Home
Dating voor hoger opgeleide singles
Home Facts & figures Succesverhalen Hoe werkt het?
donderdag 30 september 2010

De kapper

Toen mijn humeur te wensen overliet, raadde een collega me aan: ga jezelf een beetje pimpen, daar knap je van op! Leuke kleren kopen, je haar weer een beetje in model. En nòg een tipje: als je leuk gekleed en opgemaakt naar de kapper gaat, dan wordt je beter behandeld ;-) Dus..

Ik trok mijn nieuwe lange nauwsluitende herfsttrui aan, leuke riem om, laarsjes aan en daar ging ik. Nog niet zo lang geleden had ik de dichtstbijzijnde buurtkapper ontdekt. Daar werken alleen allochtonen en ik zag er ook altijd alleen allochtone klanten zitten, daarom liep ik er altijd straal voorbij. Maar ze hadden ook foto’s van witte modellen met sluik haar in de etalage. Het kon geen kwaad eens te informeren. De eerste keer dat ik er kwam, heb ik het heel simpel in laagjes laten knippen. Lekker makkelijk, zei ik. Ja, zei de Surinaamse kapper, met zijn vingers door mijn haar woelend, dit is echt: ‘w’asse en ‘w’eg’w’ese.

Nu wilde ik het weer eens anders en vroeg advies over hoe ik het leuk kon opsteken; wel of geen permanent, dat soort dingen. De dame die me hielp ging na het knippen uit zichzelf met de krultang in de weer… geweldig! Toen de cape afging bekeek ik mijn weelderig gestylede haarlokken. Het was goed geknipt, maar dit was toch wel een nieuw verhaal voor mij. Voor ik naar de kassa ging, kwam de Surinaamse baas nog even met de haarlakbus aangelopen.

Daar stond ik tussen de spiegels, met een haardos á la Caren Carpenter uit de jaren zeventig, midden in de zaak met vooral mannelijke klanten die met de tondeuse behandeld werden en hier en daar fraaie figuren kregen aangemeten, terwijl de baas met de spuitbus nog een compleet rondje om mij heen liep te sproeieren om de boel te fixeren!

Na het afrekenen was hij nog niet klaar met me. Hij pakte een tijdschrift en sloeg daarmee zachtjes nog wat haartjes van mijn kont.

Een man die vanuit het wachtzitje toekeek, draaide zijn hoofd weg … zijn gezicht verbergend achter zijn hand.

Ik ben in tijden niet zo goed behandeld bij de kapper. M’n humeur was weer helemaal goed. Lachend dacht ik vaag iets als: ‘Zou er dan onbewust toch enige aantrekkingskracht uitgaan van mijn, in mijn nauwsluitende herfsttrui verpakte volle figuur?’ Nee. Toen ik buiten stond keek de kapper me een beetje verbouwereerd na.. het was helemaal niet grappig bedoeld, of anderszins luchtig, dit was puur zakelijk! Service!

Lees verder!

geplaatst door Possess - 3 reacties



dinsdag 28 september 2010

Miscere utile dulci: meldingsplicht boek 7.17 BW (2)

Ik wist niet meer waar ik kijken moest in het restaurant. Alles begon op mijn lachspieren te werken en om nu iedere keer te antwoorden wat ik dacht is gênant, ook al kon Loes er zelf om lachen en kon ze blijkbaar geen dankbaarder object bedenken dan zichzelf. Mede door haar eigen zelfspot leek het of ik nergens anders meer aan kon denken dan aan haar omvang. Ik kreeg een Benny Hill-aanval en moest me in de hand houden.
In een stoel konden we niet zitten; “die zijn te klein voor me”, zei ze met veel realiteitszin. Het restaurant had ook banken maar die waren laag. “Als jij me hier weer uit helpt ga ik hier zitten” zei ze en het hele zooitje plofte neer. Gasten twee meter verder schoten omhoog: communicerende banken.
Ik wilde de ober vragen hoeveel voorraad ze nog hebben, maar dat kon ik nog net voor me houden.
“Everzwijntje?” vroeg ik haar, mijn lachen onderdrukkend.
Sparrips lustte ze wel. Hap slik weg. “Ik weet dat ik wat meer eet”, zei ze met gevoel voor understatement, terwijl ze twee stukken van elkaar scheurde, “maar dit zijn wel heel kleine porties”.
“Dan eet je de botten toch ook op”, opperde ik. Loes vroeg of ze nog een portie mocht bestellen.
Dit werkt banaliserend. Ik overwoog mijn forel te gaan kluiven. Kwestie van aanpassingsvermogen.
Loes doopte stukken in een bakje mayonaise die ze apart had besteld. Ik zit hier met een reïncarnatie van een vrouwelijke Oblix-variant.
“Mijn zus is ook zo dik”. Goh, dacht ik, ik sta te popelen om ook daar eens mee uit te gaan. “Houdt ze van een triootje?”, vroeg ik om het gesprek op een wat hoger niveau te tillen. Miss Piggy XXL schaterde. “Nou dan mag je wel een snorkel opzetten want dat overleef je niet”. Ik had nog nooit gemalen spareribs mogen aanschouwen maar nu kreeg ik met het open-laadklep-gelach van Loes onvrijwillig alle gelegenheid.
“Ik dacht altijd dat ik geen kinderen kon krijgen,” vervolgde Loes, niet gehinderd door enige samenhang in conversatie. Nee, dacht ik, is natuurlijk geen doorkomen aan. “De gynaecoloog kwam er na jaren achter dat mijn ex in een plooi zat,” zei ze met pretoogjes, haar hoofd naar beneden houdend maar mij wel aankijkend. En weer schudde het hele restaurant. “Is ie gestikt?” vroeg ik. Tranen. Het moet toch niet gekker worden.

Gelukkig bleef het appelgebakje met warme slagroom keurig op haar hele balkon liggen. Handig pakte Loes het stuk en legde het weer terug op het schoteltje. “Ik moet toch een andere jurk hebben”, zei Loes schouderophalend. “Ik heb nog wel een oude bungalowtent voor je”, stelde ik geruststellend.
“Ik ben thuis al naar de wc geweest”, kondigde Loes spontaan aan. Ja, dacht ik, laten we het daar eens over hebben, onder het eten. Ze begreep mijn vragend gezicht. “Ik zal het even laten omroepen”, reageerde ik.
“Ik kan niet op de wc hier”, ging Loes onverstoorbaar verder. Ja, daar denk ik natuurlijk nooit over na. Nu wilde ik het weten ook. “En als je dan toch moet?”, vroeg ik. “Dan moet iemand mij helpen”.
Ik vond plotseling dat het al laat geworden was.

Loes at zich dik, kon er meer dan goed over praten, mee leven en stak de hele avond de draak met zichzelf. Ze prefereerde lekker en veel eten boven een gangbaar lichaam. Ik heb haar uitgelegd dat ze dit beter niet kan verzwijgen omdat het uitzonderlijk is en een apart aspect in haar leven. Vergelijkbaar met blind- of doofheid. Dat begreep ze. “Maar dan had ik geen heerlijke avond gehad”, concludeerde ze. Ik had haar realiteitszin al geroemd.

Terug naar Limburg heb ik in de auto na zitten schateren. Een leuke avond hebben we inderdaad gehad. Veel plezier, zeker toen de koffie kwam en Loes met een stalen gezicht een zoetje aan de ober vroeg. “Zoveel zoet naast een gebakje is niet gezond”, legde ze de ober met veel gevoel uit. De ober kreeg het Spaans benauwd. “Je moet natuurlijk wel een beetje om je lijn denken”, zei ze uitdagend, “vindt u niet?”. Ja.
En ik om de gouden date-regels.



Lees verder!

geplaatst door Spencer - 1 reactie



dinsdag 28 september 2010

Je profiel bij Match4me werd deze week door 2 leden bezocht

Van 12 naar 8, toen 4, nu twéé??
De klad erin zég, flink, ach wéé!
Taan'd bezoek op mijn profiel,
ach dames tóe, verzoek deez' ziel.


Wat te doen, wie geeft mij raad,

advies te komen tot de daad

met een vrouwke lief, mij welgezind?

Sta wél op spring', dus graag gezwind!



Maar ach, zal mij m'n reet ook roesten,

voorlopig hou 'k me stil en koest en

date 't laatst, date dan 't best,

beginnend met één en dan de rest!

Lees verder!

geplaatst door Bach - 4 reacties



dinsdag 28 september 2010

Daten door de jaren heen

Ik date al jaren en heb diverse vormen van daten uitgeprobeerd. Na mijn 1e scheiding ging ik regelmatig met vriendinnen naar dansavonden voor alleenstaanden in Eindhoven, Wat daar gebeurde noem ik koehandel. De mannen en vrouwen liepen elkaar te ‘keuren’. Je werd met de ogen uitgekleed! Wij deden dat uiteraard ook met de mannen, maar dan wel met de nodige flirtpartijen en onder elkaar was dat lachen, gieren en brullen. We leerden op deze manier geen leuke vent kennen, want het was toch niet datgene wat je zocht en niet de manier om serieus een vent aan de haak te slaan! Maar ik heb wel een hele leuk periode gehad.

Eind jaren 90 ben ik met de kids teruggekeerd naar mijn roots, Rotterdam. Ik ben niet het type om alleen te gaan stappen en daarbij ben ik van een generatie van ‘dat hoort niet, een vrouw gaat niet alleen de kroeg in’. Ik wilde wel stappen maar was na 15 jaar de weg kwijt in het Rotterdamse uitgaansleven. Ik heb mij ingeschreven bij een organisatie in Den Haag die blind-dates organiseerde. Je vult een vragenlijst in met info over jezelf en met wensen/eigenschappen over de partner waarmee je een avondje wil gaan stappen. Gemiddeld ging ik 2 keer in de week stappen met een blind-date. Ik vond het heel erg leuk en heb veel lol gehad. Ben in leuke en in minder leuke situaties terecht gekomen. De ene keer vluchtte ik via het toilet weg (schandalig!) en de andere keer werd ik onverwachts verlaten !!! Na 2 jaar had ik het wel gezien en was op zoek naar iets anders.

Na deze periode ben ik gaan bellen met de 06-babbelboxen. Er werd regelmatig avondjes georganiseerd, zodat je elkaar ook persoonlijk leerde kennen. Deze avonden waren heel gezellig en ik heb wat afgefeest. Ik heb aan de telefoon heel wat afgekletst en het kostte ook wel wat, maar ja uitgaan kost ook geld, toch! Via de babbelbox heb ik mijn 2e echtgenoot leren kennen. Binnen een jaar zijn we getrouwd en na een huwelijk van ruim 12 jaar zijn we uit elkaar gegaan. Nou daar zat ik dan met mijn goede gedrag moederziel alleen (de kinderen waren inmiddels allemaal het huis uit) in een gehucht in Brabant waar we 10 maanden eerder samen naar toe waren verhuisd.

In het 1e jaar na mijn scheiding heb ik me ingeschreven op een datingsite, want het alleen zijn beviel me van geen kant. Ik heb letterlijk 4 avonden achter mijn pc zitten huilen van ellende. Wat een figuren stonden ingeschreven en wat een profielen, is dit wat er voor mij overbleef waar ik uit kon kiezen? Verschrikkelijk! Ik ben gestopt en dacht dat doe ik nooit meer. Maar ja zeg nooit nooit. In oktober 2009 heb ik mij weer ingeschreven op een datingsite: Match4me. Heb een paar dates gehad en schrijf nu bijna een jaar regelmatig blogs. Ik vind het prima zo en verder heb ik een leuk actief leven opgebouwd. Maar ja ik ben wie ik ben en ben altijd op zoek naar avontuur, spanning en iets nieuws.

In het voorjaar van 2010 las ik een interview in het AD over het boekje ‘Van ex naar next’ en over de organisatie Mates & Dates. Het boekje had ik twee jaar eerder al gekocht maar nog niet gelezen en ben gelijk gaan kijken op de website van M&D. Het boekje heb ik inmiddels gelezen en ik heb mij opgegeven voor 2 activiteiten bij M&D.

M&D is een organisatie voor 40+singles en zij organiseren het hele jaar diverse activiteiten, voor ieder wat wils. Daten is absoluut niet het doel. Je hebt samen met andere singles uit heel het land een leuke en gezellige (mid)dag en als je een leuke man/vrouw tegenkomt nou wat let je om nader kennis met elkaar te maken? Thea en Auwe, de organisatoren, hebben elkaar ook op deze wijze leren kennen en zijn inmiddels met elkaar getrouwd.

Afgelopen zondag ben ik voor het eerst naar een activiteit van Mates&Dates geweest, Het was de jaarlijkse Mates & Dates Meeting Day in Enspijk. Enspijk is een dorpje in de Betuwe, vlakbij de Linge in Gelderland. Je kon van te voren opgeven aan welke 2 activiteiten je wilde deelnemen. Je kon kiezen uit boerengolf, huifkartocht, fietsen of jeu de boules. Ik had gekozen voor fietstocht en de huifkartocht. Afgelopen week nog een mail ontvangen dat er 128 singles zich hadden ingeschreven. Zaterdag maar eens gekeken waar ik nou eigenlijk heen moet: Enspijk nog nooit van gehoord, zal wel een dorpje zijn ergens in the middle of nowhere! Maar wat bleek, maar ongeveer 50 km van mij vandaan, een halfuurtje rijden met de auto. Mijn hulpje wees mij netjes de weg en bij Afslag Geldermalsen werd ik een landweggetje opgestuurd en tussen de weilanden door met koeien en schapen en langs vele mooie boerderijen werd ik naar de plaats van bestemming geleid. Bij de boerderij was een mooie parkeerplaats en aan het aantal auto’s te zien was ik niet de eerste, gelukkig. Ook al onderneem ik veel, nu ik er ben vind ik het toch wel eng en bekruipt mij even de kriebels en de gedachten waar ben ik aan begonnen. Nog even een slok water genomen, mijn lippen gestift en die auto uit met mijn plastic tasje met paraplu, regenkleding op weg naar ……

Binnen was het een gezellige boel, de koffie stond klaar met wat lekkers en ik had gelijk aansluiting bij een groepje mensen. Ze bleken allemaal bij mij in de buurt te wonen, in dorpjes onder de rook van Rotterdam. We hebben kennis gemaakt in een ongedwongen sfeer zonder elkaar te observeren. Tuurlijk word je bekeken, ik keek ook om me heen maar het was niet op een manier dat je ‘gekeurd’ werd. Ik heb heerlijk door de Betuwe gefietst en telkens kwam er een andere deelnemer naast me fietsen en al kletsend was de fietstocht te snel voorbij. Na een kop koffie de huifkar in en binnen notime was het een kippenhok, zoveel werd er afgekletst of we elkaar al jaren kennen en elkaar een lange tijd niet hadden gezien. Heerlijk over dijkjes langs de Linge gereden. Al met al een hele geslaagde zonnige middag met een BBQ en een koud buffet als afsluiting.

Volgende week zondag ben ik weer van de partij voor ‘Een dagje Leiden”, met een sloep vanaf het water Leiden verkennen. Volgend jaar zal ik zeer zeker deelnemen aan diverse activiteiten.

Auwe en Thea zijn twee fantastische mensen die naast hun werk M&D runnen. Een leuke hobby die behoorlijk uit de hand is gelopen. Zij runnen de organisatie met veel enthousiasme en plezier en stoppen hier heel veel vrije tijd in. M&D is geen buurtclubje, maar een professionele organisatie. Een hobby die behoorlijk uit de hand is gelopen. Hun enthousiasme is duidelijk te herkennen aan de sfeer, de entourage en de zorg die zij besteden aan de activiteiten.

Abigail





Lees verder!

geplaatst door Abigail0



dinsdag 28 september 2010

De liefde verklaard...

Als je iemand leuk vindt, moet je daar werk van maken. Anders wordt het nooit wat. Wie dit zei? Geen idee, maar al op jonge leeftijd maakte het verlangen naar liefde me creatief. En omdat geen twee mensen gelijk zijn, kreeg het altijd een originele vorm.

Als achtjarige op de basisschool tekende ik een klassefoto na. In alle gezichten een naam, in mijn eigen gezicht een vraagteken en in het hare een uitroepteken. De summiere tekst eronder werd "? hartje !. Wil je?" Ik duwde de brief in haar handen en maakte me uit de voeten. Ik hoorde er nooit meer wat op, behalve dan via een klasgenootje, dat vond dat ik dat zo origineel had bedacht.

Als dromer in de brugklas was ik dol op kaligrafie. Scheurde een strook van oud laken, maakte aan weerszijden een houtstaafje vast, en schreef met donkerrode inkt: "Deze boekrol is voor jou, omdat ik van je hou." Ik weet niet meer wie deze liefdesverklaring kreeg.

Ik tekende met Oostindische inkt een stripverhaaltje om een meisje mee te krijgen naar een date: ijsje eten op een terras. Ze kwam en we aten een ijsje.

Er was een meisje op mijn school dat ik zo geweldig vond, dat ik het haar een week lang niet durfde te zeggen. Op mijn zeventiende schreef ik haar een gedicht en gooide dat bij haar door de brievenbus. Een ander meisje vond ik ook leuk. Voor haar vroeg ik bij de lokale radio een plaatje aan, met een uiterst romantische aankondiging erbij. Of ze het gehoord heeft? Geen idee.

Er was een meisje voor wie ik (18) een pagina's lang verhaal schreef. Dat ik vervolgens op de ouderwetse typmachine tikte en bij haar thuis bezorgde.

Pas in de studententijd werd het weleens wat. Mijn eerste vriendin schreef ik brieven vol denksels en dromen. Voor een ander meisje schreef ik een liedje dat ik aan haar liet horen, aan de piano. Ze had al een vriend, maar heeft mijn bandje nog steeds, schreef ze me onlangs.

De dromer in mij floreerde bij de afwijzingen. Schreef liedjes, ellenlange brieven en talloze emails. Schreef het eerste hoofdstuk van een boek dat ik samen met mijn gedroomde geliefde zou gaan schrijven. Van een volgend hoofdstuk kwam het niet, want we vonden elkaar. We kregen een kind. En raakten elkaar kwijt.

En nu zoek ik iemand die me opnieuw brengt tot het maken van wat ik nog nooit eerder maakte. Maar dan - en dat hoop ik oprecht - eens een keer niet in eenzaamheid aan mijn bureautje. Of aan mijn laptop. Wat het ook wordt, het moet iets van samen zijn.

Hoe verklaarde jij de liefde?





Kijker.

Lees verder!

geplaatst door Kijker - 1 reactie



dinsdag 28 september 2010

Miscere utile dulci: meldingsplicht boek 7.17 BW (1)

Er zijn gouden regels behorend bij het datinglife. Eén daarvan is om altijd op een mailtje of chat te reageren tenzij het echt zeker helemaal 'niets' is. Maar dat kan je pas echt weten na kennismaking. Twijfelgevallen altijd aanpakken. Eerst onderzoeken, dan oordelen.
Een andere regel is nooit te daten met een persoon die een slecht zichtbare foto plaatst.
Mijn eerste ervaring met een date, heel, heel lang geleden. Ter lering ende vermeack.


Loes was echt heel lief. Ze ontweek mijn vragen over haar foto. Slechts één foto vertrouwde ze me na herhaald vragen toe, van jaren geleden, en ook nog heel onduidelijk en klein. “Ik zie er heel leuk uit hoor” was steevast haar antwoord. Op haar vraag, of ik voor de inhoud ga of het uiterlijk, heb ik altijd eerlijk met ‘beiden’ geantwoord. Iedereen valt ergens op. Ik op slank; ieder z’n voorkeur. Onze gesprekken liepen voorspoedig. Ze was een lieve en gezellige vrouw. Dus regel van snel daten toegepast.
Ik zou haar thuis ophalen en we zouden een kleinigheidje nuttigen.

Onderweg bedacht ik een grapje. Ik belde haar dat ze me zou herkennen aan mijn auto, een originele fiat 500. Dat overdekte gemotoriseerde boodschappenkarretje past in mijn lange, te grote Amerikaan, maar dat wist zij nog niet.
Haar reactie had ik niet verwacht. “Wat? Maar daar ga ik niet in. In zo een Italiaans koekblikje, man, daar pas ik niet in dus forget it.”
Ik heb geleerd dat je vrouwen niet altijd letterlijk moet nemen maar soms is dat beter wel te doen. Maar dat is achteraf kennis. Ik maakte het af met de afspraak dat we wel zouden zien.
“Je kunt me in ieder geval herkennen want er zitten wat deuken in en de deuren zitten nog in de grondverf van de vorige aanrijdingen”. De toon was gezet. Ze mompelde wat over ‘mijn lijk’ en taxi’s.
Het lachen zou me snel vergaan. Ik belde met mijn autotelefoon en ze vroeg me voor haar huis te wachten. De deur ging open en er kwam een mastodont uit. Een vrouw met een lijf zo groot dat je het eromheen lopen alleen overleeft als je voedselpakketten meeneemt voor onderweg. Ze zette voorzichtig haar ene been voor het andere en het hele gevaarte klotste mee. Het hele Europese vleesberg-overschot stond voor mijn wagen. Mijn net niet doorgezette hersenbloeding te boven stapte ik uit. “Hoi” hijgde ze. Ze had tenslotte al 5 meter gelopen. Ik kon de woorden ‘zal ik je erin rollen’ nog net inslikken.
“Aha”, zei ze lachend kijkend naar mijn 7 persoons bolide, “hier kom ik wel in”. Ja, dacht ik, in jou zal moeilijker zijn.
Wat moest ik. Enerzijds vind ik het oprecht zielig als het om een ziekte of zoiets gaat, maar dit kan je een date niet onaangekondigd aandoen. Ze weet dat ze wat ‘onsjes teveel heeft’ dus deze uitzonderlijkheid verbergen acht ik niet juist. Haar foto’s achterhouden om deze –begrijpelijke- reden is een vorm van relevante info verbergen. Ik voelde me dus vrij rechtsomkeer te maken, mocht ik er met mijn auto omheen komen natuurlijk.
Aan de andere kant, laat ik dat goede mens ook eens leuke avond bezorgen, ben er nu toch.
Had ik maar moeten persisteren met de foto’s. Eigen schuld.

Ik hielde de deur voor haar open en ze draaide haar hele derrière richting stoel. Bijna klem tussen de stijlen liet ze de hele vleesbult achterover vallen. Eagle has landed. Nu moesten haar tempelzuilen er nog in. Tja wat moet ik nou, helpen hijsen of juist niet?
Terwijl ze me aankeek lukte het haar een zuil erin te draaien. “Je mag wel helpen hoor”, nodigde Loes uit. Ja, dacht ik, waarom niet? Ik heb een date en na 2 minuten heb ik al een been in mijn nek. Met wat opdrukken en duwen zat ze.
Ik ging zitten en dat kon alleen tegen haar aan. Een dikke bak en nog tegen elkaar aanzitten. Er hing wat vlees over de middenconsole. Gelukkig is mijn Amerikaan een automaat.
Loes had een enorme zelfspot en stak zelf voortdurend de draak met haar omvang. Gelukkig. “Denk je dat we vooruit komen?” grapte ze, mij lachend aankijkend. “Ik denk het wel want de weg loopt hier naar beneden”, kwam er iets te vrolijk bij mij uit.
Ze had geen nek. Die was overwoekerd, bedolven.
Onder haar kinnen, een stuk of 4, zaten dikke rollen. Haar borsten konden dienst doen als serveerplateau en liepen gelijk met haar lebmaag. Daaronder volgde een paar boekmagen.
“Wat gaan we eten?”, vroeg ze. Ja, dit moet je natuurlijk niet vragen, dat werkt op mijn lach- en gevatheidspieren. Voordat ik het wist gooide ik “broodje Olifant” eruit. Verschrikt keek ik haar aan. Dikke mensen hebben vaak humor en mijn auto schudde. Hele prestatie om 1800 kg in beweging te krijgen.
“Eentje?” vroeg ze en we lachten. “Ja”, antwoordde ik “want anders overschrijden we het maximale laadvermogen.” Nu zaten nu allebei dubbel. Ze stikte er bijna van en om de stemming te verhogen begon ze ook nog even te rochelen.
Dat heb ik weer. Wat hangt die wagen over in de bochten, dacht ik hangend aan mijn stuur.


Lees verder!

geplaatst door Spencer - 3 reacties



maandag 27 september 2010

Een Sinlge in Parijs

Het leven kan een rare wending nemen. Al sinds mijn vroege jeugd wilde ik een keer naar Parijs toe, door omstandigheden was het er echter nog nooit van gekomen. Voor mij betekent Parijs: Le Grande Amour. De stad van DE LIEFDE, de stad waar het allemaal gebeurt, waar je alleen maar verliefde stelletjes ziet en waar je eventuele wat ingedutte relatie weer volop tot leven kan komen. En waar je -als je niet op zijn minst verliefd bent- niets te zoeken hebt. Toen mijn baas afgelopen winter dan ook aankondigde dat we ‘met zijn allen naar Parijs” zouden gaan moest ik wel even slikken. Ik- als Single- naar Parijs? Hoe zou dat ooit goedkomen??!!


