Home
Dating voor hoger opgeleide singles
Home Facts & figures Succesverhalen Hoe werkt het?
zondag 31 oktober 2010

Begrip

Een simpel woord, maar toch wel heel essentieel in een relatie. Het elkaar begrijpen, uit een paar woorden halen wat de ander wil belangrijk in een relatie. En niet alleen in een relatie speelt dit, ook als je elkaar als vrienden zo aan kunt voelen, dan prik je er bij de ander zo doorheen als er iets speelt dat de ander dan toch niet met zo veel woorden wil of durft te zeggen.


Het is aan de ene kant jammer dat je dit met maar weinig mensen deelt, dit wederzijds begrip, maar dat maakt het ook wel weer speciaal als je een of meer mensen hebt waar je toch meer tegen zegt dan tegen een ander, juist omdat ze zich zo goed in je situatie en belevingswereld kunnen verplaatsen en aanvoelen en begrijpen waar je het over hebt.

En het gaat verder dan alleen het begrijpen van jou als persoon, het gaat over hoe het op je werk gaat, wat er met de kinderen speelt en ga zo maar door. Na jaren van onbegrip over bepaalde zaken is het gewoon een verademing om eens een keer met een gelijk gestemd persoon van gedachten te kunnen wisselen en te zien dat je op een lijn zit. Dat maakt dit zo veel meer waard dan vele andere vriendschappen, waarbij ik niet wil zeggen dat ik die andere vriendschappen niet waardeer, in tegendeel. Deze zijn ook zeer leuk en hebben zeker ook diepgang, maar niet de diepgang die ik met deze kleine groep vrienden heb.

Sommigen zullen dit misschien niet kunnen accepteren of begrijpen, maar dat neem ik voor lief en leg het naast me neer.

Ik prijs mezelf gelukkig dat ik dit nu met enkele mensen heb (wederzijds wel te verstaan) en ben heel blij dat ik deze mensen heb leren kennen. Deze vriendengroep (ook al heb ik ze nog niet gezien en enkelen alleen nog maar gesproken, het zijn zeer zeker mijn vrienden m/v) kan bij elkaar terecht en voelt het ook aan als er iets speelt bij een van de anderen. Het is gewoonweg fijn dat je zo goed van elkaar op aan kan en deze mate van steun bij elkaar vindt.

Aan degenen om wie het gaat: bedankt vrienden!

Lees verder!

geplaatst door Ronald68 - 2 reacties



zondag 31 oktober 2010

Flirten via twitter

De afgelopen dagen stond mijn leven in het teken van mijn telefoon. De hele dag checkte ik op Twitter of er nieuwe berichten waren. En ik typte binnen 140 tekens berichten terug. Ik raakte in de ban van een nieuw aspect van het single leven. Flirten via Twitter.

Ik wist niet dat het bestond. En het is weer een hele nieuwe verbreding van de toch al indrukwekkende mogelijkheden van de social media. Eigenlijk ligt het voor de hand. Het zal ongetwijfeld ook op Hyves en Facebook gebeuren. Maar ik had het nog niet meegemaakt. En geniet.

Ik zit al enkele jaren op Twitter. Gewoon met voor- en achternaam, link naar mijn website. Iedereen weet alles van me. Twitter is een mooi medium. Daarover wordt al heel veel geschreven dus daar hoef ik hier niets aan toe te voegen. Ik kan het alleen maar bevestigen. Vorige week heb ik een nieuw account toegevoegd. @singlewillem. Een account ter ondersteuning (lees reclamemiddel) voor mijn 'avonturen' die op http://singlewillem.nl staan.

Ik zocht in profielen van andere Twitteraars naar het woord single en die mensen ging ik volgen. Singles zijn een groep mensen die zich vast in mijn verhalen herkennen, dus die snappen wel dat ik ze volg. En uiteraard hoop je dan dat zij je terugvolgen. En dat ging best snel. De eerste dag had ik 20 volgers en volgde ik er 30.

Al vrij snel ontstonden er gesprekken. Twee mensen die mijn blogs lazen raakten geïnspireerd en zijn direct zelf met een weblog begonnen. Eentje doet dat zelfs als mijn ‘virtuele zus’, hoewel we elkaar helemaal niet kennen. Een ander tweette: “Zag dat @singlewillem mij is gaan volgen. Ik hem nu ook; wat een held! (misschien ook omdat ik hetzelfde ooit eens overwogen heb te doen)”

Ik kreeg leuke tweets als reacties op mijn weblog , waar in twee dagen tijd opeens meer dan 200 bezoekers langskwamen. En er kwamen DM’s binnen (direct messages, privéberichten die anderen niet kunnen lezen) met vragen over mij en mijn verhalen. Vanuit die antwoorden ontstonden nieuwe vragen en voordat ik het wist twitterde ik in 140 tekens of minder over heel persoonlijke aspecten van het single-zijn.

Nu is natuurlijk de vraag of deze virtuele flirts ook een IRL vervolg moeten krijgen. Van een datingsite weet je dat als het klikt of klopt dat er dan een date inzit. Dat is ook een van de doelstellingen. Met Twitter had ik dat doel niet. Maar de vraag doet zich nu wel voor. Organiseer ik een tweet-up?
Ik weet het antwoord. Wat zou jij doen?

Lees verder!

geplaatst door Willem - 1 reactie



zaterdag 30 oktober 2010

Een jaar later

Ongeveer een jaar geleden is mij gevraagd of ik interesse had om voor M4M blogs te schrijven, over het leven van een single. Ik heb inmiddels 23 blogs geschreven. De laatste dateert van eind september 2010. Ik vind het ontzettend leuk om blogs te schrijven over het single zijn en wat je als single meemaakt. Daarnaast vind ik het leuk en interessant om blogs van andere singles te lezen. Je krijgt een kijkje in de keuken van single (!?) Nederland, best interessant eigenlijk om te lezen hoe een ander zijn/haar single bestaan invult en wat een ieder zoal bezighoudt. Een bijkomend voordeel is dat ik de afgelopen maanden op een andere manier ben gaan denken over het alleen zijn. Zo nieuwsgierig als ik ben, ben ik gaan lezen over het fenomeen singles en internet daten. Er is een hele leuke,nieuwe en interessante wereld voor mij open gegaan. Ben er niet slechter van geworden, wel wijzer en ben mijn huidige levenssituatie gaan waarderen en sta hierdoor positiever in het leven.

In het begin had ik me voorgenomen om wekelijks een blog te schrijven en deze telkens op zondag te plaatsen, maar dit kost mij toch wel enige tijd. Vind ik niet erg, heb ik er voor over, want ik vind het schrijven heel plezierig. Misschien een verborgen talent waar ik in de nabije toekomst misschien nog wat mee kan doen! Ik wil blogs schrijven met humor, zelf spot, kritische kijk op mezelf en over de dagelijkse dingen waar ik tegen aan loop en meemaak. Met het schrijven van een blog ben ik toch wel gauw een paar uurtjes mee zoet. Ik merk dat sinds ik blogs schrijf anders aankijk tegen de dingen die ik meemaak, emotioneel ervaar, hoor, zie of lees. Het is gebleken dat ik me kwetsbaar opstel en niet iedereen altijd even content is met mijn onderwerpen. Ik heb een weblog en zet hier ook mijn blogs op, zodat mijn omgeving ze ook kan lezen. Ik krijg meestal hele leuke reacties, maar één keer was deze wat minder. Ik denk over een onderwerp na en na wikken en wegen begin ik met schrijven. Gewoon mijn gedachten op papier vastleggen. Ik denk er nog eens over na, herschrijf hier en daar nog wat stukjes tekst. Als het verhaal af is laat ik het een dag rusten voordat ik de blog plaats. Ik lees het nog éénmaal over en als het goed voelt dan plaats ik het. Soms, heel soms schrijf ik achter elkaar en schud ik een verhaal inderdaad in één keer uit mijn mouw en plaats het direct zonder na te lezen. Je kan maar vol zijn van iets, toch!

Ëén van mijn blogs heeft een hoop mannelijke bezoekers opgeleverd op mijn profiel. Op één dag zelfs meer dan 20!!!! Ik denk dat mannen na het lezen van mijn blog nieuwsgierig zijn naar de schrijfster van de blog. Ik heb niet de illusie dat de mannen mijn profiel bezoeken naar aanleiding van mijn foto. Ik ben niet specifiek een schoonheid, wil niet zeggen dat ik een lelijk zwaantje ben, dat is weer het andere uiterste. Heb geen maatje anorexia, hou van lekker eten en ben niet vies van een wijntje of een glas cognac. Ik sport graag maar wel op een leuke ontspannende manier en niet iedere dag en niet fanatiek, ik zit dus niet strak in het vel, maar ben ook niet dik. Volslank dan maar? Maar ja ik leef en geniet wel. Ben een echte Bourgondiër, mijn voorvaderen kwamen uit Frankrijk en waren koks, bakkers of slagers van beroep. Tja het eten zit in mijn genen en van eten krijg je dorst!

Het schrijven van de vele blogs heeft niet geresulteerd in een date! Maar heeft wel geleid dat ik mijn leven als single heb geaccepteerd en niet meer zo naarstig op zoek ben. Mijn vrije tijd besteed ik aan vele activiteiten en merk dat ik weer tijd te kort kom. Ik ga regelmatig naar activiteiten voor alleenstaande, niet om te daten, maar om gezamenlijk met andere singles van mijn leeftijd een leuke en gezellige dag te hebben en dit bevalt mij prima. Klinkt oubollig maar is dat zeker niet! Verder sport ik veel (sportschool en golfen), bridge ik tweemaal in de week en ga regelmatig naar het theater en de film. En dan heb ik het nog niet eens over mijn (klein)kinderen, vrienden, zussen en nog veel meer. Ik idealiseer het alleen zijn niet, want met z’n tweeën kan het leuker en aangenamer zijn dan alleen, maar ik vind het prima zo. Mocht ik iemand (toevallig) tegenkomen dan is het goed en zie ik wel weer verder, wie dan leeft wie dan zorgt, toch!

Ik weet niet of ik doorga met het schrijven van blogs voor M4M en ingeschreven wil blijven. Moet hier nog even goed over nadenken. Het heeft voor mij geen toegevoegde waarde meer, denk ik. Ik denk dat ik de fase van daten en zoekende naar heb gehad. Ik heb weinig tijd om blogs over het single zijn en waarover moet ik nog schrijven? Heb mijn scheiding verwerkt, is een afgesloten hoofdstuk, heb een goed leven en amuseer me prima. Maak alleen maar leuke dingen mee en als het een keer tegenzit ga ik niet bij de pakken neerzitten en denk ach hoort erbij. Ik heb besloten om met ingang van het nieuwe jaar minder te gaan werken, ik zit in de positie dat ik dat kan, zodat ik meer vrije tijd heb voor mezelf. De weekenden zijn zo kort en ik wil nog zoveel! Het leven heeft nog zo veel te bieden en is meer dan alleen werken en blijven hangen in datgene wat geweest is. Het is tijd om verder te gaan, wel als single, maar ook als een vrouw die er mag zijn en weet wat ze wil en er voor wil gaan, voor de volle 100%.

Abigail

Lees verder!

geplaatst door Abigail0 - 1 reactie



vrijdag 29 oktober 2010

VGZ geeft weekje Lexa weg...

Deze week is er dan eindelijk erkenning voor de ‘zwaarte’ van onze singlestatus: de zorgverzekeraars die ons singles en-masse hebben uitgeroepen als ongelukkig! Wat vinden wij daarvan?! En wat vinden we van de door hen bedachte remedie: zij denken dé oplossing te hebben gevonden in een weekje gratis lidmaatschap van één van de datingsites. Nee, dan zijn er wel betere oplossingen te vinden!

Eigenlijk vind ik de stelling vrij generaliserend: alsof het altijd een last is om single te zijn! En alsof een relatie zaligmakend is en dus per definitie gezonder. Toegegeven: het single zijn heeft zijn moeilijke kanten, maar tot nu toe bevalt het mij wel. Oké, sommige dingen zijn leuker met zijn tweeën, maar over het algemeen zap ik zelf vrolijk door de programma’s die ik wil zien en die me niet opgedrongen worden. En als ik behoefte heb aan gezelschap- of meer- dan zoek ik het gewoon op.
Maar goed. Laten we even de hypothese nemen dat het inderdaad wenselijk is om onze single status te veranderen. We lopen dan wel tegen een aantal problemen aan.

De eerste is die van de herkenbaarheid: je ziet nou eenmaal niet aan de buitenkant of iemand ‘zoekende’ is. We zouden natuurlijk allemaal een cupido armband (rood?) kunnen gaan dragen, zodat we allemaal in één oogopslag herkenbaar zijn, maar dat heeft ook direct zo’n stigmatiserend gehalte, waarbij we het risico lopen om bij een overschot aan singles in Nederland gedeporteerd te worden. Dat moeten we dus maar niet doen.

Nee, het kan subtieler. We moeten wel kunnen kiézen voor herkenbaarheid. Zo kan ik me voorstellen dat er op alle stations en ook op de luchthavens een speciale singleswachtkamer komt. De spittstrook dopen we om tot singlesstrook, waardoor tegelijk het carpoolen door singles wordt gestimuleerd. In de restaurants worden de tafeltjes bij het raam gereserveerd voor singles zodat we ook voor het langslopend publiek in the picture komen. Sommige supermarkten maken al gebruik van winkelmandjes met afwijkende kleuren, naast de chipkassa kan er een single kassa komen, is ook direct tijdbesparend. De theaters zouden de beste plekken kunnen reserveren voor singles, waarbij ze uiteraard het licht ook wat kunnen aanpassen zodat we zo voordelig mogelijk in de schijnwerpers komen te zitten. En in elk buurthuis of bibliotheek zou een inloop- single-spreekuur kunnen komen, met elke dag een koffieuurtje om de laagdrempeligheid te garanderen.

Ten tweede is het single zijn duur. Het nieuwe kabinet kan daarop inspelen door ons de mogelijkheid te geven de kosten die we maken om ‘aan de man’ te komen aftrekbaar te maken, zoals de kosten voor kleding, vervoer en van bijvoorbeeld etentjes en entreebewijzen. En er moet een gratis chipknip komen waarbij we korting krijgen op alle wijnen. De hotels kunnen de toeslag op de eenpersoonskamers laten vallen zodat er dan meer gebruik van gemaakt kan worden. Want hoe meer er wordt gedated, hoe meer we reizen en dus zijn er meer hotelkamers nodig en gaat de winst vanzelf omhoog. De touroperators hebben met het aanbieden van allerlei sinlge reizen hun sporen natuurlijk allang verdiend, maar het kan altijd beter.

En als laatste kost het single bestaan tijd. Naast het zelf doen van de was en de afwas moet er immers flink gedate worden om de single status leuk te houden en/of te veranderen. Daarom zou het kabinet er ook goed aan doen om naast het ouderschapsverlof het singleverlof mogelijk te maken: een halve dag in de week minder werken met behoud van salaris, bij voorkeur op te nemen voor of na het weekend.

Volgens mij moet het dan helemaal goed komen met ‘ons’. Het kan natuurlijk zijn dat de maatregelen averechts werken en ervoor zorgen dat er meer singles komen: omdat men eindelijk doorheeft dat het gewoon ook heel het leuk is om single te zijn!!!

Lees verder!

geplaatst door Poema - 4 reacties



vrijdag 29 oktober 2010

Geld maakt…

Op teevee kijk ik af en toe naar Millionaire Matchmaker. Een programma waarin een hele dominante mevrouw met een paar zeer aparte werknemers een bedrijf runt waarin ze voor 50.000 Dollar de man voor hen de ideale partner zoekt.

Mannen met heel erg veel geld – miljonairs dus – maken grif gebruik van haar services. Zij selecteert uit haar zeer grote aanbod een aantal dames die ze dan met de miljonair in kwestie in contact brengt voor een groupdate. Hierin mogen al die geselecteerden hun beste beentje, borstje of geslachtsorgaantje voorzetten.

Er wordt professioneel geflirt. Daarvoor zorgt de ‘matchmake mevrouw’ wel. Alle dames weten de do’s and don’ts van de eerste ontmoeting. We kennen ze wel, toch meiden?

De miljonairs zelf zijn er slecht aan toe. Ze hebben geen levensgezel. Gut wat zielig.
Ze hebben geen tijd om in het dagelijks leven een partner te ontmoeten. Want ze werken te hard. Gut wat zielig. De meesten van hen hebben werkelijk geen kaas gegeten van wat normaal is en behandelen de mensen om hen heen alsof ze werknemers zijn. Da’s pas zielig.

Zo zijn natuurlijk van sommigen van hen hun eerste vrouwen weggelopen. Die konden niet meer tegen die early morning meetings, waarin ze hun To Do list voor de dag opkregen. Als ze geluk hadden kregen ze nog een verplichte zoen bij het afscheid en dat was het dan. En plotseling was dan opeens - heel gek- mevrouw weg, met medeneming van een hele hoop van zijn centjes…potverdorie wat zielig.

Maar vanaf de inschrijving bij de Matchmaker gaan ze het helemaal anders doen, de mannen. Ze laten geen vrouw meer over zich heenlopen en zullen de nieuwe mevrouw Miljonair wel eens even laten zien hoe te gek ze het hebben.

Er worden heli’s uit de kast gehaald voor eerste dates bovenop bergtoppen, waar dan een geheel gedekte tafel staat die niet zou misstaan bij Johnny en Therèse…
En dan als de date ten einde loopt en ze weer richting de heli lopen, heeft hij - voor de gein, lachuh!- de piloot opdracht gegeven, net even te vroeg zijn motor aan te zetten.

Haar ontzettend dure kapsel –Zwoosh- naar de galemiesen. Hij lachen, omdat hij deed wat hij deed, gewoon omdat hij dat kan! HAHA! Echt niet dat hij zich hoeft te conformeren aan iets wat heel galant zou zijn.

Hij zet haar compleet verwaaid af voor een mooi hotelletje, kijkt haar voor het eerst van de avond in haar ogen en vraagt dwingend: “Neuken?”

In het volgende shot zit hij totaal verdwaasd aan het bureau van de Matchmaker. Hij begrijpt niet dat de date in kwestie niet snapte dat hij voor zijn extravagante uitje - waarin hij hem toch wel erg uit de broek had laten hangen-, niet eens even aan de tieten van de zonder geld zittende dame had mogen zitten. Gut wat zielig!


Lees verder!

geplaatst door Elise - 3 reacties



donderdag 28 oktober 2010

Blijven slapen

De zondag met Anna werd anders dan in eerste instantie gedacht. Zij wilde de hele dag eerst opwarmen voordat ze mij voor de tweede keer onder ogen durfde te komen. En vooraf de ongetwijfeld hoogoplopende spanning delen met een vriendin. De hele dag in de sauna klessebessen over ‘de eerste date’ en doorleven wat de afgelopen week in haar was omgegaan.

Gelukkig biedt een dag 24 uur en dus spraken we af na de warming-up. Op het strand, in een café. Ik wilde weer vroeg gaan, maar had het druk en kwam pas tegen zessen aan. Nog wel te vroeg, want net als de eerste keer hadden we opnieuw om acht uur afgesproken. Ik houd van tradities. Anna blijkbaar ook.

Toen ik het strand opstapte, was het rustig. Sterker nog, er was helemaal niemand. Een eenzame roker stond voor het café, verder overheerstte de stilte. In de verte windmolens in het water. Dichterbij hoorde ik wel de klanken van een prettig spelende band.

