Home
Dating voor hoger opgeleide singles
Home Facts & figures Succesverhalen Hoe werkt het?

vrijdag 31 december 2010

Alleen met oud en nieuw

De navelstreng is door. Hoe angstig is dat? Tot nu toe vierden wij als gescheiden ouders voor de kinderen nog altijd oud en nieuw samen met hen. Ze geven nu zelf aan dat het voor hun niet zo nodig meer hoeft. Ex vindt dat ook. ‘We zijn niet voor niets gescheiden.’ Er liggen in dat soort bijeenkomsten ook nog steeds kleine emotiebommetjes op de loer. Ja zeker, ik ben het die licht ontvlambaar blijft als gevoeligheden worden aangeraakt.

Ik ben onzeker en ik weet bij god niet waar ik zekerheid vandaan moet halen. Maar met al die bedenkingen over de jaarwisseling die mij na de kerst bereikten, heb ik de knoop doorgehakt. Ook al heb ik in korte tijd geen alternatief voor een ander samenzijn op die avond. Naar moeder? Nee. Familie? Nee. Vrienden? Nee. Eén of ander anoniem feest? Dacht het niet. Vriendje? Zo goed kennen we elkaar nog niet en het is niet ‘mijn’ vriend.

Ik ben alleen. En de kinderen zijn bij hun vader in de straat waar zij zijn opgegroeid. En nee, zij hoeven zich niet schuldig te voelen. Dochter zei: ‘Het is maar één feest en ik kan mij niet opdelen, mam.’ ‘Maak je geen zorgen, het is een goede beslissing, beter voor ons allemaal.’ zei ik. ‘We zijn niet voor niets gescheiden!’ Gek, voor het eerst na zes jaar bleef ik in de auto zitten toen dochter van de week iets bij vader moest halen. Ik wilde hem even niet zien.

En wat doe ik op oudejaarsavond? Ik begin al aan mijn goede voornemen voor het nieuwe jaar: ik ga de werkkast opruimen en ordenen. In mijn huis, mijn leven.

Lees verder!

geplaatst door Possess - 5 reacties



vrijdag 31 december 2010

Two down, one to go

Zo, iedereen de kerstdagen weer overleefd? Dan kunnen we ons nu bezig gaan houden met Oud en Nieuw. Vroeguh, in mijn vorig leven, was ik altijd vol verwachting over wat er op de laatste avond in het oude jaar zou gaan gebeuren. Nou, over het algemeen erg weinig en vrijwel elk jaar hetzelfde: Oma klaagde over het lawaaiige en gevaarlijke vuurwerk, de kinderen wilden zien of doen wat wij niet wilden, en oom werd standaard dronken. En elk jaar weer vroeg ik me af waarom ik me in godsnaam zo had opgedoft, want er was toch nooit iemand die het opmerkte. De enige hoop die ik had was dat de buren een of ander lekker ding hadden uitgenodigd, zodat ik om 12 uur nog wat leuks te zoenen zou hebbben… helaas: nooit gebeurd, anders had ik waarschijnlijk dit blog niet geschreven.

Sowieso houdt mij dat bezig: die enorme drive van iedereen om zich zo op te doffen. Maar al peinzend daarover heb ik wel het antwoord gevonden op de vraag waarom het eigenlijk altijd de mannen zijn die vuurwerk afsteken en niet de vrouwen.

“Het komt door die idioot die bedacht heeft dat vrouwen tijdens nationale feestdagen in de WINTER gekleed moeten gaan in belachelijk koude maar o zo sexy kleding!!!!” Maar ja, zo’n stelling moet natuurlijk wel weer empirisch bewezen worden. Daarom stel ik het volgende voor: die mannen onder jullie die vuurwerk hebben gekocht vragen dit jaar aan zus of buurvrouw om een panty en bijpassende string. Jullie zoeken daarbij het meest dunne zijden zomershirt uit wat je in de kast hebt hangen, hijst jezelf erin en kleedt het af met een mooie ketting. Een leuk armbandje mag ook. Pas wel op: het geheel mag niet met elkaar vloeken……Ben ik benieuwd waar dit jaar alle vuurpijlen heen schieten!