Afgelopen donderdag stapte ik dan ook met lichtelijk gemengde gevoelens de Thalys in. Getroost door de wetenschap dat ik vergezeld was door een kleine 100 collega’s was ik niet bang me ‘alleen’ te voelen. Bovendien zouden er- als ik in zou storten- genoeg collega maatschappelijk werkers klaarstaan om me de eerste hulp bij een gepeinigd hart te bieden mocht dat nodig blijken.

Eenmaal uitgestapt werd ik overdonderd door alles wat er te zien was. Ik heb er 4 dagen rondgelopen, tot mijn voeten echt niet meer vooruit te branden waren en ik compleet op mijn tandvlees verder moest. Ik zag eindelijk de Eiffeltoren van dichtbij, en was er druk mijn collega’s met hoogtevrees de lift naar de top te praten, waar we eenmaal aangekomen de grootste lol hadden om alles wat we zagen. We hadden dolle avonturen in de metro, met de clochards die ons werkelijk constant om de nek hingen, vochten ons door de franse menu’s heen en lachten ons rot als er iets anders op tafel kwam dan verwacht. We bezochten het graf van Jim, maakten kennis met de oude en moderne kunst, de haute couture, de eindeloze stroom aan gebouwen in Romaanse,Victoriaanse en Gothische stijl en het voortrazende verkeer waarbij ik me realiseerde dat wij in Holland echt niet kunnen parkeren maar zij daarentegen als de beste.

En op enig moment gebeurde het dan toch: eindelijk zag ik hem: mijn Grande Amour. We stapten uit de metro en daar stond hij, in al zijn schoonheid: Het Louvre. Ik was op slag verliefd en vergat alles om me heen. Ik heb hem aanbeden in stilte en ik weet niet of hij mij ook zag staan, maar hij heeft mijn hart voor altijd gestolen….
Helaas ontbrak de tijd om verder kennis te maken, maar ik ga zeker weten nog een keer terug om dat prachtige gebouw met zijn bijzondere inhoud te onderzoeken.

Op de terugweg realiseerde ik me ineens dat ik helemaal geen tijd heb gehad om me te bekommeren om al die verliefde stelletjes die er rondliepen, erger: ik heb ze niet eens gezien! Daar was geen tijd voor. Bovendien: als je je hart verliest aan iemand krijgt elke plek een hoog- Parijs- of liever gezegd: een hoog Grande Amour gehalte. En dat kan ook in je eigen achtertuin. En Parijs is gewoon Parijs: een prachtige stad waar iedereen zich prima kan vermaken, ook een single.

Lees verder!

geplaatst door Poema - 1 reactie



zaterdag 25 september 2010

Op de reservebank

Ik had er nog nooit van gehoord, maar het schijnt zo te zijn dat daters een reservebank hebben. Daarop zitten potentiële dates waar je nu nog niets mee afspreekt. Bijvoorbeeld omdat er iets moois aan het groeien is met iemand waar je al diverse afspraken mee hebt gemaakt. Mocht die potentie onverhoopt niks worden, dan kun je een van de reserves vragen voor een ontmoeting.

De vraag is gerechtvaardigd: heb jij ook een reservebank Willem?

Het antwoord is ja. Ik wist het niet, echt niet, maar er is een mooie bank met beloftes. Op match4me is daar een aparte optie voor: favorieten. En net als ieder ander heb ik wel eens een profiel gelezen waarvan ik dacht: haar moet ik zeker eens benaderen. Maar als ik niet in de goede stemming ben voor een geslaagde conversatie, dan schrijf ik liever niet. Maar ik onthoud de dame in kwestie wel. Op het moment dat ik in de goede stemming ben, waag ik er een mailtje aan.

Als ik in een wedstrijd zit, speelt de reservebank geen rol. Wanneer ik serieus met iemand ben, dan zet ik zet mijn profiel on hold of even uit. Ik bezoek alleen nog datingsites om blogs van anderen te lezen. Mocht er iemand reageren, dan zeg ik dat ik in een ontdekkingsfase ben.

Mijn laatste serieuze ontdekkingstocht leidde niet tot iets definitiefs. Jammer, inderdaad. Maar we zijn en blijven goede vrienden. Voor mezelf ben ik nu druk denkende of er een patroon aan het ontstaan is. Wat is er nodig voor een relatie? Gevoel (lees verliefdheid) uiteraard. Rationeel moet er een goede band zijn. Fysiek, zeker niet onbelangrijk. Maar moet het drie uit drie zijn? En wat als een van de drie minder sterk is? Moet je verliefd zijn voor een goede relatie met toekomst? Moet er toekomst zijn in een relatie om er NU van te kunnen genieten?

Die hersenspinsels – ik heb er eerder over geschreven – houden me op dit moment even van de straat. Ik twijfel nog of ik mijn reservebank moet gaan laten warmlopen. En ook of ik dit blogje wel zal plaatsen. Want elke vrouw die ik nu benader, zal zich mogelijk afvragen of zij een van mijn ‘reserves’ is.

Dan maar weer even reactief worden. En wachten op toenadering door een van jullie.

Uiteraard bestaat dan de kans dat je nietsvermoedend op mijn reservebank zat. Aan de andere kant: op hoeveel reservebanken zit ik zelf?

Lees verder!

geplaatst door Willem - 3 reacties



vrijdag 24 september 2010

Joepie! Een' je-weet-wel' date

T'is wel een beetje een gekke 'date' dit. Ik heb dit nog nooit eerder gedaan. Maar voor alles is een eerste keer.

Vanavond ga ik haar ophalen op het vliegveld van Genève.
Ze hoeft daar niet met een roos tussen haar tanden geklemd op de wacht te staan.
Ik haal haar er zo uit, zeker weten!
Ik heb haar namelijk al eerder ontmoet, toen was het bij haar thuis.
Vrienden vroegen : 'Waar ken jij Eileen eigenlijk van?'.
Daar hebben we maar geen eerlijk antwoord opgegeven......

Haar kinderen weten het wel en zitten er niet mee hoor, ik heb ze ook ontmoet.
Mijn kinderen zijn veel jonger maar ook zij zijn op de hoogte en kunnen er vooralsnog prima mee omgaan.
Wij zijn niet zo van de taboes.

We hebben elkaar hier, bij M4M ontmoet....eigenlijk waren we op zoek naar wat anders.....naar een man.....een relatie.
Toen troffen we elkaar in de chat en......tja......van het één komt het ander.
Er was gewoon meteen een enorme klik!
Daar moet je dan toch wat mee?
Ook al worden we door vele kilometers gescheiden, onze band is er alleen maar sterker door geworden.
Ik vind trouwens dat als het om dergelijke gevoelens gaat, het geslacht geen rol speelt.

We kennen elkaar nu pakweg 4 maanden en dit is onze tweede ontmoeting.
Ben nog snel even het huis aan het opruimen en het bed met fris gestreken lakens opgemaakt, dat vind ik wel zo prettig.
Ze moet zich hier ook wel op haar gemak voelen.
Ik wil haar natuurlijk ook wel een beetje verwennen,...... het is zo'n schat!
Ze is absoluut niet op haar mondje gevallen hoor, ze is eerlijk, recht door zee, heeft een goed gevoel voor humor en is heel doortastend. Een vrouw naar m'n hart! Sommige mensen vinden misschien het leeftijdsverschil wat shockerend, maar ook dat moet kunnen anno 2011.

Ik verlang er echt naar dat ze er vanavond is, en dat we lekker bij kunnen kletsen om daarna voldaan en met een warm gevoel ons bedje in te duiken. Ieder in z'n eigen bedje hoor, dat wel. We zijn gewoon vriendinnen. We hebben elkaar hier in de algemene chat leren kennen en zijn er toen we elkaar voor het eerst belden achtergekomen dat we uit dezelfde plaats komen, op dezelfde HBO onze opleiding hebben doorlopen en zo zou ik een hele lijst kunnen maken van 'toevallige overeenkomsten.'

Net zoals de rode 'theemuts-kater' van 'Jan Jans en de kinderen' een echte kater is , behalve op één vlak, heeft ook dit alles weg van een date, met uitzondering van dat ene 'je-weet-wel-aspect.' Toch is het een situatie die potentieel verwarrend kan zijn voor mensen. Zoals van de zomer toen we op een terrasje zaten en een vriendin van haar tegen kwamen bijvoorbeeld. Die vriendin vroeg: 'Goh waar ken jij Eileen van? 'Oh', zei K: 'gewoon,..... die heeft hier vroeger gewoond en ze woont nu in Frankrijk'. Later zei 'K ' ik had niet zo'n zin om er over uit te wijden en te zeggen dat ik je van een datingsite ken!' Toen kregen we allebei de slappe lach, ons toen pas realiserend dat 'dit gegeven' ook heel anders uitgelegd kon worden!! Schaterend bedachten we dat 'zulk nieuws' ook wel snel de ronde zou doen.....'oh,.....daarom is ze gescheiden,.......ik had het nooit achter haar gezocht....!'

'Zoekt en gij zult vinden' is een vlieger die lang niet altijd opgaat. Je moet niet zoeken, maar kijken wat er op je pad komt,..... niet uit zelfbescherming, maar om 'de ander' aan de horizon te zien naderen en diegene, insgelijk het leven, met open armen en een 'open mind' te omhelzen. Op zoek naar de ware, zijn we hier dan in ieder geval de ware vriendschap tegen gekomen en dat is een schitterend toeval, want om met Epicurus te spreken:' Het mooiste van alles dat wijsheid ons biedt om het leven prachtig te maken, is zonder twijfel vriendschap.'

Lees verder!

geplaatst door Eileen - 6 reacties



donderdag 23 september 2010

Thuis

21 juli
Wedding in Egypt

Renewing old friendships
Salute the couple your sister uncle neighbor
House medley, music galore
To celebrate relationships

24 augustus
Vacation home

Vacation home awaits for me
After some renovation I can use it next year
Great place for my sons here
Close to the sea

05 september
It flies

Me, my kids just happy
Yet the heart keeps flying unhindered by knowledge
Skill needed to avoid a sharp edge
Forget fear&landing may be snappy

05 september
Free

2 strong parents, kids almost grownups
Now I can freely roam the sky
I may go, settle down, fly
So small became big hubs

Zes weken rust in Egypte, Alexandrië en de Nijldelta, en genoten van een familieband van zo'n twintig jaar. Veel siteseeing niet gedaan ditmaal; het ging mij echt om de rust. Mijn zonen hebben wel wat gedaan daaromtrent en zijn ook samen een week in Cairo geweest.. Gezien hoe het land in de lift is, waar eigen land in verval is. Voedsel en kraanwater zijn veilig; niemand rijdt nog in een oud Ladaatje, iedereen heeft een nieuwe auto, en zelfs in de kleinste achterafdorpjes veranderen de bakstenen familieflats in fiere Romeinse villa's. Bepaalde dingen vind ik er echt beter, verder dan in Nederland: de vormgeving op televisie met geavanceerde cartoons staat er op hoger niveau dan hier en de economische vrijheid geeft een klimaat van rust en ontspanning die ons hier met de overheidsdruk alom ontbreekt. Overheid en bankwezen hebben een minder grote greep op islamitische landen, waardoor de meeste de huidige crisis grotendeels ontkomen zijn. Het is nog net niet zo dat je maar mag bouwen waar en wat je wil, bouwvergunningen bestaan ook daar, wel dat je mag wonen waar je wil mits je maar betaalt en je huis kunt bouwen naar eigen smaak. Een hypotheek sluiten is niet gebruikelijk, banken spelen geen rol; wel is het mogelijk om meerdere jaren in gedeelten rechtstreeks aan de verkoper te betalen. Rond Cairo verrijzen in hoog tempo luxueuze grote stadswijken als Medinatti en Obour City, waar gerenommeerde universiteiten als die van Oxford en Harvard nu vestigingen openen. Niemand hoeft ook in een krot te wonen; volkswoningbouw bestaat voor een beperkte groep, al is die niet mooi. Sommige dingen zijn ook minder: nog steeds is er geen goede afvalverwerking, waardoor de straten uitermate onverzorgd ogen, maar ik denk dat dat een politieke keuze is. Is er genoeg draagvlak voor de extra belastingdruk, is de vraag. En er zijn dingen weer heel anders dan hier. Het verenigingsleven bijvoorbeeld; elke beroepsgroep heeft z'n eigen 'club' waar van alles georganiseerd wordt voor de leden op sportief en ander gebied, ook belangenbehartiging als uitkeren van een pensioen. Elke club heeft z'n zwembad, strand, enzovoorts op diverse plekken van het land, waarvoor je dan wel naar de stad moet, als je dit wil gebruiken. Er gebeurt daar zoveel meer dan wij in het dorpse feodale Nederland denken. Nog iets wat minder is. In het woestijnklimaat blijft het dag en nacht minstens 35 graden, of nog veel meer, in perioden van hittegolven. Toch weer even meegemaakt. Ten tweede dat het dorpsleven van een vrouw vaak veel binnenzitten betekent: in het donker op een stoel zitten koken... zeker voor een vrouw alleen lijkt het mij moeilijk overleven dan. Wil ze haar ouders 600 m verderop bezoeken, moet, zeker de vrouw van gegoeden huize, zich laten rijden. Overdag betekent dat wachten op een vijftienjarig neefje of zoontje, als ze zelf niet over een auto kan beschikken. Maar naar buiten gaan is niet verboden ofzo. Werken evenmin, ook in de kleinere plaatsen werken vrouwen als ze kunnen. Genoeg daarover.

Ik ben erg blij dat de band met schoonfamilie, ook nadat je van hun broer/oom gescheiden bent, gewoon een familieband kan blijven. Ik ben ook heel blij dat niemand zich met onze breuk bemoeid heeft. Geen vragen, adviezen of partij kiezen, gelukkig. Maar verschillende mensen kampen inmiddels met ziekte en een enkeling heeft een problematisch huwelijk. Dat laatste blijft ook bij mij niet onopgemerkt. Verder schuiven de generaties langzamerhand door; de kinderen van zwagers en schoonzusters trouwen, krijgen kinderen. Diverse huwelijksfeesten heb ik weer meegemaakt. Het verloop is natuurlijk anders dan hier. Om te beginnen wordt het over meerdere dagen uitgesmeerd: dag 1 worden de eigendommen van de vrouw in de echtelijke woning gebracht en gaat de familie deze feestelijk inrichten: een flink deel van de meubels, huistextiel, keukengerei zijn voor rekening van haar familie. Kosten noch moeite zijn daarvoor gespaard. Dag 2 is de inschrijving door de burgerlijke stand. De trouwambtenaar komt bij de bruid thuis en bruid en bruidegom moeten de nodige papieren tekenen. Dag 3 komt de imam bij de bruid aan huis en sluit het islamitisch huwelijk; dat geschiedt per volmacht door beide oudste mannelijke verwanten van bruid en bruidegom. Dag 4 is pas het eigenlijk feest, meestal 's zomers, in een hotel of in de open lucht, en trekt de vrouw definitief in bij de man. Of ook andersom, soms, maar dan moet de man de etage van zijn schoonfamilie kopen. Zeker buiten de steden wordt voor elke zoon een nieuwe etage gebouwd op de familieflat, indien nodig. Je maagdelijkheid hoef je niet te bewijzen, zoals in sommige Arabische culturen, wel wordt gepoogd zo snel mogelijk na huwelijkssluiting een baby te 'maken'. Na een jaar of tien trekt het stel soms weg; twee van mijn gewezen zwagers, beiden getrouwd met twee zusters, wonen nu naast hun schoonmoeder; op haar grond is een kapitale villa neergezet. Huwelijken tussen twee broers en twee zusters komen vrij vaak voor en: hoeven zeker niet beter of slechter te zijn dan andere huwelijken. En ik weet dat deze mensen erg gelukkig zijn met elkaar. Vroeger was het zo dat na een scheiding de vrouw met al haar bullen, dus een groot deel van de meubelen ook, weer terug ging naar haar familie. Nu moet de man verkassen. In de praktijk betekent dat dat hij niet ver hoeft te gaan, meestal. Ik heb inmiddels één ding geleerd van deze ontmoetingen: het maakt geen bal uit of een relatie tot stand kwam op grond van een passionele liefde of niet. Of een relatie goed, ook passioneel, wordt en blijft, wordt door andere krachten bepaald. En de voornaamste is toch wel het binden of botsen van persoonlijkheden, dat bepaalt of mensen überhaupt bereid zijn om zich voor de ander aantrekkelijk te maken. Wel blijf ik bij mijn opmerking dat wie voor een gearrangeerde relatie kiest waarbij de partner aan een waslijst van eisen moet voldoen, maw wie via een datingsite of bemiddelingsbureau zoekt, beter kan afzien van de eis van starten met een passionele liefde. Mochten datingsites meer ruimte willen bieden aan pasionele liefde, kunnen ze beter de profielen zo eenvoudig mogelijk houden, met zo min mogelijk verplicht in te vullen vragenvelden. Immers passionele liefde staat haaks op een groot eisenpakket. Denk ik.

Mijn plan voor een Egyptisch vakantiehuis gaat door: een goede vriend van ons die tien jaar in Nederland gewoond heeft, verkoopt mij binnenkort de helft van de zijne. Heel prettig dat ik een zeer betrouwbare buur krijg. Ook voor mijn zoons tzt heel prettig.

En nu ben ik dan weer thuis. Weer gezond en wel, alle gezondheidsklachten die ik had zijn voorbij. Al houd ik de vinger nog aan de pols. Mijn eigen zaakje gaat gewoon door en daarnaast amuseer ik me multitaskend online. Ik had pal voor mijn vertrek een splinternieuw contact met iemand op een muzieksite, dat ik dreigde te verliezen; de man accepteerde mijn lange afwezigheid maar ternauwernood en het leek op losse schroeven te komen staan. Maar het lijkt er nu op of dit wellicht goed kan komen... Kijken of dat bewaarheid wordt.

Ilse 22092010

Lees verder!

geplaatst door Ilse



donderdag 23 september 2010

Oppassen voor dates

Mijn ex heeft na een poosje daten nu een beginnende relatie. Daar zit ik totaal niet mee. Ik hoop van harte dat ze met deze man vindt wat ze nu zoekt. En daarover klinkt ze - in de bescheiden uitweidingen die ze erover geeft - positief. Dat is fijn.

En toch is het wel een klein beetje lastiger dan voordat ze hem tegenkwam. In de tijd "vóór F" kon ik nog redelijk makkelijk op het laatste moment een date plannen ("Ik kan ook morgen hoor!"), omdat ik er vaak op kon vertrouwen dat onze dochter wel bij haar moeder terecht zou kunnen.

Koken
Zo is het voorgekomen dat ik op een avond een afspraak had via deze site. Leuk, maar de afspraak viel net op een dag dat mijn dochter eigenlijk bij mij zou zijn. Na een dag dat mijn ex aan het werk was. Maar na het werk kon zij onze dochter opvangen. In ruil voor de oppasavond kookte ik voor mijn ex en dochter. Ex kende mijn plannen, zag wat schuldgevoel, en plaagde me ermee. Dat ze wel vaker extra avondjes wilde 'doen', zeker als ik zo schuldbewust voor hen bleef koken.

Onmogelijk
Afgelopen zaterdag had ik ook een afspraak op een avond dat ik eigenlijk de zorg voor mijn dochter had. Toen ik m'n ex daarover vertelde, keek ze me bezorgd aan en vertelde wat haar plannen voor die nacht waren; ze zou met haar F naar een feestje en daarna samen op een boot overnachten. Dus onze dochter kon onmogelijk bij haar zijn!

Onbereikbaar
Daar had ik al op gerekend, en ook al een oplossing voor gezocht. Was wel lastig: oma woont niet om de hoek en de drie meiden die weleens oppassen reageerden een hele dag niet op hun telefoon. Uiteindelijk de oplossing gevonden: mijn kleine meissie kon een avondje (en eerste-helft-van-de-nacht) terecht bij een andere vriendin van mij. Gingen ze samen eten en cakejes versieren.

Langskomen
Maandag. Mijn weekenddate vraagt of ik dinsdagavond al een afspraak heb. Want zij kan - voor haar grut - opnieuw oppas regelen! Mijn antwoordbericht komt erop neer dat ik dan met mijn dochter thuis ben. Ik ga niet zo snel na elkaar twee avonden met mijn dochter inruilen, want ik zie haar maar de halve week. Mijn date mag wel langskomen. Als ze rust wil, kan ze het beste komen wanneer mijn dochter slaapt. Anders eerder. Reactie: ze wil geen rust, sterker nog: het lijkt haar juist leuk om mijn dochter te zien! En zo gebeurt het.

Oordeel
Woensdag. Mijn dochter vertelt vrolijk aan haar moeder dat er een "heel aardige mevrouw" bij papa op bezoek was.

Lees verder!

geplaatst door Kijker - 1 reactie



woensdag 22 september 2010

Le Roi est mort

Arie was een kat met een tijdbom in zich. Radicaal of fundamentalistisch was hij echter beslist niet. Integendeel, iedereen die aan de deur kwam, of het nou oude bekenden of meteropnemers betrof, allemaal werden ze onderworpen aan de aaibaarheidstest. Ging de bezoeker accuut door de knieën om Arie onder het slaken van kirrende kreetjes als achgossiewatisdattocheenlievekat eens lekker achter z’n oortje te kriebelen, dan wist ik dat het goed volk was. Mensen die kattenliefhebbers zijn kunnen namelijk per definitie niet slecht zijn, dat is algemeen bekend. Katten zijn dan ook de onbetwiste kroon op het werk van moeder natuur. Diezelfde moeder natuur heeft echter ook een minder glorieuze, ronduit wrede kant. In dit geval in de vorm van een kankergezwel in Arie’s oogje. Tik, tik, tik...boem.

Bijna ongemerkt (of wilde ik het niet zien?) werd Arie minder aktief en zwakker, op het laatst woog hij nog maar iets meer dan een schamele twee kilo. Toen de bom uiteindelijk in de meest letterlijke zin van het woord barstte, wist ik dat de dag die ik al maanden van tevoren vreesde was aangebroken. Verwoed werd geprobeerd de bron van pijn met z’n pootje weg te poetsen, maar in plaats van glanzend schoon als altijd raakte hij alleen maar besmeurd met bloed. In die onwaardige staat zat hij niet veel later stilletjes op de behandeltafel van de dierenarts. Diagnose: einde van de rit. Geen verrassing, doch niet minder onverteerbaar. Ik bleef aaien toen het slaapmiddel z’n werk al had gedaan en aan het zachte gespin (Arie bleef kat tot op het bittere eind) definitief een einde was gekomen. De weg terug naar huis, met een leeg reismandje, heb ik lopend in de regen afgelegd, waar een paar druppels meer of minder er schijnbaar niet toe doen.

Er wordt wel eens gezegd dat singles die een kat in huis nemen het vinden van een partner hebben opgegeven. Ik zie een vrouw echter geenszins als een surrogaat voor een kat. Als ik m’n vriendin aaide was er nooit sprake van jaloersheid geloof ik, de katten begonnen dan tenminste niet demonstratief hun nageltjes aan mijn dure bankstel te scherpen. Twee katten, één vriendin. Dat vind ik een mooie verhouding. Omgekeerd wordt me te ingewikkeld. Sinds kort heb ik tot mijn verdriet dus alleen nog maar één kat (en geen vriendin). Het mooiste zou zijn dat ik een kat vind die al een bazinnetje heeft die dan mijn vriendin wordt.

Deze blog (hetgeen ik eigenlijk nogal een raar woord vind, zeg het maar eens drie keer hardop) is vooral geschikt voor lezers met een kat op schoot, dat leest uiteindelijk toch het prettigst. De wereld zou er trouwens sowieso een stuk beter uitzien als meer mensen met een kat op schoot zaten, want dan hebben ze immers wel wat beters te doen dan elkaar de hersens inslaan, en wat is een mooiere les in nederigheid dan op straat op een wildvreemde kat aflopen en straal genegeerd worden? Een kat kun je immers niet bezitten, aanbidden des te meer. En welk kattenminnend mens is niet stiekem jaloers op de ongegeneerde manier waarop een kat zijn totale en absolute hedonisme tentoonspreidt?

Ik heb hier menig uur achter de PC doorgebracht met Arie op schoot. Hij zal ernstig gemist worden. Hij was een keurig opgevoede en oergezellige typische Felix-kat die blijkbaar zo blij was dat iemand hem uit het asiel had opgehaald dat hij bij thuiskomst accuut over de grond begon te rollen. Dat ene iets donkerdere oogje vond ik toen alleen nog maar aandoenlijk. Zijn geboortedatum heb ik nooit geweten, de datum dat ik hem moest laten gaan zal me niet gauw ontschieten. Arie, gozer, het waren mooie jaren. Slaap zacht.

Lees verder!

geplaatst door Kameleon - 6 reacties



woensdag 22 september 2010

Even niks te lachen

Er wordt soms geklaagd, dat er zo veel geklaagd wordt. ‘Valt er nog wat te lachen, hier?’ Wordt er geroepen. Wat een gezeur zeg … en waar is hùn humor dan? Huh? Zit ik hier nu ook te klagen? Nee, toch?

