: houden van jezelf? Hoe uit je dat? Hoe sla je de arm om je eigen schouder? Ik wl het gewoon niet begrijpen. Laat het alsjeblieft aan een ander over om die arm om jouw schouder te slaan.

Komen we op levenswijsheid nr. 3: 'wat gij wilt dat met u gebeurt, voel dat een ander daar ook om zeurt!' Sla jouw arm om de ander! Doe het, vandaag nog!

Lees verder!

geplaatst door Possess - 1 reactie



zondag 27 juni 2010

Gelukkig zonder man

Sinds enkele maanden schrijf ik wekelijks een blog. De ene week heb ik een onderwerp waar ik naar harte lust over kan schrijven. De andere week moet ik echt nadenken over een onderwerp. Zo ook deze week. Ik lees alle blogs en sinds kort ook de zogenaamde updates. En na het lezen van de updates van vandaag dacht ik we hebben als single zijnde een heel spannend leven, vol met verrassingen, leuke en aardige ontmoetingen en soms een teleurstelling en moeten we even slikken. Maar we blijven wel doorgaan met het lezen van de profiels, berichtjes sturen, mailen en maken afspraakjes om de ander in levende lijve te kunnen zien. Tja dat kan weleens anders uitpakken dan je gedacht had! Maar heb dan wel het fatsoen in je donder om eerlijk te zijn. Behandel de ander zoals je zelf ook behandelt wenst te worden. Niemand wil toch als een stuk vuil behandeld worden!

De blogs die door de leden worden geschreven vormt een aardige verzameling om te bundelen voor een boek. Ik durf te wedden dat het dan ook nog een bestseller wordt! Het geeft een aardig, leuk en interessant beeld van de ups en downs van het leven van de Nederlandse single. We maken met z’n allen wat mee! We hebben eigenlijk een ontzettend enerverend en absoluut geen saai leven. We zijn vrij om te doen en laten wat we willen. Oke, we zijn alleen zonder partner maar hoeven ook geen verantwoording af te leggen over ons reilen en zeilen, toch! Laat staan over ons sociale gedrag, als we een date hebben en niet op komen dagen of zo teleurgesteld zijn in de ander dat we het liefst weg willen lopen of na een eerste date helemaal niets meer van ons laten horen. Ik kan me niet voorstellen dat we zo opgevoed zijn. Maar het heeft wel alles met waarden en normen te maken en niet met je opleiding en je achtergrond. Het heeft alles te maken met respect voor je medemens. Laat ik het er maar op houden dat niet iedereen sociaal vaardig is en niet iedereen kan zijn gevoel op het juiste moment op de juiste manier onder woorden brengen.

Zouden de samenwoonden ook zo’n enerverend leven hebben? Ik denk het niet. Hoe zouden de blogs eruit zien van de samenwonenden? Ik denk heel saai. De blogs zouden gaan over huisje, boompje, beestje. Niets mis mee uiteraard, want dat is waar wij met z’n allen ook naar op zoek zijn, toch! Alleen realiseren we ons wel hoe rijk we als single zijn. Ik wil absoluut het alleen zijn niet idealiseren, maar zie wel dat het single zijn en het samenwonen beiden zijn voor- en nadelen heeft. Hoe vaak komt het niet voor dat je verliefd wordt op een ander terwijl je al een partner hebt en samenwoont? Of gezellig met je vrienden als vroeger gezellig de kroeg in wil gaan, maar ja dat kan niet want je partner zit thuis en die vind het niet leuk als je met je vrienden de kroeg in gaat.

Ik moet zeggen hoe langer ik alleen ben hoe gelukkiger ik me ga voelen. Ik heb alles wat m’n hartje begeert, ben gezond, heb een mooi huis, een heerlijke tuin waar ik mijn ziel en zaligheid in kwijt kan, ben financieel onafhankelijk, heb een paar heerlijke leuke kinderen en kleinkinderen, paar goede vrienden en kennissen. Ga een paar keer per jaar op vakantie, heb een leuke fulltime job en ga regelmatig uit. En niet onbelangrijk heb de innerlijke rust gevonden, ik kan genieten van datgene wat ik heb. Ik voel me een rijk mens. Ik ben niet fanatiek op zoek naar een nieuwe partner. Tuurlijk met z’n tween is het leuker dan alleen en een leuke vriend is welkom. Maar ik amuseer en vermaak me prima. Het blijkt dat steeds meer vrouwen alleen blijven, vaker dan mannen. Vier jaar na de scheiding woont de helft van de mannen opnieuw samen en bij de vrouwen is dat n op drie. Vrouwen zijn zelfstandiger, zij redden zich vaak prima alleen. Ze hebben over het algemeen hechte vriendschappen, een groot sociaal netwerk en ook financieel hebben zij geen man nodig.
Mannen kunnen minder goed alleen zijn. Zij zijn sociaal minder redzaam, raken eerder gesoleerd. Mannen zijn kwetsbaarder, hebben een grote kans op risicovol gedrag. Een vrouw heeft in de relatie vaak een verzorgende rol, is een beschermende factor. Dat heeft een man duidelijk nodig.
De meeste vrouwelijke dertigers willen nog een partner. Zij dromen nog van man en kinderen. Na de 40ste neemt die wens af. Vooral de generatie 50-plus blijkt steeds vaker alleen te blijven. Zij hebben de liefde en kinderen gehad en hoeven niet meer zo nodig. Ze willen helemaal geen man meer of kiezen voor een latrelatie. De noodzaak voor een relatie is verdwenen dus waarom zou je er nog aan beginnen?

Ik twijfel nog, het ene moment ben ik het alleen zijn zat en het andere moment heb ik het ontzettend naar mijn zin. De tijd zal het leren en ik blijf genieten, iedere dag weer en zie wel wat er op mijn pad komt. Ik moet er toch zelf wat van maken en dat gaat me uitstekend af.

Abigail


Lees verder!

geplaatst door Abigail0



zondag 27 juni 2010

"une belle histoire"

Vandaag tijdens de autorit van Antwerpen naar Den Haag hoorde ik deze bijzondere mooie vertaling van “une belle histoire” Dus thuis gekomen even op You Tube opgezocht, en ja, het is erg leuk en wel van toepassing om hier eens naar te kijken, ook al vind ik de veralting die gezongen wordt door Paul de Leeuw ook erg leuk:


“Wat een mooi moment,
een ademloos gesprek
Met alleen maar vlinders om ons heen
'k weet Niet wat je doet, ik weet niet wie je bent
Maar ik voel me even niet alleen, niet alleen”


Maar goed daar gaat het nu niet om, voor die liefhebber: te vinden op Youtube op naam van Free Souffriau.

Het begon gewoon zoals elk mooi verhaal
Op een zomerdag, niet ver van hier
Hij, een donkerbruinverbrand avonturier
Zij op zoek naar een gouden zonnestraal

En zoals het past in elk mooi verhaal
Kwamen hij en zij ergens samen
Ergens kruisten beide paden
En de blauwe lucht zat vol met muziek
En de wereld is plots gaan stilstaan
Hij en zij dachten niet meer aan de tijd, de tijd

En zij zochten gauw een plekje in het groen
Hun verhaal begon al met een zoen
Beiden wilden alles weten van mekaar
Maar wat zij vertelden was banaal, banaal

Hij sprak van de zee en van 't mooie weer
Zij van gekke vakantieplannen en van heerlijke gouden stranden
Net als kleine kinderen dansten zij vrij
Plukten bloemen en zonnestralen
Geen van beiden dacht nu nog aan de tijd, de tijd

Het begon gewoon zoals elk mooi verhaal
Op een zomerdag, niet ver van hier
Hij, een donkerbruinverbrand avonturier
Zij op zoek naar een gouden zonnestraal

En zoals het past in elk mooi verhaal
Komt aan alles steeds een einde
Ergens moeten de wegen scheiden
Nog een laatste zoen en toen was het uit
Zij trok verder naar het zuiden
Hun geluk ging ten einde aan weinig tijd, weinig tijd

Het begon gewoon zoals elk mooi verhaal
Op een zomerdag, niet ver van hier
Niet ver van hier

Lees verder!

geplaatst door Wigwam



zondag 27 juni 2010

Over ex-en en snurken..

Een tijdje geleden had ik een date met een mooie Viking, van een andere datingsite. Blond, groot en aantrekkelijk. Na een paar mailtjes hadden we even gechat, wat overigens geen succes was, omdat de chat bleef steken in wat zakelijke vragen over en weer, dus ik had er weinig vertrouwen in toen hij voorstelde om te bellen. Maar wat een verrassing! Aan de telefoon hoorde ik een man met een prettige stem, geen dialect, veel verhalen en we raakten niet uitgesproken. Hij bleek echt wel humor te hebben dus absoluut tijd voor een date. Het werd een leuke date, ik vond hem echt erg aantrekkelijk, wat op zich al een verademing was en andersom klikte het ook. Vaak zeiden we op het zelfde moment dezelfde dingen, een heel vreemd fenomeen dat je niet al te vaak tegen komt, maar als dat het geval is geeft het een gevoel van vertrouwdheid en herkenning. Het kon dus niet anders of ons denken zat in ieder geval op dezelfde golflengte.

Mijn beste zelf trappelde om aan de oppervlakte te komen en alles in mij sloeg aan het verleiden en flirten. Helaas moest ik na anderhalf uur weg, omdat ik mijn dochter van het station moest halen, maar hij deed verwoede pogingen om mij daar te houden, die ik met dezelfde onverbiddelijkheid afwees. Ik kon toch even sms-en dat ze een trein later moest nemen? Nou ja, vroeger, toen ik nog alles deed wat mannen van mij vroegen uit verlatingsangst, zou ik dat gedaan hebben, maar nee, dat soort dingen doe ik niet meer. Deze meneer, hoe aantrekkelijk ook, moest natuurlijk niet denken dat hij gelijk mijn leven kon regelen, Viking of niet… Opgewonden en blij en vol verwachting reed ik naar het station, om mijn dochter op te halen en ik vertelde haar van de geweldige man die ik had ontmoet.

Hij wilde me ook snel weer zien en nodigde me dezelfde week nog uit om bij hem te komen eten. Ik had inmiddels al begrepen dat hij een baan had van 24 uur bij een non profit bedrijf, maar vast zat aan een maximum alimentatie voor zijn ex (die volgens hem nooit had willen werken, maar dat vond jij dan ook wel ok, dacht ik nog) en kinderen. Tja, het probleem voor veel mannen en steeds meer ook voor vrouwen. Ik had geluk, mijn ex-man kwam in de WAO en die verhaalt niet. Dus geen probleem, alle begrip dat uit eten gaan te duur was. Hij was erg lichamelijk, mailde hij me nog, of ik daar problemen mee had? Nou, dat dacht ik niet, bij de juiste man heb ik absoluut geen gebrek aan passie, eerst maar eens kijken. Na een maaltijd en veel kussen die iedere keer vergezeld gingen van smakgeluiden – oeps- ging er toch wel aardig wat stromen, maar ik weerstond de verleiding om te blijven en ben toch maar naar huis gegaan. Blijven zou inhouden om 6 uur op, om op tijd op mijn werk te zijn en van een eerste intieme nacht wil ik wel graag genieten zonder de klok onverbiddelijk te zien doordraaien. Daarbij komt dat het de eerste keer niet zou zijn dat ik gedumpt werd nadat de heren ruimschoots aan hun trekken waren gekomen, dus een gewaarschuwde vrouw etc.

Wel vertelde hij nog dat hij voor mij een vriendin had gehad, waar hij zo gek op was, dat hij zichzelf van het leven wilde beroven bij de gedachte dat ze dood zou gaan. Ik herken dat wel, ik heb ooit na een erg lang en dood huwelijk een liefde ontmoet, waarvoor ik naar Afrika was verhuisd als hij mij dat gevraagd had waarbij ik mijn kinderen nog zou hebben achtergelaten, maar dat bleek toch echt hoofdzakelijk van mijn kant te komen. Meer obsessie dan liefde dus. Maar ja, deze ex waarvoor hij wilde sterven had hem na een half jaar verlaten omdat haar ex ineens weer belangstelling kreeg voor haar …Die ex had haar later ook weer gedumpt begreep ik, maar ze was blijkbaar niet teruggekomen.. De macht van de ex, zullen we maar zeggen : )

Afijn de volgende afspraak ben ik natuurlijk wel blijven slapen en na heel veel en uitgebreide en bevredigende seks viel hij als een blok in slaap. Tja, je bent man en dan heb je geen keus. Prompt begon hij te snurken. Niet zo’n klein beetje maar met hele harde snorkelende uithalen. Wat ik ook deed, ik kwam niet meer in slaap. Geen moment stopte het. Mijn ‘grr’ gehalte steeg behoorlijk, maar ja hij had zo zijn best gedaan.. Kwam vast door de wijn, die we met grote hoeveel heden naar binnen hadden gegoten.

De volgende dag na een heerlijk ontbijt weggegaan en een afspraak voor snel weer zien gemaakt.
Toe snel weer zien daar was, moest ik me nog even onderweg vermaken want zijn dochter was nog bij hem. Even de AH ingedoken totdat ik mocht verschijnen. Wederom een avond met kussen, eten, wijn, en seks, waarbij hij ineens beduidend meer met zijn eigen genot dan met het mijne bezig was. Ik hoopte niet dat dat de trend zou worden.

We gingen slapen.. en echt binnen een minuut weer een enorm gesnurk. Ik had vooraf gevraagd of hij ook oordoppen had en dat had hij. Helaas, hij snurkte er dwars door heen en duwen hielp niet. Hij deed het in elke stand. Midden in de nacht hield ik het niet meer, ik kreeg echt ik-smoor-je neigingen en heb zachtjes het bed verlaten om beneden in een van de ander bedden verder te slapen.
Dit was echt een probleem..

Of zijn andere vriendinnen er nooit over geklaagd hadden? Nou een zei hij, diegene die terug ging naar haar ex. Misschien was dat wel de oorzaak bedacht hij nog. Terwijl ik nog over het probleem en mogelijke oplossingen nadacht verstomden de sms-jes. Ik besloot na een stilte weekend te bellen. Hij had zijn profiel weer opengegooid zei hij. Hij zocht toch naar een vrouw waar hij hetzelfde voor kon voelen als de vriendin waarvoor hij wilde sterven. Schrijnend, vooral omdat ik nog steeds niet kon lopen als gevolg van de heftige vrijpartijen. Ik heb hem vriendelijk verteld dat hij een lul was en sterkte met de zoektocht gewenst. Weer een illusie armer. Maar mijn snurkprobleem was opgelost, dat dan weer wel…..

Lees verder!

geplaatst door Joline



zondag 27 juni 2010

On the road

Waarom kom je eigenlijk veel meer leuke en interessante personen tegen als je onderweg bent? Niet onderweg in de vorm van in een file van Amsterdam naar Utrecht. Nee echt onderweg, meer zoals “wherever I lay my head is home (and the earth becomes my throne)”. Elke avond een andere omgeving met weer heel andere persoonlijkheden. Elke keer on the road, voer ik mega interessante gesprekken. Elke ochtend en avond is het een genot om te zien wat een ieder onder een maaltijd verstaat. Om elke hoek begint een nieuw avontuur.

Terwijl ik dit typ, zit ik in een hostel in Christchurch in mijn “thuisland” Nieuw-Zeeland op afstand te kijken hoe een schoolklas een soort musical/toneelvoorstelling aan het repeteren is. Dit gebeurt in de lounge/relax ruimte bij de keuken, waardoor er elke keer backpackers met boodschappen en bier binnen komen lopen, verbaasd stil blijven staan kijken en uiteindelijk door hebben dat ze nu echt niet terecht kunnen in deze keuken en weer omkeren.

Gisteren in de ruim 2 uur vertraagde vlucht vanaf Auckland, zat ik onverwacht naast een stel uit Heerhugowaard, wat zo'n 30 km van mijn geboortedorp vandaan is. Eigenlijk was het meteen al te merken dat het hier Nederlanders betrof want op het aanspreken werd niet echt gereageerd. Precies waar ik het in een eerdere blog al eens over gehad heb, Nederlanders staan niet zo open voor een onverwacht praatje. Jammer dat ik later toen ze wat wilde weten niet de grap uit kon halen door ze in het Engels te antwoorden zonder dat ze doorhebben dat ik ook Nederlands kan spreken. Helaas ben ik daarvoor al weer te lang in Nederland waardoor mijn accent te dik geworden is en niet echt meer lokaal klinkt.

Ah accenten, daar kan ik beter eens een apart blog-item schrijven... Bepaalde accenten kunnen zo mooi en sexy zijn, vooral bij vrouwen. En het Kiwi accent is er zo eentje. Super zoals de klinkers allemaal een positie opschuiven. De woorden 'red pen' worden als 'rid pin' wel erg sexy (en een klein slisje maakt het helemaal af). Voor een goed voorbeeld moet je op Youtube maar eens zoeken naar de trailer van de film Boy, wat trouwens een aanrader is om te zien.

Maar laten we niet teveel afdwalen. Het ging over de avonturen on the road. De mensen, de contacten en de fun. Twee dagen geleden helemaal uit mijn dak gegaan met vrienden en bekenden op een Industry Party in Westie/bogan stijl. Toch jammer dat er in Nederland zo weinig themafeesten zijn (carnaval telt niet). Maar ja deze keer was het thema wel erg makkelijk voor me. Iedereen die hier van rock- of metalmuziek houdt, wordt beschouwd als een West-Aucklander (Westie) of bogan (“...enjoyment of heavy metal music is a key element of the bogan lifestyle... bogans express their identity through visible tattoos and clothing choices.”). Oftewel mijn outfit was gewoon mijn concertkleding. Easy as.