Maar goed. Toen ik single werd bedacht ik dat ik het anders zou gaan doen, dat Oud en Nieuw. Het eerste jaar na mijn scheiding had ik nog helemaal geen grote plannen: ik ging naar een single vriendin en haastte me iets voor twaalven terug naar huis om samen met de kids het nieuwe jaar in te luiden. Helaas: geen kind te zien! Die hadden de benen genomen, en daar stond ik dan in mijn uppie. Het tweede jaar dacht ik: “dat overkomt me niet nog een keer”, en dus nodigde ik mezelf uit op een groot feest in Amsterdam en had de avond van mijn leven. Maar: de kinderen kwaad, want moeders was er niet (..) Het derde jaar lag ik waarschijnlijk in katzwijm want ik herinner me het niet meer (oja, klopt: het was iets met tequilla en goldstrike). En vorig jaar verhuisden we mijn oudste zoon en hadden we net alles voor 12 uur uit de dozen en ook een hoop lol.

Dit jaar pak ik het groots aan. Althans: een beetje groots, want voor mij is de ultieme Oud en Nieuw Party op maar één plek in de wereld, nl in New York op Times Square. Dat is me dit jaar nog net een stap te ver, dus wordt het Amsterdam. Sinds mijn dochter in Amsterdam woont is er voor mij een wereld bijgekomen en begin ik aardig thuis te raken in onze hoofdstad. Ik schreef er al eerder over en ik schroom niet om er ook nu dankbaar gebruik van te maken dat zij op fietsafstand van de Dam woont. Ik ga me laven aan de knappe en interessante mensenmenigte en wie weet: kom ik er mijn absolute droomprins tegen. Dat zou toch eens een knallend begin van het nieuwe jaar zijn!

Trouwens over knallen gesproken: weet iemand misschien of de Damschreeuwer nog vastzit????

Lees verder!

geplaatst door Poema - 3 reacties



vrijdag 31 december 2010

Weihnachten in Berlijn

Zes dagen Berlijn met Anna zitten erop. En dus is de meest gestelde vraag van de afgelopen dagen: “Hoe was het?” Mij is dan niet altijd even duidelijk of de vragensteller Berlijn bedoelt of de zes dagen die Anna en ik samen hebben doorgebracht.

Laat ik met het begin beginnen: Berlijn viel mij een beetje tegen. Dat komt ongetwijfeld ook door de periode dat we er waren. Je rekent op veel gezelligheid in de stad tijdens Kerst, mensen die vrolijk zijn, afgeladen cafeetjes met glühwein en grote pullen bier en veel sneeuw (toch een bijzondere bijkomstigheid). Welnu, dat was er allemaal niet. Behalve dan de sneeuw. Die was er in overvloed.

Wat blijkt, in Duitsland vieren ze drie dagen Kerstmis. De 24ste, Weihnachtsabend, was bijna alles al dicht. Het was onze eerste dag en dan reken je toch op iets anders. We waren ‘s morgens met de metro naar de stad gegaan. Direct naar Checkpoint Charlie, een historisch begin. De Friedrichstrasse, normaliter gevuld met mensen en uitnodigende winkels, was nu een oase van rust. Het Mauermuseum was open. Het geeft een knip-en-plakbeeld van 27 jaar Muur in Berlijn. Veel vluchtpogingen, veel knipsels, geen context en wat in hemelsnaam heeft Wubbo Ockels met de muur te maken?