Hebben de klagers eindelijk een punt: kennelijk wordt er weinig gereageerd en alleen maar gekeken; Hierdoor komt mijn twijfel, of ik de enige ben hier die ze links laten liggen, uit een stoffig verdomhoekje…. zo, dat ik op z’n minst even opgelucht adem kan halen achter mijn pc-tje, als ik zoiets lees. ‘Gelukkig, ik ben niet de enige…’

Gaan anderen dat kleine moment weer overschreeuwen. Leuke momenten ontstaan bij de gratie van, dat je erbij stil mag staan dat er soms even niks te lachen valt.

Ik heb ook openlijk geklaagd. Nou! Zo! Zeker weten! Spencer weet daar alles van. Laat ik de mensen die in de startblokken staan om er wat over te gaan zeggen nu voor zijn. Achter de schermen heb ik contact met Spencer opgenomen. We hebben ge-chat. Ik ben daar wijzer van geworden en meer gerust gesteld ook. Het was zinnig.

Zit ik nog met één ding, ik heb een paar van zijn mooie en leuke blogs vernacheld met mijn geschreeuw. Alleen maar omdat ik de grofheid van dat ene begrip: ‘dikke reten’ niet kon velen. Dat was mijn probleem. Zal ik dan nu openlijk sorry zeggen? Eh.. Spencer, sorry! (En toch heb ik er wat van geleerd en ik had het niet willen missen… en misschien heeft hij er ook wat van geleerd, maar ik kan alleen voor mijzelf praten.)

Volgens mij lezen we niet goed. Ik niet en anderen ook niet. Laat ik het bij mezelf houden: ik laat de boodschap van een ander nauwelijks of niet tot me doordringen of ik reageer al. Soms kan dat geen kwaad. Dat er een beetje stof opwaait. Dat er geharrewar is en onbegrip. Dat hoeven we toch niet allemaal te bedekken met de mantel der liefde. Welke liefde? Of weg te lachen? Soms valt er even niks te lachen en Spencer begreep dat.

Zo werd ikzelf ook even uit het stoffige verdomhoekje gehaald, want ik kreeg het gevoel: ik doe ertoe! Hoe gaat het met jouw stoffige verdomhoekje? Valt er nog wat te lachen daar? Vertel!

Lees verder!

geplaatst door Possess



dinsdag 21 september 2010

Eindelijk gevonden ... of

Gelukkig ze was er nog .... ik slaak een zucht van verlichting. Enorm voor gehaast, hopelijk zie ik haar nog. Wat een prachtig gevoel is dat toch. Soms kan ik er echt (geloof me) niet van slapen. Dan moet ik effe contact maken met haar. Niet heel vaak zo laat, zij heeft ook zo haar tijd en ruimte nodig. Dat respecteer ik.

Heeft even geduurd om dat door te hebben en je moet een paar keer flink je neus stoten, maar dan valt de euro-munt en zie je dat het alleen maar in je voordeel werkt. Dus zij haar tijd en ik de mijne. Moet toegeven, ik ken haar al een tijdje en we hebben al heeeel wat meegemaakt met zijn tweeën. Ze stelt mij op mijn gemak en ik voel me erg thuis bij haar. Andere goede vriendinnen vinden dit soms lastig. Hmmmm kan ik me best voorstellen, maar ja de relatie is zoals die is. We hebben afgesproken om elkaars bezoek te respecteren. Dan doen we ieder voor zich en krijgen we ook geen lastige vragen.... Ik werk en sport veel dus zien we elkaar tussen de bedrijven door.

Afspreken gaat altijd als vanzelf, geweldig nooit problemen mee. Ook kan ik goed mijn ei kwijt bij haar, ook niet onbelangrijk. Voldoet ze aan mijn ideaal beeld, ...... effe denken. Eigenlijk niet, weet het wel zeker van niet. Ze heeft kort donker haar, beetje van een gemengde komaf, kan soms erg licht geraakt zijn, houdt van de natuur, is redelijk slank, een kledinglijn kan ik nog niet echt ontdekken en is reuze spontaan. En gelukkig houdt ze van knuffelen, ben ik dol op. Ook heeft ze veel zachte plekjes....en een paar hele mooie donkere ogen. Om je heel zwoel aan te kunnen kijken. Wat kan het leven toch prachtig zijn.

Hoop dat we nog jaren van elkaar kunnen genieten. Ben ik verliefd op haar? Kan me voorstellen dat het zo overkomt, .... mare .. helaas het gaat gewoon niet.

Hoe ontzettend, geweldig lief, mijn kat ook is.
Heel jammer hoor !

Lees verder!

geplaatst door Snowbear - 6 reacties



maandag 20 september 2010

We can do it better

Laatst had ik een uiterst interessant gesprekje met een arts over het single bestaan. Ik vertelde hem dat er een periode in mijn leven was geweest waarin ik in eerste instantie niet uit was op het vinden van –en aangaan van een relatie, maar meer kon genieten van wat er op dat moment was: kortstondige contacten en soms zelfs one night stands. Hij antwoordde daarop “ bestaan die vrouwen echt?, en zo ja: waar zijn ze dan, want ik kom ze niet tegen!”. Ze zijn er wel, alleen je ziet ze niet, behalve als je er echt naar op zoek gaat!


In de periode na mijn scheiding heb ik zelfs een tijd geleefd adhv het volgende motto: “ liever 10 mannen in bed dan 1 op de bank”. Want: mijn lijf liet telkens van zich horen, en schreeuwde soms zelfs oorverdovend: Ik wil NU seks!! (Nou zijn er natuurlijk onder jullie die de neiging hebben om te roepen: daar verkopen ze toch tegenwoordig apparaatjes voor: enig idee hoeveel herrie die dingen maken??) Ik snapte niet veel van mijzelf, wist me met al die gevoelens helemaal geen raad, en schaamde me er zelfs voor. Dat voelt & doet zo’n net meisje als jij toch niet?! Helaas heb ik mijn eigengestelde quotum (nog) niet gehaald, maar ik heb inmiddels wel leren omgaan met mijn seksuele gevoelens en geniet gewoon van wat er op mijn weg komt, als ik daar behoefte aan heb, alle opties daarbij open latend.

In een gesprek met een andere “vakgenote”: een psychologe, kwamen we tot de conclusie dat er ontzettend veel single vrouwen worstelen met hun seksuele gevoelens maar dat niet openbaar durven maken, omdat er nog een te groot taboe op rust. Nadat we in de afgelopen decennia eindelijk van onze seks binnen de relatie mochten gaan genieten, moeten we nu het volgende plafond beslechten: toegeven dat we seks nodig hebben ook al zitten we niet in een vaste relatie, zonder uitgemaakt te hoeven worden voor slettebak of promiscue.

En ach: wij vrouwen hoeven er helemaal niets voor bij te leren: sociale beesten als we toch al zijn hebben we alle sociale vaardigheden om een one night stand of kortstondige relatie aan te gaan. Het enige wat we hoeven doen is al die vooroordelen aan de kant te leggen en dan lekker gaan genieten.

Ergo: ik denk dat velen van ons het allang doen, maar dat niet uitspreken. Ik denk dat mannen wat naief zijn als ze denken dat we alleen ons orgasme zo nu en dan faken…..

Lees verder!

geplaatst door Poema - 4 reacties



maandag 20 september 2010

Weekend in England

Weekend in England

Ik mag voor mijn werk met enige regelmaat in Londen verblijfen en soms maak ik er ook een weekend aansluitend van. Zo ook afgelopen weekend waarin ik een paar afspraken had met “oude” bekenden. Dit weekend na een lange periode ook weer mijn ex-vriendin, een Engelse dame, gezien.Ondanks dat we regelmatig contact hebben, is het zien van elkaar wat minder, ze woont vlakbij Manchester, en komt niet zo vaak richting Londen (we hebben elkaar bijna 9 jaar niet gezien). Dit weekend hadden we afgesproken en ja, het was weer een weerzien zoals vanouds. Alsof we elkaar vorige week nog hadden gezien!

Nu weten we beiden dat onze levens zo ver uit elkaar zijn gegroeid dat we beiden ook weten dat er geen samen is, maar juist die ongedwongeheid maakt het weer erg leuk. We waren de laatsten die uit de lokale pub weggingen, lopend naar mijn woning. En, toen we gingen slapen was het al bijna licht, we hebben beiden voor dezelfde organisatie gewerkt en rond de wereld getrokken dus we kennen erg veel oud collegae van dat bedrijf, dus veel bij te praten en eens kijken wie er nog in het circuit zit. Zondagmiddag moest ik naar huis in Nederland, was zo gepland, en zij ging naar huis met de auto naar Greater Manchester. We spraken, alweer, af dat de volgende keer niet zo lang moest duren. Maar ja, dat hadden we de vorige keer ook zo afgesproken, en toen duurde het ook 10 jaar. (we kennen elkaar pas 24 jaar)

Wat het leuke nu juist is; we hebben veel met elkaar te bepraten, veel met elkaar door de jaren heen, laatste jaren wel via de mail, gedeeld. We kennen elkaar erg goed, we weten wat de ander wenst. Als we elkaar zien, dan is er ook meer dan alleen maar even een kop koffie, een vriendje van ons die even in de pub langs kwam belde vanmorgen met de vraag of we weer samen waren, zo leuk zag het er van buiten uit.

Maar wij weten in ieder geval dat er geen samen is, wel voor dat moment dat we dan delen, maar niet het leven in één huis, in één stad. Ik vind het wel jammer, maar aan de andere kant, nu is ze een goede vriendin en dat is heel veer meer waard.

Wigwam.


Last night, I said goodbye
Now--it seems year
I’m back in the city
Where nothing is clear
But thoughts of me --holding you
Bringing us near

And tell me
When will our eyes meet
When can I touch you
When will this strong yearning end
And when will I hold you again

Time in new england
Took me away
To long rocky beaches
--and you, by the bay
We started a story
Whose end must now wait

And, tell me
When will our eyes meet
When can I touch you
When will this strong yearning end
And when will I hold you again

I feel the change comin’
--i feel the wind blow
I feel brave and daring!
I feel my blood flow
With you
I can bring out
All the love, that I have
--with you there’s a heaven
So earth ain’t so bad

And tell me
When will our eyes meet
When can I touch you
When will this strong yearning end
And when will I hold you again

Lees verder!

geplaatst door Wigwam



maandag 20 september 2010

Lucies miljonair (10)

Hij was er van overtuigd dat het met Lucie niet meer goed zou komen. Hij had een vriend over het verloop van de avond verteld, en die had lachend uitgeroepen: "wat een rampzalige date! Hebben jullie niet eens gezoend!" 't Was nu al drie dagen na hun date, en nog altijd had ze niks van zich laten horen.

Voor Leo was dat een duidelijk signaal: ze slaagde er niet in om het drempeltje over te komen om hem te benaderen. Drempeltje? Ja, blijkbaar lag dat er nu, terwijl ze vooraf van die drempels niks hadden ervaren. Er gingen zomaar enkele mails per dag over en weer, zonder dat er iets van drempel aanwezig leek. En nu? Geen woord.
Hij zelf vond het ook moeilijk om iets te laten horen, was onzeker door haar stilte en door zijn eigen optreden tijdens hun ontmoeting. Onzeker ook door de scherpe toon in de verwijten van Lotte. Ze had lang niet op alle punten gelijk en dat kon hij uitleggen, maar zou Lucie dat ook zien? Als wij elkaar nu op een feestje zouden tegenkomen, zouden we allebei de ogen neerslaan en de ander niet durven aankijken, dacht hij. In elk geval durf ik haar niet meer aan te kijken. Hoe is het mogelijk: de ontmoeting heeft de hoop op een romantisch vervolg weggenomen, en daarmee ook de kracht om elkaar op te zoeken via mails of anderszins.

Naar mate de date langer geleden was, begon hij dat steeds vervelender te vinden. Natuurlijk, het kan gebeuren dat een date tegenvalt en normaal gesproken houdt het dan op. Bij een gewone date is dat te accepteren. Maar deze date was niet gewoon, en ook niet gewoon mislukt. Leo was bang dat Lucie hun ontmoeting ging zien als een miniatuurtje van hoe hun relatie zou zijn, maar dan constant. Dan had zij een onjuist beeld van hem.

Leo had zelf weleens met een ex meegemaakt dat ze elkaar weer zagen. En in de korte duur van het gesprek doorliepen ze alle fases uit de relatie: van de klik, tot de afstand, tot de verwijten en het onvermogen om daarmee om te gaan. En toen ze uit elkaar gingen klopte het helemaal: ze gingen niet voor niets uit elkaar. Leo had weleens gedacht dat je zo'n patroon ook in de eerste ontmoeting zou moeten kunnen herkennen. Dat iemand die ongeïnteresseerd was in de ander, dat al in de eerste date zou laten blijken. Alleen dan wist je nog niet dat juist die signalen zo betekenisvol waren. Aan die theorie had hij voor zichzelf de conclusie verbonden dat hij dus een vergrootglas moest leggen over alle elementen van zo'n eerste ontmoeting om een voorspelling te kunnen doen over de kansen van een relatie. En nu was hij bang dat zij dat ook zou gaan doen.

En dus greep hij in. Hij stuurde haar een mail.

Lieve Lucie, We hebben elkaar tijdens onze date nog niet leren kennen. Nog steeds heb ik wel de behoefte om de persoon te leren kennen achter de mails die me zoveel plezier deden. Ik zou het fijn vinden om dat alsnog te doen. Ik wil jou graag weer ontmoeten, en dan beloof ik: geen gedoe. Liefs, Leo

Hij aarzelde niet. Dit was goed. Zo moest het gaan, vond hij. Gewoon een nieuwe date en dan kijken of ze elkaar dan wel echt zouden ontmoeten. Zou zij dat nog durven, na een nacht met Lot te hebben gepraat?


En zo blijft de vraag: wordt vervolgd?

Lees verder!

geplaatst door Kijker - 1 reactie



zondag 19 september 2010

Golfbewegingen

Als de zee zo in beweging is het leven van een single. Soms even op de toppen van een golf meeliften. Andere keren vind je jezelf als een drenkeling aangespoeld terug tussen de kwallen.
Maar meestal bevind je je ergens daar tussen in; een beetje tegen de stroom in zwemmen of rustig wat dobberen.

Zo kunnen we nog wel even doorgaan met prachtige metaforen. De harde feiten zijn dat je soms na een rotdag jezelf helemaal zielig op de bank ziet zitten met iets teveel wijn op. Niemand die naar jouw verhaal luistert, je troost of even vasthoudt. En dan wil je een man en wel nu. En dan niet die mannen die wel een nachtje met je door willen brengen, nee juist niet die mannen. Want; die troosten niet, die luisteren niet en die houden je niet op die manier vast.

Andere dagen lijkt het leven je toe te lachen en in deze stemming is een man voor zo’n nachtje helemaal passend. Jee, wat een vrijheid heb je toch als single! Wel de lusten, niet de lasten. Collega’s die net hun 12 ½ jarige bruiloft hebben ‘gevierd’ vragen, soms net iets te gretig, hoe dat precies allemaal gaat. Ze luisteren zeer aandachtig en je ziet ze denken; goh lang zo gek nog niet dat single bestaan. Je houdt wijselijk je mond over die avonden tussen de kwallen….
Na een nacht met een man die voor zo’n nacht bedoeld was, heb je een enkele keer andere gevoelens. Je catch -of -the -day heeft onbedoeld een klein golfje veroorzaakt….vaak word je daar even snel weer van af gegooid; soms tussen de kwallen. Meestal gewoon terug in rustiger water. Het was immers maar voor een nacht.
The morning after kijk je in de spiegel en zegt tegen jezelf dat je dit toch ook maar niet meer moet doen. Het levert teveel rimpelingen(en rimpels door slaapgebrek) op en ook verlangens naar een heel hoge golf die niet worden ingelost.


Dus wordt het weer tijd voor een beetje zwemmen en zo nu en dan kijken of er nog wat te vangen valt en vooral dobberen. Eindeloos dobberen.

Lees verder!

geplaatst door Babette - 2 reacties



zondag 19 september 2010

Van mannen en vrouwen die maar niet nader tot elkaar willen komen

Het word steeds hilarischer. Laten we zeggen dat Match4Me erin geslaagd is om hier een levendige blogcommunity te doen ontstaan. Maar het lijkt wel alsof de hoofdactiviteit van deze website enigszins naar de achtergrond is verdwenen.

De ledenupdates (of straks things2share) geven de indruk dat het hier een grote woestijn vol roependen is.

‘Waarom reageren vrouwen zo weinig op berichten?’,
‘Wat wordt mijn profiel weinig bezocht de laatste tijd!’
‘Tientallen mensen bezoeken mijn profiel, maar niemand stuurt me een bericht…’
‘Gebeurt hier nog weleens wat?’
‘Waarom loeren we alleen maar naar elkaar?, ‘
Wie stuurt mij een bericht?’
Waarom stellen mensen (m/v) zoveel eisen?’

Als het een man is die zijn beklag doet, dan reageren de vrouwen: ‘Stuur zelf een bericht!’, ‘Mannen schrijven ook nooit terug!’, en zo meer, en zo meer. En andersom: als een vrouw haar ongenoegen uit, dan krijgt ze een aantal mannen over zich heen (en niet op de manier die je zou verwachten op een datingsite…).

Bij de afdeling blogs is het al niet veel anders. Possess en Spencer vechten hun vete en plein publiek uit. Hetzelfde overkwam Spencer en Marjelle een tijdje geleden toen Spencer zijn hart luchtte over de ‘bekrompenheid’ van Nederlandse vrouwen als het op leeftijdsverschil aankwam. En steeds lijken de mannen het voor Spencer op te nemen en willen vrouwen Possess (en eerder schrijfster dezes) nog weleens een hart onder de riem steken. Tel daar de nodige blogs bij op waarin enig ongenoegen wordt geuit over een willekeurig lid van de andere sekse.

Wat denken we? Zou dit een handig platform zijn om de sekseoorlog uit te vechten? Zou het niet beter werken als iedereen die klaagt over een gebrek aan belangstelling voor zijn of haar profiel zelf eens een bericht stuurt? Zouden we hier succesvoller zijn als we voor de verandering de mooie kanten van het andere geslacht zouden belichten in plaats van elkaar hier steeds verbaal neer te sabelen? Of is het niet geheel toevallig dat wij allen vrijgezel zijn?

Hijs de witte vlag!
Make love, not war!

Lees verder!

geplaatst door Marjelle - 3 reacties



zondag 19 september 2010

Marjelle en Boris doen het niet

Niemand kan zeggen dat we het niet geprobeerd hebben. Drie maanden mailen en vijf dates – verspreid over nog eens drie maanden – hadden Marjelle en Boris ervoor nodig om te besluiten dat er iets cruciaals mist tussen hen. Een halfjaar lang richtte Marjelle zich op slechts een man en staakte haar andere datingactiviteiten. Tevergeefs. Wéér wilden ratio en chemische processen in het lijf niet tot overeenstemming komen.

Marjelle en Boris hadden meerdere, zeer lange dates. In een aantal opzichten heel geslaagd, maar tot zoenen kwam het steeds maar niet. Het lag vast aan de omstandigheden. Het soort gesprekken dat ze voerden, onzekerheid bij Marjelle, teveel aan het hoofd van Boris, de openbare gelegenheden, het nuchtere daglicht. En het lag aan twijfel, dat zag Marjelle ook wel. Boris was het soort man waar Marjelle graag gevoelens voor zou willen ontwikkelen. Maar de vonken sprongen er niet vanaf, ook bij Boris niet. Nadat ze openlijk hun twijfels hadden geuit, besloten ze het nog één keer te proberen. Tevergeefs. De verliefdheid die eerder nog leek te ontluiken was weg en bleef weg. Aan het eind van de laatste avond samen waren ze het er beiden over eens: wat ze voor elkaar voelden was puur vriendschappelijk.

De spijt is er niet minder om. Het lijkt wel mijn lot. De mannen op wie ik verliefd word, worden dat niet op mij, zijn getrouwd of op andere manieren onverstandig of onbereikbaar. Op de mannen die me heel leuk en geschikt lijken als partner, word ik niet verliefd. Nog nooit heb ik het zo lang onderzocht als nu. Ik dacht weleens dat we met internetdaten iets vaak geen kans geven. Te snel oordelen, niet het geduld hebben om iets te laten groeien, te kritisch over futiliteiten. Nu ga ik weer twijfelen. Het hoort toch ook enigszins vanzelf te gaan? De chemische processen in het lijf kun je niet dwingen. Die boodschap klinkt als een harde echo na in mijn hoofd. Teleurstellend, dat dan weer wel.

Lees verder!

geplaatst door Marjelle - 4 reacties



zondag 19 september 2010

Goede raad is duur duivels dilemma


Mijn beste vriend, Mark*, is net als ik, ten offer gevallen aan het vrijgezellen leven. Maar alles heeft ook voordelen.Vrijgezellen kunnen weer verliefd worden.

Mark is een aantrekkelijke vent en hij vangt dan ook aantrekkelijke dames. Zo maakte hij contact met Rosalinda*) en het was na de eerste date weer eens raak.
Zij hadden een relatie zoals dat waarschijnlijk voor vele zoekenden hier geldt: ieder zijn eigen stekkie, in de weekenden happelepap.

Het klikte buitengewoon goed tussen hen en al heel snel werd Rosalinda stapelverliefd op Mark. Een echte match.
Ondanks dat feit en Mark ook zeker zeer op Rosalinda is gesteld, werd Mark maar niet verliefd. De weekenden waren heel leuk, in alle opzichten, maar verliefdheid blijft uit. Zelfs een geslaagde vakantie in Frankrijk hielp niet. Mark wist niet wat hij ermee aanmoest en schiep wat afstand.

Rosalinda daarentegen, bleef maar bellen en verlangde dat Mark iedere vrijdag voor de deur stond en wilde hem eigenlijk pas maandagochtend vroeg laten gaan.
Rosalinda voelde na lange tijd dat er niet veel meer inzat. Mark gaf haar aan dat een echte vaste relatie met samenwonen er niet inzit, hij wilde haar niet in die waan laten.

Mark en ik praatten daar geregeld over. Hij vroeg zich af of hem wat mankeerde. Rosalinda was naast een mooie vrouw –en dat mag gezegd worden- ook een intelligente, beschaafde en vooral een heel lieve vrouw. Een schat van een mens, zoals dat heet.
Mark was heel blij met haar genegenheid jegens hem, maar hij voelde te weinig, niet genoeg. Moest hij doorgaan in de hoop dat verliefdheid vanzelf wel zal komen? Moest hij acuut stoppen om haar gevoelens niet verder te kwetsen? Is dit aan het lijntje houden?

Ik heb hem altijd geadviseerd eerlijk te zijn. Het gaat tenslotte om de gevoelens van een lieve vrouw en daarmee mag je niet spelen. Mark was het daarmee eens en heeft zijn gevoel –of de ontoereikendheid daarvan- aan Rosalinda opgebiecht. Met lood in zijn schoenen. Maar zoals dat gaat met verliefdheid, Rosalinda geeft niet op. Zij denkt dat het nog wel komt wel want we hebben het toch zo vreselijk fijn met elkander.

Na maanden begint Rosalinda te merken dat er naast deze ‘lat’- variant er niet meer inzit. Ze besluit –logischerwijs- in overleg met Mark acuut ieder contact te verbreken. Zij beseft dat ze zichzelf voor de gek houdt. Emotioneel nemen zij afscheidt van elkaar. Het vreemde is dat Mark ook emotioneel was en nog is. Hij vroeg aan mij of hij schizofreen is. Eigenlijk geeft hij wel om haar maar hij wil geen echte relatie. Mijn advies, dat dat niet kan -dat hij moet kiezen- is eigenlijk geen advies, omdat het niet om de relatie gaat –dat willen beiden- maar om de vorm.

Mark en Rosalinda hadden geen contact meer. Het volgende weekend belde ik Mark om te tennissen. Hij kan niet, hij heeft het weekend Rosalinda. Er is duidelijk aantrekkingskracht.
We hebben daarna een pittig gesprek. Mark is met mij van mening dat hij niet met haar gevoel mag spelen, maar verweert zich met de mededeling dat hij vooraf aan Rosalinda heeft gezegd dat ze uit hun contact geen hoop mag putten. Ze weet dus precies wat ze aan hem heeft, is zijn op zich terechte verweer. Toch blijft er bij mij een onbevredigend gevoel, omdat ik zeker weet dat Rosalinda toch hoop houdt. Ze zal altijd die hoop houden zolang ze gevoelens voor hem heeft. Aan de andere kant weet ze precies waar ze aan toe is met Mark. Als ze dan toch met hem wil zijn, is dat een bewuste -haar eigen- keuze.

Ook hebben we de gedachte dat het natuurlijk nog wel zou kunnen komen bij Mark. Is dat het waard om een lieve vrouw een lange tijd gelukkig te laten zijn maar dat ooit misschien haar geluk toch afloopt?
Mark vraagt mij ten einde raad wat te doen. Hij houdt van haar, maar niet genoeg. Hij is niet verliefd. Gaat hij het proberen, zal dat uiteindelijk zo goed als zeker fout gaan, denkt hij.

Ik weet overal een antwoord op. Maar nu even niet.



