Home
Dating voor hoger opgeleide singles
Home Facts & figures Succesverhalen Hoe werkt het?
dinsdag 31 augustus 2010

Een moeilijke vraag

''En heb je al meer dates gehad?''Er zijn vragen die je tijdens een date het liefst wilt overslaan. Gewoon, zonder te antwoorden overstappen op een heel ander onderwerp. '' Ja, maar hier krijg je de lekkerste koekjes bij de koffie''. Maar stel nou dat die ene, heel speciale date toch die foute vraag stelt, dan zal ik iets moeten antwoorden.

Het gedachtenexperiment houdt me al even bezig. Mijn gedachten flitsen langs de opties. Net als tijdens een partij schaken denk ik graag een paar zetten vooruit.


1. Als ik zou zeggen: ''Ja'', dan voelt deze date zich niet speciaal meer. Zelfs niet als ik er een geflatteerd aantal bij bedenk. Vier of zo. Ten onrechte, want mijn gevoel bij deze date is beslist anders dan bij de anderen. Dus het juiste antwoord is niet het goede.

2. Ik zou ook er omheen kunnen draaien. ''Ach, ik heb nu een date met jou, dat vind ik het belangrijkst.'' of ''Ik sta pas een paar weken op de site. Wat denk je zelf?''. Dat zou bij een paar van mijn voorgaande dates nog wel zijn gelukt. Maar zij prikt er doorheen. En zodra ze voelt dat ik er omheen draai escaleert het.

3. Liegen (''Je bent de eerste en de laatste!'') is al helemaal geen optie. Stel dat ze erachter komt van die anderen, dan explodeert het. En als ze er niet achter komt, houd ik de wetenschap dat ons contact op een onwaarheid is gefundeerd. Ik herinner me hoe blij mijn eerste date via deze site was dat ze mijn eerste date via deze site was. Het was niet belangrijk. Maar ze had er plezier om. En in mijn contact met deze speciale date wil ik geen betonrot.

4. Ik kan natuurlijk ook gewoon antwoord geven op een andere vraag. ''Geen blijvertjes''. Of: ''Dat snelle afspreken deed ik niet alleen bij jou. Werkt perfect als selectie-instrument.'' Oef, dat vertelt wel heel veel in een keer.

5. Ook mogelijk: het in de grapsfeer trekken. ''Ja, het is erg druk. Ik kon het niet alleen aan, en heb een adhoc-werkgroep geformeerd om alle aanvragen te behandelen. As we speak ben ik aan het daten op drie locaties!''

Ik hoop maar dat ze zelf ook worstelt met haar eigen vraag. Dat ze dan lacht, en zegt: ''Als je dit aan mij zou vragen zou ik ook geen antwoord geven hoor.'' En dat we er dan samen om lachen.

Er zijn van die vragen waar je vooraf geen antwoord op kunt bedenken. Dit is er zo een. Ik kan nu wel zeggen: ''Ha ha, daar heb ik eens een blogje over geschreven!''

Lees verder!

geplaatst door Kijker - 4 reacties



dinsdag 31 augustus 2010

Wil je ook bloggen

Wil jij andere leden deelgenoot maken over je leven als single? Grijp dan je kans en word Blogger bij Match4me!

Denk je dat je leuk kunt schrijven en ben je bereid om ongeveer wekelijks een blog te schrijven, laat het ons dan weten op blog [at] match4me.nl. We zullen je vervolgens informeren over de werkwijze en voorwaarden.

Let op: Match4me hecht veel waarde aan privacy. Een blog mag nooit verwijzen naar herleidbare personen. Alle blog bijdragen worden altijd voor publicatie gecontroleerd door Match4me.

Lees verder!

geplaatst door Match4me



dinsdag 31 augustus 2010

Najaar

Eind augustus begin september, de nazomer. Nou ja nazomer, zeg maar gerust herfst! Buiten is het 15 graden en het regent, voor de verandering weer eens pijpenstelen en binnen staat de kachel aan. Het is binnen zo schemerig dat ik het licht aan heb! Mistroostig, down en depressief word je van dit weer, toch! Ben blij dat ik nog een week naar de zon ga. Op mijn vakantieadres is het tussen de 25 en 30 graden en vrij zonnig. Niet verkeerd. Mooi, kan ik even de accu opladen, mijn kleurtje bijwerken en de broodnodige vitamientjes C opdoen zodat ik de winter door kom. Heb er veel zin in en ga lekker genieten. En als ik terugkom begint het theaterseizoen en mijn winteragenda is lekker goed gevuld met allerlei nieuwe activiteiten, theaterbezoekjes en uitjes en het jaar 2010 sluit ik af met een paar dagen heerlijk weg in eigen land.
Ik heb voor het nieuwe theaterseizoen kaartjes gekocht voor 4 verschillende voorstellingen. The Lord of the Dance komt met een nieuwe show naar Nederland. Ze treden eind november op in Luxor Rotterdam. Kijk er naar uit, is al weer een paar jaar geleden dat ik naar een show van hun ben wezen kijken. Ik vind Lord of the Dance de beste van alle drie de Ierse dansgroepen. Op de 2e plaats staat River Dance en het minst goed vind ik Rythm of the Dance. Verder ga ik naar voorstellingen van Seth Gaaikema (try-out), Voice Male at the Movies,Circle Percussion en The Rootsriders (Bob Marley's Reggie Night). Alle drie in het theater in mijn woonplaats.
Ik heb op internet een organisatie ontdekt, Mates en Dates, die regelmatig activiteiten organiseert voor alleenstaande 45+. Geen verplichtingen en/of lidmaatschap, je kan je via internet aanmelden voor een activiteit en je krijgt dan een factuur voor de kosten. Staan hele leuke activiteiten op de site, maar ja meer aanmeldingen van vrouwen dan van mannen en vol is vol. Het streven is om een gelijk aantal mannen en vrouwen mee te laten doen. Het doel is niet koppelen of daten, maar gewoon met lotgenoten gezellig een dagje uit en genieten. Ik heb me opgegeven voor de Meeting Day in september en voor een dagje Leiden in oktober. De Meeting Day bestaat uit diverse activiteiten (ik heb gekozen voor een huifkartocht en een fietstocht) en kennismaken met elkaar met koffie, lunch en een buffet als afsluiting van de dag. In Leiden met een sloep door de grachten varen met koffie, lunch en een buffet aan het eind van de dag. Ben heel benieuwd of het leuk en gezellig is, uit de reacties van anderen in hun gastenboek is iedereen enorm enthousiast. Wie weet of hier leuke vriendschappen uit voortvloeit. Wie niet waagt wie niet wint, toch!
Verder heb ik de stoute schoenen aangetrokken en me opgegeven voor een tweetal cursussen. De een is een cursus bridge voor beginners die in september start en bij elkaar ongeveer een half jaar duurt. De cursus wordt in het cultureel centrum in het dorp gegeven en is wekelijks op een vaste avond. Ben heel benieuwd of ik het leuk vind! Verder heb ik me opgegeven voor een cursus digitale fotografie in november en december. De vervolgcursus in januari 2011 was al vol, maar sta wel op de wachtlijst. Ik fotografeer veel en graag, maar wil hier meer van weten. Ik wil meer weten over het gebruik van belichting en het toepassen van resoluties, sluitertijd, diafragma, de juiste kleur en de bestandsformaten. Lijk me heel leuk en leerzaam om mijn camera beter te leren kennen en optimaal te gaan gebruiken.
Tussendoor golfen, fietsen, fitness, mijn tuin winterklaar maken, mijn werk en zo nu en dan lekker eten met vrienden, vrienden uitnodigen en ga ook nog met mijn zus een dag naar Parijs met de Thalys om te winkelen. Moet nog twee raamkozijnen verven en dan is mijn hele huis van binnen geverfd. Verder liggen er nog een paar klusjes te wachten. Wil in oktober het kunstrondje van Dordrecht doen, een wandeling in Dordrecht langs allerlei galeries, antiekwinkeltjes en monumentale panden. Verder zijn er nog diverse activiteiten in Dordt waar ik graag heen wil zoals in september de Kaasmarkt, open monumentendagen, Bachfestival en niet te vergeten de Kerstmarkt in december en met mijn zus Kerstinkopen doen in Frankrijk en de uitjes, activiteiten en uitnodigingen die nog op mijn pad moeten komen.
Heb een goed en druk sociaal leven en een goed gevulde agenda met allerlei leuke en interessante activiteiten en uitjes. Het voelt eigenlijk heel goed en heb het prima naar mijn zin. Heb een goed en een leuk leven opgebouwd en ben trots op mezelf! Ga de komende wintermaanden heerlijk genieten van alle leuke, interessante en nieuwe activiteiten. Het jaar sluit ik af met een paar dagen weg. Ik heb helemaal geen tijd voor een date en/of een partner en ben hier ook helemaal niet meer mee bezig! Ik heb mijn weg als single gevonden en vervolg op mijn eigen manier mijn weg en een ieder die ik tegenkom mag met mij meelopen net zolang als hij/zij dat wenst. Niets moet, alles mag.
Abigail


Lees verder!

geplaatst door Abigail0 - 1 reactie



zaterdag 28 augustus 2010

MAILEN EEN CAF GESPREK

Mailen zie ik als een voorverkenning. Volgt er dan een afspraak, is dat de executie. Dat kan in verschillende uitkomsten uitmonden.
'Ja, ik wil;' is een vorm. 'Ach we proberen het', kan. 'Laat me er nog even een tijdje over nadenken', dat is twijfel (slecht teken).

Of; 'zullen we wel vrienden worden'. Van beide kanten het begrip dat het geen serieuze zaak wordt, maar dat kan zelfs eindigen in een broer en zus relatie.
Of je denkt;'nou, ik zit deze ontmoeting wel uit en dan wegwezen'. Of op het moment dat je door hebt wie je blind date is en het valt tegen, kraag omhoog zonnebril op en omkeren. En je telefoon uitzetten.
Maar om nou te zeggen dat het mailen een café gesprek benadert, ja en nee. Ja, omdat je nu in alle rust kan kijken of je raakvlakken hebt met elkaar.

En nee, omdat de huiskamer geen café is waar je lekker tegen elkaar aan leunt, om onder het mom van dat je door de muziek en de geluiden om ons heen wel in elkaars oor moeten spreken, om je verstaanbaar te maken. Wat weer sneller lichamelijk contact tot gevolg heeft. Maar het lijkt mij raar dat ik nu een mail stuur, degene die ik mail naast me, achter me of op mijn schoot zou zitten om deze informatie via de mail te kunnen ontvangen.

Lees verder!

geplaatst door Pvme



zaterdag 28 augustus 2010

Lucies miljonair (7)

Voor het eerst sinds anderhalf jaar had Leo Lot weer aan de telefoon. Zijn hart bonkte in zijn keel. Maar dat was ook omdat hij de laatste aanraking van Lucie voelde uitstralen in zijn hele lichaam.

"Hai."
"Lennard?"
"Ja."
Lot liet een lange stilte vallen.
"Heb je nou werkelijk onze ballon voor iemand anders besteld?"
Hij voelde haar boosheid en verdriet in elk woord dat ze sprak.
"Dat is nooit onze ballon geweest, Lot. En dat Lucie en jij elkaar kenden, wist ik niet."
"Had dat wat uitgemaakt dan?"
"Ja, dat had zeker wat uitgemaakt. Weet ik veel, dan was ik er misschien niet eens aan begonnen." Of Lucie, dacht hij erachteraan. Zij was er dan vast niet aan begonnen.
"Dan had je niet zo let-ter-lijk ons idee uitgevoerd, bedoel je. Oh, man, ik weet het nog zo precies. Hoe we samen fantaseerden over het ideale aanzoek. Dat vuurwerk vanavond is me nog opgevallen. Ik dacht nog; kijk. Heb ik toch nog vuurwerk bij mijn aanzoek. En toen die rozenregen. Helemaal volgens het boekje. Volgens ons boekje, Lennard!"
Hij zweeg, overrompeld door haar boosheid.
"Ik dacht; jawel, tikje aan de late kant, maar hij vraagt me alsnog. Eindelijk, eindelijk. Dwars door alles heen. Eindelijk - dacht ik - doet hij wat hij ten diepste wil."
Hij slikte. Dit was inderdaad al die tijd haar visie geweest. Zij wilde zo graag gewild zijn dat ze niet kon accepteren dat hij was gestopt met haar willen. Hoeveel had ze hierover met Lucie gepraat?
Lucie was druk bezig haar telefoon schoon te maken. Maar ze zat gespitst te luisteren naar wat hij zei.
Hij had deze date zo anders gewild... met moeite richtte hij zijn aandacht weer op het gesprek met Lotte.
"Weet je wel dat je hiermee alles weggooit, Leo?"
"Ik snap je niet."
"Van ons. Het mooiste wat wij hadden, waren onze dromen. Die hadden wij samen, jij en ik. Exclusief. Daarin waren we gelukkig, daarin maakte jij mij gelukkig en ik jou. En wat je nu doet is het regelen van een stand-in. Nog niet eens nieuwe dromen. Nee, hopla, een ander poppetje in mijn plaats. Dat is zo plat, en zo oneerlijk. Het doet veel meer pijn dan het feit dat Maxime er een punt achter heeft gezet. Maxime zag vanavond in: in haar dromen heb ik een ondergeschikte rol en die wil ik niet. En jij ziet ondertussen niet eens hoe belangrijk die droom van ons samen voor mij is. Nee hoor, je regelt even via internet een ander meisje voor mij in de plaats. Maakt niet uit wie."
Hij wist niet wat hij met haar woede aanmoest. En op welke opmerking hij als eerste in moest gaan.
"Ik hoor wat je zegt. Ik zie het allemaal heel anders."
"Ja dat zal best ja. Je ziet jezelf natuurlijk niet als dief. Wat is er dan gebeurd vanavond? Heb jij niet bijgedragen aan de diefstal van het meest dierbare wat ik bezat? Jawel. Jij - niemand anders - hebt mijn droom gestolen."
Leo haalde diep adem, en blies langzaam uit. Hij wilde zeggen dat het besluit om hun contact te verbreken van haar was, niet van hem. Dat zij degene was die hem zijn droom had ontnomen door er geen werkelijkheid van te maken. Dat hij wilde leven in de werkelijkheid. Maar als Lucie dat hoorde, zou ze het gevoel krijgen dat het voor hem allemaal nog te beladen was. Dat hij niet voor haar open kon staan.
Dit ging niet werken zo. Terug naar de hoofdboodschap dan maar.
"We dwalen af. Lucie en ik - We belden je omdat we wilden dat jij en Maxime weer gaan praten."
"Heeft geen zin, Lennard. En dat weet jij ook. Doe niet zo schofterig schijnheilig. Max en ik zijn allebei ontwaakt uit onze droom vanavond. Eerst Max, en nu ik. Je wordt bedankt."

"Ik denk dat wij zijn uitgepraat. Je wilde Lucie nog spreken?"
Ze zweeg.
"Ik geef je Lucie."
Hij gaf haar de telefoon en hoorde hoe ze een afspraak maakten. Lot ging inderdaad bij Lucie logeren.
"Dan zie ik je zo, okee?" Lucie klonk lief. "Jaaa. Is goed. Nee joh geeft niks. Tot straks, doei doei..."

Ze gaf hem de telefoon.

"Ik moet nu gaan, sorry."
"Doet je telefoon het weer?"
"Nee, nog niet. Maar ik wilde toch een andere."

"En... wij?"
"Leo, dank je wel voor alle moeite die je hebt gedaan. Ik zal deze date niet gauw vergeten. Ik moet die echt op me in laten werken."
Hij had die zin vaker gehoord. Hij beloofde weinig goeds.
Ze legde haar hand op zijn schouder en kuste zijn wang.

Precies op dat moment flitste er een fotocamera.



Lees verder!

geplaatst door Kijker - 3 reacties



vrijdag 27 augustus 2010

Gouden tijd

Ik ben nu ruim een jaar alleen. Gouden tijd. Nee echt, óók een gouden tijd. Natuurlijk is het soms klote als je alleen thuis bent. Dat je voor één kookt en alleen eet. Dat je jouw verhaal niet kwijt kunt. Dat je bed koud blijft. En je de zomergast en –presentator via Twitter moet bespreken. Maar heel vaak geniet ik ook. En dat is mede dankzij jullie. Want ik geniet elke keer opnieuw van alle verhalen, blogjes, profielen en reacties die ik lees. Maar het meeste geniet ik van alle ontmoetingen die ik het afgelopen jaar heb gehad.

Wat houd ik van daten. Ik wist het niet. Hoe kom je er ook achter als je lang en gelukkig getrouwd bent. Daten doe je niet. Althans, ik niet. Ik heb ondertussen gemerkt dat veel van jullie gewoon met getrouwde mannen afspreken en zelfs verder gaan. Moet je zelf weten, niet mijn ding. Ik ga – in een relatie - voor de monogamie. Maar als die relatie er dan niet meer is, dan is daten de beste hobby voor singles.