En zo kan ik wel door blijven gaan. Het leven on the road is geweldig. Om n of andere reden heeft het altijd een grote aantrekkingskracht op me. Op n plek blijven is lastig voor me. Een zwerver voor altijd? Te onrustig? Te reislustig? Always on the run? Het is zoals de Exponents zongen: “Why Does Love Do This To Me?”

Lees verder!

geplaatst door Pigpen



zaterdag 26 juni 2010

KOGAMIYATA

Vandaag kocht ik een nieuwe fiets.

Een aantal weken van research ging aan de koop vooraf. Welk merk? Gazelle, Giant of Batavus? Voor welk doel ga ik de fiets gebruiken? Ik fiets tot nog toe voornamelijk in de sportschool waar ik tot ergernis van vrijwel al mijn gelieven met de auto naar toe rijd.
Mijn oude roestige gazelle haal ik uit de rotzooierige schuur voor boodschappen en het op en neer rijden naar de stad. Zelden gebruik ik m’n fiets voor mijn werk. Toch heb ik het fietsplan opgezocht. Mijn baas zet namelijk graag voor mij zijn ferme handtekening onder het document. Dat scheelt een kleine 300 euro.

Vroeger fietste ik van Parijs naar huis, met tegenwind langs de kop van Nederland of in 1 dag 100 km naar Breda.
Ik ben dus een stoere meid.

Mijn nieuwe fiets wil ik daarom voor 2 doelen gebruiken; korte ritten en lange afstanden.
Ik besloot 2 gerenommeerde fietsenmakers in mijn omgeving te bezoeken. De eerste zag al snel dat ik voornamelijk naar uiterlijkheden keek. En manoeuvreerde me naar de meest hippe fiets in zijn winkel. Daar in de showroom leek ’t heel wat.
Thuis vroeg ik een paar kenners mee te kijken op internet. De gene met de ‘meeste’ smaak reageerde afwijzend: afgekeurd! Te lomp en burgerlijk.
Hij wees me op Kogamiyata fietsen. Nog nooit van gehoord. Bleek nogal stom, want dit merk staat bekend als de Rolls Royce onder de fietsen.

Een week later stond ik in gezelschap van een ervaringsdeskundige in zaak nummer twee. Toevallig dealer van het eerder genoemde merk. Ik bekeek gretig een aantal koga’s en zag al snel eentje die precies voldeed aan mijn eisen: stijlvol, eenvoudig en stoer.
Ik reed een rondje. De deskundige nam foto’s van mij op, achter en naast de fiets. Glunderend nam ik een optie. Mijn naam zou een week aan de fiets hangen.

Thuis ging het onderzoek verder. Ik stuurde de foto’s o.a. door naar de ‘stijl’vriend. Fiets werd goedgekeurd. Een andere vriend schreef me een aantal vragen voor zoals wat is de maat van het frame, hoeveel bar zit erin de banden, welk slot is ondoorzaagbaar? IJverig heb ik ze allemaal opgeschreven.

Zoon T. ging D-day mee. Mopperend legde hij zijn oude fiets in de auto. Een onderhandelingspand. Niet te enthousiast kijken en praten, siste T. me toe voordat we de winkel binnen stapten. Daar haalde ik mijn lijstje uit mijn broekzak en stak van wal. De ene vraag nog onnozeler dan de andere volgens T. De verkoper keek me dan ook af en toe verbijsterd aan. Maar goed, na wat slimme vragen van mijn zoon kon de koop gesloten worden met 75 euro korting.

Vanaf volgende week dinsdag rijd ik driedubbel verzekerd met 4 sloten de wijde wereld in!

Ik stop in mijn Ortlieb fietstassen een appel en een fles water voor de pauze op een bankje

Welke ‘zwaan’ komt er dan even naast me zitten?

Principessa

Lees verder!

geplaatst door Flo - 1 reactie



donderdag 24 juni 2010

Romantisch!

Met een grote zonnebril op, zit ik te wachten op mijn date. Romantisch op een kleedje in het park. Hij zal bellen als hij in de buurt is en dan geef ik hem routeaanwijzingen. Heb mijn mooiste jurk gekozen en mijn make-up prachtig opgebracht. Klaar voor de ontmoeting van mijn leven.

Alles klopte, op de chat aan de telefoon uren en uren en uren. We hebben werkelijk alles met elkaar gedeeld. Gelukkig zijn, teleurstellingen, wat we van elkaar verwachten en humor. Er zijn natuurlijk een aantal dingen die je als mens achterhoudt, vooral als je dat zelf beschouwd als een gebrek. Er schijnt een speciale datingwebsite te zijn voor mensen met gebreken. Poetsmanies, tics, Gilles de la Tourette, hording en nog veel meer. Niet dat ik een gebrek heb, hoor, begrijp me niet verkeerd. Ik kan er gewoon niets aan doen.

De laatste tijd gaat het heel goed, het is meestal iets wat vooral in het voorjaar opkomt vanwege de pollen en wat dies meer zij. Dan lijk ik op een goudvis met heel veel verdriet. Dan snuf ik meer dan de gemiddelde politiehond met een grote vangst coke. Dan loopt mijn neus met een snelheid waar een wereldrecordloper op de 100 meter een moord voor zou doen. Iedere twee woorden worden onderbroken door een enorme niesbui en van leuk, grappig en gezellig is opeens geen sprake meer. Laat staan mooi...

Dit voorjaar heb ik er helemaal geen last van gehad. Misschien ook omdat ik midden in de stad woon en bomen daar wel uitkijken met in de rui gaan. Of misschien wordt die rui wreed verstoord door de hoeveelheid uitlaatgassen die ermee vermengd worden. Of misschien was het gewoon geen voorjaar dit jaar, ik weet het niet, maar ik ben er in ieder geval heel blij mee geweest.

En nu heb ik een date in mijn park en ik zie er geweldig uit! Ik ga me alvast installeren op mijn lekkere kleed, met de goedgevulde picknickmand naast me. Er kan niets misgaan. Op het moment dat mijn telefoon gaat, begint mijn neus te kriebelen. Hij roept enthousiast: “Ik ben er over 10 minuten!” En dan begint het: “Hatsjoe!” niet n keer maar wel 20. Op 1 minuut voor hij zal arriveren check ik nog even mijn make-up…
Hallo Goudvis! Als dat maar goedgaat…

Lees verder!

geplaatst door Elise - 1 reactie



dinsdag 22 juni 2010

Over Ouder worden, daten, verliefdheden, frustratie en tch persoonlijke groei!!

Misschien leuk even iets hierover met jullie te delen. Verliefdheid is eigenlijk niets meer en niets minder dan dat de ander je een soort kijkje laat nemen in je “eigen gevoel". Met andere woorden dit “eigen gevoel” wordt getriggerd door de ander. Voor jezelf is dus eigenlijk van belang, dat je goed moet blijven voelen welk deel van de ander nu wel zo aantrekkelijk voor jou is.

Dit kan dus van alles zijn. Het uiterlijk, openheid van iemand, juist de geslotenheid, eerlijkheid, spontaniteit, respectvol enz. Stel jezelf de juiste vraag en bijna altijd zul je als antwoord het tegenovergestelde krijgen dan dat de ander je laat zien. Dit maakt dus, dat je eigenlijk verliefd wordt, op datgene dat jij zelf op dat moment “nog” niet beheerst. Het leuke aan elkaar steeds weer opnieuw ontmoeten maakt dat je weer dichter bij dat stukje van jezelf kan/mag komen. Wanneer je nu nog jong bent is het heel gemakkelijk om met verschillende mensen en speciale groepen in contact te komen om zodoende meer over jezelf te weten te komen. Ook jonge mensen zijn steeds meer en bewuster op zoek naar zichzelf. Maar omdat je als al wat oudere mens deze kansen niet zo hebt ervaren toen je jong was, lijkt het leuk om dit op dit moment, waarin vrijheid hoog in het vaandel staat, te mogen ervaren.

Echter het gevaar om hierover gefrustreerd te raken is heel snel aanwezig. Juist door je levenservaring, mensenkennis en met name kennis over jezelf, valt het dus niet mee om zomaar iets in een ander te ontdekken wat je zelf al niet hebt! Dit maakt ook dat heel veel met name mannen (sorry), veel herkennen in een jongere vrouw en andersom! Hij brengt door levenservaring de(relatieve) steun die zij zoekt en zij brengt jong en avontuurlijk in. Hoewel het voor ons vrouwen soms frustrerend is, is het wel te begrijpen. Mannen worden in het algemeen pas veel later rijp en dan kunnen opeens de aangeleerde levenslessen van de exen wel goed gentegreerd worden met de dan vaak veel jongere vrouw. Welke problemen zich daarna weer voordoen wanneer de mannen ouder worden en waar zij dan weer niet op zijn voorbereid kom ik misschien in een later blog nog op terug. Ik hoop dat er iets meer duidelijkheid is over “verliefdheid” n waarom het zomaar opeens ook weer over kan zijn. Op een ander moment kan een goed gesprek bij de
bakker op de hoek je ook al helemaal in vervoering brengen en je daarmee iets leren over jezelf!!

Er is dus hoop voor iedereen!! Uiteindelijk zou het heel fijn zijn wanneer we meer met elkaar zouden communiceren en dat mede daardoor een van die verliefdheden over zal gaan in houden van en wederzijds respect en vertrouwen.

Lees verder!

geplaatst door Tjomar - 3 reacties



dinsdag 22 juni 2010

Eerst lang mailen of snel daten?

Ik kom op sommige sites het advies tegen dat je vooral een tijdlang moet mailen met iemand. Soms lees ik tot wel drie maanden, voordat je afspreekt. Dan kan je een virtuele verliefdheid opbouwen, waardoor als je elkaar ontmoet je gelijk in elkaars armen valt en het sprookje een feit is.

Net als de meeste hogeropgeleiden heb ik een redelijk drukke baan, een huishouden, een tuin, vrienden en familie te onderhouden. Mailen en chatten kunnen erg tijdrovend zijn, terwijl het helemaal geen garantie is. Ik weet nog wel dat ik per mail helemaal verliefd werd op een Duitse man, die weliswaar al 30 jaar in Nederland woonde, maar toch schattig gebroken Nederlands schreef in romantische mailtjes waarin hij het over onze samensmeltende harten had…. Hij was ook nog onbehoorlijk knap. Bij het bellen bleek hij wat nasaal te klinken en als ik iets vertelde wat volgens mij erg leuk was, dan was het even stil, waarna hij in bulderend gelach uitbarstte. Maar goed, kniesoor die daar op let. Je kiest tenslotte je eigen stem niet uit. Dus na een anderhalve maand mailen afgesproken. Gelijk maar samen naar Scheveningen gegaan. Hij was echt zo knap als op de foto, echt zo lief als hij leek, maar mijn hart maakte geen enkel hartstochtelijk sprongetje, niets… Geen zin om hem te zoenen, laat staan meer, geen endorfinen, geen feromoontjes. Andersom was ik echt zo helemaal zijn typ (had ik dat weer?)….

Maar toch, hij was zo leuk, en zo helemaal niet fout. (Dat was het probleem waarschijnlijk). Van mezelf moest ik nu eens verliefd worden op iemand die wel gek op mij was, me niet in een spelletje aantrekken en afstoten meenam en verder gewoon een baan en een huis had en zijn eigen broek kon ophouden. Hij voldeed aan het profiel van mijn ideale man, zonder meer. Hij bleek ook nog een handige klusser te zijn. Nog maar een keer afgesproken. Voor hem klikte het wel en ik werd bedolven onder telefoontjes, sms’jes en mailtjes. Ik merkte dat ik dat alleen maar irritant vond, dus dat had me al moeten waarschuwen… Afijn, na een voor mij teleurstellende tweede keer, waarbij ik hem ’s avonds toch naar huis heb gestuurd nog n keer afgesproken. Ik wilde echt zo graag deze man in mijn leven, maar ik moest wel live hetzelfde voelen als ik bij zijn mailtjes had gevoeld..bij die derde keer is het gebleven. Vanaf die tijd ben ik voor snel daten als de randvoorwaarden en het uiterlijk er op het scherm redelijk uit zien. Scheelt tijd en voorkomt dat je je blij maakt met een dooie mus.

Aan de andere kant, snel daten betekent ook dat je iedere keer weer met een bijna wildvreemd iemand aan tafel zit boven een kop koffie of een glas wijn. Dat zou nog niet zo erg zijn, ware het niet dat je weet dat je mee moet doen in de click procedure. Je kan dus eigenlijk alleen maar beoordelen of jouw lijf zijn lijf wil en andersom. Dat is wat er vaak gebeurt op zo’n eerste date. Daar word je gewoon op afgerekend. Niks persoonlijkheid, niks karakter… Ook stom, want in het normale leven voel je je vaak aangetrokken tot mensen op grond van hun charmes, uitstraling, persoonlijkheid en of iemand dan kaal is volkomen onbelangrijk. Juist dat krijg je tijdens een eerste date niet altijd te zien. Aantrekkingskracht kan ook gewoon groeien. Niet iedereen is gewoon zichzelf in deze sollicitatieprocedure voor partner van de ander. Op zo’n eerste date kan ik alleen maar zien of we hetzelfde gevoel voor humor hebben, of ik met hem kan praten, of zijn uiterlijk binnen de marges valt van wat ik aantrekkelijk vind, of hij iemand lijkt te zijn met wie ik op een leuke manier door een deur kan en dan sluit ik de slaapkamer deur uiteraard niet uit. Daarna begint het pas….Maar vaak krijg ik niet eens de kans om iemand een tweede keer te zien. Je bent een hele leuke vrouw, maar ik mis een click, is de standaard… En andersom?

Ik heb ook vaak dates met mannen die het echt niet zijn, en die ik om die reden afwijs. Maar als ik heel eerlijk ben, dan had ik dat vermoeden al voor de date. Ik moet gewoon wat kritischer zijn bij het uitkiezen van de volgende wildvreemde …

Lees verder!

geplaatst door Joline - 2 reacties



dinsdag 22 juni 2010

...Wat denk jij van volgende maand af te spreken? ??

Terwijl de zon steeds meer zijn best doet om onze hartjes te verwarmen en het gevoel voor romantiek aan te wakkeren, kijk ik uit over de zee en laat de dagen voorbij gaan. Pfff date valt niet mee. Lijkt wel of ik het langzamerhand onder ‘sport’ moet laten vallen. Vooral hersen-sport, hart –strekoefeningen en geduld uithoudingsvermogen.
Hoe kan je je hart volgen als de ander constant bezig is vanuit haar hoofd?
Hoe kan je je bedachte lieve briefjes posten, je plannetjes uitwerken, je etentjes plannen, je dansschoenen uitproberen, je liefde laten blijken..... je hart vullen, je .... je...... als ze er niet is!!!? Het lijkt steeds meer een, tja hoe zal je het kunnen noemen, ‘trend’ ... ja laten we het Trend noemen, dat de dames constant maar bezig zijn. Is het een ‘must’ om constant bezig te zijn? Is het de bedoeling om na een dag hard werken met 3 vriendinnen af te spreken voor samen eten, om daarna op kraam visite bij en vriendin, van een vriendin haar zus, te gaan en daarna op trommelles te gaan om tenslotte in de kroeg te eindigen? En.... dan naar bed toe te rollen, en van dodelijke vermoeidheid, omdat gisteren ook al zo in elkaar zat, in slaap te vallen om om 7 uur weer eruit te moeten en....... de dag begint weer opnieuw.
Is het weglopen voor de realiteit, voor je zelf, de confrontatie met jezelf, de spiegel als je alleen op de bank zit, de eenzaamheid vermeiden, het voorkomen dat je merkt dat je alleen moet eten, slapen en .....????? Is het het ontwijken van het NU?
Ik vraag me af: hebben mannen dit nu ook?
Is het, door mij, een gemiste tijd trend?
Vroeger keek ik in mijn agenda en die was per dag ingedeeld soms was het nodig om de volgende week erbij te nemen. Nu moet ik er een hebben die een maand indeling heeft!
Blijkbaar is het mogelijk om te zeggen dat je de ander heel leuk vindt, de ander mist, het heel fijn vindt bij de ander en dan af te spreken ...... 3 weken later. HE?? Ja 3 weken later!

Lees verder!

geplaatst door YES_YES - 4 reacties



zaterdag 19 juni 2010

De rugzaktoeristen

Ik had ze al talloze malen horen noemen en bij verzoek tot inspectie was er altijd een nukkig `NEE' geweest. Tot ik haar trof met dat kirrende lachje, de wat verlegen ogen en de zachte intonatie. 't Was om die reden misschien niet helemaal fair, want ze leek al te makkelijk te overreden, maar ik besloot mijn kans nog eens te wagen en vroeg: `mag ik?' Het was niet mijn meest discrete vraag en werd bij ingewilligd verzoek gevolgd door een dito daad, te vergelijken met het inzien van een dagboek.

Het is dat het niet in bezit is van een `ziel' (alhoewel we het het als westerse afspiegeling van Voodoo en Winti daar misschien toch een beetje mee willen bekleden), anders zou je compassie krijgen met de bestemming die gegeven wordt aan iets wat toch bedoeld is voor een pittige berg- of betoverende stadswandeling.