* namen veranderd

Lees verder!

geplaatst door Spencer - 9 reacties



zaterdag 18 september 2010

Het meisje in de snoepwinkel

Als klein meisje mocht ik zo nu en dan van mijn moeder naar de winkel gaan om snoep of een ijsje te kopen. Ik kon uren turen naar alle snoep die er te koop was maar waaruit ik toch echt een keuze moest maken omdat ik natuurlijk veel te weinig geld had om alles mee naar huis te nemen. Bovendien zou dat desastreus zijn voor mijn gezondheid. Ik weet: de vergelijking gaat aan alle kanten mank, maar toch is internetdaten voor mij net zo leuk maar ook net zo moeilijk, want de beslissingen die ik neem zijn immers vele malen belangrijker.


E- daten zie ik als één groot avontuur. Bij alle dates en gesprekken die ik tot nu toe heb gehad heb ik hele leuke, bijzondere en waardevolle mannen ontmoet, waaraan ik met een warm gevoel terugdenk, maar waarbij het toch net niet tot De klik is gekomen. Reden voor mij om mijn “selectievoorwaarden” nader onder de loep te nemen.

E-daten is handig omdat je een grote groep ineens kunt bereiken maar ook erg ééndimensionaal. Wil ik iemand goed leren kennen heb ik meer nodig: voordat er ook maar iets van gevoel bij kan komen moet ik iemand in ieder geval telefonisch gesproken hebben en één of meerdere keren in het ‘eggie’ meemaken. Om dan maar met iedereen die me wel interessant lijkt een date aan te gaan zou teveel van het goede zijn: ik zou domweg niet meer toekomen aan werken, hobby’s en vrienden en wat er verder nog te doen is in het leven.

Dus doe ik een voorselectie, op mijn eigen wijze, waarbij ik in eerste instantie mijn ratio gebruik. Ik probeer daarom te beschrijven wat ik belangrijk vind en gebruik daar mijn blogs ook voor. Natuurlijk stoot ik daarbij mensen tegen het hoofd, dat kan niet anders, want mijn keuzes zijn niet de jouwe bijvoorbeeld, iedereen heeft andere wensen en eisen.

Er wordt mij wel eens verweten dat ik té kritisch zou zijn. Dat zou heel goed kunnen. Die kritische kant van me wordt ingegeven door een groot gevoel van onzekerheid, omdat ik immers niet over één nacht ijs wil gaan. (Wellicht verzacht dat de situatie enigszins). Een relatie ga je immers aan voor een langere periode. Als ik een nieuwe auto ga kopen dan struin ik ook maandenlang Het Net af voor die ene auto die precies bij mij past, die ik kan betalen en niet te veel onderhoud behoeft. Voor mij zijn mensen nog veel en veel belangrijker en kostbaarder dan een duurzaam gebruiksgoed, dus neem ik mijn tijd en beslis langzaam, niet alleen om mijzelf te beschermen, maar ook om de ander niet tekort te doen of te kwetsen.

Sommige mensen laten alle opties open en gaan af op hun eerste ingeving. Ik kan dat niet, ondanks dat ik best wel impulsief ben. Nou: nu ik erover nadenk: de beste beslissingen kwamen bij mij altijd vanuit een impuls. Dus misschien moet ik toch al mijn “ wensenlijstjes” laten vallen en gewoon kiezen met mijn hart en vanuit mijn gevoel!

Lees verder!

geplaatst door Poema - 3 reacties



vrijdag 17 september 2010

Je pense donc je suis

Waar gaat u voor? 'Narciscus, Machiavelli of pantoffels? Niet genoeg keuze? Geen probleem, vandaag hebben wij nog meer voor u in de aanbieding! Maar laten we bij het begin beginnen:
-Narciscus!
'Nee, die mot ik niet, die is veel te ijdel, denkt alleen maar aan zichzelf, hangt voortdurend boven een vijver en heeft geen eens een zwemdiploma. Moet ik die egoitische vent zeker gaan redden, dank je de koekoek!'.
-Machiavelli!
'Nee die wil de anderen alleen maar voor z'n wagentje spannen en exploiteren, is niet is staat tot 'houden van', maar 'laat van zich houden'. De bescheidenheid is hier ver te zoeken. Iemand die nooit een ander wil helpen en dus nooit de handen uit de mouwen zou steken, een tiran in de gedaante van een kind. Ik heb geen zin om me te laten manipuleren.'
-De pantoffel-man?
'Aaah, nee, die zit s'avonds al om zeven uur in z'n badjas op de bank........de afstandsbediening in z'n hand om elke vorm van dialoog kort te sluiten en z'n gezin weg te zappen. Ik hou wel van een beetje gezelligheid en leven in de brouwerij, en bovendien heb ik wat tegen badjassen!

Dan hebben we ook nog het proto-type van de anti-held in de aanbieding:
-Don Quichotte!
'Ja, ok, eerlijk is eerlijk, die is wel grappig! Maar hij gaat meer met z'n maat Sancho op pad dan met z'n geliefde. Bovendien is Don meer van de platonische liefde en wil hij ALLE jonkvrouwen redden. Dat vind ik dan weer iets 'te veel ' leven in de brouwerij, of tenminste, niet van het goede of gewenste soort. En dan is er nog het leeftijdsverschil die man is al aan het dementeren........ je kan toch niet 'samen oud worden' als hij het al is!!! Ik wil geen oudere man! Begin ik net een beetje aan hem te wennen, gaat hij dood'.

-Ten slotte hebben we ook nog het model van 'de prins op het witte paard', een model dat zéér in trek is!
"Nee, dat vind ik ook niks. Ik wil niet gered worden, ben voor een gelijkwaardige relatie en dat kan niet met een rijke prins met een kasteel, dan zijn de verhoudingen van het begin af aan al scheef! Bovendien 'heb ik het niet zo', met de monarchie, laat staan dat ik er deel van uit wil maken! Alhoewel hij mag vanavond wel bij me langs komen,.. die prins,...... als hij dat wil? Maar dan alleen als hij een beetje eigentijdse instelling heeft en leuk met kinderen overweg kan. Dan mag hij vanavond op m'n entertainers passen en ga ik lekker een avondje stappen.

U ziet het al, keuze genoeg!! Maar...'kiezen' we met ons hart of met ons verstand? Of gaat het om een gezonde combinatie en afwisseling van 'Je pense, donc je suis' en 'J'aime donc je suis'? In beantwoording op deze vraag geef ik graag het volgende citaat van Machiavelli ter overweging, die ik als partner niet zie zitten maar toch (naast het uitkramen van een hoop onzin) ook wel eens een verstandige opmerking heeft gemaakt: ' De mensen hebben zelden de moed om volkomen goed of volkomen slecht te zijn'.

Uiteindelijk zijn we volgens mij allemaal op zoek naar onszelf in de ander, hetgeen positief is onder voorbehoud dat je jezelf 'al' gevonden hebt, of zoals Kahlil Gibran het formuleert :'Geliefden omhelzen meer wat tussen hen is dan elkander.'

Lees verder!

geplaatst door Eileen - 8 reacties



donderdag 16 september 2010

Hallo Spencer

Ik ben het met je eens dat de blogvorm zich niet makkelijk leent voor een dialoog. Maar een dialoog kàn voor anderen wèl onderhoudend zijn, vind ik. Ik heb er voor gekozen om blogs onder een pseudoniem te schrijven, omdat ik anders misschien dichtklap en dat wil ik niet. Niet meer!!! Daarom reageer ik niet onder de blogs zelf. Er zou een vorm voor gevonden kunnen worden, zodat voor meelezers duidelijk is welke blogs bij één dialoog horen. (Steeds dezelfde titel, genummerd.) De ‘spelers’ moeten dat natuurlijk wel willen en misschien zit jij er niet op te wachten om nog openlijk van gedachten te wisselen. Ik wil het wel. Ik stel je reactie en je vragen op prijs!

Ik lees in ‘het geloof ik zal haar vinden’ een man die alle rationaliteit ten spijt, een afkeer van een aantal verschijningsvormen van vrouwen (!) te berde brengt (van vrouwen ja, omdat je de zin besluit met: ‘… en ze rookt…’). En ja, ik lees dat als afkeer om met zo’n vrouw het bed in te duiken. Het staat nergens en toch haal ik dat ik eruitl. Die ene, door mij aangehaalde zin in ‘brief aan spencer’ snijdt, wat mij betreft, als een bot mes het grappige, luchtig kabbelende gesprek tussen de volgeling en de paus in tweeën. En ik lees niet dat de volgeling er helemaal van overtuigd raakt, dat hij zich over die verschijningsvormen heen moet zetten. Maar…., dat is zíjn smaak en zíjn zaak! So far so good.

Het valt me echter van de Paus tegen, dat hij de volgeling er niet opmerkzaam op maakt dat hij zich ook minder grof kan uitdrukken, door zijn deficiënties in de ik-boodschap te presenteren, bijvoorbeeld: ik hou niet van rotte tanden. Of zo je wilt: ik word niet geil van ~. Dan laat je de lezer de keus, om er het zijne/hare mee te doen… hoewel het in dit geval wel duidelijk is wat de meesten hiervan vinden, denk ik.

Op deze wijze kun je al je genoemde deficiënties zelf invullen (zei de juf), kijkt u maar:
Ik hou niet van vrouwen met katten.
Ik hou niet van vrouwen met teckels, die.. enz.
Komen we tenslotte bij een merkwaardige geval: Dikke reten.
Ik hou niet van vrouwen met dikke reten. Zelfs in een ik-boodschap is dit nog lelijk, het verraadt medogenloosheid.
Ik hou niet van vrouwen met dikke billen, klinkt al anders.

‘Dikke reten’ in jouw blog is zo levenslustvernietigend als je worstelt met overgewicht, wat ik doe (blog ‘huwelijksvet en andere laagjes’). Ik heb er geen woorden voor. Daar komt dus mijn aap uit de mouw! Had je dat nog niet door? ..? ..? Heus niet?

Als mooie jonge slanke vrouwen op je vallen, geniet ervan, be happy with it, ik meen het. Maar laat anderen de dichterlijke vrijheid om vrede te hebben met hun leven en er het beste uit te halen met al hun uiterlijke onvolkomenheden.

Of was het echt je boodschap, dat je gerust verliefd kunt worden op een vrouw (of man, zo je wilt) met rotte tanden en dat je daar tijdens een relatie dan wel aan kan werken?

Groetjes,
Possess

Lees verder!

geplaatst door Possess - 6 reacties



donderdag 16 september 2010

lieve Possess


Bij wijze van uitzondering dan maar een serieuze reactie, ontbloot van dichterlijke vrijheden, metaforen en kwinkslagen.

In je reactie schrijf je dat ik er veel ‘bij haal’. Dat is juist, maar past in de context van de vorm. We moeten niet vergeten dat blogs niet geschikt zijn voor een dialoog tussen 2 personen. Ze worden door een ieder gelezen en moeten ook iets vertellen waar een ieder wat aan heeft. Zo zie ik blogs en als er al een discussie ontstaat moet die wel 'verteerbaar' zijn voor andere lezers. Dat er een onderhoudende onderlaag in zit, lijkt mij daarbij juist de bedoeling.

Voorts stel je dat het niet duidelijk voor je is of je nu met de Paus of met Spencer een date-verzoek hebt. (“Ging de paus nou op mijn date verzoek in?”). Neem het me niet kwalijk, maar dit begrijp ik echt niet. Het moet toch zonneklaar zijn dat je niet met de Paus spreekt en dat het ondenkbaar is dat je daarmee een hier op M4M een afspraak zit te maken? De dik erop liggende logica sluit toch iedere andere optie uit?

De kwinkslagen zijn geen knipogen naar jouw sec, zoals jij dat kennelijk voelt, maar zijn dichterlijke vrijheden. Ik verbaas me erover dat jij je dit soort dingen zo persoonlijk aantrekt. Ik ken je niet, ik heb helemaal geen meningsverschil met je en inderdaad, ik weet nauwelijks waar je aversie over gaat.
Dat neemt niet weg dat ik het graag van je hoor. Maar mijn blog in eerste aanzet was onpersoonlijk, algemeen.

Kortom zoals jij dingen opvat, of leest, zijn ze geheel niet bedoeld. Jij leest een knipoog naar jou, maar dat staat er niet. Ik vind wel dat ik aan moet geven wat mijn intentie is, als dat voor iemand niet duidelijk is. Dat heb ik in mijn tweede blog gedaan.

Waar het nu echt over gaat, weet ik ook maar half. Ik heb in ieder geval wel duidelijk –en serieus- aangegeven wat ik in mijn eerste blog (het geloof ik zal haar vinden) heb bedoeld:
Mijn opsomming was overduidelijk en onmiskenbaar willekeurig en een karikatuur, teneinde de vraagsteller in te laten zien dat bijvoorbeeld rode haren nooit een afwijzingsgrond voor een nadere kennismaking zou mogen zijn en dat indien dit toch onoverkomelijk bezwarend is, daaraan in een goede relatie gewerkt kan/moet worden. Een klodder verf in casu.
Dat was de boodschap
”.
Ik beb het nota bene nog cursief en vet afgedrukt.

Je vindt dat de vorm –reactie van de Paus- inconsequent is. Ik vind het juist consequent. De eerste blog was immers een gesprek met de Paus en daarop reageerde jij. Ik vind het dan juist consequent als dezelfde Paus reageert. Maar ook hier geldt het element van de ‘amusementswaarde’ en de boodschap. Je kijkt daar niet doorheen, terwijl het toch mijns inziens zo duidelijk is.

Het is mij duidelijk dat mensen andere dingen kunnen lezen dan de schrijver bedoelt. Maar als dat dan verduidelijkt wordt, zoals ik heb gedaan, en dan nog blijf je nog steeds andere dingen lezen, dan weet ik ook niet meer. Meer dan mijn intentie aangeven kan ik niet.

Ook is mij duidelijk dat jij je constant aangesproken voelt. Beste Possess, zo zie ik dat helemaal niet. Natuurlijk was mijn “antwoord van het Vaticaan” aan jouw gericht, maar wij hebben toch geen conflict? Althans, ik zou niet weten waarover.
Je gebruikt ook termen als “uitpraten”, een begrip dat ik al snel plaats bij mensen die –zacht gesteld- een stevig meningsverschil hebben. Ik ben mij daarvan niet bewust, al weet ik dat je je ergens behoorlijk over opwindt. Maar waarover precies, weet ik nog steeds niet. In ieder geval heb ik met mijn Dom Benedictine de sfeer willen aangeven zoals ik onze date zie: gezellig en met de optie om teut te worden.

Hoe dan ook, ik zou het fijn vinden als je nu aangeeft wat je nu zo vreselijk steekt in mijn eerste blog. Je angst dat we elkander zullen vernederen of kwetsen is, wat mij betreft, volkomen ondenkbaar maar voor mij ook onbegrijpelijk. Ik zal dat nooit doen, waarom zou ik en waarom denk je dat? Ik vind dat je je onnodig zaken persoonlijk aantrekt.
Je kunt me ook een persoonlijk bericht sturen op spencer2. Dan kletsen we even verder.

Met vriendelijke groet

Spencer

Lees verder!

geplaatst door Spencer



donderdag 16 september 2010

De tussenkomst van de Paus

Hieronder een reactie op reacties bij ‘Mijn date met Spencer’.

Voorafgaande blogs:
Het geloof ik zal haar vinden – Spencer
Brief aan Spencer – Possess
Vaticaan antwoordt Possess – Spencer
Ave Maria – Spencer
Mijn date met Spencer - Possess

Hoi Bill,
Kan me voorstellen dat je het laf vindt. Ik was ook zeker van plan om de date-onderhandelingen door te laten gaan, als Spencer er zelf op in zou gaan. Ik vond het in eerste instantie ook heel leuk dat hij zo snel met een reactie kwam. En toch stonden er een paar dingen in waar mijn maag van omdraaide en ook bij herlezing, vond ik dat hij er verdoezelend veel bij haalde, ongrijpbaar veel, waar ging het nou nog over?
Uiteindelijk vond ik de gekozen vorm van de tussenkomst van de Paus niet zo consequent. Ging de paus nou op mijn date verzoek in? Wie is er hier nou vijftig, de Paus of Spencer? En werd er even een beeld geschapen van een date op het altaar en vleselijke lusten en zo?
Ik vind dat geen knipoog meer naar mij. (Iets voor gelijkgestemde mannen onder mekaar misschien). Goed voor in een dampende mannenkleedkamer van de plaatselijke voetbalvereniging, in de euforie van een gewonnen wedstrijd tegen de veteranen uit het dorp verderop (Zie, nou word ik alweer boos). Als in die sfeer op mijn date verzoek wordt ingegaan, dan… voel ik mij daar niet helemaal lekker bij.
Wanneer jij of een ander, of Spencer het anders ziet, dan hoor ik dat graag, daar leer ik van.

Hoi Haskell,
Ja, het is wel een anticlimax wat betreft Spencer. Dat vind ik ook. Maar het was duidelijk voor mij. Het uitpraten, laat staan het ‘eens worden’, zit er niet in denk ik. En wat zoek je dan bij elkaar. We hoeven elkaar niet af te maken. Ook dit is een valkuil van internet vind ik. Dat je met woorden heel lelijke dingen kunt doen, dat je elkaar kunt vernederen en kwetsen en ik ben bang dat het met Spencer en mij slechts die kant op zal gaan.

Lees verder!

geplaatst door Possess



woensdag 15 september 2010

Mijn date met Spencer

Mijn date met Spencer gaat niet door. Ik heb hem onlangs ontmoet en.. hem een fout telefoonnummer gegeven. Dat voor wat betreft mijn date met Spencer.

De juf van volksdansen vroeger was een mooie jonge vrouw, met sprekende ogen en donker halflang haar. Het was zo’n juf waar je als kind graag naast staat in de kring. Op een gegeven moment vertelde mijn beste vriendinnetje dat haar oom zijn verkering met die juf had uitgemaakt en dat ze nu heel raar deed. Ze ging ’s avonds in het donker bij hem in de voortuin tussen de struiken zitten en dan gluurde ze naar binnen.

Dat is wat ik me van het verhaal herinner. Het maakte héél veel indruk op mij. Ik vond het heel erg en ongelofelijk. Mijn vriendin vertelde het op een manier dat de juf zwart werd gemaakt. Het was ‘stom’, ‘belachelijk’, ‘idioot’, ‘zoiets doe je toch niet,’ enzovoort. Iets in mij kwam daartegen in opstand. Natuurlijk was het raar en schokkend en onvoorstelbaar, maar ik bleef onbewust toch een beetje aan haar kant staan. Mijn lieve juf!


Ik heb er wel van meegekregen dat het niet de manier is om de gewenste belangstelling van iemand te krijgen. Maar ik ken inmiddels ook de wanhoop, wanneer je denkt dat je je goed kan voelen bij iemand, veilig, onbezorgd, gerust en begrepen, dat je dan eigenlijk niet wil beseffen dat hij niet geïnteresseerd is.
Het gaat bij mij dan niet meer alleen om de vraag: ‘Ik wil hem, wil hij mij ook?’ Er komt nood om de hoek kijken en je hebt iets gezien of gehoord bij die ander waar je rustig van wordt. Je zou willen schuilen, maar ook… en ook… nou ja, heel ingewikkeld. Jezelf willen zijn, misschien? En de ander zal denken: wat heb ik nou weer aan m’n broek hangen.

Iemand trof weleens die snaar. Als ik dan àl op zoek ging naar de rek in de grenzen van de ander - onhebbelijk, heel onhebbelijk - dan deed ik dat wèl beleefd!!! En… laat ik dan maar meteen het ergste vertellen: ik heb weleens gegoogled naar iemand, uit nieuwsgierigheid.. Ik rolde van het ene gegeven in het andere, kwam in de telefoongids bij een google-map terecht, koos voor satelliet en al inzoomend buitelde ik van grote hoogte naar beneden… tot ik digitaal vanuit vogelvluchtperspectief, min of meer, tussen de struiken in zijn voortuin belandde.

Met een rooie biet heb ik het weg geklikt. ‘Laat dit niet mijn stijl zijn,’ bad ik, ‘ik moet dit opbiechten, er met anderen over praten.’ En dat heb ik gedaan, onbewust ingegeven door de herinnering aan die juf.

Lees verder!

geplaatst door Possess - 2 reacties



woensdag 15 september 2010

Van F voor F

Daar zat ik dan in mijn autootje richting het Hoge Noorden voor mijn date.
Tis dan wel 200 km rijden, maar voor een leuke date doe je het toch graag.
Eindelijk kwam ik dan aan in de plaats van bestemming.
Allemachtig! Allerlei opbrekingen, omleidingen en ik ken heg nog steg.
Raakte het spoor bijster, heb dan ook geen TomTom, en toen maar mijn date gebeld.
Zij was geduldig en kon zich volkomen verplaatsen in mijn situatie.
Na ruim een half uur van omzwervingen, en niet te vergeten telefonisch te zijn begeleid door mijn date, dan eindelijk op de plaats van bestemming.

Tsjesus, wat zag ze er mooi uit, en wat lachte ze vriendelijk.
Na een welkomstkus; vol op de mond he! Gingen we richting het centrum voor een verkoelend drankje. De temperatuur was inmiddels al gestegen naar 25 graden celsius.

Enigzins onwennig zaten we dan op een terras onze ijsthee te drinken.
Duurde gelukkig niet lang - het onwennig zijn dan - en wat later stelde ik voor om wat te gaan wandelen. Na nog geen 2 minuten stonden we al innig omstrengeld onze tongen het werk te laten doen. Een mooier verjaardagkado kon ik mij niet voorstellen.

Zij vertelde vol enthousiasme over de plekken die voor haar een betekenis hebben gehad, of nog steeds zijn. De uren vlogen voorbij en voordat we er erg in hadden was het al tijd om afscheid te nemen.

Word vervolgd

Lees verder!

geplaatst door Muts



dinsdag 14 september 2010

Mannen en vrouwenhumor

Mannen en vrouwen hebben een ander soort humor en zeker een verschillende kijk op humor. Tot mijn grote verbazing is er een grote hoeveelheid sites met specifieke mannenhumor en is er zo hier en daar ook wat vrouwenhumor te vinden. Ik vond zelfs een brede discussie over het verschil tussen vrouwelijke en mannelijke cabaretiers. (is me nooit opgevallen in het theater!) Het meest gevaarlijke wat je volgens mij als vrouw in het leven kunt doen is meedoen met mannenhumor of proberen het te evenaren…


Humor gaat vaak/ meestal/ altijd ten koste van iets of iemand anders. Empatisch als ik ben voel ik altijd onmiddellijk mee met de underdog. Omdat mijn leven zich veelal afspeelt/afspeelde in een hoofdzakelijk vrouwelijke omgeving kwam ik tot nu toe ook niet zo vaak in aanraking met mannenhumor. Toch ben ik het door de jaren heen wat meer gaan waarderen en lach ik tegenwoordig vaak gewoon mee, zonder me plaatsvervangend schuldig te voelen over de door de humor gekwetste partij.

In mijn werk, waarin ik dagelijks met alle ellende van de hele wereld wordt geconfronteerd is humor zelfs bijna een primaire behoefte geworden, een overlevingsstrategie. Ondanks de serieuze inhoud van het werk lachen mijn collega’s, (mijn cliënten zelf!) en ik dus ook heel wat af. Mede daardoor schijn ik een vrij droge vorm van humor te hebben ontwikkeld, althans volgens mijn omgeving. Dat niet iedereen die droge humor snapt en kan waarderen is soms weleens lastig, zeker als je op een datingsite actief bent..

Bij het E-daten wordt humor soms bewust ingezet om aandacht te trekken, of zijn dingen onbedoeld erg grappig, gewoon door de manier waarop het geschreven is.

In veel profielen beschrijven veel mannen de doelen die ze nog willen bereiken in hun leven, variërend van reizen en veel avontuur tot trouwen en kindertjes en alles wat daarbij hoort. Soms willen ze iets totaal onverwachts.

Zo was er een keer –let wel: op een site voor hoger opgeleide mensen- een hele mooie man, die een leuk en aantrekkelijk verhaal had geschreven waarin hij ook een wensenlijstje had opgenomen. In zijn leven, zo schreef meneer, wilde hij de volgende drie wensen waarmaken: hij wilde een boerderijtje bezitten, met daaromheen een stukje land, en een Ezel…

Waarop ik hem- impulsief als ik ben- terugmailde met de woorden:
“ Nou, “Ezels” genoeg op deze site....”
Nooit meer iets van teruggehoord……

Lees verder!

geplaatst door Poema - 4 reacties



dinsdag 14 september 2010

Ave Maria


Nog half verzonken in P&W zoek ik de afstandbediening. Tijd om met Vestdijk het kussen te delen. Met de energie die bij een tiener past komt mijn dochter, pas weer single, de trap af stormen. Wat wezenloos en derhalve wat onbezonnen ga ik zonder noemenswaardige weerstand in op haar enthousiaste verzoek ‘ff’ mee te gaan. “Stappen”, in het (post-) adolescente jargon.
Mijn leeftijd heeft zich in mijn onbehagen geslopen, het voelt niet prettig te gaan stappen tegen een tijd waarbij ik eigenlijk met Vestdijk onder de wol wil. Haar verweer, dat je toch ook ‘op zoek’ bent, blijkt, samen met mijn 7e midlifecrises, voldoende overtuigingskracht te bezitten om me midden in de nacht nog te douchen en schone kleren aan te doen. Vader gaat op stap.