Wat heb ik leuke vrouwen ontmoet. Mooie, lieve, interessante, betrokken, geraakte. En wat is het fijn om ‘rare’ vrouwen tegenover me te zien. Of aan de telefoon te horen. Raar in de zin van zo anders dan wat ik gewend was of wat ik verwachtte. Mijn hele speelveld van typologieën van mensen is enorm verruimd. Mijn mensenkennis nog meer gestegen, met af en toe een forse misser. Maar wat heb ik veel geleerd en spiegels voorgehouden gekregen. Lees mijn blogjes.

Blogjes ja, want ik heb het schrijven herontdekt! Ook dankzij het daten. Ik wist dat ik het kon, maar ik deed het niet zonder opdracht. En nu heb ik een opdracht. Elke week een verhaaltje over daten of het singleleven. En dat is leuk om te doen. Maar nog leuker zijn de reacties. En de sterren die je krijgt. Soms valt het tegen, vaak valt het mee. Toch jammer van die ene dame - waar ik niet de rest van mijn leven over wilde schrijven - me steeds maar één ster geeft.

Ik vertel potentiële dates vrij snel dat ik een van de bloggers ben. Geeft je toch weer een ander beeld van mij. En kan je doen besluiten van een vervolg af te zien... Als je mijn verhalen leuk vindt (en qua timing geluk hebt), krijg je de nieuwe verhaaltjes exclusief als eerste te horen. En soms ook wat verhalen die waarschijnlijk nooit gepubliceerd worden.
Blogjes schrijven is leuk. Maar voorlezen tijdens het eten, op het strand of aan de telefoon... dat is geweldig.

Ik schrijf anoniem. Dat leidt tot minder reacties valt me op. Mijn medebloggers die hun gezicht boven de verhalen tonen, krijgen meer berichtjes. Vind ik jammer, maar begrijp het best. Aan de andere kant, ik wil beoordeeld worden op de verhalen, niet op mijn profiel en de verwachtingen die je daardoor hebt gekregen. Wellicht geef ik mezelf nog eens bloot. Zal wel even schrikken zijn. Voor beide kanten.

Een jaar alleen. Bijna elke week een blog. Dit is nummer 33. Dank voor het lezen, het cijfer en je reactie. En dank voor het genoegen van het daten. Zo lang het kan, geniet ik ervan.


Lees verder!

geplaatst door Willem - 5 reacties



vrijdag 27 augustus 2010

BORSTEN

Onlangs naar de bus ‘bevolkingonderzoek midden – west’ geweest.
Vanaf je vijftigste word je eens in de twee jaar uitgenodigd voor een borstkankeronderzoek.

Druk met mijn werk vergat ik de geplande afspraak. Geen enkel probleem, een nieuwe afspraak kon telefonisch gemaakt worden.

Als je je ergens oud voelt is dat daar. Ik zat tussen een aantal dames op leeftijd te wachten.
Ook de werknemers in de bevolkingsonderzoekbus zijn ouder.

Er kwam een verpleegkundige de wachtruimte binnen:
‘mevrouw K?’.
Vluchtig keek ik om me heen totdat ik me realiseerde dat ze mij bedoelde. Jarenlang getrouwd met meneer K., maar nooit zijn naam gevoerd.
Mijn gegevens in het bevolkingsregister zijn nog niet bijgewerkt.

Ik werd naar een kleedhokje gedirigeerd. Daar stond stapsgewijs vermeld hoe ik me uit moest kleden.
Ik wachtte wederom, nu op een uitklapbaar ongemakkelijk stoeltje in het hokje.
Bovenlijf naakt.

Een laborante deed opgewekt de deur open.

Bij een machine werden mijn borsten van links en rechts, boven en onder meerdere malen meedogenloos geplet.

Leuk is anders, zei de laborante nuchter. En ze vertelde dat ‘sommigen flauw vallen’.

Ik niet. Ik beet op mijn lippen, probeerde aan fijne dingen te denken en onderging ‘de marteling’.

Terug in de wachtkamer. De bejaarde dames waren inmiddels vertrokken. Ik was waarschijnlijk de laatste voor de koffiepauze.
Afwachtend bladerde ik door de burgerlijke Libelle.

De verpleegkundige verscheen na een poosje opnieuw bij de balie.
‘De röntgenfoto’s zijn gelukt’ meldde ze enigszins triomfantelijk.

Ik pakte mijn tas, liep de bus uit en huilde.

Over 2 weken uitslag.

P.






Lees verder!

geplaatst door Flo - 3 reacties



vrijdag 27 augustus 2010

Een reactie

Heel vaak schrijf ik een verhaaltje en dan besluit ik om het niet als blog in te sturen. Te gevoelig, te persoonlijk, gaat teveel in op details, niet geschikt. En alles wat ik wel instuur is afwachten. Vorige week vond ik mijn blog ook te gevoelig, te persoonlijk, gaat teveel in op details, niet geschikt. Maar ik was zo gebrand op dat gegeven van nu en een jaar geleden, dat ik heb zitten schaven en poetsen, tot ik dacht nu kan het wel.

Er kwam een reactie. Haskell, bedankt voor je reactie. Niet leuk om te horen. Maar je bent wel eerlijk, denk ik. Je haalde in een paar zinnen van alles tussen de regels uit. En ineens ervaar ik mijn aanwezigheid hier als verder onmogelijk. - Geen stalkers aan boord. - Prima om die handel af te poeieren door domme dingen te zeggen. - En misbruik mag, ze vragen er zelf om. Je zegt het niet letterlijk zo, maar dat lees ik, gek he. De mogelijkheid bestaat dat je gelijk hebt (behalve het misbruik dan). Geen uitpraatdate, maar een afpoeierdate. Dan heb ik alles behalve een reëel inschattingsvermogen. De grond onder mijn voeten wankelt.

I am not that bad! Het was allang achter de rug. Voorbij. Benoemd. Besproken. Overwonnen. Het proces heeft al plaats gevonden. Don’t sue me again!

Lees verder!

geplaatst door Possess - 3 reacties



donderdag 26 augustus 2010

Sacratus Profilius


Hij was zo leuk, zo aantrekkelijk, zo onderhoudend. Je zat qua levensvisie helemaal op één lijn en na enkele telefoongesprekken en weken chatten, soms tot diep in de nacht, heb je een weloverwogen besluit genomen. Met bonzend hart naar de date, meer van excitement vanwege de ‘ware’, die je dan eindelijk gevonden schijnt te hebben, dan het onbekende. Immers, je kent hem al zo goed.

En toen viel het zo verschrikkelijk tegen; deceptie. Hij had geen diepgang, was helemaal niet zo leuk, leek op Balkenende en was veel kleiner dan je in gedachten had. Gek, want je hebt toch zoveel met hem gechat en zijn foto’s zo vaak bekeken? En dan dat gebit, dat fietsenrek en dat nagelbijten.

Gelukkig kwam Gerrit snel, enkele weken later. Gerrit kwam sowieso snel, bleek later.
Profiel maar eens beter bekeken dan destijds van Little Harry. Zal je toch niet weer gebeuren. En ja hoor, het klikte inderdaad tijdens de date. Geweldige avond gehad. Zelfs met hem in de koffer beland. Nou ja koffer, je zou dat zelf liever niet in je portiek zien. Nu doe je dat niet zo snel dus het moest wel heel goed voelen. De weekenden die volgden waren heerlijk. Toch begon er na weken wat te knagen en dat lag niet alleen aan zijn voortijdige aflevering van zangzaad. Hij veranderde, werd wat humeuriger, huiselijker -eigen huis wel te verstaan- en leek geen energie meer te hebben voor een goed gesprek. De relatie groeide niet. Eigenlijk ben je nooit echt verliefd geweest. Het was een leuke tijd maar hij bood geen perspectief.
Je hebt er daarom maar weer eens een punt achter gezet.

Na een paar jaar daten gaf je het op. Meestal zijn de momenten van zelfreflectie kort. Je dacht dat een datingsite het niet is, of niet voor jou. Of je denkt dat je op de verkeerde valt. Of dat wat jij zoekt er gewoon niet tussen zit. Ook aan jou is niets menselijks vreemd: het ligt aan de omstandigheden, aan verkeerde mannen, de veranderde moraal, het medium of de tijd. Bovendien wil je geen man boven de 35 want....uh....nou ja, Marjelle-mannen, oude bokken, dat wil je gewoon niet.

Je glas was bijna leeg. Je beste vriendin, nota bene door jou op de datingsite beland, heeft al jaren een zeer gelukkige relatie, de ware, al na 2 dates. Kwestie van puur geluk dacht je, terwijl je met een vleugje zelfmedelijden je nog wat moed indronk.
Plotseling stootte iemand tegen je glas: “Proost!”. Je (her)kende hem maar wist zo snel niet waarvan. “Jij bent Jantine, van de datingsite”, zei Sam resoluut. “Ja” antwoordde je. Toen je hem herkende schrok je je kapot. Hij had je namelijk een aantal keren uitgenodigd voor een chat en na een vluchtige blik op z’n profiel heb gewoon niet geantwoord. Eigenlijk heel onbeleefd. Het leek je niks. Op zijn berichtjes heb je alleen met ‘geen interesse’ gereageerd. Nee, dit was hem niet dus hoefde je hem niet eens te spreken.
Toen je naast elkaar stond kon je niet zomaar weglopen, tenslotte was hij wel aardig, charmant zelfs. Ja, dat laat zich natuurlijk niet zien op zo’n profiel.

Die avond bleek toch nog geslaagd, en, eerlijk is eerlijk, door hem. Je hebt best een leuke avond met hem gehad en zijn uitnodiging om te gaan zeilen 2 dagen later zal ook wel gezellig zijn.
Weken later, lag je naast hem. Wat een geweldige match. Mijn, god, hoe kan het dat je hem niet eens wilde antwoorden op zijn chatverzoek? “Waarom is mijn beeld zo anders als ik zijn profiel lees en als ik hem ontmoet?”, vroeg je je af. Je hebt altijd een beeld bij een profiel en daarop heb je altijd je keuzes gemaakt. Uiteindelijk is het nooit iets geworden en nu, uitgerekend met hem, die je niet zag zitten, klikt het zo goed!

“Ja” zei je vriendin nog, “dat is jouw probleem hè, je referentiekader. Je Heilige Profiel. Maar wie zegt dat jouw beeld, dat een profiel of foto bij je oproept, klopt? Wat heb je te verliezen als iemand met je wit chatten? Je sluit je dus a-priori af op basis van een paar steekwoorden, of getallen. Nou, ik hoop dat je ervan geleerd hebt dat je oordeel uiteindelijk altijd wordt gevormd door live contact”.

Je denkt nog even na over haar woorden. Nee, ze heeft ongelijk, denk je. Je hoeft niet te chatten met een man die van voetbal houdt. Op dat type val je helemaal niet, dus waarom je kostbare tijd verliezen met chatten of mailen?. Bovendien wil je geen bejaarde van 49. “Ik ben toch niet achterlijk, ik ken mezelf heel goed, ik weet precies wat voor vent ik wil”, mompel je verdedigend in jezelf.

Je kijkt uit naar Sam, eindelijk een relatie die goed gaat. Straks gaan jullie weer een wijntje drinken en de dag bespreken. Of naparten over het boek ‘Niets is wat het lijkt’ dat hij net gelezen heeft. Hij is nu even aan het trainen. “Heerlijk” denk je, dat hij zoveel plezier beleeft aan zijn voetballen.

Lees verder!

geplaatst door Spencer - 1 reactie



woensdag 25 augustus 2010

Beware of the Agaphantus !!!

Soms zijn de dingen niet wat ze lijken te zijn. Niet doordat we niet goed kijken, maar doordat we niet goed zien. Onbewust treden er allerlei processen in het werk ,die daar verantwoordelijk voor zijn. Het is bekend dat we vaak maar de helft hoeven te lezen of te zien en de rest invullen afhankelijk van ons verwachtingspatroon. Zeker op taalkundig gebied is het makkelijk om je hersensen, of die van een ander (nog leuker) een loer te draaien.

Zo kent iedereen het bekende raadseltje: ork ork ork, soep eet je met een........ lepel. Zo stelden m'n entertainers me laatst een hele serie vragen waarop het antwoord steeds 'wit of iets wits was', sneeuw, bloem, talk , papier etc. Het ging erom om zo snel mogelijk antwoord te geven. Daarna volgde de vraag wat drinkt een koe? Dan geeft dus bijna iedereen, en ik dus ook, het antwoord melk.

We nemen de werkelijkheid waar als door een koker, een filter van cognitief en emotioneel gerelateerde verwachtingspatronen en verlangens. Waarom zitten toch al die vrouwen op prinsen op witte paarden te wachten? Zou dat ook zo zijn geweest zonder de invloed van de gebroeders Grimm en Hans Christiaan Andersen? Waarom zouden dingen per definitie alleen maar de moeite waard zijn als er een happy end is. Wie heeft er gezegd dat je ongelukkig moet zijn als er geen happy-end is. Het leven bestaat uit vallen en opstaan.In mijn geval een beetje vaker dan bij anderen, omdat ik soms nogal onhandig ben en daardoor regelmatig naast een stoel ga zitten of uit bed val, maar dit terzijde. Het beste maken van het moment en een zo lang mogelijk stuk afleggen met de mensen die je dierbaar zijn, die je vertouwt en waar je voor gaat, daar gaat het om.

Ook ik had zo m'n plaatjes in m'n hoofd met verwachtingen en verlangens. Zo vond ik het huis waarin ik nu woon echt de tot leven gebrachte versie van het huis wat ik als kind altijd tekende. Een soort van Pannekoekenhuis, een auberge, waar de veiligheid en de gezelligheid van afstraalt en net als het huis van Pinkeltje, aan de rand van het bos, met herten, vossen en dassen in de tuin. Na jarenlang verhuisd en weer verhuisd te zijn , dwz 6 keer in 10 jaar tijd, was dit toch wel het mooiste huis. Tien jaar lang met je bestaan in dozen en eindelijk kan ik die dozen straks als ik in Nederland ben, voor mij en de kids gaan uitpakken. Het gaat niet om het huis, maar om een thuis. Tekenen van liefde, herinneringen aan de muur, foto's en het respectvol omgaan met elkaar, de sfeer. Een cake in de oven als de kids thuis komen en vriendjes die mogen komen spelen en logeren. Gezelligheid, veiligheid, geborgenheid. Een thuis waar je je eigen ding kunt doen, maar ook alles kunt delen. Een plek waar jezelf mag zijn met kwaliteiten en je tekortkomingen Een veilige sfeervolle plek, waar iedereen binnen kan lopen en kan blijven eten, of z'n verhaal kan komen doen. Dit alles is denk ik voor m'n kids de waarborg van de stabiliteit die zij zo broodnodig hebben. Zo heb ik het altijd gezien en dat gedeelte heeft ook nooit in dozen gezeten en neem ik ook nu weer onder m'n arm. Dat is je thuis en neem ik altijd met me mee. Dit is waar ik door voor door het vuur ga! Ik laat de bergen straks wel achter me, maar voor de kwaliteit van ons leventje: 'aint no mountain high enough!!' Het is één van de dingen waar ik vanop aan kan in het leven en m'n entertainers dus ook.

Verder heb ook nog wel een ander verlangen, een plaatje in m'n hoofd, zo weet ik dat ik ook nu weer een prachtige bloementuin ga aanleggen en mooie foto's ga maken van de kids met die bloemen op de achtergrond, net zoals ik dat ik elk huis heb gedaan, ook dat neem ik mee. Maar er is iets wat ik nog nooit heb gedaan en altijd heb willen doen. Een manier om mijn levensvisie uit te dragen. Ik wil een bordje op de deur van mijn huis of op het hek hangen met daarop ;'Beware for the Agaphantus !!!'. Want mijn thuis is een plek waar de dingen niet zwart of wit zijn, de fles niet halfvol of halfleeg. Nee dat zijn niet de goede vragen, het gaat om de intentie, het vertrouwen en je inzet om er wat van te maken Wederzijds respect en een open vizier, nee voor mij geen waakhonden. Zie je alleen maar wat je wilt zien? Of heb je vertrouwen en kun je de werkelijkheid waarnemen met de intentie het beste van elk moment te maken? Voor mij is op een avondje geïmproviseerd tafelen en doorzakken met vrienden de enige goede vraag: 'Waar is de fles en met wie drink je hem leeg?' En als een ieder dan 's avonds moe maar voldaan weer zijnsweegs gaat, laten ze dan alsjeblieft de bloempot met de prachtige blauwe Agaphantusbloemen niet omver lopen en heel snel weer terugkomen!!

Lees verder!

geplaatst door Eileen - 3 reacties



dinsdag 24 augustus 2010

Lucies miljonair (6)

De strategie was snel bepaald: ze zouden zowel Lot als Maxime opbellen. Lucie zou Lot bellen, en hij eerst Maxime. Ze belden met zijn telefoon, want die van haar deed het nog steeds niet. En hij zorgde dat zijn nummer was afgeschermd. Want dan, zo dachten ze, was de kans het grootst dat er zou worden opgenomen. Ineens hadden ze een veel belangrijker doel dan daten: ze hadden een gestrand huwelijk te redden.