Want wat het aan inhoud prijsgaf! Een gebroken lipstick die in een duivelse tint slechts kon verkruimelen op de lippen, een spiegeltje vol breuken dat een gezicht slechts gemankeerd kon weergeven, een goedkoop vijltje om een gewond hart zo goed en kwaad als ging wat bij te werken, esoterische boeken om bij verlating dubieuze vergetelheid bij te vinden (ik hou niet van l te zweverig), acht paar mannenogen die nog wat graag naar haar wilden kijken, maar nooit meer te zien zouden krijgen, een herinnering aan een paar voeten die ze ooit bijzonder mooi had gevonden (vreemde voorkeur), gehavende lingerie en de rugzak uitschuddend (ik doe mijn werk degelijk) zand van de verkeerde stranden, voldoende om een zandloper mee te vullen.

Sindsdien heb ik mijn nieuwsgierigheid met gemak weten te bedwingen; ik hoef ze niet meer in te zien, die rugzakjes. Het hele idee ervan is me tegen gaan staan, ook al omdat we het idee van een emotioneel opbergsysteem buiten het lichaam als vlooien hebben besprongen, toen het eenmaal geboren was. Iedereen wilde er een om zijn of haar verleden in onder te brengen. Ik niet; ik wilde er alleen maar eentje inzien, want wat was dat tch, die fascinatie voor een stoffen onderkomen voor gebroken goederen en pijntjes? Volstond een boezem van het hart niet meer of een plekje onder de hypofyse?

Ik stel me zo voor dat alle rugzaktoeristen zich in een havenstad van allure verzamelen ... Le Havre, Oostende, Lissabon ... om van daar uit te varen naar een boorplatform dat van zijn oorspronkelijke bestemming is ontheven en dat ze opwacht met open armen. In een veelkleurig lint zullen ze zich omhoog slingeren langs de steile aluminium trappen en een circel vormen die het boorplatform omspant. Iemand die zich op de reis als leider heeft opgeworpen zal een teken geven en in snelle opeenvolging zullen ze te water worden gelaten in al hun verschijningsvormen: gebloemd, gevlekt, gepokt, gemazeld. En om beurten zullen ze opspatten bij neerkomen in het warme zeewater en verzinken tussen de tropische onderwaterflora en fauna. Er zullen wat tranen zijn, maar gelukkig ook veel gelach en na afloop zullen de lijven gezond gebruind tonen en de lasten verlicht zijn.

In de lucht hangt nog wat oliegeur van weleer, behorend tot het rugzakje van het platform zelf dat niet af te zinken valt.

Lees verder!

geplaatst door Elias2 - 2 reacties



zaterdag 19 juni 2010

Handlezen

Mijn laatste reis ging naar Maleisi.
We hebben daar een heerlijk hotel. De mensen zijn ontzettend vriendelijk en geduldig en de bemanning trekt daar veel meer met elkaar op dan in andere landen. Je gaat zelfs om met mensen die niet in juw crew zitten!! Normaal zijn we namelijk nogal trouw aan ons eigen clubje, maar in Kuala Lumpur gaan we 's avonds in een grote groep bij elkaar zitten. Heel gezellig.
Omdat het hotel nogal ver van de stad ligt gaan er een paar keer per dag bussen als service van het hotel.

Ik ging samen met een paar collega's met de bus van 4 uur. Dan hadden we even tijd om te shoppen voordat we gingen eten in China Town.
Dat shoppen hebben we dan ook met verve gedaan. Alhoewel de meeste aankopen dan toch in China Town worden gedaan. Ik ben een tassenfreak en heb er weer twee bijgekocht. Neppers natuurlijk, maar toch mooi. Eentje is een Miu Miu. Die kon rekenen op de goedkeuring van Floortje. Met zo'n naam kun je natuurlijk niet stuk bij een poes!! Toch?

Wij gaan vaak eten bij de "rode kleedjes" . We zien elkaar daar wel. Ik zat samen met een collega aan de sate toen er een hele donkere, zeg maar zwarte, mevrouw langs kwam. Een opvallende verschijning daar door haar huidskleur omdat je die daar in China Town, niet heel veel ziet. Ze vroeg of ze mijn hand mocht lezen.
Ik kon gewoon dooreten en zij zou vertellen. Ik vind dat enig. Ik geloof heilig in mensen die contact hebben met 'hierboven'. Zelf 'kan' ik het ook. Ik heb n keer voor een zaal met mensen gestaan, maar dat is toch niet mijn ding. Ik houd meer van 1 op 1 contact. Ik vind mezelf alleen niet zo goed. Maar deze mevrouw, daar zag ik wel wat in. Ze ging naast me zitten. Ik moest eerst betalen, dat bracht 'good luck', voor haar natuurlijk, niet voor mij, want ze zal na afloop wel regelmatig hebben meegemaakt dat mensen niet wilden betalen. Ik snapte dat dus gaf haar geld.
Ze begon te vertellen dat mijn numerologisch nummer 6 is. Dat zag ze aan mijn handen! En weet je, Ze had nog gelijk ook. Ik was toen al flabbergasted.
Ze bracht een aantal zaken naar voren, waarvan ik snapte waar ze op doelde. Ik was bv. ooit ziek geweest, maar was daar volledig van genezen en die ziekte zou nooit meer terug komen. Fijn om te weten. Ik leef daar altijd mee in mijn achterhoofd.

Maar nu komt het!! Ik zou in augustus, september of oktober, een man leren kennen!!! Daarmee zou het vrij snel goed klikken. We zouden veel heen en weer reizen en volgend jaar gaan we zelfs trouwen!! Nou duurt het niet zo lang meer voordat het augustus is, dus ik ben heel nieuwsgierig!!
Ik heb voor de zekerheid toch de crew maar op de terugweg op het hart gedrukt om uit te kijken naar LDtjes.
Maar helaas, die zaten er voor mij niet bij!!

Lees verder!

geplaatst door Lady_13



zaterdag 19 juni 2010

Richting zomer

18 juni
Zo gezond

Enkele jaren terug zag ik hem

Turkse marktkoopman en zijn lunch

Hij pelde een witlofstruik, at hem

Vurig benijdde ik hem om die lunch

08 juni
Clean bill of health

I'm glad it's over
There's nothing wrong

Just some work to do, be strong

In a few months it will be truly over

04 juni
Egypte

Ooit stoorde ik me aan chaos

Maar Egypte bekruipt je

Mens en land zijn pittoresk, vol warmte

Egypte laat nooit meer los

Na twee weken van onzekerheid hoorde ik vorige week dan waaruit mijn gezondheidsklachten bestaan en gelukkig voor mij zijn ze teruggebracht tot slechts n klacht die met de juiste handelwijze vrij goed beheersbaar is. Ik krijg er wel medicatie voor. Let meer op wat ik eet, minder zout ook, heb enige jaren teveel junkfood tot mij genomen, dat realiseerde ik mij wel, maar het vlees was zwak. Vreemde gewaarwording dat mij voor het eerst van mijn leven iets mankeert, de klacht komt overigens vaker voor in mijn familie. Het kan goed komen met de juiste zorg, daar twijfel ik niet aan. Ik houd me voorlopig gedeisd, doe leuke dingen, ga eerst op vakantie, maar niks verzet zich ertegen om na de zomer weer een poging in datingland te wagen. Misschien ga ik dat wel doen. Eigenlijk: gaat het gewoon goed met me, geen verdere problemen, ga ik het er van nemen de komende tijd. Voor het eerst sinds jaren eens een lange vakantie, zes weken, gegarandeerd zonnig bovendien. Met mijn zonen ga ik naar hun familie in Egypte. We kennen elkaar al vele jaren, ik spreek de taal steeds beter, diverse mensen gaan trouwen, meer familie in het buitenland komt: het wordt zeker leuk. Ik heb genoeg leuke vooruitzichten verder, er is kans voor mij op een atelier in een kunstbroedplaats in mijn woonomgeving, ook een prettig vooruitzicht. Ik vind dat beter dan atelier aan huis. Maar ik heb me ook enige zorgen gemaakt over de politiek en kan ik me erover opwinden dat een partij als de PVV mij, bijvoorbeeld, ongezien, ongesproken en vooral ook ten onrechte wegzet als iemand die niet wil of mag samenleven met anderen en andersdenkenden.

Nu ik me geruime tijd wat meer teruggetrokken heb van de site, denk ik weleens na hoe ikzelf een datingsite opgezet zou hebben. En kom tot deze conclusie: dat we met z'n allen eigenlijk nog ervaring en dus ook goede gedragsregels moeten opbouwen op dit gebied. We zijn gewend om, ook op de digitale snelweg, te handelen vanuit een zeker vertrouwen en toch willen we onszelf zo aantrekkelijk mogelijk neerzetten. Maar steeds lees of hoor ik morbide verhalen over mannen die met verschillende identiteiten opereren, niet blijken te bestaan, of vrouwen die geld vragen voor de ontmoeting en mensen die bijvoorbeeld hun gewicht omlaaggejokt hebben. De anonimiteit lokt dit blijkbaar uit. En toch: internet is niet anoniem en ook is internet op z'n best een plek waar je wel degelijk vrienden kunt maken die een warme plaats in je hart krijgen. En houden, ongeacht wat je doet of waar je heen gaat. De andere kant van het spectrum, de marktpartijen die mensen proberen samen te brengen, hebben ook met onervarenheid te maken. Dat denk ik. Wat te doen met de figuren die met andermans naam of foto opereren? Of over hun leeftijd liegen. Vaak is het ook nog eens het woord van A tegen B, omdat niemand zich immers legitimeert tegenover elkaar. Is dat de reden dat verkeerde figuren niet zomaar weg te krijgen zijn? Maar denk jijzelf er meteen aan je te legitimeren, als je een vreemde ergens informeel gaat ontmoeten? Omdat we willen uitgaan van een zeker vertrouwen, zou ik haast zeggen: waarom niet die waslijst van demografica achterwege laten in een profiel. En net als in een ouderwetse contactadvertentie niet meer zeggen dan: 'heer academisch niveau 45 jr geen bartype slank humoristisch zoekt dito dame voor duurzame relatie kind geen bezwaar'... met niet meer dan een foto erbij. Ikzelf denk soms wat niet weet wat niet deert, maak me er niet druk over of iemand, niet alleen mijn date doch welke mens dan ook, 1.76 dan wel 1.72 m is, 75 of 83 kg weegt; pas als hij duidelijk afwijkt van wat een gedetailleerd profiel zegt, ga ik me wel zorgen maken over zijn algemene omgang met feiten. Ik denk dat al die gegevens verplicht overleggen mensen bij voorbaat in verleiding brengt tot liegen en misschien beter daar gelaten kan worden waar het thuishoort: bij henzelf. Andere dingen zijn belangrijker en echt het verifiren waard: of iemand ongebonden is, gezond, geen rare zakelijke situaties heeft, wil emigreren of verhuizen. Maar ook dat kun je zelf doen.

Anderzijds roepen sommige in profielen neergelegde verlangens meteen een flink stuk achterdocht op. Als iemand zegt: 'ik woon in XX, maar kom vaak in YY en betrek dus YY in mijn zoektocht naar jou', dan denk ik: die getrouwde man zoekt blijkbaar een minnares in de stad waar hij werkt... dan ben ik ergens weer blij dat er zoveel gegevens overlegd moeten worden, omdat je dan meer waarheid tussen de zoveel meerdere regels kunt lezen. Of had ik nou de kanttekening moeten maken dat ik bevooroordeeld denk.

Per saldo ben ik geneigd te denken: als je minder hoeft te vertellen, ontspannen mensen zich misschien wat meer en beperken ze zich meer tot hun essentie. Misschien is kiezen uit een light, gewoon-zoals-nu, of volledig geverifieerd profiel wel het antwoord.

Zomaar wat gedachten.

Ilse 19062010

Lees verder!

geplaatst door Ilse



vrijdag 18 juni 2010

La divina commedia

Daten is weten, maar als ik in enkele gevallen van tevoren had zien aankomen wat voor grap de dating-goden voor me in petto hadden was ik mooi thuis gebleven.

Het is gewoon geen exacte wetenschap waar we hier met z’n allen mee bezig zijn, meer een kwestie van lukraak wat op het eerste oog veelbelovende ingredinten bij elkaar mikken, een schietgebedje, roeren en er maar het beste van hopen. Dat kan natuurlijk niet altijd goed gaan, getuige onderstaand verslag van mijn meest curieuze date ooit.

Na enkele korte mails over en weer bleek dat we vlak bij elkaar in de buurt woonden. Een afspraak om maar gewoon gelijk live nader kennis te maken was dan ook snel gemaakt.
We hadden afgesproken bij een hippe gelegenheid aan het water. Toen ik aan kwam fietsen zag ik haar lopen. Ze zwaaide naar me, ik reed haar tegemoet, en als ik me op tijd had bedacht dat ze mij nooit had kunnen inhalen was ik er gelijk met een noodgang weer vandoor gegaan. Laf (of goed opgevoed) als ik ben zei ik haar echter netjes goeiedag en probeerde niet al te nadrukkelijk naar haar armen te kijken die werkelijk bezaaid waren met littekens, blijkbaar veroorzaakt door zelfverminking. Haar verdere houding vond ik ook niet bijster vrouwelijk en daar kon ook dat korte rokje, waar ik een stevige tattoo bovenuit zag komen, niets aan veranderen. Zo aan het IJ gezeten zal het zweet dat van me afgutste zowel veroorzaakt zijn door de brandende zon als door angstzweet. Vertwijfeld vroeg ik me af hoe ik ooit in dit vagevuur der singles verzeild was geraakt, terwijl zij zonder enige gne (waarvoor overigens respect) verslag deed van haar burn-out waarna ze zichzelf met messen begon te bewerken. Haar hond, die meerdere langslopende personen bijna liet tackelen met het meterslange stuk touw die aan haar stoelpoot vastzat, bleek ze als puppy in Sri Lanka van het strand te hebben opgepikt en in een grote vogelkooi als handbaggage in het vliegtuig te hebben meegenomen. Meerdere verzoeken van het personeel of hij wellicht wat korter aangelijnd zou kunnen worden werden geirriteerd weggewoven. Na daar een eeuwigheid te hebben doorgebracht die voor de omstanders ongeveer anderhalf uur moet hebben geduurd wist ik dan toch het gesprek richting uitgang te manoevreren, waarbij ik vriendelijk doch beslist bedankte voor haar uitnodiging bij haar thuis nog een borrel te pakken. Haar collectie geprepareerde vogelschedels, afkomstig van her en der gevonden dode vogels, heb ik dan ook nooit met eigen ogen aanschouwd. Na haar vriendelijk bedankt te hebben maar helaas af te zien van verder contact, fietste ik zo hard mogelijk weg zonder het al te overduidelijk op vluchten te laten lijken als zat de duivel zelf me op de hielen. Thuisgekomen bleek ik hevig verbrand te zijn. Het kan door de zon aan het water zijn gekomen maar ik heb zo mijn twijfels.

De dame in kwestie, die ik het op zich natuurlijk niet kwalijk kan nemen dat haar drukke topbaan eindigde in een frontale crash waarna er blijkbaar iets definitief helemaal fout was gegaan, heb ik niet via Match4me ontmoet. De mannelijke helft der lezers hoeft zich dan ook vooralsnog geen zorgen te maken. Misschien dat er Out There iemand rondloopt waarmee ze helemaal happy wordt, maar voor mij was dit eerder een anti-match.

Op welk punt van de weg zou ik me inmiddels bevinden? Net als in Dante’s reis door de Negen Ringen ben ik vastbesloten door te zetten en de spaarzame negatieve ervaringen voor lief te nemen, in de (soms enigszins haperende) overtuiging dat het allemaal niet vergeefs is en alle moeite beloond zal worden. Als ik mijn match tref kunnen we fijn herinneringen ophalen aan onze dating periode. Ja, later zullen we er om lachen.

Lees verder!

geplaatst door Kameleon - 3 reacties



vrijdag 18 juni 2010

DATE OUT!

10 jaar geleden kon ik van de ene dag op de andere ‘geen pap meer zeggen’. Achteraf bezien spraken de signalen voor zich: het jaar voorafgaand aan de diagnose lag ik vrijwel iedere vakantie ziek in mijn bed.
Een burn out.

De dokter gaf anti depressie middelen, adviseerde tijdelijk te stoppen met werken en stuurde me naar een psycholoog.
Ik had een heel jaar voor herstel nodig. De eerste maanden kwam ik alleen m’n bed uit voor zoon T., destijds nog maar 11 jaar. Wat ik met de man uit het voorbije huwelijk deed weet ik niet zo goed meer. Waarschijnlijk niet veel. Hij woonde toen nog gewoon ergens in huis.
Langzaam aan krabbelde ik weer op. Herinner me dat ik de markt in die periode ontdekt heb. Ik moest van de psycholoog namelijk op zoek naar een dagritme met ontspannende activiteiten.
Nog steeds geniet ik van spaarzame marktbezoeken. Vanwege de fulltime baan alleen in de vakantie…….Dan loop ik opgewekt van de aardappelkoopman (opperdoezen!) via de bloemenstal naar de Turkse jongen die me galant met ‘dame’ aanspreekt.

Maar goed, de burn out is gelukkig al weer jaren pass.