Kortom, een allegaartje van allerhande materiaal waar we een uurtje vertoefden voordat we buiten een letterlijke ‘muur’-expositie zagen waar wel een historische context werd gegeven over de impact die de muur had in de stad, het (verdeelde) land en de wereld

25 en 26 December was alles gesloten. We hebben lekker veel door de stad gewandeld, de sneeuwvlakten trotserend. En dat was fijn. Unter den Linden, Kurfürstendamm, Potsdamer platz en Alexanderplatz. Been there, seen it. We bezochten vier Weihnachtsmarkten, wij zouden braderie zeggen. In beide gevallen voldoende reden om snel doorheen te gaan.

We hadden een perfect (design)hotel. En hebben een paar avonden heerlijk gegeten in het restaurant. Genoten van de sauna en van het uitzicht in de skybar. Samen hebben we zes bijzondere dagen beleefd. Dat dan weer wel.

Lees verder!

geplaatst door Willem



donderdag 30 december 2010

Een andere kerst

Deze kerst was alles anders. Ik was al drie maanden dolverliefd op een man en hij op mij. Geen kerst en oud en nieuw meer in mijn uppie, maar eindelijk leuk met zijn allen feestvieren. De eerste kerstdag dag kwam hij met zijn dochter van 18 bij mij thuis, borrelen, lekker eten, cadeautjes uitpakken. Mijn zoon en dochter waren er ook, mijn dochter had haar vriend meegenomen, dus gezellig 6 man, een eettafel vol! Ik had met veel geknutsel een super 6 gangen diner in elkaar gesleuteld, daarbij rekening houdend met geen olijven, geen tomaten geen champignons, vegetarisch en een zuivel allergie. Al met al een knap staaltje werk waar ik trots op was!

Ik had wel een week of twee het gevoel dat het niet helemaal meer klopte, dat er iets veranderd was, maar als ik dat met hem besprak wuifde hij het weg. Ik moest niet zo onzeker zijn, het was alleen dat hij na drie maanden merkte dat hij er behoefte aan had wat meer op te trekken met vrienden en vriendinnen en wat meer zijn eigen dingen wilde doen. ‘Vriendinnen’?? dacht ik nog, maar oké, moet kunnen. Ik als te begripvolle vrouw begreep dat natuurlijk wel. Je kunt en wil elkaar niet claimen en als de verliefdheid wat wegebt, dan komt je gewone leven weer om de hoek. Voor het eten gingen we op zijn verzoek nog een stukje lopen. Ik vertelde hem over mijn gevoel, dat er iets niet klopte, maar heus er was niets, hij hield van me, wilde met me verder en hij omarmde, knuffelde en zoende me. Ik was gerustgesteld.

De cadeautjes waren leuk, het eten heerlijk, de wijn iets te overvloedig. De volgende dag zouden wij mee gaan naar het feest van zijn familie. Ik maakte hem wat plagerig wakker door zijn boxer te willen stelen, want dat was voor het eerst dat hij die aan had gehouden in bed. Hij reageerde furieus… ‘Ik ben geen kat zei hij, ik slaap nog’ – weet niet wat mijn overigens gecastreerde kater hiermee te maken had-. Alsof hij mij nooit wakker maakte als ik nog sliep….Jemig, wat een humeur, wat had hij nu weer. Ik verdween naar beneden, om het ontbijt te maken, nog in mijn ochtendjas. Binnen 5 minuten stond hij aangekleed en wel beneden. “Wat was er nou?”, vroeg ik. Toen kwam het hoge woord eruit, zijn gevoel voor mij was al 14 dagen weg.

Ik was echt met stomheid geslagen. Als dat zo is, hoe kan je dan met iemand praten vrijen, lachen, plannen maken en niets zeggen? Terwijl ik wel had gevoeld dat er wat veranderd was, maar mijn vragen werden weggewuifd, er was echt niets aan de hand…Dus waarom nu? Heb je al iemand anders opperde ik? Ja eh nee, ik ben wel met (naam van zijn laatste ex) vrijdagavond naar de kerk geweest. jaja, dacht ik, zal wel een andere tempel zijn geweest, maar ik hield mijn mond. Tja, als je gevoel weg is, daar kan ik niets aan veranderen, zei ik peinzend, deze ramp verdoofd incasserend. ‘Het lijkt me beter als ik nu gelijk wegga’, zei hij. Hij maakte zijn dochter wakker die nog lag te slapen en bracht hun tassen naar de auto. Ik stond verdwaasd, niet begrijpend wat er gebeurde, nog steeds in mijn ochtendjas op de gang toen ik van beiden een hug kreeg en weg waren ze… en dat was het laatste wat ik van hem zag of hoorde.