Max nam zijn telefoon niet aan. Leo belandde op de voicemail van de man die hem als aartsrivaal zag. Drukte eerst de verbinding weg, dacht een paar minuten na en belde nogmaals. Opnieuw de voicemail.
“Maxime, bericht van Lennard. Je zit misschien niet op mij te wachten nu, dat snap ik. Maar ik begrijp dat er vanavond het nodige is ehm... gebeurd. Je moet weten dat ik op geen enkele manier de hand hierin heb willen hebben. Die ballon was wel van mij, maar niet voor jullie. Er was een knullige samenloop van omstandigheden en nu een ongewenste afloop. Het enige wat ik je kan vragen is: praat met Lotte en maak het goed. Als je meer wilt weten, dan heb je mijn nummer. Sterkte.”

Hij gaf zijn telefoon aan Lucie. Rondom het toestel raakten hun vingers elkaar. Even.

"Lotte! Met mij. Ik zag je sms en toen ging mijn telefoon stuk..."
Lucie luisterde lang, en zocht geen oogcontact met hem. Leo deed zijn uiterste best om niet mee te luisteren. Het was niet zijn gesprek, dat daar gevoerd werd.
Maar ineens hoorde hij Lucie zeggen: "Lieve Lot, luister. Ik vind het heel naar om je te moeten zeggen. Maar die ballon bij jullie, dat was een eehm... ongeluk."
Diverse malen onderbroken probeerde ze aan haar vriendin duidelijk te maken dat de ballon niet voor Lot bedoeld was, maar voor haar zelf.
"Ja, hij was wel van Leo, eehm, Lennard."
En hoewel hij werkelijk vond dat dit gesprek hem niet aanging, was hij nu wel heel nieuwsgierig naar de stemming aan de andere kant van de lijn.
"Ja. Van Lennard, voor mij."
"Voor mij Lot. Niet voor jou. En om het nog ingewikkelder te maken: ik heb de ballon jouw kant op gestuurd. Niet hij. Alleen wist ik niks van dat hart en die tekst."
"Omdat ik wist wat jullie vanavond gingen doen. Ennehm, ik had rozenblaadjes over, zullen we maar zeggen."
"Dat is nu niet belangrijk. Waar het nu om gaat is dat jij je vergist. De ballon was geen move van hem richting jou."
Ze luisterde langer. En zei toen met gesmoorde stem iets wat hij niet kon verstaan. En herpakte zichzelf.
"Dat weet ik niet, of hij mij... En het is mijn zaak ook niet."
"Ja. Hij is hier."
Ze keek hem aan. Dit had hij niet verwacht. Hij gebaarde afwerend.
"Maar hij wil je niet spreken."

Was dat nou wel zo handig? Hij strekte aarzelend zijn hand uit.

"Oh wacht, hij wil toch wel. Moment. Hee, ik spreek je dadelijk nog. Doeidoei!"
Bij het aannemen van de telefoon streelde hij vingers kort. Ze keek hem aan. Maar het was te donker om haar uitdrukking te zien.

Zijn hart zat in zijn keel en zijn adem stokte. Hij bracht de telefoon naar zijn oor.
"Lot?"



Wordt vervolgd

Lees verder!

geplaatst door Kijker - 1 reactie



dinsdag 24 augustus 2010

Vakantie maar waarheen ......

Ik wil een week op vakantie, naar de zon. Maar ja waarheen? Ben maar eens begonnen om een wensenlijstje te maken. Ik wil geen rondreis maken, te vermoeiend. De vakantie is bedoeld om de accu op te laden, want hij is behoorlijk op. Ik heb een paar emotioneel zware maanden achter de rug en wil uitrusten, luieren en nergens aan denken. De accu opladen voor de komende wintermaanden, want mezelf kennende en wetende wat er nog aan komt dan zal ik zowel privé als in mijn werk er tegenaan moeten! Reden te meer om in maart 2011 de volgende vakantie te boeken. Maar zover is het nog niet. Eerst maar eens de accu opladen om de winter door te komen, daarna zien we wel weer verder.

Maar goed verder met mijn wensenlijstje voor mijn vakantie. Ik wil zon, een zwembad, strand, een goed 4* hotel en het moet in de maand september gemiddeld 25 graden zijn. Ik moet kunnen wandelen langs de vloedlijn, er moeten historische bezienswaardigheden in de buurt zijn om te bezichtigen en een boulevard met leuke winkeltjes en terrasjes. Het moet betaalbaar zijn, de totale reissom moet liggen tussen de € 600 en € 700 en het moet een bestemming zijn waar ik nog niet eerder ben geweest. En last but not least ik wil hooguit 3 – 4 uur vliegen. Meer kan ik niet verzinnen! Moet mogelijk zijn, toch! Ik heb op internet een plaats op deze aardbol gevonden die aan al mijn wensen tegemoet komt:Tunesië, Hotel Mahdia Palace in de badplaatsje Mahdia.

Met mijn lijstje naar het reisbureau en heb me voorgenomen om gewoon de vraag voor te leggen dat ik een week op vakantie wil en de bestemming moet voldoen aan mijn wensen en kijken waar zij mee aankomen. Zo gezegd zo gedaan. De reisadviseuse vond het een leuk idee om op deze manier voor mij een vakantie bestemming te zoeken. Zij kwam met de volgende opties: Malta, Portugal en Tenerife. Helaas hier ben ik al diverse malen geweest. Zo ook Egypte. Tja toen moest ze toch wel even heeeeeel diep nadenken. Toen kwam ze met Cyprus aanzetten. Helaas, dit is een land die op mijn lijstje staat om een rondreis te maken. Hier is veel te veel te zien wat betreft historie, zonde van een luie zonvakantie. Toen kwam ik met Tunesië. Zij raadde mij dat af om als vrouw alleen hier naar toe te gaan. Ik zou veel te veel worden lastig gevallen. Niet doen was het advies. Toen stelde ik voor Bulgarije. Een collega is hier geweest en raadde mij dit aan. Volgens haar bied het gebied Sunny Beach (!), nog nooit van gehoord, mij alles waar mijn vakantie aan moest voldoen. De reisadviseuse sloeg zichzelf op het voorhoofd en zei dat ik hier niet aan heb gedacht. Klopt, ik ben er geweest en al je wensen vind je hier terug. Drie uur vliegen, betaalbaar en niet duur, zon, zee, strand en cultuur, boulevard etc. etc. Oke, reisgidsen erbij gepakt en toen gaan zoeken naar een leuk en goed hotel. Na een goed half uurtje een heel leuk hotel gevonden, 5*, heel decadent, all inclusive, geheel verzorgd. Inclusief ontbijt, lunch, diner en alle versnaperingen en alcoholische drankjes. Handdoeken voor bij het zwembad en strand, bediening. Ik hoef in principe geen contant geld bij me te hebben, hahaha. De prijs valt exact binnen mijn budget en boulevard met winkeltjes en terrasjes binnen loopafstand en met een historisch treintje in een half uur in Nessebar, een oud historisch stadje. Wat wil een mens nog meer! Reis geboekt en betaald. Op mijn 1e vakantiedag ben ik om 11 uur ’s morgens op plaats van bestemming, bij het hotel dus en de laatste dag land ik ‘s middags om half 4 weer op Schilhol. Mooi geregeld. Heb er heel veel zin in en kan niet wachten tot het zover is. Nog even vakantie lectuur kopen, op Schiphol koop ik roddelbladen en lekkers voor bij het zwembad, koffer pakken en dan een week niks doen. Genieten, uitrusten, ’s morgens aan het zwembad liggen lezen en af en toe een duik in het zwembad voor de afkoeling. Na de lunch een flinke strandwandeling maken en voor het diner winkelen en een wijntje op een terras en ’s avonds flaneren op de boulevard en op een terrasje naar de mensen kijken. Heerlijk en ondertussen nadenken over mijn vakantiebestemmingen voor volgend jaar. Dat worden twee rondreizen, één korte reis van een week en één lange reis van 3-4 weken. Ik wil naar Cuba, Zuid-Afrika, Cyprus, China, Jordanië en Syrië, Egypte, een safari in Afrika, Moskou en St. Petersburg, en en en oh nog zo veel, dat wordt moeilijk kiezen! En ik heb het toch zo slecht en zo zwaar hahahaha.

Alleen nog via internet op Schiphol een parkeerplaats regelen, een stoel reserveren in het vliegtuig en inchecken en dan kan mijn vakantie beginnen.


Abigail

Lees verder!

geplaatst door Abigail0 - 1 reactie



maandag 23 augustus 2010

Fata Morgana

Hoe florissant sommige datingsites de kansen van hun aspirant-leden ook voorspiegelen, een trouwring-of-je-geld-terug garantie ben ik nog nergens tegengekomen. Iedereen die zich inschrijft hoopt natuurlijk in stilte op een lijst met hunkerende kandidaten waarbij de bovenste nickname heel toevallig ook inderdaad The One blijkt te zijn. Huppekee je match in het winkelwagentje, afrekenen bij de virtuele kassa, bonnetje bewaren (ruilen binnen 14 dagen mits in ongeopende verpakking), en tot noooit meer ziens want met deze Beste Aankoop Ooit ga je samen oud worden.

Ondertussen, in de echte wereld:

‘Hoe schat je de kans dat er tussen ons iets moois zou kunnen opbloeien?’ Ik was enigszins overdonderd door deze vraag van haar die ik een week na onze date van haar kreeg. Verbaasd ook, omdat we beiden de volgende dag al hadden uitgesproken dat het wel erg leuk was, maar er verder geen echte klik was. Alhoewel ik met haar van tevoren het gevoel had dat het deze keer dan misschien toch ging gebeuren, bleek dat, zoals dat zo vaak gaat als je van Virtueel naar Live gaat, toch helaas niet zo te zijn.

Burgers Zoo leek ons een mooie gelegenheid voor een ongedwongen kennismaking. Na al keuvelend rondgedwaald te hebben streken we uiteindelijk neer aan een tafeltje in de Bush. Bij een aangename subtropische temperatuur kwam het gesprek, met talloze interrupties van de tropische vogels, leuk op gang. Door de uitgebreide mails vooraf wisten we al dat we veel do’s en dont’s deelden en gebrek aan gespreksstof hadden we dan ook niet. En toch. Ze zag er leuk uit. Maar geen WOW. We konden ongedwongen kletsen. Maar geen WOW. Nadat we zo ongeveer als laatsten de pinquins bij de ingang gedag hadden gezegd moesten we er zelf ook aan geloven. Ja, we zouden zeker nog eens wat afspreken zeiden we beiden vol overtuiging. We gaven elkaar netjes een handje. Er volgde geen zoen.

‘Wat ik miste was even die hand op m’n schouder, een teken van affectie.’ Was die diepe zucht afkomstig van dezelfde vrouw waar ik een leuke ontspannen dag mee had doorgebracht? Gezellig, ja, maar er hing niet zoiets als romantiek in de lucht. In gedachten ging ik nog even over op playback-mode maar nee, volgens mij had ik toch echt geen zwoele blikken of wat voor toespeling dan ook gemist. Was ik dan zelf schromelijk tekort geschoten in mijn rol als Echte Man? Daarvoor moet voor mij toch eerst het tintelende gevoel aanwezig zijn dat er wederzijdse chemie is. Ik heb zo’n vaag vermoeden dat ze wat al te krampachtig op zoek is naar haar Prins op het Witte Paard en dingen wil zien die er niet zijn. Meer op zoek naar een invulling dan een aanvulling ben ik bang. Ik herken het maar al te goed, uit de begintijd van mijn carrière als online gelukszoeker.

En zo kon het dus gebeuren dat we elkaar niet meer hebben teruggezien. Toen ik haar schreef dat ik graag nog eens wat wilde afspreken, maar niet het gevoel had dat het wellicht meer zou kunnen worden dan ‘gewoon’ vriendschap, droop ze teleurgesteld af. Weer een kikker die geen prins bleek te zijn.

Ik ben nog op zoek naar een happy end voor dit verhaal.


Lees verder!

geplaatst door Kameleon - 4 reacties



zondag 22 augustus 2010

Lucies miljonair (5)

Een zo grote stemmingswisseling had ze nog niet vaak meegemaakt. Lucie zag hoe Leo na zijn vloek bleek werd. Hij mompelde wel tien keer de woorden “wat moet ik nou”. Lucie zag zijn ego ineenschrompelen. "Ik moet nu niet weglopen, anders gebeuren er ongelukken," dacht ze. Deze man had nu iemand nodig. En die iemand was zij. Omdat zij er nu eenmaal nu was.

Ze nam hem mee naar buiten en ging met hem zitten op het eerste het beste bankje dat ze tegenkwam. Hij liet zich volkomen leiden. Terwijl hij nog steeds bezig was de klap te verwerken, probeerde zij haar telefoontje aan de praat te krijgen. Maar de combinatie van supermarktvloer en koffie was funest. Het schermpje bleef zwart.

Ze borg haar telefoon op en zag dat Leo zat te huilen. Met de achterkant van haar hand veegde ze tranen van zijn gezicht.

Wat een bizarre avond, dacht ze. Lot en Max uit elkaar terwijl ze het juist wilden goedmaken. Haar telefoon die het juist nu niet deed. Anders had ze nu al lang met Lot gebeld. In plaats daarvan zat ze nu naast die mastermind Leo. Hij had haar nodig. En door het drogen van zijn tranen dacht ze ook ineens: hij is zacht. En dat verwarde haar.
 
Hij keek haar al even aan. “Jij kent Lot dus ook.”
Ook? Ineens begreep ze het. “Leo,... ben jij Lennard?”
Hij knikte.
Vandaar! Puzzelstukjes vielen op hun plek. Ze kende de Lennard uit de vurige verhalen van Lot. Lot en hij hadden een paar jaar terug gevoelens voor elkaar gehad. De crisis tussen Lot en Maxime was daardoor nog erger geworden. Uiteindelijk, met veel verdriet, had Lot het contact met Lennard verbroken. Zodat ze de focus bij haar relatie kon leggen. Lot was daar een tijd lang stuk van geweest. Max, heel sterk, had haar de tijd gegeven om bij hem terug te komen.
 
“Wat ik niet snap,” zei Lucie. “Waarom ging het nou vanavond mis?”
Hij keek haar door nieuwe tranen aan.
“Je kent het verhaal van Lot en mij. Stel je voor. Jij bent Maxime. Na een diepe vertrouwenscrisis met ene Lennard in de hoofdrol maak je het goed. Eindelijk en definitief. Je gaat naar het park. Een plek van jullie samen. En eindelijk, godzijdank, sluit je elkaar weer echt in de armen. Als Maxime hoop je dan natuurlijk dat die Lennard definitief uit jullie levens is. En dan, op het moment van de bekroning, stort er iemand een vuilniszak met rozenblaadjes over je uit. Je kijkt naar boven. Ziet daar de luchtballon met een blij zwaaiende ballonvaarder die wijst naar de onderkant van zijn mand. Daar staat een rood hart. En de tekst “L: You were always on my mind. L”
 
“Wat lief! Die was voor mij, die tekst,” zei Lucie. “Van jou. Toch?”
“Ja! Net als het liedje van de Jazzsters. Maar dat kunnen zij natuurlijk niet weten. Zelfs Lot denkt nu dat dit expres was. En bedoeld voor haar!” 
“Och hemel ja... En nu wil ze jou.”

"Omdat ze denkt dat ik haar wil. Ze denkt nog steeds dat ik haar huwelijk heb willen saboteren. Dat denkt Max ook. Daarom is hij weg. Maar als ze nou zouden weten dat ik dat helemaal niet wilde... Ik moet ze spreken. Allebei. En jij moet mee. Kom, we gaan hun huwelijk redden."



wordt vervolgd

Lees verder!

geplaatst door Kijker



zaterdag 21 augustus 2010

Eenkennig

Afgelopen woensdag was het een jaar geleden dat ik mijn eerste briefje schreef. De durf was groot en de dienst die ik mezelf bewees ook. Ik gaf eindelijk weer toe aan de behoefte om liefdevolle intimiteit met een man te vinden. Dat maakte ik dus kenbaar met zo’n briefje.

Ik verzond het met een schroom, alsof ik met een vinger een spiegelglad wateroppervlak aanraakte en me kapot schrok van de rimpeling die er ontstond. Nooit had ik verwacht dat er antwoord zou komen. En toen het kwam, met een voorzichtige belangstelling van zijn kant, worstelde ik met een zelfvertrouwenniveau van nul komma nul, gecombineerd met de vurige wens om hem te ontmoeten. Hij liet het echter gaan, maar dat vond ik te vaag. ‘Als het nee is, zeg dan nee, maar zeg niet niks,’ was mijn motto. ‘Niks’ was perspectief in mijn ogen! Ik beet me erin vast en liet hem niet meer los. Na een halfjaar… pogingen tot contact met hem… kwam het tot een afspraak (:-). Wat zal hij gedacht hebben?

