Home
Dating voor hoger opgeleide singles
Home Facts & figures Succesverhalen Hoe werkt het?
maandag 29 november 2010

Revoluties

Sinds ik hier een nieuwe vriendin vond, verbeteren er dingen in mijn leven. Zo kon ze onlangs niet de drang weerstaan om mijn koelkast uit te mesten en opnieuw in te richten. Ze stuurde me naar een goede kapper, vond een mooie nieuwe trui voor me en nam me (op eigen aangeven, dat dan weer wel) op sleeptouw naar de sauna. En dat zijn dan alleen nog maar de zichtbare veranderingen. Dat ik haar manier van denken leer kennen en waarderen, dat ze in mijn manier van beleven een plekje inneemt, dat is voor de buitenstaander minder zichtbaar. Maar het zichtbare is voor sommigen al lastig genoeg. Dat blijkt tijdens een feestje dat ik geef ter markering van mijn verjaardag.

Een apart feestje in allerlei opzichten. Mijn nieuwe liefde is er en maakt voor het eerst kennis met enkele van mijn vrienden. Dat is op zich al best spannend, want met al die vrienden heb ik een langere historie dan met mijn lief. Hoe zij haar vinden, en hoe zij hen vindt voelt belangrijk voor me. Zelfs al weet ik: doorslaggevend zal het niet zijn - dan toch ben ik blij als een vriendin opmerkt dat ze zich "heel wat bij ons kan voorstellen", en dat het er "knus" uit ziet. En ben ik blij als zij mijn vrienden ook sympathiek vindt.

Mijn dochter is er ook. Dat is op zich niet apart, maar een vijfjarig meisje drukt natuurlijk altijd een eigen stempel op een grote-mensen-borrel. Al is het maar doordat de banaantjes veel sneller op zijn en er ook gesprekken over het babypietjewiegeliedje gaan. Een smeltmoment is als ik zie hoe mijn dochter mijn toch nog vrij nieuwe lief aan de hand meeneemt naar boven. Om haar kamer (nog) eens te laten zien.

Mijn ex is er. Met haar nieuwe vent. Dat is drie keer wel apart. Want (reden één: ) ik ken haar vent nog niet zo goed, dus er zit een relatieve vreemde op mijn bank. Reden twee: ook haar aanwezigheid op mijn verjaardag maakt het een tikje onwennig. Ook al zijn we dan in daverende harmonie uit elkaar gegaan, dat wil niet zeggen dat alles dan meteen ook vanzelf gaat. Om haar op mijn feestje te nodigen in wat ons huis was, da's best apart. En (drie) in die context is het ook apart dat ze daar lief doet tegen een andere man. Dat is geen verrassing, en het doet ook geen pijn. Althans, mij niet. Zelfs al zoeken mijn lief en ik nog naar wat zij nou in elkaar zien.

Mijn moeder is er ook. En voor haar is het allemaal nog bijna zichtbaar pijnlijk. Zij kent mijn nieuwe lief nog niet, kent ook de nieuwe vent van mijn ex nog niet. Maar mijn ex kent ze wel. Onze scheiding brak haar hart, mijn moeder leed onder het verlies van haar innig geliefde schoondochter en het uiteenspatten van het in haar ogen ideale gezinnetje dat we vormden.
Ma doet haar best om contact te maken met mijn nieuwe lief. Maar het is wel veel. Zoon met nieuwe haardracht ("Was dat nou de invloed van je nieuwe vriendin, dat je er nu zo uitziet?" - nadat ze eerder had gezegd dat ze het vreselijk vond), geliefde exschoondochter aan de hand van een ander, eigen zoon met een nog onbekende vrouw, en dan haar lieve kleindochter die in luid gehuil uitbarst als mama weggaat.

Na afloop van de middag - dochter allang weer blij en vrolijk en nu in bed, iedereen verder naar huis - kaart ik na met mijn lief. Wat we hebben gezien, gehoord en gezegd. Hoe men keek, wat men zei. De dingen die mijn lief opmerkt zijn de dingen die ik ook had kunnen zien. De manier waarop ze erover denkt is de mijne. Of mijn manier de hare, in elk geval: ik voel me er in thuis. Niet omdat we elkaar al zolang kennen dat we elkaar precies aanvoelen. Het wonder is juist dat we elkaar zo precies aanvoelen terwijl we elkaar nog niet zo lang kennen.

En we zijn blij. Allebei.

De eerstvolgende verjaardag is van haar. Ik kijk er nu al naar uit.



.
Kijker

Lees verder!

geplaatst door Kijker - 3 reacties



zondag 28 november 2010

Radiostilte

En dan opeens is ie er.
Na weken mailen, chatten, sms-en bellen…de radiostilte.
Alsof het zo afgesproken is.
De één denkt, IK ga niet als eerste reageren. Heb geen idee wat er allemaal aan de hand is, maar IK heb het zeker niet veroorzaakt, dus IK ben ook niet degene die de eerste stap moet zetten.
De ander denkt, IK heb de laatste sms gestuurd, waarom wordt daarop niet gereageerd, heb ik iets verkeerds geschreven.
Oh wat kan je snel iets verkeerds schrijven. Dat wordt in No Time met de verkeerde intonatie gelezen, terwijl OK, best wel eens gewoon OK kan zijn.
Omdat er geen tijd is voor een uitgebreide mail of sms, maar de ander wel graag wat wil laten horen.
Of misschien niet zo goed kan sms-en, of bang is dat meer dan OK verkeerd wordt geïnterpreteerd.
Het is ons brein dat voortdurend spelletjes speelt met ons. Het is ons brein dat ervoor zorgt dat we OK als iets anders lezen dan OK.
We zien OK, maar we lezen. “OK, nou ff niet meer zeiken want ik ben nou eenmaal zo!”
Of “OK, sorry ik heb geen tijd voor jou nu omdat ik in de kroeg juist aan het praten ben met een vrouw die ik waarschijnlijk veel en veel leuker ga vinden dan jij…”

Dat denken we, maar negen van de tien keer zijn we helemaal in de war door onszelf.

Daarom besluiten we maar heel stoer om eens even niet te reageren. En als dat is wat de eventuele wederhelft ook denkt, zit je voor je het weet in een radiostilte.

Te bang om ons eens iets meer bloot te geven van onszelf. Te bang om gekwetst te worden, maar we kwetsen onszelf door,door te slaan in ons denken.

We moeten niet denken, “hier heb ik een beetje mijn twijfels over, maar laten we het maar proberen.”
We moeten denken, “ik heb twijfels….en wat zegt het gezegde ook alweer…oh ja! “Bij twijfel niet doen!”
Of als hij je laat blozen als een schoolmeisje: positief zijn en bij jezelf te raden gaan. “Mijn god hij laat me blozen, ik heb al jaren niet gebloosd. Wat zou dat zijn. Wat doet hij met mij? Is hij het misschien?”
Dat is veel leuker dan denken bij zoiets…. “Pff, ik word dan wel rood, maar hij gaat me vast over een paar weken niet meer mailen, met me chatten, me sms-en of bellen.”

Doe dat nou gewoon eens niet, geniet!

Lees verder!

geplaatst door Elise - 2 reacties



zondag 28 november 2010

Eenkennige Amsterdammers

'Vraag voor de Amsterdammers: Waarom zoeken jullie zo vaak alleen binnen Amsterdam naar iemand? Zo geweldig is je stad niet, verruim je horizon!', verzuchtte iemand hier kort geleden. Oké, ik ben de beroerdste niet. Mensen buiten de stadsgrenzen hebben recht op een verklaring. Allereerst, Amsterdam is dus wél geweldig. Ten tweede, Amsterdammers zijn anders dan Nederlanders. Ten derde, Amsterdammers wonen dichtbij. Voor andere Amsterdammers dan.

Amsterdam is geweldig, in één woord geweldig. Zóveel meer dan Dam, Kalverstraat, Leidseplein, Wallen, Jordaan, Rijksmuseum en Anne Frankhuis. De diversiteit is oneindig. Of het nou gaat om de mensen, de architectuur en gebouwen, de culturele voorzieningen of de eet- en uitgaansgelegenheden. Amsterdam is een walhalla voor hoogopgeleide singles. Los van de vele ontmoetingsplekken is single zijn hier dus doodnormaal. Je gaat niet als 'overgeschoten' over de tong bij de slager, de buurvrouw fronst geen wenkbrauwen als een vreemde vent 's ochtends je appartement verlaat en je hoeft nergens verantwoording af te leggen waarom je geen man hebt. Of vrouw, dat kan hier ook.

Amsterdammers zijn anders. Er heerst hier een stedelijke mentaliteit die in de rest van Nederland niet of nauwelijks terug te vinden is. LPF en PVV hebben vrijwel geen voet aan de grond gekregen. Amsterdammers zijn niet bang voor vreemdelingen. Deze stad is al eeuwenlang een toevluchtsoord voor mensen die 'anders' zijn. Amsterdammers vinden niet snel iets gek. De piepers staan hier niet om zes uur op tafel. Als de buren twee ganzen in de vensterbank zetten of zo'n trappetje met waxinelichtjes erin, doen we dat niet massaal na. En ja, het klopt. Amsterdammers zijn arrogant. Doen we niet moeilijk over.

Amsterdammers wonen dichtbij andere Amsterdammers. Amsterdam is een compacte stad. Er wonen hier erg veel mensen per vierkante kilometer. Dat betekent dat er voor auto's minder ruimte is en dat parkeerplaatsen duur zijn, maar het betekent ook dat al het moois dat deze stad te bieden heeft gewoon op fietsafstand te bereiken is. Een date dus ook. En ja, het is waar. De afstand van een willekeurige plaats in Nederland naar Amsterdam is kleiner dan andersom. Maar bedenk daarbij dat Amsterdammers anders omgaan met mobiliteit. Tweederde van de inwoners heeft geen auto. Wij zijn niet verantwoordelijk voor de verstoppingen op 's lands wegennet. En waarvoor zouden wij moeten reizen? Alles wat een mens nodig heeft, is hier dichtbij. Dat geldt dus ook voor een enorm aanbod aan singles.

Ik hoop dat de lezer die inmiddels bovenop de kast zit, de lichte ironie in bovenstaande heeft opgemerkt. Maar eerlijk is eerlijk, Marjelle ontmoet het liefste singles in haar eigen stad. Het is gewoon praktisch en met stedelingen heeft ze qua levensstijl nou eenmaal veel gemeen. Maar meer dan dat zit er niet achter. En mocht ze head over heels vallen voor een man uit Zoetermeer, dan is dat zo. Moet ie wel bereid zijn om naar Amsterdam te verhuizen natuurlijk.

Lees verder!

geplaatst door Marjelle - 6 reacties



zondag 28 november 2010

Speelse boodschappen

Dit weekend met Anna en mij voelt alsof we al jaren samen zijn. Ik heb van een opdrachtgever een soort van lastig mailtje ontvangen. Conclusie: ik moet werken.

Anna gaat de stad in, alleen. Naar een vrouwvriendelijke winkel. Ik zwaai haar uit, met een kop koffie in de hand, in haar huis. Ik heb een sleutel voor het geval ik het huis wil verlaten. Ik hang de sleutel aan mijn sleutelbos. Wat betekent dit? Ik weet het niet, het houdt mij bezig. Niet te lang. Ik moet werken. Ik wil klaar zijn als Anna weer thuis is. Thuis… vreemd…

Anna belt. “Ik ben in de winkel.” In gedachten ben ik bij haar. Ik werk snel door.

Anna belt opnieuw. “Ik kom naar huis, waar ben jij?” Ik antwoord dat ik ver gekomen ben. Nog niet klaar. “Ik ga de wijn opentrekken.”

Anna komt thuis. Ze laat de cadeautjes zien. Ik mag ze uitpakken, ook al is het nog geen Kerst. Ik open het pakje dat voor mij is. Ze legt uit waar het voor is. Ik, die echt wel op de hoogte is van alles wat na 1990 is uitgevonden, hoor met vervroegde opwinding aan waar het rubber voor dient. Ik druk op het knopje. Het voelt veelbelovend.

Anna kijkt naar mijn werk. Het is bijna af, nog niet helemaal. Anna kookt. Thais. Ik rond mijn werk af. We eten. We spelen met de ‘boodschappen’. Ik heb zin. We drinken wijn.

We drinken nog meer wijn.

We luisteren naar favorieten op youtube. Ik laat Anna teksten van Harry Jekkers horen. Anna verklaart haar liefde voor Robbie Williams. We dansen. Anna vraagt: “Nog een wijn?” Ik knik.

We dansen op de muziek, we nippen wijn. De ‘boodschappen’ liggen nog steeds op tafel, uitgestald, uitnodigend. We stellen uit. Waarom? De nacht duurt lang, nog heel lang.

We kijken elkaar lachend aan. We klinken met wijn. We luisteren naar de muziek. We zingen mee met de teksten.

Robbie zingt: Oh Lord, make me pure… but not yet…

Lees verder!

geplaatst door Willem - 1 reactie



zaterdag 27 november 2010

Tja, wat kan een man doen... ook maar blokkeren?

Ik zie regelmatig leuke dames voorbij komen, ik kijk dan naar het profiel wat erbij hoort en als ik dan nog een keer ga kijken dan krijg ik de melding dat dit profiel voor mij niet meer zichtbaar is, geblokkeerd zoals dat dan heet.


Ik heb nog niet eens iets verzocht, gestuurd, alleen maar even gekeken of de zoek criteria wel passend zijn...

Ik ben toch niet zo wereld vreemd dat ik meteen geblokkeerd dien te worden, het zal wel zo horen dus ik ben ook begonnen met het blokkeren van mensen die bij mij kijken. Eigenlijk een beetje vreemd vond ik dat van mezelf, ik ben redelijk open in mijn blogjes, krijg er trouwens erg leuke reacties op waarvoor mijn dank.

Ook reacties van goed dat ik risico durf te nemen en open ben.

Dus ik begrijp de blokkades niet, zo heb ik dus besloten deze allemaal van mij uit op te heffen en als er dan iemand is die toch wil kijken, iets wenst te lezen, of me misschien eerlijk wenst te vertellen waarom ik niet op haar profiel dien te kijken, dan is dat maar zo, maar het is wel zo eerlijk, want daar ben ik hier zeker voor aanwezig, zeker om vanuit alle eerlijkheid te communiceren met misschien wel hele leuke mensen, en daar hoeft wat mij betreft niet altijd een date uit te komen, gewoon leuke mensen ontmoeten is ook een ding wat ik als man wens te doen.

Lees verder!

geplaatst door Wigwam - 8 reacties



zaterdag 27 november 2010

Het vleselijke lot van de single man

What’s on a man’s mind? Volgens gedegen wetenschappelijk onderzoek denk ik als man zijnde voor de vuist weg elke 10 minuten of tot zelfs wel elke freakin’minuut aan sex. Sinds ik dat weet durf ik geen date meer recht in de ogen te kijken, vermijd directe blikken op straat, laat staan dat ik de confrontatie met de spiegel nog aan durf te gaan. Of is er enige ruimte voor relativering en ben ik helemaal geen aan ADHD lijdende Bonobo aap?

De harde waarheid is inderdaad iets minder poëtisch. Het is inmiddels 1491 dagen en 7 uur geleden dat ik voor het laatst het bed heb gedeeld met een vrouw en het zilveren jublieum van 1500 dagen is daarmee aanstaande. Geen kaarten, geen bloemen, alleen respectvol medeleven graag.

Beste dames, ik heb geen gelofte van kuisheid afgelegd. Ik ben een gezonde vent met normale wensen en behoeften en heb geen Viagra nodig om te voorkomen dat ik ’s nachts per ongeluk uit bed rol. Toch is het bed naast me vooralsnog koud en leeg. Eigen schuld dikke bult? Tijd voor enige zelfreflectie.

Vriendschap + sex = relatie. Ik ben hier op zoek naar een relatie. En dus ook sex. Reken maar na, geen speld tussen te krijgen. Bijzonder aangenaam zo’n all-in arrangement, maar moet ik ondertussen dan maar geheel verstoken blijven van af en toe wat pret in bed, omdat ik nou eenmaal geen relatie heb? Juist omdat ik als single kan doen en laten wat ik wil zou dit zodanig de spreekwoordelijke tijd van mijn leven moeten zijn dat ik me hier sowieso nooit ingeschreven zou hebben. Dit is zo’n beetje het standaard beeld dat van ons wordt gecultiveerd en het is typisch / paradoxaal genoeg vooral de gebonden medemens die al die vrijheid en blijheid wel (weer) ziet zitten. Misschien is een tijdje ruilen voor beide kanten enorm verhelderend, maar nu zit ik een beetje off-topic te brainstormen.