Ik stapte de deur van de kroeg binnen en werd besprongen door de warmte. Het was druk, overal zaten mensen, kinderen en honden. Aan het einde een vurige open haard. Op het podium de band. Ik keek om me heen op zoek naar een plek. Alleen aan de bar was een kruk alleen. Ik nam plaats. Kreeg meteen een menu-kaart en bestelde. “En een bier graag.”

Ik dacht aan Anna, hoe ze de hele dag in de hitte, het water, op de houten banken, in badjas nippend en genietend van gezonde drankjes haar vriendin vertelde over mij. Je zou denken dat ze snel uitgepraat zouden zijn, maar waarschijnlijk deelde ze intimiteiten en verwachtingen waar ik geen weet van had. Wellicht zou ik daar vanavond meer van horen. Als ik tenminste weer af kon dalen naar mezelf, naar mijn geaarde gronding, naar mijn kern waar ik thuis ben. Gelukkig wist ik dankzij de woorden die we de afgelopen dagen via blogs en columns deelden, dat ik nergens bang voor hoefde te zijn. En dat was ik dan ook niet.

Rond half acht werd het rustiger. Gezinnen met kinderen gingen huiswaarts. Er kwamen tafeltjes vrij. Ik nam er een in bezit en bestelde een fles witte wijn. Een koeler was er niet. Jammer, zou wel eens nodig kunnen zijn.

De tijd ging nu steeds langzamer. Ik richtte mijn blik op de deur en nam nog een slok van de koude wijn. Opeens een frisse hand in mijn nek. Ik draaide me om. Anna. De tweede afspraak was begonnen….

Het gesprek ging automatisch verder waar we de volgende keer gebleven waren. De sauna werd besproken. Het eten en de band. De gedachten en gevoelens van de dagen sinds woensdag passeerden de revue. Het voelde allemaal perfect, de overeenkomsten stapelden zich op.

Om tien uur vroeg Anna of het geen tijd was om even een rondje te lopen. Alleen. Ik keek haar vragend aan maar realiseerde me op tijd wat ze bedoelde. Ik stond op, deed mijn jas aan en liep naar de deur. Op het strand keek ik naar de maan, voelde de koude wind en checkte mijn telefoon. Geen berichten. Na vier minuten stortte ik me weer in de warmte van het café. Ik liep naar Anna en kuste haar. Onze derde afspraak was begonnen.

Wanneer blijf je bij iemand slapen? Wanneer nodig je iemand uit om de nachttrein de nachttrein te laten en met jou mee te gaan naar huis. De eerste keer? Meestal niet. En eigenlijk is de tweede afspraak ook te vroeg. Daarna is het verdedigbaar.

Een paar uur later stapte Anna achter op haar fiets, omarmde mijn middel en zei: “Neem hier de eerste straat links en dan rechtdoor. Ik leid je wel. Rijd je niet te hard?”

Lees verder!

geplaatst door Willem - 3 reacties



donderdag 28 oktober 2010

een mooie vrouw

een mooie vrouw met een
diep gewortelde innerlijke onzekerheid
die je aan de buitenkant gewaar wordt
is een wandelende gemiste kans
om mooi gevonden te worden

hoe

hoe gaat het over?

ont-dek haar!

Lees verder!

geplaatst door Possess - 3 reacties



woensdag 27 oktober 2010

Zoekt en gij zult niet vinden

Is bewust zoeken naar een man nou een handig iets? Steeds vaker komt die vraag bij me op. En niet alleen bij mij, ‘date-moeheid’ lijkt op grote schaal te heersen onder vrijgezelle vrouwen.

Desillusie na desillusie en dus zijn we een stelletje wanhopige vrouwen bij elkaar. Die ene ware die bestaat helemaal niet en als ie als bestaat wil ie ons niet, zoiets. Ook verzuchten we heel vaak; alle leuke mannen zijn getrouwd. Getrouwde vrouwen zijn namelijk niet gek. Als de man een beetje bevalt, en dat doen die leuke natuurlijk, dan zet je hem niet bij het groot vuil.
Uiteraard ontbreekt het ons als moderne vrouwen niet aan zelfreflectie. Wat is er mis met ons? We vinden zelf dat we stiekem heel leuk zijn; gevat, pittig, slim, creatief, lief, zorgzaam, sensueel etc etc noem het maar op. Maar zien ze het nou niet of missen wij het bij hen ook? Misschien manifesteren de allerleukste mannen zich wel helemaal niet als de ware en herkennen wij ze niet. Of doen wij iets dat ons in eerste instantie veel minder interessant doet lijken dan we eigenlijk zijn. Wat is de oplossing voor ons probleem?

Moeten we een tijdje stoppen met daten? Om onze ‘zoek-burnout’ de kans te geven om te genezen. En gewoon niks meer doen met mannen, dus niet kijken, niet mailen, niet chatten, niet bellen, niet ontmoeten en al helemaal niet in bed belanden.
Een soort afkicktraject ingaan van het steeds maar zoeken naar iets dat je toch niet vindt. En dan wel cold turkey; profiel verwijderen of rigoureus de pc de deur uit.Wat zouden de afkickverschijnselen zijn? Ernstig aandachtstekort of chronisch gebrek aan prikkels? Hoe uit zich dat fysiek? Worden we zielige, verschrompelde vrouwtjes achter de geraniums? Of bloeien we juist op?

Wie weet gaan we tot de conclusie komen dat we nooit meer terug willen naar dat dwingende gedoe van internetdaten. Dat ons leventje zo ook goed is en het ook veel rustiger is nu dat bladeren in die mannencatalogus voorbij is. Wie zal het zeggen?

Ik heb nog even geen zin in de cold turkey, heb er ook helemaal geen tijd voor nu trouwens. En stel dat je HEM dan net mist. Laten we het nog even op de lange baan schuiven en nee van uitstel komt geen afstel. Het is best een leuk voornemen voor 1 januari; clean het nieuwe jaar in. Pff…nog 2 maanden de tijd om Mr.X te vinden…even hard zoeken dus.

Lees verder!

geplaatst door Babette - 4 reacties



woensdag 27 oktober 2010

Liefde gevonden

Het was 2 oktober, regenachtig, Ik stond kort te wachten bij de Schreierstoren in Amsterdam. Mijn kraag omhoog en mijn schouders op getrokken. Ik had geen zin in weer een mislukking. Zeker niet op deze dag. Die was grauw en nat met veel wind en koud. Het was al donker en er was geen kip op straat. Geheel uitgestorven leek de stad. Wat had ik zin om weer naar huis te gaan. Maar ja, ik ben een heer. Ik wacht wel tot dat de dame in kwestie verschijnt. Opdat moment hoor ik hakjes klinken op de natte straat.

Ik zie in het donker een dame (donker van de schaduw), klein onder een paraplu, mij vragen of ik degene ben, met wie zij heeft afgesproken. En ik wil eigelijk zeggen dat de rest geschiedenis is. In een cafe aangekomen, konden we niet meer van elkaar afblijven. Het was is en zal echt liefde op het eerste gezicht zijn en blijven. We wonen redelijk dicht bij elkaar en zoeken elkaar zo vaak mogelijk op. Bellen doen we zowiezo.

Als we bij elkaar zijn is het heerlijk, tja en dan val je in een gat. Niet meer chatten met ...geen mailadressen meer uitwisselen. Maar daar is veel voor in de plaats gekomen, zo niet alles!!!!

Bedankt voor het aanbod!

Lees verder!

geplaatst door Pvme - 8 reacties



maandag 25 oktober 2010

Snorren?

Wat vinden de dames op M4M eigenlijk van mannen met een snor? Hot or not? Is de Magnum PI look inmiddels weer in? En wat te denken van Brad Pitt met een iel snorretje? Lekker toch? Of lekker niet?

Vanwaar opeens mijn fascinatie voor gezichtshaar? Iedereen die mij een beetje kent, weet dat ik er geen fan van ben. Veel te lastig zo'n snor. En het ziet er niet uit. Nee hoor, ik hou het zelf al jaren bij een gladde, cleane lip. Maar waarom dan deze interesse?

Heel simpel. Dames, vanaf 1 november zal het straatbeeld veranderen. Vanaf die dag (okay tel er een paar dagen bij op) zul je namelijk opeens meer mannen met een behaarde bovenlip in het wild zien rondlopen. Mannen die er soms zelf niet helemaal tevreden mee zijn maar die toch stug volhouden. Het is immers Movember.

Yep er staat echt een driepoot: Movember. Een woord dat inmiddels al bekend voorkomt in Nederland? Een kleine uitleg dan... Movember is een wereldwijde actie waarbij mannen een maand lang (november) hun snor (mo, afkorting van moustache) laten staan. Dit doen ze om aandacht te vragen voor kanker (om precies te zijn prostaatkanker) en geld in te zamelen voor de lokale kankerstichting, in Nederland het Nederlands Kanker Instituut - Antoni van Leeuwenhoek ziekenhuis (NKI-AVL). Vrienden, familie, collega's etc sponsoren deze persoon en lachen hem gedurende de maand vriendelijk toe om het “misbaksel” dat er op z'n lip groeit.

Een ludieke actie die is overgewaaid uit Australië en die gelukkig ook in Nederland steeds meer deelnemers (mo bros) krijgt. Het is echt op een makkelijke en leuke manier een zeer goed doel steunen.

Maar ook voor vrouwen is er een mooie taak weggelegd. Niet alleen als sponsor maar vooral ook om tussen neus en lippen door te laten vallen hoe leuk en sexy mannen met snorren zijn. Zo steunen jullie ons op een subtiele manier en voelen wij ons meteen een stuk beter over die dot haar.

En denk maar zo, het is maar een maand. Dan zien de mannen er weer “normaal” uit. Als je echter in december nog een man ziet lopen met een hele foute snor mag je gerust zeggen dat Movember al over is en dat hij echt zijn best gedaan heeft. Ook voor ons is een snor irritant en zeker niet leuk. Al moet ik wel zeggen, dat ik gehoord heb dat er uitzonderingen zijn. Tja het is maar waar je van houdt (en waar je woont). Smaken verschillen.

Ik wens alle mannen dan ook veel succes vanaf 1 november en dank de dames alvast voor hun begrip en steun.

Groeten van Pigpen, die nog even geniet van zijn snorloze lip maar er volgende week helemaal voor gaat. Bring on Movember 2010.

Lees verder!

geplaatst door Pigpen - 1 reactie



maandag 25 oktober 2010

Lucies miljonair (12 - slot)

Lucie hield woord. Klokslag 17.00 uur vroeg ze Leo in een sms-bericht om naar een theatertje in Utrecht te komen, zo rond acht uur. Hij was verbaasd en vroeg zich af hoe ze hem tijdens een voorstelling wilde leren kennen ('zonder poespas', had ze nog wel gezegd). Het loslaten van de controle over de ontmoeting vond hij op z'n zachtst gezegd lastig.

Dat, gecombineerd met de gedachte aan een theaterzaal maakte bij hem een angstbeeld los: dat hij in onderbroek een toneel werd opgeduwd. Met alleen twee felle spots op hem gericht. En dat hem dan vanuit het duister confronterende vragen zouden worden gesteld. Als hij foute antwoorden gaf, ging hij door een valluik het riool in. Natuurlijk zaten er duizenden mensen naar zijn afgang te kijken.

Rond acht uur was hij – het klamme zweet in zijn handen – bij het theater, en daar bleek snel dat Lucie geen gemene opzet had. Ze vond de foyer een sfeervolle plek om met hem te praten. Er was geen voorstelling, het was er warm en rustig. Kaarsjes op de tafels en kalm pratende mensen.

Ze dronken thee, toen wijn en het werd laat. Gezoend werd er die avond niet. Gelachen werd er veel. Ze begonnen met het opbouwen van een gezamenlijke geschiedenis. Ze begonnen te verdwijnen – het was vanaf die avond dat ze minder de behoefte voelden om hun gedachten, dromen en angsten met hun vrienden te delen. Ze hadden nu elkaar om in op te gaan.

Laten we afspreken dat ze samen kwamen, en samen bleven. Misschien wisselden ze hun eerste zoen wel op het Neude. En slenterden ze nog geen maand later samen in het Parijse Jardin du Luxembourg, met alleen maar oog voor elkaar. Maar het zou allemaal ook op elke andere plek kunnen hebben plaatsgevonden. Er is een straat in Amsterdam die het voor mij wint van Parijs of Florence. Omdat ik me niet kan heugen dat ik me op die plekken zo goed voelde als daar in Amsterdam.

Laten we het glas op ze heffen, op die twee dappere mensen die besloten dat het leven er is om geleefd te worden. En die in elkaar een persoon vonden met wie ze dat wilden doen.
Nee, niet slechts op die twee. Op allen.

Dit is het laatste deel van de serie Lucies miljonair.

Lees verder!

geplaatst door Kijker - 2 reacties



zondag 24 oktober 2010

Het lege huis

‘Home is where the heart is’. Wie voelt zich helemaal thuis bij mij?

Net zoals je niet aan iedereen zomaar de sleutel van je huis geeft, zo laat je ook niet de eerste de beste toe tot in het diepste van je ziel.

Mijn hart voelt op een melancholisch moment als een leegstaand huis. Als ik in gedachten door de verlaten kamers loop zijn de herinneringen aan vervlogen tijden bijna tastbaar aanwezig. Schijnbaar onbetekenende details roepen een gevoel op alsof een gekoesterd moment zich weer helemaal opnieuw afspeelt. Ik hoef de deur nooit definitief achter me te sluiten, kan eindeloos ronddwalen als ik me erin wil verliezen. Alles blijft netjes op zijn plaats want er zijn geen andere bezoekers.

De voormalige bewoonsters hebben de boel in ieder geval niet uitgewoond achtergelaten, constateer ik met een gevoel van tevredenheid en dankbaarheid. Voor slaande deuren sluit ik zoveel mogelijk mijn ogen, ik zie liever de dingen die ik mis. Hoewel het karakter van het huis onaangetast is, zijn er in de loop der tijd wel wat details aangepast en toegevoegd. Het meeste heb ik zo gelaten, zelf zou ik waarschijnlijk niet eens op het idee gekomen zijn maar ik moet toegeven dat het er wel comfortabeler wonen door is geworden.

Enigszins vertwijfeld vraag ik me af wat de oorzaak is van de leegstand die nu al meerdere jaren duurt. Van achterstallig onderhoud is geen sprake. Het moet natuurlijk wel net je smaak zijn. Of zou ik mezelf uit de markt hebben geprijsd met mijn eisen?

Als je sleutel past mag je zo binnenlopen. Doe alsof je thuis bent! Gooi wat ramen open, het is tijd voor een frisse wind, ik wil niet verstoffen. Je bent welkom.

Lees verder!

geplaatst door Kameleon - 1 reactie



zaterdag 23 oktober 2010

Marjelle geeft het op

Marjelle is al heel lang single. En dat blijft voorlopig wel zo. Na een aantal jaren verwoede pogingen te hebben gedaan om via internetdating verandering te brengen in haar single status, is Marjelle er nu klaar mee. Niet dat een fijne relatie met een leuke vent geen wens meer is. Maar er komt een moment dat je moet besluiten dat het tijd wordt om te accepteren dat je op de verkeerde weg zit. Internetdaten en Marjelle is blijkbaar geen match.

Marjelle is geen opgever. Potten gaan altijd open. Hoeveel kracht, theedoeken, heet water of stampvoeten er ook voor nodig is. Ooit begon Marjelle aan lenzen. Het enige probleem was dat ze het bij de opticiën niet voor elkaar kreeg om ze daadwerkelijk in haar ogen te krijgen. Thuis bleef ze urenlang prutsen. Haar ogen werden rood en huilden tranen met tuiten, maar Marjelle prutste door. Net zolang totdat de lenzen op haar getergde netvlies bleven zitten.

Zo ging het ook met internetdaten. Marjelle was al langer single en er kwam een moment dat ze daar eigenlijk niet meer tevreden mee was. Nu kon ze natuurlijk gaan wachten tot die leuke vent haar buurman zou worden of haar nieuwe collega, maar er leek een veel doeltreffendere manier om een eind te maken aan het singlebestaan: een man downloaden van het internet. Lekker praktisch. Vanaf de luie bank iets leuks uitzoeken binnen je eigen criteria.

En zo ging het. Marjelle zocht een man uit die voldeed aan de gewenste eigenschappen (of liet zich uitzoeken) en sprak af in een café. Met de eerste man had ze leuke gesprekken, maar ze voelde zich niet tot hem aangetrokken. En misschien vond hij Marjelle ook wel niet leuk genoeg. De tweede man paste helemaal in haar plaatje, maar er was geen vonk. Er volgde een derde man, een vierde. In de afgelopen jaren heeft Marjelle wel met 30 tot 35 verschillende mannen via internet afgesproken. Slechts één keer vond ze iemand écht leuk, maar dat bleek niet wederzijds. Twee keer probeerde ze iets op te bouwen met een man waar ze niet voor in vuur en vlam stond, om te onderzoeken of je het soms niet gewoon een kans moest geven. Zonder succes.

Een keer is genoeg. Marjelle schreef het eerder, een keer raak is genoeg. Marjelle is geen opgever. Als hij niet op deze hoek staat, misschien dan wel op de volgende hoek. Kom op, we lopen nog één blokje verder. Hij zou daar zomaar kunnen staan. Je hebt al zóveel succesverhalen gehoord over internetdating, het moet voor jou toch ook weggelegd zijn? Blijven zoeken, blijven proberen.

Opgeven, het blijft moeilijk. Een klein stemmetje in Marjelle’s achterhoofd fluistert: ‘Man nummer 36, misschien is híj het wel…’ Maar Marjelle wil niet meer. Kan zich niet meer oprecht interesseren voor nieuwe virtuele contacten. En wordt van dat verbeten zoeken eigenlijk alleen maar ongelukkig. Stoppen met internetdaten betekent niet dat die gewenste relatie er dan opeens wél komt. Maar doorgaan met internetdaten ook niet. Dat moet Marjelle nu voor zichzelf toegeven.

Deze blog laat ik nog even bestaan. Het kan geen kwaad om nog eens wat te grasduinen in de 46 verhalen die ik hier heb opgetekend. Meelezen met collega-bloggers. En verder gaat Marjelle maar eens leren om vrede te hebben met het singlebestaan. Haar energie op andere dingen richten. Meer openstaan voor ontmoetingen in het echte leven. Afkicken van de mannenjacht via internet. En wie weet vertel ik hier nog eens in een blogje hoe het leven zonder downloadman me vergaat.

Lees verder!

geplaatst door Marjelle - 6 reacties



vrijdag 22 oktober 2010

Safety first

De eerste keer dat ik van dichtbij kennis maakte met het fenomeen E-daten is inmiddels alweer een jaartje of wat geleden. Op vakantie op Madeira kwam ik een stel tegen dat elkaar ontmoet had op het Web. Ze hadden er zelfs maar een paar weken opgestaan, waren onmiddellijk zwaar verliefd geworden en na een paar maanden al samen gaan wonen. Toen ik ze twee jaar daarna ontmoette waren ze nog steeds helemaal happy met elkaar. Ze zagen er heel gelukkig uit en pasten ook goed bij elkaar. Een succesverhaal dus. Helaas voor mij hoorde ik daarna op mijn werk een verhaal wat me werkelijk alle haren overeind deed springen en waardoor ik uiteindelijk toch met een “lichte achterdocht” het fenomeen E-daten benaderde.