Toen ik tegenover mijn - zo moeizaam voor elkaar gebokste - date zat, sloegen alle stoppen door. Er kwam geen normaal, geen zinnig woord uit bij mij. Het was behoorlijk lastig. Voor hem ook denk ik. Het was geen match, stelde hij nu toch echt vast. Echt? Wat mij betreft was het een supermatch. Ik vond hem in levende lijve zo verrassend. Ik prees inwendig mijn beoordelingsvermogen. Wat nu?

’t Moest maar gauw afgelopen zijn. Hij rekende af, we stapten de deur uit, staken de straat over. ‘Stap in,’ zei hij. Twee minuten later waren we bij mijn fiets. ‘Succes verder,’ zei hij. Ik was perplex… ‘dus dit was het?’ Ik gaf hem een kus als afscheid en.. bleef hangen, kon niet meer bij hem weg komen. Ik was teleurgesteld, moe. Er kwam een antwoord, waar ik niet echt bewust om vroeg. Er brak wat in mij. Een dijkje. Het werd een afscheidszoen, die heeeel lang duurde... Hij maakte wel meteen duidelijk dat dit los stond van zijn conclusie…

Later schreef ik hem, dat ik sindsdien niet meer dezelfde was. Alle controle was naar de haaien. Hij schreef terug, dat ik mijn zinnen moest verzetten… Ik heb mijn best gedaan, heb hem met rust gelaten. Ik heb gedate met anderen en... ben al minder eenkennig.

Lees verder!

geplaatst door Possess - 1 reactie



vrijdag 20 augustus 2010

Raadsels rode pumps en benauwende mails

Het profiel van Julie sprak me aan. Goede smaak qua tv-series, films en boeken. Dus een openingszin was snel gevonden.
“Raad je me aan om naar Salt te gaan?”
"Moet je zeker doen", was haar reactie en ze stuurde een link naar de trailer.
De volgende regel was minder aardig. "Sorry, maar ik ben verder niet zo geïnteresseerd. Heb wel het gevoel je ergens van te kennen. Hoop dat je een heel leuke vrouw ontmoet."

Ouch, zo voelde het even. En dat schreef ik ook: “Ouch… maar even goede vrienden. Ben wel benieuwd waarom en waarvan je me denkt te kennen, maar dat zal voor altijd het onopgeloste raadsel tussen ons blijven..."

Ik ging ervan uit dat het verder stil zou blijven, maar niets was minder waar. Julie reageerde en schreef dat ze raadsels mooi vindt. "Ik wilde je ook nog even zeggen dat je de eerste bent die nog even terug schrijft en ik waardeer dat heel erg." De eerste? Wat is dat toch met de mensen (lees mannen) hier die niet het fatsoen hebben om een normaal gesprek te voeren en dat eventueel netjes af te ronden als het niet geworden is wat je ervan hoopte. Ik reageerde opnieuw: "Sorry alvast voor mijn mannenbroeders. Maar raak er maar aan gewend… het is slechts een van de surrealistische ervaringen op een datingsite. Maar daar staan weer bijzondere gebeurtenissen tegenover."

Ook al was Julie niet geïnteresseerd, ik kreeg toch weer een berichtje. "Nu we toch zo gezellig aan het mailen zijn… vertel eens een leuk verhaaltje over een bijzondere gebeurtenis dankzij een datingwebsite. Ik heb er namelijk geen vertrouwen in, laat staan dat ik het leuk vind. Maar misschien komt dat nog." Ik wees haar op de blogs hier op de site en stuurde wat links naar verhalen met leuke ervaringen. "Dit zijn een paar met in mijn ogen wel grappige ervaringen en opvattingen over daten. Oh ja, ik ken die Willem toevallig en die is ook wel relaxt over daten."

Het bleef een tijdje stil. Maar afgelopen week kreeg ik bericht over haar ervaringen tot nu toe: zij had vier mannen gemaild, waarvan er drie niet reageerden. Vijf onpersoonlijke interesseberichtjes gekregen van 'vreemde' types. Naast die van mij had ze nog vijf persoonlijke reacties. Een van een jongen die ‘er van hield om vrouwen te verwennen’. “Dat was een beetje een benauwend mailtje, dus ik heb een afwijzend mailtje gestuurd.” Verder veel interesseberichtjes van ‘erg vreemde types’. “Kortom, het valt nog steeds een beetje tegen!”

Eeerlijk gezegd, ik kan me de teleurstelling goed voorstellen. Zeker als je ‘benauwende mailtjes’ krijgt. Zelf krijg ik de laatste tijd geen mailtjes meer. Zelfs geen standaard interesseberichtjes. Niet zo gek. Drie weken terug kreeg ik tien bezoekers op mijn profiel, een week later vijf en nog een week later drie. Ligt ongetwijfeld aan mij.

Een recente date vertelde dat ze wekelijks bijna honderd profielbezoeken had. “En zit daar nog iets bij?", vroeg ik belangstellend. “Valt erg tegen”, vertelde ze. “Veel mannen die getrouwd zijn. En ook een paar die overduidelijk op maar één ding uit zijn. Ik bedoel, waarom vraag je anders in het derde mailtje of ik rode pumps en jarretels draag? Ik vind dat eerlijk gezegd redelijk benauwend.” Tsja. Wat moest ik daar op zeggen?


Lees verder!

geplaatst door Willem - 2 reacties



donderdag 19 augustus 2010

Einstein

“Two things are infinite: the universe and human stupidity; and I'm not sure about the the universe.”, zoals Albert Einstein het eens zo mooi zei. En hij heeft nog gelijk ook. Praktisch elke dag kun je je wel afvragen, waarom de mensheid zulke stomme dingen doet . Zijn ze nu helemaal....????

Nee dit wordt geen filosofische post over hoe slecht het met de wereld of de politiek gaat. Daar zijn andere sites voor. Google maar eens. :-) Nee dit gaat er over waarom zo'n grote groep mensen op zoek is naar anderen om samen een leuke tijd te hebben en hopelijk een relatie aan te gaan. Terwijl er aan de andere kant massa's mensen zijn die hun relatie lopen te vernachelen of op zoek zijn naar een uitstapje om weg te komen uit de sleur.

Ik snap sowieso al jaren niet meer waarom er nog getrouwd wordt. Zelf ben ik lang geleden het vertrouwen in dat stomme stukje papier verloren. En nee, ik ben nooit getrouwd geweest. En ja, mijn ouders zijn gescheiden. Dat zijn alvast de antwoorden op de standaardvragen die je altijd krijgt als je zulke uitspraken doet. Niet dat het er iets mee te maken heeft bij mij.... Nee hoor, geheel andere ervaringen.

Soms vraag ik me af of het wel zin heeft om überhaupt nog iemand via bijvoorbeeld een site als deze te zoeken. Blijkbaar zit de mens zo in elkaar dat hij/zij altijd wil hebben wat ie niet heeft. Kwestie van gras is groener aan de andere kant. Moeten we daarom niet gewoon eens accepteren wat we hebben en niet persé steeds iets anders willen? Moeten we niet simpelweg accepteren dat er een x% singles in de wereld blijft en een y% relaties?

Wij singles zoeken nog steeds driftig naar een relatie terwijl mensen in een relatie er juist uit willen of het gewoon verkloten. Snappen jullie het nog? Kan iemand me het uitleggen?

Regelmatig ga ik met vrienden stappen en één uit het getrouwde kamp staat er altijd wel voor open om andere dames tegen te komen en gegevens uit te wisselen. Niet dat het ooit ver gaat, maar toch. Een ander heeft redelijk recent zijn vriendin ingewisseld voor een tig jaar jonger model. En net hoor ik dat de relatie van mijn beste vrienden in 'rocky waters' terecht is gekomen. What the fuck? En zij waren nog wel zo'n goede match en zo perfect samen.

Ik ben gewoon 'clueless'. Wat is er gaande? Wat is er gebeurd met 'happy ever after' en 'till death do us part'? Of ben ik gewoon een ouderwetse romanticus? Wie zal het zeggen? In elk geval wel eentje met veel lol en relatief weinig zorgen. Zie je, single zijn heeft zo z'n voordelen.

Lees verder!

geplaatst door Pigpen



donderdag 19 augustus 2010

ZOENEN

Jarenlang niet gedaan. Echt zoenen; het enigszins kleffe spel van twee tongen en twee monden.
Ik had het afgezworen. Al vrij snel na de start van het inmiddels voorbije huwelijk, meer dan 25 jaar geleden.
Waarom? Geuren en voorkeuren speelden een rol.
Hoe dan ook, ik besloot te stoppen en man nam er na wat tegenpruttelen genoegen mee.
Ik kuste op lippen, voorhoofd, wangen, nek, rug etc. Dit kon ik wél met overgave en liefdevol doen.

Nu als solovrouw kom ik af en toe in de gelegenheid waarbij het echte kuswerk, ouderwets tongen, weer tot de mogelijkheden hoort.
De eerste keer vroeg een date meneer via de telefoon : houd je van zoenen?
Ik verstond zwemmen en zei hartgrondig ‘nee!’. Ook aan zwemmen heb ik een broertje dood.
Hij dramde door, want tongen was uitermate belangrijk voor deze meneer. En dat heb ik geweten. De man beschikte over een enorme tong die hij vol overgave slobberend in mijn terughoudende mond wentelde. Ik had bijna het zoenen opnieuw voor 25 jaar in de ban gedaan.

Gelukkig zette ik door.
En inmiddels heb ik ervaren dat kussen heel fijn kan zijn. Zeer zacht een mond aftasten met je lippen en tong of hartstochtelijk, gretig en langdurig kussen. Ik leer snel en kan ‘t kwartieren achtereen volhouden met als incidenteel gevolg een ruwe, pijnlijke gezichtshuid of een verrekte wangspier. Maar dat heb ik er graag voor over!

Kussen, tongen, huggen.
Ik blijf het doen met lekker ruikende meneren totdat ik er bij neerval.
Dat ‘neervallen’ wordt uigesteld door mijn huidige kusgedrag. Zoenen is namelijk ook nog eens goed voor je gezondheid, meldde de Volkskrant onlangs. Een tongzoen stimuleert de productie van speeksel en helpt daarmee het voorkomen van cariës. Daarnaast heeft zoenen een stressverminderende werking.

Dus mensen…………KUS!

Principessa

n.b. kustips voor spijtoptanten, met dank aan www.start2date.nl
Zorg voor een comfortabele houding. Met verkrampte spieren zoent het niet lekker.
Leg je hand in de nek van je partner en streel zijn of haar gezicht. Kijk elkaar nu diep en langdurig in de ogen. Let op: dit is pas het begin; het zoenen zelf gaat juist weer uitstekend met gesloten ogen...
Doe niet te overdreven: sper je mond niet wagenwijd open en steek ook niet je tong te diep naar binnen.
Wees geen passieve kusser. Niets is vervelender dan dat jij een ander het werk laat doen!
Maak niet te veel geluid tijdens het zoenen. Smakgeluiden worden niet bepaald als erotisch ervaren...
Hou het droog: niet iedereen is gecharmeerd van heel natte zoenen.
Zorg altijd voor een frisse adem. Vermijd niet alleen knoflook of uien, maar ook sigaretten, koffie en bier voorafgaand aan je date.

Lees verder!

geplaatst door Flo



donderdag 19 augustus 2010

Lucies miljonair (4)

Haar lach verhardde tot een grimas, toen Leo even wegliep om de rozenblaadjesluchtballon naar het park te dirigeren. In die romantische omgeving legden haar vrienden Lotte en Maxime hun jarenlange echtelijke ruzie bij. Lucie zat nog steeds met haar internetdate in de kille supermarktkoffiehoek. Ze zag hem tussen de schappen vol luiers lopen, redder met een telefoon aan zijn oor. Hij had rozenblaadjes om haar en hem heen willen laten dwarrelen. Het voelde raar.

En haar koffie was nu nog koud ook.

Hoe romantisch het beeld van die dwarrelende blaadjes ook was, als hij voor die romantiek had betaald, wilde ze die niet. Niet omdat ze twijfelde aan zijn rijkdom. Ze geloofde best dat hij een hardwerkende zakenman was. Die creatief en doortastend handelend miljonair was geworden. Het voelde verkeerd omdat hij nu op zo’n zelfde manier probeerde haar te veroveren. Het was zijn[ plan. Zijn[ strategie. Haar rol was slechts “er zijn en lief glimlachen”, leek wel. Daar werd ze opstandig van.

Leo kwam terug met een triomfantelijke grijns op zijn gezicht. En met twee bekertjes met nieuwe koffie. "Geregeld."

"Fijn. Fijn dat de blaadjes naar hen toe gaan. Zij zijn echt een mooi stel. Zo gelijkwaardig, zo respectvol." Dat mis jij, dacht ze er achteraan.
"Tsja. Jij kent ze het beste. Maar als het echt een diepe crisis was, dan houden die twee een probleem. Ik ken ook een stel dat het opnieuw probeert," babbelde hij. Ze stoorde zich eraan. Hij hoorde haar onuitgesproken gedachte niet.
Ze probeerde het nog eens. "Jij hebt trouwens wel veel werk gemaakt van onze eerste date. Ik ben anders; wil altijd eerst maar 'ns kijken of het ook in het echt klikt."

Hij antwoordde iets over romantische mood creëren, over de mindset dat dromen werkelijkheid kunnen worden. Ze hoorde hem maar half. Deze man was gewend om dromen te kopen, om mindsets te creëren, dus in wezen om mensen te manipuleren. Kon hij anderen toelaten?

Hij toonde haar lachend een sms-bericht: “Blad gedropt. Voltreffer.”

Natuurlijk was zijn geld verleidelijk: wie treft er nou een man met zoveel geld dat hij voor zijn eerste date zo’n spektakel overheeft! En ze zag ook dat hij ontzettend zijn best voor haar deed. Ze hoefde maar met haar vingers te knippen of hij vloog. Een vingerknip en ze was God. Hij zou alles mogelijk maken wat zij belangrijk vond.

Maar ik wil niet zoveel bijzonders, bedacht ze nu. Ik zoek een romantische man zonder geld. Ik wil een man tegenkomen met wie ik wil dansen in de moesson, maar als het hier hard regent mag dat ook best een Hollandse bui zijn. En dan wil ik dat we allebei doorweekt zijn, wil ik gepassioneerd met hem vrijen, daar in dezelfde regen. Omdat het moment dat ingeeft. Niet met een privéjet naar de moesson vliegen – dat leek meer zijn stijl. Als je zoveel geld had als Leo, stond dat de romantiek in de weg.

Toen kreeg zij een sms. Van haar vriendin Lotte die haar huwelijk aan het hernieuwen was. Nieuwsgierig klikte ze het bericht open en gebaarde Leo om mee te lezen. Samen lazen ze het kleine schermpje: “De enige man van wie ik werkelijk houd blies net mijn huwelijk op. Exit Max. En ik? Ik wil alleen nog maar hem. XX Lot. PS. Mag ik vannacht bij jou slapen?”

Ze stuurde meteen een bericht terug met de vraag wat er was gebeurd. Vragend keek ze Leo aan. Wat maakte hij hiervan?

Leo keek naar het bericht. En nog eens. Zette toen grote ogen op, liet de koffie en haar telefoontje uit zijn handen vallen en vloekte zo hard dat de hele winkel het kon horen.



wordt vervolgd

Lees verder!

geplaatst door Kijker



woensdag 18 augustus 2010

Sttt... internetdating...

Eind jaren ’90 ontstonden in Nederland de eerste serieuze datingsites. Sinds die tijd hebben miljoenen singles op een van deze sites ingeschreven gestaan. Tienduizenden vonden er hun partner. En toch is het taboe blijkbaar nog steeds niet geheel verdwenen.

Ik had eens een oud-oom die op vrij jonge leeftijd weduwnaar werd. Begin zestig was hij geloof ik. Het gebeurde in de jaren ’80. Al snel had hij een nieuwe vriendin. Dat was nog vrij ongebruikelijk voor die generatie. Je trouwde als je twintig was en bleef de rest van je leven bij die partner. Als je jong weduwe of weduwnaar werd, had je pech. Mijn oud-oom dacht daar anders over. Zijn nieuwe vriendin werd niet overal in met gejuich onthaald. Maar prangender was nog hóe hij aan haar was gekomen. Daar deed oud-oom behoorlijk geheimzinnig over. ‘Hij heeft haar uit de krant’, werd er gefluisterd, ‘een contactadvertentie’. Ik begreep – als 11-jarige – dat het om een uiterst clandestiene en nogal gênante aangelegenheid ging.