Het onderwerp was namelijk s.e.x., en meer specifiek waarom ik het niet heb en bovenal hoe ik het wel zou kunnen krijgen. Laten we er geen doekjes om wikkelen, in de meeste slaapkamers van singles wordt vooral alleen geslapen en velen van hen hebben al meerdere jaren geen beschuitje met een ander meer gegeten en ook ik hoor inmiddels tot dat niet zo heel erg selecte gezelschap. Dat ligt voor ruwweg 50% aan mezelf. Tijdens een date (we beperken ons even tot het online gebeuren) probeer ik namelijk mezelf als een Toffe Bijdehante Gozer te verkopen, niet als een Assertieve Geile (excusez moi) Alfa-man, omdat, -surprise!-, ik nou eenmaal tot de eerste categorie behoor, waar ik me helemaal mezelf bij voel. Aan de andere kant van de onderhandelingstafel trof ik nooit een femme fatale, wel allerlei vrouwen die allemaal op hun eigen unieke manier mijn interesse hadden gewekt wat uiteindelijk nooit verder ging dan ‘gewoon’ gezellig samenzijn. Geen one night stands dus, maar daar was ik ook helemaal niet op uit. De gelegenheden waarbij HET wel al bij de eerste of tweede date gebeurde was bij het begin van een relatie.

Tijdens de relaties die ik heb gehad kwam de lichamelijke factor er dus al snel bij, en ik denk dat daar niets onnatuurlijks aan is, aantrekking betreft nou eenmaal body and soul. Leerde ik bij het volwassen worden dat sex niet alleen maar errug lekker kan zijn maar ook een verdieping van een relatie met een speciaal iemand, inmiddels heb ik een stapje opzij gedaan (niet terug) en ben niet langer alleen op zoek naar een relatie zoals je die hier hoopt op te doen. Plain and simple omdat ik niet ook nog eens voor het gouden jublieum van het celibataire leven ga. Je kunt je afvragen (wat ik dan ook heb gedaan, trust me) of je daarmee niet een onmogelijke spagaat maakt, want kun je het willen hebben van een relatie combineren (niet gelijktijdig uiteraard) met openstaan voor een avontuurtje? Om zelf maar gelijk die open deur in te trappen: Het is een kwestie van kijken wat er op je pad komt. Voelt het goed dan ga je er voor. Op het moment suprème zal ik heus wel weten of ik een minnares of vriendin in de ogen kijk.

Lees verder!

geplaatst door Kameleon - 2 reacties



vrijdag 26 november 2010

Holy Shit !!!!

Het is weer zover: de winkeliers hebben overal de lampjes weer opgehangen in het centrum, de versieringen doen zeer aan je ogen, overal is romantische muziek te horen en mijn brievenbus is dagelijks gevuld met bakken folders: iedereen maakt zich op voor wat De Fijnste Maand van het jaar zou moeten zijn. Ik kijk er naar, hoor het aan en heb er zo mijn gedachten over. Vroeger….in een ander leven, was ik rond deze tijd druk bezig met het uitzoeken van kadootjes voor de kids en anderen die mij lief zijn, en struimde ik alle kerstmarkten af naar de allerleukste kerstversiering. Het enige wat me nu bezighoud is hoe en door wie ik zelf het liefst versierd zou willen worden.

Ik merk het aan de aantallen bezoekers op deze site: de kijkcijfers lopen terug. Het lijkt wel of iedereen in deze koude weken met van alles en nog wat bezig is behalve met daten. Het is natuurlijk ook wel risicovol: stel je hebt nu een date, hij of zij lijkt in eerste instantie leuk. Alleen dan komt dat Kerstdiner in zicht, en is hij of zij leuk genoeg om de priemende blik van de familie te overleven? En willen we dat zelf? Want wat als broer, zus, ma of pa je date leuker vindt dan jijzelf?!

En hoe vertel je hem of haar nou dat ‘het’ er dit jaar (nog) niet in zit, zonder dat deze zich afgewezen voelt en acuut de kuierlatten neemt?! Je kunt het er natuurlijk op wagen en je nieuwe vlam voor de Kerst afschrijven om het in januari weer opnieuw te proberen, alleen de kans zit er in dat dame of heer dan voor de eer bedankt- in het kader van de goede voornemens.

Ik spreek uit ervaring, want vorig jaar ben ik op Kerstavond afgeserveerd. Ik had toen een schattige blonde man aan de haak, maar ja, die had tig zussen en die zagen zo’n nieuweling in de familie schijnbaar niet echt zitten. Ik heb toch errug leuke Kerstdagen gehad, daar niet van. Want wat meneer niet wist maar ik zelf wel, was dat ik hem ook niet had meegenomen in mijn eigen tafelschikking. En het scheelde me een lading kerstkadootjes kopen. Maar evenzogoed was het een belachelijke dag om aan de dijk gezet te worden. Wat op zich ook weer onzin is, want op welke dag de bons ook komt: het is nooit leuk.

In tegenstelling tot december is november een goede en dankbare date-maand. De aanbiedingen stroomden ook dit jaar dagelijks in mijn postvak binnen, helaas zat er weer geen blijvertje bij… maar dat kan ook aan mij gelegen hebben. Toen ik het fenomeen “novembermaand-datemaand” besprak met een vriendin zei deze: “ tja Poem, iedereen is dan op zoek naar warmte en gezelligheid”. Dat klopt. Het zijn ook koude maanden, en bij min 5 is het extra lekker om tegen een aangenaam warm lijf aan te kunnen kruipen…

Maar goed. Voor diegene onder jullie die net als ik ook in november (nog) niet gescoord hebben: wees er snel bij, want de Kerst komt sneller dichterbij dan je denkt!! En vraag voor het gemak zo snel mogelijk –liefst ogenschijnlijk argeloos en in het kader van je karakteronderzoek- wat hij of zij onder de kerstboom zou willen vinden. Mocht je date een blijvertje zijn dan heb je dat probleem in ieder geval getackled!

Lees verder!

geplaatst door Poema - 2 reacties



donderdag 25 november 2010

De Tante Leen-Constructie

Single. Een status die door de één bejubeld wordt en door de ander wordt verguist. Het grootste deel van de vrijgezellen heden ten dage verlangt naar de dag waarop ze kunnen zeggen dat ze het niet meer zijn. Aan de andere kant zijn er heel wat relaties aan te wijzen waarin beide helften met weemoed terugdenken aan de tijd zonder al de verplichtingen, het delen en vooral alle extra spanningen die het op dit moment voor hen met zich meebrengt.

Hoe dan ook, het woordje ‘single’ brengt in ieder geval in omstanders en intimi van het ‘slachtoffer’ het beste naar boven wat betreft de behulpzaamheid naar elkander. Immers, de single-status moet wel ongewenst zijn. Daar moet dan ook zo snel mogelijk iemand voor gevonden worden om de status weg te nemen.
Als ware het een ziekte zullen de symptomen worden bestreden en wordt een compleet arsenaal in gedachten de revue gepasseerd om te kijken of er niet ergens in de vrienden- of familiekring nog zo’n eenzaam schaapje te vinden is die – zo het de zichzelf tot hulpverleners bestempelde omstanders voor ogen hebben – ook graag weer genezen wil worden van het nare singlestigma.

En dan komt het. Het zal een ieder op deze site wel bekend zijn, edoch niet onder deze term: De Tante Leen-Constructie. Klinkt moeilijk, is makkelijk en herkenbaar. De constructie zet zich als volgt uiteen.

Het is de verjaardag van tante Leen. Tante Leen (73, Oost-Indisch doof en nog altijd de krasse tante van weleer) heeft te horen gekregen dat jij weer een tijdje vrijgezel bent. Je hebt het geprobeerd om het te verbloemen, helaas heeft een ander familielid in de middagborrel de week ervoor net iets te ver zijn mond voorbij gepraat. Hoe dan ook, de lol kan beginnen.

Na het weekend in alle (middag)rust te zijn begonnen na de wilde stapavond van vrijdag en de roes die daarop volgde, stap je met een vrolijk gemoed de huiskamer binnen bij wat tot dan toe een vlot keuvelend gezelschap was.

Stilte en een blik van herkenning. Iemand heeft zijn mond voorbij gepraat. Gauw turen je ogen door de verjaardagsmenigte en zien iemand met een rood hoofd zijn borrel praktisch inhaleren, terwijl de stoel bijna onder hem vandaan kiept. Betrapt.

Naarmate de verjaardag vordert en de standaardconversaties over “hoe het nu met je gaat” vlot uit de mouw worden geschud (“Ja goed hoor, druk maar wie niet?”, “Ach, veel te doen op het werk.” “Prima, en met jou?”), begint tante Leen steeds meer jouw richting op te kijken. Je weet dat je er nog langs moet, maar je wil eigenlijk niet. Echter, het is de jarige en die kan je niet eeuwig blijven ontlopen. Met een angstig voorgevoel wip je jezelf van je stoel en loopt gestaag naar tante L. toe. De volgende conversatie ontluikt:

“ Jongen, wat heb ik jou lang niet meer gezien! Blijf je vandaag ook eten? Er is op je gerekend hoor!”

“ Sorry tante, erg druk gehad, er moet nu ook eenmaal gewerkt worden! Ik eet wel een vorkje mee. ”

“ Is al goed jongen, tante Leen begrijpt dat ook wel. Zeg, wat heb ik nu gehoord, is die lieftallige dame (lees: de ex waarvan de hel nog zou kunnen bevriezen) niet meer bij jou?”

“ Nee tante, dat is allemaal een half jaar geleden afgelopen. Dat heb je soms hè?”

“ Wel zonde hoor, ik vond dat altijd zo’n pittig ding! Maar jongen, heb je nog geen andere dame op het oog dan?”

“ Nee tante, maar dit is ook niet erg hoor, want…”

“ Nou ja, zo’n leuke knul als jij? Dat moet toch wel lukken, niet? Zeg, weet je dat dadelijk ook Marie komt, ken je die nog?”

Op dit moment begint het voorgevoel werkelijkheid te worden. Je kwam puur en alleen voor de verjaardag, maar hier begint iets meer te dagen. Marie, de dochter van de dochter van de vriendin van je tante. Al meerdere jaren niet gezien. De conversatie vervolgt zich:

“ Nou tante, ze zegt me nog wel wat, maar weet niet helemaal meer waarvan. Hoe gaat het verder met…”

“ Zo’n leuk grietje die Marie, echt wat voor jou. Ze komt over een uurtje, ze blijft zelf eten! Is dat niet leuk?”

KLAP! En dicht zit die val. Jij staat daar in je weekendkloffie en katerig hoofd en je bent er volop ingestonken. Hier valt niet meer onderuit te komen. De Tante Leen-Constructie heeft zichzelf ontvouwd. Quod erat demonstrandum.

Hoe dan ook, na binnenkomst van Marie waar je echt helemaal niets mee hebt en het etentje dat ook afgrijselijk was, sta je met zijn tweetjes, te weten jij en het andere arme schaapje, buiten te wachten op de bus. De hele tijd was het binnen ongemakkelijk, maar valt aan beide kanten een last van de schouders.

“ Hadden ze er jou ook in laten lopen?”

“ Ja, je kent het hè?”

Blijken we toch nog wat te delen. Maar al te goed dat ik het ken. Terwijl ik in de andere bus stap bedenk ik me dat ik vanavond maar weer eens lekker uitga, hopend op de vondst van één der waren op deze aardkloot. Ik meld me maandagochtend maar gewoon eens even ziek, ik geef me er aan over. Ja, ik ben single.

Lees verder!

geplaatst door WdK - 3 reacties



donderdag 25 november 2010

Verwachtingsvolle tintelingen

Midden 40 en single... Zoals wij allemaal heb ik een zware tijd achter de rug, maar waarom voel ik me dan zo licht (100 kilo minder op mijn schouders). Waar komt die verwachtingsvolle tinteling vandaan? Waarom hoor ik steeds verbaasd, soms bijna verwijtend, dat ik sinds ik gescheiden ben er stralend uit zie, met een twinkeling in mijn ogen. Kom op, ik ken toch al die verhalen, hoe moeilijk het is om een nieuwe relatie op te bouwen, hoe vervelend de feestdagen zijn, de vakanties, hoe je op moet passen voor al die mannen die.. etc. etc. Ja ik weet het wel maar laat mij nu maar even, nieuwe start, nieuwe kansen, ik heb er gewoon zin in.

Toen ‘men’ te horen kreeg dat ik tot de status van single was verheven werden er opeens vrijgezelle broers, vrienden, buurmannen uit de kast getoverd. Aardige types echt waar, maar wat houdt mij dan tegen? Is het nog te snel? Ben ik nou echt zo kritisch? Weten ze mijn intellectuele honger niet te stillen? Ik haak af bij verhalen over jachten of auto’s of, nog erger, hybride scooters (hedendaags midlife verschijnsel), vind 39 te jong, 59 te oud, witte colbertjes not done en heb niets met mannen die houden van romantische komedies. Ja sorry, een beetje kieskeurig mag toch wel.

Maar daar gaat het uiteraard niet om, ik ben romantisch en een gevoelsmens, ik wil gewoon wat voelen. Voelen door alle uiterlijke kenmerken heen, voelen dwars door alle uiterlijk vertoon, geraakt worden door iemands innerlijk, zijn manier van denken… Ja, dat maakt het niet makkelijk.
Misschien is dat de reden waarom ik nog geen foto heb geplaatst, maar is het wel fair om te verwachten dat de ander er ook zo in zit. Dat hij eerst mijn innerlijk wil leren kennen… om vervolgens aangenaam verrast te worden door mijn uiterlijk natuurlijk…

Maar zo werkt het niet hé, met internet daten. Volgens een ervaren vriendin op dat gebied moet ik vooral niet te lang wachten met daten en mijn mooiste foto op het net zetten. Wie weet, later, maar voorlopig blijf ik toch maar liever gewoon mezelf, verwachtingsvol tintelend…

Lees verder!

geplaatst door Paz - 3 reacties



woensdag 24 november 2010

Een reactie

Realism
18 November 2010

Humans are weak

Best to acknowledge 

Allow the flow&stretch

Life moves, makes bottom&peak

Awareness
24 November 2010

Best way to deal with feelings, thoughts

Recognize them on the spot

Give them a name now that it’s hot

If big, write down thoughts

Hoi Vincent,

Je reactie op mijn vorige blog 'Veren verdiend?' heeft me geraakt en ik vond 't de moeite waard met meer dan een reactie terug te antwoorden. Je hebt mooie woorden gesproken, waarvoor dank, maar ik kan er nog wat op zeggen ook.

Het komt niet aangewaaid: omgaan met een tegenslag. Of ik sterk ben hierin, weet ik niet 100%. Ik doe mijn best. Wel heb ik een recept gevonden dat werkt. Ik probeer te benoemen hoe zoiets aankomt, kijk naar wat zowel de ander als ikzelf goed en slecht gedaan hebben in de situatie. Als ik uitsluitend het onschuldig slachtoffer zou zijn (hetgeen sowieso niet bestaat) zou het verdriet ook des te groter zijn, denk ik. Ik houd ook sinds enkele jaren een dagboek bij waarin ik mijn daggedachte vastleg. Vervolgens uit ik me naar de ander toe pas als de grootste emotie voorbij is en ik voor mezelf eea op een rijtje heb. Per saldo kom ik dan niet in een situatie dat ik uitsluitend de ander beschuldig, of helemaal verdrink in negativiteit, woede of verdriet. In dit geval moet ik gewoon erkennen dat 't een beste vent is, geeft op afstand op bepaalde manier heus wel om me, komt met kleine muzikale attenties die ik leuk vind en meer niet. Ik vind het leuk als iemand aandacht heeft en die gedachte weegt op tegen de teleurstelling die ik ook had. Maar zelfs die is inmiddels weg wanneer ik me bedenk dat een positief contact behouden is. En me ook bedenk dat de man misschien al helemaal niks voor geweest zou zijn, want de gelegenheid was er niet om dat uit te vinden. Zoveel is er niet geweest, reden genoeg om er niet te zwaar aan te tillen kortom.