Ze kwam netjes op tijd op haar afspraak bij mij: een leuke eind dertiger, redelijk intelligent, modern gekleed en gekapt. Ze begon vrolijk haar verhaal: nadat ze was gescheiden van haar eerste partner had zij zich ingeschreven op een datingsite, omdat alleen toch ook maar alleen was. Al snel werd ze benaderd door een leuke man. Een aantal weken van emailen en bellen volgde. Tot meneer haar uitnodigde om elkaar eens in het echt te ontmoeten, want hij was toch wel nieuwsgierig geworden. Er was alleen één klein probleem: hij was tijdelijk niet in staat de woning te verlaten. Toen mevrouw daarop doorvroeg bleek meneer thuis te zitten omdat hij electronisch huisarrest had. “Ach” dacht mevrouw, “foutje moet kunnen en hij klinkt toch wel erg aardig”. Dus liet ze zich door die info niet weerhouden en stapte gewoon vrolijk op de trein.

Aangekomen bij zijn huis trof ze een man waartoe zij zich onmiddellijk heel erg aangetrokken voelde. Een gezellig weekend volgde en na het weekend stapte ze wederom op de trein om nog op dezelfde dag terug te keren naar meneer, deze keer met haar twee nog kleine kinderen bij zich.

De man had zo’n enorme aantrekkingskracht op haar dat ze er niet over piekerde om ooit nog weg te gaan. “ ja”, zo zei mevrouw nog steeds met dezelfde lach op haar gezicht: “ helaas kwam ik er pas later achter dat meneer ook nog vuurwapengevaarlijk was”. Na een paar maanden veranderde meneer en kwam zijn ware aard naar boven. Hij werd humeurig en begon mevrouw en de kinderen te slaan. Op een gegeven moment kwam de politie eraan te pas en haalde mevrouw uit huis, maar dat was pas nadat hij had getracht haar te wurgen.

Na een half uurtje in mijn spreekkamer te hebben gezeten vertelde mevrouw nog vrolijker dat ze liever een andere keer met mij door wilde praten, want ze moest de bus halen. Ze had de week ervoor opnieuw een leuke man ontmoet op een site, ze zou de kids zo van school halen en dan gingen ze gezellig naar hem toe. “ maar” zo vertrouwde ze me toe “deze man is wel veilig hoor, want hij heeft zelf ook kinderen.”

Dat ik wat extra zekerheden heb ingebouwd voor mijn eerste afspraakjes moge duidelijk zijn. Zo spreek ik altijd af op een goed verlichte plek met veel andere mensen om me heen. Verder heb ik altijd pepperspray mee en om me voor te bereiden op het daten heb ik eerst maar een cursus zelfverdediging gedaan. Daarnaast stel ik mijn date altijd even voor om een korte trip naar het buitenland te maken, dit om de reactie van meneer te peilen: als hij akkoord gaat dan betekent dat voor mij dat hij dus niet bij de grens aangehouden zal worden…. Tot nu toe heb ik de pepperspray nog niet nodig gehad…

Lees verder!

geplaatst door Poema



vrijdag 22 oktober 2010

Sokjes.

Wat nou sokjes? Ja sokjes.

Wat weten we van sokken? Mannen met witte sokken? Blijkbaar kan dat niet. Waarom? Geen idee. Wit, zwart, groen, paars, blauw. Als het maar bij de rest van de outfit past, heb ik er in ieder geval geen probleem mee. Net als witte auto’s. Ook dat was lang not done. Met een witte blijf je zitten werd er gezegd. Nu is het in de mode. Dus mannen, bewaar de witte sokken want het wordt vast ooit hot.

En vrouwen met sokken? Onder een rok of jurk is dat ook not done. Daar knappen mannen op af. Oke, elegant is anders, ben ik met ze eens. Maar om een hele vakantie daar mee bezig te zijn???

Daar gaat mijn verhaal over.

We gingen op vakantie naar Oostenrijk, mijn (inmiddels ex)man, onze kinderen, die toen nog klein waren en een bevriend echtpaar met hun kinderen. Al gelijk na aankomst, op de eerste verkenningstocht door het dorp, zagen de mannen een vrouw met sokjes langsfietsen. Elkaar aanstotend, wijzend en lachend. Zie je dat, wat een afknapper, sokjes! Al gauw liepen de volgende sokjes langs en herhaalde het ritueel zich. Nu bleek het sokje zowat bij de nationale klederdracht in Oostenrijk te horen, dit tot grote hilariteit van de mannen. Geen sokje ontging hun scherpe blik. Vooral de panty sokjes vonden ze heeeel eruggg. Dat was de allergrootste afknapper.

Gelukkig trokken we veel de bergen in en in bergschoenen moet je wel sokken dragen. Dat was dus niet alleen genieten van het natuurschoon maar vooral van de rust. Bovendien leidde de sokjes mijn man af van een andere tik die hij had (misschien nog heeft, ik zal eens vragen naar recente vakantiefoto’s) Die andere tik betreft Oostenrijkse koeien. Vooral die met een bel om. En dat hebben de meeste koeien op de almen. Dan zocht hij de grootse uit (zowel koe als bel) en moest ik er naast gaan staan voor een fotomoment. Vaak lukte het niet eens om zowel de koe, als mij, op het plaatje vast te leggen en vroegen de kijkers van onze vakantiekiekjes zich af waarom ik zo vaak met een angstige blik op de foto stond.
Deze vakantie waren de bergtochten dus een stuk ontspannender. Maar zo gauw we een lokaliteit ingingen, waar de serveersters natuurlijk weer sokjes droegen bij hun dirndels, was het weer mis. Na acht dagen lang gesis, want sokjessssss werd al gauw ingekort tot sssssss, waren wij vrouwen het wel zat. Tijd voor een offensief.

De laatste avond op onze vakantiebestemming zouden we traditiegetrouw groot vieren met een bezoek aan het beste restaurant in het dorp. Maar eerst nog even naar de plaatselijke kruidenier om wat rum en obstler in te slaan voor thuis. Almdudler voor de kids. Chocola voor de plantenwatergevers en brievenbusleeghalers. En… last but not least… panty sokjes voor die avond.
Sssssssss……

Lees verder!

geplaatst door AngeI



donderdag 21 oktober 2010

VASTE RELATIE of toch liever niet?

Als je zo de profielen van de M4M leden bekijkt, zie je dat de meesten op zoek zijn naar een vaste relatie, toch willen de singles geenszins als zielig worden betiteld, integendeel, de voordelen van het hebben van geen relatie worden te pas en te onpas naar boven gehaald, zoals ook in heel veel blogs.
Maar vaak hoor of lees je, als alle voordelen zijn opgesomd, dat er uiteindelijk niets boven een ... uiteraard hele goeie... vaste relatie gaat.

Maar is dat eigenlijk wel zo?

Het is toch een gegeven dat heel veel relaties geen lang leven beschoren zijn, na de periode van verliefdheid slaat de gewenning geleidelijk aan toe en dan heb ik het nog niet eens over de sleur, wat een beetje hetzelfde is, maar wat negatiever klinkt, die sleur kun je overigens wel doorbreken, daar zijn genoeg mogelijkheden voor.

Met gewenning bedoel ik bv dat mijn dochter de laatste maanden verdrietig is, omdat haar vriendje, met wie ze anderhalf jaar "verkering" heeft, nauwelijks nog lieve woordjes in de smsjes of via msn zegt. Wanneer ze hem erop aanspreekt, zegt hij zo druk te zijn de laatste tijd, met school enzo.
Ander voorbeeld, na dit verhaal van mijn dochter aan een kennis, vrouw van 26, verteld te hebben, reageert ze met: "Ja, zo gaat dat altijd, ik zei laatst nog tegen mijn vriend dat ik nu altijd zelf mijn geurtjes moet kopen, het eerste jaar moest ik hem afremmen, elke week kwam hij wel met een nieuw geurtje of ander kadootje aan. Of de buurvrouw, die zich laat ontglippen dat het sexleven van haar en haar man na 10 jaar huwelijk op een heel laag pitje staat, terwijl in het begin de vonken er vanaf vlogen.

Of een vriendin, de minnares van een gehuwde man, die over sex, passie en spanning niets heeft te klagen, maar overal alleen voor staat en snakt naar geborgenheid, de arm om je heen van iemand die het echt goed met je voorheeft, zoals ze zegt. Of iemand, die na jaren van een vaste relatie zo baalt van het gebrek aan aandacht enz. de gewenning dus, dat ze haar partner voorstelt elkaar de vrijheid te gunnen van iets buiten de deur, waarop haar partner stelt dat dan de liefde, dus de geborgenheid etc. dan niet te handhaven is, dus uiteindelijk einde relatie, waarop zij eieren voor haar geld kiest, want ja, die liefde, veiligheid etc. wil ze niet kwijt.

Of de man die denkt niet zonder spanning en passie te kunnen, elk jaar een andere vriendin, maar hij mist de "diepgang", vertrouwen etc.

Vorige week mailde ik met een man op deze site, we hadden het over relaties, over single zijn, over idealen, hij schreef, dat hij er lang over had nagedacht wat hij nou eigenlijk zocht in een relatie.
Uiteindelijk was hij tot de conclusie gekomen, dat hij het liefst veiligheid, geborgenheid, gezelligheid en vriendschap zocht in een relatie, zo schreef hij, in plaats van sex, passie en spanning.
"Denk je dat geborgenheid etc. niet samen kan gaan met passie etc."?, vroeg ik hem.
Volgens hem ging dat niet samen, ik vertelde hem dat ik het allemaal zou willen, waarop hij aangaf er net zo in te zitten als ik, maar het een utopie was en ik teveel zou eisen.

Zo vaak heb ik dat al gehoord, als er chemie is tussen 2 mensen laait de spanning, de passie op, totdat de beruchte stofjes hun werk hebben gedaan, dan is alles over of er ontstaat geleidelijk aan liefde, wat zich dan weer vertaalt in veiligheid, geborgenheid, gezelligheid en vriendschap, het uiteindelijke doel waarnaar bijna iedereen streeft.
Helaas gaat dat dan ten koste van de spanning, sex en passie.
En moet je dus een keuze maken, of je wilt een serieuze of een sexuele relatie (waarin ik het niet wil hebben over dat een sexuele relatie niet serieus zou kunnen zijn en andersom, ik denk, dat iedereen mijn punt wel begrijpt)

Moeten we dus maar water bij de wijn doen en wat vertrouwen opgeven voor wat meer passie of wat spanning inleveren voor wat meer geborgenheid?

Het zou misschien niet eens zo gek zijn ook op deze site een forum te hebben voor o.a. dit soort vragen, ook in andere blogs is dit al eens aangegeven, maar dit terzijde.

Laura (met dank aan R.)

Lees verder!

geplaatst door Laura



donderdag 21 oktober 2010

Op naar rustig vaarwater

Van de zomer zeilde ik mee op een klipper. De vaart werd uitgesteld, omdat er te veel wind stond. Er was een route uitgestippeld en op het moment dat de schipper vond dat het kon zijn we van wal gegaan. We staken een vaarwater over, waarvan de golven door te veel zijwind eigenlijk nòg te hoog waren, maar om verder te komen die dag, moesten we er doorheen. Spectaculair, maar voor een platbodem niet gunstig. Zeker niet voor zo’n oudje.. Spannend. Daarna zouden we in rustiger vaarwater terechtkomen.

Zo ongeveer voelt het ook als je op je vijftigste begint met pianoles. Voor een kind is een drie-tonig liedje een uitdaging en van elke vordering wordt het enthousiast. Voor een vijftigjarige is elke vordering in het begin eerder een bron van schaamte. Het is een periode waar je doorheen moet.

Er is ook niet iemand die steeds roept: ‘joh, wat kun jij dat toch goed,’ of ‘speel nog eens een stukje voor me’. Wat je als kind natuurlijk graag doet. Als jou dat op je vijftigste overkomt, dan is dat infantiliserend en word je er moedeloos van en wil je nog maar één ding: stoppen met pianoles.

Drie-tonige liedjes oefenen op je vijftigste is niet sexy. Als je dat dan toch onderneemt, omdat je altijd al piano had willen spelen en je het gevoel hebt dat je muzikaal genoeg bent… dan heb je wel lef en in zekere zin: gevoel voor eigenwaarde! Maar het is eenzaam en het werpt in sociaal opzicht pas vruchten af, op het moment dat het wat meer volwassen gaat klinken en het leuk wordt om het met anderen te delen.

Het belangrijkste is wel het stemmetje in jezelf dat je gaandeweg blijft aansporen: ‘je kunt het, het gaat goed zo!’ Met andere woorden. Je hebt er plezier in. De motivatie komt van binnenuit: je bent intrinsiek gemotiveerd (zo’n mooi begrip!).

Het ontwikkelen van je talenten is –volgens mij- nodig om gelukkig te zijn. Ik weet werkelijk niet wat mooier is. Dat of de liefde. Misschien gaat het wel hand in hand.

Zo ongeveer, voelt het ook als je op je vijftigste een probleem uit je jeugd wilt oplossen. Zo’n probleem.. waardoor je gevoel voor eigenwaarde geknakt is en waarvan je het oplossen destijds, om wat voor een reden dan ook, uit de weg bent gegaan, waardoor je altijd ‘onverklaarbaar’ bang bent gebleven, in sociaal opzicht. Met alle zijsporen van dien.

Een jeugdprobleem oplossen op je vijftigste is niet sexy. Als je dat dan onderneemt, omdat je altijd al had willen leven en je het gevoel hebt dat je levenslustig genoeg bent… dan heb je wel lef en in zekere zin: gevoel voor eigenwaarde!

Het oplossen van jeugdproblemen is -volgens mij- nodig om gelukkig te worden, maar ik weet wèl wat mooier is: het ontwikkelen van je talenten en de liefde. Misschien gaat het allemaal wel hand in hand! Ik hoop het. Ik probeer het.

Wàt een oversteek, wat een golven, wat een wind, wat een deining! Je moet er doorheen. Op weg naar rustig vaarwater.

Lees verder!

geplaatst door Possess - 2 reacties



donderdag 21 oktober 2010

Woensdagavond, 19.30 uur

Die woensdagavond loop ik om 19.30 uur een café in Amsterdam binnen.

Het is stil. Aan de leestafel zit een studente te lezen in een tijdschrift. Uit haar tas haalt ze een thermoskan met water en vult daarmee haar glas. Bijzonder, in een café. Ik hang mijn jas op en voeg me ook achter de leestafel. Dat ziet er beter uit dan wanneer je eenzaam een tafeltje in beslag neemt. Vanachter de bar komt iemand vragen wat ik wil drinken. Wit bier maar. Het is nog vroeg.

Ik verwacht Anna niet voor 8 uur. Zo laat hebben we immers afgesproken. Maar ja, bij een afspraak in Amsterdam ga ik meestal vroeg. Nog even genieten van de stad, herinneringen aan vroeger ophalen. Nu was ik er al om half zeven. Maar in Oost, in een gedeelte van Amsterdam dat ik nauwelijks ken.

Ik besloot de buurt te verkennen en liep door donkerwordende straten. Ik rekende erop dat Anna hier in een van deze straten haar woning had. Misschien kon ik door de ramen alvast een glimp van haar opvangen. Zou nog best knap zijn als het me lukte, ik had niet meer dan twee vage vakantiefoto’s van haar gezien. Zo zou ze er vandaag zeker niet uitzien.

De buurt bood een scala aan nationaliteiten, winkels, geuren en geluiden. Al rondlopend mijmer ik over de rest van de avond. Wat zou het gaan brengen? Ik ben niet vaak zenuwachtig voor dates. En dat ben ik dit keer ook niet. Maar op de een of andere manier voelt het anders. Het is ook zo raar om in de vorm van columns met verhalen die nog waarheid moeten worden elkaar te vertellen wat je wilt en verwacht. En dat die columns dan waarheid worden…

Om kwart voor acht zit ik aan het witte bier en lees een oude Elsevier. Om vier minuten over acht krijg ik een SMS: “Ik stap naar binnen.” Ik draai me naar de deur en zie inderdaad een vrouw binnenstappen. Ze ziet en hoort me niet, loopt naar de bar terwijl ze om zich heen kijkt. Ik sta op en….

De volgende dag stuurt Anna haar versie: “Ik verstuur een sms Ik stap naar binnen. Ik stap daadwerkelijk naar binnen met hoge verwachtingen, bij lage verwachting is afspreken zinloos. Ik kijk om mij heen. Hij staat op en lacht naar mij.
Een leuke lach.”

De avond gaat in een woordenbrij voorbij. We praten over alles en niets. En steeds is daar weer de herkenning. Dezelfde gedachtes, dromen, wensen. “Wat verwacht je van een relatie? Is het single leven stiekem aantrekkelijker? Allerlei vragen. Allerlei antwoorden. Schrikbarend veel overeenkomsten.”

De avond eindigt als ik naar het treinstation ren. Anna heeft de fiets en rijdt voor de wind vijf kilometer naar huis. Als ze in bed ligt, krijg ik een SMS: “Het daten is spannend tot de ontmoeting. Een enkele keer begint de spanning ná de ontmoeting.”

Lees verder!

geplaatst door Willem



dinsdag 19 oktober 2010

Blingbling feest voor singles

Waar las ik dat nou, over dat blingbling feest voor singles? Een golf van gêne overspoelt mij als ik aan zoiets denk. Hoe jong moet je zijn, of hoe oud? Heb je er lef voor nodig of moet je gewoon een beetje maf zijn, om naar zoiets toe te gaan?

Het voert mijn gedachten wel terug naar een tijd dat daten voor mij onbekend terrein was en ik uit een midlife problematiek geboren behoefte op ontdekkingstocht uitging. Een datingsite vond ik veel te spannend en het leek mij minder eng om in levende lijve personen te screenen.

Daar was dus ook zo’n door de datingsite georganiseerd single feest en ik besloot er heen te gaan. Alleen. Zonder dat iemand ervan wist. Met de trein. En de stadsbus en wat stond er nog meer allemaal op mijn route briefje? Op een goed moment voelde ik in ieder geval geen vaste grond meer onder mijn voeten, maar zand. Strandzand, want ik moest van het plankier af om vertrekkende gasten voorbij te laten gaan. Gehinderd door twijfel vooraf, was ik namelijk.. aan de late kant.

Het was vooral donker en nog een behoorlijk eind lopen, voordat ik de verlichte, met luifels uitgebouwde strandtent gewaar werd. Vooraf had ik me een waanzinnige locatie voorgesteld met hoge zalen en met grote dienbladen met drankjes rondwandelende obers. Dichterbij gekomen, brandden er fakkels, liep ik langs zitjes waar bijna niemand zat en kwam ik bij de… ENTREE. Ik geloof dat je één of ander bewijs moest laten zien, of je nickname moest noemen, die je van te voren had opgegeven en dat je iets opgespeld kreeg of een stempel of een lichtgevend armbandje.. Ik weet het niet meer. Ik heb het verdrongen. Waarom deed ik dit?

Ik sprak met mezelf af dat ik het een uur moest volhouden, dan mocht ik weer gaan. Ik keek tegen ruggen aan. Zou ik de enige ‘eenling-single’ hier zijn? Iedereen had vast gezellig een maatje meegenomen. Kijk, daar draaide ééntje zich om, een mannelijk exemplaar, hij keek.. over me heen en liep me voorbij.

Een biertje zou me goed doen. In het dans gedeelte was het rustig. De muziek was leuk en toch kwamen er geen kriebels. Ik had natuurlijk ook om mij heen gekeken en, zoals dat bij een date soms gaat dat je in de eerste paar minuten ziet of het wat is of niet, zo zag ik het hier.. ook.