Afgelopen maandag zat ik tussen alle werkhectiek door even in de tuin. Ik las het boekje ‘ik zou zo graag…’(uitgeverij Koppenhol). Toegeschoven gekregen van een empatisch ingestelde collega. Ik las over ‘een diepere relatie met jezelf aangaan’.
Onmiddellijk na mijn voornemen nu toch echt eens te beginnen met ‘van mezelf te houden’ overviel me dezelfde peilloze vermoeidheid van jaren her. Opnieuw opgebrand?
Niet van mijn werk! Dat doe ik over het algemeen met een gepast genoegen.
Waar dan wl van, in godsnaam?

Na enige reflectie kom ik tot de volgende verklaring: date oververmoeidheid.

Ik ben klaar met mezelf oppompen voor man nr. 108, het aanhoren van het zoveelste armetierige verhaal over ex vrouwen, mijn eigen stoere praatjes en lichtelijk overdreven vrolijke opstelling, al het gevlei, het loeren op profielen, de onbewuste te hoge verwachtingen, de eenzaamheid na een teleurstellende ontmoeting, afspraken die ik niet na kan komen, scannende blikken, het wedden op meerdere paarden, het irrele verlangen, de eindeloze stroom mailberichten etc.

Wat ontzettend inspannend is mijn date leven!
Hoog tijd voor rust en andere, belangwekkender zaken.

Hoop ik

Principessa




Lees verder!

geplaatst door Flo - 2 reacties



donderdag 17 juni 2010

Vreemd (vervolg)

Door jullie reacties wordt hij voor mij steeds vreemder.

Ik werd een week na zijn telefoontje gebeld door iemand met dezelfde
achternaam.

Vreemd.

Dit is echt gebeurd hoor, zoiets bizars kan ik niet zelf verzinnen.

Dat vond de man in kwestie vervelend, hij werd er heel achterdochtig
van, schermde zijn mail af, en heeft me sindsdien alleen nog maar
via zijn zakenadres gemaild.

Vreemd.

Lees verder!

geplaatst door Evavanbaar - 3 reacties



woensdag 16 juni 2010

Op vakantie?

De vakantie nadert. Een nieuwe zomer alleen… wat ga ik doen?

Tijdens mijn eerste bestaan als vrijgezel, 14 jaar geleden, koos ik voor het eerst een groepsvakantie. Wandelen in Cornwall. Langs de kust. En slapen in een tent. Ik was nooit in Engeland geweest. Ik had nog nooit gewandeld. En ik was nooit eerder op een niet door mij zelf georganiseerde of geleide reis mee geweest. Drie nieuwe ervaringen…

Die vakantie was meteen mijn laatste groepsreis. Niet vanwege Engeland. Prachtig. En ook het wandelen beviel fantastisch. Sinds dat moment heb ik vele wandelervaringen beleefd. Maar nooit meer in een georganiseerde groep.

Groepsvakanties zijn niet aan mij besteed. Net zo min als multi-dating. Wat vreemd is, want het past heel goed bij wat ik leuk vind: afwisseling, nieuwe ervaringen, meerdere leuke mensen. Never a dull moment. Zou je denken. Maar die vlieger gaat dus niet op.

Buiten vakanties, in het dagdagelijkse leven, voel ik me in groepen prima op mijn gemak. Mijn werk doe ik zelden alleen, samen gaat het zoveel makkelijker. En met plezier. Maar op vakantie wil ik iets anders. Misschien is dat wel de reden dat ik daar groepen liever mijd. Maar helemaal alleen gaan, dat is ook niets voor mij.

Een vakantie alleen. Stel je voor. Een vakantie moet juist een afwisseling zijn van wat je normaliter al meemaakt. Overdag in een groep, dus dat wil je niet op vakantie. ’s Avonds alleen. Dus dat wil je niet op vakantie. Ok, dan blijft er nog maar n keuze over…

Wie gaat er mee?




Lees verder!

geplaatst door Willem - 2 reacties



woensdag 16 juni 2010

Dood vogeltje

In bepaalde opzichten ben ik geen heel lieve vrouw. Er zijn dames zat, gelukkig maar, die een engelachtig geduld kunnen garanderen in de situatie die ik zo zal gaan beschrijven, en voor deze eigenschap koester ik een oprechte bewondering.

Lang, lang geleden, had ik een vriend. Hij woonde in Amsterdam, ik in Zoetermeer, en tijdens de weekenden bezochten wij elkaar, ik meen me te herinneren dat dat in het begin zo'n beetje om-en-om was..

Meestal arriveerde hij op een moment dat mijn kleintjes allang op een oor lagen, en geloof me, ik was dolverliefd op de man, en ik had dan de gehele voorafgaande week toegeleefd naar het moment waarop ik hem in mijn armen kon sluiten..
De man in kwestie was in mijn ogen erg sexy...hij had een prachtige stem, en hij kon heerlijk kreunen, zo van: "Aaaaaahooooohhhh".....heel zachtjes, in mijn oor. Deze klanken bezorgden mij het gevoel onweerstaanbaar te zijn, en nou ben ik van nature niet het type dat meteen door haar hoefjes zakt, maar op zo'n moment verweekte ik totaal...

Handenwringend, reikhalzend achter mijn keukenraam staande zag ik hem naderen, die eerste keer. Zijn lange, zwarte jas wapperend rond zijn slanke benen, zijn steile, jongensachtige haar opwaaiend in de avondlijke herfstbries.
Mijn creatieve muzikant, mijn onweerstaanbaar schrijvende journalist...
En ik opende mijn deur, sloeg mijn armen om zijn hals, trok hem naar binnen en snoof gulzig in zijn warme nek, ondertussen hongerig zijn zoute huid likkend...
Daar was hij dan, zomaar in mijn huis. Wat bofte ik toch!
Mijn vent!

En ik trok hem mijn kamer binnen, terwijl onze lippen zich vacuum zogen op elkaar...onze tongen zich in elkaar verstrengelden... rechtstreeks naar het denkbeeldige midden van mijn kleurige, zachte Jan des Bouvrietapijt, alwaar ik zijn jas van zijn schouders sjorde, en zijn handen, inmiddels weer vrij, zich koortsachtig een weg vogelden langs mijn sidderende lijf...
Degene die zich al lezend niet kan vereenzelvigen met mij, danwel met mijn vriend kent geen hartstocht.
Het hoeft dan ook geen betoog dat, terwijl mijn borsten zich in zijn maag drukten, en zijn slanke, sterke vingers zich in mijn billen groeven, uit zijn keel die kreun ontsnapte...die lange, weerloze, allesbelovende, prachtige, bloedgeile kreun: "Aaaaaaaahoooooohhh...."

Wat doet een vrouw die geraakt wordt door de scherpe pijlen van felle erotiek?
Ze smelt, ze opent zich, zacht, liquide en week....
Om, teneinde te doen wat haar te doen staat, zich als door een adder gebeten sidderend te verheffen, als een strijdvaardige amazone.....
Wat doet een vrouw die zich instinctmatig een fractie hervonden heeft?
Precies! Die doet een greep! Die vouwt een hunkerende hand tussen zijn benen.
Dat deed ik ook.
Maar.......

Okay, mijn vingertoppen voelden wat ze verwachtten: ballen. Maar mijn handpalm en mijn duim troffen, tegen alle onuitgesproken doch evolutionair onverbrekelijk streng verankerde wetten in achter de spijkerrits slechts een morsdood vogeltje aan.


Wordt vervolgd

Lees verder!

geplaatst door Francien - 5 reacties



woensdag 16 juni 2010

Rob en Willem

Het valt me op, dat er ook op deze site zoveel geklaagd wordt hoe weinig succesvol de meeste dates verlopen, zou het kunnen dat we veel te snel willen, het is bijna een "moeten" geworden, waardoor we zo overdreven op zaken gefocust zijn, dat het niet meer kan lukken, alle spontaniteit is eraf.
We gunnen de feromoontjes, Marjelle, geen tijd meer.

De beruchte klik komt maar weinig voor, dus dan slaat de verveling al snel toe. is bij hoge uitzondering de klik er wel, dan weten we niet wat ons overkomt en van gekkigheid niet hoe we ermee moeten omgaan.
Elke dag smsjes, bellen, afspreken, verliefd, als een kip zonder kop, totdat de roze wolk begint te verdwijnen en we ontdekken dat we totaal niet bij elkaar passen.

Vorige week kreeg ik een reactie van een man, mijn foto en profiel spraken hem aan, het leek hem wel wat op vriendschappelijke basis te gaan mailen, zoals ik ook in mijn profiel had aangegeven, nou ok, dat deden we dus, komt ie vervolgens aan met het een na het andere sneldatevoorstel, zo jammer, ik moest denken aan twee mannen uit mijn dateverleden, Rob en Willem en stuurde hem de volgende mail:

Je reactie op mijn vragen naar de ideale vrouw en de besteding van een regenachtige zondag is goed, maar niet hoe ik het graag zou willen horen, tot in details had ik gevraagd, maar misschien wil je jezelf niet teveel bloot geven of vind je het energieverspilling in dit stadium.
Samen met de foto's is dit bijna altijd het eerste wat ik vraag bij beginnend mailcontact, het kan zoveel duidelijk maken, het is zo, dat veel mannen er geen zin in hebben, je veel liever snel willen ontmoeten, ik begrijp hun beweegredenen wel, maar ben er zelf geen voorstander van.
Ik zal je 2 voorbeelden geven, na mijn scheiding, 5 jaar geleden bracht ik veel tijd door op een forum over filosofie en religie, was leuk, veel mannen, nauwelijks vrouwen, al snel werden prive mailadressen uitgewisseld.
Zo kreeg ik mailcontact met Rob, een hele leuke man, na enkele weken spatten de vonken bijna van het scherm, we spraken af, er was een gigantische klik, wederzijds, we besloten elkaar vaker te zien.
Dat gebeurde, allebei verliefd, heel veel praten, leuke dingen doen.
Dit alles vond plaats, dat elkaar zien dus, in een tijdsbestek van nog geen maand.
Tijdens de vele gesprekken kwam ik erachter dat ik hem weliswaar heel leuk vond als los vriendje, maar echt niet voor een serieuze relatie, dus dat hem ook duidelijk gemaakt.
Hij wilde meer, het werd een drama, hij kon niet meer leuk met me omgaan, vond dat ik niet duidelijk genoeg was geweest, maar dat kon ook niet, daarvoor kenden we elkaar tekort.
Een prachtige zomer, waarin een weekend Parijs, North Sea Jazz, boekenmarktjes etc. gepland waren, viel in het water, want na dat bewuste gesprek hebben we elkaar niet meer gezien.

Dat najaar kwam ik voor het eerst in aanraking met de wie-zoekt-wie site, veel mailen, vaak na korte tijd afhaken, soms duurde het wat langer, met Willem bleef het leuk, foto's werden uitgewisseld, Willem was qua uiterlijk en eigenlijk voor de rest ook niet mijn type, maar het mailen was wel heel gezellig, af en toe was er wel wat diepgang, maar meestal ging het over zoiets als hoe het weekend was geweest en wat we gingen eten, dat soort dingen, beetje mutserig, maar daar ben ik niet vies van.
Hij had wel eens gezegd dat het leuk zou zijn elkaar eens echt te zien, maar drong verder niet aan.
Zo verstreken er een maand of 3, toen was er een jazzfestival, wat we niet mochten missen, ach, dacht ik, terugdenkend aan de ervaringen van het vorige jaar, met deze man kan ik dat wel doen, is ongevaarlijk.
We zagen elkaar en het begon ermee, dat ik hem veel leuker vond dan op de foto en het videofilmpje dat ik eens van hem had gezien, geweldige uitstraling, die je op een foto bijna nooit pakt, vervolgens bleek dat hij naast een goeie verteller ook goed kon luisteren, het leek of we elkaar al lang en goed kenden, was ook een beetje zo, want we hadden al wat af gemaild.
Eerst dus alleen vriendschap, werd geleidelijk aan meer, latrelatie, hield uiteindelijk geen stand, een relatie tussen ons was te hoog gegrepen, maar er was geen teleurstelling, of frustratie of whatever, de vriendschap bleef, zelfs nu hebben we nog af en toe mailcontact en helpt hij me met bepaalde zaken.

De moraal van dit verhaal?
Dat ik op dit moment van alle kanten (2 vriendinnen, die op zoek zijn, een vriend) hoor, hoe ontzettend moeilijk het is via een dating-site een leuke man of vrouw te vinden, dat er volop dates plaatsvinden, maar dat de chemie ontbreekt in bijna alle gevallen en als die er wel is, is de verliefdheid van heel korte duur, omdat wanneer de vlinders even wat minder fladderen, en dat doen ze gegarandeerd, soms al heel snel, duidelijk wordt dat men niet bij elkaar past.
Dat ik vind dat men veel meer de tijd moet nemen en alles niet zo wanhopig snel moet gaan, het kan veel teleurstelling voorkomen, waarbij ik wel wil opmerken dat ik goed besef dat mijn 2 voorbeelden extremen zijn, maar dan nog.

Lees verder!

geplaatst door Laura



dinsdag 15 juni 2010

Boris?

Nog steeds kent Marjelle Boris alleen maar als de man die af en toe prettige berichten in haar mailbox bezorgt. Nooit eerder mailde ik drie maanden met iemand zonder elkaar te ontmoeten. Binnenkort gaat het er dan eindelijk van komen. Marjelle leeft tussen hoop en vrees. Boris lijkt een hartstikke leuke man, maar tot nu toe kwamen hooggespannen verwachtingen pas n keer uit.

‘Hij is interessant. Hij is maar ietsje ouder dan ik. Hij woont in de grote stad. Hij heeft een leuke baan. Hij stemt hetzelfde als ik. Hij heeft sprekende ogen en een mooie kaaklijn. Hij houdt zich bezig met dingen die mij ook bezighouden. Hij heeft nog geen kinderen. Hij is genteresseerd in mij. Hij is hartstikke leuk. Het enige is… ik heb hem nog nooit ontmoet.’

Dat schreef Marjelle hier zo’n twee maanden geleden over Boris. In de tussentijd zijn er nog een stuk of wat uitgebreide mails heen en weer gegaan. Niet eens zo vaak, hij reageerde soms pas na een of twee weken op een nieuw epistel van mijn kant. Boris stelde in zijn mails nooit voor om met Marjelle af te spreken. Lange tijd vond Marjelle dat wel best. Zolang ze mailden, was het in ieder geval nog leuk. Uit tientallen eerdere ervaringen wist Marjelle dat het in het echt meestal tegenviel. Liever dat moment nog even uitstellen.

Maar ja. Boris komt natuurlijk nooit bij Marjelle op de bank terecht zolang ze elkaar alleen maar blijven mailen. En Marjelle zal zo ook nooit weten hoe Boris zoent. En dus heb ik hem toch maar eens gevraagd of hij zin had om elkaar te ontmoeten. Dat wilde Boris wel. Over anderhalve week gaan we samen ergens een hapje eten.

Nog anderhalve week nieuwsgierig blijven. Zenuwachtig. Me afvragen wat ik aan moet, waar we zouden moeten afspreken. Me verheugen en mezelf voorbereiden op een teleurstelling tegelijkertijd. Hoe groot is de kans nou helemaal dat Boris in het echt ook zo leuk is? En – zo mogelijk nog erger – hoe groot is de kans dat Boris mj in het echt ook leuk vindt?

Daten, Marjelle vindt het maar een toestand.

Lees verder!

geplaatst door Marjelle - 1 reactie



dinsdag 15 juni 2010

Vreemd

Dit is voor mij een nieuwe variatie.

Mail contact, bellen voor een afspraak, een tweede afspraak, leuk.

Waar woon je?




Een huis in de ene woon plaats, dat wordt verhuurd.

Maar hij past op een huis ergens anders.

Dat is onbewoonbaar.

En hij heeft een bed staan in een kamertje van zijn bedrijf.

Hij woont dus niet, hij verblijft alleen.




Daarna stilte

Die nu al een maand duurt.

Nog maar een keer gemaild

Nog steeds geen antwoord.

Zijn vorige relatie is uitgegaan omdat hij er niet genoeg tijd aan besteedde, volgens
haar.

Ik begin te begrijpen wat ze bedoelde.

Lees verder!

geplaatst door Evavanbaar - 2 reacties



maandag 14 juni 2010

Het is stil op straat...

Ik heb er nooit veel om gegeven. Weet niet precies waarom. Waarschijnlijk omdat het heel lang een 'Mannending' was. Met geheime regels (“ik leg jou dat niet uit, want jij snapt dat toch niet…”) met domme liedjes en fanatisme waar ik niet veel mee kan. Ben over het algemeen niet zo fanatiek. Als een ander denkt dat ie het beter kan, ga dan vooral je goddelijke gang. Maar kom niet achteraf bij mij mekken dat anderen schuldig zijn als het mislukt.

Vroeger zag je alleen aan de gezichten van de presentatoren van Studio Sport op zondag wat ze van de resultaten vonden. Maar dat kwam opeens ook op door-de-weekse dagen, want voetbal werd een commercile business. En naast de presentatoren kwamen er opeens experts bij. Mannen die ooit n of misschien twee keer in hun leven eens een profwedstrijd gespeeld hadden. De beste stuurlui. En oh wat weten ze het goed zeg, die commentaarmannen. (Bleken die ook op de bank naast je te zitten en niet alleen aan tafel op teevee!) Nu zijn dat soort programma’s er 7 dagen in de week en het liefste 6 keer per dag. Vinden mannen fijn de hele week en vaker op een dag.