Ilse 24112010

Lees verder!

geplaatst door Ilse - 2 reacties



woensdag 24 november 2010

Hoe aardig is de man

Vandaag ga ik maar eens een blog schrijven over super daten met veel gespetter en dan verzinnen we de vonken en de liefde er even bij. Een dag later sta je al weer in je dagelijkse kloffie (ook heel sexy) te wachten op de tram. En de date is over en de fun ook, want ’s avonds vind je niets in je mailbox, een dag later ook niet en de derde dag knap je uit elkaar van irritatie en schrijf je onzeker een aardig briefje, met de venijnige boodschap waar of hij blijft met het beloofde ‘we mailen’ bij het afscheid. Al het ge-mail vooraf, stelde geen ruk voor. Of ja, eigenlijk stelde het exact een ruk voor. Maar dan bedekt. En snap dat dan maar eens.

Waarom kan ik daar niet van genieten? Van al die losse flodders? Van lekker een beetje rondn*ken, alsof het om een work-out gaat, die je toch eens in de zoveel tijd nodig hebt, met de frequentie die voor iedereen persoonlijk is. En dan komt de grote vraag: is het een kwestie van lichamelijk iets op peil houden, of gaat het erom, dat je van tijd tot tijd het gevoel hebt, dat je (nog) begeerlijk bent, lichamelijk of als geheel? Maar wat is dat gevoel waard, als het als een pakketje in de pedaalemmer terecht komt en dat was het. Verwerkt, afgehandeld, klaar, volgende.

Kan ik daar niet van genieten, omdat ik een vrouw ben? Zitten vrouwen anders in elkaar? En is dat precies waarom het voor (sommige) mannen zoveel ‘waarde’ heeft? Ik lig toch liever in de armen van een man, bij wie ik mag stralen naderhand, zonder dat hij denkt: ‘dom wijf, wie zal ik vanavond eens pakken.’

Klink ik cynisch? Misschien.

Lees verder!

geplaatst door Possess - 6 reacties



woensdag 24 november 2010

In de wereld van singles

In de wereld van singles is het fijn. Geen verplichtingen. Geen verwachtingen. Geen ruzie over onbenulligheden. Geen discussie over welke tv-zender gekeken wordt. Geen ge-emmer over welk ouderlijk huis dit jaar met Kerst bezocht gaat worden.

In de wereld van singles kun je jezelf zijn. Geen opmerkingen over je uiterlijk. Geen verantwoording afleggen met wie je gesproken hebt. Geen opgetrokken wenkbrauwen als je iets te lang naar de serveerster hebt gekeken. Geen napraten in de auto over de doorgebrachte avond bij vrienden die natuurlijk allerlei opmerkingen hebben gemaakt waar ‘wij’ het niet mee eens zijn maar wat ‘we’ niet uitgesproken hebben toen we daar nog waren. Nee, dat gebeurt nu in de auto op weg naar huis.

De wereld van singles biedt elke dag een verrassing. Wie ga je tegenkomen? Welke kansen voor ontmoeting komen op je pad. Je kunt in de SOA-kliniek verliefd worden op de mooie ogen achter de balie en nog diezelfde avond een fantastische date hebben. Je kunt je telefoonnummer geven aan een ieder wiens ogen en lach je verleiden dat te doen. En afwachten bij je telefoon of je gebeld gaat worden. Terwijl je ondertussen leuke dingen doet.

In de wereld van singles worden rare vragen gesteld. Moeders kunnen vol verbazing uitroepen dat ze niet snappen dat je nog alleen bent. “Je bent zo leuk en lief.” Vrienden en vriendinnen helpen je door andere alleenstaanden aan jou te koppelen. “Zij past echt perfect bij jou. Geloof me, match made in heaven.” Voor de sake of friendship doorsta je opnieuw een dadeloze date.

De wereld van singles wordt niet op waarde geschat. Vooral singles zelf kunnen hun eigen wereld niet of maar moeilijk accepteren. Het overgrote deel idealiseert het samenzijn met een ander, verlangt terug naar de mooie momenten van de voorbije relatie(s) en wil niets liever dan samen op de bank zitten. “Lekker, filmpje kijken.” En daarbij de ruzie over welke film en de afstandsbediening graag voor lief nemen.

De wereld van singles. Ik ga hem vast missen.

Lees verder!

geplaatst door Willem - 1 reactie



dinsdag 23 november 2010

Waarom laat ik het niet toe?

Het jaar is alweer bijna voorbij.
En zoals het er nu naar uitziet, zal ook dit jaar alleen worden afgesloten.
Ik weet het, voornamelijk ligt het aan mezelf, de bekende vragen komen dan langs, ben ik wel toe aan een nieuwe relatie? Wil ik wel mijn leven delen? Wil ik dat gevoel van verliefd zijn weer hebben?

Ergens zijn dat redelijke retorische vragen, ja, ik sta op een dating side, ja, het is wel eens saai als ik ’s avonds thuis kom, ja, ik wil dat gevoel weer hebben om bij iemand te willen horen, samen mee te zijn. Maar dan toch, waarom laat ik het niet toe?

Het werk, mooi excuus welke ik maar al te gemakkelijk weer een keer gebruik. Inderdaad ben ik veel buiten Nederland, soms op plekken waar totaal geen vormen van communicatie mogelijk zijn. En dit jaar heb ik gemakkelijk gebruik gemaakt van de feiten, 30 dagen in het Verre Oosten, een maandje donker Afrika, nog even een weekje naar wat minder donker Afrika, vaak even een week op kantoor zitten in Londen, maar wel al met al veel weg. Daarmee ook de excuses hebben er even niet te zijn, even geen ontmoeting te kunnen hebben, mezelf niet te kunnen en voornamelijk willen bloot geven.

Dus als ik wil dat ik aan het einde van een jaar niet alleen wil zijn zal ik risico moeten nemen, vertrouwen moeten geven en voornamelijk mijn sociale leven willen delen. Ai, zakelijk gezien, geen enkel probleem, persoonlijk, dat lijkt me nu juist het struikel blok. Ik vind dat ik door mijzelf te hebben gegeven al te vaak ben teleurgesteld, maar uiteindelijk zou ik daar dan de juiste balans in moeten kunnen vinden, de balans van geven en ontvangen.

Nou, wie weet, in ieder geval weer iets om over na te denken en wellicht wel om te toveren in een goed voornemen voor het nieuwe jaar.

Lees verder!

geplaatst door Wigwam - 5 reacties



zondag 21 november 2010

Head over heels

Het gevoel echt verliefd te zijn. En dan bedoel ik dus met alle kenmerken die daar bij horen. Zoals stotteren. Even niet kunnen denken. Totale onzin uitkramen zolang je haar aandacht maar vasthoudt. Rood worden als ze naar je lacht. Niet weten waar je je handen moet stoppen, maar zeker niet in je broekzakken. Dat gevoel. En meer. Dat is lang geleden voor mij. Heel lang geleden.

Ik denk dat ik zeventien was. Maar toen was het ook head over heels. Ik ontmoette haar op het feestje van een vriendin. Ik kwam de kamer binnen. Bam. Dat was zo’n moment dat de tijd stilstaat, de film in slow motion gaat, het beeld langzaam inzoomt op haar gezicht, haar glimlach verbreedt, haar witte tanden stralen, in haar ogen lichtjes fonkelen, haar goudblonde lange haar schittert in het felle licht. Even staat het beeld stil. Dan gaat de camera terug naar de hoofdpersoon. Die zie je stoerder worden, zijn borstkas opblazen, zijn kin vooruit steken, een wie-doet-mij-wat-blik opzetten. Klaar voor de verovering.

Ja, zo gaat dat in de film. Dan loopt of rent de held naar haar toe. Ik liep meteen de andere kant op. Naar de jarige. Feliciteerde en gaf het cadeautje. We wisselden wat beleefdheden en onderwijl zocht ik in mijn hoofd naar een reden om te vragen wie die schoonheid was die mij bijna belette de kamer binnen te komen. Maar dat kon ik natuurlijk niet zeggen. Stel je voor dat ze me uitlachte. Of het haar vertelde…

Ik raakte op een gegeven moment toch in gesprek met Susanne. Zo stelde ze zich voor. Ze vertelde stage te lopen. Op een kantoor. Waar, zo vertelde ik, mijn vader werkte. “Wat toevallig”, zeiden we tegelijkertijd. Ze glimlachte. In mijn buik werd het wee.

Die maandag bracht mijn vader een rode roos mee naar zijn werk. En een briefje. Voor Susanne. Zenuwachtig wachtte ik tot hij thuiskwam. “En?” Hij lachte wat ongelukkig. “Sorry Wilem, maar volgens personeelszaken loopt er geen Susanne stage bij ons.”

Lees verder!

geplaatst door Willem - 2 reacties



zaterdag 20 november 2010

Teledaten

Dit gesprek kost 2,5 euro per minuut, plus de kosten voor het gebruik van uw mobiele telefoon..

- Goedemorgen, met Teledating Nederland. Toets 1 als u een vrouw zoekt, 2 voor een man-. Oke, ik ben hetero en op zoek naar een man, dus ik toets een 2. -Toets de vier cijfers van uw postcode-. Toets 1 als u binnen een straal van 50 km zoekt, toets 2 voor de regio Nederland, toets 3 wanneer het allemaal niet zo uitmaakt-. Ik kies voor 1, lekker praktisch, zo’n man dichbij. Altijd handig als ik weer eens met een lekke band kom te staan, en om even snel langs te wippen voor een praatje.

-Toets een 1 voor mannen met een IQ tussen 100 en 150, toets 2 voor mannen met een gemiddeld IQ en toets 3 voor Heerlijke mannen die het allemaal niet zo snappen-. Ik houd van slimmerds, dus ik kies toch maar voor 1. -U komt nu in een menu waarin u het uiterlijk van uw nieuwe partner uit kunt kiezen. Toets een 1 voor blonde mannen, een 2 voor donkere -en getinte mannen, toets 2 voor alle overige exemplaren-. Ik ga voor blond, eens kijken wat dat oplevert- voor zover ze nog haar hebben tenminste. Ach, maar dat maakt mij niet uit.

De volgende reeks vragen betreft uw gezamenlijke interesses: toets een 1 voor een opgeruimd type, toets 2 voor een sloddervos, toets een 3 voor een man met humor.. …heuh, kan het één niet samengaan met het ander? Dat wordt lastig! ik kies voor 3, een sjagerijnig type dat mopperend de afwas doet trekt me niet echt.

Het volgende menu betreft uw vrijetijdsbesteding. Toets een 1 wanneer u sporten belangrijk vindt, een 2 voor culturele interesses, een 3 voor klussen in en rond het huis. Tja, rekbaar begrip, dat klussen… kan van alles zijn. Weer zo’n lastige keuze, kan het niet gewoon alle drie?? Ik zie me al rennen met nummer 1, van de ene naar de andere marathon, in de fitnessschool, op het sportveld. Dodelijk vermoeiend. En mijn huis is ook in prima staat, al maakt het wel nieuwsgierig, dat klussen… ze zullen er wel iets meer mee bedoelen, toch?!

Wij onderzoeken nu uw culinaire interesses: toets een 1 voor mannen die graag eten in de Librije, een 2 voor mannen met een voorkeur voor een door hen zelf gefabriceerde maaltijd en een 3 voor mannen die bij voorkeur bij Mac donalds eten.. tjeetje. Dat is kiezen tussen drie uitersten! Het is immers alle drie lekker, op zijn tijd!!

U komt nu in een menu waar gekeken wordt naar uw beider financiele situatie. Toets een 1 voor een belachelijk rijke man, een 2 voor een man met een modaal inkomen, en 3 voor een lieve man die zwaar in de schulden zit…. Pfff, hoe bedenken ze het! Doe mij maar modaal, dat is gek genoeg.

U heeft gekozen voor een blonde man met een hoog IQ, wonend bij u in de buurt, met humor, cultureel onderlegd, die lekker kan koken en met een modaal inkomen. “ Helaas, er is op dit moment geen match beschikbaar. Probeert u het op een later tijdstip nog eens. Teledating wenst u een goede dag.”

Lees verder!

geplaatst door Poema - 9 reacties



vrijdag 19 november 2010

Lovesongs

Love is a stranger in an open car, to tempt you in and drive you far away. And I want you, and I want you, I want you so it’s an obsession. Prachtig nummer van The Eurythmics dit. Heb het live gehoord op Torhout-Werchter toen ik 17 was. Nog geen idee, had ik toen wat me in de liefde allemaal nog te wachten stond.

Een jaar na Torhout werd ik au pair in Engeland. Na een moeilijk eerste half jaar vol heimwee besloot ik op volleybal te gaan om meer mensen te leren kennen. Dat bleek een briljant idee. De eerste keer ging ik alleen kijken. Ik liep de zaal in en zag HEM. Ik was op slag verliefd vraag me niet waarom; Nigel was een typische, beleefde Engelsman, kleiner en veel ouder dan ik. Ik had geen sportschoenen bij me en mocht zijn schoenen aan; ik zweefde.

Vanaf dat moment fietste ik elke dinsdagavond zonder enige moeite door de heuvels van Hertfortshire naar de sporthal. De Engelsen vonden het hilarisch en vooral ‘typical Dutch’ dat ik fietste maar dat kon mij niks schelen; het was mijn enige vervoermiddel en dus enige mogelijkheid om Nigel te zien.

Ik had ineens nieuwe vrienden, bijna allemaal mannen. Ze nodigden me uit voor een picknick op zondag, een feestje, een borrel etc etc. Mijn wat saaie bestaan als au pair had ineens kleur. Ik was zo verliefd dat ik op dinsdagmiddag al enorm zenuwachtig was omdat ik Hem ’s avonds weer zag. Ik had nog weinig ervaring in de liefde en wist, ook nog belemmerd door de taal en culturele verschillen, niet hoe ik Nigel’s ontzettende aardige gedrag in mijn richting moest interpreteren.
Ik riep de hulp in van Laura, een Italiaanse vriendin van mijn taalcursus. ‘Well’ zei ze subtiel: ‘Those bloody polite English men, I can’t handle them’.

Ik trok de stoute schoenen aan en vroeg Nigel alleen, dus zonder de andere volleybalmannen, mee naar de film. Het was ‘the Unbearable lightness of being’, een film over de liefde in al zijn facetten. Hij begreep de hint niet of voelde niet hetzelfde voor mij als ik voor hem want er gebeurde helemaal niks.

’s Avonds in bed dacht ik alleen maar: ‘I want you, I want you, I want you so it’s an obsession’.
Een paar weken later was er een feest van een meisje van de volleyball. Ik belde van te voren op om te vragen waar het precies was en kreeg een man aan de lijn. Phil en ik raakten in een enorm geanimeerd gesprek. Dit zette zich voort op het feest. We dansten de hele avond. Ik zag Nigel vanuit mijn ooghoek met de andere mannen staan. Op een gegeven moment zei Phil: ‘If you know the title of the next song you can ask me anything to do if not I can ask you ...’. Uiteraard wist ik de titel niet en hij wel. En vervolgens zei hij: ‘I claim a kiss’.

We zoenden een poosje hartstochtelijk naast de andere stelletjes in de achtertuin. Tot het tijd was om met de volleybalmannen, waaronder Nigel, mee terug te rijden naar huis.

Met Phil had ik een kortstondige ‘love-affair’, mijn obsessieve, onbeantwoorde liefde voor Nigel heeft nog lang voortgeduurd.

Wat de titel van het liedje was?
‘Song for Nigel’.

Lees verder!

geplaatst door Babette



vrijdag 19 november 2010

Alles om je heen

Het fluitekruid bloeide volop en golfde weelderig heuphoog langs ons wandelpad. Het weer was regenachtig en wij liepen daar. Halverwege de middag brak de zon door. Het was prachtig. Er stond een intens roodbruine solitaire beuk in een sappig groen weiland.

Ik ben tweeënvijftig en hij zesenvijftig. Ik zou me al bijna een soort senior kunnen voelen (hoewel ik er nog even niet aan moet denken), zoals we ze onderweg tegenkwamen, maar ik voelde me een tiener, een maagd. Ik zou gerijpt moeten zijn door het leven en doorspekt van kennis, ervaringen en zelfvertrouwen, maar ik voelde mij onzeker en onwennig. Ook voelde ik mij tijdens de wandeling licht tot hem aangetrokken en verlangend en op mijn gemak. We hadden al heel lang en intensief gemaild.