Raar dat je soms dingen kunt doen, waar je eigenlijk helemaal geen zin in hebt. Of, is het dapper, dat je soms iets probeert om een patroon te doorbreken? Al dan niet geslaagd.

Onlangs las ik dus die aankondiging voor een blingbling feest voor singles. Ik zie mij daar al staan met mijn biertje en mijn oorbellen en kettingen en ringen. Ik ben toch geen aap!

Lees verder!

geplaatst door Possess



dinsdag 19 oktober 2010

IJzeren klauw verstopt onder narcis naast vijver

28 juni
Acceptance

Rejecting love is easier than accepting

New love is change

Adaptation to who's strange

Fear, excitement, perhaps new home coming

11 juli
Time

No fear no lies told

Time is needed to meet older commitment

Honoring given word to existing agreement

Never put reliability on hold

29 augustus
I hope

His song is for me

Not for someone else or in general

Foolish no one wishes to be

To get love one must risk it all

04 september
Free

2 strong parents, kids almost grownups

Now I can freely roam the sky

I may go, settle down, fly

So small became big hubs

16 september
Wall

Will it be possible soon

To tear down the seperating wall?

I regret I'm amiss how

It's like big against small

16 september
What I don't want

Cause, have pain, discomfort

Just want to love, relate well

Sometimes I don't know how

I try&be a good sport

24 september
Comboy - Please be with me

... And because you can find my mind

Please be with me

Loving you has made the words

Loving you has made the words
And all the rest seem so absurd...'
(Eric Clapton; Duane Allman)

29 September 2010
Floating

When a heart’s not free

It searches solid ground

Tumbling in space

It might bruise, break or rip free

10 October 2010
Bury

Should I bury it?

When no choice left I will

Till spring comes I’ll save it

Renewed feeling will chase the chill

17 October 2010
Pain

None of us need it

At times I don’t know 

Don’t know how to say it

Words for now covered under snow

17 October 2010
The damage is done

Is there a reason

For things that you say? ...

You need to find someone half as blind

As I am to your games
(Foreigner)

17 October 2010
Headknocker

He drives a ’57 coupe

Walks with a stoop

Swears James Dean isn’t dead

He’s a dedicated rocker

A real headknocker

Don’t look at his lady again
‘Cause if he catches you messin’

He’s gonna teach you a lesson

Don’t let me say it again
(Foreigner)

18 October 2010
Poison

I want to love you but I better not touch (Don’t touch)

I want to hold you but my senses tell me to stop

I want to kiss you but I want it too much (Too much)

I want to taste you but your lips are venomous poison

You’re poison running through my veins

You’re poison, I don’t want to break these chains
(Alice Cooper)

18 October 2010
The Getaway (Lonesome train)

In a blink of an eye, waving goodbye

It’s time you made your getaway
In a suburb somewhere someone’s quietly planning their getaway

Traveling light, in case they might get a change of heart

It’s the bravest move they’ll ever make, but they have to make the break

That’s the risk that they take, so don’t hesitate, then so unexpectedly
(Ray Davies)

18 October 2010
Bleed to love her

Once again she steals away

Then she reaches out to kiss me

And how she takes my breath away

Pretending that she won’t miss me
Oohh I would bleed to love her

Bleed to love her
Oohh I would bleed to love her
And once again she calls to me

Then she vanishes in thin air

And how she takes my breath away

Pretending that she’s not there
(Lindsey Buckingham)

Toen ik me hier inschreef, heb ik hier en daar wat geyahood op datingadviezen en de belangrijkste was wel deze: 'mannen houden niet van klef, wees luchtig-afstandelijk, niet opdringerig en maak het ze moeilijk, want anders weten ze niet hoe hard ze moeten weglopen'. Nu ben ik allang gestopt met daten, maar een enkele keer gebeurt buiten het datecircuit iets waardoor ik er weer aan mijn haren bijgesleept word... en datingadviezen weinig helpen.

Hierboven zijn enkele stukken uit mijn dagboek zoals ik dat bijhoud over mensen en dingen die me bezighouden en in dit geval gaat het over een specifiek persoon die me al bijna vier maanden lang in de greep heeft. En niet loslaat. Ik had op deze site er al iets over gezegd, maar had weinig zin in veel uitwijdingen. Nu wil ik er toch wat over kwijt. De man, gescheiden, begin vijftig, deeltijd-radiopresentator in een Engelssprekend land, ontmoette mij op Twitter en een muzieksite. Al gauw droeg hij liedjes aan me op en schreef korte brieven, maar wat voor brieven... nooit zoiets meegemaakt. De meest heftige brieven ooit en ik viel er snoeihard voor, als een blok:)))) Maar het ging uiteraard niet alleen om die brieven; het was, is een fascinerend figuur: anders, intelligent, leuk, heftig. Hij vroeg muzikale adviezen. En ik schreef terug, gaf ook adviezen. Ging vervolgens op vakantie, hetgeen met teleurstelling, woede zelfs, werd ontvangen aan de andere kant. Nadien bleef eea in de lucht hangen, maar de liedjes bleven in hoog tempo komen, en in mijn oneindige dwaasheid? bleef ik reageren, waar dan weer reactie op kwam. De thema's van de liedjes zijn eigen economisch ongeluk, andere vrouwen, afgunst om andere mannen, terugkeer tot liefde en de kwelling daarvan, en recent ook vertrek en reizen. Zie hierboven fragmenten uit enkele recente. Eigenlijk maakt hij een boeiend muzikaal weblog, dat duidelijk overkomt als oprecht gemeende zorgen. Velen doen dat daar op hun eigen wijze. Of de man nu verwacht dat ik op het vliegtuig spring in zijn richting, of het narcistische plagerij is en ik in de maling genomen word, of nu vanwege z'n economische situatie geen relatie wil aangaan maar de greep niet wil verliezen en last heeft van dit alles, of van alles een beetje, weet ik niet zeker, maar ik denk dat hij inderdaad gevoelens voor me heeft. Verder kom ik er geleidelijk achter, dat ik hier vanaf wil. De man leek het antwoord op al mijn vragen, maar wordt een nachtmerrie.

En vraag me af wat mijn fout is. Ben ik goedgelovig en niet krachtig, niet waardig genoeg? Het had gekund, houd ik me voor, ik weet van de nodige mensen dat ze daar een relatie vonden. En er de wereld voor afgereisd hebben! Raakt het geduld op? Boeit zo'n spel me, heeft 't amusementswaarde en moet ik daar eerlijker in zijn? Of had ik toch op het vliegtuig moeten stappen... dat laatste zag ik niet zitten, immers wat een risico met zo'n ongewoon geval, en zie 't nu steeds minder zitten, vooral ook. Al met al ben ik niet trots op mijn aanpak.

Vreemd hoe instinctmatig we ergens blijven, met al onze technologie, redenatie en kennis.

En dat terwijl ik blij ben met zowel Twitter als de muzieksite en niet van plan ben die voor zo'n figuur op te geven...!

Ilse 18102010

Lees verder!

geplaatst door Ilse



dinsdag 19 oktober 2010

Lucies miljonair (11)

Ze had een tijdje geaarzeld of ze haar mail zou beginnen met Lieve Leo of met Beste Leo. Uiteindelijk een knoop doorgehakt en zo ontstond Lucies antwoord:

Hoi Leo,
Ik ben met je eens dat wij elkaar tijdens onze date niet zo hebben ontmoet als we waarschijnlijk allebei zouden willen.
Ik heb wel gezien hoeveel moeite je gedaan hebt om onze eerste ontmoeting in een mooi jasje te steken. Echter, ik wil geen jasje, hoe mooi ook. Ik wil geen dure buitenkant. Ik wil jou ontmoeten. Zonder poespas. Ik wil weten hoe dat is.
Dus ja, wat mij betreft zien we elkaar donderdagavond weer.
En om te voorkomen dat jij weer dingen gaat regelen, vertel ik je pas donderdagmiddag om 17.00 uur waar we elkaar zien. Dat is vroeg genoeg om zelf op tijd te kunnen komen.
Sorry trouwens dat mijn antwoord op zich liet wachten. Lot, en haar verhaal hadden veel aandacht nodig.
Tot donderdag!
Lucie.
PS laat even weten als je niet kunt. Dan zoeken we een andere datum.


De mail was woord voor woord gewikt en gewogen. En zelfs deze mail vond ze lastig te versturen. Ze had het met Lot veel over hem gehad. Maar ze had gemerkt dat ze niet wist of ze op Lots waarneming durfde te vertrouwen. Lots visie zei misschien wel meer over Lot dan over degene over wie ze sprak. Het was Lot die dacht dat Leo nog achter haar aan zat, het was Lot die zei dat zij en Leo zo goed bij elkaar pasten. Dat zei niets over Leo. Zelfs als Lot citeerde wat Leo had gezegd, en zelfs als die citaten allemaal exact waar zouden zijn, dan nog kon zo'n uitspraak uit verbanden zijn gerukt waar Lucie geen grip op zou kunnen krijgen.
Met lang praten had ze Lot afgekregen van de overtuiging dat zij Leo nog zou kunnen krijgen. Groot verdriet bij Lot, maar Lucie had dat nodig om het contact met hem op te pakken. Ze wilde alleen het contact met Leo aanhalen als dat haar vriendschap met Lot niet in de weg zou staan. En ze hadden afgesproken om voorlopig niet met elkaar over hem te praten.
Daar lag het allemaal net wat te gevoelig voor.

Toen lag de weg open voor een heropening van het contact. Want hoeveel er ook onduidelijk was, ze wilde hem wel weer zien. Niet om die rechtszaak uit haar droom uit te vechten, alsjeblieft niet. Maar wel om op een rustige manier in te schatten of ze bij elkaar vonden wat ze zochten. En ze wilde nog steeds weleens weten hoe het zou zijn als hij haar vasthield.

Het maken van deze afspraak voelde voor Lucie ineens totaal anders dan toen ze voor hun date mailden. Nu ze echte mensen bleken te zijn, was er ook ruimte voor angst. Tijdens het eerdere mailen had ze geschreven dat het best een eng idee was, iemand ontmoeten met wie je al veel plezier hebt gehad. (Wat nou als na een ontmoeting alle magie en spanning zou zijn verdwenen?)
Maar nu was er ook nog de angst dat het ineens zou kunnen foutgaan. Ze had zich nooit zo gerealiseerd hoe diepgeworteld de angst voor afknappers kon zijn. Concreter: ze was bang dat hij op haar zou afknappen. En net zo bang dat zij op hem zou afknappen.
En wat zou er kunnen foutgaan? Ze had nog niets met hem. Niet eens een tweede afspraak. Blijkbaar wilde ze niet dat hun wegen zouden scheiden. Blijkbaar was dat haar dierbaar genoeg om nu bang te zijn voor het verlies. Dat schreef ze hem maar niet, het zou overdreven sentimenteel kunnen overkomen.
Nee, ze vond de toon in haar mail wel goed. Wat zakelijker, nog altijd correct. En best vriendelijk.
Als hij op haar mail zou afhaken was hij gewoon een sufferd.

Ze bracht de muis naar de "verzenden" knop. Deed haar ogen dicht en klikte.

Terwijl de mail zijn weg naar Leo aflegde, schoot er een schietgebedje door het universum. Dat hij maar tijd voor haar had, donderdag. En dat het goed zou komen, wat dat ook betekende. "Verdraaid", mopperde ze grinnikend voor zich uit, "Nu kan ik ook al niet zonder hulptroepen. Begin steeds meer op hem te lijken!"

wordt vervolgd

Lees verder!

geplaatst door Kijker - 3 reacties



maandag 18 oktober 2010

Alleen verder of….(3)

Positief.

De balans na 3 maanden M4M:
Ruim 1250 kijkers, 4 interesseberichtjes ontvangen, een etentje, heel veel mails verstuurd (veel meer dan antwoorden ontvangen). Maar toch een aantal mooie, fijne, grappige, ja… zelfs ondeugende contacten.

Er zijn zat interessante mannen èn vrouwen op deze site. Verschillende heb ik wat beter leren kennen. Hoofdzakelijk virtueel via mail- en vooral chat-contact. Op de algemene chat klets je met iedereen ongeacht leeftijd en geslacht en regio. Daar zijn geen eisenlijstjes. Het is een ontmoetingsplek voor iedereen.
Ik die, door mijn werk altijd in een mannenwereld zat blijk wonderwel goed met de vrouwen overweg te kunnen. Een half woord is vaak genoeg om begrepen te worden. Als het rustig is op de chat komen vaak de serieuze gesprekken los. Soms moet iemand even zijn of haar frustratie uiten, komen pijntjes en boosheid uit het verleden aan bod. Ook ik vertel over mijn leven. Al 4 jaar ben ik alleen. Mijn leven geef ik op schaal van 1 tot 10 een dikke 8. Toch rollen al vertellend de tranen over mijn wangen. Shit…, ik ben er toch klaar mee? De aandacht, het begrip en medeleven, van de andere vrouwen met soortgelijke ervaringen, doen zo goed. Ik huil de laatste pijn weg. Droog mijn tranen. Het was even confronterend maar dit had ik nu net nodig om mijn balans te vinden.

Conclusie:
Mijn verwachtingen kwamen niet overeen met de werkelijkheid. Maar ik blijf ook bladeren in de Wehkampgids zonder wat te bestellen. Dus neem het niemand kwalijk als er geen reactie komt. Hoewel ik wel op wil merken dat het echte exemplaar ook best eens beter kan zijn dan het plaatje.

Ik heb vrienden, vriendinnen en waardevolle contacten. Dingen verwerkt. Ben tot andere inzichten gekomen. Heb geleerd, gehuild en heel veel gelachen.
Na een paar dagen als gratis lid mis ik bepaalde mensen. Ik wil niet meer zo actief zoeken want ik wil geen relatie met mijn pc. Ik besteed de tijd liever aan andere leuke dingen. Maar besluit toch weer volledig lid te worden en te gaan bloggen. (zie hier het resultaat, deel 3 al)

De algemene chat is de moeite waard. Via de chat “private” gaan werkt beter dan de 1 op 1. Dus ik raad de attente lezer dat aan als alternatief voor het typen op een postzegel (zoals ik de 1 op 1 chat betitel).
Drie maanden lidmaatschap hebben me een gelukkiger en tevredener mens gemaakt. Ik heb mijn lief (nog) niet gevonden. Wel een betere ik.

Positief dus.

Blijft de vraag, alleen verder? Of… vind ik toch iemand? Ik zie wel wat het lot voor me in petto heeft. Ondertussen geniet ik volop.
Misschien ooit komt er nog een vervolg, een met een happy single end.

Lees verder!

geplaatst door AngeI



maandag 18 oktober 2010

Credo

"Geloof jij nou echt hierin, Kijker?" vraagt een correspondentiemaatje me. In het ontmoeten van De Grote Liefde via het internet? Tijd voor een credo.

Ja, ik geloof. Ik geloof dat het internet kan helpen om vanalles te vinden - ik gebruikte het inmiddels voor het vinden van mijn werk, mijn huis, mijn tuinstoelen, van muziek die ik mooi vind, de fotolenzen waarmee ik fotografeer en de flickr-vrienden die mijn foto's leuk vinden om te zien. Ik vond via het internet documenten om mijn werk mee te doen, vind er poezie. Het internet heeft het veel makkelijker gemaakt om specifiek te vinden waarnaar ik op zoek ben. En daarom geloof ik ook dat het mogelijk is om via internet die ene persoon te vinden om wie je wilt gaan geven. De moeder van mijn dochter vond ik er ook. En dat dat misliep, heeft niks met internet te maken.

Ja, ik geloof. Ik geloof dat het mogelijk is om verknocht te raken aan iemand van wie je nog niet alle (mooie of minder mooie) eigenschappen hebt gezien. En er is niet eens zoveel voor nodig. Althans: als je "openstellen voor" niet zo heel veel vindt. Ik vind dat wel veel, maar het kost me inmiddels minder moeite omdat ik heb gemerkt dat er weinig zo verrijkend is als je werkelijk openstellen voor de schoonheid van andere mensen. En hun kleine dingetjes. Misschien drink ik mijn koffie wel heel anders dan jij. Misschien ga jij mijn koffie ook wel lekker vinden. En ik die van jou. Dan hebben we allebei iets toegevoegd aan ons spectrum.

Ja, ik geloof. Ik geloof dat het mogelijk is om vanuit een open instelling vreemden tegemoet te treden. Makkelijk is dat niet. Er is verdriet in mijn leven geweest, dingen waar ik minder trots op ben. Iemand toelaten betekent ook accepteren dat die iemand in je prijzenkast gaat rondneuzen. Mijn leven was geen zegetocht, in mijn kast staan niet alleen trofeeën. Wel staan er vaantjes van de diverse ontdekkingstochten waaraan ik heb meegedaan. De mooiste trofee die er wel staat, is het handje van een klein meisje dat mijn hand zoekt als ze verlegen is. Of als ze wil rennen, of worden opgetild. Of gewoon. En daar ben ik ontzettend trots op. Wat is jouw mooiste trofee?

Ja, ik geloof. Ik geloof dat het internet kan helpen om daadwerkelijk belangstelling voor iemand te ontwikkelen. Informatie uitwisselen is daarbij nodig. Mailen is - net als de brief, een telefoongesprek of een real-life-ontmoeting - daarvoor een medium. Een gemankeerd medium, dat wel. Wie mijn teksten leest, leest ze met zijn eigen stem aan zichzelf voor. Niet mijn, maar jouw klemtonen liggen in mijn tekst. Dat geeft niet, maar het is goed om je te blijven afvragen: lees ik wat de ander schrijft, of lees ik wat ik graag wil lezen? Is iemand die mijn muzieksmaak afkraakt, me speels aan het uitdagen of het serieus met me oneens? Of allebei?
Nog een manco: als ik zou stotteren zou je dat niet aan de tekst zien. En je weet niet - je kent me immers niet - wanneer ik iets plagerig zeg en wanneer serieus. Als je met mij zou skype-kletsen weet je wat meer: dan weet je wel hoe mijn stem klinkt, of ik stotter en hoe ik bij mijn woorden kijk. Maar ook dat is gemankeerd: dan weet je nog niet hoe ik ruik, en hoe je je voelt in mijn buurt. En hoe het voor jou voelt als ik bij jou op de bank zit.
Dus. Elke vorm van informatieuitwisseling zegt iets, maar het zegt niet alles. Het zegt iets anders dan een real-life ontmoeting, in sommige opzichten juist meer. Als je mij in een discotheek zou ontmoeten (of aan de Costa del Sol, het Vondelpark, of in tram zeven) zou je weer andere dingen niet weten. Je zou mijn oogopslag hebben gezien, maar niet weten wat ik heb beleefd. Dan weet je nog niet hoe ik denk, terwijl je dat via de mail wel zou kunnen ontdekken.

Ja, ik geloof in internetdaten. Het belangrijkste is dat ik erin geloof omdat het een manier is van je lot in eigen handen nemen. Je stelt jezelf een doel, en doet daar iets mee. Dat werkt. Is je doel "nieuwe mensen ontmoeten"? Prima, leef je uit en je zult ze ontmoeten. Wil je snelle dates met weinig diepgang? Dan is dat wat je zult vinden. En ook dat is goed. Wil je diepgang? Is ook te vinden. Natuurlijk vind je ook dingen waar je niet gelukkig mee zult zijn. Schatgravers krijgen vieze handen. Je zult jezelf bezeren. Ook dat risico bestaat. Maar van pijn leer je meer dan van de angst voor pijn.

Cruciaal is wel dit: als je je prettig voelt, vind je de mooiste dingen. Van internetdaten zul je niet gelukkig worden als je het niet in de basis al was. Niemand anders dan jij kan jou geluk bepalen.