Een mengeling van afweer en nieuwsgierigheid maakt zich van mij meester als mijn dochter –tegen de twintig- resoluut de deur van een foute kroeg openslaat. Wil ik wel weten dat zij hier vaker komt, vraag ik me af. Ik overweeg rechtsomkeer te maken.
Wat bezielt me om hier, midden in de nacht, in een tsunami van geluid en zweterige lijven, tussen twintigers te gaan staan met de onmogelijkheid een zinnig woord te wisselen. Voorop gesteld dat deze vleesgeworden Heinekens überhaupt contact met pa willen.
Mijn dochter verdwijnt achter in de kroeg: wel vervoer en betalen maar er niet bij horen. Daar achterin is het een donker hol waar claustrofobische geesten vrij spel hebben en een Neanderthaler zich zeker op zijn gemak zou voelen. Ik besluit het vrijgekomen plekje aan de bar maar op te vullen, kan ik in ieder geval het geestverruimende spa blauw bemachtigen.

Naast mij zit een hele mooie vrouw. Heb ik weer. Slank, lang haar, ik schat rond de dertig, voor mij te jong denk ik en besluit tot flaterafwerend gedrag: negeren. Het gewoel en sociale gedrag van de lallende primaten trekt mij eveneens aan. Fascinatie maakt zich van mij, amateur socioloog, meester als ik probeer het gedrag te verklaren van een op Hazes hossende menigte met bier in ene hand en andere zwaaiend in de lucht. Alsof ze het met me eens zijn dat de lucht hier wel enige circulatie verdient.

De dame naast mij schijnt alleen te zijn. Talloze mannelijke blikken, aangestuurd door opspelende hormonen, negeert ze. Haar armen langs haar ranke lichaam, haar handen rustend op haar bovenbenen. Ze nipt aan een sterk drankje. Ik sta door het gedrang soms ongewild tegen haar. En jongeman kan de druk van zijn kokend zaad niet beheersen en wringt zich tussen haar en mij, direct gevolgd met een openingszin. Hij moet iets gezegd hebben in de sfeer van ‘mag ik even in je siliconen tieten knijpen’, want er volgt een vernietigende blik. De jongeman baant zich ijlings een exit, op zoek naar een bad ijswater. Ze reageert afwijzend op de vele toenaderingen van diverse hanen. Mijn analyse over het collectieve gedrag is snel gemaakt, ongetwijfeld overladen van vooroordelen, maar het boeit me niet lang. Wat bezielen die meiden toch om met die half bezopen ongeschoren jongens te kleffen? Quasi stoer stiekem een sigaret in de mondhoeken, schreeuwend in elkanders oren in een zoveelste poging boven Hazes uit te komen. De barman wil kennelijk weten hoeveel decibel trommelvliezen aan kunnen en schuift de volumeknop wat hoger. Het woord vermoord.

De vrouw naast me trekt me aan, ik weet niet waarom. Haar stilte, het vriendelijk om haar heen kijken heeft iets mystieks. In een dodelijk verlegen stilte staan we nu al een half uur naast elkaar en hebben alleen blikken gewisseld. Wat de Italiaanse natuurkundige Alessandro Volta gevoeld moet hebben, ongetwijfeld in één klap, komt bij mij langzaam maar zeker opzetten: spanning. Ik kan aan Eneco leveren. Ik voel haar energie. Maar zij houdt vol. Zal ik dan toch maar het ijs breken, gewoon omdat ik niks anders te doen heb? Het risico lopend dat ik naar een seniorenwoning word afgewezen besluit ik na 35 minuten haar aan te spreken.
De onverklaarde spanning ontlaadt zich volledig als ik een bijna opgeluchte reactie krijg. Als een zich ontwakende tulp van schoonheid reageert ze lachend en vriendelijk en haar lichaamstaal verandert als een blad van een boom in open en ontvankelijk.
We hebben een nietszeggend maar leuk en onderhoudend contact. Geanimeerd maar zonder dat het versieren aan de oppervlakte ligt. Ik ben ook niet op die toer, uit angst een flater te slaan.
In mijn ooghoeken zie ik jaloerse blikken van mannen die mij hun prooi niet gunnen. Verbazing bevangt mij als ze af en toe haar hand op de mijne legt. Ik probeer dit te interpreteren: gewoon nietszeggende gebarentaal of toenadering? Het kost me moeite mijn realisme te volgen. Het zal toch niet zo zijn dat deze Philyra met het lichaam van een model op mij valt? Als ze zich voorstelt als Maria geven we elkaar vormelijk en wat lacherig een hand. Als ze mijn hand blijft vast houden stijgt mijn adrenaline ver boven het landelijk gemiddelde. Een waaier van opwinding maakt zich ongewild van mij meester. Paps hoofd op hol.

Maria gaat even naar het toilet en verdwijnt in het donkere gat. Moment van bezinning. Wat sta ik hier toch te pubberen? Aan de andere kant, waarom niet? Mijn ogen zoeken mijn dochter, ik wil naar huis, straks wordt het licht en ik sta me hier als een tiener buiten de werkelijkheid te plaatsen. Mijn dochter komt lachend aanlopen en zegt tegen mij dat ik een geluksvogel ben. "Hoezo?", probeer ik onschuldig tegen beter weten. Haar lachen verraadt dat ze beter weet. Ze vertelt me dat ze bij het toilet naast de vrouw stond waarmee ze mij heeft zien praten. Die vrouw weet niet dat zij mijn dochter is en vertelt spontaan aan haar dat ze heel blij is want ze heeft aan de bar een vreselijk leuke vent ontmoet. Mijn dochter vraagt zich af hoe het komt dat ik zo makkelijk met vrouwen omga en waarom zelfs de mooiste op mij vallen. Deze woorden waren voldoende: de duivel heeft nu helemaal bezit van me genomen en ik jaag onmiddellijk mijn dochter naar buiten want Maria komt eraan. Ze geeft mij een papiertje, omhelst me met een paar klopjes op mijn rug en kust me iets te lang op mijn wang. Ze kijkt me lachend en afwachtend aan. Er volgt een kort kusje op mijn mond en ze zegt gedag.
In de auto praten we na. Mijn dochter is net zo verbaasd als ik. Ik kijk op het briefje dat ze me in mijn hand frommelde: haar mobile nummer. Ik besluit haar gelijk te bellen. Fout contact. Ik zie dat er een getal mist. Ik heb verdomme een fout nummer.

Ik kan ondanks het uur niet slapen. Weg droom. Fout nummertje. De waan van de verboden maar bereikbare vrucht. Geblust in kristalhelder realisme. En die Vestdijk kan ook ff de pot op.


Lees verder!

geplaatst door Spencer - 1 reactie



maandag 13 september 2010

Dating les

Overpeinzingen van een datester
Het ontbreekt me niet aan dates. Als ik wil kan ik met drie mannen per week daten, dankzij het feit dat ik op meerdere datingsites sta. Toch lukt het me maar zelden om warm te lopen voor zo’n date en ik vraag me oprecht af hoe dat komt.
Wat me opvalt is dat er steeds minder wordt gemaild en vrijwel direct bij het tweede mailtje om een afspraak wordt gevraagd, zo van dan hebben we dat ook weer gehad en als het niet klikt, dan is er weinig tijd verloren. Je kent elkaar verder niet omdat een inleidend mailcontact is overgeslagen, of - als je wel gemaild hebt - dan vraag je je af waarom de interessante gevoelige humoristische man waar je mee hebt gemaild een stand-in heeft gestuurd en niet zelf is gekomen. Het ontaardt dan ook vaak in een wat zakelijke kennismaking. Ik zie niet zoveel verschil tussen een date en een afspraak met een klant of een onbekende collega. Er worden wat vragen gesteld over werk, opleiding, kinderen en dan wordt het al lastiger: “Hoe lang ben je al alleen?”, “waarom ging het mis in je vorige relatie”? Dat voelt voor mij alsof ik een getuigschrift moet laten zien, waarin staat dat eerder gemaakte fouten nu definitief tot het verleden behoren, dat ik alle lessen in het leven hebt geleerd en nu het diploma ideale vrouw op zak hebt..... Dit soort dates zorgt ervoor dat ik zelf ook helemaal niet uit de verf kom. Van de levenslustige veelzijdige vrouw die ik toch echt ben, blijft weinig meer over. Ik schiet gelijk in mijn zakelijke (werk) stand, en ik moet zeggen, mijn klantcontacten vibreren vaak nog meer. Ik had pas een zakelijk gesprek met een klant, waar ik – als het een date was geweest- onmiddellijk voor gegaan was, ware het niet dat de man een trouwring om had. Na dat gesprek stond er een glimlach in mijn gezicht gegroefd en had ik energie voor uren….Wat was er dan anders, vroeg ik me af. Terugdenkend realiseerde ik me dat deze man mij aankeek als hij met me sprak, hij lachte naar me, was in mij geïnteresseerd, ook al ging het over zakelijke onderwerpen. Achteraf dacht ik, hoe kan het toch zijn dat mannen op zoek naar een relatie zo blasé overkomen op een afspraakje met hun nieuwe vriendin in spé. Het vinden van een fijne partner is toch veel belangrijker nog dan een zakelijke afspraak. Je geeft toch alles op zo’n date? Ik leg niet alle schuld bij mijn dates hoor, hou me ten goede, maar ik kijk in ieder geval mijn date in de ogen, en glimlach vriendelijk naar hem en ik probeer het gesprek geanimeerd te houden zodat we in ieder geval een leuke afspraak hebben, dat is toch wel het minste dat je elkaar kunt geven.
Ik denk dat ik veel eerder een klik zou voelen als de mannen hun best zouden doen om charmant en belangstellend te zijn, als ze me aan zouden kijken en vriendelijk naar me zouden lachen. Als ze interesse zouden tonen in wat mijn passies zijn. Als ze om mijn grapjes zouden lachen en af en toe hun hand op mijn arm zouden leggen. Als het gesprek lekker heen en weer waaiert! Dan krijg ik het gevoel, deze man is leuk, die wil ik nog een keer zien. Kortom, ik wil een pleidooi voor de romantische date, in plaats van dat zakelijke gedoe….
De praktijk is echter dat ik na afloop opgelucht in mijn auto stap, blij dat het voorbij is, terwijl ik me afvraag of het nu aan mij ligt dat er echt niemand is voor wie ik warm loop. Zou het handig zijn als we onze datingvaardigheden konden oefenen? Of zou het zo zijn dat iedereen gelijk heeft, die het over de klik heeft die je de eerste minuut moet voelen? Dat zijn desinteresse en de mijne voortkomt uit het feit dat we allebei instinctief weten dat de ander het niet is en dus ook ons best niet meer doen, maar de date zo beleefd mogelijk uitzitten? Een heel enkele keer, ja dan klikt het, maar naar mijn idee veel te weinig. Is het dan zo dat de veelbesproken klik een uiterst zeldzaam verschijnsel is? Of heb ik gewoon pech, trek ik de verkeerde mannen aan of ben ik te kritisch… ik denk niet dat ik daar nog achter kom. Er zit dus niets anders op dan geduldig door daten, totdat ik bij de eerste blik een luid YES gevoel krijg! Of ga ik toch maar een cursus romantisch daten in elkaar draaien om het lot een handje te helpen?

Lees verder!

geplaatst door Joline - 3 reacties



zondag 12 september 2010

Soms zijn er momenten

Ik hou ongelofelijk van mijn leven. Heb hartstikke veel plezier. Het zit in me, ik maak ‘t, ik heb verhalen. Ik geniet.

Een paar weken geleden:
Tijdens dat waanzinnige weer, die harde wind de enorme buien, was ik op Terschelling. Er middenin. Op de één of andere manier was ik net voor iedere bui ergens binnen. Gaf een “YES” gevoel! Me against the wind. Het eiland, maar vooral het strand was een waanzinnige plek om te zijn. De buien verzamelden zich er net boven en zwollen aan tot ongekende sterkte. Ik voelde me nietig en dankbaar en stoer. De wind blies me net niet omver.

Verleden week:
Repeteren met 3, voor mij, wildvreemde muzikanten. Dat het super ging. Die eerste keer meteen al. Nog niet op concertsterkte, maar wel heel veelbelovend. Ik was in mijn element en voelde me gelukkig. Blij en trots op mijn lijf, dat het dat toch maar kan. Benieuwd naar de weken die komen gaan en de repetities die we hebben gepland. Vol adrenaline toen ik thuiskwam. Ik kon niet meer ophouden met zingen.

Gisteren:
Een vriendin van mij vierde haar verjaardag. Geregeld door andere vriendinnen. Superdag. Echte meidendag. Veel besproken. Genoten, gelachen, volgeschoten en mijn hart opengezet. Bijzonder.

Maar ook:
Tijdens de vakantie ging het met iemand in mijn familie niet zo goed. Ik was erbij. Van een grote sterke vrouw verwerd ze tot een onzekere, krachteloze vrouw. Die niet meer wist hoe ze overeind moest blijven, haar boterhammen moest snijden of welke pillen ze moest nemen. Mijn hart brak een beetje.
Ik ben nu in de leeftijd dat dat meer schering dan inslag zal gaan zijn. Dat kwam hard aan.

Na de vakantie weer aan het werk gaan in een baan die door mijn leidinggevende zolangzamerhand ongelofelijk “K” is. Waar ik me niet serieus genomen voel, niet in mijn volle potentieel tot wasdom kan komen…Had gehoopt dat het beter zou gaan na mijn vakantie.

Al deze dingen zitten in mij. Als ik ’s avonds thuiskom, alleen, blijven ze daar ook zitten. Ik kan ze niet delen. ‘Tuurlijk wel met vriendinnen, maar niet met een man.

MIJN man. Die met me meegeniet, meevoelt, op me wacht als ik thuiskom. Die me raad geeft. Die kan relativeren en me kan helpen bij een moeilijke keuze. Die heb ik niet…DAT mis ik soms best wel.

Lees verder!

geplaatst door Elise



zondag 12 september 2010

Vaticaan antwoordt Possess

Lief Bezit,

Spencer heeft mij uwe reactie-blog ter hand gesteld.
Wij mogen niet ontkennen, zij die zich verkneuteren, genieten. Mijn Stoel heeft lang niet zo geschud. Mijn hoofd overigens ook niet, maar wel van links naar rechts.

Ge hebt mijn wijze woorden geheel verkeerd begrepen. Leidt feminisme tot dyslectie of ongenuanceerdheid? Is Marjelle besmettelijk?
Mijn opsomming van vermeende deficiënties, waar wezens van zowel mijns gelijke als ongelijke geslacht over vallen en welke kennelijk en wonderbaarlijk, maar zeker bij toeval, met jouw overeenstemmen –van kat tot uit zijn bek stinkende teckel- was juist een verwerping. Alhoewel ik natuurlijk maar een pauselijke leek ben in de liefde (Wim Kan zei ooit, nadat een geestelijke zich negatief had uitgelaten over het pilgebruik, dat als je de sport niet beoefent, je je ook niet met de spelregels moet bemoeien) meen ik wel te mogen preken -hetgeen mij tenslotte is ingegeven- dat op M4M het kritische beoordelen van contactzoekenden tot heilige bezigheid is verheven. Het wordt zoeken in de woestijn. Mijn opsomming was overduidelijk en onmiskenbaar willekeurig en een karikatuur, teneinde de vraagsteller in te laten zien dat bijvoorbeeld rode haren nooit een afwijzingsgrond voor een nadere kennismaking zou mogen zijn en dat indien dit toch onoverkomelijk bezwarend is, daaraan in een goede relatie gewerkt kan/moet worden. Een klodder verf in casu.
Dat was de boodschap.

Bovendien, hoe kan ik, Heilige Vader, omringd door roodharige heiligen, tegen rood haar zijn? Of tegen een teckel? Heb je dan helemaal de knipoog gemist, mijn simpele ziel?
Opvallend is wel, dat mannen mijn standpunt beter begrijpen dan vrouwen, bijv. 2de_hands. Nu heb ik niet zoveel met vrouwen, in tegenstelling tot Spencer, maar het begrip voor de boodschap poogt juist boven jouw aardse kortzichtigheid uit te komen. Om dat te ontstijgen is deze hemelse vorm gekozen. Bovendien liefste Bezit, mijn antwoorden zijn sekseneutraal verwoord. Welnu, ik zal mij terug trekken –en daarna af- en mij bezinnen op deze biecht.

En dan die date. Wel, mijn volgelinge, de paus date niet. Dat wil zeggen, niet openlijk. Hij date het. Maar daar is een hoop gedonder van gekomen. In onze hogere sferen daten wij incognito en onze afwerkplaats is onder het habijt. Maar de tijden veranderen. Steeds meer wordt bekend dat mijn onderdanen zich schuldig maken aan vergrijpen. Ik moet alleen in Amerika al 800 geestelijken missen die hun straft moeten uitzitten. Wij moeten dus maar de vleselijke lusten aanvaarden. Vergiffenis Petrus. Ik ben een ruimdenkende paus en voorstander van kerkelijke glasnost.
Een openlijke date zou ik met toestemming nu wel aandurven. Maar gij begrijpt dat het gezegend moet worden met een Dom Benedictine. In een kelk graag en echt niet meer dan een liter. Tenslotte ben ik rond de 50 en dat is voor Nederlandse vrouwen stokoud. Omdat leeftijd mij niet interesseert wil ik even weten hoe oud u bent. Zijdt gij boven de Marjelle-norm (vanaf 44 zijn mannen oude bokken waar ze een vies gevoel van krijgt) zal ik frater Bokkus vragen een tweede rollator te regelen.

Gezien onze, door u gecreëerde, maar niet bestaande, tegenstelling zal ik onze date oecumenisch zegenen en zal het dat karakter dragen. Na mijn openbaring en overgave t.a.v. de vleselijke lusten acht ik het althaar ongeschikt. Te smal. Laat ons, zondaars, een donker hol opzoeken. Een eerste Laatste Avondmaal. Hoe komen wij in contact? Gij onzichtbare dwalende!

Lees verder!

geplaatst door Spencer - 3 reacties



zondag 12 september 2010

Material Girl

Regelmatig scrol ik door de profielen van de mannen. Puur om mij een beeld te scheppen van wie ze zijn en wat ze belangrijk vinden en om uit te vinden wat mij daarin aantrekt. In de profielen worden met grote regelmaat materiele zaken en bezittingen opgenoemd. Ik zie de prachtigste boten voorbij komen, er wordt geschermd met dure automerken, kunst, residenties in het buitenland, en al wat dies meer zij. Ook in het eerste –of herhaaldelijk mailcontact/telefoontjes of afspraakjes worden deze zaken in de onderhandelingen gegooid. Zo was er een man die -zonder mij ook nog maar in het echt ontmoet te hebben- al een huis voor mij wilde kopen!

Helaas: ik kan er niets mee! Bij het bezit van een boot denk ik acuut aan het onderhoud en het gedoe met de winterstalling. Kunst aan de muur is weliswaar prachtig, maar het is niet aan mij besteed, want ik ben er na drie maanden op uitgekeken. Sieraden raak ik kwijt of beschadigen. Design is ook zo iets moois: ik blader graag door de woonbladen. Maar een koffiezetapparaat moet in mijn ogen ten eerste lekkere koffie maken, daarna makkelijk in onderhoud zijn en als het dan ook nog mooi oogt is dat een leuke bijkomstigheid. Een Rietveld stoel zou ik nooit aanschaffen omdat die alleen leuk is om naar te kijken, maar volgens mij “voor geen meter zit”.

Wat dat betreft kan ik veel en veel meer genieten van materiele zaken als ik ze niet in mijn bezit heb. Wonend in de polder waar alleen maar nieuwbouw staat verlang ik bijvoorbeeld naar oude steden, waar zich in mijn optiek de prachtigste gebouwen bevinden. Daar kan ik uren naar kijken. En kunst komt altijd het best tot zijn recht in een museum, net zoals ik altijd het meest geniet van bloemen als ze allemaal bij elkaar staan in een bloemenwinkel of in een tuin.

Ik denk dat het komt doordat ik van afwisseling houd. Statische omgevingen maken mij onrustig. Zo luister ik bijvoorbeeld ook het liefst naar nieuwe muziek. Mijn achterbuurman, die dag in dag uit naar dezelfde Elvis plaat luistert, helpt mij daar keer op keer weer aan herinneren. Je zult mij ook niet elk jaar op dezelfde vakantiebestemming vinden: er zijn nog zoveel mooie plekken op de wereld!

Om mij over de streep te krijgen zul je het dus over een andere boeg moeten gooien. Ik heb mij na mijn scheiding gestort op herinneringen: aan een goed gesprek, een leuke avond uit, een vakantie, reizen naar onbekende bestemmingen, dat zijn de zaken waar ik warm voor loop, die voor mij het leven de moeite waard maken.In de profielen zoek ik dan ook naar informatie die iets vertelt over de binnenkant van de mannen, de interesses op immaterieel gebied, die mijn innerlijke wereld kunnen aanvullen, verdiepen en uitbreiden. Tja, en als ik dan per sé bezit moet noemen als voorwaarde dan hoop ik dat het een goed gevulde boekenkast is en een goede camera.

Ik geniet meer van het feit dat alle mooie dingen in de wereld uberhaupt bestaan, niet van het bezitten ervan. En dat gegeven maakt van mij alsnog een Material Girl…..

Lees verder!

geplaatst door Poema - 7 reacties



zaterdag 11 september 2010

(G)een juichverhaal

Op mijn laatste blog heb ik onderstaande reactie ontvangen:
Ja hoor, het leven is verrukkelijk, wat een juichverhaal weer, vergeleken bij jou lijk ik wel depressief. Vraag me wel eerlijk af wat je hier doet, behalve roepen hoe verrukkelijk het is om single te zijn. Nou, om eerlijk te zijn vind ik er vaak geen pest aan. Ik doe mijn best zoals ieder ander...Fijn dat jij het in ieder geval zo naar je zin hebt. Ik zou hier gauw van af gaan! Stel je voor dat je iemand ontmoet die een domper op je vreugde zet!

Na het lezen van deze reactie was ik verbaasd en heeft mij enkele dagen bezig gehouden. Wat moet ik hiermee! Mag ik niet positief in het leven staan? Wordt mij dit misgund? Is de schrijfster jaloers? Mogen singles die gelukkig zijn en het naar hun zin hebben niet op zoek zijn naar een partner/maatje? Mogen alleen ongelukkige singles op datingsites staan ingeschreven en zoekende zijn? En toch wil ik middels deze blog reageren, mijn reactie geven.

Mijn verhaal is absoluut geen juichverhaal, maar het resultaat van keihard knokken om er weer te mogen zijn. Ik vecht, dagelijks, voor een leven waar ik me goed, tevreden en gelukkig bij voel met datgene wat ik heb.

Vier jaar geleden, op een zaterdagmiddag, heeft mijn toenmalige echtgenoot van het ene op het andere moment medegedeeld dat het over was en dat hij wegwilde. Ik wist niet wat er gebeurde en wat er aan de hand was. Ik snapte het niet, begreep het niet. Ja op maandagmiddag las ik de mails in zijn pc, er was een ander, hij was verliefd op een collega. Ik zal jullie de details verder besparen maar het kwam er op neer dat het al drie jaar over was voor meneer en dat hij wachtte op een voor hem geschikt moment om bij mij weg te kunnen gaan. En dat was toen hij een ander had en ook zij bij haar echtgenoot was vertrokken. Mijn wereld stortte in en constateerde dat de afgelopen drie jaar één grote leugen is geweest. Ik begon aan alles te twijfelen. We waren 10 maanden eerder verhuisd naar een oud huis met een stuk grond in een dorpje. Ik had nooit iets gemerkt. Daar zat ik dan met mijn goede gedrag, alleen met mijn verdriet, het huis in een dorp waar ik niemand kende. Was een verschrikkelijke periode. Ik voelde me gebruikt, belazerd, vernederd, in de steek gelaten, maar vooral gekwetst. Ik bleef in het huis wonen, tot het verkocht was, aangezien hij dit financieel niet kon opbrengen. Na 11 zeer emotionele maanden kon ik vertrekken en ben ik verhuisd naar mijn nieuwe woning. Het heeft mij ruim 2,5 jaar gekost om een en ander te verwerken voordat ik kon gaan werken aan een nieuw leven. Ik ben fysiek en lichamelijk heel erg ziek geweest, maar ben wel door te knokken uit een heel diep dal gekomen. Ik heb met al mijn vrienden en kennissen die we samen hadden heel bewust gebroken, omdat ik los wilde komen van hem en dat is me uiteindelijk ook gelukt.