Even wist ik in het restaurant mijn spieren niet te controleren, toen ik van ons tafeltje wegliep en werd ik mij bewust van mijn houding. Sukkelig voelde dat. Ik verraad mezelf, val door de mand, dacht ik. Ik voel me niet aantrekkelijk, maar ik wil niet dat het aan mijn lichaamshouding te merken is. Misschien reageer ik op wat ik denk, dat hij nu denkt. Misschien ook op wat hij uitstraalt. Ik zal er nooit achter komen.

Misschien had ik het gewoon even moeten zeggen, dat ik mij ineens ongemakkelijk voelde. Als je niet openstaat voor je eigen gevoelens, hoe kun je dan openstaan voor alles om je heen? Het contact is bij die middag en nog een paar mailtjes gebleven. Ik paste niet bij hem, maar… hij ook niet bij mij! Ik had wel mail contact willen houden.

Lees verder!

geplaatst door Possess



vrijdag 19 november 2010

Onthufteren -oproep

Ik weet het, de nieuwe tijd. Maar ik kan er niet aan wennen. Het etaleert maar weer eens hoe opvoeding bepalend is voor de rest van je leven. Ik doel op de alsmaar verhufterende samenleving, de ongenuanceerde verharding, het geaccepteerde egoïsme, de zinloze agressie en intolerantie. De verloedering in de samenleving die kennelijk zijn maatschappelijke acceptatie heeft gevonden in politiek en samenleving.
Ik constateer dat de grens niet gelegd wordt bij opleiding of getallen die iemands I.Q. weergeven.

Tot mijn spijt constateer ik ook op deze site een verruwing in de omgangsvormen. Ik heb het niet over de meningen of de dichterlijke vrijheden in blogs, maar over de wijze waarop we met elkaar omgaan, bij het zoeken naar en maken van contact.
Ik contact geen heren, zal ook wel met mijn opvoeding te maken hebben, dus ik kan hier alleen spreken over de dames, al wil ik op voorhand direct aannemen dat er ook hufterig gedrag schuil gaat bij mannen.

Vorige week ontving ik van S een chatverzoek met de vraag of ik de volgende dag om een bepaalde tijd met haar wilde chatten. Het kwam me niet helemaal uit, maar als mensen interesse in je hebben is wat verschuiven een kleinere moeite. Dus positief geantwoord. De volgende dag zat ik klaar. Ik heb het gehele uur gewacht maar S kwam niet. Was ook niet online. Ik wilde haar een berichtje sturen –misschien is er wat tussen gekomen- maar tot mijn verbazing had ze mij geblokkeerd. Dit is de eerste en enige blokkade die ik heb opgelopen, maar ik vind dit gedrag niet acceptabel. Je laat niet iemand zomaar een uur wachten.

We zouden moeten stoppen met de veranderende houding ten opzichte van elkander hier. Het blokkeren is weer een nieuw ontdekte vorm van agressie. Laten we afspreken dat blokkeren een noodmaatregel is, teneinde een vervelend persoon die niet van ophouden weet dan wel niet gevoelig is voor een vriendelijk verzoek, de contactopname te ontnemen.

Het eisenpakket waarmee vrouwen hier mannen beoordelen begint morbide vormen aan te nemen. De ene wil niet eens met je praten omdat je een snor hebt (alsof die niet afscheerbaar is) en als je hem weghaalt wil de ander geen contact meer met je want je hebt geen snor (alsof die niet aangroeibaar is).
Het begint lachwekkend te worden. De tijd van eerst kennismaken en dan oordelen is vervangen door een alles bepalend oordeel op grond van een paar seconden contact of een vluchtige blijk op een nietszeggend profiel. En er is geen weg meer terug. Het oordeel is gevallen en daar helpt geen lieve moedertje meer aan. Dat die dames zichzelf natuurlijk daarbij behoorlijk benadelen schijnt een denkbrug te ver te zijn.

Het niet aanzetten van de chatfunctie betekent: ik communiceer niet. Ik sta niet open voor spontane contacten. Ik ben niet in staat om op een fatsoenlijke wijze afscheid te nemen als ik het gaandeweg niets vind.
Sommige zeggen dat ze zelf een chatsessie in de hand willen hebben. Wat een arrogante miskenning van het eigen doel. Ik durf de stelling aan dat c.a. 90% van de allereerste geslaagde contacten –in de breedte - niet door vrouwen zijn geïnitieerd, maar door mannen. Door niet open te staan voor contact (te chatten) lopen ze dus 9 van de 10 succesvolle matches mis.

Een leeftijdsrange opgeven is in absolute zin een vorm van discriminatie maar ook volkomen tegenstrijdig met het eigen profiel, dat niet uitgaat van een getal maar van inhoud.
Dames zouden of een leeftijd moeten opgeven, of een tekst bij wat voor man ze zoeken. Maar beiden is tegenstrijdig en ontbeert iedere logica.

De functionaliteit van deze site heeft een keurig ‘niet interesse’ briefje als je niet eens de moeite wilt nemen de ondervinden. Maar helemaal niet reageren is onfatsoenlijk. We mogen niet vergeten dat er altijd nog een mens achter schuil gaat die interesse in je toont. Zo ga je niet met aandacht om, terwijl er vreemd genoeg aan de andere kant ook geschreeuwd wordt om aandacht.

Wij zijn hier allemaal omdat we een partner zoeken, graag contact willen, hopen met een ander gelukkig(er) te worden. Dat is een emotioneel onderwerp en moet serieus genomen worden. Die behoefde is ernstiger dan we vaak denken.
Ook al is de persoon die contact met je zoekt niet degene waarvan je denkt dat hij de ware is, dan nog moet altijd beseft worden dat er een mens achter schuil gaat die ergens behoefte aan heeft en nota bene interesse in je toont. Wat meer respect komt ons allen ten goede. Laten we daar nu mee beginnen.

Lees verder!

geplaatst door Spencer - 5 reacties



woensdag 17 november 2010

We passen niet echt bij elkaar...

Soms gebeurt er iets raars in je leven en komt er iemand voorbij waar van je dan denkt, mmm , ja, dat is wel een hele leuke persoon. Nee, in dit geval niet iemand van hier(M4M) maar iemand die ik tijdens een werkafspraak ontmoete.

Luisterend naar de manier waarop ze praat, plat Amsterdams
De manier waarop ze zich kleed, beetje gewaagd
De kenmerkende manier van een door het leven geverfde persoonlijkheid.
Absoluut niet het type persoon waar ik mij normaal gesproken mee in laat.
Toch door het werk is er iets gaande, ze is zichzelf zonder gene. Het gaat zelfs verder, ik raak onder de indruk van die persoonlijkheid. Wordt er zelfs door aangetrokken.

En dat laatste snap ik dus niet, mijn rationele denken kan er niet uitkomen en we spreken buiten het werk om af om koffie te drinken. We raken inderdaad in gesprek, ik luister oprecht naar haar. Ik voel me aangetrokken tot haar. We lachen en hebben een leuke tijd en spreken opnieuw af, wel weer voor de koffie want dat is het makkelijkst, toch enigszins in werktijd en vlak bij mijn kantoor.

Dit gaat zo een paar keer door, we lachen, hebben plezier met elkaar, en het belangrijkste; het is eenvoudig leuk. In een later gesprek praten we over de relaties, zij over de stoere mannen waar ze altijd op valt, in haar woorden “foute mannen” en ik over de dames met een eigen carrière, hoog opgeleid en uitermate zelf verzekerd. We lachen er nog meer over maar achteraf zet dit me toch een beetje aan het denken.

Vinden we elkaar aardig omdat we elkaars type niet zijn? We eigenlijk niets te vrezen hebben van elkaar? Of hebben wij dat wel, willen we beiden onderbewust elkaar de kleding van het lijf scheuren en wild en gepassioneerd met elkaar vrijen, nu ga ik schrijven als een goedkoop romannetje.

Wat zou Freud hiervan gevonden hebben?

Maar goed, we hebben ons gezamenlijke werk afgerond en zijn een ieder ons weg weer gegaan, wel afgesproken dat als ik in de buurt ben even bel voor een kop koffie maar ook wetende dat ik haar weer snel ga vergeten. Niet omdat ze geen indruk heeft gemaakt door wie ze is, maar dat ik denk dat onze werelden niet een lang en gelukkig leven samen kan geven, nou ja, lang het duurt, is het ook wel erg leuk.

Ik ben morgen in de buurt, ik ga haar nu even bellen.



Lees verder!

geplaatst door Wigwam



woensdag 17 november 2010

Vlinders zoeken op laag water

Anna kijkt me verward aan. (Zie einde Vallende kruisjes) Ik schrik. Voel een lichte schok in mijn buik. Dit wordt pijnlijk. Ik zet me schrap voor haar reactie.

Volgens Wikipedia kan iemand die verliefd is de volgende kenmerken vertonen:

* idealiseren van de geliefde
* het overnemen van de smaak (houden van dezelfde muziek, eten, kleuren, kleding, films e.d.)
* blindheid voor de negatieve kanten (vandaar het gezegde “liefde maakt blind”)
* lichamelijke gevoelens omschreven als weke knieën en vlinders in de buik bij zien van of denken aan de geliefde
* irrationele denkpatronen en handelingen
* het continu denken aan de geliefde
* ernstige verlegenheid en onhandigheid in aanwezigheid van de geliefde
* verhoogde zelfbewustheid in aanwezigheid van de geliefde
* ongemakkelijk, verlangend gevoel bij afwezigheid van de geliefde
* verlies van concentratie

Ik heb die ervaringen niet. Betekent die simpele constatering dat ik niet verliefd ben? Mijn buik wil vlinders voelen. Er fladdert niets. Mijn rationele geest wil het verklaren, maar kan dat niet. En dus spreek ik de pijnlijke woorden uit: “Ik ben niet verliefd op je.”

Anna wordt niet boos, toont geen verdriet, stuurt me niet naar huis. We praten. Open en eerlijk. En constateren dat het nog te vroeg is om nu al conclusies te trekken. Anne zegt: “We hebben een mooi weekend samen. Laten we zondagmiddag kijken hoe het er dan voor staat.”

Vanaf dat moment loopt het weekend. Alles klopt. De gesprekken, het eten, samen slapen, het vrijen. We doen niets wat was bedacht. De sauna slaan we over en mijn hardloopkleren blijven onaangeraakt. We wandelen door de wijk en genieten van de moderne architectuur. We kijken binnen bij bewoners en beoordelen banken en bezittingen. Constateren dat we grotendeels dezelfde smaak hebben. Fantaseren over een toekomst en delen dezelfde beelden. We lezen de krant en werken ieder achter onze eigen laptop. Het is alsof we al jaren samen zijn. En ik geniet van elke minuut.

Zondagmiddag denken we niet terug aan vrijdagavond. We luiden het weekend uit met een goed glas wijn. En plakken er nog een nacht aan vast.

Lees verder!

geplaatst door Willem



woensdag 17 november 2010

Stroomopwaarts ...

Gaan we allemaal voor DAT neusje van de zalm ? Die zalm met dat stevige gespierde lijf, krachtige staart, mooi schubbenkleed, prachtige diep donkere ogen en dito kleuren?


Één die, net als andere dwarse soortgenoten, het elk jaar weer voor elkaar krijgt om dat hele roteind tegen de stroom in te zwemmen voor ... Ja voor wat eigenlijk? Voor die ene, dat andere zalmpje, dat ook zo'n klere eind heeft gezwommen om ook daar te komen waar het allemaal gaat gebeuren. Daar op die plek, waar ooit afgesproken is dat dat de place to be is.

Waarom niet ergens dichterbij afspreken waar het voor alle omstanders stukke makkelijker is om op een rustige manier eens bij te kletsen elkaar te leren kennen en niet onderweg alle vrienden en kennissen kwijt te raken naast je wespentaille, als je daar als mollig zalmpje al van kan spreken. Niet dat tegen de stroom in gedoe om te kijken welk macho er echt alles voor over heeft om er te komen. Gewoon een relaxed stroompje, genoeg klein vis-materiaal om in je behoefte te voorzien, lekker fris vers helder water in de buurt, goed gezelschap en tenminste nog energie genoeg om uberhaupt iets te kunnen presteren.

Zwemmen ze er wel eens bij stil om daar hun roze hoofdje over te breken? Moet dit elke jaar weer meer van onze mede-zalmpjes kosten. Zelf heb ik al best een ter*ng eind afgelegd, hier en daar wat slachtoffers op mijn weg meegemaakt en vaak ternauwernood aan een moordlustige beer of ander ongedierte ontsnapt.

Ik zie ze langs zwemmen hoor die, die toch het licht zien daar heel ver weg. Probeer met ze te praten en te filosoferen, maar geen reactie. Kijken vaak wat glazig voor zich uit, sommigen met een wat waterige blik, waar ik dan weer enige hoop in zie, maar uiteindelijk sta ik met mijn denkbeelden toch weer alleen.

En ..... ik heb het gehad, zwem geen meter meer. Nou ja.... klein stukje nog, ik zag daar links onder de brug en dan een stukje verder, precies dat stroompje wat ik eerder beschreef.

Haha ... daar, in alle rust, sla ik mijn slag. Met alle vertrouwen zie ik mijn toekomstige zalm ook onder de brug vandaan komen om samen te genieten van de weelde van dit heerlijk, rustige stroompje waar alles is wat je als volwassen zalm nodig hebt.......

Nog even geduld ..... dan is ook het gezelschap daar !
Tot gauw.....;-))
(één van DE zalmen)

Lees verder!

geplaatst door Snowbear - 1 reactie



woensdag 17 november 2010

Een prachtig gedicht van Emily Dickinson

Hope

Hope is the thing with feathers
That perches in the soul,
And sings the tune--without the words,
And never stops at all,

And sweetest in the gale is heard;
And sore must be the storm
That could abash the little bird
That kept so many warm.

I've heard it in the chillest land,
And on the strangest sea;
Yet, never, in extremity,
It asked a crumb of me.

Dickinson definieert hoop door het te vergelijken met een vogel.

Volgens mij zijn we hier allemaal op zoek naar die ene vrije vogel die met één van ons wil nestelen. Ik ga niet hier het hele gedicht analyseren, lijkt mij niet het juiste medium voor, de liefhebber kan door simpel even Google te gebruiken echter het leek me zeker gepast om hier dit als een voorzet te geven en hopelijk een leuke discussie te starten wat wij allemaal verstaan onder de hoop om iemand te vinden en wat we dan verwachten van die andere, die hopelijk significante andere.

Ik ben benieuwd.

Wigwam


PS: In de volgende blog zal ik Wigwam een keer toelichten, en nee, het is
geen tentje

Lees verder!

geplaatst door Wigwam



dinsdag 16 november 2010

Veren verdiend?

Threesome:S
5 November 2010

It seems you were honest

And love was between you&me

Just drop the love talk

Then you’ll find a friend in me

Human
5 November 2010

Who am I to moralize

People can love&befriend more than one

Like most people I need to be the only one

No need to further phantasize

Broom
6 November 2010

I’m no good emotion-multitasker

So must wipe out now

I feel thankful for the love

But like to move on now

Relief
16 November 2010

We all have weaknesses

Such as impossible love

We could briefly share its blisses

Thanks to certainty I now laugh

In Love
16 November 2010

Unfulfilled hopes without knowledge

A dream of a person

When facts take the edge

It grows into love or flies like all past fun


Ik ben een maand verder en... wijzer. Echt wijzer en ik ben ditmaal een beetje trots op de wijze waarop ik het aangepakt heb. Al maanden was ik verwikkeld in iets onduidelijks met een Engelstalige radio-dj op een muzieksite. Dat begon leuk via een prachtige correspondentie, maar verzandde. De man kwam wel met liedjes die voor mij bedoeld waren. In mijn onuitsprekelijke dwaasheid heb ik daar op geantwoord via Twitter. Zo ging dat over en weer. Maar ik wilde toch weten wat de bedoeling was. Heb een enkele brief gestuurd en zijn websites bekeken. Gebleken is dat de man een relatie heeft, niet direct aan mij persoonlijk verteld overigens. Pijnlijke schok die niet lang duurde: de verwerking van 't gegeven dat iets reëlers met mij er niet in zat, moet ik reeds voordien gedaan hebben.