Ja, ik weet: er zijn labbekakken, mispunten, miezemuizen, etterbakken, zuurpruimen en chagrijnen. Natuurlijk zijn er mensen die misbruik willen maken van je mooie bedoelingen, ja, er zijn mensen met andere doelen dan jij. Die vind je in het echte leven, dus die vind je ook hier. Natuurlijk vind ook ik dat je daar voorzichtig mee moet zijn. Net als in het echte leven moet je stevig in je schoenen staan, en je blijven afvragen of datgene wat gebeurt, in lijn is met wat je zelf wilt dat er gebeurt.

Ik heb hier mooie mensen ontmoet. Lieve vrouwen, met soms indringende verhalen en soms heerlijke idealen. Ik vond hier voor mezelf - als belangrijkste winst - de bevestiging dat vertrouwen loont. Dat mensen de moeite waard zijn, ook al heb ik de meeste liever niet dagelijks om me heen. En de bevestiging dat het leven heerlijk is om te leven en te beleven.

Al deze dingen had ik al bedacht, een paar weken geleden. Ik vertelde er op deze manier over aan mijn vrienden, en liet ze zo begrijpen waarom ik dit deed. En waarom het voor mij zo goed voelde om via internet contacten aan te gaan, ook al waren die kwetsbaar, verliepen dingen soms pijnlijk of anders dan gehoopt.

En toen kwam ik mijn liefde tegen. En zij mij. Met behulp van deze site. En wat wij denkers ook bedenken, er is geen moment van twijfel.

Dus ja. Misschien ben ik naief
Maar ik geloof, ik hoop
en ik heb lief

Lees verder!

geplaatst door Kijker - 6 reacties



zaterdag 16 oktober 2010

Speeddaten, maar dan anders

Speeddaten via de chat. Het kan. Bij next-lover. Of Paiq. Datingssites met een heel ander concept. Geen profielen, maar wazige foto’s die pas zichtbaar worden naarmate je langer met elkaar woorden hebt gewisseld. In den beginne weet je niets van elkaar, behalve leeftijd en woonafstand. En een matchingscore op basis van ingevulde stellingen. Het systeem koppelt je aan mensen die zogenaamd bij je passen. En dan kun je chatten. Of je gaat speeddaten. Dan krijg je contact met iemand die op dat moment ook online is. Matchingscore doet dan niet ter zake…

Anna wilde speeddaten en ik zei ja. 40 jaar, 50 km afstand, 82 matchpunten. Dat kan leuk worden. En ik was in de goede stemming. Heel belangrijk. Een goede stemming. Als je gaat chatten. Zonder goed gevoel typ ik slecht, maak ik rare opmerkingen of blijf ik stil. En dat werkt in een chat niet zo goed.

Het eerste waar Anna naar keek, was de reisafstand. “50 Kilometer is best ver als je vanavond nog wilt daten?” “Ja”, reageerde Anna. “Dat wordt niks. En met drie wijn is dat sowieso niet verstandig.“ We zouden dus niet gaan daten. Maar praten kon wel. En we vertelden wat over onszelf. Liefhebberijen, kinderen, films, werk, hobby’s, gedachten, politiek, boeken, wensen. Alles kwam voorbij. En het werd ook best spooky, want hoe meer we deelden, hoe meer overeenkomsten we zagen. Echt bizar werd het toen we beiden bekenden te schrijven.

“Wat schrijf je?”
“Columns.”
“In een tijdschrift, krant of voor jezelf op een weblog?”
“Nog minder dan dat. Voor mijzelf. Ik oefen en vind het enorm leuk om te doen. Ik laat het vrienden lezen.”
“Leuk... ik doe hetzelfde. Maar dan voor iedereen leesbaar."
“Wat schrijf je?”
“Columns... over daten en leven als single.”
“Haha, dat is mijn onderwerp dus… ik schrijf alleen maar columns over dating en single leven.”
“Mag ik er een lezen?”
“Mag ik er een van jou?”

We deelden e-mailadressen en stuurden elkaar columns. Het bleef een tijdje stil. Heel stil. Ik stuurde nog een tekst, waardoor de stilte langer aanhield en alleen werd onderbroken door een nieuwe mail. Met een column van haar. We lazen gretig elkaars schrijfsels. Ik werd enthousiast over de herkenbaarheid in haar verhalen. En ze waren aanleiding tot verdieping. En doorvragen. Over en weer.

De volgende dag ging het columns sturen door. En bleken we nog meer hobby’s te delen.
“Nog even en we zijn kopieën van elkaar. Ik denk dat ik een cursus fotografie ga volgen.”
“Als je nog een model zoekt?”
“Ja, ik zoek nog een model. Een die toevallig woensdagavond in Amsterdam aan een glas wijn zit.”

Die woensdagavond liep ik om 19.30 uur een café in Amsterdam binnen.

Lees verder!

geplaatst door Willem - 5 reacties



zaterdag 16 oktober 2010

Locatie, Locatie, Locatie

Elk nadeel hep zijn voordeel. Op mijn zoektocht naar de man van mijn dromen heb ik al zo’n beetje het hele land doorkruist. Daardoor bezocht ik plaatsen waar ik anders misschien nooit gekomen zou zijn. En er zaten juweeltjes bij. Ik heb gemerkt dat een goede –en vooral voor de niet zo handige Tomtom gebruikers zoals ik- makkelijk bereikbare locatie het halve werk is van de hele klus.

Ik houd ervan als iemand de locatie voor mij uitzoekt: scheelt mij niet alleen veel gedoe, maar het geeft mij tevens informatie over het probleemoplossend vermogen van mijn date, zijn fantasie en zijn motivatie om mij een leuke dag/avond te geven. En het zegt iets over zijn avontuurlijke instelling - altijd handig als het ooit tot een gezamenlijke vakantie komt nietwaar?! Tevens is het erg prettig als die locatie wat verder van te voren bekend is. Hij hoeft immers niet te weten dat ik thuis op de routeplanner de hele route tig keer van voor naar achter en weer terug oefen, om vooral op tijd én op de goede plek te kunnen belanden.

De plaatsen die de mannen uitzochten waren divers: zo heb ik in een Kasteeltuin annex Theehuis bij Houten gezeten met een sprookjesachtige sfeer en stralend weer, zat ik aan het strand bij Bloemendaal aan zee en zag er de mooiste zonsondergang ooit, die ook nog eens vergezeld ging met het lekkerste glas witte wijn dat ik ooit had geproefd. Ook wandelde ik langs het strand in Lemmer (ja heus!) met een beeldschone ex-athleet, die helaas een blaartje aan zijn teen had waardoor het wandelen na 100 meter noodgedwongen stopte, waarop hij een hongerklap kreeg maar wel superlief bleef.

In cafe Anno in Almere had ik een heel serieus gesprek met een bijzondere man. In Haarlem heb ik lekker gegeten met een man die prachtige sprookjes kon vertellen. ( ik ben de naam van het restaurant kwijt, maar dat moet geen probleem zijn daar het in Haarlem barst van de leuke uitgaansgelegenheden). Op een regenachtige dag zat ik in het hartje van de vissersplaats Elburg, en terwijl de mussen van het dak vielen liep ik in Naarden Vesting rond. In het Vliegerhuijs in Zwolle konden we elkaar bijna niet verstaan omdat het er superdruk-maar ook super gezellig was.

Een prachtige plek doch wat minder geschikt voor een eerste date – tenzij je blaakt van het zelfvertrouwen- is de Koperen Hoogte bij Zwolle (juist, die van ‘ons’ Henny). Daar kun je niet alleen romantisch zitten, maar ook golfen. Ik had daar een hele leuke avond met een hele leuke man die in potentie mijn droomprins aardig benaderde, todat een paar dagen later hij het woordje “on” achter mijn “dream” zette. Hij vond mijn ‘handicap’ denk ik iets te hoog, terwijl ik hem toch eerlijk had verteld dat ik nog nooit gegolfd hád.

Dit is nog maar een kleine greep uit alle plaatsen die ik gaandeweg heb gezien en heb leren kennen. Ik denk met veel plezier terug aan alle gesprekken die ik er had, soms denk ik terug aan de opluchting dat ik weer vertrekken mocht, soms aan de weemoed van het afscheid….. En toch- ergens diep in mijn hart- zet zich een stiekeme gedachte vast: zou het zo kunnen zijn dat ik de man van mijn dromen nog niet gevonden heb omdat ik nog niet genoeg van Nederland heb gezien????

Lees verder!

geplaatst door Poema - 4 reacties



woensdag 13 oktober 2010

Alleen verder of…. (2)

De soap datingsite.

Na wat omzwervingen via relatieplanet en stedendating aangekomen op M4M. Eerste indruk is goed. Mensen die hun profiel in foutloos Nederlands kunnen schrijven en zelfs punten en spaties en ook nog hoofdletters gebruiken. Ook de foto’s komen vaker overeen met de opgegeven leeftijd.

Ik vul mijn profiel zo eerlijk mogelijk in. Ik meen over een flinke dosis zelfkennis te beschikken dus dat lukt wel. Wat ik zoek? Een man natuurlijk. Liefde, genegenheid. Ik weet goed wat ik niet wil. Maar wat wel? Als ik het zie, herken ik het. Maar hoe omschrijf ik het? Probeer het maar zo ruim mogelijk te houden.
Ik sta erop!!! Merk dat je als gratis lid maar weinig kan en betaal voor 3 maanden.

Wat verwacht ik?

Vooral veel mensen te ontmoeten. Als echte chatter weet ik dat iemand in het “echie” vaak heel anders is. Maar zien is weten. Je weet toch ook dat een bestelling bij de Wehkamp of Otto meestal tegenvalt? Maar wanneer ik alleen ergens een kop koffie wil drinken schuif ik rustig aan bij een al bezet tafeltje. Maak een praatje in de rij voor de kassa in de supermarkt. Bovendien heb ik mijn voornemen om alleen op stap te gaan als er goeie muziek speelt waargemaakt. Toegegeven, die drempel was heel hoog maar ik ben zo trots op mezelf dat ik die stap genomen heb. Dus hoe moeilijk kan het zijn?

Nou, moeilijker dan ik dacht dus. Op de chat vind ik een aardige man die wel een hapje met me wil eten. Gewoon vriendschappelijk. Het is een leuke avond. Op mijn avances via interesseberichtjes krijg ik meestal geen reactie. Krijg ik die wel dan is het antwoord “geen interesse” of “geen match”. Nu ben ik niet voor één gat te vangen dus ik pak het anders aan. Ik reageer met humor op nickname of profiel. Gebruik wat nu Things2Share heet wat vaker. Het mag niet baten.

Ik stel de vraag op T2S: “Weten jullie wel zeker dat dit een datingsite is? Kijkers zat, berichtjes sporadisch en op eigen initiatieven geen antwoord.” Er reageert een heer van rond mijn leeftijd die blijkbaar het zelfde ervaart. Kip ik heb je, denk ik. Of in dit geval haan, ik heb je. Die moet nu wel antwoord geven. Dus ik als haantje de voorste of om consequent te blijven, kippetje de voorste, een berichtje naar deze heer gestuurd. En jawel. Ik krijg antwoord. Er gaan wat mailtjes heen en weer. We spreken zelfs wat af voor een (weer vriendschappelijke) ontmoeting. Maar de heer in kwestie vindt zijn liefde en de vogel (haan) is gevlogen.

Inmiddels heb ik wat fijne mail- en chat-contacten. Een ontmoeting met iemand waarbij de verwachtingen wat hoger liggen is er niet van gekomen. Maar de vele positieve dingen die ik gevonden heb waren toch de moeite waard.

Daarover later meer.

Lees verder!

geplaatst door AngeI - 1 reactie



woensdag 13 oktober 2010

To Chat or not to Chat

Wie schrijft die blijft. Dat is bij chatten zeker het geval. Deze website heeft een chatmogelijkheid. Een plek waar de zoekende singles elkaar digitaal ontmoeten. Nou ben ik tot voor kort ver uit de buurt gebleven van MSN en alles wat maar chatten is en dus ook uit de buurt van deze chatroom, want: ik heb totaal geen zitvlees (al denken mijn broeken daar anders over). Serieus: ik heb er geen geduld voor. Maar in het kader: “je moet alles een keer gedaan hebben” ben ik toch overstag gegaan. Vastgetaped aan mijn stoel, drinken en nootjes bij de hand, log ik in en laat het gewoon allemaal over me heen komen.

De algemene chat: ik word hartelijk begroet en vervolgens kom ik in een onbegrijpelijk verhaal terecht waar geen touw aan vast te knopen is. Het duurt al gauw een half uurtje voordat ik maar enigszins kan volgen waar de aanwezige dames en heren het over hebben. Duhh: over elkaar natuurlijk. De kwinkslagen volgen elkaar in ras tempo op en er wordt veel gelachen. Zo hier en daar bloeit zelfs iets moois op. Wat met de interesseberichten tussen de leden onderling schijnbaar niet zo loopt gebeurt hier wel: afspraken worden gemaakt, met elkaar in een groep of één op één, leeftijd speelt daarbij geen rol. Het is een “va et vient” van allerlei M4M leden.

Het is ook een heel kleurig geheel: de tekst zelf en ook de onderwerpen komen in allerlei kleuren voorbij: paars, wit, BRUIN?? en het praten met elkaar wordt aangevuld met geluiden, zodat je je in een gezellige kroeg waant. Ik verbaas me er altijd over dat mensen kunnen praten over ogenschijnlijk simpele dingen, maar die al pratende toch een behoorlijk diepe inhoud kunnen krijgen. Bij het chatten wordt dat praten met elkaar verheven tot een bijzondere vorm van kunst.

Het is verslavend. In de verhalen wordt gesproken over de chat van de dag ervoor. Het maakt me nieuwsgierig en prikkelt me: waar hebben ze het dan over gehad? Ik neem me direct voor om de volgende dag weer aanwezig te zijn. Uit de opmerkingen van de aanwezigen maak ik op dat ze elkaar al vele malen vaker gesproken hebben. Er zijn er zelfs die- tijdens het chatten in de algemene box- er een privé chat naast voeren. Hoe doen ze dat??? Zoveel informatie door elkaar: het duizelt me! Als meerdere mensen bij elkaar het op een typen zetten is het goed oppassen geblazen.

Volgens mij heeft de webmaster het tempo van de chat extra hoog gezet, waarschijnlijk werkt dat drempelverhogend en vallen de minder intelligenten onder ons daardoor vanzelf af-of door de mand. De site moet tenslotte wel een beetje niveau hebben nietwaar? Je moet in ieder geval iets meer dan alleen de basisschool doorlopen hebben om het gesprek te kunnen volgen en ook nog een leuke en zinnige bijdrage te kunnen leveren.

Mijn hersens kraken inmiddels behoorlijk. Mijn hoofd-net-niet-meer burnout- tolt en suist aan alle kanten maar toch ga ik door: ik wil, moet en zal weten wat er besproken wordt. Tot het barre einde aan toe. Ik overweeg de webmaster te vragen het tempo speciaal voor mij iets lager te zetten en vanaf nu de bloghistorie van de laatste week op de site te plaatsen, in een leuk kolommetje, zo net naast de blogs, zodat als ik een date heb ik in ieder geval op de hoogte blijf van wat de anderen in mijn afwezigheid hebben besproken.Ik denk dat ik hem met een doos sigaren vast wel zo ver kan krijgen.

Al snel worden er drankjes geserveerd: als iedereen is voorzien wordt het gesprek voortgezet. Op een gegeven moment kijk ik op mijn klok en zie ik dat ik ruim twee uur verder ben!! Ongeloofelijk!! Mijn billen branden, mijn armen doen pijn, mijn vingers verkrampt en mijn hoofd tolt. Hoe pas ik dit verslavende digitale fenomeen in in mijn sociale leven? Nog even en dan word ik voorgoed mijn pc ‘ingezogen’ en kom ik mijn echte voordeur helemaal niet meer uit.

Zou er een website zijn waar ze chatverslavingen behandelen? Ik denk dat ik –als ik dit nog veel vaker ga doen- echt hulp nodig heb, dus ik ga alvast maar eens wat struinen naar zulke websites.

En nou maar hopen dat die site ook een chatmogelijkheid biedt…..

Lees verder!

geplaatst door Poema - 3 reacties



woensdag 13 oktober 2010

Een knetterend vonkje

In mijn flatje, het eerste de beste dat ik vond bij de gratie van dat er geen andere gegadigden waren, woon ik inmiddels alweer meer dan twee jaar. Nog steeds onderstreept het mijn vage gevoel.. dit was niet wat ik met mijn leven in gedachten had. Maar toch, het went en het wordt steeds beter mijn stek.

Op de vaatwasser, een apparaat dat ik toch wel als eerste aanschafte - ik bedoel met de hand afwassen met z’n tweeën is leuk, heilzaam ook voor je relatie, maar alleen, nee, niks voor mij - op die vaatwasser, staat zo’n onverwoestbaar oud vier pits gasstelletje dat nog bij mijn oma vandaan komt. Het heeft heel lang geduurd voordat ik de handeling met het supersonische gasfornuis in de oude situatie, ontwend was: één draai aan de knop en floep het gas brandde. Nu moest ik het gas weer handmatig aansteken.

En, eenvoudig als ik ben, deed ik dat in het begin met lucifers. Dat leverde problemen op, zoals: lucifers zoek, want je steekt er ook bijvoorbeeld kaarsen mee aan en een ander probleem, wat doe je met de gebruikte nog gloeiende lucifers? Had ik ook nooit helemaal efficiënt aangepakt, dus die gooide ik in het driehoekige afdruipbakje in de gootsteen. Lekkere smeerboel.

Wat ik heel irritant vind is, als mensen dan met een gasaansteker aan komen zetten als ‘KADOOTJE’! Ook nog doodleuk ingepakt met een strik erom. Er gebeurt op zo’n moment intern van alles bij mij. In ieder geval heb ik daarna moeite om de rest van de (verjaar)dag nog leuk te vinden. Het voert te ver om uit te spitten, hoe dat komt. Maar het zit heel diep. Het heeft in ieder geval iets te maken met de wens: Onderstreep eens wat ik WEL kan en niet, waar ik niet goed in ben! Ik laat zo’n ding dan lekker ingepakt ergens slingeren. In de krantenbak.

Hoe ik op dit verhaal kom is, omdat ik eigenlijk het volgende wil zeggen:
.
Als het er nog eens van komt dat er een vonk overspringt tussen mij en .. een ander .. ze zeggen, ze schrijven, ze verfilmen, ze zingen er heel mooi over.. dan moet het bijna wel leuk zijn. Of kun je het maar beter nooit laten gebeuren? En heb ik mijn beste tijd gewoon gehad en moet ik mij dit alles helemaal niet meer afvragen? Ik wil nog wel een poosje mee

PS. Na drie dagen mokken, ben ik ‘m toch maar gaan gebruiken.. die gasaansteker. Dat moet ik toegeven. En als ik dan ook nog zo genereus ben om dat aan de geefster mee te delen krijg ik dit: ‘..en als je ‘m nou niet vult met gas, dan krijg je alleen het knetterende vonkje, meer is niet nodig, werkt prima.. en.. je kunt ‘m dan niet kwijtraken, want hij is dan nergens anders voor te gebruiken. TIPJUUU sorry.’

~!@##@%$^!@&#%

Alleen een knetterend vonkje, meer is niet nodig… hmm.

Lees verder!

geplaatst door Possess



dinsdag 12 oktober 2010

Alleen verder of ...