Een gesprek op een willekeurig internetforum anno 2010.
‘Sinds een tijdje ben ik aan het internetdaten, maar eigenlijk hoop ik mijn partner gewoon bij de supermarkt tegen te komen. Wat moet ik anders zeggen als mensen vragen waar we elkaar ontmoet hebben?’
‘Met dat probleem zit ik ook. Vrijwel niemand in mijn omgeving weet dat ik via internet dates heb.’
‘Ik ken mijn partner via internet. Als ze vragen waar we elkaar ontmoet hebben zeg ik – geheel naar waarheid – ‘in de kroeg’, want dat is de plek waar we de eerste keer afgesproken hebben.’
‘O ja, dat is een goeie. Dat ga ik ook doen!’

Zomaar een voorbeeld. Ik ken aardig wat mensen die via internetdating hun geluk beproeven en heb zelf al heel wat mensen via een datingsite ontmoet, maar ik kom deze besmuiktheid nog met enige regelmaat tegen. Houden meer dan een miljoen internetdaters elkaar voor de gek?

Lees verder!

geplaatst door Marjelle - 3 reacties



dinsdag 17 augustus 2010

Romantisch deel 2

Recap van Romantisch:
Ik zit in het Vondelpark op mijn kleedje en wacht op mijn date. De afgelopen weken overgelukkig dat er geen hooikoorts in de lucht hing. Dan zie ik er altijd uit als een Goudvis met een allergie(dubbele bolle ogen dus) In die tijd heb ik online een erg leuke vent leren kennen en we hebben afgesproken om elkaar voor het eerst al picknickend te ontmoeten.

Voor hem wilde ik wel graag elegant en goed opgemaakt, kortom, ik wilde er uit zien op mijn best. 10 minuten voor we hebben afgesproken, krijg ik opeens verschrikkelijke kriebel in mijn neus en beginnen mijn ogen te tranen. Ik draag geen waterproof make-up. Ik bekijk mezelf in mijn in-een-vlaag-van-verstandsverbijstering meegenomen spiegeltje en wordt in het glas begroet: ‘Goudvis meets Panda’

Ik kan twee dingen doen. Één: Ik kan doen alsof dit is hoe ik er normaal uitzie en hij moet het er maar mee doen, of twee: Ik laat alles achter en ga als een debiel naar huis om nooit meer in dit fijne natuurpark terug te keren…

Om heeeeeeeel erg eerlijk te zijn: Ik zit nooit in ‘het park’, vind ik een beetje gedoe eigenlijk. Dat zitten op de grond kan ik nooit een beetje leuk. Hang je op één kant, heb je binnen de kortste keren een slapende arm. Draai je dan naar de andere arm, moet je zeker een kwartier wachten voor je een goedgemikte slok wijn uit je leuke plastic picknickglas kan nemen.

Afijn DE man komt. Over twee minuten al, als ik wat ging beslissen, moest ik dat NU doen. Maar dan ook echt NU! 1 minuut 55….en de klok tikt door.

Ik denk opeens: “Hij moet me maar nemen zoals ik ben” Met drie weken per jaar dat het lijkt of ik heel het verdriet van België, wat zeg ik, van de wereld op mijn schouders heb. Lang leve de hooikoorts.

Volgens mij zie ik hem…Ja inderdaad. Ik doe razendsnel mijn glamour zonnebril op en zwaai vriendelijk. Hij zwaait terug, met het papiertje wat hij in zijn handen heeft.

Samen gaan we zitten en ik vraag hem: “Wat wil je drinken, een glaasje prosecco of een witte wijn?” Hij zegt: “Ik wil eerst even een aantal dingen met je doornemen, voor we aan de drank gaan. Zie je je bent mijn 37e date van deze site. Ik wil zeker weten dat je voldoet aan mijn lijst. Daarmee weet ik of jij de juiste voor mij bent, voor ik verder ook maar iets met je doe, anders is het maar verspilde tijd zie je.”
Dat was dus het papiertje wat hij in handen hield. Zijn lijst. Ik ben een beetje flabbergasted. Hij mompelt in zichzelf: “Bruin haar, ok, ga eens staan?” Ik doe het ook nog. “Lengte ok, wat is je schoenmaat, kledingmaat en cupmaat?” ik zeg verbouwereerd: “39 of 40” Hij wacht niet op de andere antwoorden, vinkt een aantal dingen af, kijkt tevreden en zegt “Zullen we nu alvast even zoenen met tong, dan weten we ook of dat een beetje klikt” Ik pareer: “Tuurlijk joh en wil je dan meteen ook maar even aan borsten zitten en zal ik alvast hier voor vorst en vaderland mijn onderbroekje uitdoen, zodat je kan zien hoe dat er uitziet?” Hij kijkt me uiterst serieus aan, kijkt naar zijn lijst, glimlacht geil en vinkt zijn laatste puntje aan. Ik lees: ‘sex in de buitenlucht met toeschouwers’.

Heb hem een uitermate goed uitzicht op mijn billen gegeven, bukkend terwijl ik mijn kleedje onder hem vandaan trok en vrouwelijk wiegend toen ze gedecideerd samen met mij uit zijn zichtveld en leven verdwenen.

Lees verder!

geplaatst door Elise - 3 reacties



zondag 15 augustus 2010

Lucie's miljonair (3)

Hij wist niet dat hij zich zo ongelukkig kon voelen. Daar zaten ze samen, zijn Lucie en hij, in een sfeerloos hoekje van een supermarkt koffie te drinken. In plaats van door vuurwerk werden ze verlicht door tl-balken. In plaats van naar een live-jazz-combo luisterden ze naar het blikken geluid van de muziekinstallatie. In plaats van verliefde blikken vol bewondering kreeg hij boze blikken vol onbegrip van haar. Hij wilde net opgeven, toen een wonder gebeurde.

Door de grijze luidsprekertjes klonk het intro van een liedje van Elvis Presley. Ze hadden het er in de mail uitvoerig over gehad, over de tragiek van de spijt. Ze waren het erover eens, dat je de energie van de spijt beter kon steken in goedmaken. Ze vonden het begrijpelijk, maar wel zielig dat mensen bleven praten over de dingen die ze fout hadden gedaan, in plaats van zich te richten op de goede bedoelingen en het samen zijn. En nu zaten ze de tekst allebei, verzonken in verdrietige gedachten, voor zich uit te fluisteren.

Maybe I didn't treat you
Quite as good as I should have
Maybe I didn't love you
Quite as often as I could have
Little things I should have said and done
I just never took the time


Hij zag hoe haar lippen op hetzelfde moment dezelfde woorden vormden als de zijne. Dit was zijn kans om in te grijpen voor het te laat was. Om haar uit haar gedachten te trekken, zong hij het refrein hardop mee, en keek haar indringend aan:

You were always on my mind
You were always on my mind


"Jaja," klonk het ongelovig. Haar blik was nog steeds donker.
"Echt," zei hij. "Ik had vuurwerk voor je besteld. In je roze, oranje en wit. Je lievelingskleuren."
Achterdochtig keek ze hem aan. "Dat heb jij besteld. Wie denk je wel dat je bent? Robert ten Brink of zo?"
"Daar hoef je geen Robert ten Brink voor te heten," zei hij met een bescheiden glimlachje. "Maar veel werk is het wel. En het is niet alles."

Hij vertelde. Haalde uit zijn binnenzak het draaiboek, dat hij samen met zijn team had opgesteld. Het vuurwerk, de muziek. De liefdesliflafjes en de rozenblaadjes. "En daarom was ik zo druk aan het sms-en. Het liep anders dan gepland. Allerlei mensen moesten dat weten."
"En waar is die luchtballon met rozenblaadjes nu dan?"
"Die is aan het wachten op instructies van mij."
Even dacht ze na. "Kun je die ook ergens anders heen sturen?"
Hij keek haar vragend aan, kon haar niks weigeren. Natuurlijk, als zij dat wilden, gingen die blaadjes ergens anders heen.
Ze haalde diep adem en zei: "Ik weet wel een mooie bestemming. Vrienden van mij hernieuwen vanavond hun trouwbelofte. Ze hebben een enorme crisis gehad. Maar nu gaat het weer beter en vanavond vraagt zij hem opnieuw ten huwelijk. In het park, bij de fontein."

In de stilte die volgde dacht hij de prachtigste dingen. Het was duidelijk dat het verhaal haar raakte. En dat ze echt iets moois voor deze vrienden wilde doen. Dan ben je een mooi mens.
"Klinkt alsof ze wel wat rozenblaadjes kunnen gebruiken daar. Mag ik even..?" en haalde zijn mobiel tevoorschijn.
Voor het eerst zat ze te lachen. “Graag,” zei ze.

wordt vervolgd

Lees verder!

geplaatst door Kijker - 2 reacties



zondag 15 augustus 2010

Jong<>Oud

Tegenwoordig is het heel normaal dat er een groot leeftijdsverschil zit tussen de man en de vrouw.
Als een man trouwde met een veel jongere vrouw dan sprak men daar al schande van. De man was een viezerik en de vrouw was uit op het geld en hoopte vast dat zij spoedig als rijke weduwe zou overblijven. Je begreep ook niet als jonge vrouw wat zo'n andere jonge vrouw in die oude man zag!! Je moest er toch niet aan denken om daar mee naar bed te moeten gaan!!!

Allengs werd het wat meer geaccepteerd en met die acceptatie kwamen ook voorzichtig de oudere vrouwen met een jonge lover te voorschijn. Dat is nog steeds niet helemaal geaccepteerd geloof ik. Hoe sceptisch kijkt men naar supervrouw Patricia met haar 34 jaar jongere minnaar!! Het verschil is hier ook extreem groot. Je kan rustig aannemen dat de jongeman hier gebruikt wordt als toyboy en wraak ten opzichte van de ex echtgenoot, die overigens ook al een stuk jonger was.

Nu heeft Patricia geld om zich te laten verbouwen en onderhouden en eerlijk is eerlijk, ze ziet er fantastisch uit. Al wil ik haar gezicht wel eens zien zonder dikke laag make-up.
Ja, ik ben een vrouw en ik wordt wat ouder en ben best een beetje jaloers op vrouwen die (nog) mooier oud worden dan ik. Ik zou ook best een heel klein beetje wille verbouwen, niet te veel, maar gewoon om er toch nog wat strakker uit te zien!! Ach, oud word je toch. Je botten slijten rustig door en je spieren worden toch wel wat stijver, ook al blijf je in beweging. Daar is nog geen verjongingspil voor uitgevonden.

En wat te denken als ik 65 wordt? Dan mag ik stoppen met werken en ik moet zeggen dat ondanks het feit dat ik een hele leuke baan heb, ik het dan ook wel fijn vind om niet meer te moeten werken. Ik kan gaan en staan waar ik wil, kan een weekje de hort op zonder met de baas te overleggen, komt er een leuke last minute trip op mijn pad kan ik inpakken en wegwezen. En ik kan heeeeel snel inpakken. Dan heb ik voldoende tijd om te genieten van mijn kleinkinderen die er dan hopelijk zijn.
Maar met een jongere vriend wordt dat alweer moeilijker. Die moet naar zijn werk en wil natuurlijk graag dat je thuis bent. Weg vrijheid. En het duurt nog jaren voordat hij met pensioen bent. Tegen die tijd ben je een eind in de zeventig en hoeft het allemaal niet meer zo druk, druk. Maar je vriend is net met pensioen en wil nog wel wat genieten van de nieuw verworven vrijheid. Resultaat? Een verwijdering. Je blijft alleen achter terwijl de jongere vriend zich toch maar een andere vriendin aanschaft om daar nog wat mee te genieten. Ach, een paar jaar is natuurlijk prima, maar die grote leeftijdsverschillen zijn nooit van lange duur. Helaas krijg ik heel veel mailtjes van juist die hele jonge mannen.

Ik vind dat toch vreemd. Ik heb ook in mijn profiel staan dat ik dat niet ambieer. Waarom vallen jongemannen tussen de 20 en 45 op oudere vrouwen. De jongste die op mij heeft gereageerd was 23!! Nou vraag ik je. Ik voel me best gevleid hoor, maar ik neem dat niet serieus. Het zou voelen als incest. Mijn zonen zijn allebei al rond de dertig.

Ik zie ze al kijken als ik daarmee Kerst kom vieren!! Niet dat zij bepalen wat ik moet doen, maar ik zoek geen vriendje voor mijn zonen.

Ik zoek gewoon een leuke vent van om en nabij mijn leeftijd. Is dat nou teveel gevraagd?

Lees verder!

geplaatst door Lady_13 - 2 reacties



zondag 15 augustus 2010

'Alleen' op vakantie

Dit jaar is het er voor het eerst van gekomen: alleen met de kinderen op vakantie. De jongens zijn alle drie gespannen en zelf hoop ik ook dat alles goed gaat en het weer een beetje mee zit...

's-ochtends staan ze startklaar, ze hebben hun spullen die ze graag mee willen nemen al van te voren klaar gelegd. De laatste spullen in de auto en de vouwwagen er achter en we gaan! Hoe lang duurt de reis ongeveer? is de eerste vraag als we net de stad uitrijden. Langzaam komt iedereen tot rust en zetten we een CD van Anouk aan om met z'n allen mee te gaan zingen, de sfeer zit er goed in.

Op de camping aangekomen willen ze het liefst eerst de camping verkennen. Na een half uurtje is het dan zo ver: een rondje over de camping. Een grote trampoline en een speeltuin vlak de onze plek, ik weet al waar ik mijn kinderen kan gaan zoeken de komende twee weken. Allemaal komen we tot rust en genieten van deze twee weken samen, niet gestoord door wie dan ook (behalve de vriendjes die willen spelen).

Ik merk dat ik niet de enige ouder ben op de camping die alleen op vakantie is. Later op de week komen nog twee keer mannen met hun zoon op de camping en later ook een vrouw met haar drie kinderen. Wel prettig om te weten dat je toch niet de enige bent op de camping die alleen met kinderen op pad is. Als single kamperen met je kinderen lijkt dus toch ook al redelijk ingeburgerd.

Alleen jammer dat je 's-avonds dan toch alleen je boek hebt en niet iemand waarmee je eens lekker kunt praten over alles wat je de dag beleefd hebt en om eens gezellig te toosten op de geslaagde vakantie. Dan maar zelf een toost in gedachten uitbrengen op een geslaagde vakantie 'alleen'.

Lees verder!

geplaatst door Ronald68 - 1 reactie



zaterdag 14 augustus 2010

Golfmaatje ......

Ik sta al een paar jaar ingeschreven op een website voor golfers. Deze site is bedoeld om golfmaatjes te zoeken bij je in de buurt. Je schrijf je in, maak een profiel aan en je kan zelf op zoek naar een golfmaatje of je wordt uitgenodigd. Het succes van de zoektocht naar een geschikt golfmaatje hangt af van de informatie die je zelf verstrekt. Golfbanen waarop je wilt spelen en dagen dat je beschikbaar bent zijn in te voeren bij je profiel. Een leuk initiatief en het werkt uitstekend. Het is ook een hele leuke en aparte manier om met golfers in aanraking te komen en om op diverse banen in Nederland te golfen.

Eind juli kreeg ik een uitnodiging van Xander om een afspraak te maken om een keer te golfen op een golfbaan in de omgeving van Rotterdam. Had hier wel zin in en heb hierop gereageerd. Xander stelde voor om via MSM verder contact te hebben en we hebben onze emailadressen uitgewisseld. We hebben diverse malen via de MSM gechat en het contact was leuk. Ik was wel voorzichtig met het geven van informatie over mijzelf, want je weet maar nooit!

Hij vroeg mij wanneer ik doordeweeks overdag beschikbaar was om een keer af te spreken. Niet dus, want ik werk fulltime en kan alleen ’s avonds en in het weekend. Hij kon alleen overdag, niet ’s avonds en niet in het weekend. Vreemd!? En ik zag het niet zitten om voor een afspraakje een vrije dag op te nemen. Uiteindelijk toch een afspraak gemaakt voor afgelopen donderdag 7 uur ’s avonds op de golfbaan voor een kennismaking en een kop koffie. Spannend, een blind-date, maar ook een onbestemd gevoel wat ik niet kon plaatsen.

Ik merkte wel dat zijn vragen een bepaalde kant opging waar ik heel voorzichtig mee was. Het leek op flirten, maar ook aftasten hoe ver hij kon gaan. Op een gegeven moment vroeg hij wat ik aantrok voor ons afspraakje! Ik reageerde hier gekscherend op, hoge hakken, korte rok en een strak truitje. Nou het scheelde niet veel of hij zei dat hij hier opgewonden van werd. Ik was ineens leuk, lief, aardig en een lekker ding. Jaja ik zei het ging toch om een golfafspraak en toch niet om een date? Nee dat was zo, maar je kan het toch ook leuk en gezellig samen hebben tijdens het golfen. Nou de volgende chatsessie gingen op dezelfde manier, flirten en aftasten. Op MSM heb ik een aantal foto’s staan en hij vond mij er leuk en goed verzorgd uitzien. Zijn indruk op basis van de foto’s en de chatsessies schatte hij mij in op een frivole meid en dat ik wel in was in voor een geintje. Een echte levensgenieter. Nou dat laatste klopt wel, alleen had ik het gevoel dat we qua betekenis niet op dezelfde golflengte zaten!