Lees verder!

geplaatst door Sweety - 9 reacties



donderdag 30 december 2010

Bagage

'Wel jammer dat mensen op onze leeftijd al zo'n volle rugzak hebben', verzuchtte Roland. Tussen het vrijen door waren Marjelle en Roland in een goed gesprek beland. Niet voor de eerste keer. Het ging over exen en de littekens van verbroken relaties. En over waarom Marjelle al zo lang alleen was. 'Wil jij wel een relatie?', vroeg Roland. Marjelle wist het niet. Ja, ze dacht van wel. Maar toen Roland vertelde over de pijn die de liefde hem had gedaan twijfelde ze alweer.

Het zijn zware gesprekken. Het zijn vragen zonder antwoorden. Er zijn meer dingen die Marjelle en Roland níet weten dan dingen die ze wél weten. Maar hoe gecompliceerd het soms ook lijkt, gelukkig doen ze hun rugzak net zo makkelijk even af. Dan genieten ze alleen maar van elkaar en lijkt alles vanzelf te gaan.

Roland kwam voor het eerst bij Marjelle slapen. Dat vonden ze best spannend. Rond etenstijd stond hij met een fles wijn en zijn tandenborstel bij haar op de stoep. Marjelle had eten gekookt. Terwijl de oven zijn werk deed, kletsten ze een beetje over de voorbije feestdagen. Het voelde nog wat onwennig, maar ze verheugden zich op een lange avond en nacht samen. Die begon na het eten. Marjelle en Roland genoten van elkaar op de bank, onder de douche, in bed en toen weer op de bank. Toen ze uiteindelijk samen hun tanden stonden te poetsen in de badkamer, voelde het voor Marjelle als een slaapfeestje. Marjelle en Roland stonden laat op. Ze konden maar moeilijk los komen uit elkaars armen. Roland bewoog zich door het huis alsof hij er al hoorde. Tijdens het ontbijt zwegen ze elkaar in de ogen.

Roland pakte zijn rugzak op en vertrok. Terug naar zijn eigen leven. Roland en Marjelle gaan elkaar weer zien. En verder kijken ze nog maar even niet.

Lees verder!

geplaatst door Marjelle - 1 reactie



woensdag 29 december 2010

Brief aan jou

Den Haag, 28 december 2011, geschreven op 28 december 2010

Lieve jij,

Misschien is dit de eerste brief die je ooit zo heb mogen ontvangen en lees je nu verbaasd vanaf dit scherm mee. Deze brief zal zeker niet de laatste zijn, dit is slechts het begin. Na deze brief zal je er nog veel meer krijgen, zowel per mail als per brievenpost. Het hoe en waarom zal ik je uitgebreid hierna vertellen, wees gerust. Aan het eind van deze brief snap je exact waarom ik je deze brief stuur. Jij, degene die mijn hart heeft gestolen in 2011…



Wat waren we allebei naïef in 2010 hè? Ik weet nu nog niet hoe jouw jaar er heeft uitgezien, maar die van mij had in ieder geval een andere uitkomst dan ik aan het begin van 2010 had kunnen voorspellen. Het schijnt dat over de lange termijn bezien de rotjaren en de topjaren elkaar redelijk compenseren tot een algemeen gevoel van gelukzaligheid dat je hebt mogen ervaren in je hele leven. Als dat zo is dan denk ik, nee dan WEET ik, dat 2011 een knaljaar zal gaan worden. Tweeduizendenelf, het jaar waarin ik jou ontmoet, dat kan gewoonweg ook eigenlijk niet meer stuk.