Nu had ik niet de minste behoefte de man af te branden met verwijten etc, immers allebei willen we op de muzieksite blijven komen; hij heeft me niet echt misleid en hij is ook geen werkelijke relatie met mij aangegaan. Hij heeft slechts blijk gegeven van menselijke zwakheid: een tweede liefde. Maar dat moet uiteraard wel eindigen. Dus ik heb de man bedankt voor de attenties en aangegeven dat dit moet stoppen. Liedjes over de verloren liefde blijven komen, maar 't doet me, en dat vind ik geweldig, helemaal niks. Het is best leuk als iemand aandacht voor mijn persoon heeft, maar nog leuker als je iets kunt beëindigen op een wijze dat je allebei als vrienden door één deur kunt en je er bovendien in slaagt emotie tot neutrale proportie terug te brengen. Dan moet hij verder zelf maar weten of hij nog liedjes stuurt of niet. Uiteraard waren er andere vriendinnen, maar die waren al eerder beleefd doch duidelijk de laan uitgestuurd, waar verschillend op gereageerd werd. Soms niet, soms boos en verdrietig, soms werd 't vriendschappelijk opgepakt. Ik ben als enige niet de laan uitgestuurd. Ik denk: de man staat heel door de wol geverfd op foto's, maar in werkelijkheid is hij, op 't angstige af, zeer moeizaam in de omgang, zoals in mijn vorig blog beschreven en zijn de vele duizenden en nog eens duizenden vrouwen op 't internet gewoonweg teveel voor hem.

Ik kijk hier met een glimlach op terug. Het is leuk om even een twitterverkerinkje meegemaakt te hebben, maar 't heeft me ook aan 't denken gezet. Ik wil me bezig houden met andere plannen dan dating in welke vorm dan ook. Werk, familie, vrienden, of die zich nu on- of offline bevinden. Dat zijn de echte genietingen. En mocht ik toch iemand tegenkomen, een geliefde bedoel ik, zal ik me na ook deze les hopelijk strakker vasthouden aan de realiteit. Ik ben dankbaar voor de blogruimte die mij hier geboden wordt, maar denk dat ik er eerlijker aan doe als ik me binnenkort uitschrijf. Mijn profiel staat ook al een half jaar bijna ononderbroken op inactief. Totaal zijn er zo'n elf contacten geweest, waarvan vier tot een daadwerkelijke ontmoeting geleid hebben. Tijdelijke gezondheidsperikelen maakten dating onmogelijk. Ik heb oneerlijkheid meegemaakt. Verder ben ik vanwege de geloofsachtergrond geen ideale kandidaat voor de mannen hier. Misschien is dat niet helemaal waar, niet iedereen zag dat als een breekpunt, maar ik zie de nadelen. (Tjee heb ik allemaal al 'ns eerder gezegd...) Ik kijk 't nog een paar weekjes aan.

Ilse 16112010

Lees verder!

geplaatst door Ilse - 1 reactie



maandag 15 november 2010

De zelfgekozen dood van bonuspapa

Er zitten 17 jong volwassenen in mijn huiskamer.
Ze spelen `wie ben ik`, met briefjes op hun voorhoofden. Ze zijn luidruchtig, moeten ontladen. Vanmiddag hebben ze de stiefvader van één van hen gecremeerd. De "bonuspapa" zoals hij op de rouwkaart werd genoemd heeft zich van de week voor de trein gegooid. Het leven was hem te zwaar geworden. Totaal onverwacht voor alle achterblijvers.
Het "bonuskind" kwam de volgende avond hier een spelletje kolonisten en heeft geen woord gezegd, niet aanspreekbaar, wilde enkel en alleen wat afleiding van zijn vrienden. Afleiding was er......maar ik heb nimmer een spelletje kolonisten zo geladen horen verlopen, hoe de vrienden ook hun best deden om wat vrolijkheid te verspreiden.

En vandaag was de crematie.
Mijn huis was de uitvals- en terugkombasis. Om 14.00 uur druppelden ze binnen, op hun paasbest. Wat varieerde tot een strak Armanipak tot een fris gewassen grijs gebreid hip-hopmutsje. De cola, jus en gevulde koeken gingen er stilletjes in.
Om 18.00 waren ze weer terug, het eerste kwartier nog stiller dan ze gingen... het was indrukwekkend geweest. Vooral om het verdriet te zien van hun vriend, van de moeder van de vriend, maar met name van de vader van de bonuspapa. Een oude gebroken man die zijn zoon moest begraven.

Maar gelukkig was daar een tafel vol "troosteten"... zelfgemaakte tomatensoep, quiche, brood met tappenade, ijs met warme chocoladevla en slagroom toe. En dan wordt het leven doorgenomen en vooral de keus om dat leven te verlaten.... De één vind het egoïstisch, de ander dapper, de afscheidsbrief werd door de één mooi gevonden, door de ander kil en nietszeggend. Tientallen vragen en twijfels..., intense gesprekken die door sommige veel te zwaar werden gevonden, dus die schoven vertier zoekend bij mn jonste zoon op de bank... play station; als er dan toch iemand dood moet, dan schieten we hem zelf wel virtueel overhoop... Een half uur later schuift de vriend aan, gitaar onder zn ene arm, een kratje bier onder de andere.
Met een fles wijn voor de gastvrouw met de woorden dat het supertof is dat de vrienden hier vandaag bij elkaar mogen zijn. "Graag gedaan", zeg ik. En ik meen het vanuit de grond van m'n hart... wat een geluk dat ik een vakantiedag had. Dat ik mn halve dag heb opgeofferd aan de zelfgekozen dood van bonuspapa komt niet op hun conto.

Ze ontroeren me. Vrienden en vriendinnen die elkaar opzoeken, ook in tijd van pijn en verdriet Jonge mensen op de rand van volwassenheid en zo dapper staand in een leven wat veel minder mooi blijkt te zijn dan ze altijd dachten. Het woord "gezelschapsspel" is nog nooit zo waar gebleken als vanavond.

Lees verder!

geplaatst door Eva01 - 2 reacties



maandag 15 november 2010

Vallende kruisjes

In het café zitten dertigers met hun kinderen. Een blond jongetje van een jaar of vier eet zijn Ben & Jerry’s chocolade-ijs. Een baby van een paar maanden zit bij zijn moeder op schoot. Drie mannen drinken bier. De moeder wijn. Voor de baby heeft de bediening een flesje melk warm gemaakt. Een van de mannen wil gaan. Hij heeft nog een afspraak. “Je gaat toch niet weg hè, Martijn.” De dame in het gezelschap is vrij overtuigend. “Ik heb een afspraak,” zegt Martijn. “Je gaat nog niet weg, toch?” Martijn blijft. Bestelt nog een Chouffe.

Het is half zeven. Het gesprek gaat over de wijk waar ze wonen. De veranderingen. Het weer. Ik voel achter me een koude luchtstroom. Ik draai me om. In de deuropening staat Anna. Ze lacht, loopt naar me toe, kust me op de mond en gaat tegenover me zitten. “Een Chardonnay, alstublieft”, zegt ze tegen de struise serveerster. “Ik graag nog een Chouffe.” Achter Anna staat Martijn op. Hij neemt toch afscheid en verlaat het café. De rest van het gezelschap zoekt het kinderspeelgoed bij elkaar.

We staan aan de vooravond van een lang weekend samen. Vrijdagavond, zaterdag, zondag. Misschien wel tot maandag. Het is ons eerste lange weekend samen. En ik vind het spannend. De eerdere dagen samen waren bijzonder. Ontdekkend. Leuk. Maar in mijn achterhoofd speelt, zoals altijd, twijfel een rol. Ik baal daarvan. Wanneer stopt bij mij het afvinken? Hoe zet ik mijn denken stop en het voelen op tien? Waarom moeten alle kruisjes gezet worden als er zoveel moois is? Toch, het houdt mij bezig. Ik moet de onrust kwijt.

Anna vertelt over haar werk, de APK-keuring van de auto, de plannen voor het weekend. We bestellen eten, er komt meer wijn op tafel. Het is gezellig. En dan opeens, volkomen uit het niets, zeg ik de woorden die ik niet wil zeggen: “Ik ben niet verliefd op je.” Anna kijkt me verward aan. Het café stroomt leeg. De serveerster brengt de rekening.

Lees verder!

geplaatst door Willem - 5 reacties



zondag 14 november 2010

Renaissance de romantique (2)

Haar woorden spookten nog lang door mijn hoofd. Oma heeft gelijk. Wat een onpersoonlijke, onvriendelijke zakelijke projectmatige benadering, realiseer ik me. We hebben ons leven op efficiëntie en effectiviteit ingericht. We hebben werk enerzijds en emotie, plezier, vreugde en geluk anderzijds tot vraag en aanbod verheven, zonder in te zien dat we ons geluk hebben gedegradeerd tot ordinaire handelswaar, zoals we massaal op Beursplein 5 zijn gaan doen. Om met Sonneveld te spreken, ‘de nieuwe tijd, net wat u zegt’.

De dagen daarop heb ik bedacht hoe we weer een vleugje romantiek kunnen terugbrengen in deze tijd en dus besloot ik een mooie kaart met een roos erop te sturen –uiteraard per postduif- naar een dame waar ik net mee gechat heb en waar het wel mee klikte. Dezelfde avond een tweede chat en dus vroeg ik haar adres.
“Waarom heb je dat nodig?”. Tja, de verrassing zou eraf zijn dus ik kan haar niet zeggen dat ik haar een met zorg uitgekozen kaart wilde sturen. Maar erom heen draaien zal zeker niets opleveren, dus zei ik dat ik haar wat wilde sturen.
“Wat dan?”, was haar resolute vraag. “Is verrassing, vraag niet verder”.
“Ik geef aan niemand zomaar mijn adres”, was haar reactie. Wat ik ook probeerde, het liep helemaal uit de hand. Ze vond me uiteindelijk eng en ik zou niets voor haar zijn. Doei. Einde. Op naar de volgende.

Bij een volgend contact heb ik het wat voorzichtiger aangepakt, maar een adres krijgen lukte ook daar niet.
Goed, kaartjes sturen zal dus niet lukken. Dan laat ik een bos mooie rozen bezorgen op haar werk, slaat altijd in als een bom.
Ik kwam er achter waar ze werkte maar moest natuurlijk haar naam nog hebben. Haar voornaam geven wilde ze wel maar achternaam geeft ze niet aan ‘iedereen’. We hebben elkaar nu al een paar keer gesproken dus ik ben niet iedereen (meer), was mijn hopeloze verweer.
Dat lukte niet. Ik heb daarom een bosje rozen gestuurd naar haar werk met een kaartje met haar voornaam erop. Ik heb verder niets laten merken in de volgende chats. Ze zei er niets over dus na 1,5 week kon ik het niet langer uithouden. Ze had niets ontvangen. Navraag bij de receptie van haar werk leverde op dat de rozen wel zijn bezorgd en gegeven aan ‘één van de 3 Marijke’s die hier werken’.
Bloemen lukt dus ook niet.
Dan wat anders: ik heb haar e-mail. Ik laat een restaurant een mail sturen dat ze verwacht wordt op vrijdag om 19.30 uur en dat ze wat aangeboden krijgt.
Dat lukte. Restaurant werkte mee. Het antwoord kwam niet. Heel attent van het restaurant dat ze haar een tweede mail stuurde of ze wil bevestigen. Ze dacht dat het spam was en had niet gereageerd. In ieder geval: ‘ik ga niet zomaar naar een restaurant zonder te weten wie mij vraagt’. In de mail stond iemand die ze kent, dus het moest een ‘welgezinde’ zijn. Desondanks: mevrouw komt niet zolang ze niet weet wat ze aangeboden krijgt en van wie.
En wie dan ging betalen.

“Zit je nog steeds achter die computer?”, vroeg oma enkele dagen later. “Vind je dat niet onpersoonlijk, ontdaan van iedere romantiek?”.
“Ja, oma, maar ik heb geen andere keus. Het karakter van de huidige tijd sluit wedergeboorte, herleving –ook ten dele- van het verleden uit”.

Oma bracht ik weer naar haar aanleunwoning waar ze alleen leeft. “Wat ga je eten”, vroeg ik.
“Dat weet ik niet”, antwoordde ze. “Mijn alleenstaande buurman is ook heel oud maar hij kan nog goed koken en heeft mij gevraagd. Lief hè?”. “Ja, heel lief van hem, oma”.

Ik rijd weer naar huis, het is inmiddels donker geworden. Het regent en ik ben gezonken in gedachten. Ik luister een cd’tje met het schitterende nummer Winter in America (Doug Ashdown). Over romantiek gesproken. With you…sharing our morning sun…its funny how you don’t know what you’ve got until its gone…I wish I could have known enough of love. Ik schrik als ik me realiseer, dat ik, een man in de kracht van zijn leven, met een half miljoen profielen maar toch alleen ben, terwijl oma…..maar 1 zoekende heeft, maar wel met die ene aan een etentje met een glaasje zit……….

Lees verder!

geplaatst door Spencer - 2 reacties



zaterdag 13 november 2010

Date moe

“ Ga je mee naar de sauna? Want ik ben een beetje date-moe” vroeg hij me vorig jaar. De opmerking kwam van een mooie man uit het noorden van het land die waarschijnlijk aan aandacht niet tekort kwam. Nou zou Freud in zijn nopjes zijn geweest bij het lezen van de door deze opmerking, die een enorme tegenstelling in zich heeft. Jezelf niet figuurlijk maar letterlijk blootgeven is gewoon eigenlijk meer van hetzelfde.

Diezelfde ‘metaalmoeheid’ lees ik ook zo nu en dan in de reacties op de site. In de things2share, in de blogs, in de mailcontacten die ik heb, het lijkt wel of we er allemaal een beetje tabak van hebben. Behalve de nieuwelingen: die zijn vol vuur en enthousiasme over hun nieuwe avontuur. De ‘oudgedienden’ reageren niet of nauwelijks op berichtjes, (trouwens: iedereen krijgt van mij wel netjes een antwoord, ik maak ook graag gewoon een praatje) en we verschuilen ons wat in de loopgraven van ons eigen veilige en bekende, drukke bestaan. Zijn we wat voorzichtiger geworden? Een beetje te vaak ons hoofd gestoten? Of valt het aanbod tegen? Zien we door de bomen het bos niet meer?

Toegegeven: het daten is ook best vermoeiend: als je regelmatig aan het daten bent dan zit het risico erin dat je in herhaling valt. Wéér vertellen wat voor een soort werk je doet, hoeveel kinderen je hebt en wat je graag in je vrije tijd doet. Het makkelijkst zou zijn om een soort CV op te stellen, die je je aanstaande date vast toestuurt in afwachting van ‘het grote gebeuren’, zodat hij of zij zich alvast in kan lezen en je gelijkertijd iedereen van dezelfde informatie voorziet. Het is mij namelijk regelmatig overkomen dat ik een wat kribbige reactie kreeg van één van mijn dates, in de trant van: “maar dat heb ik je toch al verteld?”. Helaas, dat was vast één van mijn voorgangsters meneer! En ach, ook dat heeft zijn charme weer, want je krijgt zo automatisch inzicht in het frustratietolerantieniveau van je nieuwe date. Altijd handig om te weten!

Wat de meneer uit het noorden eigenlijk bedoelde, is dat het heel prettig kan zijn om dingen te gaan Doén, in plaats van weer een ‘goed gesprek’ in één of ander restaurant of kroeg. Je mist dan wel de eventueel veelzeggende informatie over zijn of haar alcoholinname, maar ja: het is het één of het ander.

Anyway: dingen om te doen zijn er natuurlijk plenty! Je zou kunnen denken aan een partijtje golf of tennis, samen schaatsen, een bezoekje aan het theater of volg een workshop Zen, bonbons maken, gedichten schrijven of ga kokkerellen. Als je echt niet wilt praten en je sowieso twijfels hebt over de uitstraling van je nieuwe date kan het erg prettig zijn om samen wat tijd in het donker door te brengen: ga naar de film! De wat meer cultureel georiënteerden onder ons kunnen naar een museum of een tv-opname toe gaan. En als je een dear-devil aan de haak hebt: ga abseilen, bungeejumpen, een rondje crossen op Zandvoort of laat een tattoo zetten!

Om het probleem van het niet-op-elkaar-reageren op de site te doorbreken en de boel hier weer een beetje tot leven te brengen stel ik voor dat we allemaal deze week ons vakje Favorieten eens openslaan en aan twee van hen een aardig berichtje sturen en eens inloggen op de algemene Chat. Eens kijken wat voor verrassende resultaten dat oplevert. En om ons eraan te herinneren dat we geen Muurbloempjes zijn maar actieve en interessante mensen stel ik voor dat de webmaster een randje bloemetjes om de webpage plaatst, als een stilzwijgende affirmatie van het hierboven besprokene.