Maar hoe?

Ineens ben je alleen. Alle verwachtingen die je had over je toekomst zijn in rook opgegaan. Je kampt met verwarrende gevoelens. Verdriet, pijn en boosheid wisselen zich af. Zelf wilde ik de hele wereld bewijzen dat ik het alleen prima zou rooien. Ik kocht een leuk appartement, verbouwde het naar mijn smaak. Oh, wat was ik trots op mezelf. Maar daar waar ik twijfelde over mijn keuzes, miste ik de feedback van een partner. Het samen overleggen. Het proberen je zin door te drijven èn het doen van concessies. Eenmaal mijn domeintje naar mijn zin, werd het tijd mijn sociaal leven aan te pakken. Oeps…. Dat viel niet mee.

Alleen op stap bleek een hogere drempel dan verwacht. Toch de stoute schoenen aangetrokken kwam ik een overvolle feesttent binnen waar jodelmuziek gespeeld werd. Niet mijn ding, maar ik wist dat veel bekenden aanwezig zouden zijn. Ik baande me met veel moeite een weg door de mensenmenigte en maakte hier en daar een praatje. Nou ja, praatje. Probeerde te liplezen en moest schreeuwen om me verstaanbaar te maken. Daar word je dorstig van dus ik zet me even aan een tafel bij een koppel waar ik ooit samen mee op vakantie ben geweest. Bestel een biertje. Het gesprek wil niet vlotten en ik kan niet weg want ik heb besteld. Gelukkig heb ik zo’n dorst dat als drie kwartier later mijn biertje komt ik het snel op heb en ik weg kan. Ik verlang ernaar om met een boek in bed te kruipen en begeef me richting uitgang.

Terwijl ik met mijn boek onder het dekbed kruip besluit ik om alleen nog ergens alleen heen te gaan waar muziek gespeeld wordt die ik wel mooi vind.

Ik vind mijn draai. Doe dingen die ik leuk vind. Prijs me gelukkig dat ik in ieder geval een hele goede vriendin heb waar ik dingen mee kan delen. Mijn geroep, nooit meer een vent zwakt af. Het geijkte grapje, waarom zou ik een heel varken nemen voor een stukje worst, klinkt minder vaak. Ik betrap mezelf er op dat ik weer naar mannen kijk. Wil ik echt de rest van mijn leven alleen blijven? Nee, wil ik niet… En nu? Vraag ik me af. Ik kijk nog wat bewuster rond maar kan de serieus zoekende mannen niet onderscheiden van de rest. Zo zag ik eens een leuke man, loopt hij naar een fiets met kinderzitje. Papa of opa? Geen idee. Dan toch maar een datingsite? Daar heb ik zo mijn bedenkingen over. Maar uiteindelijk besluit ik toch maar alle opties open te gooien en beland hier. Hier begint de soap datingsite…

Wordt vervolgd.

Lees verder!

geplaatst door AngeI



maandag 11 oktober 2010

Merci

Toen ik hier een kleine drie maanden geleden actief werd, heb ik besloten om er niet langer een geheim van te maken dat ik op zoek was naar een relatie. Op de site koos ik voor zichtbaarheid. Blogte en reageerde op vanalles wat er hier gebeurde. Kijker liet zich zien. In de hoop dat dat zou leiden tot verrijkende contacten.

Met resultaat! Reacties op mijn blogjes leidden tot gesprekken, leidden tot ontmoetingen. Kennismakingen, soms alleen via de mail, soms uitgebreid naar andere manieren van communicatie, leidden tot verbreding van mijn wereld. Het is fijn om te merken dat je vertrouwd wordt. Dat een ander ervoor kiest om persoonlijke dingen over zichzelf te vertellen, bereid om nieuwe inzichten op te doen of eigen moeizaam verworven inzichten met je te delen. Het gevoel dat een vreemde ervoor kiest om je welwillend een hand toe te steken -helpend, helend, troostend of stimulerend- is erg mooi.

Verrijkingen
Een van de winstpunten was voor mij dat ik merkte hoe het openzetten van alle ramen en deuren leidt tot een frisse wind in je eigen huis. Vreemde ogen dwingen, wie die ogen verwelkomt, ziet hoe vertrouwde ogen kunnen stimuleren.
Dat begint al bij de profielfoto. Zit mijn haar zoals ik wil? Ineens moet ik nadenken over hoe ik wil overkomen, ben ik wie ik (aan de ogen van mijn misschien wel aanstaande geliefde) wil zijn?
Evengoed tijdens het mailen. Ik vertel iets over mijn achtergrond en ontdek zo (en door goede vragen) waar mijn pijnpunten zitten. Zo kritisch als ik mijn eigen relaas lees, zo kritisch kijkt zij waarschijnlijk niet eens. Toch ontdek ik zo dat ik mijn vrije tijd anders wil benutten: sportiever, (sociaal) actiever omdat ik daar veel meer bevrediging uithaal dan uit een avond voor de buis.
Concertbezoek met een date brengt me op het spoor van muziek die ik mooi vind. Die ik al wel kende, maar nooit in huis haalde. Nu doe ik dat wel, en heb daar maanden later nog steeds plezier van.
Een heerlijke energieke mailwisseling leidt tot een date die vanaf minuut een geen date-spanning meer kent. Maar we kunnen wel leuk praten en blijven het leuk vinden om ervaringen uit te wisselen, via mail en in real life. Haar visie wordt een deel van de mijne.
Commentaar van een date haalt me over om me in nieuwe kleding te steken. Waarom? Omdat ik mezelf niet tekort wil doen. Het feit dat ik deze date niet weer zal ontmoeten is dan niet relevant.
Door verhalen en levens van anderen in me op te nemen en te contrasteren met het mijne, heb ik ontdekt waar ik wil groeien en waar ik wil snoeien. Ik heb ontdekt wat ik eventueel zou willen prijsgeven en steviger dan voorheen geleerd wat ik aan eigenheid wil behouden.

De droom
En dan kom ik iemand tegen die zegt: "maak je niet druk. Bij vrienden accepteer je ook dat ze een keer hun dag niet hebben. Als je een huis bezichtigt, kijk je ook door de gebladderde verf heen om in te schatten hoe je je er voelt." Rustig laten we maskers zakken, opgelucht leggen we onze loodzware harnassen en defensiemechanismes opzij. Samen vinden we de ruimte om onszelf te zijn. We weten: het kijken begint nu pas echt. We zien wel.

En hoe verrijkt het daten jouw leven?

Lees verder!

geplaatst door Kijker - 4 reacties



maandag 11 oktober 2010

Vrij en verward

“He Willem, jij was toch serieus op verkenningstocht met iemand?”
“Klopt, maar we zijn ermee gestopt. Het bleek niet dat mooie te zijn wat we in het begin beiden dachten.”
“Baal je daarvan?”
“Ja en nee. Ja, want ik zou wel eens weer willen ontdekken wat het is om een vaste serieuze relatie te hebben. Nee, want uiteindelijk was wel duidelijk dat het geen toekomst had. En dan moet je ook zo helder zijn om er een punt achter te zetten.”
“Maar hoe voel jij je nou?”
“Verward. Maar ook vrij. Dat dan weer wel.”

Mijn ontdekkingstocht van single naar serieus samenzijn is ruim een jaar oud. De eerste dates waren spannend, na 11 jaar monisme. Ik ging voor de ontmoeting, verwachtte er niet veel van, behalve een leuk gesprek, wellicht een zoen en mogelijk een herhaling. En ik heb het eerder geschreven, al mijn dates met single vrouwen waren leuk. Sommigen duurden een kop koffie, de meesten namen meerdere uren in beslag. En ik prijs me gelukkig dat ik sommige ex-dates nu vriendin mag noemen. Ik heb veel geleerd, veel gezien en super singles leren kennen.

Geen van die ontmoetingen heeft de status van relatie gekregen. Zo’n relatie waarin je helemaal in elkaar opgaat, elkaar zoveel mogelijk probeert te zien tussen kids en werk door, en waarbij je telefoonrekening de pan uitrijst. Of een waardoor je eindelijk de geneugten van het skypen met een webcam leert kennen.

Er waren pogingen. Een keer werd ik verliefd, voelde ik vlinders in mijn buik. We zagen elkaar een week lang elke dag. We praatten veel, we zoenden wat, maar fysiek hielden we verder afstand. We liepen door bossen, kuierden over het strand en lagen te zonnen in de duinen. Maar door het praten merkten we de verschillen over wat we echt belangrijk vonden meer en meer op. We constateerden dat die te groot waren om onze nabijheid te verkleinen.

De laatste ontdekkingstocht duurde zes weken. De fysieke verstrengeling was op dag één al voltrokken. En ook de weken erna bleef de intimiteit op peil. Helaas stokte ons spreken, het werd stiller en stiller. Uiteindelijk bleken hoogtepunten onvoldoende luid om die stilte te doorbreken.

Ik ben dus weer vrij. Maar ook verward. Want waar vind ik weer die passie in mezelf om volledig en vol overgave te gaan voor de liefde? Een liefde waarin we nachtenlang praten met aangename stiltes over zinvolle bekentenissen. Een liefde ook waarin we volledig verstrengelen in onverwachte ontmoetingen. En samen in verbindende vrijheid zijn.

“Dus Willem, jij bent toe aan een echte nieuwe liefde?”
“Ik denk het wel.”
“Misschien is het dan slimmer te stoppen met schrijven aan dit blog, en meer woorden te wijden aan een van die super singles op deze site.”

Lees verder!

geplaatst door Willem



zondag 10 oktober 2010

hardlopen

tja, als je gescheiden bent, heb je wat extra tijd her en der en die moet toch een beetje zinnig ingevuld gaan worden, dus besloot ik maar eens te gaan hardlopen, net datgene waar ik de grootste hekel aan heb gehad op de middelbare school!


Tja, op de middelbare school was hardlopen niet bepaald mijn favoriete bezigheid, ik had totaal geen conditie en was al buiten adem na het eerste rondje. Waarom ik dan toch ben gaan hardlopen?

Ik ben eigenlijk eerst begonnen met veel, heel veel te gaan lopen. Ik liep zo 15 kilometer, maar ja dat duurt toch best wel een tijd en ik wilde ook wat meer aan mijn conditie gaan doen. Dus toen maar de stoute (trim)schoenen aangetrokken en me er toch eens aan gewaagd. Van een collega had ik "start to run", een hardloopschema met muziek in mp3.

Tja als je geen conditie hebt en kunt kiezen uit een hardloopschema voor 5 of 10 kilometer, kies je toch de makkelijkste weg oftewel 5 km. Ik weet nog goed dat ik na de eerste keer veel spierpijn had, maar dat ik het toch wel leuk vond en dat ik het vol gehouden had (het was 50 -50 wandelen en rennen). Ik bleef me er ook over verbazen dat (zelfs!) ik het vol kon houden, dat had ik nooit gedacht.

Laat staan dat ik vandaag in Eindhoven aan de 6 km mee heb gedaan, als je me dat 5 jaar geleden had verteld had ik je voor gek verklaard.
Ik heb altijd alleen mijn rondje gelopen, dus het was toch wel anders om nu eens met een hele meute te gaan lopen. En een meute was het!

Ik stond op 200 meter van de start, maar het duurde toch zo'n 5 minuten voordat er heel langzaam de vaart in kwam. Alhoewel, het was meer joggen. Dan maar gaan slalommen om de gaatjes op te vullen en een beetje vaart te kunnen maken... Gelukkig daar wordt de weg al breder en kan ik eindelijk wat sneller gaan. Er lopen veel kinderen mee, maar toch is het gros volwassenen. En het valt me allemaal niet tegen, het lopen met zo veel mensen. Het geeft eigenlijk wel een kick om te lopen met toeschouwers en om steeds meer mensen in te halen (op die paar na die mij dan voorbij kwamen). Daardoor loop je toch weer net iets harder en heb ik zelfs een gemiddelde snelheid gelopen die ik nog niet eerder gehaald had!

Dit voelt zo goed, dat ik (na eerst een paar dagen rust), volgend jaar aan de halve marathon mee ga doen. Maar dan toch maar even trainen het komende jaar en langzamerhand mijn rondje steeds wat groter maken.

En als ik 's-middags dan nog even met de mountainbike de hond uit ga laten in het bos, gaat het deze keer toch wel wat moeilijker. Gelukkig geen toeschouwers of iemand die me inhaalt nu ik zo langzaam ga ...

Lees verder!

geplaatst door Ronald68



zondag 10 oktober 2010

Op mijn strepen

Soms vraag ik me wel eens af of ik er een zebrapad op mijn lijf getekend staat. Er is anders echt geen logische verklaring voor het feit dat er al ontelbare keren over me heen is gelopen. Of ben ik soms alleen maar de oversteekplaats op weg naar een ander. ‘Klaar? Over!’

Noem me naïef, maar ik ga graag met open vizier alles in.
Een gezonde portie terughoudendheid is mij vreemd. Iedere man is goed, leuk, lief en aardig totdat het tegendeel is bewezen. En mijn god wat kunnen ze DAT goed. Het tegendeel bewijzen.

Er is er tot op heden welgeteld één van de nieuwe bekenden van de afgelopen jaren die dat nooit heeft gedaan. Hij is echt de liefste man die ik ken. Zal zelf niet (meer) over zich heen laten lopen. Hij heeft me geleerd dat ik goed ben omdat ik IK ben. Heel fijn was dat We verzuchten samen wel eens dat we het zo ontzettend jammer vinden dat ‘wij samen’ nooit iets meer zal worden. En we weten dat ook van elkaar.

Maar als ik hem iets gun, en hij mij, is het juist die persoon die ziet hoe mooi we allebei zijn. Die onze onzekerheden weg weet te poetsen. Zonder iets te zeggen. Zodat we nooit meer bevestiging nodig hebben. Iemand die ervoor zorgt dat we weer open in het leven staan zonder argwaan.

Is dat een Utopie? Ik ben bang van wel. Ik, zei de gek met het open vizier, ga de dat vizier toch maar eens sluiten en het gevecht argwanend aangaan. Ik zal voorlopig niet meer dan oogluikend toestaan dat er pogingen ondernomen worden om de stoute schoenen aan te trekken om eens even lekker een potje over mij heen te lopen.

Jammer? Nou inderdaad! Vind ik dan. Ik zou willen dat er meer mensen waren zoals ik. Niet afgestompt maar enthousiast als het gaat om je openstellen naar andere mensen. Omdat ieder individu er één is, die niet vergeleken kan worden met een ander. Denk eens na voordat je spiegelt en pijn doet. Want dat is nodig! Dat mensen een beetje nadenken.

Pff…ik merk dat ik er steeds kwader van wordt. En op mijn strepen ga staan…misschien is zo’n zebrapad dan toch wel ergens handig voor.

Maar over mezelf heenlopen? Dat nooit!

Lees verder!

geplaatst door Elise - 1 reactie



zaterdag 9 oktober 2010

Domdomding

Ik weet niet wat er met mij aan de hand is!!!

Volgens mij ben ik gewoon toch veel te naïef. Tsja, blond dus. Ik heb de laatste weken toch wel een paar dates gehad.
Eén man sprong er wel uit. Hij kwam binnen, vrolijk, attent en was vol aandacht. Aangezien ik een vrouw ben die van aandacht heel erg kan genieten, was ik gevleid.
Gedurende de gesprekken kwamen we op heel veel dingen hetzelfde uit. Grappig, er was zeker een klik. En dat gevoel werd steeds warmer. We waren het erover eens dat we elkaar beter wilden leren kennen. Ik vroeg me stiekem af of er werkelijk deze keer iets zou gaan gebeuren. Een gevoel, een touch, een kus. Het voelde spannend.
We zijn lang bij elkaar gebleven die avond en toen hij wegging voelde dat als niet als een afscheid, maar als het begin van iets nieuws.

Aamgezien hij net aan het verhuizen was, was hij druk en ik bood aan om te helpen. Heb mijn poetskleding ingepakt en ben naar hem toegereden. Hij stond me op te wachten met een biertje in zijn hand.
Relaxed en dus totaal niet gehaast om iets te gaan doen. Mijn tas neergezet en samen met hem eerst maar eens in het zonnetje gaan zitten. Hij pakte nog een paar biertjes terwijl ik braaf aan de sparood zat omdat ik nog moest rijden. Na een uurtje of twee gezellig bij elkaar te zitten viel me toch wel op dat hij wel heel veel biertjes dronk. Ik heb het nog even aangekeken, we hebben gedanst, gepraat en gesproken over leuke tripjes maken. Het klonk allemaal too good to be true.
Nog een uurtje later was hij af en toe niet meer te verstaan. En vergat soms waar we het over hadden. Ondertussen bleef de deur van de koelkast regelmatig open gaan om er een koud biertje uit te halen. Op een gegeven moment heb ik gezegd dat ik vond dat ie wel erg veel dronk.
Oeps!! Nu had ik toch wat teveel gezegd. Meneer kreeg een drift aanval en had een hele tijd nodig om me te vertellen dat hij daar niet van gediend was en dat hij dronk als hij wilde drinkene enz. enz. Ik zal het allemaal maar niet herhalen. Uiteindelijk heeft hij me verzocht om zijn huis te verlaten, wat ik maar al te graag deed.
Droom weer aan diggelen.

Hij heeft nog een paar keer geprobeerd om contact op te nemen. Het speet hem heel erg enz. De eerste keer heb ik nog netjes verteld dat het zo niet ging werken. Ik wil ging drinkende vriend die ook nog erg driftig kan worden. Met agressiviteit heb ik genoeg te maken gehad. Daarna heb ik hem genegeerd en is hij opgehouden met contact zoeken.

Ook nog een date gehad die nog bleek samen te wonen met zijn ex. Voor de kinderen!
Zie ik toch ook niet zo zitten. Ik moet maar eens op de goede paarden gaan wedden.
Ik ben gewoon een dom dom ding. (maar wel lief)

Lees verder!

geplaatst door Lady_13 - 5 reacties



zaterdag 9 oktober 2010

Speeddaten

Als je het zoeken op het Net even zat bent en je liever kennismaakt met je date in meer dan één dimensie, dan kan ik je het Speeddaten aanraden. Het is een goede manier om te testen hoe je ‘in de markt ligt’ en je krijgt in de pakweg drie minuten die je per gesprek hebt een aardig beeld van het vlees in de kuip tegenover je. Jullie zijn echter gewaarschuwd: voor mannen/vrouwen die je niet leuk vindt c.q. helemaal niet ziet zitten kunnen de drie minuten erg lang zijn! Voor de personen die je aandacht hebben getrokken zijn de korte interviews daarentegen een mooie start voor een verder onderzoek.

Bovendien is het ook een zeer economisch verantwoord gebeuren, iets wat in deze crisistijd ook erg welkom is. Je hoeft je immers maar één keer op te tutten, mooi aan te kleden en af te reizen en ontmoet zo’n 20 dames danwel heren ineens. Het zou gesubsidieerd moeten worden! Er is vast wel een slimme econoom bij M4M die daar een leuk kabinetsvoorstel van kan maken.

Jaren geleden maakte ik er voor het eerst kennis mee: in de gortdroge britse comedy [i} Maggie’s new life[/i} ging Maggie-net gescheiden- speeddaten. Door het uitstekende camerawerk werd het een dolcomische scène, waarin Maggie kennismaakte met ‘de mannen’. Met die hilarische beelden in mijn achterhoofd vertrok ik op een avond naar de Panama in Amsterdam, me troostend met de gedachte dat als ik mijn droomprins niet zou vinden ik in ieder geval een interessante avond zou hebben gehad. En dat is het ook geworden!