En sjaggerijnig als ze verloren hebben. Je kent dat gezicht wel. Hebben ze met zijn allen in de kroeg gezeten. Met ‘vrienden’ en bier. Zou er iets in bier zitten waardoor je opeens voetbal leuk gaat vinden? In ieder geval heb je dan meteen een mening over voetbal en moet de coach als ie ook maar een klein foutje maakt meteen WEG! (Op rijm gezet en in allerlei intelligente liedjes verwerkt)

Als er verloren wordt dan hebben ZIJ niet goed gespeeld. Maar als het team wint, dan hebben WIJ het opeens gedaan!

Naef als ik ben dacht ik dat wij het de komende drie-en-een-halve week leuk zouden hebben. Als SVZK (Single Vrouw Zonder Kinderen) ben je toch baas over eigen afstandsbediening. Maar er is werkelijk NIETS anders dan Voetbal op teevee. Net zoals het stil is op straat, is het ook stil bij mij thuis. Mijn tv gaat niet aan. En op de chat is al helemaal geen hond te vinden. Ongezellig hoor!

Misschien toch maar even kijken of ik een paar van die spelregels in mijn hoofd kan krijgen en met blik op oneindig naar de kroeg. Ik moet toch in ieder geval Hup Holland Hup zuiver mee kunnen zingen.

Lees verder!

geplaatst door Elise



maandag 14 juni 2010

De zilverruggorilla

In mijn vriendenkring zit een vent die eigenlijk maar n kenmerk heeft: die van vrouwenversierder. Deze Danil heeft een vlotte babbel, een mooie baan en hij ziet er goed uit; groot en sterk. Als we uitgaan, is hij met maar n ding bezig: kijken of er wat te scoren valt. En omdat de meeste mannen juist niet op de mooiste vrouwen durven af te stappen, doet hij dat net wel, omdat de concurrentie dan kleiner is, zegt hij. Hij is er succesvol mee. Wij kijken vaak onze ogen uit. Aan het begin van de avond spreekt hij een vrouw aan, kletst er even mee en gaat dan weer weg. Of hij gaat even mee naar buiten als een vrouw gaat roken. Nooit direct te lang blijven hangen, is zijn devies, dan lijk je namelijk te gretig. Eerst rustig wat zaaien en dan later oogsten. Na de eerste kennismaking gaat hij wat later op de avond in de buurt van die vrouw wat rondhangen of dansen of hij trekt haar gewoon mee de dansvloer op. Zou ze afweren, dan trekt hij gewoon nog wat vastberadener. Pijnlijk om te zien, maar het werkt. Daarna belandt al snel zijn hand op haar schouder als hij met haar aan het praten is en geregeld gebeurt het dat hij luttele minuten later de dansvloer verlaat om te 'oogsten'. Daarna kan het spel opnieuw beginnen, met een andere vrouw.

Zijn probleem is, dat dit een bijna ziekelijke drang is. Zelfs wanneer hij een redelijk serieuze relatie heeft, gaat hij door met dit gedrag. Hij is ook al vader. Hij gaat meerdere keren per week uit en heeft intussen een bepaalde naam opgebouwd. Sommige vrouwen walgen als ze hem tegenkomen. Ikzelf heb eens een date met een vrouw gehad aan wie ik een verhaal vertelde over Danil, zonder zijn naam te noemen. "Dat verhaal komt me bekend voor", zei mijn date. Oh nee... als een vrijgezelle vrouw van mijn leeftijd Danil kent, dan weet ik hoe laat het is. "Ik weet niet meer of we met elkaar naar bed zijn geweest hoor", zei ze nog wel. Een leuke poging. Echter, als ik iets als dit een bezwaar laat zijn om met iemand te daten, dan snijd ik mezelf waarschijnlijk in de vingers. Een 'onhandigheidje' tussen Danil en mij is namelijk dat we op dezelfde vrouwen vallen. En dat is voor mij dan het meest onhandig, want als je ons vergelijkt, is hij de zilverruggorilla en ik ben de chimpansee. Met een olijk brilletje. Hij gaat recht op zijn doel af en ik kijk de kat uit de boom. Hij kan het met slechts zijn looks doen, ik moet er hard voor werken. Hij verordent, ik overleg. Maar ach, dat olijke brilletje helpt mij soms ook. Mijn enige echte ex is eerst door Danil versierd zonder succes en daarna waagde ik een poging. Ze vertelde later dat ze Danil helemaal niet grappig vond en mij wel en dat ze daarom op mij gevallen was.

Het tij bij Danil wat vrouwen versieren betreft, leek wat gekeerd te zijn toen hij zijn huidige vriendin kreeg. Wij en hij dachten dat dit misschien eindelijk de vrouw was, die het wel door zou krijgen als hij haar wat flikte en hem er daardoor van af zou weten te houden. Onlangs waren we een lang weekend naar Gent met 'de mannen'. Zo'n weekend bestaat voornamelijk uit bier drinken, mooie verhalen vertellen en tot heel laat uitgaan. Zo belandden Danil, ik en wat anderen in een discotheek. En keken we naar de vrouwen op de dansvloer. En snapte ik Danil per ongeluk toen hij met een vrouw stond te zoenen. Heel kort was hij maar weggeweest, maar ik was net op de verkeerde plaats aanwezig. Danil zag me niet, want was druk bezig. Kort daarna was hij weer terug op de dansvloer en stond hij met een andere vrouw te praten. Ook zij waren opeens uit het zicht verdwenen. Zij kwam al snel weer terug, hem zag ik niet meer. Ik wist niet zeker of er wat gebeurd was. Zij was bloedmooi. Ik probeerde haar te versieren. Het lukte niet, mijn brilletje had niet de juiste scherpte deze avond. Ik kwam toevallig naast Danil te staan bij de wc's. "Heb je ook al met deze gezoend?", vroeg ik hem. Hij keek me aan: "Wat bedoel je?". Ja, hij was natuurlijk in een relatie en kon dit niet bekennen. "Ik heb je gezien met die eerste. Heb je ook met die tweede gezoend?". Hij stokte even, maar besloot dat hij hier niet onderuit kon. "Ja, ik heb met alle twee gezoend.". "Ok", zei ik lichtelijk teleurgesteld. Mijn versierpogingen kon ik staken.

De dag erna had Danil het hele verhaal maar tegen de rest van de groep verteld, inclusief dat ik hem gesnapt had. Tegen allebei de vrouwen zou hij na een paar minuten zoenen gezegd hebben dat hij "weer even met zijn vrienden een biertje ging drinken". Zo had hij weinig kans gehad door een van ons gesnapt te worden bij het 'vreemdgaan' en had hij de vrouwen toch 'gescoord'. Echter, dat plan was door mijn aanwezigheid mislukt. Nu maar hopen voor hem dat wij dit geheim zullen bewaren.

Lees verder!

geplaatst door Fyko - 2 reacties



zaterdag 12 juni 2010

Ach, de liefde is maar juist wat men van haar vraagt

Buiten regent, bliksemt en dondert het en binnen is het warm, benauwd en stil. En ik, ik heb een mistroostige bui en denk na over het leven. Ga achter de pc zitten, een bak koffie erbij en de radio zachtjes aan en begin mijn gedachten toe te vertrouwen aan het papier, sorry de pc. Ik wil weg, naar buiten, het is weer eens tijd voor iets nieuws, iets geks. De sleur wil zijn intrede doen in mijn leven en dat haat ik en mag absoluut niet gebeuren, want daar wordt ik depri van.

Er zijn zoveel singles in Nederland en zoveel singles die op zoek zijn naar een partner. Ook ik, alleen ik kom ze niet tegen en ken weinig singles in mijn vrienden- en kennissenkring. Waar zijn toch al die stoere en knappe single mannen en waarom kom ik jullie niet tegen?

Wat doe ik niet goed?
Ik ga niet alleen naar de kroeg. Zo ben ik niet opgevoed, ouderwets maar zit er nou eenmaal ingebakken! Heb geen alleenstaande vriendinnen die met mij de kroeg in duiken. Ga wel regelmatig, alleen, naar het theater in het dorp waar ik woon.
Reis iedere dag met de trein naar mijn werk. Werk bij een organisatie met ruim 3000 medewerkers. Op mijn werk ken ik single mannen, maar al zijn het de laatste mannen op de wereld dan nog wil ik er niet naast wakker worden. Dan maar de rest van mijn leven single! Ga binnenkort met alle meiden van de afdeling naar de film Sex in the City en vooraf even ergens in het Haagse een hapje eten. Deze week een personeelsdag op het Scheveningse strand. Hopelijk is er veel te zien! Hahahaha.
Ga regelmatig met 3 vriendinnen uit eten of een dag op stap. We hebben het altijd leuk en gezellig met elkaar.Geef me ogen altijd wel goed de kost. Je weet maar nooit of de vonk misschien ineens toevallig overslaat, toch! Cupido kan altijd en overal toeslaan.
Ga regelmatig met mijn zus winkelen. En zomers met haar en mijn zwager heerlijk op de Grevelingen zeilen en daarna lekker een terrasje pikken en heerlijk eten. Of we gaan samen een dag op stap. Kijken naar mannen is er dan niet bij, veel te druk met kletsen.
Ga iedere week naar de sportschool en ik golf (als ik tijd heb!) en ga er regelmatig met de fiets er op uit. Heerlijk in de polder of langs de molens van Kinderdijk en onderweg even uitrusten op een terras met een heerlijk wijntje.
Bezoek zomers diverse buiten activiteiten in mijn dorp.
Ben niet verlegen, spreek makkelijk mensen aan en heb altijd wel iets te vertellen.
Ga een paar keer per jaar op vakantie, zowel alleen als met anderen.
Heb een goede vriendin en samen gaan we ieder jaar een week op vakantie en we gaan ieder jaar naar een stad ergens in Nederland om heerlijk te shoppen en bij te kletsen.
Heb een fulltime job en een leuk eigen huis met een heerlijke grote tuin..
Heb een paar goede vrienden, twee zussen en mijn kids. En een aardige kennissenkring. Wordt dus regelmatig uitgenodigd voor verjaardagspartijen. Maar iedereen is getrouwd of samenwonend.
Overal waar ik ga en sta gebruik ik mijn ogen en kijk goed om me heen. Soms zie ik iets leuks en soms zie ik niets. Nou ja, niets. Ik zie wel veel mannen maar niet mijn smaak, of te oud of te jong.
Ik zie er goed uit, wordt jonger geschat dan ik werkelijk ben. .
Ik sta ingeschreven op een datingsite en ik schrijf wekelijks een blog.

Heb geen leuk, lief en aardig maatje om dit alles met te delen. Ik sluit me niet op, ben geen huismus en zit niet achter de geraniums. En toch na ruim 3 jaar ben ik nog steeds alleen. Bah. Maar ja ik ben ook niet op mannenjacht, ik zoek eigenlijk ook niet. Ik heb het te druk met van het leven genieten en doe dingen die ik leuk vindt en waar ik plezier in heb. Ik ga er vanuit dat ik die leuke man wel ergens tegen het lijf zal lopen. Maar waar en tegen welk lijf?! Of ben ik misschien te veel eisend? Dat kan natuurlijk ook.

Naar wie en wat ben ik eigenlijk naar op zoek?
Een leuke, knappe en lieve man. Eigenschappen die heel persoonlijk zijn. Wat ik knap, leuk en lief vind kan een ander op afknappen, toch?
Moet zelfstandig wonen en een eigen inkomen hebben. Moet voor zich zelf kunnen zorgen.
Eigen mening hebben en iets te vertellen hebben.
Hobby’s en een vrienden- en kennissenkring vind ik belangrijk.
Verrassend, humor, kunnen geven en nemen, luisteren, tegengas kunnen en willen geven, spontaan, impulsief, zorgzaam, actief en ondernemend maar ook lui kunnen en willen zijn. Kunnen genieten van elkaar en van het leven.
Geen oorbellen en/of tatoes. Vind ik niet mooi en hou ik niet van. Ik bedoel ik hou wel van oorbellen, maar dan bij mij en niet bij hem.
Romantisch maar ook met beiden benen op de grond staan.
Liever geen kettingroker, een sigaartje mag en moet van een borrel houden. Bier mag, maar niet wekelijks een stuk in zijn kraag zuipen.
Moet anders zijn als ik, anders wordt het saai en daar hou ik niet van.
Ik ben niet op zoek naar een one-night-stand.

Terwijl ik dit allemaal opschrijf moet ik toch wel om mezelf lachen en realiseer ik me dat de ideale man niet bestaat. En ach ik denk dat als ik de ware tegenkom en vlinders in mijn buik krijg al mijn eisen in een keer als sneeuw voor de zon verdwijnen en dat dit allemaal dan niet meer belangrijk en relevant is. Het gaat in een relatie om wederzijds respect en de ander accepteren zoals hij/zij is en of je elkaar aardig vindt en dat er uiteraard sprake is van die ene klik. En als die klik er is, wat doet uiterlijk en alle overige materile zaken er dan nog toe. Niets toch!

Het is mijn tijd nog niet of ik ben op het verkeerde tijdstip op de verkeerde plaats of op de juiste plaats of ….. nou maak niet uit in ieder geval niet daar waar ik moet zijn om hem tegen het lijf te lopen. Maar ja, al met al ben ik nog steeds alleen, maar niet eenzaam en ben dik tevreden met het leventje dat ik heb. Mijn tijd komt wel weer, dat weet ik zeker.







Lees verder!

geplaatst door Abigail0 - 2 reacties



vrijdag 11 juni 2010

Gekkenwerk?

Midden op de dag achter mijn laptop bij het open raam terwijl de motregen zachtjes neervalt. Een paar dagen met motterige regen na het heerlijke weekend is niet zo erg. Inmiddels maakt iedereen zich op voor meer van die warme, zomerse dagen en natuurlijk een langer echte zomer. Ook op M4M is inmiddels al veel geschreven over zwoele avonden in het park met ros en picknickmand, festivals en andere zomerse fun. En ondertussen ben ik me aan het voorbereiden op de winter en zelfs wintersport...

WTF? Wie haalt het in zijn hoofd om nu de zomer pas goed gaat beginnen een maand naar een winterse omgeving te gaan? Raar maar waar... Ik ga een bezoek brengen aan een liefde die eeuwig zal blijven, waar ter wereld ik ook ben. Over een paar dagen ben ik op weg naar het Zuidelijk halfrond, naar het mooiste land ter wereld: Nieuw-Zeeland.

En ik kijk er echt naar uit om in de regenachtige straten van Auckland te lopen, mijn favoriete koffieshops (waar ze koffie verkopen, zoals het hoort :-)) te bezoeken en een wijntje te drinken met vrienden in de gezellige kroegjes. Of om te slenteren door het winderige Wellington en door de CD-bakken te snuffelen van record stores die zo in High Fidelity passen of om het meest indrukwekkende museum Te Papa te bezoeken. Een museum dat gratis toegankelijk is, zoals het hoort.

De skivelden zijn ook net opengegaan dus er zal ook zeker geskied gaan worden. Vooral in het gebied vlakbij Christchurch waar ik ooit voor de eerste keer echt op latten van de berg afging. Alleen de rit (soms door de wolken) is al indrukwekkend. En s' avonds heerlijk in de kou en het donker op het Zuideiland lopen en de geur van brandend hout opsnuiven (veel huizen hebben alleen een houtkachel).

Een paar handschoenen is net nog in de koffer gelegd. Een item dat je bijna altijd vergeet. Ah het is heerlijk om een oude liefde te bezoeken. Een liefde die nooit zal overgaan, wat er ook gebeurt. Daarom zullen nieuwe blogs iets langer op zich laten wachten. Mocht er inspiratie zijn aan de andere kant van de wereld dan zal ik het niet laten om er eentje te posten. En anders tot over een paar weken. Een fijne zomer allemaal, met oude of nieuwe liefdes.

Lees verder!

geplaatst door Pigpen - 3 reacties



donderdag 10 juni 2010

De lulligste mama

Het was hier in Frankrijk vorige week moederdag. Mijn oudste had al een week eerder een kadootje van school mee naar huis genomen. Geweldig vind ik die kado's altijd; plakkerige zoutvaatjes beschilderd in alle kleuren, kaarten met de omtrek van hun hand met hartjes of knutselwerkjes van halfbeschimmeld slecht afgebakken brooddeeg. Vergezeld van vele knuffels en biscottes met jam die altijd met de jamkant op m'n dekbed eindigen. (Een wet van Meden en Persen en heeft echt niets met de zwaartekracht te maken).

Dit jaar was ik blijkbaar zo druk met andere dingen bezig dat ik moederdag niet 'aan had zien komen'. Toen ik mijn oudste 's ochtends met iets groens onder z'n trui naar boven zag sjeeszen, liep ik er dus achteraan. 'Wat heb je gepakt?', vroeg ik. Het antwoord was een soort gebrom. Dus ik er achteraan: ' Je mag het gerust vragen als je iets wilt hebben, of mee naar school wilt nemen, maar ik wil wel even weten wat het is. Mijn zoon ging schuin naar de grond staan kijken en nu zag ik pas dat dat groene ding, vliegerpapier was....tuurlijk zo pakken ze die moederdagkadootjes op school in!! Ik ben toen snel met een 'Oh sorry, volgens mij mag ik me hier niet mee bemoeien, je bent groot genoeg om te weten wat wel en niet mag,' een beetje beschaamd afgedropen. Mijn jongste begon vervolgens tijdens het ontbijt: 'ma , vandaag ga ik je moederdagkadootje afmaken op school, ik zeg niet wat het is, maar het heeft iets met sleutels te maken'. Dus ik m'n best gedaan om alles op te noemen wat met sloten te maken heeft,( behalve een sleutelhanger uiteraard:)' Is het een nieuw slot voor m'n fiets, ga je zelf een sleutel maken, is het een dagboek met een slotje erop, is het een doosje om sleutels in te doen?' Toen ik uiteindelijk de lijst lang genoeg vond, (om niet door de mand te vallen), vroeg ik uiteindelijk toch maar: 'of zou het soms een sleutelhanger zijn?' De jongste stond achter mijn rug naar de oudste te gebaren en ik hoorde en voelde een hoop geproest met consumptie in mijn nek toen die vraag stelde ; 'Nee, tuurlijk niet mama, hoe kom je daar nou bij!?'