Lees verder!

geplaatst door Poema - 8 reacties



zaterdag 13 november 2010

Yoghurt in de koffie

Er is een tijd geweest, dat ik veel nadacht over herinneringen van vroeger. In al die herinneringen, tijdens een geestdodend baantje, waarbij ik alleen maar gegevens in hoefde te typen, kwam er een gevoel naar boven wat ik voor een jongen had, zonder dat het ooit wat was geworden tussen ons. Ik heb het nooit laten merken. Het eerste grote gevoel voor iemand. Het eerste begin van volwassen worden en het eerste grote verlangen naar aanraking.

Ongeveer twee jaar later, krijg ik een mail van die jongen!!! Man van rond de vijftig. Hij had me gevonden op schoolbank.nl en vroeg zich af hoe het met mij ging en.. met mijn broer.. want dat was zijn jeugdvriend. Ik heb ze via de mail met elkaar in contact gebracht en dat was het.

Nu, weer twee jaar later bij het opschonen van mijn inbox kwam ik die mails weer tegen. Met een lichte nieuwsgierigheid heb ik hem een mailtje gestuurd. We raakten aan de ‘mail’ en bij mij kwam de behoefte boven om erachter te komen of hij mij vroeger misschien ook leuk vond, als een soort ultieme geruststelling van de grote onzekerheid van toen, die nooit werd opgelost.

Maar ja, hoe pak je dat aan. Het is wel een beetje raar om dat te vragen aan een gesettelde man en vader. Als zijn partner meeleest, wat toch maar al te vaak gebeurt in relaties, dan zal ze wel denken: wie is dat wijf, dat zoiets aan mijn man vraagt? Nee, dat is niet kies. Kan niet. Doen we niet.

Op een gegeven moment kreeg ik geen antwoord meer. Jammer. De onzekerheid speelde op, alsof ik weer helemaal terug in de tijd was. Ditmaal dacht ik: en nu trek ik de stoute schoenen aan. Ik heb altijd de neiging gehad, om me terug te trekken, als ik iets voor iemand voelde. Bang om afgewezen te worden. Ik kom er de laatste jaren pas achter dat het belangrijk is om wel iets met die gevoelens te doen. Het is beter te horen, dat het niet wederzijds is/was en dat verwerken, dan daar bang voor zijn en er nooit achter komen hoe het zit en wat de mogelijkheden zoal zijn.

Ik liet weten dat ik het jammer vond dat ik niets meer hoorde. Hij antwoordde dat hij een verhuizing achter de rug had en daarmee druk was geweest. Ik vroeg: zijn jullie al helemaal op orde? Hij antwoordde dat hij alleen was verhuisd.

Voor ik verder ging lezen, holde ik naar de keuken om snel een kop koffie in te schenken, pakte het pak melk uit de koelkast.. NU KAN IK HET VRIJUIT VRAGEN!!! Mijn emoties maakten een vreugde dansje. Op dat moment hing er een dikke klodder vruchten yoghurt boven de koffie. Ik was even helemaal de kluts kwijt!

Lees verder!

geplaatst door Possess - 3 reacties



vrijdag 12 november 2010

Renaissance de romantique (1)


Oma kwam polshoogte nemen. Kijken wat ik zo vaak achter die computer doe.
“Ik zit te surfen op een datingsite, oma” antwoordde ik. Na uitgelegd te hebben wat surfen en een datingsite is, begreep ze dat ik 'naar dames keek’, maar volgens mij was haar de werkwijze niet geheel duidelijk.
“O, een dame zoeken… maar op een computer?”, vroeg ze.
Oma ging naast me zitten en uitleggen hoe dat in haar singletijd werkte. Volgens haar was het omgeven met ritueel en romantiek.
“Wij gingen vroeger op dansles, dat hoorde bij je opvoeding. Dat je kon dansen was eigenlijk vanzelfsprekend. Het sociale leven was anders en dansgelegenheden waren er volop. En als je dan geen pas kon zetten…
De danslessen waren bij uitstek geschikt voor het kennismaken met het andere geslacht. Het was zo spannend. De sfeer er omheen…als we dansles hadden gingen we ons opmaken, soms met vriendinnen bij elkaar. We deden onze mooie kleding aan, jurken en rokjes, je wilde er leuk uitzien…
We waren uren bezig met opmaken, kleding uitzoeken en uitwisselen. Een relatie zoeken was een leuke, opwindende tijd. Het was iets dat vreugde en aangename spanning opleverde.
En tijdens de les moesten de dames wachten op een heer die je dan ten dans vroeg. Ik weet niet hoe het nu is, maar op dansscholen werd ook wat gedaan aan omgangsnormen. Zo werd heren geleerd hoe je een dame ten dans moest vragen, wat je wel en niet mocht doen.
Wie doet dat nu eigenlijk, vraag ik me wel eens af.”
“Omgangsnormen hebben we afgeschaft, oma”, stelde ik haar gerust.
Oma ging een beetje dromend verder. “En dan maar met spanning afwachten of die man waar je al een beetje mee hebt zitten flirten je vraagt. Je mocht niet weigeren.”
Niet weigeren? Als je te lang of te klein of te oud of te jong bent word je geblokkeerd, dacht ik.
“En wij, vriendinnen onder elkaar, zaten hele strategieën uit te denken om elkaar te helpen zodat de gewenste man je kwam vragen, en de spanning was heerlijk!”, vervolgde ze.
“En als het dan klikte sprak je af dat hij je de volgende keer kwam ophalen. Dan ging na een week uitkijken de bel en deed je vader natuurlijk open. Hij moest even keuren. De jongeman kreeg een hand en werd binnengelaten. Ik kwam dan helemaal opgedirkt de trap af, het lijkt wel een sprookje, en hij hield de deur van de van zijn vader of vriend geleende auto open. Speciaal voor jou wilde hij wat bijzonders doen. Je voelde je een echte dame. En als het wederzijds was dan kwam na een paar weken een eerste kus, eerst voorzichtig op de wang natuurlijk. Tja, zo kwamen wij aan een relatie. Maar vertel eens hoe doe je dat precies dan met die computer?”
Moest ik hier, na zoveel melancholie en romantiek nog wel op antwoorden, dacht ik.
Voor mijn eigen bezinning zal ik het haar even duidelijk maken.
“Wij kunnen dames die een hengst zoeken hier allemaal op soort bekijken oma. Ze staan allen keuring op soorten en maten op een rijtje. Ik kan selecteren op haar- en ogenkleur, of ze van kaal of haar houdt, of ik een kat mag hebben of geurvreters.
Ik click op welke eigenschappen ze moet voldoen en krijg een geselecteerd lijstje aangeleverd aan welke door mij vastgestelde criteria ze voldoet. Dan maak ik een berichtje dat ik haar voorwaarden en condities gelezen heb en of ze zo vriendelijk wil zijn op die en die datum met mij schriftelijk te communiceren. We kunnen soms ook vragen of ze met mij wil communiceren, met het typen van woorden. Als ze vriendelijk is reageert ze. Als het een bot ongemanierd mens is blokkeert ze me. Dat betekent: ik wil met jou niets te maken hebben, je mag mij niet aanspreken. Opzouten! Als het lukt dan kijken we of we in een café kunnen afspreken en spreken we van tevoren af hoe ze eruit ziet want anders hebben we de verkeerde te pakken.”
Klikt het liggen we ‘s avonds te neuken en hoor ik de volgende dag of ik mag terugkomen. Als haar andere vriend er dan niet is natuurlijk. Of vriendin die ze ook lekker vindt. Het kan ook gebeuren dat we daarom seks in de wc van het café hebben.”
Oma keek mij aan zonder iets te zeggen. Met een stalen gezicht bleef ze me aankijken alsof ze aan het aftasten was of ik serieus was of een grap maakte. Ik had een ongeplooid gezicht dat stond op ‘echt waar’. Ze leek te denken ‘in wat voor een wereld leven we nu’. Na lang zonder enige uitdrukking mij aangekeken te hebben stond ze op, haar lippen een beetje op elkaar persend, en legde haar hand op mijn schouder, zeggend: “jullie hebben de romantiek vermoord.”

Lees verder!

geplaatst door Spencer - 2 reacties



vrijdag 12 november 2010

Gloedvol welkom

Het licht valt op haar blonde haren. Ze ziet me niet, maar ik haar des te beter. Op het terras is het rustig. Ze reikt naar voren voor haar glas muntthee. Even verdwijnt de gloed, maar als ze terug rijst, is het weer zichtbaar. Een stralend hoofd, wachtend op wat komen gaat.

Meestal ben ik op tijd bij een afspraak. Deze keer ook, maar zij was eerder. Pluspuntje. Vaak duurt het tien, vijftien minuten voordat een date op de afgesproken tijd aanwezig is. Geeft niet, geeft mij tijd te acclimatiseren. Even een met de ruimte te worden. Te observeren wie er nog meer zijn. Spanning opbouwen.

“Erika?” Ze draait zich om. Op haar gezicht verschijnt een mooie glimlach. “Willem?” Ze staat op, reikt me haar hand. Ik buig me voorover om haar op de wangen te zoenen. Toch wel een fijne gewoonte. We verwelkomen elkaar met drie zoenen, ook al kennen we elkaar nog nauwelijks. De eerste keren moest ik daar aan wennen. Nu accepteer ik het. Die lichamelijke touch heb je dan toch maar even te pakken.

Ik ga zitten. De serveerster komt direct aangelopen. Goed café, ze voelen aan dat je wel wat kunt gebruiken. Het is nog te vroeg voor wijn. Als het gesprek goed loopt, kan dat altijd nog. Nu maar een dubbele espresso. “Met een glas water, alstublieft.”

Ondertussen kijkt Erika op haar telefoon. “Verwacht je iets belangrijks?” Ze kijkt betrapt op. “Sorry. Niet echt beleefd. Mijn ex stuurde net een sms’je. Hij is ziek en vroeg of ik langs wil komen. Ik antwoordde dat ik een date heb. Niet zo slim. Hij is nogal jaloers en nog niet echt over ons heen.”

Ik knik. Herken de situatie. Mannen zijn uiterlijk soms onaangedaan na een scheiding, maar van binnen worstelen ze. “Wil je misschien liever naar hem toe?” Stommeling, schiet het meteen door mijn hoofd. Te laat. “Wat lief dat je dat vraagt. Kunnen wij een nieuwe afspraak maken?” Ze kijkt me vragend aan. De gloed is weg.

Lees verder!

geplaatst door Willem - 2 reacties



donderdag 11 november 2010

Beste vriend pleegt verraad

Al ruim twintig jaar zijn Casper en Marjelle onafscheidelijk. Beste vrienden. Getrouwd, maar dan zonder seks en samenwonen. We zien elkaar zeker een keer per week, tussendoor bellen we nog. We gaan samen op vakantie, weekendjes weg en we zijn elkaars escape met kerst en oud en nieuw. Het is een vriendschap die ervoor zorgt dat je je iets minder single voelt. Marjelle heeft altijd Casper nog.

Marjelle voelde zich opgelucht toen ze had besloten het internetdaten voorlopig te laten voor wat het is. Een ontspanning maakte zich van haar meester. Even niet op jacht hoeven, geen confrontaties en teleurstellingen meer. Aandacht voor andere zaken in het leven.

Maar toen gooide beste vriend roet in het eten. Casper was ook al een eeuwigheid vrijgezel. Regelmatig probeerde Marjelle hem over te halen om ook te gaan daten, maar hij wachtte liever tot hij zijn prins gewoon in de supermarkt zou tegenkomen. Net toen Marjelle de handdoek in de ring gooide, waagde Casper een gokje. Hij regelde voor zichzelf een date via internet.

Casper beleefde een gezellige avond met de man in kwestie. En een gezellige ochtend. Sindsdien bellen ze elkaar elke dag. En nu gaan Casper en de man in kwestie – een paar weken na hun eerste date – al een weekendje samen weg. Natúúrlijk gunt Marjelle Casper zijn geluk van harte. En toch voelt Marjelle zich een klein beetje eenzamer.

Lees verder!

geplaatst door Marjelle - 1 reactie



woensdag 10 november 2010

Als sex de ingang is

Of nog fijner geformuleerd misschien; als sex de insteek is. Goede woordspeling! Dit is een gewaagde blog. Althans zo voelt het voor mij. Door de titel krijgt ie vast veel lezers. De beoordeling middels de sterren valt misschien weer tegen. Alleen blogs met een romantische of positieve strekking lijken gewaardeerd te worden en met sterren overladen. Blijkbaar wil men graag lezen wat er toch mogelijk is. Dat de (soms goed verborgen) verlangens die we allemaal in ons koesteren ook vervuld kunnen worden. Het is hoopgevend dat er echte voorbeelden van worden beschreven. We voelen door het lezen van zo’n blog met als boodschap ‘mij zul je hier niet meer zien want ik heb de ware gevonden en ook ik had de moed al bijna opgegeven’ ons even opgetild. Het is dus mogelijk. En ja dat voelt dus heerlijk!

En als sex de ingang is is het dan mogelijk die ware te vinden? Kun je door contact te leggen op de (volgens de geldende normen) ‘omgekeerde’ manier tot een relatie komen? Dus in plaats van eerst verliefd worden en dan overgaan tot fysiek contact beginnen met dat laatste en dan verliefd worden?
Maar waar leidt dat dan toe? Wat heb je er aan?
Is het belangrijk om de antwoorden op deze vragen te weten? Of kun je als mens leren om te leven in het moment dat het helemaal niet meer belangrijk is waar iets toe leidt, toe dient of wat het überhaupt is?

Voor mij kan een nacht met iemand doorbrengen waar ik geen relatie mee heb soms meer vragen beantwoorden dan welke praatsessie dan ook. Ik kan dan voelen wat ik eigenlijk mis, wil. En ook wat aangeraakt worden, intiem zijn met iemand met me doet.
Het brengt me dichterbij mijn gevoel, mijn verlangens, mijn emotie’s.
Maar veel mensen hebben hierover een mening, een oordeel ook. Zo voel ik dat zelf tenminste. En het feit dat ik me dat aantrek betekent dat ik er zelf ook een oordeel over heb.
Ik ben vaak in verwarring na een one-night stand. Maar die verwarring levert me uiteindelijk veel op. Het werkt dus voor mij in deze fase van mijn leven.
Sex is de ingang en uiteindelijk dichterbij mezelf komen de uitgang. Zoiets.

Lees verder!

geplaatst door Babette - 3 reacties



dinsdag 9 november 2010

Spiegelbeeld

Ik kijk nog een keer in de spiegel. Wat ik zie moet voldoende zijn. Ik ben zoals ik ben. Iemand anders worden wil ik niet. En ook ga ik mijn uiterlijk niet veranderen. Mijn neus is misschien iets te groot, maar daar krijg ik zelden commentaar op. Mijn haarlijn is wat naar achteren geschoven, maar kaal is hartstikke in. Het is zoals het is. Er zijn genoeg vrouwen die me mooi vinden, dus waarom zou ik aan mezelf gaan twijfelen. Doen mannen dat sowieso? Twijfelen aan hun uiterlijk. Dat is toch een vrouwending?

Al mijmerend over mijn plotselinge aandacht voor mijn uiterlijk, loop ik naar buiten, draai de sleutel in het slot en wandel stevig door naar het terras van het afgesproken café. Ondertussen verwonder ik me over de snelheid van deze date. Een uur geleden maakten we de afspraak. Een half uur daarvoor kreeg ik een eerste mail van haar als reactie op mijn profiel op een datingsite. “Hoi Willem. Volgens mij hebben wij veel overeenkomsten. Lees mijn profiel en reageer. Hermien.”

Ik ben toevallig thuis en klik meteen door. En mail direct terug. “Je hebt gelijk. Veel overeenkomsten, genoeg stof om over te praten. Hoe zou je dat willen: een lange e-mailwisseling, uitgebreide telefoongesprekken of zullen we vanmiddag een kop koffie drinken?”

Haar reactie volgt tien minuten later. “Is dat gebruikelijk om meteen koffie te gaan drinken? We weten niets van elkaar, behalve de profielteksten. Maar ik heb vanmiddag wel een uurtje vrij. Voordat ik met vriendinnen ga borrelen.”