Maar genoeg over mijn 2010. Jouw 2010 is voor mij op dit moment dus nog een mysterie. Ik hoop in ieder geval dat 2010 voor jou ook een memorabel jaar was. Ik wens alle mensen waarom ik geef het allerbeste toe. Daar behoor jij ondertussen ook bij. Laat 2010 voor jou gewoon een opstapje zijn geweest naar 2011, niet? Misschien ken ik je al, misschien ook niet, maar in 2011 hebben we elkander pas echt leren kennen.

Wat ik me al de hele tijd afvraag: Wat dacht je toen je me voor het eerst ontmoette? Ik weet dat ik soms niet de makkelijkste ben, integendeel. Net als een ieder ander kwam ik ook met een gebruiksaanwijzing jouw leven binnen. Ik, om en nabij de 27, fanatiek aan het sporten geslagen en nimmer meer een sigaar aangeraakt sinds december 2010, kwam jouw leven binnen met al mijn voor- en nadelen. Mezelf kennende zal ik wel weer, extravert als ik af en toe ben, gekletst hebben over van alles en nog wat. Ik weet dat dat normaal overkomt alsof ik één of andere wijsneus ben die je op ieder klein puntje zou kunnen corrigeren, maar jij hebt daar op de een of andere manier dwars doorheen gekeken. Je had door dat ik gewoon enorm ga kletsen als ik zenuwachtig ben. Jij, en jij alleen, zag dat achter die façade, dat masker van de hele wereld aankunnen, gewoon een jongen van vlees en bloed zit die dat masker alleen maar gebruikt om zichzelf zo nu en dan te beschermen tegen de buitenwereld met al zijn grillen. Typisch een man met een grote waffel en een klein hartje die gevoelens af en toe maar een moeilijk iets vindt. Hoe zag je dat toch?

Ik schrijf nu al enige tijd met groot plezier columns op de M4M-site. De ene keer gaat het schrijven makkelijker dan de andere keer. Echter, bij het schrijven van deze brief lijkt het alsof de hele brief al vastlag in mijn hoofd voordat ik de eerste letter op het digitale papier tikte. Jij zit in mijn hoofd en al zou ik tientallen brieven tikken, dan nog krijg ik je er niet uit. Ik kan honderduit praten over jou, maar deze eerste brief houd ik het beperkt tot rond de 1000 woorden. Je kent me nu al wat langer en weet dat het voor mij moeilijker is om iets klein en gecondenseerd te houden dan eindeloos uit te wijden. Geef mij de ruimte en ik vul hem. Echter, met jou om mij heen en in mijn hoofd wil ik het juist zo klein mogelijk houden. Des te minder ruimte ik verbruik, des te meer ruimte voor jou…

De eerste keer dat ik je zag zoals ik je nu zie: ik herinner het me nog. Ik was feitelijk op dat moment al verkocht. Ik had van tevoren nooit verwacht dat ik zo enorm van mijn stuk zou kunnen raken door één iemand. Welnu, jij kreeg het voor elkaar. Muren verdwenen als sneeuw voor de zon, het verzet was al snel gebroken. Natuurlijk was ik huiverig in het begin; is het wel zo’n goed idee, jij en ik? Durf ik mezelf hier aan over te geven?

Echter, net zoals jij bedacht ik me op dat moment dat ik eind 2010 mezelf had beloofd om er in 2011 gewoon voor te gaan. Ik heb eind 2010 deze brief geschreven aan jou, zodat ik je op een later moment deze brief zou kunnen laten lezen. Deze brief heeft niet alleen waarde voor jou, maar ook voor mij. Het herinnert mij eraan dat ik met mezelf een afspraak heb gemaakt. Een afspraak om in 2011 op zoek te gaan naar jou, de liefde waarmee ik hopelijk nog heel wat jaren gelukkig mee zal zijn. De afspraak om de schroom die je als single nog wel eens hebt ten aanzien van de grote, boze datingwereld van me af te schudden en mezelf over te geven aan jou, de liefde en alles wat er bij komt kijken.