Het is zo makkelijk om niet te knokken, om je zegeningen niet te tellen en zielig te zijn en afgeven op de ander wat hij mij allemaal heeft aangedaan. Ik koop hier niets mee, heb alleen mezelf ermee. Als ik zielig en vol met zelfmedelijden op de bank ga zitten dan wordt ik down en depressief en zie ik het allemaal niet meer zitten. En dan? Realiseren dat er weer een dag naar de knoppen is, een dag vol met plannen waar niets van terecht is gekomen, zonde toch! Andere kunnen mij niet helpen, ik zal het toch echt zelf moeten doen. En dat heb ik gedaan en daar ben ik trots op. Ik blijf niet thuis achter de geraniums zitten wachten totdat andere naar mij toekomen, want dan kan ik lang wachten. Ik zal zelf naar buiten moeten gaan, mensen opzoeken, uitgaan, sporten etc., etc., Dit alles gaat niet van zelf, ben hier heel bewust mee bezig, maar ik doe het wel en weiger om bij de pakken neer te gaan zitten en zielig te wezen, want dat ben ik niet en ik wil ook niet dat andere mij zielig vinden!

Het leven is met z’n tweeën veel leuker en gezelliger dan alles alleen te moeten doen. Het is ook veel makkelijker om een vent naast je te hebben die even naar je auto kijkt als je een raar geluidje hoort. Nee ik moet naar de garage en mijn portemonnee opentrekken. Als mijn huis geverfd moet worden, moet ik op zoek naar een mannetje, want ik doe en kan veel, maar ga niet op een ladder staan om mijn ramen op één hoog te verven of een kapotte dakpan vernieuwen. Als mijn dakgoten verstopt zitten moet ik wel de ladder op, ook als mijn gootsteen verstopt zit zal ik dit zelf moeten verhelpen en dan heb ik het nog niet over het verdere onderhoud van mijn woning. Op dit soort momenten loop ik te vloeken en te schelden en ben het zat dat ik alles zelf moet regelen en vind dat ik een kut leven heb en dat ik hier niet om gevraagd heb. Maar ja, na een paar tranen pak ik de telefoon en regel een mannetje en ben dan blij dat ik financieel onafhankelijk ben en ik het ontzettend naar mijn zin heb en eigenlijk enorm geboft heb en dat ik het zo slecht nog niet heb.

Ik wil met mijn reactie absoluut niet beweren dat het allemaal zo simpel en makkelijk is. Het heeft mij de nodige tranen, frustraties, energie en doorzettingsvermogen gekost en nog. Maar ik ben er van overtuigd dat iedereen dit kan, als je maar wil en er voor wilt vechten dan kom je een heel eind.

En de reactie op mijn blog? Het is geen leuke reactie en ze misgunt mij mijn geluk, maar het zegt meer over haar dan over mij. Ik blijf daten en blogs schrijven en ben niet van plan om van deze site af te gaan, want ook al heb ik een goed leven en heb ik het prima naar mijn zin, met z’n tweeën is het wel leuker en gezelliger en maakt het leven stukken makkelijker. Ik hoop echt iemand tegen te komen om mijn leven mee te kunnen delen en ondertussen ga ik door met mijn leven.

Abigail

Lees verder!

geplaatst door Abigail0 - 6 reacties



zaterdag 11 september 2010

Rijke man gezocht

De titel had ik al voor de bestseller die we, mijn eveneens gescheiden vriendin en ik, gingen schrijven over de crisissituatie waar wij ons in bevinden.

En door die bestseller hadden we dan meteen die rijke man niet meer nodig. Zo hadden we het bedacht maar voorlopig staat er nog geen letter op papier want ja, druk hè met die crisis dus…
Ik zal eerst de smeuïge details even uit de doeken doen waardoor deze persoonlijk crisissituatie is ontstaan, want dat het hier niet alleen een banaal gebrek aan liquide middelen betreft moge duidelijk zijn.

Een huwelijk dat strandt, een scheiding die vervolgens al 2 jaar duurt, een nieuwe relatie wat het toch ook niet ging worden, aantal verwaarloosde gezondheidsproblemen, de zorg voor 3 kinderen, een grote zoektocht naar wie ik ben en dus ook rondkomen met veel minder geld; soms is het niet meer te overzien.

Hoe voelt dat nou eigenlijk om je al een paar jaar in een crisissituatie te bevinden vragen gelukkig mensen met een normaal leven zich misschien af. Op mijn beurt vraag ik me dan ten eerste weer heel erg af of die mensen wel bestaan en als ze bestaan hoe saai een dergelijk leven dan wel niet is.

Want leven in crisisachtige omstandigheden is beslist niet saai. Sterker nog; je hebt heel erg het gevoel dat je leeft. En dat je misschien ook stiekem wel veel gelukkiger bent dan voor de crisis. Ja, het lijkt een beetje vloeken in kerk toch? Zeggen dat je gelukkiger bent in een crisissituatie dan in een ogenschijnlijk vlekkeloos verlopend leven.

Wat is er dan zo fijn aan dit alles? Hieronder volgt een volstrekt willekeurige opsomming van de voordelen van mijn crisis.
Dwars liggen in een twee persoonsbed en alle boeken lekker laten liggen op de andere helft en dan ook nog kunnen slapen zonder wakker te liggen van het gesnurk van die persoon die daar eerst lag, alle films die je wilt zien in het filmhuis ook gaan zien met allemaal leuke mensen die daar ook van houden, blij zijn met 100 euro van je oma van 92 om iets leuks van te doen en het vervolgens wel drie keer uitgeven, je kinderen op jouw manier opvoeden zonder commentaar van een derde aan de zijlijn, je kinderen heel erg missen en dan dus elke keer weer heel erg blij zijn om ze weer te zien, je oude hobby’s weer oppakken dus nu een huis vol zelfgemaakte schilderijen(is ook nog goedkoper dan kunst kopen), soms de boeken even van de andere helft halen voor iemand die dan ook weer snurkt en dan blij zijn dat je de nacht daarna weer rustig slaapt, ontdekken dat je je weer twintig kunt voelen maar dan met twintig jaar levenservaring erbij, nachten heerlijk dansen met vriendinnen en dan weer een tijd blij zijn dat je dat maar zo nu en dan hoeft te doen omdat je er toch wel een beetje moe van wordt, alles zelf kunnen bepalen; wat je eet; wat je doet; waar je naar toe gaat; wie je ziet, heel veel nieuwe mensen leren kennen die ook in een crisis zitten en dus helemaal snappen hoe dat is, en ontdekken dat dat veel fijnere mensen zijn dan die van dat gelukkige vlekkeloze leven, blij zijn met 1 vakantie per jaar dat wordt dan ineens een bijzondere reis namelijk, de lidl, aldi en andere goedkope supermarkten ineens als een uitdaging zien en dan weer heel erg genieten van de Albert Heyn(dan bezuinigen we maar op iets anders dan boodschappen redeneer je dan even), heel erg veel verstand krijgen van allerlei zaken waar je nooit interesse voor had variërend van hypotheken via schroevendraaiers en mediators tot verwarmingsketels en 1 ouderbelastingvoordelen en zo kan ik nog wel even doorgaan.

Wat is nou de moraal van het verhaal? Die is heel spiritueel, ook daar heb ik tegenwoordig verstand van namelijk; dat crisis groei is. Crisis biedt de mogelijkheid om dichterbij jezelf te komen. Te ontdekken wie je bent, waar je vandaan komt en heen wilt. Klinkt erg zweverig, ik weet het, behalve voor mensen in een crisissituatie. Die weten dat het niet anders kan. Voor al die andere mensen is het dus hopen op een crisis.
Want crisis is groeien. Klinkt simpel maar dat is het niet.
Groeien dat gaat namelijk niet vanzelf, daar heb je veel boeken, wijze mensen, workshops, coaches, spirituele leiders, meditatiekussens en retraites voor nodig.

En weet je wat daar nou weer het probleem van is? Dat kost allemaal geld. Heel veel geld. Uiteindelijk blijkt het dus toch wel om liquide middelen te gaan.
Dus de cirkel is weer rond. Dat boek moet toch geschreven als die rijke man niet vanzelf op mijn pad komt. En spiritueel is nou juist weer; loslaten en niet op die man gaan wachten.
Zucht……

Lees verder!

geplaatst door Babette - 2 reacties



zaterdag 11 september 2010

druk druk druk

was het getrouwde leven al een volle agenda, het is alleen maar drukker tegenwoordig!


Als ik terug kijk naar 'de vorige periode' in mijn leven, had ik het al redelijk druk, maar het is niets vergeleken bij hoe het er tegenwoordig aan toe gaat...

Er is natuurlijk wel veel veranderd. Waar ik eerst veel tijd thuis doorbracht omdat de kinderen op bed lagen, trek ik er nu op uit. Die tijd nam ik ook niet, moet ik toegeven (tja foutje van mezelf). In het begin had ik best veel vrije tijd, maar gaandeweg ben ik gaan hardlopen (twee tot drie keer per week), ga ik nog wat vaker en verder met de hond wandelen en begin volgende week zelfs met een cursus duiken. Nu ik de kans heb, grijp ik hem ook!

Daarnaast ga je ook banden met vrienden en collega's aanhalen, waardoor je ook weer wat vaker iets afspreekt en kom je ook leuke nieuwe mensen tegen (waaronder via m4m) waar je een hele sterke band mee opbouwt.

Ik klaag niet hoor, want ik doe het allemaal zelf. Maar ik merk wel dat ik veel meer geniet van het leven omdat ik mezelf ook meer tijd gun om overal van te genieten! Ook van mijn kinderen kan ik veel meer genieten dan eerst omdat ik voor mezelf toch een soort rust heb gevonden, ondanks de zelf opgelegde drukte.

En wat de toekomst me brengt? Ik ben er klaar voor en laat het allemaal met volle teugen op me af komen (en niet over me heen). Geniet van het leven!

Het leven is mooi en het kan alleen maar beter worden!

Lees verder!

geplaatst door Ronald68 - 1 reactie



zaterdag 11 september 2010

Brief aan Spencer

Ha die Spencer,

Je schrijft in je blog ‘het geloof ik zal haar vinden’:
.. ja maar we hebben ook gevoel en perceptie en vooroordelen en Marjelle en dikke reten en jaloezie en uiterlijk en innerlijk en rooie haren en afstand en rotte tanden en die klote kat en die teckel stinkt uit z’n bek en ze rookt en …

Na het verschijnen van jouw blog is het aantal inschrijvingen bij sportscholen toegenomen en de dikke-reten-reduceer-machines zijn niet aan te slepen; kappers kunnen de wachtlijsten om roodharigen anders te kleuren niet aan; asielen stromen vol met aan bomen vastgebonden teckels en poezen. therapiepraktijken hebben eindelijk weer wat te doen op het gebied van jalousy-counseling, stoppen-met-roken-programma’s, gevoel, perceptie, vooroordelen etc.... en aan verbreding van snelwegen wordt gewerkt.

Jouw blog is een boost voor de economie. En behalve jij hebben straks heel veel meer mannen uiterlijk en innerlijk weer van alles om van te watertanden. Is ook een boost voor de economie! Win, win, win!

‘Gefrustreerd? Wie? Ik?’ Rook uitblazend, sta ik op vanachter de computer, mijn rooie haar uit mijn gezicht strijkend, waggel ik met mijn dikke billen richting keuken, struikel alweer over de teckel als ik de kat een schoteltje melk wil geven. ‘Nee hoor, geen last!’

Ik overweeg wel een vliegreisje naar ‘Styled by jury’, want dan ‘doen ze, in dat programma, gratis je gebit verbouwen.’ Leuk toch zo’n weekje New York. Dat andere ‘tutten en doen’ nemen we op de koop toe en die nieuwe kleren en korsetten kieperen we op de terugreis wel uit het vliegtuig. Heb ik nog wel een relative nodig die aan het eind van de week, vertelt hoe mooi ik ben geworden en die ik dan ontroerd in de armen mag vallen.

Spencer… hebben wij, als ik daarvan terugkom, een date? Je zegt dat je een leuke vrouw wilt. Ik wil niet beweren dat… Eh… hoe oud ben je ook al weer? Shit daar heb ik nou weer niet aan gedacht. Je bent vast veel te jong voor mij.

Groetjes & xxx,
Possess


Coming up next: Mijn date met Spencer

Lees verder!

geplaatst door Possess - 4 reacties



vrijdag 10 september 2010

ARRIVEDERCI

Bijna 1 jaar verder. Ik stuurde gemiddeld eens per twee weken een blog. 4 seizoenen lang.
Daarmee heb ik gedaan wat ik me in september 2009 voornam. Namelijk, mijn ontregelende, duizelingwekkende date belevenissen van me af schrijven.
Ik houd van ronde cirkels.

Knettergek, onverstandig, impulsief en stom noemden de criticasters mijn pogingen om anno 2009 – 2010 een zwaan te vinden.
Er waren ook mildere, positieve oordelen als ‘enige mate van lef kan je niet ontzegd worden’ en ‘jawel, je bent ondernemend’.

Wat heeft ’t ‘daten’ opgeleverd?
Een meer realistisch zelfbeeld: ik doe er toe.

Daarom ……….Dank je wel professor, klootzak, Bello, ouwetrouwedouwe, coach, directeur, klikker, schrijver, keukenprins, man met rookdoos, princano, kunstenaar en de tientallen andere date meneren die geen koosnaam hadden
Ik heb genoten van de verdeelde aandacht, de vleierijen over en weer.. vaak over de top, met regelmaat welgemeend. Ik steeg tot ongekende en euforische hoogten mede dankzij jullie bevestiging.
De meest woeste plannen zijn gemaakt via M4Mberichten.
Jammer dat ik uiteindelijk niet het vliegtuig ben ingestapt richting New York voor date nr 35. En spijtig dat de ontmoeting met man in Schotse kilt in het bekakte Laren moest worden afgezegd vanwege een kaakontsteking.
Maar meer dan genoeg van de bijzondere, opwindende en liefdevolle voorgenomen ontmoetingen zijn wél doorgegaan!

Ik kijk er met weemoed op terug.

Hoe verder?
Ik weet ’t niet precies.

Het grote verlangen om een zwaanachtige man te vinden en daarmee mezelf is een verkeerd uitgangspunt gebleken.
Daarom nu eerst maar eens met beide voeten op mijn eigen grond.

Tot ziens?

Principessa




Lees verder!

geplaatst door Flo - 4 reacties



vrijdag 10 september 2010

VREEMDGAAN opbiechten of verzwijgen

De vrouw van een vriend van mij denkt dat ze een goed huwelijk heeft.
Ze heeft geen baan buitenshuis, maar houdt zich wel veel bezig met vrijwilligerswerk en daarnaast heeft ze veel en goed contact met haar familie, ook heeft ze nogal wat vriendinnen, waar ze allemaal leuke dingen mee doet.
Ze houdt van haar man, zegt ze, ze gaat regelmatig met hem op vakantie, dan hebben ze het leuk. Hij heeft een goedlopend bedrijf, hij doet bijna nooit moeilijk over geld.
Gesprekken heeft ze niet zo veel met hem, ze vertelt af en toe wat over haar vriendinnen, maar over zijn werk hebben ze het eigenlijk nooit, dat interesseert haar niet.
Ze hebben gescheiden slaapkamers, dat is in goed overleg gegaan, hij kijkt naar heel andere programma's op de tv dan zij, houdt van andere muziek, wil veel later gaan slapen en daarvoor vaak nog achter de pc.

Ze vindt het prettig zo, ze heeft een goed leven en ook nog goed contact met de kinderen, die al het huis uit zijn.
Jaren geleden dacht ze vaak dat haar man vreemd ging, hij was dan regelmatig in het buitenland, ze had geen enkel bewijs dat het ook zo was, maar ze leek het te voelen, ze kon niet uitleggen waardoor het kwam.
Nu is dat gevoel stukken minder, maar heel soms steekt het weer eens de kop op.
Vroeger vroeg ze haar man wel honderd keer of hij vreemd ging, hij ontkende, daar hoefde ze zich echt geen zorgen om te maken.
Nu vraagt ze het nog maar heel weinig, meer uit gewoonte, ze vertrouwt hem nu wel, ze zijn al zo lang bij elkaar en als je ziet hoe leuk ze het hebben en hadden op vakantie gelooft ze zelf ook niet dat de aandacht van haar man wel eens naar andere vrouwen uit zou gaan.
Ze is tevreden, er zullen niet zo veel mensen zijn met zo'n huwelijk.

Haar man, die vriend van mij dus, vindt dat hij geen goed huwelijk heeft, hij baalt ervan dat hij nooit een goed gesprek met z'n vrouw kan voeren, hij moet alleen die flauwekul verhalen van haar aanhoren, dat geleuter over die simpele vriendinnen van haar en met haar familie (allemaal autisten) hoef je al helemaal niet bij hem aan te komen.
Hij is blij met de gescheiden slaapkamers, want van enige intimiteit is al lang geen sprake meer, dat verdween geleidelijk aan toen de kinderen klein waren, het samen praten, lachen, elkaar deelgenoot maken van elkaars leven, knuffen, vrijen, alles wat onder intimiteit wordt verstaan bladderde af.
Hij kon daar maar moeilijk mee omgaan, nam haar vaker mee op vakantie, dan werd ze weer een beetje de vrouw waar hij verliefd op was geworden, maar weer thuis verviel ze in no time in het gedrag, waar hij steeds meer aan wende.
Zij kwam met het voorstel van de aparte slaapkamers, hij vond het goed, beter dan 'Ga jij maar op je eigen kant liggen, of dat geplak is niks of ik heb hoofdpijn of iets anders waarmee ze hem afwees'.
Op zakenreis in Duitsland ging hij voor de eerste keer vreemd, een vrouw was lief voor hem, hij nam haar mee naar zijn hotel, ze hadden de hele nacht liggen praten, het voelde zo goed, sex was niet eens bij hem opgekomen.
Later kwam het nog wel eens voor, dat vreemdgaan, niet zo vaak als hij zou willen, er mocht immers niemand achter komen, want dan was zijn huwelijk over en dat wilde hij z'n kinderen niet aandoen, hij was zelf kind van gescheiden ouders en had dat verschrikkelijk gevonden, papa met een nieuwe tante , die hem hoe graag ze ook anders wilde en daarvoor haar best deed toch liet voelen dat haar eigen zoon nr.1 was.
Ook had hij enige tijd een relatie, zijn grote liefde, zegt ie, bij haar vond hij alles wat hij in een vrouw zocht, was voor haar bijna z'n huwelijk uitgestapt, maar zij verbrak de relatie.
Hij viel kilo's af, werd depressief en het heeft lang geduurd voordat hij weer wat overeind was gekrabbeld.

Nu staat hij al enkele jaren ingeschreven op een dating-site, als gehuwde man, die een vrouw zoekt voor al datgene wat hij bij zijn eigen vrouw tekort komt.
Reacties krijgt hij nauwelijks, het gaat niet echt goed met hem, doordat het nog steeds zo is dat zijn vrouw wat gezelliger wordt tijdens de vakantie leven ze van vakantie naar vakantie, daarnaast is er nog weinig wat hen bindt.
Hij ziet op tegen alle sores die een scheiding met zich meebrengt, hij weet wel zeker dat zij het hem heel moeilijk zal gaan maken en weet niet of hij dat wel aankan.
Misschien wel op het moment dat ik een vrouw naast me heb, oppert hij, maar die zal ik niet meer vinden.
Op mijn suggestie eerst te scheiden, dat hij daarna als alleenstaande genoeg kansen heeft op een nieuwe relatie, geeft hij aan dat hij daar niet meer in gelooft, zeker gezien zijn leeftijd.
Hij is 55.

Op mijn vraag of het niet beter is open kaart te spelen met zijn vrouw geeft hij aan, dat zij het nooit zal begrijpen, als zij nu zal horen hoe hij over hun huwelijk denkt en het vreemdgaan van hem zal haar wereld instorten.
Hij kan en wil haar dat niet aandoen, hij voorziet dat ze erg ongelukkig zal zijn, het is niet zo dat hij helemaal geen gevoelens voor haar heeft, hij respecteert haar als de moeder van zijn kinderen.
Ik vraag hem of het niet beter was geweest als hij destijds, jaren geleden, haar van zijn vreemdgaan had verteld, hun leven is nu eigenlijk een grote leugen.
Hij had dan uiteraard de consequenties te aanvaarden, misschien was ze bij hem gebleven, misschien ook niet, maar er was openheid geweest en vanuit die situatie hadden zich voor beiden nieuwe mogelijkheden kunnen aandienen.
Hij is het er niet mee eens, eerlijkheid kan mooi zijn, maar soms is verzwijgen de beste optie is zijn mening.

Lees verder!

geplaatst door Laura - 3 reacties



vrijdag 10 september 2010

Is drie keer scheepsrecht (discussie)

Een collega bezichtigt vandaag voor de tweede keer een woning. Ze stuurt een enthousiaste sms, die aan de lunchtafel vrolijk wordt ontvangen: “Ik ga een bod doen!”

Wat doet deze ontboezeming op een datingsite?

Het daten - zoals ik dat doe - heeft kenmerken van een woningbezichtiging, of, zo je wilt, sollicitatie. Na een schriftelijke voorselectie (mailenderwijs) of een beoordeling van plaatjes kan een eerste date komen. Die eerste ronde is laagdrempelig, het is een eerste moment van aftasten, eens kijken hoe het loopt. Of het huis je aanspreekt, of het klikt met de werkgever. Of je het kunt vinden met je date.

De tweede gespreksronde is wat serieuzer. Je kiest ervoor om te investeren in nogmaals een bezoek. Hebt je dieper verdiept in de woning of de werkgever of de persoon. Hebt een positief gevoel overgehouden aan de eerste keer, en (al dan niet kritische) punten bedacht waar je nauwkeuriger naar wilt kijken. En dan neem je een beslissing. Want zo werkt dat vaak in deze grotemensenwereld.

Als je besluit om tot een derde gesprek te komen, dan zit je in sollicitatietrajecten in de fase van de contractonderhandelingen. En een makelaar die na drie gesprekken nog altijd geen idee heeft of je wilt gaan bieden zal ook zijn geduld verliezen. Wat verwacht een vrouw met wie ik voor de derde keer wil afspreken?

Te veel. In principe is de wil om een derde afspraak te maken niet meer dan de uitspraak “de eerst twee vond ik leuk. Ik wil het contact met jou voortzetten”. In de derde date zal geen aanzoek volgen. Geen contractonderhandeling. Denk ik. Is het daten voor mij dan niet een afvalrace? Uiteraard wel. Ik bekijk veel profielen en hoef er meer eentje aan over te houden. Ik zal dan ook niet de enige zijn die:
- meer profielen bekijkt dan mails verstuurt,
- meer mails verstuurt afspraken maakt,
- meer afspraken maakt voor een eerste, dan voor een tweede date,
- met minder mensen een derde date afspreekt dan een tweede.
Maar zelfs na (bijvoorbeeld) zes afspraken kan het in principe nog alle kanten op. Wie deet, weet dat de ander ook met een selectieproces bezig is. It’s part of the game. Zelfs al zeg je daar niks over.
Het moment dat je besluit om de overige selectieprocedures stil te zetten, dat moment heeft betekenis. Want dan denk je: “deze persoon is de enige die ik uit deze vijver wil vissen.” En al zal dat voor sommigen vallen na een eerste date, voor anderen kan dat best even duren. En dat geeft niks. Als je het maar allebei weet. En het is fijn als je dat gevoel op ongeveer hetzelfde moment vindt.

Zover is het in mijn geval niet. Zelf beantwoord ik in elk geval alle serieuze openingsberichten die ik krijg. Vind ik een kwestie van fatsoen. Vroeg of laat ga ik dan bij mezelf na hoe groot de urgentie voelt om de ander te ontmoeten. En misschien nog een keer. En heel misschien dan nog een keer. En...

Totdat ik het gevoel heb dat ik geen behoefte meer heb om ook nog anderen te ontmoeten. Dan sluiten we de inbox.

Dus zo doe ik dat. En jij?