Nu al weer moederdag, terwijl ik net voor het laatst mijn trouwdag heb gevierd, een uit de hand gelopen feestje, met een kop als een koekie en een vreselijke bad-hair day als gevolg, maar daarom zeker niet minder de moeite waard. Mijn trouwdag was op de 23ste, ik was in de veronderstelling dat het zaterdag de 23-ste was en had aan het eind van de dag, met een optimistische instelling, mijn nu bijna officile ex opgebeld, zodat hij de kinderen even aan de lijn kon hebben. Ik dacht : 'hij zal zich vast ook wel rot voelen, misschien heeft hij ze daarom nog niet gebeld'. Dus ik de telefoon opgepakt en ik zei oprecht: 'nou, voor de laaste keer gefeliciteerd dan en zonder enige rancune, ok?' Enige reactie behalve wat onverstaanbaar gemompel bleef uit. Boos en teleurgesteld zat ik aan de andere kant van de lijn. Zat ik daar verdorie m'n best te doen om alles in positieve banen te leiden , krijg ik weer geen reactie, onderkoeld autistisch gedoe, gatver. Kan ik nou na een slecht huwelijk niet tenminste een beetje leuke scheiding krijgen? Moet hij zelfs dat nog voor me verpesten! De volgende dag kwam ik erachter dat ik dit op de verkeerde datum had gezegd, oeps! Ja, ...ok, maar m'n bedoeling was wel oprecht. De volgende dag met m'n vrienden dus maar m'n scheiding gevierd. Ik kreeg van iedereen twee zoenen vergezeld van de opmerking: 'gefeliciteerd met je scheiding, leuk dat je gaat scheiden, dat je nu maar eens gelukkig mag worden'. Vervolgens hebben we van 12 uur 's middags tot 9 uur 's avonds zitten tafelen, waarbij de doelstelling om mijn helft van de wijnkelder soldaat te maken, overigens niet is behaald.

De jongens nemen het tot nog toe allemaal heel goed op en zijn ook blij dat we binnenkort onze eigen woonruimte met z'n drietjes hebben. Een paar maanden geleden lag het allemaal nog wat gevoeliger voor ze. Toen was ik bang dat ze zich zorgen over me maakten ,wat ik voor geen goud zou willen. Ik werd de hele tijd overstelpt met tekeningen en kreeg om de haverklap te horen:' Je bent de liefste mama van de hele wereld'. Op een gegeven moment heb ik toen gezegd:'jongens dat hoef je niet steeds te zeggen, bedenk maar iets anders liefs en grappigs om tegen mama te zeggen, dat vind ik ook heel erg leuk'. Toen ik in April in Nederland was en na een veel te lange dag op zoek was naar een restaurant om de jongens en hun vriendjes op iets lekkers te trakteren en na lang rondrijden uiteindelijk een verlossende schandpaal met gele M vond, schreeuwde mijn jongste, met het ijsje in zijn hand enthousiast uit: ' Oh dank je , je bent de lulligste mama van de hle wereld'. Toen dacht ik: 'OOOW, ik geloof dat ik liefste toch leuker vond'.

Lees verder!

geplaatst door Eileen - 1 reactie



dinsdag 8 juni 2010

Kieskeurige feromonen

Hoe werkt dat toch? Waarom ken ik een aantal best leuke, vrijgezelle mannen waar ik geen enkele seksuele aantrekkkingskracht voor voel? Waarvan ik denk: dat zou weleens een hele geschikte partner kunnen zijn, maar ik moet er niet aan denken om drnaast wakker te worden? Het kan absoluut anders, zoals vriendin Esther onlangs weer liet zien. Kon Marjelle dat ook maar leren.

Eens in de zoveel tijd ontmoeten we elkaar in de kroeg. Zeven vrouwen, allemaal rond de veertig. Geen van allen nog samen met de liefde uit de studententijd. Mannen, daten, de bijbehorende spanning n de teleurstelling zijn terugkerende thema’s. Nuria bleef een jaar of twee geleden aan een man hangen die bedoeld was als one-night-stand en is hartstikke gelukkig met hem. Anne kwam onlangs haar oude middelbare schoolliefde weer tegen en inmiddels wonen ze min of meer samen. De rest klooit, heeft dates of er gebeurt soms een tijdje helemaal niks.

Een paar weken terug zaten we er weer. Esther(42) bleek veranderd in een giechelende bakvis. Glunderend vertelde ze over Koen en hoe er iets moois tussen hen aan het groeien was. Ze had hem ontmoet op het feestje van vrienden. Leuk staan praten, maar er was niets gebeurd en ze hadden geen telefoonnummers uitgewisseld. Wel had ze zijn stamkroeg onthouden. Ze was zo onder de indruk van Koen geweest dat ze daarna elk weekend met vriendinnen in zijn stamkroeg afsprak. De derde keer was het raak. Met een rood hoofd vertelde ze dat ze hem nauwelijks aan had durven spreken. Hij herkende haar niet meteen, maar toch werd het een mooie avond die bij Esther thuis eindigde.

In de kroeg lag haar telefoon op tafel en steeds wierp ze er blikken op. Hij had al een dag niet meer gesmst en daar werd ze behoorlijk onzeker van. Toen het apparaat aan het eind van de avond begon te piepen, straalde Esther van oor tot oor.

Een week of wat later mochten wij hem ook aanschouwen. Zij en wij waren er al toen een schuchtere, kalende man binnenstapte met een houthakkershemd en een olijk gezicht. Esther begroette hem glunderend en de rest van de avond spatte de verliefdheid er vanaf. Ik voelde een zweem van jaloezie. Niet omdat ik Koen ook leuk vond. In tegendeel. Ik was verrast dat Esther z blij kon zijn met zo’n man. Een lieve en aardige man, ongetwijfeld. Maar hij had niets wat ik aantrekkelijk vond. En toch keek Esther alsof ze Hugh Grant himself aan de haak had geslagen.

Waarom heb ik dat nou nooit? Waarom zijn mijn feromonen zo kieskeurig? Al zo vaak heb ik dates gehad met mannen waarvan mijn hersens de stofjes in mijn lichaam aanspoorden: ja, kom op, deze man! Deze is ok! Deze man lijkt lief, hij is welbespraakt, heeft zijn leven op orde, lijkt eerlijk. Deze is heel geschikt relatiemateriaal! Kom op lichaam, in vuur en vlam! Maar het gebeurt nooit. Ook niet als ik het wat meer tijd gaf. Als je op een tweede date er niet aan moet denken om de man tegenover je te moeten zoenen, dan gaat het gewoon niet.

Nee, Marjelle vindt mannen leuk die niet geschikt zijn, onbereikbaar, of die haar niet leuk vinden. En soms kan ik dan best jaloers zijn op iemand als Esther.

Lees verder!

geplaatst door Marjelle - 3 reacties



maandag 7 juni 2010

Lieve Minnaar

Na twee mislukte dates begin december maar weer eens gaan surfen op de site van M4M. In principe wil ik niet reageren op profielen zonder foto, maar een profiel zonder foto scoorde hoog en de nickname was apart: minnaar! Dus ik dacht ach ik probeer het een keertje. Toeval, ik weet het niet maar we stuurden elkaar tegelijkertijd een berichtje. Dezelfde avond 06-nummers uitgewisseld en ik kreeg al snel een berichtje van hem dat hij zondag in Rotterdam moest zijn en graag een afspraak wilde maken voor een kop koffie. Ik stuurde een sms dat het goed was en ik zou zaterdagavond nog bellen om af te spreken. Kreeg een berichtje terug dat hij ’s avonds op verjaardagsvisite was en of ik eerder kon bellen. Ik ging de volgende dag met mijn zus en zwager een dag naar Frankrijk om Kerstinkopen (voedsel en drank) in te slaan dus dat was een beetje moeilijk voor mij. Ik kreeg tussen de middag een berichtje of het gezellig was en of ik al iets wist want hij had inmiddels een uitnodiging gehad van vrienden om zondags naar de Hermitage te gaan in Amsterdam. Een smsje terug gestuurd dat ik vanavond zou bellen. Maar ja in de auto terug naar huis naar elkaar zitten sms-en en mijn zus vroeg zich af wat voor geluidjes ze hoorde en wat ik aan het doen was. Kon moeilijk zeggen dat ik met een vreemde man zat te sms-en. Ze vroeg of ik een nieuwe minnaar had? Was heel komisch en hilarisch. Ach zei ik zoiets, heb morgen een afspraakje. Ze werd nieuwsgierig en vroeg me van alles, maar ik wist niet veel!

Toen we thuis waren even naar buiten gelopen en hem gebeld en een afspraak gemaakt voor de volgende middag bij mij thuis. Vervolgens bij mijn zus lekker franse kaas met stokbrood gegeten met een heerlijk glaasje wijn erbij. Toen ik ’s avonds thuis was een smsje gestuurd hoe het was bij zijn zus. We hebben tot ’s nachts 2 uur zitten sms-en. Mijn mobiel inmiddels aan de oplader gehangen. Toen zijn mobiel leeg was hield het op.

Toen was het zondag The Big Day! Spannend, eng, vlinders in mijn buik, het contact was de afgelopen twee dagen toch wel heel leuk en intensief geweest, maar we hadden geen foto’s uitgewisseld. Ik was net een verliefde puber. Nou en toen stond hij voor de deur. Het klikte en het was of we elkaar al een tijd kenden. Gezellig samen op de bank koffie gedronken en ontspannend zitten praten over van alles en nog wat. Na verloop van tijd vroeg hij of hij mocht roken, hij voelde zich thuis, was gezellig en hij had zin in een sigaartje. Prima, geen probleem. Flesje wijn opengetrokken en het werd steeds gezelliger. Wel maakte hij het een en ander in mij los. Hij hield bij tijd en wijlen een spiegel voor, was direct, zei waar het op stond en het leek of hij in mijn ziel kon kijken. Wist wanneer ik niet direct antwoordde of er om hen draaide en zei dat ik gewoon kon en mocht zeggen wat ik dacht en voelde. Was heel confronterend, maar voelde wel veilig. ’s Avonds gezellig wezen eten bij de chinees in een naburige stad en het was heel intiem, gezellig, uitdagend en vertrouwd. Na het eten heeft hij mij naar huis gebracht en is toen ook vertrokken. Daarna ben ik huilend op de bank gevallen, ik was totaal van de kaart. Wat gebeurt er met mij, wat is dit. Ik was met stomheid geslagen, kon niet meer denken en voelen. Uiteindelijk na een paar uur realiseerde ik me dat ik mezelf kon zijn bij hem, ik hoefde me niet te bewijzen, geen gevecht, geen strijd. In mijn 2 huwelijken was er altijd een strijd, een gevecht, nou ja hoe dan ook bij hem geen strijd, geen gevecht. Was voor mij een hele nieuwe ervaring, maar voelde wel goed.

We vonden elkaar leuk en afgesproken dat we samen leuke en gezellige dingen zouden doen. Niets overhaasten, we hadden allebei een drukke baan en een eigen vrienden en kennissen kring en we zouden niet alles op z’n kop gaan zetten, daarbij woonde we nou niet bepaald bij elkaar in de buurt. Iedere dag sms-jes verstuurd, even bellen en ’s avonds op msm. Na 2 weken wilde ik hem wel weer zien en gevraagd of we op zaterdag iets konden afspreken. In eerste instantie was dat goed, totdat het weekend naderde en hij zei dat hij naar Belgi naar zijn vrienden ging, want het was mooi weer. Ik was helemaal vergeten dat hij een hobby had: het mennen van paarden. Op mijn werk werd hier behoorlijk de draak mee gestoken paarden waren belangrijker dan ik! Jaja, als ze mij zagen werd er al gehinnikt en gevraagd wanneer ik paardrijlessen ging nemen! Ach ik zag de humor er wel in.

Kerst naderde en 2 dagen voor Kerst afgesproken dat hij op 2e Kerstdag zou komen eten en zou blijven slapen. Op 2e Kerstdag ‘s morgens vroeg mijn huis gepoetst, het eten voorbereid zodat ik alles alleen nog maar in de oven hoefde te zetten. De tafel feestelijk gedekt en ik was gesloopt. Had me de hele ochtend uit de naad lopen werken. Nog even een kop koffie, douchen en me optutten. En toen ging de telefoon ……. Het was onverwachts mooi weer geworden of ik het eten tot de volgende dag kon bewaren, want hij wilde naar zijn vrienden in Belgi. Of ik het erg vond? Ik was met stomheid geslagen en wist niets te zeggen. Ik stamelde dat het goed was en zei tot morgen en veel plezier. Ik hing op gooide mijn mobiel door de kamer en zakte met stomheid op de bank en ik dacht alleen is hij helemaal van de pot gepleurd. Maar ja als ik boos zou worden ben ik hem kwijt, maar kon en wilde dit niet accepteren. Dit was respectloos en dit kon en mocht ik niet over mijn kant laten gaan. Heb hem teruggebeld en gezegd dat hij de volgende dag niet hoefde te komen. Hij liet me zitten op 2e Kerstdag om met zijn vrienden paarden te gaan mennen. Hoe verzin je het! Hij vond al dat ik het goed oppakte en niet boos werd. Heb opgehangen en begon onbedaarlijk te lachen, heb ik weer. Kom ik een leuke aardige man tegen en dan heb ik dit. Mijn zus gebeld en verteld dat hij niet kwam. In de auto gestapt en naar mijn zus gereden. Onderweg nog een sms-je verstuurd dat ik me gebruikt voelde en hij reageerde met ik heb het toch netjes gevraagd! Mijn zus dacht dat ze mij op moest vangen, dat een verdrietige en teleurgestelde zus voor de deur zou staan. Ik deed het bijna in mijn broek van het lachen, zag de humor er van in en kon er smakelijk om lachen. ’s Middags naar huis gegaan, tafel afgeruimd, alles opgeborgen en heb in mijn eentje een heerlijk kerstdiner zitten eten: rollade, ijs met chocoladesaus en slagroom, veel slagroom met een heerlijke champagne erbij en ‘s avonds bij kaarslicht en muziek en een heerlijk glas cognac heerlijk na liggen genieten van deze ervaring. Het is maar goed dat ik hem nooit meer heb gezien, want ik was geheid voor de bijl gegaan. En als ik eerlijk ben, nu na 5 maanden mis ik hem nog steeds, ik wil hem terug, maar ja of dat verstandig is? Ik hou het maar bij dromen, dat is veilig.

Abigail

Lees verder!

geplaatst door Abigail0 - 2 reacties



maandag 7 juni 2010

Het kan!

Soms heb ik wel van die dagen dat ik denk aan mooi weer, verliefd zijn, wat de zomer allemaal kan brengen, gewoon een vakantie of een weekend weg.

Dit afgelopen weekend ben ik een vriend gaan opzoeken die in Parijs aankwam, een tussenstop maakte voordat hij verder ging naar zijn thuis in Marrakech. Een heerlijk weekend even weg, het weer was bijzonder goed, beetje te warm voor Parijs (31,5 C) maar door het leuke gezelschap en de goede gesprekken erg aangenaam. Wandelend over de Champs Elysees, ieder moment even ergens stoppen om een kop koffie te drinken en later een heerlijk glas witte wijn met daarbij uitermate heerlijk smakende oesters.

De zaterdagavond hebben gegeten in het restaurant bij mijn hotel (Htel de Crillon) uitermate prima diner met een nog betere wijn (voor de kenners Baron de L). Alles lijkt wel perfect, alleen het is niet zo perfect als het lijkt. De vriend is een leuke vent die net als ik vrijgezel is en ook op vrouwen valt. Prima zou je zeggen, maar dat is nu juist hetgene we eigenlijk beide missen, een leuke date die met ons geniet van het overheerlijke eten en de fantastische wijnen die ons worden voorgeschoteld.

Gedurende de avond wordt ik gebeld door een andere vriend, hij woont in Kopenhagen en is daar de manager van een Scandic Hotel, hij is ontvoerd! Nou ja, ontvoerd, hij is meegenomen door wat vrienden die er achter zijn gekomen dat hij in stilte wilde trouwen, nou dat heeft hij geweten met een erg bijzondere vrijgezellen avond. De feiten en gebeurtenissen krijg ik nog wel te horen, maar het feit is er, hij gaat trouwen, met een date die hij alweer een tijdje geleden ook via een internetsite heeft gevonden, althans, ze hebben elkaar gevonden.

Hij is erg blij en dit betekend dat ik komend weekend in Kopenhagen naar een feestje mag. Dit keer ben ik erbij als hij trouwt. Weer een teken dat het echt kan gebeuren om op een website naar een geliefde te zoeken.

Mooi!