Ik ben eerder op het terras dan zij. What’s new? Er zitten wat oudere echtparen te keuvelen in de zon. Een mooie serveerster loopt te flirten met een man aan het tafeltje naast mij. Ik kijk om me heen. Het is moeilijk iemand te herkennen waarvan je alleen een zomerse foto op een boot hebt gezien. En dat blijkt. Zestig minuten lang herken ik Hermien niet.

‘s Avonds een bericht. “Sorry. Ik durfde je vanmiddag uiteindelijk niet te ontmoeten. Bad hairday. Hermien.”

Lees verder!

geplaatst door Willem - 2 reacties



maandag 8 november 2010

Intelligentie: vijand van E.Q.? Kracht is valkuil

Onlangs werd mijn aandacht getrokken door een bericht waarin melding werd gemaakt van een onderzoek naar alleenstaanden. De centrale vraag was of hoger opgeleiden meer moeite hadden met het zoeken naar een geschikte partner dan lager opgeleiden. Dit is overigens al eens eerder aangetoond, maar meningen en gedrag veranderen en onderzoekers moeten ook wat te doen hebben.

De uitkomst was gelijk als de vorige uitslagen: hoger opgeleiden hebben aanzienlijk meer moeite met het zoeken naar een geschikte partner dan lager opgeleiden. Als ik M4M gemakshalve representatief voor hun doelgroep beschouw, wordt dat bevestigd. Klagende ‘zoekers’(ik zie vrouwen meer “klagen” dan mannen) die dit beeld bevestigen. Zij die het na jaren opgeven of bijna depressief raken van de teleurstellingen.

Wat mij interesseerde was het onderzoek naar de oorzaken. Deze bleken voor de hand liggend. Hoger opgeleiden zijn gewend te bestuderen, te onderzoeken. Die aangeleerde werkwijze wordt nog versterkt door analoge beroepen, waarin die werkwijze idem dito is. Het (snel) analyseren, interpreteren en besluiten is inherent aan de zwaarte van de opleiding en het beroep.

Wat betekent dit nu in de date-praktijk? Leden beoordelen op profiel, dat is de elementaire basisinformatie. Denken ze. Wat de waarde van deze informatie eigenlijk in feite betekent en oproept schijnt niet relevant te zijn. Info is info. De info als doel. Ik heb er al eens een blog aan gewaagd (sacratus profilius). De gegevens van een profiel worden vakkundig geanalyseerd en uit dat gevormde beeld komt men tot een conclusie: een KIA of een KNIA (Komt In Aanmerking, Komt Niet In Aanmerking). Het verwordt tot een technische analyse, een ‘bèta benadering’. Zoals men gewend is te doen bij aangeboden of te bestuderen informatie.
De fout die gemaakt wordt is dat een relatie, affectie, niet op die (zakelijke) gronden is gebaseerd. Ook daarover zijn talloze onderzoeken. Liefde -een goede relatie- wordt in hoofdzaak beheerst door emotie, waarvan liefde een uiting is. Als het zo werkt als velen doen, zou er wel een faculteit in relatieleer bestaan.

Vreemd is dat hoger opgeleiden deze discrepantie wel onderkennen. Ik lees in blogs veel over genegenheid, de emotie of het ware gevoel. Kennelijk onderkent men het bestaan –de elementaire basis- maar is men niet in staat dat in praktijk te vertalen in handelen. Op het moment dat het om handelen aankomt, vervallen de M4Mers in een zakelijke benadering (eerst de analyse) en een zakelijke benadering.

Deze uitslag sluit aan bij hetgeen ik al eerder heb geschreven in mijn blogs. Vrouwen (mijn doelgroep) zijn exceptioneel kritisch, in het voorportaal.

Bij wijze van onderzoek heb ik mij laten inschrijven op een site die bekend staat als pulp. Een extreem Mol-eldorado. Ik zal de naam niet noemen, maar het is, laat ik zeggen, het tegenovergestelde van wat M4M beoogd als doelgroep: geen of nauwelijks opleiding.
En inderdaad, het leggen van contacten gaat aanzienlijk eenvoudiger. Heel opvallend is een uitnodiging voor een chat: op M4M duurt het behoorlijk lang voordat je een antwoord krijgt op een eerste contactverzoek. Ik weet precies wat de aangesprokene doet: eerst even kijken op zijn profiel. Wie is dat, die met mij contact zoekt? En de dames nemen hun tijd. Uitvoerig bestuderen en als de uitslag een KIA is krijg je pas antwoord.
Heel gek eigenlijk. Als je in een café aangesproken wordt door een geïnteresseerde zeg je tenslotte ook niet dat je pas antwoord wil geven als hij eerst even zijn cv overlegt. Waarom dan bij een chatverzoek wel? Het is überhaupt vreemd dat er zo weinig leden zijn die zich openstellen voor chat, de beste functionaliteit van M4M: snel en direct. Op live-contact na het beste middel om iemand te leren kennen. Members die niet willen chatten zeggen eigenlijk niet open te staan voor directe, spontane communicatie. Letterlijk niet open voor contact. De kat-uit-de-boom-kijkers. De eerst-even-een-onderzoek-instellen-igogen. Stuur maar een mailtje. Zeggen ambtenaren ook altijd. Zijn leden, die de chatfunctie uit hebben geschakeld, koele afstandelijke non-communicators? Ik benader ze niet (meer).

Hoe anders is dat bij de lager opgeleiden. Zij hebben niet geleerd analytisch te denken of te handelen. Bestuderen is niet hun eerste ingeving. Zij kunnen dus niet veel anders dan op hun intuïtie koersen. Dat is vaak niet de beste weg in het handelen in z’n algemeenheid, maar wel in de relatieve sfeer, de emotiesociologie, het proces van contact zoeken met een potentiële partner. We hebben het allemaal wel eens gehoord: “hij past nergens bij, we hebben totaal verschillende interesses, maar we zijn stapelgek op elkaar”.
Ook zij bekijken een profiel, maar doen dat achteraf of helemaal niet meer. Zij kijken eerst of het contact aanspreekt en indien dat het geval is gaan zij verder kijken, naar het profiel. Ze kunnen dan tot de conclusie komen dat hij/zij anders is dan het beeld dat ze uit het profiel halen. Maar de keuze is gemaakt o.b.v. het contact. Niet andersom.

En daarmee geven lager opgeleiden gevolg aan hun gevoel. En juist daarop is een relatie gebaseerd. Je hoort vaak dat mensen niet lekker in hun vel zitten (of juist wel) in hun relatie.
Het moment waarop hun gevoel langzaam de overhand gaat krijgen. Het gevoel: de basis waar het om gaat in de relatie. Of de dames en heren dat nou accepteren of niet. Relatie is emotie en emotie is natuur. En we weten: de natuur dwing je niet en is van een hogere macht.





Lees verder!

geplaatst door Spencer - 17 reacties



zaterdag 6 november 2010

Zoek de verschillen ...

Laatst las ik een prachtig boek in de lijn van "Mannen komen van Mars en Vrouwen van Venus". Een aantal quotes wil ik jullie niet onthouden :



Liefde is een chemische reactie in de hersenen.

Snap je het bovenstaande niet, dan loop je de kans dat je in handen valt van de eerste de beste charlatan.

Als je ooit hebt gezegd dat je "gek" op iemand was, had je het bij het rechte eind.

Seks is erfelijk. Als je ouders het niet hadden zul jij het ook niet hebben.

Mensen die zich geliefd voelen leven langer en zijn gezonder.

------------------------------------------------------------------

Dit om maar even de toon te zetten, maar er is meer om het maar eens over de verschillen te hebben :


Getrouwde mannen leven langer dan vrijgezelle mannen, maar getrouwde mannen willen eerder dood.

Als je een man probeert te veranderen, neem je de rol van zijn moeder over, en zij dwong hem spinazie te eten en zijn huiswerk te maken.

Een man is succesvol als hij meer verdient dan zijn vrouw kan uitgeven. Een vrouw is succesvol als ze zo'n man gevonden heeft.

Volgens de logica van een man is een potplant een beter cadeau dan een bos rozen. Maar de man die zo denkt slaapt in z'n eentje.

Er zijn twee manieren om ruzie te maken met vrouwen. Geen van beide werkt.

"Zullen we het vanavond eens anders doen?" vroeg hij grijnzend. "Goed idee!" antwoordde ze. "Als jij gaat strijken, ga ik op de bank zitten stinken".

Zeg, indien mogelijk, wat je wilt zeggen tijdens de reclame.

Verwacht niet dat jij nummer 1 in het leven van een man bent. Soms zijn het zijn vrienden of zijn kinderen, soms zijn favoriete voetbalclub, zijn auto of zijn carrière, en ... soms ben jij het.

Als we iets zeggen wat op twee manieren uitgelegd kan worden, en een van de manieren maakt je verdrietig of boos, dan bedoelden we de andere.

Het huwelijk heeft ook positieve kanten. Je leert trouw, verdraagzaamheid, tolerantie, zelfbeheersing en andere waardevolle eigenschappen die je niet nodig zou hebben als je vrijgezel gebleven was.

Al je relaties zijn een leerschool. Ze brengen je steeds een stapje dichter bij je ideale partner.

Stellen die bij elkaar blijven hebben dezelfde of gelijksoortige kernwaarden en overtuigingen.

Net als in de handel is het zoeken van een partner een kwestie van puur rekenwerk.

Veel mensen geloven dat er ergens een perfecte partner op hen wacht. In werkelijkheid zijn zelfs er meer dan 1,52 miljoen perfecte matches voor ieder van ons. Dus wacht niet om ontdekt te worden.

Mannen kunnen niet tegelijkertijd vrijen en vragen beantwoorden. Dus dames, mondje dicht!

Na vijf seksuele ontmoetingen verliezen foute mannen hun interesse in een vrouw, net zoals dat bij andere diersoorten gebeurt.

Als een vrouw trouwt, verwacht ze de drie o's: ontvankelijkheid, oprechtheid en openheid. Wat krijgt ze? De drie b's: boeren, bodygeur en bieradem.

Definities van het voorspel. Die van haar: "Als jij nou vanavond de keuken aan kant maakt, neem ik een bad." Die van hem: "Ben je wakker?"

Je perfecte match bevindt zich misschien wel vlak voor je neus.

Het huwelijk en de liefde zijn puur een kwestie van chemie. Dit is de reden waarom de een de ander vaak als chemisch afval behandelt.

------------------------------------------------------------------

Velen zullen dit lezen en er van alles bij denken. Het met de quotes eens zijn of juist niet. Waarschijnlijk ook wel wat herkennen. Zelfs over de schrijver van deze blog zal van alles worden gedacht.

De quotes zijn geheel met opzet uit de context gehaald. Wat ik wil zeggen is .... ga uit van de feiten en probeer het interpreteren zo veel mogelijk te vermijden.

Om de quotes goed te kunnen plaatsen en begrijpen moet je het boek lezen (isbn nr op aanvraag ;-) en zo ook om de schrijver te begrijpen (en ieder ander), zal je je moeten verdiepen in de mens erachter.

Gelukkig zijn we allemaal uniek door onze verschillen ....

Lees verder!

geplaatst door Snowbear - 2 reacties



zaterdag 6 november 2010

Datestress

"Ik ben liever alleen vanavond. Het lijkt me beter als je nu naar huis gaat.”

Onverwachter had de mededeling niet kunnen komen. De hele zondag hadden we aangenaam en genoeglijk samen doorgebracht. Een wandeling door het bos, koffie drinken in een café, elkaar verhalen vertellen, een autorit naar haar huis en daar wijn gedronken. Het was kwart voor zes en alle signalen wezen op samen eten, de conversatie verdiepen en deze eerste date een mooie herinnering laten worden. Ik vroeg: “Weet je het zeker?” Haar blik was veelzeggend. Ze stond op en begeleidde me naar de deur.

Ik kende Rina via een datingsite. Ze was de eerste waarmee ik na mijn scheiding contact had. En ik werd totaal verrast door de intensiteit van onze digitale gesprekken. Zelden zulke lange inzichten over mezelf gedeeld, gelezen over de zielenroerselen van iemand anders en zo blij geweest als er weer nieuwe mail was. Als ik de mailwisseling teruglees, snap ik nog beter waarom ik zo van dit fenomeen houd. Schrijven is de snelste weg naar je eigen ziel.

De verhalen werden intiemer. We deelden erotalk. Fantasieën en eerdere ervaringen. We vonden herkenning in elkaar. We schreven over wensen die we nooit eerder met iemand gedeeld hadden. En op een avond belden we ook. Een spannend moment, want voor mij is een stem heel belangrijk. Gelukkig werd ik ook daarin niet teleurgesteld.

Uiteraard moest zo’n intense conversatie een vervolg krijgen. Na twee maanden intensieve, zenuwslopende en zeer opwindende gesprekken was de ontmoeting onafwendbaar. En ook daar schreven we over. Wat we verwachtten, wat we hoopten, wat er zou gebeuren.

En toen, datestress.

Het gebeurt me niet vaak. Zenuwachtig zijn voor de eerste ontmoeting. Maar deze allereerste in een nieuwe fase van mijn leven bezorgde me slapeloze nachten. Het moest perfect. En ik zou het organiseren. Terwijl ik dat deed merkte ik dat ik niet aan de verwachtingen kon voldoen. Ik was bang te falen. Hoe onterecht ook, die angst begon me te overheersen. En ik vertelde Rina dat. Zij vertelde me geen angst te hebben. Samen zou het goed komen.

Zondagmiddag begon op de parkeerplaats van een bos in het midden van het land. Ze kwam aanrijden, stapte de auto uit en liep naar me toe. Ze voldeed exact aan het beeld dat ik van haar had gevormd. Ik liep haar tegemoet en zoende haar. Op de lippen. Omdat dat goed voelde.

Na de wandeling was de vraag wat nu. We hadden gefantaseerd over het boeken van een hotel. Er waren er meerdere in de buurt. Ik had niets vooraf geregeld, vanuit het idee dat je een eerste date niet het bed gaat delen. Maar dat boeken zou natuurlijk ook gewoon nu kunnen. Ik stelde echter eerst voor ergens koffie te drinken. Rina trok nauwelijks zichtbaar een wenkbrauw op en stemde in. We reden naar een koffiehuis.

Na de koffie en het gebak kwam dezelfde “wat nu-vraag” weer op. De hotels waren nog steeds in de buurt, maar opnieuw wilde ik de stap naar een heimelijke middag op een boxspring tussen de bomen niet maken. Dat doe je toch niet? “Zullen we naar mijn huis gaan?”, vroeg ze. Ik nam het aanbod met beide handen aan.

“En dit is mijn slaapkamer. Ik heb vanmorgen het bed nog opgemaakt.” Ze bloosde licht terwijl ze het zei. Ik nam ook deze open uitnodiging niet aan en liep voor haar uit de trap af naar beneden, naar de wijn die ze net had opengemaakt voordat ze me het huis liet zien. Ze kwam naast me zitten en we praatten.

Ondertussen stormde het in mijn hoofd van de gedachten. Wat moest ik doen? Ze wilde deze eerste date veel meer dan praten en wandelen alleen. Maar dat doe je toch niet? Je gaat toch niet de eerste date meteen met elkaar naar bed? Ik bevond me op een tweesprong tussen “fatsoen moet je doen” en “grijp je kans voordat het te laat is”. Terwijl het gesprek voortkeuvelde en ik mijn piekeraties haatte, miste ik verder alle signalen over haar gemoedstoestand. Ze nam geleidelijk aan meer en meer afstand, werd koeler en de spanning van de afgelopen weken ontsnapte als lucht uit een leeglopende ballon.

Om kwart voor zes vroeg ik waar we zouden gaan eten. Om zes uur stond ik in de rij van de McDrive. Alleen. Een illusie armer, een wijze les rijker.

Lees verder!

geplaatst door Willem - 4 reacties



vrijdag 5 november 2010

Mijn antwoord op: Kost liefde vriendschappen? (welles/nietes)

Die vraag zette me aan het denken. Mijn antwoord is wat te lang om in het reactie blokje te plaatsen en als ik in een mail aan de schrijver antwoord, dan kunnen anderen geïnteresseerden niet meelezen. Vandaar dat ik er een blogje aan besteed.