Lees verder!

geplaatst door Kijker - 5 reacties



vrijdag 10 september 2010

het geloof ik zal haar vinden

“dag paus”
“dag volgeling”
“Ik heb een vraag. U bent de plaatsvervanger van De Schepper op aarde toch?”
“Ja, mijn zoon”.
“Nou laat dat laatste maar even weg. Schept wat onrust hè, in deze tijd.”
“Is goed mijn nazaat.”
“Als plaatsvervanger moet u uitvoering geven aan Zijn wensen toch?”
“Ja, simpele ziel”
“Weet u wat datingsites zijn?”
“Nee, maar ik vermoed dat u mij dat gaat vertellen”
“Een datingsite is een site waar mensen zoeken naar andere mensen om met elkaar gelukkig te worden”
“Zijn al die mensen ongelukkig dan?”
“Nou, ja, min of meer, maar niet per se. In ieder geval missen ze wat belangrijks in hun leven”
“Ze willen dus een relatie om gelukkiger te worden?”
“Ja, paus”
“Dan snap ik het niet, mijn zoekende”
“Wat snapt u niet Eminentie?”
“Hoeveel ongelukkigen staan er in totaal op zo een site?”
“Nou alle sites in Nederland… ongeveer 4 miljoen”
“Vier miljoen mensen die elkaar zoeken en elkaar niet vinden?”
“Eh……ja”
“Als we alle bejaarden en kinderen van de bevolking aftrekken, houdt Nederland 8 miljoen mensen over. Is dan de helft van alle mannen en vrouwen ongelukkig en kunnen elkaar niet vinden?”
“Eh…nou ja…als je het zo benadert…ja”
“Ik snap het nog steeds niet. Hoe kan dat?”
“Nou Paus, kijk, ze willen samenleven, of, zoals u dat liever ziet, trouwen. Ze hebben geen relatie en willen er dolgraag een en op zo een site staan alle zoekenden”
“Maar als ze op die sites staan, dan hebben ze elkaar toch gevonden?”
“Ja, maar ze vinden allemaal, of de meesten, dat de ander niet geschikt voor ze is”
“Zo. Zijn er dan miljoenen ongeschikt?”
“Dat vinden ze kennelijk wel ja”
“Dat is op z’n zachts gezegd opvallend en iets typisch mens.”
“Typisch mens Paus?”
“Ja, want alle andere levende wezens op aarde kunnen wel een partner voor het leven vinden, en hebben vaak maar de keus uit één of een paar potentiele partners. Dan moet het dus de intelligentie zijn die ervoor zorgt dat ze elkaar niet leuk vinden.”
“Aha, dus hoe intelligenter het wezen, hoe kieskeuriger?”
“Daar lijkt het wel op”
“Er is zelfs een site voor mensen die zichzelf intelligenter vinden dan de rest. Dan zouden die dus nog kritischer zijn en dus nog moeilijker een partner accepteren?”
“Ik denk het wel, mijn blinde.”
“Kunt u mij helpen gelukkig te worden met een lieve vrouw Paus?”
“Ja, dan zou Hij de intelligentie weer van je moeten afnemen………”
“Nou nee liever niet. Ik wil gewoon een fijne vrouw.”
“Maar die zijn er toch zeg je, in miljoenen zelfs?”
“Ik begrijp het eerwaarde, …er klopt hier iets niet hè?”
“Nee mijn droogkloot, en je hebt intelligentie gekregen dus gebruik dat dan.”
“Ja maar we hebben ook gevoel en perceptie en vooroordelen en Marjelle en dikke reten en jaloezie en uiterlijk en innerlijk en rooie haren en afstand en rotte tanden en die klote kat en die teckel stinkt uit z’n bek en ze rookt en …‘’
“Stop mens! Die kieskeurigheid belemmert jullie in je acceptatie, duidelijk.
Dan ligt daar het antwoord mijn kortzichtige, je moet leren accepteren. Wil je perfectie? Dan stop maar.”
“Moet ik dan een vrouw accepteren die ik niet leuk vind Paus?”
“Alle vrouwen en mannen zijn leuk, verwend nest, ok, de een is leuker dan de ander. Waar het om gaat is dat je er een “neemt” die grotendeels bij je past maar vervolgens accepteert dat het nooit 100% kan zijn. Draai de zaken eens om: ga bij je ‘beoordeling’ niet kijken naar de dingen die je niet leuk vindt, maar kijk eens naar dingen die je wel leuk vindt. Accepteer dingen die je niet leuk vindt maar begin daarmee na de date. Werk binnen de relatie vervolgens aan die dingen die je graag anders zou zien.”
“Ja, klink logisch Paus.”
“En daar komen miljoenen intelligente niet zelf op?”
“Ja maar tussen zeggen en begrijpen enerzijds en accepteren anderzijds zit een bijna onoverbrugbare kloof Paus, en dat is verdomde hardleers.”
“Ik weet er alles van mijn stakker. Heb je een alternatief?”
“Ik ben bang dat we maar blijven doorzoeken in de hoop ooit die 100% match te vinden.”
“Ik ben blij dat in ieder geval nog ergens in gelooft mijn zoon.”
“Ja, maar in het verkeerde hè Paus?”
“Ach mijn zoon, het geloof ergens in hè, dat houdt de mensen op de been. Gewoon doorgaan met afwijzen dus? Ooit zal zij wel komen, maar voordat Hij jou komt halen?”


Lees verder!

geplaatst door Spencer - 4 reacties



donderdag 9 september 2010

Blijven daten of liever een relatie

Elke week is het weer spannend. Zullen er mensen reageren op mijn blog? Ik heb heel veel datingthema’s al beschreven, mijn mening gegeven of real-life ervaringen verteld. Van te voren kan ik echter niet voorspellen waar reacties op zullen volgen. Controversieel of braaf, het maakt niets uit. Maar vorige keer kreeg ik plotseling vijf reacties. Ik ben aangenaam verbaasd. En dankbaar. Alle reden dus om te reageren. En ja, zolang ik anoniem ben, moet dat dus via een nieuw blog.

Ik schreef over de gouden tijd van het single-zijn. En het daten als perfecte hobby voor een single. En terecht stelde medeblogger Kijker dat single zijn een way of living kan worden. En of ik daar voor voelde. Lucifera vroeg zich af of ik dat echt zou willen. Constant daten in plaats van een relatie.

Laat ik helder zijn: ik ken veel geboren singles. Zij zijn hier ook actief. Hebben nooit of nauwelijks samengewoond, stellen in de loop der jaren steeds hogere eisen aan een eventuele partner en zijn pleitbezorgers geworden van LAT-relaties waarin je je eigen vrijheid kunt behouden. Ik ben geen geboren single. Ik ben in mijn leven slechts een paar jaar alleenstaand en –wonend geweest. Alle andere jaren deelde ik mijn dak met anderen. En sinds mijn 21ste ook mijn bed. Ik reken erop dat ik voor mijn 45ste opnieuw in een steady samenwoonrelatie verkeer. Met of zonder (nieuwe) kinderen.

Maar ik ben nog geen 45. En woon nu ruim een jaar weer alleen. En dat is een mooie periode om te genieten van alles wat het samenwonen minder biedt. Want ik weet niet wat jullie ervaringen zijn, maar ik vind het in een relatie best lastig om veel nieuwe mensen op een wat dieper niveau te leren kennen. Soms collega’s, misschien een keer mensen die je ontmoet op vakantie, maar echt nieuwe contacten doe je moeizaam op. Behalve als je alleen bent. En date.

Ik heb het genoegen gehad het afgelopen jaar mijn vriendenkring fors uit te kunnen breiden. Van alle dates zijn er een paar heel dierbaar geworden. Daar ga ik soms mee uit, we eten wat bij elkaar of elders, we bespreken het leven en de diepere dalen en turbulente toppen van ons singleleven. Soms knuffelen we, in de wetenschap dat lichamelijk contact buitengewoon belangrijk is voor mensen. Maar uiteindelijk is het belangrijkste dat we elkaar op eenzame avonden of stille weekenden weten te vinden als we daar behoefte aan hebben. Via SMS, e-mail of telefoon. Of IRL als het zo uitkomt.

Zolang het kan, blijf ik dat doen. Maar ik weet ook, zodra ik een echte serieuze relatie heb, is het daten over. Een way of life zal het nooit worden. Daarvan ben ik overtuigd. In ieder geval tot mijn 45ste.

Lees verder!

geplaatst door Willem - 1 reactie



donderdag 9 september 2010

Lucies miljonair (9)

Na haar bizarre date met Leo had Lucie een uur met Lotte gepraat. Een aangeschoten Lotte vertelde over Maxime, over de relatie Maxime-Lotte, en toen ze wilde beginnen over de gedroomde relatie Lennard-Lotte kon Lucie echt niet meer. Ze had beloofd daar de volgende dag met Lotte over door te praten. Lucie was doodop. Samen met Lotte had ze een logeerbed opgemaakt voor Lotte en toen was Lucie in een onrustige slaap gevallen.

Ze droomde van een zonovergoten villa. Een makelaar hamerde net een bord “verkocht” in de tuin. Lucie liep de oprijlaan op en werd bijna van de sokken gereden door een kwade vrouw in een open sportwagen. In een flits herkende ze Lotte. Door de stofwolken zag ze Leo bij de deur van de villa staan. Hij pinkte een traan weg en zei: “Welkom in ons huis Lotte, eehm, Lucie.”

Een rechtszaal. In de beklaagdenbank zat Leo te smsen, overal koffievlekken op zijn kleding. Een verleidelijke advocate fluisterde in zijn oor dat hij zijn telefoon moest uitzetten.
Rechts zat aanklager Lotte, in toga, met wilde haren en woedende ogen. Voor haar een groot glas cognac.
Wat is de aanklacht, hoorde Lucie zichzelf vragen.
“Leo heeft mijn dromen gepikt”, begon Lotte. “Hij is een dromendief.”
“Welke dromen?” vroeg rechter Lucie.
Lotte nam een slok, haalde diep adem en richtte zich moeizaam op. Met een trillende vinger wees ze naar Leo. “Meneer daar zou een vrouw ten huwelijk vragen op een avond met vuurwerk en live muziek en rozenregen. Mij. En dan zouden ze verdomme gelukkig worden, hij en ik. Maar alles is gestolen. Mijn vuurwerk liet hij voor een andere vrouw afsteken. Hij liet zingen voor een andere vrouw. Bestelde rozenblaadjes, maar niet voor mij. Hij steelt mijn droom!”
“Ja dat zal best. Maar wat wilt u nu dan?” viel zijn advocate haar in de rede. Lucie kende haar. Ze wist niet meteen waarvan. “Het stelen van dromen staat niet in wetboek van strafrecht. En die droom vindt u nu vast ook niet zo mooi meer.” Dat was het! Ze was die knappe ambitieuze kandidate uit De nieuwe Moszkowicz. Nienke.
“Nee!” riep Lotte, die haar ook had herkend. “Daar weet jij alles van he? Hoe vond jij het toen jouw Bram ineens met die hoogblonde boebiez-babe aan kwam zetten?”
De advocate verloor haar zelfbeheersing en begon te gillen.
“Orde!” gebood Lucie. Ze hamerde en zag haar telefoon in stukken liggen.

Een zandbak. Twee peuters trokken aan een pop. “Van mij!” riep het meisje.
“Nee, van mij!” riep het jongetje.
“Ik vind jou stom!” riep zij.
“Ik vind jou nog stommer!” riep hij.
Ineens scheurde de pop. En ook de zandbak viel uiteen in twee helften. Geschrokken renden de kinderen de zandbak uit, elk een andere kant op. De stukken pop bleven liggen in de gescheurde zandbak.

Toen werd Lucie wakker. Het was midden in de nacht maar ze kon de slaap niet weer vatten. Ze bedacht dat ze de twee eigenlijk los van elkaar zou moeten zien: Lotte met haar verdriet en Leo met zijn avances. Maar daarvoor zou ze zich moeten opknippen. Dat was nooit haar ding geweest. Er voor hen beiden zijn zat er niet in.

Maar moest ze zich nu door hun gedoe laten weerhouden van haar eigen droom? Maar wat was er na vanavond nog over van die droom? Voelde ze zich nog wel thuis in een droom met Leo? Of in een met Lotte?

"Luus?" Ze hoorde de stem van Lotte vanuit de woonkamer.
En hield zich stil.


Wordt vervolgd

Lees verder!

geplaatst door Kijker



donderdag 9 september 2010

Fruitautomaat

Het verbaast me weleens als ik lees of hoor van anderen hoe regelmatig ze een date hebben. Zou ik ook wel willen. Maar ik zou niet weten waar ik ze vandaan moet halen en eigenlijk ook nog even niet hoe ik dat allemaal moet verwerken. Het risico is, lijkt mij, dat je op den duur een beetje immuun wordt voor het speciale (daar ben ik wel benieuwd naar). Ook al heb ik tachtigduizend voorgeselecteerde matches, er zijn altijd maar een paar profielen die me aanspreken. En dan is nog maar de vraag of zij dat ook met mijn profiel hebben. Ik speel het liefst op safe: het moet wel leuk zijn, hoe dan ook. Misschien wordt het tijd om wat meer risico te nemen en te gokken.

De ledenpagina van Match4me vind ik wel iets weg hebben van een fruitautomaat: Aan de linkerkant de nieuw binnengekomen portretten. Aan de rechterkant de net ingelogde portretten. Soms staan twee dezelfde foto’s bijna op één lijn. Daartussen staan de updates… Als dan de nieuwkomer meteen een update schrijft, dan zou het kunnen gebeuren, dat het tekstje precies tussen die twee foto’s in staat…

Ooit woonde ik nabij het centrum van Amsterdam op driehoog in een hoekhuis. Op de begane grond was het ‘café op de hoek’, met de ingang naast mijn voordeur. Ik kwam er nooit. (De enige connectie die ik ermee had was dat de gemeentelijke bestrijdingsdienst een keer langs kwam om het hele blok kakkerlakvrij te maken. De kakkerlakken kwamen via de spouw naar boven gekropen.) Het nodigde verder ook niet echt uit om erheen te gaan. De ramen waren met zwart folie afgeplakt. Met een vriend ben ik er toch een keer een biertje gaan drinken. Het was er bruin, oud en donker. Een blonde dame stond achter de bar, met doodgepermanent haar en een stem die goed was voor vier pakjes sigaretten per dag.

In dat café stond zo'n verlichte fruitautomaat. Het geluid van vallend geld trok onze aandacht. Al gauw bleek, dat er een routinier achter stond, die de input wist om te zetten in ‘puur goud’. De Eagles waarschuwden ooit in een liedje: ‘Take the money and run!’ Maar het verschrikkelijke gebeurde: hij bleef doorgaan en was uiteindelijk, een flink aantal biertjes verder, alles weer kwijtgeraakt aan dezelfde gokkast. We hebben er gebiologeerd naar zitten kijken.

Als het op mijn match4me-scherm nu toevallig een keer gebeurt dat 3 dezelfde ‘plaatjes’ naast elkaar op één lijn staan…dan, heb ik met mijzelf afgesproken, ga ik voor de jackpot!!! En als er dan werkelijk wat uit komt rollen, dan prent ik nu vast in mijn hoofd: ‘Take your honey and run!’

Lees verder!

geplaatst door Possess - 2 reacties



woensdag 8 september 2010

Marjelle en Boris doen moeilijk

Wat vooraf ging: Marjelle kent Boris van een andere datingsite. Ze heeft hem eind maart in een opwelling een suf interessebericht gestuurd. Gelukkig weerhield dat Boris er niet van om te reageren. Drie maanden gingen er – met tussenpozen – lange mails heen en weer. Daarna hebben Boris en Marjelle elkaar drie keer in het echt ontmoet. Dat waren telkens lange avonden van veel praten, heel veel praten, lopen, eten en drinken. Boris en Marjelle converseerden er op los, maar van zoenen – laat staan meer – kwam het niet. Na de derde keer was Marjelle verliefd en vertrok Boris naar de andere kant van de wereld.

De middelste naam van Marjelle is Ongeduld, dus ze vond het maar niks dat ze zes weken moest wachten tot ze Boris weer zou zien. Terwijl de tijd verstreek, vervaagden de verliefde gevoelens. Toen ze Boris eindelijk weer zag, voelde Marjelle een lichte teleurstelling. Maar toch maakten ze er samen een leuke dag van. Ze roeiden een groot meer over, genoten van de stilte en van de zon. Ze aten en praatten. Daar waren Boris en Marjelle immers goed in. Converseren. Over de politieke situatie in Nederland, de crisis op de financiële markten, de zin en onzin van biologisch voedsel. En toen namen ze weer afscheid. Met drie zoenen op de wang en ‘we mailen wel weer’.

De volgende dag was Marjelle het zat. Hom of kuit Boris, wat ging het worden? Is Marjelle slechts gezellig voor lopen, roeien, eten, drinken en heel veel praten, of is er méér? Marjelle vroeg het aan Boris, maar ook aan zichzelf. Wat wilde ze van hem? Waarom was de verliefdheid die ze dacht gevoeld te hebben weg, maar bleef Boris haar intrigeren? Er kwam geen hom of kuit van Boris, maar een eerlijk antwoord. Boris was in vertwijfeling. De vonken sprongen er niet vanaf, zoveel was duidelijk. Maar Boris vond Marjelle wel bijzonder. Hij wilde best onderzoeken of er kriebels konden ontstaan, maar wilde haar geen pijn doen. Het was immers goed mogelijk dat het toch niet verder ging dan bijzonder en gezellig.

Bij de liefde hoort het risico om gekwetst te worden, besloot Marjelle. Het verhaal van Boris en Marjelle is dus nog niet ten einde, de afloop ongewis.

Lees verder!

geplaatst door Marjelle



dinsdag 7 september 2010

Does size matter

Ik val op lange mannen. Vraag me niet waarom, die vraag houdt me al heel lang bezig. Het zal wel iets instinctiefs zijn, één of andere oerdrift die in mij verborgen zit. Ik vind het heerlijk om een stevige mannenborst op ooghoogte te hebben, zodat ik me er lekker tegen aan kan nestelen. Het geeft me een gevoel van geborgenheid. Ook voel ik mij zelf bij een langere man extra vrouwelijk, sierlijker. Je zou kunnen zeggen dat ik graag tegen een man opkijk, maar dan alleen letterlijk: voor het overige ga ik voor volledige gelijkheid!



Ik zet die lengte-wens ook altijd bewust in mijn profiel, omdat de ervaring me heeft geleerd dat het met een man van mijn eigen lengte gewoon niet werkt en ik er nou eenmaal niet van houd om mensen teleur te moeten stellen, dus doe ik zelf die voorselectie maar vast. Daar doe ik mijzelf onmiddellijk mee tekort, want tussen de iets kortere mannen zitten regelrechte snoepjes, maar dat verlies neem ik toch maar op de koop toe.

Dat mijn gedachtengang door iedereen te volgen zou zijn was voor mij vanzelfsprekend, tot ik onlangs een mailtje kreeg van een man die er een opmerking over maakte. Omdat ik nogal snel lees overkomt me het nogal eens dat ik niet helemaal lees wat er staat. Zo ook bij dit mailtje. Ik dacht te lezen dat meneer het not done vond dat ik de lengte zo belangrijk vond omdat dat me ook zou garanderen dat zijn “gereedschap” dan ook wel de bijbehorende afmetingen zou hebben.

In eerste instantie lag ik dubbel van het lachen: geen haar op mijn hoofd had ooit die associatie gemaakt. Daarna bekroop me een onbehaaglijk gevoel: bedoelt ie werkelijk dat…..?! En terwijl het schaamrood mijn wangen kleurde bedacht ik lichtjes paniekerig dat ik wellicht bij meerdere mannen die gedachte op had gewekt….

Nu we het er toch over hebben: in mijn baan als maatschappelijk werker heb ik regelmatig relatiegesprekken met mijn clienten. Daarin komen ook vaak de intimiteiten binnen een relatie ter sprake, maar over de daadwerkelijke afmetingen van “het jeweetwel” heb ik in al die jaren waarin ik dit werk al doe nog maar éénmaal een klacht gehad: (en hier ga ik een heleboel mannen heel blij mee maken!) mevrouw vond namelijk dat meneer te groot geschapen was…….!

Lees verder!

geplaatst door Poema



dinsdag 7 september 2010

Gedichtje

Als ik vroeg om met te troosten,
En op een nieuwe dag te toosten,
Zou je bij me komen?

En als ik met heel mijn wezen,
De morgen toch zou vrezen,
Zou je bij me blijven?

Als ik met je wilde praten,
Over dingen die me niet lekker zaten,
Zou je rustig blijven?

En als ik vrolijk wil gaan zingen,
Uitdagend met m'n heupen swingen,
Zou je met me dansen?

Als ik moe ben thuis gekomen,
En tegen je aan zit te dromen,
Zou je het me gemakkelijk maken?

En als ik vraag om er gewoon te zijn,
Zonder poespas, alleen maar fijn,
Zou je dan te vinden zijn?

Als ik Meeuwis horen wil,
Maar jij dacht aan Chopin,
Wat zou dan je keuze zijn?

En lief, als ik vraag van me te houden,
Schrik je dan of verdrijven we de koude
Alleen nog maar met elkaar?

Lees verder!

geplaatst door Lady_13



maandag 6 september 2010

Terug in Nederland

Na een maand in het donkere gedeelte van Afrika geweest te zijn ben ik weer terug in Nederland. Een maand lang vrienden helpen op een missie post in Mozambique. Veel kinderen die erg veel hulp nodig hebben en zonder ouders leven en iedere dag weer moeten vechten voor overleving, voor voedsel.

Ik ben een maand daar geweest zonder enige vormen van makkelijke communicatie, alleen de satelliet telefoon voor noodgevallen en dan nog is de hulp ongeveer 3 uur vliegen om bij ons te komen. Een maand zonder computer, een maand zonder de voor ons zo normale vormen van dagelijkse hygiëne. Ik ben weer terug en heb het goed overleefd, het belangrijkste is, ik kon weer weggaan, maar de indrukken zijn bij mij gebleven. In ieder geval heb ik geprobeerd in mijn vakantie iets bij te dragen aan het leed wat die kinderen daar doormaken.

Een belangrijk punt is ook weer te realiseren hoe rijk, welvarend, gezond wij eigenlijk allemaal zijn. Maar goed, ik ga hier geen pleidooi houden maar weer hopelijk veel schrijven over de leuke ontmoetingen (en soms ook minder leuke) die ik hier op M4M hopelijk weer mag hebben.

By the way, als je mijn reisblog later een keer wil lezen, stuur maar een berichtje.

Ik ben de laatste dagen weer door M4M aan het rondneuzen, wat ik toch veel zie is dat de lengte die gewenst wordt steeds langer wordt, en hiermee val ik met mijn 178 cm vaak buiten de boot. Ook mijn leeftijd ligt net op het keerpunt, ben ik te oud met 46 jaar? Gezochte leeftijden zijn veel tot 45 en vanaf 50, mmmm de verkeerde markt waar ik nu in zit dus.

Ik heb een vriend die hier ook staat, hij is 198 cm en heeft ongeveer iedere week minimaal 2 dates, met een verscheidenheid van mensen en hij is bijzonder kieskeurig, maar goed, ik zal eens proberen meer te reageren op leuke profielen, wie weet... en uiteraard zal ik hier de anonieme blogs van mijn avonturen proberen te publiceren.

Lees verder!

geplaatst door Wigwam - 3 reacties



zondag 5 september 2010

Puinhoop

Christchurch is enkele dagen geleden flink opgeschud (7,4 op de schaal van Richter). Ter vergelijking de aardbeving die ooit Napier verwoestte had een kracht van 7,8 op diezelfde schaal. Gelukkig zijn er geen menselijke slachtoffers te betreuren, alleen veel materiële schade.

De beelden uit Nieuw-Zeeland geven een goed beeld hoe ik me nu voel. Oh nee hè, heb ik dit nu net opgeschreven? Gebruik ik nu echt een stukje natuurgeweld om een fase in mijn leven of een gevoel weer te geven? HAHA. Wat een 'lame' bruggetje. Maar ja, dit wordt dus een blogje over de boel opschudden, of je het nu zelf doet of het voor je gedaan wordt.

Verandering is goed, voor alles en iedereen. Al kan het soms lastig zijn om verandering te accepteren. Immers de meeste bezoekers aan deze site waren ongetwijfeld ooit eens happy in een relatie maar omschrijven zichzelf nu als “happy single” (vreselijke term trouwens). Een verandering die misschien best lastig te accepteren was maar waar je gaande weg mee leerde leven. En nu is alles gewoon lekker: leuk werk, fijne vrienden en lekker de hort op zonder met anderen rekening te houden. Al blijft het wel kriebelen en daarom zijn we allemaal op sites zoals deze actief.

Okay verandering dus. Een proces waar ik nog middenin zit. Dat verklaart ook waarom blogposts langer op zich laten wachten en onregelmatig verschijnen. Recent ben ik tot de conclusie gekomen dat mijn leven slechts 10 kuub groot is. Als iemand mij ooit van materialisme beschuldigt, weet ik nu tenminste zeker dat het niet zo is. 10 Kuub is echt niet veel, iets van 3 bij 2 bij 1 komma zoveel.

Of ik me verveelde en alle troep maar op een hoop gegooid heb? Nee hoor, heb recent alle troep in een storage unit gegooid. Door verandering in werk (weet je nog? het afdwingen van verandering, kwam een tijd geleden aan de orde) ben ik verkast van het Westen naar het Oosten van Nederland. Eindelijk terecht gekomen op de plek waarvan ik zei dat als ik naar Nederland terug zou gaan, ik me alleen daar wilde gaan vestigen. Na de jaren in Nieuw-Zeeland was de Randstad gewoon geen optie meer.

Helaas gingen de werkgerelateerde zaken snel dan huiszaken. Ooit snelheid op de woningmarkt gezien? Traag als dikke s****t gaat dat. Vandaar dat alles nu in een storage unit ligt en ik een aantal weken uit de koffer moet leven bij vrienden. Superlief natuurlijk maar niet ideaal. Gelukkig zitten we allemaal op dezelfde lijn dus het gaat op zich prima.

Maar toch wordt er door me met spanning vooruit gekeken. Heerlijk om straks weer een eigen plek te hebben met de eigen spullen en het “happy single” leventje weer op te pakken. :-) Dat duurt nu niet lang meer... Nog maar een maandje te gaan dan is mijn appartement klaar voor oplevering en inrichting. Countng the days.

Voor nu dus af en toe een blogje of berichtje tussendoor om de chaotische werkelijkheid te ontsnappen maar straks weer helemaal actief.

Lees verder!

geplaatst door Pigpen - 2 reacties



zondag 5 september 2010

Een tijdje actief geweest

Vorig voorjaar ben ik een tijdje actief geweest op een datingsite. In die periode heb ik
leuke contacten gehad, helaas zat De man van mijn dromen er niet bij.