Ik vroeg of hij single was. Nou je raad het al!!!!!!!!!! Niet dus, het is GETROUWD. Nou dat heb ik weer. Was dit mijn onbestemde gevoel? Waarschijnlijk wel. Gevraagd wat zijn vrouw hier van vond. Volgens Xander had hij een vrij huwelijk (natuurlijk), hield zijn vrouw niet van golfen (uiteraard) en liet zij hem vrij en hij haar natuurlijk ook. Natuurlijk! Hij golfde graag en zijn vrouw gunde hem zijn pleziertjes van harte en zij was op de hoogte dat hij regelmatig met andere vrouwen golfde. Ja ik moet dat allemaal geloven, nou de twijfel sloeg behoorlijk toe. Ik ben niet vies van een avontuurtje, maar niet met getrouwde mannen. Als ik een losse of een vaste relatie heb ik wens op de 1e plaats te komen en absoluut niet op de 2e. Telkens maar wachten zeker wanneer meneer voor mij tijd heeft, nou dat dacht ik niet. Ik twijfelde enorm of ik de afspraak door moest laten gaan, maar dacht ach wat kan mij gebeuren.

Afgelopen donderdag een chic, klassiek grijs gestreept mantelpak naar kantoor aangetrokken. Strakke rok met split links voor, hoge zwarte pumps en een laag uitgesneden strak zwart truitje aan. Ik dacht je wilt een avontuurtje, nou dat kan je krijgen. Op kantoor nog even gecheckt wat het adres was van de golfbaan en toen zag ik dat er ’s avonds wedstrijden gespeeld werden. Ja hier had ik dus geen zin in om sexy gekleed in een overvol clubhuis te verschijnen vol met mannen en vrouwen gekleed in golftenue. Ik zou danig uit te toon vallen en behoorlijk opvallen. Nou mooi niet dus. Heb Xander een smsje gestuurd, we hadden inmiddels ook onze mobiele nummers uitgewisseld, en gezegd dat mijn zus en zwager op de golfbaan aanwezig waren en ik geen zin had in deze confrontatie. Kreeg ik een smsje dat hij het snapte! Hij heeft een uur lang smsjes verstuurd, wat ik aan had, dat hij het jammer vond dat we niet hebben kennisgemaakt, dat hij zich er zo op had verheugd. Wat moet ik hiermee! Kappen dus. Ik heb het gevoel dat het hem niet om het golfen te doen was, maar om heel iets anders en daar heb ik geen zin in, althans niet met een getrouwde man. Ik zal hem morgen laten weten dat ik het hier bij wil laten dat ik verder geen contact meer wil.

Ik denk steeds vaker dat ik moet ophouden met het zoeken naar een partner. Ik ga steeds meer geloven in toeval. Je moet iemand bij toeval tegenkomen en niet bewust op zoek gaan, want dat werkt niet! Ik heb een leuk leven, ga volgende maand voor de 3e keer dit jaar op vakantie (alleen) en heb het prima naar mijn zin. Dus single mannen van Nederland, het lijkt mij ontzettend leuk en gezellig als we elkaar bij toeval tegenkomen, in binnen- of buitenland, en een leuke en gezellige tijd met elkaar doorbrengen. Ik kijk er naar uit. En lieve Xander, het ga je goed, maar dan wel zonder mij.

Abigail







Lees verder!

geplaatst door Abigail0 - 1 reactie



zaterdag 14 augustus 2010

Lucie's miljonair (2)

Als het erop aankomt ben ik vasthoudend , had Leo in zijn profieltekst staan. Minutenlang had Lucie naar dat zinnetje zitten staren. Hoe zou hij me dan vasthouden, had ze gedacht. Lucie kreeg een goed gevoel van zijn mails. Hij toonde belangstelling en maakte leuke grapjes. En toen hij had voorgesteld om elkaar te ontmoeten, wilde ze het liefst meteen. Hij kon pas een week later, “vanwege werk.” Dat had Lucie wel moeilijk gevonden. Begint dat dan nu al, had ze gedacht.

Maar goed, nu was het zover. Hij had haar gevraagd om uiterlijk om acht uur bij het café te zijn. Maar ja, zij had 's middags vieze handen gekregen bij het schilderen. Ze was lang bezig geweest om de verf eraf te krijgen. En daarna had ze heel hard gefietst om het tijdverlies goed de maken. Klokslag acht uur zette ze haar fiets tegen een paal. Toen ze bukte om de fietsketting vast te maken, rook ze ineens haar eigen zweetlucht. Paniek. Hij zou dat ook ruiken als hij haar vasthield. Wat moest ze doen? Ze snelde de drogist in voor een spuitbus deo.
Toen ze binnen was, kleurde de lucht oranje met paars en wit. Vuurwerk! Prachtig! Wat jammer dat ze geen tijd had om er rustig naar te kijken. Ze rekende snel de spuitbus af en keek nog even omhoog. Ondertussen spoot ze zichzelf weer okselfris.

Ze zag hem zitten in de hoek van het terras. Knappe vent, onberispelijk casual. Maar hij keek teleurgesteld. “Je bent te laat. Je hebt wel wat gemist hoor,” zei Leo. Lucie verontschuldigde zich en schrok. Vanuit haar ooghoek zag ze de ober die net weer het café inliep. Dat was de meest irritante ex die ze had.
“Kunnen we alsjeblieft naar een ander café? Ik weet nog wel wat aardigs in de buurt. Kom!”
Hij sputterde tegen. “Toe, laten we hier één drankje hier doen!” Maar zij wilde weg.
“Ik voel me hier werkelijk niet prettig. Vertel ik je wel eens meer over.” Haastig liep ze een zijstraat in. Leo dribbelde achter haar aan.

Toen ze eenmaal om de hoek waren, voelde ze zich een stuk rustiger. Maar Leo had zijn mobiel gepakt en liep te sms'en. Verbluft zag ze hem in de weer met zijn telefoon. Al na twee minuten was iets anders interessanter dan hun date.
“Iets voor je werk?” vroeg ze toen hij maar bezig bleef met zijn telefoon.
“Ja,” zei hij. Zij voelde dat hij loog. Ook dat nog.

De koffie konden ze ook wel in een supermarkt drinken, en daar was hij gratis, dacht ze. Op de tuinstoelen van het supermarkt-koffiehoekje keek ze Leo aan. Hoe had ze zich zo in deze man kunnen vergissen? De man levenslustige, vasthoudende en initiatiefrijke man keek vermoeid voor zich uit.

Zo voelde zij zich ook. “Hij liegt, en doet niet zijn best voor me,” dacht ze. “Dan houdt alles op.”



(wordt vervolgd)

Lees verder!

geplaatst door Kijker - 2 reacties



vrijdag 13 augustus 2010

Lokzin

Van de week las ik in een profiel, dat een man zich afvroeg wat voor een lokzin hij moest schrijven. Ik dacht: ‘krijg nou wat!’ Daar had ik nog niet over nagedacht. Ik ging meteen naar mijn eigen profieltekst om te kijken of ik dat er misschien al van nature in verwerkt had, maar nee, ik had geen goeie lokzin. Het zou weleens cruciaal kunnen zijn. Ik ging naar ‘mijn profiel wijzigen’ en zette mijn vingers op het toetsenbord.

Daten is een hobby van me. En ik kijk ernaar uit om van mijn hobby werk te maken. (Als - jij - mijn date dat ook wil.)

- nee -

Veel te verlegen vrouw zoekt man van de wereld, voor wie ze uit haar schulp wil kruipen, om de broodnodige stappen in de echte liefde te kunnen zetten.

- nee -

Wat ik ook verzin. Mannen zullen het allemaal opvatten als een regelrechte uitnodiging voor sex. En om er nou aan toe te voegen: ‘ik bedoel geen sex,’ dat is ook weer niet conform de waarheid. En om het helemaal ingewikkeld te maken: ik wil het woord ‘sex’ niet in mijn profiel! Waar gaat het nou om? Gauw sluit ik mijn profiel weer. Niks te wijzigen. Klaar!

In mijn profiel geen lokzin! Misschien begrijp ik het ook niet helemaal en is dit typisch iets voor mannenprofielen. Ik ga er toch eens op letten..;-))

Lees verder!

geplaatst door Possess - 1 reactie



donderdag 12 augustus 2010

Lucie's miljonair (1)

Tevreden depte de man het vocht van zijn slapen en mondhoeken. Hij had het ditmaal allemaal goed geregeld. De muzikanten hadden hun instrumenten gestemd, de ober wist wat hem te doen stond en zojuist kreeg hij een sms van De VuurwerkProfi. Alles stond klaar, tot aan de gemeentevergunningen aan toe. Deze date zou hem onsterfelijk maken.

Hij was er zelfs wel trots op, dat hij dit allemaal binnen een week voor elkaar had gekregen. Lucie had liever al vier dagen eerder afgesproken, maar dat had hij nooit gered. Natuurlijk was het voorwerk veel belangrijker. Het netwerken, het vinden van de mensen die je nodig hebt wanneer het erop aankomt. Tekstschrijvers, muzikanten, kok, ballonvaarders, rozenkwekers. Dat was al lang geleden begonnen: jaren voor hij zijn Lucie op het internet ontmoette. En toen de naam, datum en locatie vaststonden, was het een kwestie van één mailtje en het hele projectteam kwam in beweging.

“De L is voor lieftallig, dat ben je continu...”

Het was heus niet alleen een kwestie van geld. Hij had zichzelf al jaren geleden aangeleerd om op alle bruiloften die hij bezocht de 06-nummers van de ceremoniemeesters te vragen. En op lijstjes hield hij bij: goede band bij Jan en Gerrie. Goede traiteur bij Jacques en Lizette. Zo had hij zijn eigen bestand met goede ervaringen gecreëerd, en dat had hij nu voor het eerst gebruikt.

“... de U staat voor Uitzonderlijk, zo mooi vind ik je nu...”

Uiterlijk om acht uur zou Lucie er zijn. Na de laatste slag van de klok zouden ze een minuut hebben om zich aan elkaar voor te stellen en dan: pof. De eerste vuurpijl boven het plein. Begin van een korte show met haar lievelingskleuren. “Wat treffen we het he,” ging hij zeggen.

“... de C staat voor je Charme, die kreeg je al als kind...”

Om kwart over acht zouden ze – om de onwennigheid wat te doorbreken – kunnen luisteren naar het speciaal door hem ingehuurde jazzcombo. Ze zouden beginnen met een bewerking van “You were always on my mind” van Elvis Presley. En ze zouden dat opdragen aan de man daar in het hoekje, met zijn lieftallige partner.

“... de I is In jouw armen, waar ik mijzelf hervind...”

Na het nummer zou de ober aan hun tafeltje staan met de Love-liflafjes de la maison, ofwel wat exquise tapas van de betere traiteur. De ober had een fikse fooi bedongen om een gerecht van anderen te serveren.

“... de E is voor ons Eenzijn, dat hier vandaag begint...”

Geen verkoper van rozen met een fototoestel om zijn nek. Dat was te afgezaagd. Nee, als ze rond tien uur het café zouden uitslenteren, zou vanuit een luchtballon een paar vuilniszakken vol rozenblaadjes over hen worden uitgestort. Windrichting en -snelheid, alles was berekend, alles was okee.

“... Er is geen Z voor onze eerste Zoen, en da's terecht... ”

En als ze dan langs het park zouden slenteren, stond daar een hele licht- en geluidsopstelling klaar die hen in de betoverende sfeer van een tropisch regenwoud zou brengen.

“... want dat is een zet, die je niet schrijven moet maar doen.”

En als ze dan tussen de brandende fakkels door liepen naar de fontein in het park, zou hij zachtjes het naamdicht voor haar opdragen. Misschien zelfs wel zonder dat de opnameleider het hem influisterde.

Het mooie was: als hij zo groot bleef als hij nu was, zouden de exclusieve tv-beelden van hun eerste date alle kosten ruimschoots gaan overtreffen.

Hij nam zijn positie in op het terras. Nog twee minuten.

Wordt vervolgd

Lees verder!

geplaatst door Kijker - 3 reacties



zondag 8 augustus 2010

Stenafoxy

Met haar kittige knalgele Volkswagentje Fox moest ze wel opvallen. Ze stond naast ons in de wachtrij voor de Stena Line. Het eerste wat ik van haar zag was het plezier waarmee ze haar tanden zette in een hamburger. Onwillekeurig keurde ik haar: juiste leeftijd en en leuk uiterlijk. Nu nog een aansprekend profiel... Hoe het lidmaatschap van een datingsite je leven kleurt.

Maar prioriteit had ze niet. Prioriteit had mijn kleine meid, die voor het eerste een zo grote reis met haar papa alleen maakte. Samen ontdekten we de hele ferry. Het mooiste raampje voorin, het achterdek. En alles er tussenin. De kinderhoek.
“Kijk, hier kun je spelen!”
“Ik wil liever tekenen.”
We gingen aan een tafeltje zitten, pakten haar tekenspulletjes en mijn schrijfblokje uit.

“Ik moet plassen.”

Dat doen we op nieuwe plaatsen nog niet alleen, dus ik moest mee. En dan was er niemand meer om op de potloden, papiertjes en knuffel te letten. En op onze boodschappentas met eten. En op mijn tas met fotocamera, autosleutel, reisdocumenten en andere speeltjes. Met dijenknijpend kind en alle tassen struinden we naar de wc's. Ons hele transport paste met wat duwen en sjorren precies in een wc-cabine. En toen we terugkwamen bij 'ons' tafeltje zat daar een grijs echtpaar aan de koffie.

“Opgestaan is plaats vergaan.”

Ook Stenafoxy kon natuurlijk niet zomaar naar de wc. Ook voor haar was er geen vertrouwde medereiziger die wel even op haar spullen kon passen of haar plekje kon reserveren. En toch, het beeld van de alleen reizende jonge vrouw werd met het kwartier verleidelijker. Ergens op het achterdek, met de haren in de wind, een onverantwoorde coctail en een groot stuk koek dat niet met begerige handjes gedeeld hoefde te worden. En dan gewoon even de ogen dicht. Of een boek en een MP3-speler. En dan misschien wel een heel hoofdstuk lang ongestoord genieten van de reis.

“Kom papa!”

Als we nou samen zouden reizen, Stenafoxy, Kaboutertje en ik, konden we in toerbeurten genieten. Om de beurt een uur opletten op grut, spullen en plaatsje. Zou zij dat eigenlijk wel willen? Misschien was zij juist blij om even van haar eigen kinderen af te zijn. Misschien had ze aan boord wel een geheime rendez-vous. En was ze nu in een van die hutten wild aan het vrijen met een man die – net als zij – zogenaamd morgen een belangrijke vergadering in Londen had. Mijn verbeelding ging met me aan de haal. Extra golven maken in de zee, mompelde ik.

“Wat zeg je papa?”

En dus nam ik haar mee naar het promenadedek. Ik nam haar op mijn schouders en maakte een sprongetje.
“Kijk, zie je die golfjes rond de boot? Die komen doordat wij zo hoog op het dek springen. Daardoor gaat de boot bibberen en zo maken we extra golven in de zee.”

“Nog een keer.” lachte ze. Na nog vijf keer hadden we samen de slappe lach. En we zagen de golfjes echt.

Maar Stenafoxy kwam laat terug op het autodek. Geen tijd meer voor enige uitwisseling op het autodek. Daarna reed ze nog wel kilometers voor ons uit, alsof ze me wilde plagen.

“Waar is die gele auto?”

De gele auto was weg.

“Leuk was die gele auto he papa?”

Lees verder!

geplaatst door Kijker - 2 reacties



zondag 8 augustus 2010

DAG ZOON

Mijn zoon T. woont vanaf 1 augustus midden in de stad boven een café.
Niet meer thuis dus.
En dat heeft iets treurigs. Voor mij dan.

T. zelf is enorm trots op z’n ‘nieuwe’ appartement dat hij samen met een vriend bewoont. Zijn kamer thuis is al bijna leeg. De verhuizing wordt stapsgewijs uitgevoerd en zorgvuldig georganiseerd door m’n vierde jaars student Logistiek en Economie.
Morgen ga ik voor het eerst ‘op bezoek’.
Ik moet bellen met mijn mobiel vanaf de hof, want een deurbel is er niet. Een koffieapparaat is ook nog niet voorhanden. Maar cafés genoeg. Dus na de bezichtiging zullen we wel elders iets drinken.

T. heeft 21 en een half jaar bij mij gewoond. Aan tafel gegeten, in de kamer naast de mijne geslapen, in en om huis gespeeld, geleerd, geleefd.