Hebben we niet allemaal in ons leven al veel vrienden uit het oog verloren door veranderingen in ons leven? Je vriendenkring veranderd door verandering van school, werkkring, verhuizing, huwelijk, echtscheiding. Zelfs het krijgen/hebben van kinderen.

Feit is dat we ons in bepaalde levensfasen omringen met mensen die daar bij passen. Dat gaat vaak ongemerkt maar soms is het pijnlijk. Zoals wanneer je gaat scheiden of als je partner komt te overlijden. Dan verlies je al zo veel en blijken sommige vrienden ook nog geen echte vrienden te zijn. Maar om even bij de feiten te blijven. Kleine kinderen focussen vooral op ouders en broertjes en zusjes. Dan komt de tijd dat de juf of meester erg belangrijk is. Pubers zetten zich juist af tegen ouders en ouderen en voor hen zijn leeftijdsgenootjes het belangrijks. Als je trouwt bestaat je vriendenkring veelal uit stelletjes. En als je kinderen krijgt hebben de bevriende stellen vaak ook kinderen. Zo wisselen door de jaren heen de mensen waarmee je je omringt.

Ik stel dus dat een verandering in je leven, zoals een nieuwe relatie, ook een wisseling in je vriendenkring inhoud. Er komen mensen bij en er vallen mensen af. Echte vrienden blijven, maar die zijn nooit talrijk.

Door deze vraag te beantwoorden denk ik wel met enige melancholie aan vroeger. Hoe ik als 20 jarige mijn familie en vrienden achterliet en ze inruilde voor “zijn” vrienden. Omdat hij nu eenmaal 200 km van mij af woonde. Tegen die afstand waren de vriendschappen die ik had niet bestand. Dertig jaar later bleek dat zijn vrienden nooit de mijne geworden zijn.

Ik heb in de loop der jaren heel wat vriendschappen gesloten. Van sommige weet ik de naam niet meer, anderen zie ik nooit meer maar hebben een plekje in mijn hart. Van hen vraag ik me nog wel eens af hoe het nu met ze zou gaan. Maar ik ben ze uit het oog verloren. Mijn grote huidige kennissenkring bestaat slechts uit enkele vrienden. Het belangrijkste wat ik heb op deze wereld zijn mijn kinderen. De rest zou ik weer verlaten als ik de liefde mag vinden.
Het mag wat kosten dus.

Lees verder!

geplaatst door AngeI - 1 reactie



vrijdag 5 november 2010

Digitale paranoïa.

“Je moet nooit alles geloven wat er gezegd wordt.”. Ik ben opgegroeid als een naïeve muts, die altijd uitging van het goede in de mens. In de normale wereld lukt het me meestal redelijk om goed van kwaad te (blijven) onderscheiden en ik heb tot nu toe mijn mildheid kunnen bewaren. Nu ik de laatste tijd veel op het web rondhang en uitgebreid heb kennisgemaakt met de digitale wereld valt het me iets zwaarder om positief te blijven en te zien wat echt gemeend is en wat niet. Toch ben ik in al die tijd nog maar één keer helemaal- en één keer bijna- compleet uit mijn vel gesprongen. En dat lag puur aan mijzelf.

Vorig jaar trof ik een knappe man op een datingsite die met mij aan het mailen ging. Het was een journalist en dat vond ik wel interessant. Bovendien was hij helemaal mijn type en klopte het hele plaatje gewoon. We begonnen een boeiende conversatie, tot op een gegeven moment meneer mij vroeg om hem een foto toe te sturen waarop mijn hele figuur te zien zou zijn. Nou vind ik het zelf ook fijn om te weten hoe iemand er helemaal uitziet (met kleren aan uiteraard), dus ik mailde zonder argwaan een leuke foto naar hem toe. En toen: Radiostilte….. Totaal geen reactie. Niet: “goh je ziet er leuk uit” , maar ook niet: “ helaas: jij bent het niet voor mij”. Elke reactie was prima geweest, maar er kwam helemaal niets retour! En toen sloegen bij mij de stoppen door.

Ik begon me van alles in het hoofd te halen, over borsten- en billenmannen en nog veel meer. Een moment later drong het tot me door: “ oh, een journalist, wat zou die nou op deze site te zoeken hebben? Hij zal toch niet op zoek zijn naar een onderwerp voor zijn nieuwe boek?” en ik zag mijzelf al –netjes gekleed maar toch- met mijn rammelende B-cupjes op de voorkant van zijn nieuwe bestseller te kijk staan! De titel van zijn bestseller zou waarschijnlijk iets zijn als : “De argeloze dater”.

Daarop heb ik hem in een impuls een mail geschreven en daarin woorden geschreven die ik hier niet eens durf te herhalen. Wat bleek achteraf: meneer had mijn foto’s nooit ontvangen, want hij had in zijn mail adres een fout getypt die ik braaf had gekopieërd. Hij was totaal overrompeld geweest door mijn scherpe mail. Uiteraard is het nooit wat geworden tussen ons.

Een poosje geleden overkwam mij een vergelijkbaar voorval. Weer een leuke man, intelligent, leuk koppie, in de buurt wonend, het plaatje klopte. Tot hij –in antwoord op een vrij serieus mailtje van mij waarin ik aangaf dat ik erg van diepgang hield - ineens out of the blue vroeg of ik lekker kon zoenen…. Ik was weer totaal overrompeld en door de schrille tegenstelling in ons beider mail kreeg het geheel ook een hoog “Deep Throat” gehalte. Toen ik hem –met de stoom uit mijn oren- terugmailde met de woorden: “de afdeling slettebakken vind een website verderop” antwoordde hij gortdroog dat het een grapje was geweest om mijn gevoel van humor te testen..

De eerlijkheid gebiedt mij erbij te vermelden dat ik in de afgelopen maanden nogal wat mailtjes met daarin een groot aantal schameloze en bij name genoemde lichaamsdelen voorbij heb zien komen, soms al in het eerste mailcontact- of de chat. Vergezeld met verregaande fantasieën waarvoor je zo ongeveer een slangenmens zou moeten zijn om ze überhaupt uit te kúnnen voeren.

Nou is er niks mis met zo nu en dan een “ lets talk about seks mailtje”- tenminste- tot op zekere hoogte, maar mannen zeg nou zelf: bestaan we dan voor jullie alleen maar uit lichaam en is er niet ook nog zoiets als een ‘ leuke binnenkant?!”. Toen ik het laatst met een mannelijke collega besprak, gaf hij aan: “tja, mannen zijn nou eenmaal alleen geïnteresseerd in seks, dat is hun manier om contact te maken”.

Zo zachtjes aan begin ik hem te geloven. En raak ik mijn naïviteit langzaam kwijt….. of ben ik paranoïde aan het worden en bestaan er echt nog mannen die kunnen genieten van onze aanwezigheid zonder direct aan seks te moéten denken????

Lees verder!

geplaatst door Poema



donderdag 4 november 2010

Kost liefde vriendschappen? (welles/nietes)

Een ruime maand geleden las ik dat verliefd worden vriendschappen kost. Een mens heeft – zo was de lijn van het onderzoek waaruit de Volkskrant citeerde – plek voor een beperkt aantal mensen dichtbij. En wanneer daar een de geliefde bijkomt, vallen vrienden buiten het kringetje.

Dat gebeurt mij niet, dacht ik. Of toch wel?

Welles

De eerste gedachte was: Ja duh, wat een vanzelfsprekendheid. Natuurlijk is elke nieuwe persoon in je kringetje intimi een bedreiging voor de positie van de anderen in de groep. Zet een nieuw dier in een groep en de andere dieren moeten een nieuwe onderlinge verhouding zoeken. Kan best zijn dat ik verder bij sommige mensen af kom te staan. En ik zal dat niet eens erg vinden, want het gaat vanzelf.

Nietes

Op het tweede gezicht dacht ik: daar klopt niks van. Mensen die verliefd zijn, worden actiever. Ze openen zich, niet alleen voor hun geliefde, maar ook voor de vrienden van hun geliefde. Iedereen neemt een hele wereld met zich mee. Ook mijn vriendin heeft vrienden in wie ik energie steek. Er komen juist vrienden bij!

Welles

Daarna dacht ik: het klopt wel. En het geldt niet alleen voor verliefd worden, het geldt zelfs voor het zoeken naar een relatie. Want vriendschap heeft met energie te maken. Waar je aandacht aan besteed, dat groeit. Wie ervoor kiest om veel nieuwe mensen te ontmoeten – zoals je als lid van een datingsite wel doet – steekt automatisch minder tijd in andere sociale contacten. Dus kiest ervoor om zijn vrienden te laten verpieteren.

Nietes

En toen dacht ik weer: het klopt helemaal niet. Vriendschappen veranderen, ongetwijfeld, als mensen een relatie krijgen. Maar in mijn kennissenkring zitten veel stelletjes, en sommige vriendschappen zijn inderdaad verwaterd toen zij, of ik, in een nieuwe levensfase belandden. Dat kan overigens evengoed gezinsuitbreiding zijn. Maar dat komt doordat men andere keuzes maakt, niet doordat het gezin groter is.

Welles

Daarna dacht ik: natuurlijk klopt het wel. Kijk maar in mijn mailbox, en zie hoe de mails van sommige vrienden al heel lang wachten op inhoudelijk antwoord, en hoe ik ze laat wachten omdat ik mails van mijn vriendin met meer prioriteit beantwoord. Ja, dat zijn keuzes die je maakt, en die maak ik inderdaad zelf. En na verloop van tijd voel ik me steeds slechter over mijn trage antwoord. Elke dag denk ik: morgen maak ik de reactie uitgebreider. Zo wordt de drempel om op zelfs onbenullige berichten een antwoord te maken, steeds hoger.

Nietes

Neehee, wierp ik mezelf tegen. Dat ik niet binnen twee weken reageer op sommige mails, betekent niet dat de vriendschap dan weg is. De mensen over wie het gaat zijn me al jaren dierbaar. Dat is heus niet zomaar weg. Voor die vrienden zou ik blij zijn als ze net als ik iemand vonden.

Welles

Jawel, dacht ik daarna. Kijk maar. Deze blog zet ik op de datingsite. Niet op een plek waar mijn vrienden hem kunnen lezen. En de behoefte om het daarna nog eens met iemand over dit onderwerp te hebben is daarna wat kleiner. Als vriendschap is: persoonlijke dingen delen, dan klopt het wel. Want op een gegeven moment ben je wel uit-gedeeld. Het is heerlijk om binnen je relatie over zorgen te kunnen spreken. Maar daarmee verandert de mate waarin je het er daarna met anderen, vrienden, over wilt hebben. Dus de mate waarin je leunt op je vrienden. Je zou kunnen zeggen dat daarmee vriendschappen verschralen. Vrienden die dat zo ervaren kunnen afhaken.

Nietes/

Welles

Nietes/

Welles

Ik kwam er niet uit en besloot de vraag ook eens aan mijn vriendenkring voor te leggen. Misschien eerst maar eens bespreken met mijn lief.


En heb jij nog redenen om in te vullen bij de welles/nietes?

Lees verder!

geplaatst door Kijker - 3 reacties



dinsdag 2 november 2010

Kruipend van verlangen

Kruipend van verlangen weet ik nog net de knop van de computer te bereiken. De teleurstelling, die zich het afgelopen jaar heeft opgestapeld drukt te zwaar op mijn schouders om mij nog op de stoel te kunnen hijsen. Ik ben uitgeput. Zacht klinkt het opstart gezoem van de computer. Op mijn knieën zorg ik nog even voor een muisklikje hier en een passwordje daar en terwijl op de datingsite de foto’s van de mannen vertrouwd in beeld verschijnen (ik bedoel, we kennen elkaar inmiddels: ik hen en zij mij), grijp ik gapend naar een op de grond zwervend sierkussen en zak onder de computertafel in een diepe slaap.

Het grote dromen kan beginnen. Ik stap het café binnen. De halve school is er altijd op vrijdagavond. Dan is het zo druk dat je lekker wurmend tussen al die lijven door op zoek gaat naar jouw clubje. Hé Psess, je bent er! En dan kan het feest beginnen. En wat voor een feest is dat dan precies? Die ene is er ook, natuurlijk, dat snap je, maar zonder je vriendinnen zou het niets zijn. En zonder zijn vrienden ook niet. Het hele plaatje is compleet. En al pratend met iedereen, komt er toch een moment dat er contact is met hem! Oké, hij moet naar het toilet en dat kan bijna niet anders dan dat hij zijn handen op je schouders legt, anders zou je voorover vallen. Logisch. Goed, het voert wat ver om de hele droom te beschrijven. We knippen er even een stukje tussen uit. Hoe dan ook: we staan buiten en hij maakt zijn fiets los. Wat een heerlijke nacht. Buiten dan. Beetje zoenen, meer gebeurt er niet hoor.

Dan word ik wakker en hoor het zachte gezoem van de computer. Inmiddels is op het beeldscherm het rijtje foto’s veranderd. Maar, ook die ‘ken’ ik allemaal. Er zijn er best die ik zou willen ontmoeten. Maar ik vind één op één meteen zo heftig. Ik mis de context. En je weet maar nooit hoe kruipend van verlangen die ander is. Hou die boot dan maar eens netjes af, als je het liever even vrijblijvend wilt aankijken.

Lees verder!

geplaatst door Possess



dinsdag 2 november 2010

Het zijn de kleine dingen

Ja, het zijn de kleine dingen die het doen. Zo heb ik mijn genietmomentjes. Grote en kleine. Ik zie ze, ervaar ze en vergroot ze uit. In tegenstelling tot de kleine ergernissen die er natuurlijk ook zijn. Daar kan ik goed de schouders bij ophalen.

Beiden ervaar ik tijdens de mijzelf opgelegde verplichting minstens twee keer per week actief baantjes te trekken in het plaatselijk zwembad. Moeten, komt niet meer in mijn woordenboek voor. Maar dit moet ik. Van mezelf.
Ooit sportte ik veel, maar een lange tijd ging dat niet. Nu zijn de problemen opgelost en ik ben gaan zwemmen om mijn conditie weer op te bouwen. Zwemmen, omdat je daar snel conditie mee opbouwt en je dat heel goed alleen kan doen. Met wandelen en fietsen is dat moeilijker.
Baantjes trekken kan wel iedere dag op verschillende tijdstippen. Zo zijn er meerder uurtjes voor iedereen, een uurtje alleen voor dames en uurtjes voor 50+ers. Als 50+ vrouw dus keuze zat. Meestal ga ik op de 50+ uurtjes.

Zie steeds de zelfde mensen. Ken de gezichten en van sommigen weet ik iets meer. Soms is het druk en is het onmogelijk om rechte banen te zwemmen. Dus is het slalommen. Dan erger ik me aan een paar vrouwen die samen, naast elkaar zwemmend en doorlopend, of beter doorzwemmend (hoewel ze absoluut niet doorzwemmen) kletsend halve banen trekken. Je moet er altijd omheen. Maar goed, een omwegje betekend extra meters dus als ik door de drukte mijn doel niet haal kan ik mezelf troosten met de gedachte dat ik toch wel mijn meters gemaakt heb.

De mannen kletsen ook maar doen dat aan de kant. Twee van die mannen, zeker 7 kruisjes tellend, gedragen zich als kwajongens. Als ik wat opvang van hun opmerkingen doe ik vrolijk mee. Het brengt wat leven in de brouwerij en ze laten me de kleine ergernissen compleet vergeten. Na het zwemmen onder de douche staan ze altijd te zingen.

Laatst was het volle bak in de doucheruimte. Tien douches en dus tien mensen onder de douche. Een liedje werd ingezet. Een bekend oud Limburgs liedje. En iedereen viel in. Daar stonden tien 50+ers onder de douche te zingen. Terwijl kindjes van een jaar of zes hun zwemles hadden. Schalde “Wie ich nog ein jungske waor… “ door het zwembad. Het klonk als een klok. Een loeënde klok. Een moment, zo spontaan ontstaan, dat dagen lang een glimlach op mijn gezicht bracht en ik niet gauw vergeten zal. Een van mijn genietmomentjes. Het zijn de kleine dingen die het doen, die het doen. Het zijn de kleine dingen die het DOEN.

Lees verder!

geplaatst door AngeI



Vorige berichten

Archieven

Volg ons op Twitter

Over match4me - Privacy - Algemene voorwaarden - Veelgestelde vragen - Contact
Thuiswinkel Keurmerk Veilig Daten

Mobiele site
Android app on Google Play iPhone app on iTunes
© Match4me.nl