From too much talk to silent touches
Sweet touches
We turned our hearts to love
Then tried it, first time romance
There in the quiet, love learns to dance

We loved, we slept, we left the lights on
The night's gone and morning
Finds us caught in life's most sensible trance
Turn up the quiet, love wants to dance

Old songs, a new life
And hearts that understand like ours
And old dreams find young wings
In silence, in silence

From too much talk to loving touches
Love touches
When pure emotion takes the moment
We take the chance
Turn up the quiet, love wants to dance

Love wants to dance

Lees verder!

geplaatst door Wigwam - 5 reacties



maandag 7 juni 2010

Tussen servet en tafellaken

Het was gisteren feestjesdag. Aan het einde van de herfst kruipen geliefden veel 'tegen elkaar aan', resulterend in een juni vol feestjes. In mijn omgeving dan.

Afgelopen weekend was het eerste reis- en feestweekend.

Het eerste feestje was dat van een van mijn lievelingsneefjes, die EN verjaarde EN trots vertelde dat hij samen met zijn vriendin een huis gekocht had. De vrienden van mijn neef kwamen n voor n binnen en zeiden tot mijn horreur: “Dag mevrouw ik ben Albert, aangenaam. Gefeliciteerd met uw neef!” (natuurlijk heten ze niet allemaal Albert, maar deze jongeman begon met de U-zeg trend, die velen volgde, want mijn neef is een populaire jongeman)

Stond ik daar in mijn jeugdige hippe zomerjurk, dito make-up en mijn gekwetste jonge ego. De neef bleek opeens zeer volwassen en gedroeg zich als een trotse huizenbezitter. Wist dingen als “Nee, spouwmuren zijn geen draagmuren en verf op waterbasis is natuurlijk veel milieuvriendelijker” uit zijn mooie jonge strot te krijgen. Ik zweeg als een wijze oude vrouw die het allemaal reeds meegemaakt had, at mijn sateetje van de BBQ, veegde mijn mond af met mijn papieren servetje en keek op mijn mobiel, omdat de tijd voor feestje nummer twee allengs dichterbij kwam.

In de auto was ik nog steeds in de war. Er werd ECHT U tegen mij gezegd! Gelukkig ging me dat bij de volgende verjaardag niet gebeuren! Daar was ik heus niet de oudste! Alhoewel…ik had eigenlijk geen idee hoe oud de gastvrouw werd.

Aangekomen op de plaats van bestemming klonk er weinig jeugd in het huis. Ik verheugde me op een volwassen verjaardag. Toen ik de deur van de huiskamer opendeed, struikelde ik bijna over de sinds zeer recent zittende zuigelingen. De tuin bleek, VOL met allemaal stellen van dezelfde leeftijd van mijn neef. (De gastvrouw bleek dezelfde leeftijd te zijn) Er liepen welgeteld 15 kinderen rond in de leeftijd van zes weken tot en met een jaar of acht en de ouders van de koters, (reeds jaren getrouwd) waren tot mijn stomme verbazing allemaal zo’n 10 tot 15 jaar jonger dan ik…

Waar ik een tafellaken verwachtte om als iets oudere wijzere vrouw mijn wijze levenslessen te mogen delen, vielen mij ongegeneerd de verhalen van uren ween subtotaalrupturen en huilbaby’s ten deel.

Op weg naar huis dacht ik: Laat mij voorlopig nog maar even genieten van die servetten, voor ik voor de rest van mijn leven aan zo’n tafellaken vastzit!

Lees verder!

geplaatst door Elise



zondag 6 juni 2010

Foto

Een foto bij een profiel vind ik, hoe oppervlakkig dat misschien ook klinkt, toch wel heel belangrijk. Als ik een mailtje krijg van iemand zonder profielfoto, dan reageer ik niet. Het gaat mij er echt niet om of iemand nou verschrikkelijk knap is, maar ik wil gewoon zien wat voor vlees ik in de kuip heb. Ik heb namelijk een keer meegemaakt dat ik heel leuk aan het chatten en mailen was met een jongeman waar ik dus geen foto van had gezien. Toen we elkaar eindelijk in levenden lijve ontmoetten, bleek de jongeman in werkelijkheid niet zo piep meer te zijn.

Dus nu kijk ik alleen naar profielen met foto. Zo simpel ligt dat nou gewoon. Foto’s zeggen soms ook al heel veel over iemands persoonlijkheid. Als het bijvoorbeeld foto’s zijn met alleen maar dronken feesttaferelen, dan hoef ik al niet meer. Of als het hele profiel volstaat met van die adrenalineshots, dan knap ik ook al snel af. Gewoon leuke gezellige foto’s van vakanties, of foto’s met vrienden. Daar kijk ik naar. Maar sommige online daters denken daar anders over. Ik dacht laatst een leuke kerel aan de haak geslagen te hebben. Ik noem ‘m voor het gemak even Adam. Grappig profiel en hij kwam ook wel humoristisch over in de mailtjes. Hij had maar n fotootje bij z’n profiel geplaatst dus ik vroeg ‘m of ie misschien nog wat meer fotootjes had van zichzelf. Nou die had ie wel zei ie en hij zou ze me z.s.m. per mail versturen. Zo gezegd, zo gedaan. Maar toen ik de volgende ochtend aan het ontbijt z’n emailtje opende, stikte ik bijna in m’n zelf afgebakken worstenbroodje. Daar stond Adam. In vol ornaat. Met z’n mobiele in z’n hand had ie de foto eigenhandig van z’n reflectie in de badkamerspiegel genomen. Heel inventief moet ik zeggen. In de volgende foto’s had ie niet eens meer de moeite genomen om z’n hoofd en benen te fotograferen, want kennelijk was ie erg trots op wat er zich daartussen bevond. In het emailtje stond nog dat Adam hoopte dat ik blij zou zijn met deze foto’s en of ik er ook een paar terug kon sturen. Het mailtje heb ik gewist en z’n profiel ook. En het worstenbroodje heb ik maar even teruggezet in de koelkast. Daar had ik opeens niet meer zo’n trek in.

Lees verder!

geplaatst door Jaklien - 2 reacties



zondag 6 juni 2010

Nagenieten

Nog 2 dagen en ik mag weer gaan werken!

Ik heb er zin in. Ik heb deze dagen veel tijd besteed aan niets doen. Dat was heerlijk. Ik heb veel gelezen en geslapen, maar ben nu weer klaar om de wereld te veroveren. Dat betekent dat ik woensdag weer naar Maleisi ga. Geen slecht oord om te beginnen. Ik denk dat ik daar moet gaan uitrusten van het uitrusten. :)

De eerste weken van de vakantie waren hectisch tot aan de bruiloft van mijn zoon. En wat een bruiloft was het!!!
Prachtig weer, een stralend bruidspaar, een gouden sfeertje, heerlijk eten en een superfeest met geweldige mensen.
Mooier kon het niet zijn. Deze zondagskinderen beleefden alles zeer intens en genoten van alles maar zeker van elkaar!
Ik heb al een keer verteld dat ik zeer blij ben met mijn nieuwe schoondochter. Een moderne meid die haar mening niet onder stoelen of banken schuift, maar waar wel mee te praten is, ook over die mening. Dat is een prachtige combinatie wat ik zeer kan waarderen.
De foto's zijn natuurlijk navenant. Iedereen met een camera heeft zichzelf overtroffen, maar de echte fotografe won toch nog van iedereen. Geen wonder natuurlijk, daar was ze ook voor ingehuurd. Ik heb er maar n van haar nog gezien. Deze foto's zijn net pas binnen en ik woon niet in de buurt, maar deze is vast doorgestuurd. Schitterend. Ze staan bovenop hun oldtimer brandweerauto met een donkere lucht achter zich. Een opbollende trouwjurk en de armen wijd uitgestrekt. Het maakt me hongerig naar de andere foto's.
Ze zijn heerlijk een paar dagen weggeweest en ook daar hebben ze kunnen genieten. Nu zijn ze weer thuis en begint maandag weer het leven van alledag.

Na de bruiloft heb ik eindelijk mijn vakantie kunnen vieren, met luiwammesen. Ik heb een balkon op het zuiden en prachtige boeken. Mijn liefje wat wil je nog meer? Verder natuurlijk nog wat gewandeld, me iedere dag voorgenomen om morgen toch eindelijk weer eens te gaan sporten en geconstateerd dat mijn vakantiegeld nu alweer op is!!! Bruiloften zijn duur. En hij was nog niet eens voor mezelf.

Geen dates gehad. Jammer maar helaas. Geen spannende afspraken met net zulke spannende mannen.
Heb wel wat meer aanspraak van mannen, maar ik denk toch dat de meeste mannen iets hebben van kijken, kijken, niet kopen.
Deze site valt helemaal een beetje tegen. Buiten de aanspraak via de blogs, wat ik erg leuk vind, geen enkel contact gehad tot nu toe. Alles gaat via de andere site waar ik ook nog lid van ben. Maar ja. Ik voel me goed, Ik zie er een stuk beter uit dan een paar maanden geleden en ik heb leuk werk.
Dat alles is me heel veel waard.

Lees verder!

geplaatst door Lady_13 - 1 reactie



zondag 6 juni 2010

Hoe is het in godsnaam mogelijk!

Ben al een tijdje aan het mailen met een leuke man. Hij is apart en bijzonder. Hij stuurt mij virtuele bloemen en ik ben daar blij mee. Hij vraagt hoe het met mij gaat en daar word ik blij van. Hij steekt mij een hart onder de riem als ik het nodig heb. Een foto sturen doet hij niet. Hij vraagt aan mij waar ik woon, maar als ik vraag om eerst te zeggen waar hij woont krijg ik daar geen antwoord op. Mijn nichtje leest mijn berichtjes mee en zegt mij dat al haar alarmbellen gaan rinkelen bij het lezen van deze mailtjes. Geef nooit je adres geeft zij mij als goede raad mee. Ik 43 zij 25.
Hij zat laatst in Georgie en hoe naief ik ook ben, dat is niet echt een vakantieland, niet? Op de vraag wat hij daar moet en of hij daar vandaan komt geeft hij mij als antwoord dat hij een stuk land wil kopen en daar heel veel bomen op wil zetten en dat hij daar niet vandaan komt. Op de vraag welke taal hij dan spreekt met hen geeft hij als antwoord dat dat natuurlijk engels is. Hij is een kaaskop. Zo nederlands als wat. De eerste boom krijgt mijn naam en ik ben gevleid. Ik heb hem eeuwige trouw beloofd en dat vindt hij heel bijzonder. God is onze getuige.
Kreeg laatst een smsje dat hij mij wilde zien in bikini. Nou dat kon want ik lag aan het strand. Met vriendin dus veilig. We spraken af. Wilde hem wel zien na een aantal maanden gemaild te hebben. Of ik naar de afgesproken plek wilde komen want hij was er bijna. Oke, dacht ik rennen! Hij belde mij en ik hield hem aan de praat totdat we elkaar gevonden hadden. Hij zei dat hij een jas aanhad, wat op zich al heel vreemd was want het was bloedheet. Op een gegeven moment zie ik iemand aankomen met jas en telefoon en het eerste wat in mij opkwam was: Rennen! En dan niet zijn richting op, maar de andere kant! Ik was in shock. Ik zei tegen hem dat ik even naar mijn vriendin moest en dat hij moest wachten. Dat deed hij netjes, omdat toen ik terug liep ik hem nog zag staan. Sorry, het spijt mij dat ik het zo opgelost heb. Maar dit is wel heel heftig. Ik had nog nooit zo'n................
Kreeg net een smsje waarom ik dat nou deed, ik reageer niet. Sorry.
Jeetje wat ben ik blij dat ik mijn adres niet heb gegeven. Knap van zo'n 25 jarige.

Lees verder!

geplaatst door Anchar - 3 reacties



zaterdag 5 juni 2010

Mooie zomeravonden

Nu de dagen weer lekker zonnig en de avonden heerlijk zwoel worden, moet ik elke keer terug denken aan de zomer van enige jaren geleden. Het gebeurde allemaal in de Amerikaanse staat Michigan. In het noorden van deze mooie staat, om precies te zijn... Tijdens een mooie zomer een leuke Amerikaanse ontmoet. Zo anders dan een typisch Amerikaans meisje, ze was wereldwijs en had gevoel voor humor. Het gesprek was meteen boeiend en de onderwerpen gingen rap in elkaar over. Films, muziek, politiek... Alles. Wow dat was pas een directe klik. Dat smaakte naar meer.

Aangezien ik voor langere tijd in die omgeving verbleef, konden we elkaar gelukkig regelmatig zien. En elke keer was het nog leuker, gezelliger en spannender dan de vorige. Tijdens een superwarme middag waren we bij een meer om wat verkoeling te zoeken. Zwemmen en dollen in het water, relaxen en spelen op het kleine strandje.

Toen de warme dag overging in een zwoele avond maakten we een vuurtje om wat eten klaar te kunnen maken. Ik weet niet wat het is maar op een of andere manier smaakt het eten in de vrije natuur altijd beter. Of zou het door het gezelschap komen?

We dronken whisky uit de fles want bekers waren er niet. Ondertussen praatten we honderduit. Damn, wat is het heerlijk om over van alles en nog wat te discussiren en filosoferen. Het zijn de eenvoudige dingen die belangrijk zijn in het leven. Waar je bent en met wie. Een geweldig gevoel van vrijheid, dat bijna niet in Nederland te vinden is.

Dit was typisch een plek waar je rustig uren kunt dwalen of rondhangen. Praktisch geen mens te bekennen. Geen gsm ontvangst. Geen internet. Geen techniek. Alleen elkaar. Dan valt je pas goed op hoe mooi de natuur kan zijn. Zoals de zon ondergaat in het meer, de weerspiegeling en de kleuren. De golfjes water die de rotsen raken. Het schijnsel van het maanlicht in haar haar. Dat beeld vergeet ik nooit meer. Echt een plek en moment waar je altijd wilt blijven.

En wat een moment... De temperatuur die langzaam afneemt, zodat je dichterbij elkaar en het vuur gaat zitten. De zachte marshmallows die je roostert in het vuur. En het jointje dat je samen rookt. Ach het is een ander moment en een andere tijd dus je probeert eens wat. Op de achtergrond de heerlijke rockmuziek van eek lokaal radiostation. En opeens komt er een nummer dat voor altijd die avond voor mij samenvat, de live versie van Lynyrd Skynyrd's Sweet Home Alabama. Altijd al een mooi nummer gevonden maar deze versie op dat moment maakte het extra bijzonder. Vanaf dat moment was het in mijn ziel gegrift en zong ik het de gehele zomer mee, zodra het ergens gespeeld werd.

Je denkt dat zo'n zomer met zulke momenten niet kan eindigen maar helaas aan alles komt een eind. De blaadjes aan de bomen veranderen van kleur en reizigers moeten weer op pad. Je wilt contact houden maar op n of andere manier loopt dat toch altijd anders. Soms lopen de paden in het leven niet synchroon met elkaar.

Elke keer als ik ergens in de zomer in het gras lig, luisterend naar de MP3-speler of radio en dat ene nummer voorbij hoor komen, zing ik het zachtjes mee en denk ik weer terug aan die ene speciale zomer in de USA. Mijn rock 'n roll zomer. En vraag me af wat er van haar geworden is en denk hoe het zou zijn om elkaar weer eens te zien. Ah memories... “Sweet home Alabama where the skies are blue.” En na een dag als gisteren wordt het weer eens tijd om een fles whisky te kopen en een strand op te zoeken. Proost mensen, op een goede zomer met leuke dates en veel nieuwe herinneringen.

(met dank aan KR voor deze “speciale herinnering”)

Lees verder!

geplaatst door Pigpen



vrijdag 4 juni 2010

Alles is economie?

Ik heb verkeerd met een econome die als lijfspreuk had: `alles is economie'.
Mussen en mezen kon ze niet uit elkaar houden, een nestje zwaluwen waar ik haar op attenteerde, werd machinaal bekeken en een rondje bos was maar een enge bedoening: snel terug naar Keynes en de multiplier. De natuur viel blijkbaar niet onder het adagium.
Milieubewustzijn werd wel nog wel gememoreerd, maar de lampen bleven bij vertrek lustig branden.

Omgang met schaarste is de basis van de economie en verstandig omgaan met energie inmiddels van vitaal belang. Dit was bij uitstek de plek waar het begrepen moest worden, maar werd in praktische zin niet verstaan.

Staat economie als menswetenschap van prille makelij niet te ver af van machtige onwrikbare natuurwetten gelijk mijn econome van de vogeltjes?
Een uitspraak als `alles is economie' is van een van haar vak vervulde te begrijpen, maar wordt door de aarde allang ontkend of is door haar zelfs nooit begrepen en in mijn ogen een illustratie van de zelfoverschatting waaraan de luxe aap genaamd `mens' lijdt. Verdwijnen wij dan de economie met ons en de aarde knippert nog niet met de ogen.

Er zal geen standaard bestaan van `de econoom' of `belegger' (economisch genteresseerde in engere zin), maar beide zullen bij falen toch veeleer klaarstaan met een spuit olie om een uit zijn voegen gegroeide machinerie gaande te houden in plaats van de spaak in het wiel te laten onder het motto: `zo is het genoeg geweest'.