Laatst moest ik er weer aan terugdenken, toen ik naar een aflevering van dr House zat te kijken. Voor wie House niet kent: het is een arts met een hoog narcistisch gehalte, een regelrechte lomperik wiens serie alleen maar zo populair is omdat iedereen stiekem wenst een keer zo recht-voor-zijn-raap te kunnen zijn als House altijd is.

Anyway: House ging dus ook speeddaten, samen met zijn mega knappe collega Chase en collega (oncoloog) Wilson, die in de serie de serieuze en lieve tegenpool is van House. Bij Wilson gingen alle gesprekken uiteindelijk dus over – jawel- ziektes en verdriet, in plaats van over hemzelf en over de liefde. En dankzij het alweer mooie camerawerk kreeg het speeddaten dan ook een hoog dramatisch karakter. House ‘won’ natuurlijk de knapste dame van de avond, maar stootte haar met zijn botte opmerkingen net zo hard weer van zich af, en Chase ontdekte dat vrouwen alleen naar zijn uiterlijk kijken.

Wat Wilson overkwam bij het daten overkomt mij ook regelmatig. Bij het (speed)daten wordt vaak als eerste gevraagd welk beroep iemand uitoefent. Zo ook aan mij op die avond in de Panama. En ja hoor: in ras tempo kreeg ik allerlei ellende over mij heen gespoeld. Door de aard van mijn werk hebben mensen ook vaak de neiging om hun hart te luchten en zo werd ik ingewijd in de verhalen over de vechtscheiding, de problemen met de kinderen, het verdriet om het vreemdgaan van ex, het alcoholprobleem van meneer, de schulden en wat er allemaal nog meer aan leed in de wereld is op relationeel gebied.

Op één man na: toen ik vertelde welk werk ik deed wilde hij acuut van mijn tafeltje vluchten: hij had het idee dat ik dwars door hem heen kon kijken en wist wat er in zijn binnenste leefde. Nou gebeurt dat wel vaker en ik moet er altijd om grinniken, want als dat zo was zou ik -en met mij vele ‘collega’s- allang steenrijk zijn.

Het heeft me wel aan het denken gezet, want als ik een aantal beroepen onder de loep leg zullen meer mensen dat hebben. Te denken aan rechercheurs, politieagenten, gynaecologen, seksuologen,advocaten, medewerkers van de belastingdienst, hypotheekadviseurs, directeuren, NS medewerkers, piloten,schuldhulpverlener of nog erger: deurwaarder, (gemeente)ambtenaren, you name it! (welke ben ik vergeten?)

Volgens mij ben je het beste af als je een vage term gebruikt als consultant of manager. Dan zal het gesprek snel over gaan naar waar het werkelijk om gaat: namelijk de persoon achter het beroep!

Als je in één van de wat lastige beroepsgroepen werkzaam bent kun je natuurlijk een vragenlijst klaarleggen en de ander bombarderen met allerhande onderwerpen die niets te maken hebben met je werk, maar of de ander daar blij mee zal zijn valt uiteraard zwaar te betwijfelen….

Lees verder!

geplaatst door Poema - 2 reacties



woensdag 6 oktober 2010

Trailers en toestanden

Ik geloof dat ik toch maar een keer een ander e-mail programma ga aanschaffen. Dan maar niet gratis. Eén zonder reclame. Ik word helemaal gek van al die bewegende dames en heren en uitklappende trailers en toestanden. En dan ook nog eens een keer voor 80% over daten en de diverse mogelijke manieren: ‘Just For The Lust’, or ‘The Love Of Your Life’? Zeg het maar! Echt, alsof het aangemeten kan worden waar je bijstaat. Brrr. “….wij vinden voor u de passende partner…..,” of, “….ontmoet nu je potentiële partner….”

Jij bent de consument en die passende partner wordt er op maat bijgezocht. Zoals je ook een vakantie op maat kunt boeken, een cursus op maat kunt volgen en een personeelsuitje op maat kunt laten organiseren. Zal ik er eens over bellen en zo’n juffrouw aan het verstand peuteren dat ze gebakken lucht verkopen? (Dat deden ze bij ons thuis altijd ;-) Daar gaat ie:

rrr / rrr / rrr “Goedemiddag. Er volgt nu een keuzemenu. Voor ‘The love of your life’ toets 1.”
Ik toets 1
rrr / rrr / rrr “Met ‘The love of your life,’ waarmee kan ik u van dienst zijn?”
“Ik vraag me af wat jullie bedoelen met ‘potentiële partner’,” zal ik zeggen, “iedereen die ik tegenkom kan toch mijn potentiële partner zijn?” En in mijn verontwaardiging flap ik eruit: “Ik wil gewoon een relátie met potentie en dan bedoel ik…”
“Oh,” zal de zwoele stem mij dan in de rede vallen, daarmee aangevend dat ze haar te verkopen handel maar wat goed onder de knie heeft: “voor ‘potentie’ moet u bij één van onze andere producten zijn. Ik verbind u door…” en klik, weg is ze.
rrr / rrr / rrr “Met ‘Just for the lust,’ waarmee kan ik u van dienst zijn?”

hooooh

Als tegenhanger van dit alles, vind ik mijn idee - van daten met singles die je leuk vindt, maar die je normaal gesproken niet durft aan te schrijven, omdat .. je denkt dat hij/zij het nèt niet is, of omdat je juist bang bent dat je er té verlegen van wordt - nog niet zo gek. Daten zonder pretenties, maar gewoon voor de gezelligheid, voor de ontmoeting, voor de belangstelling voor elkaar. Kan heel grensverleggend zijn! Dat je gewoon nog ontdekt dat je ergens zenuwachtig van kunt worden en dat het achteraf meeviel, of juist niet, of dat je er je best voor moet doen om iemand zich bij je op zijn/haar gemak te laten voelen. Omdat je zoiets natuurlijk alleen in de zomer doet, als alle ‘Potentiële Passende Partners’ op vakantie zijn, noem ik dat ‘komkommerdaten’ (heb je haar weer met d’r ‘komkommerdaten’).

Het zou wel eens een hele leuke seizoensgebonden variant op de markt kunnen zijn. Ik zie de trailer al voor me: Komt er zo’n enorme komkommer over je mailtjes heen schuiven… en dan blijkt het heel schattig een kano te zijn tussen wuivend riet, met twee onwennig om zich heen kijkende mensjes erin. Ze zeggen niets. Je hoort alleen het klutsje van de peddel in het water… en een grutto.

Als de komkommer het beeld uit gevaren is, zie je een soort lint in het water dwarrelen, waar op staat: Kom, kom er daten… just voor de… rust.

Lees verder!

geplaatst door Possess - 3 reacties



dinsdag 5 oktober 2010

Bedgeheimen

Toen ik 4 jaar geleden ging scheiden had ik een nieuw bed nodig, en een nieuwe matras. De matras zou maar tijdelijk nodig zijn: ik verwachtte immers in no time de man van mijn dromen te vinden en dan zouden we een Super Size matras nodig hebben om de rest van ons leven heerlijk op te slapen en andere leuke dingen op te doen.
Naast de praktische eisen waaraan een goed bed en een goede matras zou moeten voldoen, had ik dus stiekem al ideeën over wat er allemaal voor avonturen in dat bed zouden gaan plaatsvinden en ging ik met die stoute gedachten achter in mijn hoofd dapper naar de winkel toe, met al mijn binnenpretjes.

Lopend door de winkel werd ik door de verkoper ingelicht over alle geheimen van de laatste beddenmode, en probeerde hij mij uiteraard de duurste matras aan te smeren. Op enig moment liet hij mij kennismaken met een matras, waarvan hij me verzekerde dat die “ toch zeker 25 jaar mee zou gaan.’Terwijl hij dat zei zag ik mezelf daar liggend op die matras: 25 jaar ouder geworden, alleen, rillend in de winter, langzaam oud, grijs en rimpelig worden….. Ik liet de woorden van de verkoper tot mij doordringen, en realiseerde me plotsklaps dat 25 jaren alleen wel heel erg lang was en helemaal niet de bedoeling. En acuut stroomden de tranen van schrik en verdriet mij over de wangen. Al mijn bravour was ineens verdwenen. De verkoper was niet onder de indruk: hij bleef keihard en was vast van mening dat mijn tranen een wapen waren om de prijs van de aankoop wat te drukken.

Wat hij niet wist was dat mijn tranen echt waren. Ik hield dat ook maar lekker voor me. Tenslotte was ik een stoere meid die het allemaal wel alleen kon nietwaar?! Gelukkig was de matras veel en veel te duur en had ik daarmee mooi een reden om van die koop af te zien. De matras die ik uiteindelijk uitkoos zou ‘ gegarandeerd 8 jaren trouwe diensten leveren”.

Acht jaar vond ik een mooie tijd. En met in mijn achterhoofd de gedachte dat verkopers toch altijd schandelijk de kwaliteit van hun producten overschatten heb ik hem uiteindelijk gekocht.

Lees verder!

geplaatst door Poema



dinsdag 5 oktober 2010

5 jaar ???!!!

5 jaar duurt het. Gemiddeld dan. Om over het verlies van een partner heen te komen en weer gelukkig te zijn. Vrouwen doen er iets langer over dan mannen.

In de tijd dat ik aan het daten ben geslagen. (Gewoon omdat ik er aan toe was, heus niet omdat ik over iets heen moest komen, ik kijk wel beter uit) ben ik veel mannen tegengekomen die meteen op de eerste date oeverloos vertelden over nare exen. Die bijvoorbeeld al een tijdje een ander had. Natuurlijk een veel dommer exemplaar dan zij, met minder poen, macht of auto. Iemand die lager op de ladder stond maar haar veel meer aandacht gaf en naar haar luisterde. Eén die niet zijn hele leven veilig had uitgestippeld. “Wat is daar nou verkeerd aan? Meer dan 60 uur werken. Dan heb je soms geen tijd voor lolletjes. Ik doe dat toch ook voor haar! Ik weet tenminste dat ik als ik met pensioen ga, ik mijn huidige leventje kan voortzetten!”

Dan klinkt bij mij de zoemer…en die doe ik dan met alle soorten van genoegen na. EEEEEHHH! Noem me stom, maar mannen die hun hele leven al hebben gepland, die leven volgens regels en geen stap buiten de betreden paden zetten, vind ik persoonlijk niet zo heel erg interessant. Het vooruitzicht financieel OK te zijn tot aan je dood, snap ik dan wel, maar wat nou als je de kans niet eens krijgt van al die zekerheid te genieten. Misschien ben ik dan ook wel fatalistisch ingesteld, maar ik probeer te leven alsof iedere dag mijn laatste kan zijn. Dat zouden meer mensen moeten doen! (waar heb ik dat toch vaker gehoord??? ;-) )

5 jaar ongelukkig zijn omdat ik iemand niet meer heb…echt niet! Ik vind mijn geluk in hele kleine dingen. Ik wil nu gelukkig zijn. Niet simmen omdat de zomer (met die liefde erbij) is verdwenen, maar genieten van de laatste zonnestralen en de natuur, die nog even voor de winterslaap laat zien dat ze heus nog wel kleur in huis heeft. Uitkijkend naar de gezellige etentjes die zich naar binnen gaan verplaatsen. Het oeverloze tafelen met vrienden en vriendinnen. Binnenkort weer het schrijven van menig Sinterklaasgedicht, waarin ik dan mijn geliefden probeer aan te sporen niet te veel na te denken over de toekomst, maar te leven in het nu.

Geluk zit helemaal in jezelf. Een ander maakt je niet gelukkig. Je komt alleen en je gaat alleen…en alles wat daartussen ligt is een cadeautje!

Genoeg platitudes en levenswijsheden.

Volgend jaar wil ik zien dat die 5 jaar is verworden tot minimaal de helft!
Aan het werk dus, geniet!

Lees verder!

geplaatst door Elise - 4 reacties



maandag 4 oktober 2010

Hoi :-)

Zelfs al veranderen met de tijd de middelen van communicatie, dan nog blijven er heel basale elementen dezelfde. Ook op het gebied van correspondentie tussen (potentieel) geliefden.

Je kent het filmbeeld misschien wel: door het negentiende-eeuwse Engelse bos galoppeert een ijlbode van het ene kasteel naar het andere. Onder zijn wapperende mantel, omzichtig ingepakt, zit een brief. Meegekregen van de kasteelvrouwe, gericht aan de kasteelheer een paar uur verderop. Handgeschreven met de zwierige uithalen zoals een meisje van adel die bij haar privé-lerares leerde. Toen ze klaar was, heeft ze de brief geparfumeerd en in een envelop gedaan, van haar persoonlijke zegel voorzien en aan de bode meegegeven.

Zou de ontvangende kasteelheer in kwestie gelukkiger zijn met de brief, dan ik tegenwoordig met een email of sms-bericht? Natuurlijk hangt dat van een boel oncontroleerbare variabelen af, zoals de relatie zender-ontvanger en de inhoud van het schrijven. En toch – geloof ik – is er iets zinnigs over te zeggen. Want op metaniveau communiceren we dezelfde boodschappen:

Ik heb aan je gedacht, en: ik neem nu de moeite om je daarvan op de hoogte te stellen
Zelfs al zou het schrijven gaan over wissewasjes, aan elk schrijven ging een gedachte aan de ander vooraf, die werd omgezet in actie. Ik denk vaak aan mensen. Relatief zelden is de gedachte voldoende gewichtig om erover aan de ander te vertellen. Ik kreeg ooit sms-berichten die zeiden: “ik denk aan je.” Dat steunde, zelfs al had ik geen idee wat de afzender dan precies had gedacht en of dat wel aardige gedachten waren.

Ik wil iets (uit mijn belevingswereld) met je delen
Ook dit staat er niet vaak expliciet, maar wat je schrijft is iets wat je met de lezer wil delen. Of het nou om de emoties van een hoogromantische kasteelvrouwe gaat of om de zakelijke aanbevelingen van een belastingconsulent. Het belang ervan voel je direct als een contact verbreekt. Ineens kun je dan niet meer met elkaar delen wat je tot die tijd drempelloos had verteld.

Ik wil het je in deze vorm vertellen
De vorm zegt ook het nodige. Als de verzender zorg heeft besteed aan het schrijven, dan valt dat op. Of het nu een handgeschreven brief is of een mooi geformuleerde mail.

Je moet het zo snel mogelijk weten
Er is vast weleens onderzocht hoe snel het gemiddelde sms-bericht tegenwoordig wordt gelezen. Ik denk binnen enkele minuten. Maar of het nu om sms gaat, of om mail (binnen enkele uren) of de ijlbode (binnen enkele dagen), de berichten moeten er sneller zijn dan dat zender en ontvanger elkaar weer zullen zien.

Lagere drempels, onbeduidender boodschappen?
Sinds de intrede van wireless communicatie waar-u-ook-bent (sms, en internet gaat ook snel die kant op) wordt de drempel steeds lager om iemand te laten weten: ik denk aan je. Is dat een vooruitgang? Ik vind van wel. Ik zie hoe blij ik word als mijn lief of potentiële lief-to-be me een bericht stuurt. Wat ze schrijft is de kers op de taart. Maar alleen al dat ze schrijft, daar geniet ik van. Dat mag dan best wat onbeduidender zijn dan in een geparfumeerde brief. Soms is alleen "hoi :) " al heel fijn.

Gouden tip voor creatieve ondernemers
Volgens mij is er markt voor een gedachten-notificatie-dienst. Die vertelt dat Jan aan Marie heeft gedacht op 4 oktober 2010 van 20.12 uur tot 20.44 uur. Het lijkt me reuze-interessant. Net zoals bij de overzichten hier (“wie bezocht je profiel?”) zou ik willen weten: wie heeft er aan mij gedacht? En nog liever: Heeft die ene speciale persoon aan me gedacht?

Lees verder!

geplaatst door Kijker - 7 reacties



maandag 4 oktober 2010

Mannen die geen krant lezen

Met een single vriendin bespreek ik regelmatig de items die ons triggeren in een profiel van een man. Al heel lang zijn we van plan ook elkaars profielen eens aan een grondig onderzoek te onderwerpen, en dan kritische feedback te geven, om onze aantrekkingskracht op het scherm te vergroten. Dit heeft blijkbaar toch geen prioriteit want het gebeurt niet.

Over mannen, daten en dat wat we met die mannen doen praten we heel openhartig dat wel…
Aan een vriendin laten zien hoe je jezelf presenteert voelt echter wel alsof je voor het eerst elkaars naakte lichaam ziet in de sauna. Ineens zie je dat lijf dat je goed kent maar dan zonder de verhullende kleding.

Misschien zegt ze wel: ‘Je bent helemaal niet flexibel’ of ‘ Die foto is niet echt flatteus’ ‘Je luistert toch nooit naar klassieke muziek’.
Of vindt ze je juist veel te eerlijk: ‘Trek maar wat kilo’s van je gewicht af’ ‘Zet er nou maar in dat je sportief bent’ ‘Zeg maar niks over je kinderen’.
Het is me allemaal wat. Te eerlijk zijn kan tegen je werken maar liegen of verzwijgen van zaken die misschien niet aantrekkelijk zijn is toch ook niet verstandig. Bovendien is het aardig onvoorspelbaar wat een ander, lees:man, aantrekkelijk vindt.

Grappig is ook dat iedereen op zijn of haar eigen manier een profiel scant. En dat je steeds bedrevener wordt in dat scannen. Er samen over praten hoe je scant is heel leuk. Ook met mannen waar je mee date of bevriend bent is dat een fijn tijdverdrijf. Als ik nieuwe foto’s plaats mail ik altijd een paar oude dates wat ze van de foto’s vinden. Het lastigste is dan dat man 1 zegt: die linker moet je doen, leuke foto en dat man 2 vervolgens zegt op die linker foto sta je niet op zoals je bent. Soms zegt man 3 dan: zal ik eens een mooie foto van je maken…

Als je met anderen praat over het scannen realiseer je je ook ineens wat voor jou nou echt de cruciale items zijn. Dat zijn er goed bekeken best veel. Daarom zijn summier ingevulde profielen meestal niet aantrekkelijk tenzij de woorden zo gevat en puntig zijn dat je heel nieuwsgierig wordt naar de persoon erachter. Dit is dus de kunst; met weinig tekst de aandacht trekken. Hoe meer je vermeldt, hoe groter ook weer de kans dat iemand weer net door iets in het profiel wordt afgestoten. Hetzelfde geldt voor foto’s. Twee goede foto’s en een mindere tjsaa…zo kan iemand er dus ook uitzien denk je dan.

Het jezelf laten zien in rubrieken als Things-to-share, met een blog of een oproep kan positief werken maar ook heel averechts. Je wordt ineens meer een echt mens ipv een plat profiel op een scherm. Chatten is ook zoiets. Iemand blijkt niet uit zijn woorden te komen, letterlijk, totaal geen humor te hebben of juist heel gevat te zijn, een snelle denker of trage reageerder.
Allemaal veelzeggend.
Ooit was er een oproep of mensen een filmpje wilden op hun profiel. Zou het kunnen zien van bewegende beelden veel toevoegen? Best moeilijk om in je eentje een goed filmpje te maken van jezelf en daar vraag je de buurman ook niet voor.
Zelf lijkt me een geluidsfragment wel wat. Iemands stem en manier van spreken is zo belangrijk. Tenminste;dat geldt voor mij. Ik kan telefonisch al totaal voor iemand vallen of op er net zo hard op afknappen.