T. is een grote constante factor in mijn leven.

De keren dat ik echt boos op hem was zijn op 2 handen te tellen. Van T. kan gezegd worden..dat is nou een aardig lief ‘kind’. En dat wordt dan ook met enige regelmaat opgemerkt door vrienden, familie en bekenden.
‘Hoe is het in godsnaam mogelijk dat jij zo’n fijn kind hebt gekregen’; roept mijn vader J. eens in de zoveel tijd verbaasd uit.
Komt niet echt aardig en tactisch over zo’n opmerking, maar ik begrijp ’t wel.
Ikzelf was in de pubertijd jarenlang een loeder.

Maar goed.
T. is dus weg.
En ik zit op het bed in zijn vrijwel lege kamer, blader door fotoalbums en er flitsen herinneringen door mijn hoofd:
De start van onze vertrouwensrelatie, T. als pasgeboren baby die met een schuddend hoofdje mijn borst zoekt.
T. als kleuter die de slaapkamerdeur opent, op z’n tenen naar het bed sluipt en een piepklein zeer zacht kusje op mijn voorhoofd geeft.
T. als schoolkind in groep 3 dat eigenlijk niet wil leren lezen!
T. als tiener rechtsvoor voetballend met dikke zichtbare klodders gel z’n haar.
T. als puber die met kwetsbaar kijkende ogen z’n onvoldoendes ‘achterhoudt’.
En T. als volwassen man die vermanend zegt: ‘je kookt toch wel goed voor jezelf als ik het huis uit ben, hè?

Blijf zo nu en dan bij me eten, T.
Dan komt alles vast weer goed.

Principessa.






Lees verder!

geplaatst door Flo



vrijdag 6 augustus 2010

Gescheiden moeder

Het mag dan wel een regelmatig terugkerende bezigheid zijn geworden om even ‘online’ te gaan als zoekende single, ik ben en blijf ook moeder. Gescheiden van de vader van de kinderen, waar ik een flinke tijd kapot van ben geweest. Ik hou het zoeken nog voor mezelf, al merkt m’n dochter het wel op, als ze in de kamer is en ik mijn nieuwsgierigheid niet kan bedwingen.

Dochter (13) is bij mij deze week. We maken met z’n tweeën behoorlijke rommel en we hebben het gezellig. Ik heb al een week last van mijn linkerzij. Het lijkt steeds erger te worden en ik zeg dat ik er maar mee naar de dokter ga. ‘Oh, dan wil ik wel mee,’ zegt ze, ‘want dan weet ik wat ik voor je kan doen...’ Mm, heel lief, maar ik heb het liever niet, want ze hoeft niet te horen hoe de blessure is ontstaan, vind ik. Ik zit zelfs al te zoeken hoe ik het de dokter moet vertellen.

‘Ik ga wel effe snel alleen joh,’ zeg ik, als ze ’s ochtends nog in slaap-t-shirt op de bank zit. Ze gaat akkoord. Ik bel. De dokter heeft geen plek meer die dag. Ik bel de fysiotherapeut. Die heeft ook geen plek, maar stelt aan de telefoon alvast een paar vragen. ‘Wanneer en hoe is het gekomen..?’ Daar heb je het al. Nu met de telefoon de kamer uitlopen zou verdacht zijn. Hoe breng ik dit neutraal? ‘Nou eh, vorige week.. tijdens een stoeipartij,’ maak ik ervan. ‘Een stoeipartij?’ vraagt hij. ‘Ja, eh, gewoon, een stoeipartij,’

Ik denk dat hij het wel begreep. Na nog wat vragen, geeft hij me een advies waar ik voorlopig mee vooruit kan en ik hang op. Komt dochter voor me staan: ‘Wat voor een stoeipartij was dat dan? En met wie? He, he? Heb je soms..’ en verder beeldt ze de vraag op duidelijke wijze uit. Zij begreep het dus ook! Logisch, ik had het kunnen weten. Ik kan niet anders dan toegeven. De rest van de dag rommelen we verder.

Als ze ’s avonds in bed ligt zeg ik bezwerend: ‘Morgen gaan we opruimen! Het wordt me nu echt te erg. Ik mag er dan aardig bovenop zijn (uit het dal), die rommel heb ik nog niet onder controle.’ ‘Je bent er voor 95% bovenop,’ zegt ze. ‘Je hebt je baantje. Ik ben hartstikke trots op je.’ Verder krijg ik wat positieve feedback over de 5% die nog voor verbetering vatbaar is.. ‘en…’ gilt ze zachtjes: ‘Je hebt weer gestoeid met iemand!!!” Ze klapt rap met haar handen plat op elkaar, zoals alleen meisjes van rond de 13 dat doen. ‘Oh, en?’ zeg ik, (zo nonchalant mogelijk). ‘Nou, dat betekent hoop!’ ‘Hoop?’ Vraag ik, ‘hoop op wat? Een broertje of een zusje soms?’ ‘Nee, joh, als dat kind 10 is ben jij 62.(..), ik bedoel: hoop, dat jij nog weer gelukkig kunt worden!’

Lees verder!

geplaatst door Possess - 3 reacties



donderdag 5 augustus 2010

Liegen en Leeftijd?


Er vindt nogal veel discussie plaats over of je nu wel of niet kan/mag liegen over je leeftijd.
Naar aanleiding van mijn vorige blog en de reacties daarop voel toch wel de behoefte om daar wat over te zeggen. Allereerst is het mij opgevallen dat zowel mannen als vrouwen het doen, dus het is niet, zoals vaak wordt gedacht, alleen iets van vrouwen. Ook mannen liegen wat af over hun leeftijd hoor en die vertellen het over het algemeen helemaal niet of erg veel later.
Ik zal je vertellen hoe het zo is gekomen dat ik zo veel jonger ben geworden.
Toen ik me op de datingsite markt begaf, ben ik keurig begonnen met mijn leeftijd eerlijk in te vullen en ik zocht ook gewoon iemand van mijn eigen leeftijd. Tot mijn verbazing werd mijn profiel vrijwel alleen bezocht door mannen die gemiddeld 7 tot 10 (of meer) jaar ouder waren en ook de reacties logen er qua leeftijd niet om. Het liedje 'mijn opa, mijn opa'speelde veelvuldig door mijn hoofd bij het bekijken van de reacties.
Ik kwam er op die manier achter dat gewoon heel veel mannen een jongere vrouw willen en dat er helaas voor mij veel jongere vrouwen zijn die dat geen enkel probleem vinden. Uiteindelijk verpesten ze de ‘markt’ voor zichzelf, maar dat weten ze nog niet. Waarschijnlijk hebben ze helemaal de intentie niet om ooit ouder en single te zijn, maar ja, een ongelukje zit in een klein hoekje en levenslange liefde is maar voor weinigen weggelegd.
Nu zegt een leeftijdsverschil me op zich niet zoveel, al zou ik me erg onzeker voelen bij een date met een man van zeg 20 jaar jonger, nog los van het feit dat ik dan ook denk dat mannen die erg veel jonger zijn je alleen benaderen met als doel gratis seks. Gepensioneerden zijn voor mij echt te oud en over het algemeen vind ik die ook niet meer zo aantrekkelijk, al zijn er natuurlijk altijd uitzonderingen en die mogen ook rustig reageren.Maar op deze wijze moest ik steeds zelf op strooptocht en mannen van mijn leeftijd aanschrijven. Dus wat te doen…
Ik meende net als veel anderen de oplossing te hebben gevonden in het verlagen van mijn virtuele leeftijd. Op die manier duik ik met wat geluk op in de zoekprofielen van leeftijdgenoten en als die mijn foto en profiel leuk vinden, en het klikt, dan zeg ik het wel, vanuit de idee dat mensen zich aangetrokken voelen tot mij als persoon. Zelf zou ik er helemaal geen probleem mee hebben als het zou klikken met iemand waar ik weg van ben en die zou ouder zijn. Leuk blijft leuk.. Ik reken er ook nooit iemand op af.
Zo gezegd zo gedaan. Ik trof iemand, die wel iets jonger was dan ik, en het klikte bij de date. Op zich niet zo raar, want ik heb mijn leven lang alleen relaties gehad met mannen die jonger waren dan ik en ik kom erg jong over. Hij nodigde me terug uit bij hem thuis en tijdens dat telefoongesprek heb ik hem en passant verteld dat ik ietsje ouder was. Ik hoorde niets meer. Puntje voor de tegenstanders van liegen. Overigens - pikant detail - zag ik later dat hij zelf ook ouder was dan de leeftijd waarmee hij op de site stond. Nogal hypocriet dan om een ander af te serveren op iets wat je zelf ook hebt gedaan. Ik sprak hem daarop aan en uiteindelijk gaf hij me gelijk. Hij deed me wel een ander idee aan de hand, wat ik toepas en naar ik heb gezien sommige anderen ook.Ik blijf mijn virtuele leeftijd verlagen, maar zet in mijn profiel mijn werkelijke leeftijd. Op die wijze lieg ik voor mijn gevoel niet en het opduiken in profielen van mensen van mijn eigen leeftijd blijft bestaan. Ik krijg niet zoveel mail als zonder de ‘eerlijke’ toevoeging, maar zit ook niet met de knoop in mijn maag van wanneer vertel ik het hem.
Ik sta nog op een andere datingsite en daar heb ik dat ook toegepast..
Een paar dagen geleden kreeg ik tot mijn verbazing van de datingpolitie van die site een mailtje. Dat zij bij controle hadden gezien dat ik mijn leeftijd onjuist had opgegeven, foei! En dat zij het hadden aangepast en als ik het ooit nog zou durven om onwaarheden te schrijven, dan zouden ze mijn profiel verwijderen. Ik heb hen teruggemaild dat ze dan driekwart van hun clientèle konden verwijderen, omdat er nogal wat afgefantaseerd wordt op deze sites en dat ik eigenlijk nog gewoon eerlijk was door het te melden. Uiteraard niets op gehoord. En ja hoor in het lijstje wie bekeken je profiel… was na de interventie van de datingpolitie ineens geen leeftijdsgenoot meer te bekennen. Het werkt dus gewoon niet als je je echte leeftijd neerzet, zolang het gros van de mannen van mijn leeftijd de zoekprofielen van hun eigen leeftijd uitsluiten. Ik haal mijn profiel daar dan ook maar weg, want dat schiet echt niet op. Dan moet ik steeds zelf zoeken en reageren.
Ben ik daarom onbetrouwbaar en lieg ik over nog meer dingen? Nou dat dacht ik niet.. Niet meer dan een ander in ieder geval. De bekende leugentjes om iemand niet te kwetsen, maar die vertellen we waarschijnlijk allemaal. Dus als je in de 40 bent en je snapt niet waarom het nodig is om je leeftijd virtueel te verlagen, dan is dat logisch. 40 jarigen hebben een erg ruime keus. Helaas verandert dat als je 50 + wordt.
En waarom doen mannen het? Gewoon, omdat het helpt om nog jongere vrouwen te daten.
Ergo, het heeft voor- en nadelen om je leeftijd virtueel te verlagen en ik denk dat iedereen vrij mag zijn om die afweging zelf te maken. Gelukkig is de datingpolitie van m4m wat begripvoller!

Lees verder!

geplaatst door Joline - 10 reacties



woensdag 4 augustus 2010

Noodlot

Soms kom je twee mensen tegen die gemáákt lijken voor elkaar. Madelinde en Bas waren zo’n stel.

Hij kwam haar tegen bij de badmintonvereniging. Hij was bijna klaar met planologie, zij studeerde antropologie. Ze speelden gemengd dubbels samen, dronken na afloop weleens een biertje. Hij vond haar meteen al leuk. Zij had een vriendje, maar eigenlijk een oogje op hem. Hij zei niks, zij durfde niet. Totdat ze haar vriendje aan de kant zette.

Zij voelde meteen dat het klopte. Dit was hém, haar Grote Liefde. Hij voelde zich de koning te rijk. Toen ze hun studentenkamers ontgroeid waren, gingen ze samenwonen driehoogachter in Amsterdam. Zij vond een baan bij het asielzoekerscentrum, hij besloot te gaan promoveren. En ondertussen waren ze gelukkig samen. Later werd driehoogachter verruild voor een koophuis en ging hij aan de slag als universitair docent, maar aan hun liefde voor elkaar veranderde niets. Ze trouwden op een mistige dag in oktober en gaven een groot feest.

Bas kon lyrisch over haar vertellen. Madelinde was het mooiste dat hem in zijn leven was overkomen en hij wilde nooit meer iemand anders. Afgelopen weekend gingen ze met zijn tweeën op vakantie in de Spaanse Pyreneeën. Ze maakten een wandeling in de bergen. Zij viel. Ze kwam met haar hoofd op een rotsblok terecht en was op slag dood.

Ik zit op de bank en begrijp het niet. Ik staar naar de overlijdensadvertentie in de krant.

Madelinde, 32 jaar, dood.
Bas, 33 jaar, alleen.

Lees verder!

geplaatst door Marjelle - 4 reacties



woensdag 4 augustus 2010

Mijn eerste keer

Het is 1986. Ik ben 19. En nog maagd. (Waarom vertel ik dat eigenlijk? Is dat voor het verhaal belangrijk? Is het erg? Nee natuurlijk niet, maar ik weet wel dat mijn maagdelijkheid begint te knellen.) Om me heen hoor ik veel vrienden over hun eerste keer. Ik luister naar hun verhalen. Ik zie de andere kant van stoere woorden. Natuurlijk was het fantastisch. Maar hun ogen spreken een andere taal.

Die zomer ga ik interrailen. Vier weken trek ik door Frankrijk, Spanje en Portugal. De eerste lange nachtreis, van Parijs naar Barcelona, delen we een treincoupé met vier Duitse meiden. Ze zijn net met hun vakantie begonnen. Wij hebben gereserveerd, zij voelen zich verplicht elders te gaan zitten. We maken duidelijk dat weggaan niet hoeft. Ze blijven, we praten. De hele nacht. Vier bijzondere meiden uit Hamburg die samen het avontuur tegemoet gaan. In Barcelona spreken we af elkaar vier weken later in hun stad weer te treffen.

Een maand en veel bijzondere ontmoetingen verder besluiten mijn vriend en ik niet naar Hamburg maar naar Zwitserland te gaan. Daar woont de nieuwe liefde van zijn leven. Daar heeft ie in Portugal mee gezoend, met de Duitse meiden hebben we alleen de afspraak. Thuisgekomen in Nederland stuur ik ansichtkaarten met verontschuldigingen naar Hamburg. Gisa reageert. We schrijven brieven en drie maanden later komt ze naar Nederland. Met haar zus en zwager. Wil ik ze Amsterdam laten zien? Ja, niets liever.

In de hoofdstad spelen we de toerist. Alles wat ik weet van mijn studentenstad toon ik. ’s Avonds laat eindigen we in Dansen bij Jansen. We praten dubbelzinnig over de gevoelens die we voor elkaar hebben maar niet durven tonen. In het Duits, want Gisa vindt het leuk mij in haar taal te horen spreken. Ik, die het vak liet vallen zodra het kon, praat Nederlands met een Duits accent. De woorden die ik nog ken, gebruik ik. Gisa vindt het süß.

Aan het eind van de avond nemen we afscheid. Bij de bushalte kijken we elkaar voor de laatste keer aan. En langzaam, heel langzaam naderen onze lippen elkaar. Dat wat de hele avond in dubbelzinnige woorden niet duidelijk gemaakt kon worden, voelt perfect. De laatste bus komt veel te vroeg. Goede reis terug morgen. Auf Wiedersehen.

De volgende morgen word ik uit mijn bed gebeld. Gisa. In paniek. Ze zijn overvallen. De auto is weg. Gestolen. Kan ik komen? Ze moeten naar de politie. Kan ik tolken? Wil ik helpen? Haar stem duldt geen tegenspraak. Opnieuw ga ik naar Amsterdam om de hele dag in bureau Warmoestraat bureaucratie van dichtbij mee te maken.

Een paar dagen later. Een brief. Met de mooiste Duitse zin die ik ooit heb gelezen: ‘Ich habe Sehnsucht nach Dir’. Mijn woordenboek vertaalt Sehnsucht met 'onweerstaanbaar groot verlangen'. Ik bloos. Gisa nodigt me uit voor Silvesterabend, oudjaar in Duitsland. Ik zeg ja.

Op 28 december arriveer ik voor de eerste keer in Hamburg. Gisa woont in een flat, samen met haar moeder en haar zusje van drie. Het huis is klein. Ze toont me mijn slaapplek. Een matras naast dat van haar. “Sorry, het kan niet anders. Vind je het vervelend?”, vraagt Gisa. Ik schud mijn hoofd. Zo dicht heb ik nog nooit bij iemand geslapen.

Die nacht ben ik stikzenuwachtig. We zijn weggeweest en sluipen ’s nachts zachtjes de flat en haar kamer binnen. We kleden ons uit en kruipen elk op ons eigen matras. Ik geef haar een nachtzoen. Ze kust me terug. “Gute Nacht.” En draait zich om. Ik luister naar de nieuwe geluiden van de nacht en val in slaap.