Voor mij een reden om het dit jaar nog eens te proberen. Vol enthousiasme meld ik me aan
voor het (gratis) lidmaatschap. Eerst maar eens kijken hoe het op de "markt" is. Het
blijft rustig in mijn mailbox.... Het aantal mannen dat reageert is wat minder dan vorig
jaar, en de leeftijd van de kijkers ligt een stuk hoger. Werd ik vorig jaar nog gemaild
en bekeken door dertigers en veertigers, dit jaar zijn het veelal de vijftigers die een
kijkje komen nemen. Daar blijft het dan ook bij, want in mijn profiel beschrijf ik dat ik
interesse heb in vroege veertigers. Ligt het aan mijn profiel, aan mijn foto? dat kan
immers niet, want die zijn grotendeels hetzelfde als vorig jaar! (sorry)

Tijdens het scrollen op de single-en datingsites doe ik nog een wonderbaarlijke
ontdekking: nu ik 46 ben geworden, doe ik niet overal meer mee, ik mag niet meer zomaar
mee op reis, bij het speeddaten hoor ik bij de 50 plussers en ga zo maar door.
Leeftijdsdiscriminatie? Scheelt het dan zoveel als je van 45 naar 46 gaat? Wat is er
gebeurd? Word ik nu geacht achter de geraniums mijn tijd uit te gaan zitten, en als het
dan toch echt moet met een veel oudere partner? Mijn lijf is nog hetzelfde, ik doe nog
steeds dezelfde dingen als vorig jaar, ga veel uit, doe gekke dingen, zou ik die dan ook
niet meer mogen doen?? Ik begrijp de wereld even niet meer.....

Ik besluit maar gewoon af te wachten, en lekker te doen en laten wat ik wil. Er is vast
nog wel een man die per ongeluk geen leeftijd heeft ingevuld in zijn zoekprofiel en mij
ontdekt... !

Lees verder!

geplaatst door Poema



zondag 5 september 2010

Open de jacht

Half augustus wordt hier in Frankrijk het jaarlijkse jachtseizoen geopend. In het weekend en op de woensdag, kun je dan in het bos, ineens oog in oog komen te staan met een beschonken jager in camouflagekledij. Met jagers is het net als met schapen, Hooligans, randgroep bejaarden en Jehovah getuigen, dwz als je er één tegenkomt, dan weet je zeker dat de anderen niet ver weg zijn. Het is dan raadzaam om veel herrie te maken, zodat je niet voor wild wordt aangezien. Een gewaarschuwd mens telt immer voor twee, (bent u schizofreen, dan is het raadzaam om op safe te spelen en dus dit getal te verdubbelen om zo tot volgende uitspraak te komen; 'gewaarschuwde mensen tellen voor vier.'

Normaal gesproken moeten de jagers voor ze schieten , het geslacht en de leeftijd van het wild vaststellen en ook na observatie bepalen of het al dan niet een moeder met kleintjes betreft. Er mag alleen geschoten worden op wild van een bepaalde leeftijd, afhankelijk van de diersoort en de wildstand en op moeders met kleintjes mag (uiteraard) niet geschoten worden. In werkelijkheid pakt dit wel even wat anders uit. De jager wil graag schieten en zo wordt er regelmatig een hond van een collega-jager afgeschoten, ipv een everzwijn. Everzwijnen, vissen en de uit-gedate mens op de datingmarkt vertonen bepaalde overeenkomsten, zoals mag blijken uit de volgende uitspraak : 'Vissers die vissen naar vissen en vissers die vangen vaak bot. De vissers waar vissende vissers naar vissen, vinden vissers die vissen vervelend en rot.' Nu is mijn vraag, ligt dit aan de vis of aan de visser?

In een poging deze vraag te beantwoorden zal ik het verhaal van wijlen Willem Wouter vertellen. Hij is namelijk één van de weinigen die het probleem van beide kanten heeft kunnen bekijken en ondervinden. Vraag me niet waar hij woonde. Dit is informatie die ik ivm met de postume privacy van Willem Wouter niet kan vrijgeven. Dus we moeten dit verhaal lezen zonder precies te weten waar wijlen Willem Wouter woonde. Eén ding is zeker Wijlen Willem Wouter woonde wijd weg.

Houthakker Willem Wouter, tevens lid van de plaatselijke jachtvereninging had, vorige week een everzwijn afgeschoten. Trots droeg hij het dier over zijn schouders naar zijn auto die hij geparkeerd had naast mijn Eileen-mobiel. Hij liep langs een maisveld, hier in een heuvelachtig gebied. Ik liep tussen de maisvelden en wijngaarden te joggen en werd zo bij het hele gebeuren betrokken. Aan de lager gelegen kant van het maisveld liep een andere jager, die zijn geluk niet op kon toen hij een everzwijn, lichtvoetig en gracieus over de toppen van de maiskolven zag dansen!! Hij aarzelde geen moment en richtte zijn vizier op het toekomstige wildgebraad, terwijl het water hem al in de mond liep. De koele stalen loop in z'n handen zorgde voor een adrenalinestoot waardoor hij zowaar standvastig was en met een uiterzonderlijke precisie, het beest door z'n kop schoot. Hij rende, vol verlangen, zo snel mogelijk naar de andere kant van het maisveld. Daar aangekomen stelde hij vast dat hij wat meer vlees, dan verwacht, in de kuip had. Dit kon hij nooit op!!!.... Paste zelfs niet in z'n vriezer!! Bovendien is kannibalisme hier bij de lokale jachtvereniging verboden en één van de weinige kannibalen die hij kende, at alleen maar vegetariërs!! Wreed, dat een jager zo, op een mooie dag in de nazomer, op deze manier het leven moest laten! De ironie van het verhaal wil dat zijn profiel op meerdere datingsites stond en misschien zelfs nog staat, maar DAAR had nog geen vrouw de jacht op hem geopend!! Z'n laatste woorden hoorde ik toen ik langs kwam joggen en wil ik jullie hier niet onthouden. Hij zei,..... prevelde : 'Dames,........ dames, .........niet geschoten is altijd mis!! En daarna.....'ahum...aaahh...cherie.. un chasseur sachant chasser sans sont chien etes un bon chasseur.' Maar ik denk dat hij toen al aan het ijlen was. Bij wijze van troost sprak ik volgende woorden, het eerste wat bij me opkwam: 'How much wood could a woodchucker called Willem Wouter chuck, if a woodchucker could chuck wood? He would chuck as much wood as a woodchucker could, if a woodchucker could chuck wood.' Het dramatische van de hele situatie weerhield mij ervan om de 'ch' door een 'f' te vervangen.

Even later, al terugjoggend, denk ik nog met verbazing terug aan het zojuist aanschouwene. Denkbeeldig geef ik een knipoog aan het hert dat zich achter een boom verstopt heeft, terwijl ik de koker met pijlen over m'n schouder hang en door de velden weer terug naar m'n Eileen-mobiel ren. 'Hadden de vrouwen maar eerder het heft in eigen handen genomen', denk ik. 'Als Artemis wat assertiever was geweest was het nooit zo ver gekomen!!' Maar ik weet wat me te doen staat!!! Eén pijl, trefzeker en dan.....schiet ik Cupido neer en neem het van hem over!'

Lees verder!

geplaatst door Eileen - 4 reacties



zondag 5 september 2010

KLIKKLAK

Het woord ‘klik’ komt mijn neus uit.
Ik heb altijd een hekel gehad aan trendwoorden die door jan en alleman gebruikt worden.

In de tijd van doei en doeg bleef ik halsstarrig dag zeggen.
Ook uitspraken als super, heftig, een stukje, weet je wel etc werden door mij principieel genegeerd.

In de date wereld is ‘klik’ een hoogfrequent woord.
‘je bent een stralende vrouw, maar een klik voel ik niet’
‘we hebben veel plezier via de mail, maar zal er een klik zijn als we elkaar uiteindelijk ontmoeten?’

Te veel daters verwachten een onmiddellijke ‘klik’. Ze gaan daarmee voorbij aan aspecten als rust, ruimte en tijd: belangrijk als je iemand leuk vindt en beter wilt leren kennen.
De meeste vrienden zijn langzaamaan echte vrienden geworden. Toch?

Terugblikkend kan ik me nu wel iets meer voorstellen bij het gruwelijke woordje klik.
Vele mannen ontmoet. Tot de laatste ontmoeting verwachtte ik – bewust onbekwaam – een 20 jarige jongeman. Iedere keer weer keek ik met enige verbijstering naar de oudere versie tegenover me, met ingetrokken buik en verdoezelend gekamde haren. Zoals de date meneren ook mij bekeken zullen hebben: het jeugdig overkomende ‘meisje’ is toch echt ouder dan 50.
Een gevoel van teleurstelling tijdens het eerste moment van de ontmoeting kan ‘desastreus’ zijn voor het verdere verloop van het daten.

Slechts 1 maal voelde ik direct iets wat als ‘klik’ bestempeld kan worden.
Hij, man van 56 – lang, slim en met gevoel voor humor, stapte ondanks hernia kwiek uit zijn auto, zwaaide een charmante zwarte jas over zijn schouder en liep mij op een zowel verlegen als dominante wijze tegemoet.

Ik dacht ‘ach’.

En vroeg of ik hem een arm mocht geven.

P.


Lees verder!

geplaatst door Flo - 1 reactie



zaterdag 4 september 2010

Lucies miljonair (8)

Dat Lucie niet dezelfde avond op hun date zou terugkomen, daar zat hij niet mee. Ze had immers een logée, en wat voor een. Maar naar mate de volgende dag vorderde, werd hij bezorgd. En de tweede nacht na hun date deed hij geen oog dicht.

Hij had zich voorgenomen om haar in alle rust haar eigen positie te laten bepalen. Maar het was hem niet gelukt om helemaal niets te laten horen. Nog dezelfde avond had hij haar een sms gestuurd. Hij kreeg geen antwoord. Maar die sms was gestuurd naar haar kapotte telefoon; dus dat schoot natuurlijk niet op.

De volgende morgen had hij haar ook een mail gestuurd. Sinds dat moment had hij elk kwartier diverse keren zijn mail gecheckt. En ieder piepje dat zijn telefoon gaf, bezorgde hem een hartverzakking.

Van Lucie hij hoorde niets.

En daar kon hij slecht tegen. Dat kwam niet alleen door het afscheid, wist hij. Zelfs als ze aan het einde van de avond allerlei lieve dingen tegen hem zou hebben gezegd, dan nog had hij stilte op de volgende dag moeilijk gevonden. Maar nu, bij gebrek aan een fijne afsluitende beschouwing moest hij helemaal varen op zijn eigen indrukken. En die waren niet verheffend. Hij had geen camerabeelden nodig om terugkijkend te zien dat ze zich aan hem had gestoord.

Terwijl de dag zich voortsleepte, won de twijfel nog verder terrein.
Misschien, dacht hij om tien uur tijdens een vergadering, vindt ze me wel leuk. Alleen vindt ze alle andere dingen in het leven belangrijker. En dan schiet het sturen van een reactie op mijn bericht er even bij in.
Misschien heeft ze mijn berichten nog helemaal niet gelezen, bedacht hij bij de lunch met collega's. Ze had immers visite. Om nu, in het bijzijn van Lotte, uitgebreid met hem te gaan mailen was niet erg sociaal.
Misschien wil ze wel een antwoord in dichtvorm maken, suggereerde een vriend aan wie hij er 's middags iets over vertelde. Of ze is nu ook een projectteam aan het samenstellen.
Misschien is ze me na alle verhalen van Lot wel zat, dacht hij 's avonds.
Misschien, dacht hij ’s nachts, is ze wel dood. Heeft ze knallende ruzie gekregen met Lot en is dat uit de hand gelopen. Worden er morgen twee vrouwen gevonden in een huis vol chaos en een plas van bloed.
Of ze heeft een ongeluk gehad. Mensen - hoe gelukkig ze ook zijn - kunnen zomaar ongelukken krijgen. Dan kunnen ze je niet even bellen wat er is gebeurd en dat een antwoord nog even op zich laat wachten.

Bij de gedachte aan haar dood schoten tranen in zijn ogen. Het beeld liet hem niet meer los. Hij zag zichzelf al staan, naast haar kist. Allemaal verdrietige mensen kwamen hem condoleren, vertellen wat een geweldig mens ze was. Ja, zou hij dan zeggen. Ik ben er trots op dat ze mij dichtbij heeft toegelaten. Al was het dan heel even.
En toen realiseerde hij zich dat hij die plek naast de kist nog niet eens verdiende. Wie was hij nou voor haar... geen familielid of vriend die hem kende. Hij zou waarschijnlijk niet eens een uitnodiging krijgen voor haar uitvaart!

Hij huilde lang. De eenzaamheid - gevormd door de stilte van iemand van wie hij graag iets wilde horen - voelde beklemmend. Ik wil haar mensen kennen, en ik wil dat zij mij kennen, bedacht hij. Ik wil van haar houden, met haar dansen, over haar praten en om haar rouwen, zonder stiekem gedoe of nicknames.

Is dit dan liefde?

Midden in de nacht liep hij naar de badkamer. Zag zijn eigen gezicht in de spiegel. Hij leek oud. Een totaal ander gezicht. Het is maar goed dat ze me nu niet ziet, dacht hij.

Lees verder!

geplaatst door Kijker



vrijdag 3 september 2010

Serial dating

Mochten Kijker en Marjelle ooit met elkaar gaan daten, dan zou het voor beiden waarschijnlijk het beste zijn als de vraag ‘hoeveel dates heb jij al gehad?’ niet gesteld wordt. Zijn blog zette me aan het denken.

Van de mogelijke antwoorden die Kijker heeft voorbereid, zou ‘jij bent de eerste en de laatste’ het slechtst bij Marjelle vallen. Behalve als grapje. Als de man tegenover me dit serieus zou menen, zou ik het etablissement afspieden naar de nooduitgang en er op een drafje vandoor gaan. Natuurlijk, theoretisch kan het. Geluksvogels zijn het die meteen bij de allereerste internetdate hun droompartner ontmoeten. Maar dit weet je op zo’n eerste date dan nog niet en zeggen doe je het al helemáál niet.

De gemiddelde internetdater heeft heel wat meer dates nodig. Logisch. Iemands profiel, foto en mailtjes kunnen nog zo leuk zijn, of er ook iets begint te vonken weet je pas als je iemand in levende lijve ontmoet. Eerder haalde ik hier het boek van Mark Mieras al aan, maar zonder hem wist ik dat ook wel. En dus is de kans dat degene (m/v) die tegenover je zit nét met jou de eerste date heeft behoorlijk verwaarloosbaar. Marjelle schat dat ze de afgelopen jaren een stuk of dertig mannen via datingsites heeft ontmoet.

Maar zégt Marjelle dat ook tegen haar dates? Als het onderwerp ter sprake komt wel. Maar komt het onderwerp vaak ter sprake? Toen ik er – dankzij de blog van Kijker – over na ging denken, eigenlijk alleen maar in de volgende situatie: als je hebt besloten dat het niets gaat worden met de man tegenover je en je vermoedt dat hij dat ook wel weet of er hetzelfde over denkt. Dan is het veilig om ‘als vrienden’ datingverhalen op te dissen. Want daar leidt de vraag ‘doe je dit vaker?’ vrijwel altijd toe. Tot het vertellen van allerhande anekdotes over vorige dates. En het recenseren van verschillende datingsites en de beste ontmoetingsplekken.

Want tja, als je de persoon tegenover je leuk vindt, dan wil je toch helemaal niet wéten wie hij of zij vorige week of de afgelopen maand nog allemaal heeft ontmoet? Of hoe vaak hij met dates het bed heeft gedeeld of korte romances heeft gehad? Dan wil je toch juist in de waan blijven dat jij en hij, dat jullie de enigen op deze wereld zijn?

Ja, zo gaat dat bij Marjelle. De enigszins indiscrete vraag over vorige avonturen komt bij Marjelle alleen maar op als er toch niets meer te verliezen is. Vandaar dat ik denk dat het zowel voor Kijker als Marjelle het beste zou zijn als dit onderwerp onbesproken blijft. Dan hoeft Kijker zich niet ongemakkelijk te voelen en heeft Marjelle blijkbaar een leuke avond.

Lees verder!

geplaatst door Marjelle - 1 reactie



vrijdag 3 september 2010

Een ander soort bruiloft

Zo, net weer terug van een reis voor mijn werk, met daarbij nog een huwelijk van een collega. Dat gaat toch even iets anders, zo'n huwelijk in India.
Maar ook vooraf gaat het toch even iets anders dan hier. Lopen wij hier onze partners zelf tegen het lijf en besluiten we zelf de sprong in het diepe te wagen, voor hem was alles geregeld door zijn ouders, inclusief de bruid.

Een tijd van te voren wordt het mogelijke paar aan elkaar voorgesteld. Over het algemeen wordt dan ook de voorgestelde partner dan ook de toekomstige man of vrouw.
Het huwelijk is ook volledig anders, niet stijfjes naast elkaar staan en 'ja' zeggen.
Het begint al als ik om 7 uur 's-ochtends de trouwhal binnen loop. De familie (ik ken zijn zus, is ook een collega van me) staat in prachtige, kleurrijke kleding de gasten op te wachten en hen te dirigeren naar de zaal waar je eerst gaat ontbijten. Er is mij verteld dat dit een traditioneel huwelijk wordt, het zal mij benieuwen wat ik allemaal meemaak!

Ik schuif aan een lange tafel en krijg een bananenblad voor me gelegd en wordt er water op gesprekeld om het af te doen. Even later komt een rij mensen langs, waarbij iedereen een verschillend gerecht op het bananenblad legt. Een voorbeeld nemend aan mijn 'buren' begin ik alles op te eten, met de hand natuurlijk. En zonder de linkerhand te gebruiken! Op tijd je hand boven het blad houden is aan te bevelen want ze komen nog regelmatig langs om allerlei heerlijke gerechten bij te vullen.

Dan op naar de zaal waar de plechtigheid gehouden wordt. Ik stap in een soort schouburg binnen en sta verbaasd van het aantal mensen dat er is. Op het podium is het echtpaar bezig met diverse huwelijks ceremonieen, begeleid door een muziekgroep.

Na een tijd is het zo ver: het paar gaat daadwerkelijk trouwen: men schuift hier niet de ring aan elkaars vinger. Hier is de uitdrukking 'tying the knot'. Er wordt een knoop gelegd in een gele 'sjaal', welke bij de vrouw omgehangen wordt. Het huwelijk is nu een feit.

Dan volgt er een lange rij van mensen met kadootjes en gelukswensen, net als het bij ons gebeurt. Ik hoef echter niet in de lange rij te gaan staan; als ik in de buurt kom om een foto te maken, word ik gelijk naar het podium gehaald om het paar te feliciteren.

Na het feliciteren gaat iedereen weer naar een andere zaal, want ondertussen is het tijd geworden voor de lunch, met al weer een hoop lekkere gerechten (maar deze keer van een bord!).

Ik ga vervolgens nog even naar de zaal toe om afscheid te nemen van het echtpaar, want ze moeten naar een andere stad toe omdat daar de receptie plaats zal gaan vinden.

Al met al een aparte, leuke belevenis!

Lees verder!

geplaatst door Ronald68



donderdag 2 september 2010

Onbevangenheid

Op de lagere school, ik was ongeveer 10, was ik op een jongen uit de klas. Maandagavond na volksdansen fietsten mijn vriendinnetje en ik wel eens om en stopten we voor zijn huis. De gordijnen waren dan al dicht. Soms hing hij boven uit het raam en dan kletsten we. De eerste keer keek z’n moeder door een spleet in het gordijn naar buiten. ‘Wat staat daar buiten nou zo lang te kwekken en met wie?’ zal ze zich afgevraagd hebben. De tweede keer keek ze weer, samen met zijn grote zus. Gniffelend: ‘Kijk daar heb je ze weer!’ Spannend!!

Voor zijn verjaardag had ik van zanddeeg een koek gebakken in de vorm van een hart. Met rozijnen had ik er een pijl op gemaakt. Ik weet niet of onze initialen er ook op stonden. Ik geloof dat ik die er toch maar weer afgepulkt had. In de klas gaf ik het aan hem, ingepakt in zo’n velletje uit een groot kladblok, met veel plakband eromheen. Hij pakte het niet uit… De volgende dag op school vroeg ik hoe hij het vond, want hij gaf geen sjoege… ‘Je was het zout vergeten,’ zei hij.

Ik probeer naar boven te halen wat er toen door mij heen ging. Als iemand nou vraagt: ‘Hoe duidelijk wil je het hebben…?’ Dit was duidelijk en... ik was ook meteen genezen. Het zout vergeten.. puh. In de pauze huppelde ik alweer vrolijk met mijn vriendinnetje over het schoolplein. Gewoon onbezorgd.

Er kan van alles gebeuren in een leven, waardoor het rotsvaste vertrouwen dat het allemaal wel goed komt met de liefde niet meer zo vanzelfsprekend is. Kwetsende opmerkingen, nare ervaringen, ruzie, verraad, verzin het. Lastig hoor, om dat bij een nieuwe ‘zoektocht’ steeds van je af te schudden en iets van de oorspronkelijke onbevangenheid te hervinden… Daar waar het alleen nog maar gaat om dat zachte velletje, die leuke ogen, die lichte kuiltjes in de wangen en dat charmante verlegen trekje van zijn schouders, als je, zachtjes gepusht door je vriendinnetje, hem loopt te ‘verleiden’ op het schoolplein.

Lees verder!

geplaatst door Possess



woensdag 1 september 2010

Jong Oud2

Na mijn vorige blog heb ik besloten om toch maar eens in te gaan op een jongere man. Want als je het niet doet dan kun je er eigenlijk niet over meepraten dacht ik zo.

Dus de proef op de som genomen. Hij zag er op de foto heel aardig uit. Een hele lange man, vriendelijk en met humor in zijn mailtjes. Nu had ik al eerder met hem gemaild al voor ik de vorige blog schreef en ineens stopte hij met schrijven. Later vertelde hij dat hij met zijn kinderen op vakantie was geweest. Tsja, was wel aardig geweest als ie dat even verteld had. Maar goed. Weer een poosje gemaild en hij wilde me graag zien. Ik heb het even afgehouden, omdat ik wat langer de kat uit de boom wilde kijken, daarna was het lastig omdat ik moest vliegen als hij kon en ik vrij was als hij de kinderen had.

Uiteindelijk kwamen we uit op een vrijdag avond. De volgende dag zou hij de kinderen op moeten halen. Dus dat kwam allemaal mooi uit. Hij wist alleen niet hoe laat hij precies terug zou zijn van zijn werk maar hij zou bellen als hij onderweg was. Prima geregeld dus.

Ik heb me heerlijk gedoucht, haartjes gewassen, zorgvuldig mijn make-up opgebracht en ben tv gaan kijken. Me verkleden kon altijd nog als hij zou bellen, dat is in 2 minuten gebeurd. Om een lang verhaal kort te maken....

Ik heb de hele avond zonder enig bericht van hem in mijn eigen huiskamer kunnen doorbrengen. Waar ik me absoluut niet verveelde. Maar raar is dat wel. Het duurde tot maandag voordat ik weer van hem hoorde!! Hij had plotseling op vrijdagavond de kinderen moeten halen en ze het hele weekend gehad en ze zelfs op maandagochtend naar school moeten brengen!!! Hij had het zo verschrikkelijk druk gehad!! Och èrm, geeneens tijd voor een smsje!!!

Wat sneu voor hem. Goed ik kan begrijpen dat ie het druk heeft met 2 kinderen die nog vrij jong zijn (nog een nadeel voor mij, ik ben dol op kinderen, maar om ze nog een keer zooo jong in huis te hebben.......) maar een smsje moet kunnen denk ik zo.

Afijn, ik heb nog 1 x met mijn hand over mijn hart gestreken. Hij zou 's avonds bij een bekend stel gaan eten en daarna naar mij toe komen. Nou, hij moet nog komen!!!

Het was daar zo gezellig geweest en er waren nog meer bekenden gekomen, en ja, toen was ie mij gewoon vergeten. Sorry hoor. Hij had er pas aan gedacht toen hij in de auto naar huis reed. Goed, hij had sorry gezegd, dus voor hem was de kous af. Ik heb hem er toch fijntjes op gewezen dat ie me gewoon 2x had laten zitten {eigenlijk 3x, als je de weken van geen emailcontact meetelt}, en dat ik er toch geen type voor ben om gewoon vergeten te worden.
Dat viel meneer verkeerd en hij viel toen helemaal uit zijn rol.

Ik kreeg een mailtje terug waarin stond dat ie 'wel een vriendin zou zoeken die wel begrip had voor onverwachte zaken' .

Dat moet ie dan maar lekker doen. Ik wens hem veel succes.

Lees verder!

geplaatst door Lady_13 - 1 reactie



Vorige berichten

Archieven

Volg ons op Twitter

Over match4me - Privacy - Algemene voorwaarden - Veelgestelde vragen - Contact
Thuiswinkel Keurmerk Veilig Daten

Mobiele site
Android app on Google Play iPhone app on iTunes
© Match4me.nl