Wellicht dat dwarsliggers als Griekenland en in de toekomst misschien nog andere landen tegen wil en dank die functie vervullen en uit de scheefgroei terug leiden naar de chaos van het begin waarbij economie als een zichzelf in stand houdend monstrum (denk aan de beleggers die van roulettetafel naar roulettetafel rennen waarbij iedere volgende weer vermolmder blijkt te zijn) wordt afgetakeld en wij allen, de economen voorop, bankroet terug moeten op onze knien in aanbidding voor de aarde. Waarmee we onze plaats weer leren kennen en, verlost van beursgeleuter, aan iets leukers kunnen gaan bouwen waarbij Ramses Shaffy vanaf de steigers galmt:

`De wereld heeft mij failliet verklaard, ik heb me nog nooit zo licht en goed gevoeld als nu ....'

Lees verder!

geplaatst door Elias2



donderdag 3 juni 2010

Schipbreuk

In de film `Cast away' speelt Tom Hanks de enig overlevende van een vliegtuigcrash.

Bij nacht en ontij dobbert hij in een vlot op de oceaan. Het laatste shot voor hij het bewustzijn verliest, toont hoe zijn vlot door een immense golf wordt opgetild. Het beeld zoomt langzaam uit tot het nog slechts zichtbaar is als een door storm en regen gegeselde stip in een watermassa op drift.
Als hij weer bij kennis komt, vindt hij zichzelf terug op het strand van een onbewoond eiland waar hij moet zien te overleven.

`Schipbreuk lijden' wordt niet voor niets gebruikt als metafoor voor een eindigende relatie.
De golf die je meeneemt, scheidt je van het vertrouwde en geliefde, terwijl het aanspoelen op het strand het begin markeert van een periode waarin alles weer opnieuw uitgevonden moet worden.

Is het land eenmaal bereikt, dan is dat barmhartig, want maakt dat afleiding gevonden wordt in vragen van levensbelang over voeding, beschutting, kleding, terwijl het verleden in het onderbewuste kan afdalen.
De overtreffende trap bestaat uit het bij bewustzijn blijven tussen het moment van schipbreuk en ontwaken op het strand; te moeten ervaren hoe je scheepje tussentijds keer op keer meegenomen wordt door het water zonder dat je iets anders te doen staat dan hopen dat het op de top van een golf niet door de bliksem wordt gevierendeeld.

Dat is het geval wanneer je (ex)geliefde niet uit je blikveld wil verdwijnen, omdat die bijv. een vooraanstaande rol in de media speelt.
Het is een bizarre en onprettige ervaring om ongevraagd, onwederkerig en onontkoombaar te worden herinnerd aan de ander door het blijven van een stem en een gezicht.
Terwijl iemand gewoonlijk op natuurlijke wijze omtrek verliest en in de vergetelheid verdwijnt om later als het verlies is ingekapseld als herinnering misschien weer mooi tot leven te komen, is een publiek persoon als een zee die haar prooi maar moeizaam prijsgeeft. Het land komt uiteindelijk wel in zicht, maar tenkoste van veel ontberingen en inspanning.

Lees verder!

geplaatst door Elias2 - 2 reacties



woensdag 2 juni 2010

Stem op mij

Nog een week. Dan gaan we naar de stembus. De afgelopen weken was de aandacht voor de politiek groot. Veel groter dan in het verleden. Ik ben daar blij mee. Je ziet het op Twitter, aan veel debatten op TV, pagina’s aandacht in de kranten. Speciale verkiezingsdebatten. Ik geniet. Met volle teugen. De beleving van de politiek is groter dan ooit.

Bij het bepalen van onze stemkeuze is het al lang niet meer de inhoud die bepalend is. We kijken meer en meer naar het plaatje van de lijsttrekker. Wie leest er nog een verkiezingsprogramma? Wie vergelijkt nog de voorstellen van alle partijen? De grote massa is alleen genteresseerd in beelden en soundbytes. Snel oordelen, de nuance laten we achterwege.

Waar doet me dat toch aan denken…

Op datingsites gaat het ook vaak alleen maar om de plaatjes. Om de juiste quote. In een paar korte zinnen proberen we de ander te verleiden. Niemand leest nog uitgebreide profielen. Hoe minder woorden, hoe beter. En ook de reacties zijn kort. “Leuk profiel. Vind je de mijne ook leuk, stuur me dan een berichtje.” En als je het profiel bekijkt, staat er weinig. De foto is essentieel. Geen foto, geen reacties. En dan is het ook heel belangrijk wat voor foto’s bij je profiel staan. Beelden zijn bepalend, zeker in 2010.

Wie zijn stem heeft gegeven, moet maar afwachten of er een coalitie gaat ontstaan. Soms blijken er breekpunten te bestaan. Aan de onderhandelingstafel van de eerste date, blijven die vaak nog onder tafel. Maar als de aftastende informatiefase goed is afgelopen en het formeren kan beginnen, komen de ononderhandelbare punten. Over de leegloop van het platteland: “Ik wil niet in de stad wonen.” Over de bio-industrie: “Ik neem aan dat jij ook vegetarisch eet.” Over emancipatie: “Mijn kat is belangrijker dan een man.” Over het h-woord: “Nee, ik blijf niet slapen. Hunker maar naar me.”

Uiteindelijk is het een beetje geven en nemen. Komen de partijen er wel uit. Het kan naar Engels voorbeeld in een paar dagen, het kan in ons polderland zomaar maanden duren. Maar we krijgen een nieuwe coalitie, dat staat vast. Nu maar hopen dat het ongeschonden de eindstreep haalt.

Lees verder!

geplaatst door Willem - 1 reactie



woensdag 2 juni 2010

STOUT

In Amsterdam weet ik een sekswinkeltje voor vrouwen. Onlangs ben ik er weer eens geweest. Ik ga er vooral naar toe voor de eigenares. Zelden een vrouw ontmoet die zo vriendelijk en openhartig over seks praat.
Haar houding moedigt mij aan om vragen te stellen, die ik eerder niet durfde te stellen.
Zo vroeg ik haar ditmaal om een stimulerend middel en een masserend apparaat. Als je alleen door het leven gaat is er namelijk meer niet dan wel een echte man voorhanden.
Vandaar.

In de kelder van het winkeltje probeerde ik allerlei apparatuur uit op de rug van mijn hand. Schichtig om je heen kijken is niet nodig. De mevrouw normaliseert ‘alles’. Haar klanten zijn gewoon zichzelf. Ik dus ook.
Ze wees mij op de ongemakken van het apparaat dat mijn voorkeur had: een enorme adapter en een veel te kort snoer. Maar daar stond haar garantie voor effectiviteit tegenover.
Na wat gedub besloot ik het ding aan te schaffen. We liepen naar boven voor de stimulerende middelen. In een kastje achter de toonbank stond een indrukwekkend aanbod.
Ze smeerde 2 van haar bestsellers op mijn lippen.
De ene prikkelde, was rozig van kleur en smaakte naar frambozen
De andere was kleurloos en wat compacter van substantie.
De eigenares pakte mijn twijfelende opstelling resoluut aan door me het prikkelende middel aan te raden. Van het ander kreeg ik een proefje in een plastic zakje mee.
Het apparaat en het middel werden met zorg ingepakt.
Ik vond het tijd voor een relativerende opmerking en vroeg of ze soms ook mannen verkocht.
Tot mijn verbazing vertelde de vrouw dat ze weleens had overwogen mannen ‘aan te leveren’. Maar haar plannen bleken onuitvoerbaar.

Hoe moet ik dan verder? zuchtte ik theatraal.
Daar had ze natuurlijk ook geen oplossing voor. Wel vond ze mijn open opstelling een pre: ooit zou het wel goed komen met mij en de mannen en de seks.
Haar compagnon opperde een onverwachte bijdrage tot het gewenste genot. ‘Ga eens naar de smartshop en koop wiet’. Ze wist wel een betrouwbare winkel in de buurt.
Op de rekening werd de route getekend. Opgewonden stapte ik de winkel uit op weg naar 2 oudere dames en hun koffieshop.
Daar schafte ik 4 voorgerolde joints aan.

Ze liggen nu in een hoekje van de kledingkast samen met de overige attributen.
Als zoon T. weg is naar zijn vriendin hul ik me in mistige zeventiger jaren rookwolken.

In de hoop op volledige
OVERGAVE.

Principessa

Aanrader voor zowel vrouwen als mannen: ‘STOUT’ berenstraat 9 Amsterdam, www.stoutinternational.com

Lees verder!

geplaatst door Flo - 2 reacties



woensdag 2 juni 2010

Onconventioneel

31 mei
Unconventional

Many proudly call themselves unconventional
All they did: smoke pot&vote left wing
If you allow unfamiliar thinking
Then you be unconventional

26 mei
Informatiebron

Het menselijk lichaam getuigt voor zichzelf

Bloed, vocht geven een boodschap

In hoeverre perfectie geldt voor onszelf

Wie echter doet uiteindelijk rekenschap?

26 mei
Vragen

Factoren van onzekerheid

Maaltijden zonder zout

Binnenkort wellicht duidelijkheid

Wat dit alles inhoudt

Onlangs had ik een gesprek met een M4Mer, een aardige man uit eigen stad, creatief beroep, had hem enkele maanden geleden ook al een paar keer gesproken, over dingen uit het leven, ook geloofsovertuigingen. En we kwamen ditmaal op de mijne, hoe raar hij eea vond naast andere dingen in mijn persoontje. Ik wilde terugzeggen: 'en jij wil vast een normle vrouw' maar hield me in. Het is een oprecht aardige man en het kan zijn dat hij iets dergelijks ook een beetje bedoelde, echter: ik hoorde wel degelijks iets van bezorgde belangstelling: 'je zit niet goed in je vel blijkbaar'. Dus ik slikte het antwoord in, evenals het antwoord 'normaal zijn, voor mijn part Salonfhigkeit, is niet het hoogst haalbare in het leven'. Toch mijmer ik wel wat door over dit overigens heel vriendschappelijke gesprek, hetgeen niet moeilijk is, omdat op deze site zovelen zich inschrijven die zich met gepaste trots omschrijven als vrijdenker, onconventioneel, breed georinteerd of niet alledaags. Het vraagstuk erachter vind ik best een blog entry waard.

Ik vraag me af: hoe ver gaan tolerantie en non-conformisme bij mensen die zichzelf onconventioneel noemen en daar best trots op zijn? Gaan ze echt richting eigenzinnig, tot excentriek aan toe, of gaat het niet verder dan een stickie roken, Schopenhauer lezen en op Halsema stemmen? Dat is mainstream tegenwoordig. Als ik onaardig wil worden, vraag ik me dit af: vast hebben ze weleens voor vriendinnen of dates vegatarisch gekookt, misschien zijn ze zelf wel vegetarisch (geweest), maar ook dat is tegenwoordig redelijk mainstream te noemen. Al kan het zijn dat ze de relatie er toch niet om voortgezet hebben. Maar: als hun date, of niet eens hun date, welke bezoeker dan ook, om halal of kosher gevraagd had, zouden ze dat niet zonder straffe preek over tolerantie en aanpassen in andermans huis en land voorschotelen:))) denk ik. Of ze zouden de maaltijd laten schieten. (Of de andersdenkende gast laat zelf de maaltijd maar schieten.) Ik vraag me weleens af, waarom tolerante mensen zo snel uit hun rol vallen zodra ze level 2 bereiken: de overtuigingen die net iets meer vergen van de tolerantie. Ik vind het jammer wanneer non-conventionalisme beperkt blijft tot spijkergoed op het werk:P en stickieroken. Of: polyamorie of het communisme goedvinden en orthodoxe religie afkeuren, al wat moeilijker. En omgekeerd natuurlijk!! Ik bedoel niemand op welke wijze dan ook persoonlijk af te fakkelen en bedoel het veel breder dan slechts de datingcommunity of autochtone gemeenschap. Belangrijk vind ik, mezelf te blijven tussen alle meningen van anderen en me niet te laten vermalen. Alleen al omdat ieder mens recht heeft op z'n eigen rare mening.

Er is nog een antwoordmogelijkheid: 'kom dan bij mij, dan krijg je pas het echte werk', oftewel naast mij ben jij maar een grijze muis want ik ben pas echt onconventioneel. Daarmee geef ik mezelf weer teveel eer. Bovendien heb ik weer iemand iets anders horen zeggen, een M4Mer met filosofische interesses, die me 'slim' vond, maar mijn islam daarentegen weer 'dom' en mij betitelde als 'praktisch'. Blijkbaar was dat laatste predicaat voor hem het ultieme bewijs van door de mand gevallen te zijn qua objectieve filosofische kennis en redeneerkunst. Alsof die ter sprake kwamen tijdens de date.

Met deze twee voorbeelden probeer ik slechts te zeggen dat ook ik, aan de hand van ontvangen feedback, mezelf niet zomaar de sticker 'onconventioneel' mag opplakken. In de ogen van de een kun je ongewoon zijn, in de ogen van een ander slechts een naloper. Niet dat het perse gaat om wat de ander van jou denkt, een volwassene weet zichzelf wel enigszins te positioneren immers, maar: onconventioneel of ongebruikelijk ben je merendeels niet in eigen ogen, doch in die van 'de meeste' mensen. Feedback telt dus.

Om van mijn persoon af te stappen, wat is mijn conclusie uit dit alles. Ik denk, dat wie altijd binnen eigen cultuur geleefd heeft en hoofdzakelijk rolmodellen volgt die door docenten, vrienden, opinieleiders uit eigen cultuur aanbevolen worden, nooit echt onconventioneel wordt. Ik denk dat een stukje multiculturalisme, maar ook een stukje controverse, bij non-conventionalisme horen. Een beetje pionieren ook. En dat wringt, schuurt. In jezelf. Naar anderen toe. Dat is geen reden om ervan af te stappen, iets te verloochenen, ook niet noodzakelijkerwijs een geestelijk gezondheidsrisico. Of is het een eigenschap die alleen mannen mogen hebben? Als ik mezelf echt wil pesten, denk ik weleens: het echte non-conventionalisme hoort niet bij de aardse vrouwenrol en de vrouw die zich eraan waagt, is geen echte vrouw en loopt risico niet aan de man te komen. En denk dan meteen aan die praktijkvoorbeelden, beroemd of niet, die ook deze doemgedachte weer logenstraffen. Vragen stellen hoort bij de denkende mens. Ook rare vragen stellen is niet perse een bedreiging voor de relatie of gezondheid. Zelfs al stel je ze slechts in huiselijke kring, hetgeen wellicht niet erg heldhaftig is. Het idee dat overtuigingen een familiezaak zijn, is naar mijn mening dorps en ook in de autochtone gemeenschap allesbehalve uitgestorven.

Mijn ultieme conclusie is dat je alles, maar dan ook werkelijk alles, in dit leven alleen doet. Ik vind het geen onaangenaam gegeven, evengoed niet altijd gemakkelijk, maar wel waar. Of je nu wel of niet trouwt. Ik denk dat het de gezondheid bevordert, wanneer we daar met mildheid en aanvaarding naar kijken. En: eigen adviezen vooral zelf ook opvolgen en ook dat weer met matiging en realisme.

Wat betreft gezondheid, al enige jaren liep ik met ongrijpbare klachten als vermoeidheid, er kwamen de laatste maanden venijniger fysieke klachten bij en het ziet er naar uit dat ik het medisch circuit in ga. Had voorheen steeds het idee dat mijn klachten leeftijdsgebonden of psychosociaal waren, 'dus' best met zelfhulp, vrienden en boeken beantwoord konden worden. Deze week hoor ik meer... ik kan het op dit moment niet overzien en ga stress uit de weg. Zal M4M ook niet teveel vermoeien met mijn medisch dossier, indien irrelevant, zeg er slechts over dat ik bezorgd ben nu.

Gezondheid heeft wel invloed op mijn datingplannen. De laatste man met wie ik warm contact had, mocht, mag ik graag, we hadden overeenkomsten, maar de communicatie verliep moeizaam en met de nodige misverstanden. Normaliter zou ik wel geprobeerd hebben eea bij te leggen, maar nu heb ik de fut niet. Ook omdat de gedachte een beetje meespeelt dat onhandige communicatie nu even niet is wat ik nodig heb. En hij ook niet, wellicht. De sympathieke stadgenoot daarentegen is heel direct, wat een groot pre is, en weet nog na die maanden precies wie ik ben. Belangstellend ook. Maar ik wil hem, noch enig ander eigenlijk, nu liever niet opschepen met een patint zeg maar. Ik ben blij met het contact, maar houd het rustig op datinggebied, totdat ik mezelf meer opgekalefaterd heb. Ik heb gemerkt dat het voor mij beter werkt om me nog even tijdelijk uit te schrijven en af en toe te komen kijken en dan beperkt contact met deze en gene te hebben, ook via de algemene chat.

Ilse 01062010

Lees verder!

geplaatst door Ilse



dinsdag 1 juni 2010

Voor jou

voorzichtig, heel voorzichtig

kom ik dichterbij

op het slappe koord van de liefde




de balansstok is het nu

met de verworven zekerheden

maar balans betekent

soms naar links

soms naar rechts

en heel kort stil




mensen gaan samen

heb ik contact?

daarna weer verder

hoe zal het gaan?

Kan ik in jou wonen

kan ik vertrouwen

ben jij veiligheid




zie je mij

hoor je mij

ken je mij

ben jij

wie ik zoek?




De tijd zal het leren.

Lees verder!

geplaatst door Evavanbaar - 1 reactie



Vorige berichten

Archieven

Volg ons op Twitter

Over match4me - Privacy - Algemene voorwaarden - Veelgestelde vragen - Contact
Thuiswinkel Keurmerk Veilig Daten

Mobiele site
Android app on Google Play iPhone app on iTunes
© Match4me.nl