Kortom; nog best ingewikkeld om jezelf goed neer te zetten op een scherm. Het eerste gesprek met een vriendin over profielen scannen herinner ik me nog goed. Ik meldde, er helemaal vanuit gaande dat voor haar hetzelfde gold, dat ik niet reageer op mannen die geen krant lezen of zeggen; papier is zo achterhaald of alleen invullen: nu.nl bij de rubriek ‘krant voorkeur’.
‘O’ zei mijn vriendin enigszins besmuikt ‘ik kijk daar nooit naar, vind het helemaal niks zeggen over een man’ ‘Nou’ zei ik ‘ik wil wel een slimme man hoor’ ‘Tjsaa’ zei ze toen ‘ik lees zelf ook geen krant’.
Blijkbaar houd ik er andere criteria op na bij het scannen van mijn vriendinnen dan bij de mannen waar ik mee date. Misschien moet ik mijn scanner nog eens tegen het licht houden want ze is namelijk wel heel leuk(en slim).

Lees verder!

geplaatst door Babette - 3 reacties



zondag 3 oktober 2010

bezinning

efficiëntie drijft mij in je net
heil gezocht tot internet
mee ik vaar mijn odyssee
daten is het, ik doe mee

M4M, de site van hoog
brengt mij snel een schaapje droog
welk een treurnis valt op mijn neus
vrouwelijk deel is niet serieus

niets dat deugt, niets zij goede
den moede zakt, o mij gemoede
verschijnsel een ieder maalt
waarmee zelfs de Telegraaf gehaald

zwak geslacht blijkt vermurwd
kritisch is goed, overdaad absurd
Ik roep u op, o vrouwelijk schoon
tel uw zegeningen, oogst geen hoon

te kaal te lang te haar te geschoor’n
al niet deugt, u zelf al gehoren?
te groot te kort te recht te schuin,
te jong te oud, gij bakt ze bruin

creëer een man uit klei en steen
beproef uw Adonis en gaat heen!
maar weeën niet, verwend gij kreng
uw Pietà geen liefde ken

Lees verder!

geplaatst door Spencer



zondag 3 oktober 2010

Dierendag

In Frankrijk wordt geen dierendag gevierd. Ik was ook eigenlijk vergeten dat er zoiets bestond. Toch zal ik vandaag mijn katten, ivm hun op poot zijnde integratie in Nederland, maar een blikje tonijn geven.

Wel een mooi idee om één keer per jaar, de dieren in het zonnetje te zetten en te verwennen. Ze geven zoveel kleur aan ons leven.

De jongens hebben gisteren visjes gevangen en die staan in een emmertje in de huiskamer. Ernaast liggen een netje, een loep en een schriftje om de groei van de guppies bij te houden. De kat wil steeds uit de emmer drinken, dus misschien is een blikje tonijn zowiezo wel handig om een drama te voorkomen.

Legio zijn de vertederende en grappige of lieve verhalen over dieren. Het meest grappige verhaal vertelde een vriendin mij ooit. Het is een verhaal waarbij de mensen nu eens moesten opzitten en pootjes geven, terwijl de hond 'ongelovig' toekeek. Esther kwam uit een Fries gereformeerd gezin met dertien kinderen. Eens per jaar kwam de dominee op visite en dan werd het hele gezin in hun zondagskleding in de huiskamer verwacht. Je ziet het zo voor je! Een uur lang de dominee aan de praat houden en een goede indruk van het gezin geven!!De dagen worden afgeteld, in afwachting van het gevreesde bezoeksuurtje en deze en gene wordt nog eens ingepeperd welke zaken vooral niet besproken mogen worden en welke onderwerpen kost wat kost vermeden moeten worden. Voor de ouders is dit DE gelegeheid om er weer voor een jaar met een goede indruk vanaf te komen en zij eisen dus een keurig en sociaal aangepast gedrag van hun kinderen!! Dan is eindelijk het moment daar.... iedereen voelt zich ongemakkelijk, ma schenkt de koffie uit, de koekjes gaan rond. Een van de jongste kinderen zit zich te verbijten om niet in de lach te schieten, maar dat mag niet, zo hadden pa en ma verteld. Er wordt geproken over het weer, de school en daarna passeren enkele zieken familieleden of dorpgenoten de revue. Dan valt er een stilte....en de één begint nerveus te kuchen en de ander gebiologeerd naar z'n schoenen te kijken. Een stilte,.....nu al? En ze moeten nog een half uur!! Gelukkig voor mijn vriendin, was de hond ook aanwezig. Al gauw zit een ieder dan, dankbaar, naar zo'n beest te kijken, de dankbare bliksemafleider, lief dier!!! Dat beest beweegt gelukkig gewoon door en trekt zich niets aan van de 'gevallen' stilte. De hond krabbelde met een achterpoot aan zijn oor. Toen had de vader van Esther ineens een geniale ingeving om de nu, zo langzamerhand toch wel ondraagelijk geworden stilte te doorbreken en vroeg aan de dominee, die naar de grond zat te staren: 'Kunt u dat ook?' De man keek op, naar de hond, die was gaan verzitten en inmiddels in alle onschuld z'n edele delen zat te likken!

Lees verder!

geplaatst door Eileen - 4 reacties



zondag 3 oktober 2010

Met of zonder jou

“See the stone set in your eyes.
See the thorn twist in your side.
I wait for you.”

Het was donker in het Olympisch Stadion in Sevilla. De lichten kwamen op en reflecteerden in een draaiende spiegelbal. De grote ruimte leek klein en voelde magisch aan…

“Sleight of hand and twist of fate.
On a bed of nails she makes me wait.
And I wait without you.”

Bij de eerste klanken ging een enorme vlaag van herkenning door het publiek. Dit is een schitterend einde van een geweldige show. Mensen wiegen. Meisjes smelten. Mannen omarmen hun vrouw/vriendin. Iedereen zingt mee… “With or without you”

En ik? Ik geniet van deze toegift van U2 in het heerlijk warme Sevilla. Wat een prachtige avond. Het is bijna middernacht en het is nog steeds minstens 20 graden. Heerlijk zo in t-shirt en korte broek. Wat een super idee om nog even dit concert mee te pakken. Goeie timing.

Maar er gaat meer door me heen. Damn, dit is weer zo’n moment dat het fantastisch zou zijn om het met een speciaal persoon te kunnen delen. Een aantal dames in de groep die naast me staat schreeuwt inmiddels de woorden “With or without you” met Bono mee. Iedereen heeft wel iets met dit nummer. Een herinnering aan een vorige relatie die opwaait? Een break-up die weer naar boven komt? Een geweldig romantisch moment op de klanken van dit nummer? Bijna iedereen denkt wel ergens aan terug bij dit specifieke nummer.

En ook voor mij is het meer dan alleen het tweede nummer in de toegift van de band. Een toegift die al zo mooi begon met Ultraviolet. Een goede afsluiter van een geweldige avond die je toch weer eens met de neus op de feiten drukt. Af en toe realiseer je je weer dat er net een stukje ontbreekt in dat gezellige leventje van je…

Een paar dagen later zit ik in Portugal met een goede vriendin en haar vriend op een terras te genieten van de zon, de koele drankjes en de fascinerende en soms filosofische gesprekken. Zij is jarenlang vrijgezel geweest en heeft nu tot ieders verbazing (en vooral ook die van haar zelf) een vaste relatie (en nog een leuke ook).

Ook het concert komt ter sprake, net als dat vleugje gevoel. Of ik me druk maak over het single-zijn? Natuurlijk niet. Ik geniet van alles en sta nergens bij stil. Veel te druk met dansen op de muziek van het leven. Er zijn alleen soms van die momenten dat je je realiseert dat je die speciale persoon nog niet tegen bent gekomen. Wat eigenlijk best logisch is, op aparte potjes passen alleen bijzondere deksels.

Waar maak je je dan druk om? Waarom moet alles tegelijk? Je hebt net een fantastische nieuwe baan waar je je het super naar je zin hebt en je zit middenin een verhuizing naar een leuk deel van Nederland. Geduld. Wie zegt dat ik geen geduld heb. Foute woorden, iedereen weet dat ik dat meestal niet heb. Nu wel. Ik mis niets. Het is een gevoel dat je soms bekruipt in dat ene moment.

De andere stukje van de puzzel vallen vanzelf later op hun plek…

“The more you see, the less you know.
The less you find out as you go.
I knew much more then than I do now.”
(City of Blinding Lights – U2)

Lees verder!

geplaatst door Pigpen - 1 reactie



vrijdag 1 oktober 2010

Weekend!!

Het is weer weekend, mijn weekend!


Dat wordt weer genieten met z'n vieren; dit weekeinde zijn mijn jongens weer bij mij! Het wordt weer gezellig, wat niet betekent dat ik ze verwen of verpest, want regels zijn er niet voor niets (ook al kunnen die natuurlijk wel een beetje aangepast worden als het zo uitkomt...).

Gelukkig zie ik ze ook door de week een aantal keer, want ik breng ze ook een aantal keer naar school, maar er gaat toch niets boven een heel weekeind met een gezellige drukte in huis. De hond geniet dan ook van al die extra aandacht. Lekker met z'n allen naar het bos en daarna lekker een glas warme chocomel en een spelletje doen.
En natuurlijk met z'n allen in de keuken allerlei lekkere dingen klaarmaken. Ik heb weer een nieuw recept gekregen om te proberen, dus ik ga ze verrassen! De klusjes komen wel weer als ze weg zijn, dan is het andere weekeinde ook weer een deel gevuld. En verder vul ik het zelf wel in op mijn eigen manier.

Helaas komt toch weer de maandag, waarop iedereen tegen elkaar zegt: het weekeind was goed, maar weer veel te kort, maar als ze bij mij geweest zijn is dat toch wat meer dan op de andere weekeinden. Maar dan kijk ik gewoon weer uit naar de volgende keer dat ik ze weer zie en dat is wederzijds want we kunnen het prima met elkaar vinden!

Lees verder!

geplaatst door Ronald68



vrijdag 1 oktober 2010

What's in a Name?

Scrollend door het bestand van M4M kom je de mooiste nicknames tegen. Nou heb ik wat met taal, en dus ook met namen. Ik word er altijd nieuwsgierig van en wil weten waarom en hoe iemand zo’n naam kiest. Soms zijn de namen voordehandliggend, soms sta ik voor een raadsel en heb ik Wikipedia, de dikke van Dale en Google nodig om te snappen wat er voor spannends achter de nickname verstopt zit. Helaas heb ik ook een geheugen als een gatenkaas, en kan het gebeuren dat ik de juiste persoon met de verkeerde naam aanspreek. Dat gebeurt me niet alleen op het Net, maar ook wel in het echt. En dat kan tot rare situaties leiden.


Zo heeft een cliente van mij eens dikke bonje gehad met haar nieuwe vriend, omdat ik haar ex per ongeluk een andere naam had gegeven. Nieuwe vriend was daarop overtuigd dat zij er nog een derde man op nahield. Na het gesprek in mijn spreekkamer kregen ze thuis slaande ruzie, waarop deze nieuwe relatie acuut aan diggelen ging, waar mevrouw vervolgens achteraf weer erg blij mee was.

Inmiddels heb ik al door zoveel profielen gescrold en met zoveel mannen gemaild/ gesproken dat het me soms duizelt. Tijdens het mailen en daten gebeurt het me ook wel dat ik even na moet denken hoe meneer ook alweer heette, en dat terwijl ik prima weet hoe hij er uit ziet, en wie hij is, en dat ook waardeer. Mijn grootste angst is dat ik ooit een keer- tijdens het jeweetwellen- de verkeerde naam uitroep. Een vriendin gaf mij de wijze raad gewoon iedereen maar met ‘Schat’ aan te duiden, dan voorkom je zulke vergissingen. Alleen vergeet ik dát dan ook weer telkens.

Thuis en op mijn werk mail ik wel eens naar de verkeerde persoon, omdat ik wel de goede persoon voor me heb (met de goede functie), maar de naam verwar. Eigenlijk zou er op mijn PC een beveiliging moeten zitten die me behoedt voor dat soort fouten. Ik stel me voor dat er dan een waarschuwing verschijnt voor verzending: “ weet u zeker dat u deze mail (nu) wilt versturen” gevolgd door: “ weet u zeker dat deze mail naar de door u opgegeven persóón verzonden moet worden?”. En dan speciaal voor mutsen zoals ik: “Weet u het echt, echt heel zeker????” Outlook had ‘vroeger’ een mogelijkheid om mails terug te halen, die hebben ze helaas geschrapt. Het zou veel hartzeer voorkomen als dat weer ingevoerd zou worden.

Aan de naam van de persoon kun je vaak al zien wat voor vlees je in de kuip hebt. Meestal past de naam prima, soms is de naam leuker dan de persoon zelf, soms is de man leuk maar de naam een afknapper: wat te denken van de man die zichzelf heeft vernoemd naar een beroemd crimineel met een net iets andere switch, maar toch… Daar kun je toch niet mee thuiskomen?!

Om het voor mezelf wat overzichtelijk te houden heb ik de mannen middels hun nicknames maar eens in een aantal categorieën verdeeld:

De betrouwbare en no-nonsense mannen: deze hebben niet echt een nick maar presenteren zich met hun eigen naam.

De moedige mannen: zij keren hun naam om waardoor er iets onbegrijpelijks én onuitsprekelijks ontstaat. Helemaal erg wordt het als de naam wordt ontdaan van spaties en leestekens door de Website zelf. Door het weglaten van de spaties ontstaat dan soms bij toeval een raar woord waar niemand mee vergeleken wil worden. Het getuigt vind ik van moed om die naam dan toch gewoon te laten staan.

De worcaholics: Er zijn mannen die zo serieus bezig zijn met hun werk dat ze een naam kiezen die daarmee associeert: b.v. (netwerk)systemen, camera’s, of andere technische kreten die alleen te verklaren zijn mbv google en andere zoekmachines, of je moet toevallig hetzelfde werk doen.

De hobbyisten: mannen die zichzelf vereenzelvigen met hun hobby en stiekem hopen een vrouw te vinden die diezelfde passie met hen wil delen, of hem op zijn minst de vrijheid geeft zich 7x24 uur met zijn hobby bezig te laten blijven.

De wilde mannen ofwel the naughty boys: die met hun nick veelbelovende dingen verkondigen, en waarschijnlijk allesbehalve serieus op zoek zijn naar een relatie.

De mannen van weinig woorden ofwel de stille wateren: zij gebruiken alleen een afkorting. Waarschijnlijk de meer introverte types onder ons. Subcategorie daarbinnen zijn de cijfertjesmannen die zichzelf een cijfercode geven. (en waar staan die cijfers dan voor???!!)

De Cabaretiers: mannen die humor gebruiken of die zichzelf naar hun grote voorbeeld vernoemen: iemand die de nobelprijs heeft gewonnen of anderszins van groot belang zijn geweest voor de mensheid, als waren zij net zo veelbelovend als hun voorbeelden.

De Romantici: zij bedienen zich van een bloemrijke naam, vol poëzie en hartstocht, wat zich ook vaak voortzet in hun profiel-en bijbehorende foto’s. Vaak ook gezegend met veel creativiteit.

De intelligente mannen: Ze hebben nicks die je alleen maar kunt snappen als je zelf minstens drie titels achter je naam hebt staan.

De avonturiers: mannen die zich vernoemen naar de mooie plaatsen in de wereld die ze bezocht hebben of die hoog op hun to-do lijstje staan.( Al geloof ik dat vrouwen zo’n nick vaker gebruiken dan mannen).

Mocht je na het lezen van dit blog nou gaan twijfelen aan wat je hebt bedacht:. Mij maakt het niet uit: de kans is groot dat ik je naam tijdens de eerste drie dates toch vergeet….. Schat!

Lees verder!

geplaatst door Poema - 4 reacties



vrijdag 1 oktober 2010

YES!!!!!!!!!!!!!.

Eindelijk begrijp ik wat ze bedoelen met een klik van twee kanten!
Eindelijk begrijp ik wat ze bedoelen met de eerste paar minuten (sommigen hebben het over de eerste 5 seconden).

Twee weken geleden kwam ik ’s avonds thuis en vond ik een hele leuke reactie op mijn profiel.. Ik zag eerst de foto… erg leuk, mijn type.. toen het profiel, alles klopte, alleen hield hij niet van huisdieren (en ik heb 4 katten). Maar ach.. er is zo’n cliché, de ware is diegene waar je je eisen voor laat varen. Die kreet kom ik op veel mannenprofielen tegen, dus daar zal dan wel wat de mannen betreft wat waarheid in zitten. Het werd een mailwisseling in de vorm van een samen geschreven sprookjesverhaal.. (Mijn en zijn dochter vonden het oude mensen romantiek, oubollig, dus we weten weer dat we geen 16 zijn… )
Nieuwsgierig als we beiden waren, hebben we snel afgesproken. Afgelopen zondag, eind van de middag, op een terras in Meppel. De weergoden waren ons gunstig gezind en ik was bij wijze van uitzondering op tijd. Hij zat al te wachten, in de zon. Ik keek hem aan, wauwww, hij is echt nog veel leuker dan op zijn foto’s dacht ik. Even later zei hij hetzelfde tegen mij!
Een half uur later zaten we te zoenen op het terras…. Was ik dat? Ik die altijd de kat uit de boom moet kijken en minstens drie dates met een leuke man nodig heb om te beoordelen of hij een potentiële nieuwe vriend is? We zoenden samen heerlijk, dus dat klopte ook al.. Hij belde zijn dochter dat hij later kwam… goedgunstig bood ze aan een patatje te halen.. We gingen samen uit eten en daarna warm, gelukkig en in de war naar huis…
Gelukkig sms’te hij me gelijk, wilde me graag weer snel zien (en ik hem) dinsdagavond in mijn kasteel..
In de tussentijd wisselden we lieve sms’jes uit… Heerlijk zo’n man die je niet dagen in onzekerheid houdt …
Een geweldige avond.. De cadeautjes werden gedeeltelijk uitgepakt..Wat een geweldig figuur had die man, jemig..De volgende dag samen geluncht (ik moest in de stad zijn waar hij werkt) en vanavond date nummer 4…met overnachting dit keer.. en zondag samen naar Pink Floyd Project!
Terugkijkend besef ik dat ik hem 5 dagen geleden ontmoet heb… Tijd is een vreemd iets, maar ik heb me dit keer voorgenomen mijn hart te volgen en dat vervelende wantrouwende egostemmetje dat overal bezwaren en hobbels ziet uit te lachen.. Zelfs al zouden we het uiteindelijk niet voor elkaar zijn, wat ik me niet voor kan stellen, dan wil ik kunnen zeggen dat ik van elke dag heb genoten..
Verliefd zijn we inmiddels allebei..
O ja, katten vond hij geen probleem. Hij hield niet van honden… : )
Dit is dus (hoop ik) mijn laatste blog hier..
Anderhalf jaar heb ik op meerdere datingsites gestaan en echt ik werd er af en toe wanhopig van.. Na zeker 50 teleurstellende dates, gebeurt het dan toch!
Iedereen bedankt! Meiden, succes! Het kan echt, ook al ben je boven de 50. En je hoeft geen genoegen te nemen met een 65 plusser als je dat niet wil. Er zijn ook mensen van je eigen leeftijd die niet jonger hoeven.....
Ciao!

Lees verder!

geplaatst door Joline - 3 reacties



Vorige berichten

Archieven

Over match4me - Privacy - Algemene voorwaarden - Veelgestelde vragen - Contact
Thuiswinkel Keurmerk Veilig Daten

Mobiele site
Android app on Google Play iPhone app on iTunes
© Match4me.nl