Twee dagen later. We worden ’s morgens vroeg wakker als Gisa’s zusje op ons bed komt dansen. We spelen met de kleine en sturen haar vervolgens de kamer uit. Gisa draait zich naar me toe, kijkt me in de ogen. “Komm”, zegt ze. Ik kruip op haar matras, we beginnen te zoenen. Haar kreuntjes maken me gek. Ik ontdek plekken waar ik niet eerder ben geweest. Haar reacties zijn bemoedigend en ik verleg grenzen.

Uiteindelijk zegt ze de magische woorden. Ik verplaats mijn lichaam zodat ik de juiste houding inneem. Ik nader de plek waar ik al jaren van heb gedroomd. Nu gaat het gebeuren. Ik ben 19. Dit wordt mijn eerste keer. Het is nog twee dagen 1986.

Dertig, veertig seconden later draai ik me van haar af. Ik snap er niets van. Ik ben niet klaargekomen. Het is erger. Ik stok voor haar mooiste, warmste en door mij meest gewenste plek. Het lukt me niet om binnen te komen. Wat ik ook doe, wat ik verwacht gebeurt niet. Zo opgewonden was ik nog nooit gefrustreerd. Gisa blijft lief, zegt niets. Doet niets. Ik zoek naar een verklaring, maar weet de Duitse woorden niet te vinden. Ik zwijg. Zoen haar. Mijn lichaam straalt spijt uit.

Die avond doen we een nieuwe poging. Ik heb die ochtend in bad de kans genomen mijn in dagen opgebouwde spanning zelfstandig te ontladen. Dat blijkt de oplossing. Veel meer ontspannen dan die morgen opent zich een nieuw universum. Ik beleef mijn eerste keer. En ben hem nooit vergeten. Ook Gisa heeft een speciaal plekje in mijn gedachten. Zowel haar persoon als haar volstrekt ongelovige reactie op mijn woorden dat het mijn eerste keer was geweest. "Das kann doch nicht wahr sein. Du war großartig."


Lees verder!

geplaatst door Willem



maandag 2 augustus 2010

GELUK(T)

Fietsen rondom het IJsselmeer op mijn nieuwe fiets. Voor het eerst helemaal alleen op vakantie.

Een solotocht, net als in het gewone leven, met ups en downs.
Euforisch voelde ik me zo nu en dan.
Met wind in de rug, zon op gezicht tussen Bunschoten en Harderwijk.
Maar het duurde wel een uur voordat ik Harderwijk uit was gefietst. 4 verschillende mensen ondernamen vriendelijke pogingen om de weg te wijzen. De laatste fietste een stuk mee, nadat ze mijn paniekerige blik zag.
Ik reed talloze kilometers om, volgde al snel een volledig andere route dan de bedoeling was. Maar kwam op tijd aan in hotel Het Zwartewater in Zwartsluis om snel onder de douche te springen voor vriend B die me daar opzocht.
De dag erop tegenwind. Zwoegen over dijken, langs eindeloze vergezichten. Tussendoor een hoosbui. Ik schuilde op een veranda van een verlate boerderij.
Uitgeput kwam ik die avond op de plaats van bestemming aan.
Het hotel in Rijs zag er aan de buitenkant vrij aardig uit. Eenmaal binnen ontdekte ik al snel dat het afgehuurd was voor een grote groep verstandelijk gehandicapten, ploegen hoogbejaarden en ik. Het zat tjokvol.
Dat heb ik geweten.
Toen ik doodmoe de sleutel van mijn kamer omdraaide, trof ik een hok ipv een hotelkamer.
Mijn 30 kilo zware koffer moest ik buiten het kamertje openen.

‘Wat doet u moeilijk’, zei de manager, toen ik met huilerige ogen mijn beklag deed. ‘De buschauffeurs en de begeleiders hebben nooit klachten’.
‘Maar ik ben een vakantieganger’, stamelde ik verbluft. ‘En ik heb 130 euro voor dit rot hokje betaald’. De manager wuifde rücksichtslos mijn klachten weg. Ik moest het maar uitzoeken met de reisorganisatie. Wel mocht ik gratis mee-eten van gaarkeukenachtig voedsel. Links van mij begon ondertussen de karaoke avond van de gehandicapten, rechts startte een bingofestijn.

De dagen erna viel me op hoe snel mensen levensverhalen en wijsheden delen met passerende solo reizigers als ik.
De oudere vrouw op het plein in Elburg sprak me liefdevol toe: ‘niet te veel denken, leef!’
De man in ’n Stavoren’s café kwam naast me zitten nadat ik naar hem geglimlacht had. Hij vertelde over zijn vrouw die zelfmoord had gepleegd.
De man op de boot naar Enkhuizen wijdde uit over zijn schwitch van een hectische carriere naar slow down leven als hippie op Ibiza. ‘Today is the day’ riep hij me na toen ik de veerboot affietste.
De man op het terras in Durgerdam tenslotte, had een moeizaam huwelijk. Maar zijn weg gevonden. ‘I’m hooked on her’.

Nu ben ik weer terug op mijn thuisbasis.
Wat heb ik geleerd van deze solo actie?

Geluk is overal te vinden als je open ‘de wereld’ inkijkt:

Weerribben, buizerds, met de wind mee fietsen, kijken naar en praten met passanten, dotterbloemen, wuivend riet, een vriend die mee-eet, met de pont overvaren, wachten op de open brug, geuren,
en languit overdwars liggen op een 2 persoonsbed in een goed (!) hotel…. Principessa



Lees verder!

geplaatst door Flo - 2 reacties



zondag 1 augustus 2010

Het Hoge Woord

Stel. Je hebt een date gehad. Veel indrukken, veel gesprekken. Geen antwoord nog op de vraag hoe nu verder. Dat is logisch, want als volwassen mensen wil je daar zelfstandig over kunnen nadenken. Je eigen oordeel vormen en dat dan op een uiterst respectvolle manier aan de ander laten weten.

Dan kun je natuurlijk gaan afwachten tot de ander als eerste over de brug komt. ("Zonde dat we niet hebben gezoend, ik wil je nog een keer zien.") Maar als die ander dezelfde tijd op jou wacht dan komt die zoen er niet, zelfs al zou je die allebei wel willen.

Je kunt ook zelf als eerste de stap nemen. ("Ik wil jou graag weer zien. En dan alsnog die zoen inhalen.") Maar dat kan zomaar te agressief overkomen, want het laat in principe buiten beschouwing hoe de ander erover denkt. Dat geldt overigens evengoed voor een afwijzing. ("Met jou zoenen? Nee joh. Het klikte niet op de gewenste manier.")

Al beter is aan het einde van de date afspreken wie als eerste de evaluatieve vervolgstap gaat zetten. Maar dan nog ben je er niet. Want dan nog zal een van beiden als eerste zijn of haar kaarten op tafel moeten leggen.

Zelf vind ik dat eenrichtingsverkeer op dit beslissende moment niet een plezierige optie. Ik wil niet de eerste zijn die terugblikt, en ook niet de tweede. Ik wil dat we dat tegelijk doen. De beste optie die nu bestaat is afspreken dat je elkaar een mailtje stuurt, op een vooraf afgesproken tijdstip. Die mailtjes zouden elkaar moeten kruisen, zodat je allebei je eigen verhaal noteert. Maar dat is omslachtig en de verleiding om deze afspraak te breken is wel heel groot. (Zit je zo'n mail te maken, komt de mail van de ander al binnen. Ga je dan door met je eigen mail? Of eerst vast even kijken wat de ander zegt?)

Dus om een succesvolle evaluatie mogelijk te maken, zou ik willen dat bij Match4Me een date-debrief-formuliertje wordt ontwikkeld. Na afloop van de date kun je in een beveiligde omgeving aangeven:

Ik heb een date gehad met (nicknaam van de ander) en ik vond dat:
keuzeoptie a. Reden voor een vervolgafspraak: kans op een relatie blijft bestaan
keuzeoptie b. Reden voor een vervolgafspraak: maar dan op platonische/vriendschappelijke voet
keuzeoptie c. Geen reden voor een vervolgafspraak.


En dan daaronder ruimte maken voor een toelichting.

Pas als beide partijen hun feedback op de date hebben ingevuld, kunnen ze de reactie van de ander zien. Natuurlijk kan er wel een notificatie worden verstuurd.
Beste Huppelepup, Match4me-lid Tiedeldie heeft aangegeven hoe ze haar date met jou heeft gevonden. Vul nu zelf ook je feedback in om te zien hoe jullie over elkaar denken. Vriendelijke groet, Match4me.nl

Het lijkt me verhelderend. Want al wil je nog zo graag iemand opnieuw zien, je wilt dat toch vooral mits die ander ook echt geïnteresseerd is om jou opnieuw te zien.

Maar ja. Dat vind ik. Wat vinden jullie?

Lees verder!

geplaatst door Kijker - 4 reacties



zondag 1 augustus 2010

Anders dan anders


Een mailtje van hem, ik vind je leuk…
een foto, whoo, deze man is echt leuk..ik herken iets, weet niet wat, maar hij trekt me aan…
Een telefoongesprek wil hij, want hij houdt duidelijk niet van mailen, te eendimensionaal zegt hij..


Het telefoongesprek komt er, hij belt me diezelfde avond. Hij begint met een vragen afvuurronde, waarbij, zoals ik zo vaak meemaak, de ene vraag naadloos overgaat in de volgende vraag als je net een vraag hebt beantwoord en naar lucht wil happen. Mijn ervaring komt me dit keer goed van pas… Nee, eerst jij zeg ik, ook even antwoord geven op je eigen vraag. We praten een paar uur, de tijd gaat als vanzelf, maar toch, toch vind ik hem erg bedachtzaam en serieus.. eigenlijk te serieus voor mij. Ik probeer het af en toe wat luchtig te houden, een grapje tussendoor, even lachen, maar ik krijg hem niet echt mee..Ik ben van mening dat ik met mijn partner moet kunnen lachen, dat we hetzelfde gevoel voor humor moeten delen. ik vind dat belangrijk. Los hiervan zou hij mijn ideale man kunnen zijn.
Toch ga ik akkoord met een date. Ik kom zoals gewoonlijk te laat. Ik ben namelijk altijd mijn sleutels kwijt, vergeet de tomttom mee te nemen, of vergeet mijn lenzen in te doen, waar ik dan drie straten verder pas achter kom. Dit keer was ik onder andere vergeten dat ik moest tanken. Hij belt, hij is er al. Ik zeg hem dat ik er over een kwartier ben. Een pijnlijke stilte is het antwoord gevolgd door.. oké, ik ga wel even wat lezen Ik bel hem op de afgesproken Brink in het afgesproken dorp, omdat ik hem niet zie. Hij stapt uit en ik zie een lange knappe man die gelukkig op zijn foto’s lijkt. Ik krijg een beleefde hand en een verhandeling dat hij het vreselijk vindt om te laat te komen. “Ik kom altijd te laat” zeg ik, wat obstinaat. 10 strafpunten, zegt hij. We wandelen. Ik denk af en toe dat hij het boekje: ‘ 100 vragen om uw partner beter te leren kennen’ uit het hoofd heeft geleerd. Maar overrompeld als ik ben, doe ik mijn best elke originele vraag eerlijk te beantwoorden en verder zoveel mogelijk aan hem te vragen. Onderwijl kijk ik veel naar zijn profiel en ik vind hem steeds aantrekkelijker, al zie ik best dat hij een grote neus heeft. Na afloop van de wandeling drinken we nog iets. Toch vind ik hem leuk, maar ook nu is er weer weinig gelachen. Hij vraagt hoe het was. Ik zeg dat ik het leuk vond. Hij zegt hij ook, maar dat hij het toch eerst wil laten zakken, want een partner zoeken is een serieuze zaak. Hij belt me in de loop van de week zegt hij. Ik vind dat vreemd, maar vermoed dat zijn bedachtzame aard dat voorschrijft. We nemen afscheid, beetje onhandig.. zullen we of… ik krijg een hand. De volgende dag betrap ik me er op dat hij best wel indruk op me heeft gemaakt, wil eigenlijk wel weten of dat andersom ook zo is.
Ik sms daarom met de vraag, of het al gezakt is. Hij belt, maar belandt in mijn voicemail. Klinkt chagrijnig. Dat hij op mijn profiel gelezen heeft dat ik zeg toch wat ouder te zijn dan ik heb aangegeven, dat dat erg slordig is, dat hij weg moet en het morgen te druk heeft en nog wel zal bellen.
Einde oefening. Ik ben niet ouder dan hij, dus hij moet niet zeuren vind ik. Ik besluit niet op de afwijzing te wachten en stuur hem een mailtje dat ik ons geen match vind, omdat hij te bedachtzaam is voor mijn impulsieve natuur en niet enthousiast genoeg naar mijn zin, dat ik het gevoel heb dat hij me afkeurt als ik niet aan zijn verwachtingen voldoe en dat ik dat niet fijn vind, zodat het me beter lijkt als we het hierbij laten.
Ik hoor niets.
4 dagen later belt hij. Dat hij er toch nog iets over kwijt moet. Dat ik het helemaal mis heb omdat hij mij juist heel erg leuk vond en dat hij heel impulsief is, maar om zichzelf te beschermen vindt dat hij geen overhaaste besluiten meer moet nemen op relatiegebied. Dat hij mij eigenlijk na ons afscheid klem wilde rijden en het afscheid over doen. Dat hij helemaal niet chagrijnig was en geen problemen heeft met mijn leeftijd, omdat hij zelf ook 5 jaar er vanaf heeft gelogen, zodat ik nog steeds 4 jaar jonger ben dan hij. We praten weer drie uur.
We spreken af dat ik de volgende middag naar hem toe ga. We zijn wat aftastend, beetje onwennig. We praten, drinken thee en wijn, eten chocola, zoenen, hij laat me de omgeving zien..
Hij heeft nog steeds iets bekends en vertrouwds voor me en kijkt mij steeds liefdevol aan. Lacht nog steeds niet uitbundig, glimlacht wel..Is duidelijk bang weer een verkeerde keuze te maken en zijn hart te stoten. Ik vertel hem als hij relatiepijn wil voorkomen, dat hij er nooit meer aan moet beginnen.Ik ga naar huis, deze keer met een knuffel en zoen als afscheid.
En nu? Zijn dochtertje komt 14 dagen en dan date hij niet zegt hij. Ben benieuwd of hij mij wel gaat bellen, of gewoon 14 dagen niets van zich laat horen. Ik hoop dat hij belt, want ik vind hem stiekem heel erg aantrekkelijk en ik blijf maar aan hem denken.....


Lees verder!

geplaatst door Joline - 3 reacties



zondag 1 augustus 2010

Lopende bandwerk

Diep in mijn hart wil ik dat elke vent die ik aanschrijf voor mij valt als een blok; dat hij tot in lengte van dagen aan mij blijft denken en continu overweegt om het contact met mij te heropenen. Zo, dat ik over een half jaar of een jaar kan kiezen uit diverse binnenstromende reeds eerder beproefde contactverzoeken. Aardige mannen houden nogal de boot af, stuk voor stuk. Maar dat zal slechts terughoudendheid zijn, om mij een beetje af te remmen.

Ik ben namelijk nogal gretig, als ik er wat in zie. En als aardige mannen ergens een voelspriet voor hebben, is het wel een gretige vrouw. Maar.., er zijn meerdere soorten gretigheid. Bij de ene gretigheid komt een man er als een vlieg op de stroop op af, no problem, bij de andere krijgt hij een allergische reactie.. En uitgerekend die laatste soort is op mij van toepassing.

Ik had een leuke briefwisseling met iemand – meer dan 30 ‘briefjes’ over en weer in één etmaal. Daar hecht ik mij aan – zo spannend. Ik voel me op z’n minst bezet in dat etmaal!! Het valt me dan zwaar, als zijn laatste berichtje de aankondiging bevat dat hij er ‘voorlopig’ mee wil stoppen. Waarom geen date? In welk briefje ging het mis? Nummer 15 of 23? Was ik te serieus, niet onderhoudend, wàt? Te weinig gretigheid van het ene en teveel van het andere?

Het had te maken met vrijheid, zei hij. Ik moest kunnen loslaten. Zie je wel.. Ik heb geschreven met een aardige man en we hadden een leuk persoonlijk ‘gesprek,’ dat maakt ons nog geen potentiële levenspartners. Dat is ook zo. Ik moet het even laten bezinken. Een beetje meer ervaring en inzicht zou het allemaal wel wat makkelijker maken. Voor mij is het geen lopende bandwerk.

Als hij en de anderen over een halfjaar het contact met mij gaan heropenen.. ja, dan misschien..;-)

Lees verder!

geplaatst door Possess - 1 reactie



Vorige berichten

Archieven

Volg ons op Twitter

Over match4me - Privacy - Algemene voorwaarden - Veelgestelde vragen - Contact
Thuiswinkel Keurmerk Veilig Daten

Mobiele site
Android app on Google Play iPhone app on iTunes
© Match4me.nl