Liefste aankomende liefde van mijn leven, ik kom nu aan het einde van mijn brief. Ik hoop van ganser harte dat ik je aan het eind van 2011 deze brief kan laten lezen en dat je met een glimlach vaststelt dat ik met mijn gekke hersenkronkels al eerder aan jou dacht dan jij aan mij. Laten we hierbij het boek van 2010 dichtslaan en de onbeschreven bladzijden van 2011 klaarleggen om er een mooie geschiedenis en het begin van onze toekomst op te schrijven. In 2011 komen er een hoop columns van mij bij, maar deze is speciaal voor jou… en jou alleen!

Veel liefs,

Je weet wel wie


P.S.: Prettige jaarwisseling iedereen!

Lees verder!

geplaatst door WdK - 3 reacties



woensdag 29 december 2010

Beeldscherm blues of toetsenbord boogie

Beeldscherm blues 1

Als ik maar lang genoeg naar het beeldscherm blijf staren
komt er vanzelf wel een liefdesbrief
van iemand die gul en met grote gebaren
in alles laat merken: ik heb je lief.

Toetsenbord boogie 1

Ik kan ook het toetsenbord zelf aan gaan wenden
om op te hemelen wat ik in een ander zie
leuk om vóór oud en nieuw te verzenden
ik weet alleen nog niet… aan wie.

Refrein:
Wordt het de beeldschermblues .. ..
of een toetsenbord boogie .. ..
6x

Beeldschermblues 2






Toetsenbordboogie 2






Wie vult het aan?
Tien coupletten van beide :-)

Lees verder!

geplaatst door Possess - 7 reacties



dinsdag 28 december 2010

Onvoorwaardelijk

Annoy
13 December 2010

Can we not find fault in the other?

Look at oneself, forgiveness

Or look away, abandon the other

Only in love the first may progress

At Peace
25 December 2010

I have wishes, annoyments

In the end I find all in me

No need to go to the land called Happy

I make, maybe spread my merriments

Soulmates
12 December 2010

When you truly belong together

You don’t hinder each other

No power games on each other

As you fit into each other

Kersttijd als tijd van bezinning is een moment voor mij om nu eens wat stil te staan bij wat ik (nog) wil in de liefde. Wat zeggen veel mensen? Je houdt onvoorwaardelijk van je kind en iets minder onvoorwaardelijk van een partner. Het woordje 'een' suggereert al iets inwisselbaars. Tegenwoordig niet zo'n heel dwaze gedachte, mensen hebben veel kortstondiger relaties nu. En toch. Hoe onvoorwaardelijk is de liefde voor mijn kind? Ik accepteer het, om maar wat te noemen, niet dat hij zijn school zou verkloten om met verkeerde vrienden te zitten blowen. Maar: ik zou ontberingen en hoge kosten over hebben voor zijn behandeling als hij een ernstige ziekte zou hebben. En: als ik zou voelen dat ikzelf geen goed rolmodel voor hem zou zijn of onvoldoende gezag zou hebben, zou dat een reden zijn om het stokje over te geven aan zijn vader (die is nl springlevend) hoezeer ik hem ook zou missen.

Wanneer zou ik zulks over hebben voor een partner? Nog niet na drie maandjes verkering, denk ik. Dan ben ik nog de kat uit de boom aan 't kijken. Een liefde die zich bewezen heeft, geen wantrouwen, woede, verveling of verachting heeft opgeroepen, zou bij mij dan pas het stadium van onvoorwaardelijkheid bereiken, zodanig dat ik zijn belang boven het mijne zou plaatsen. Niet dat dat tien jaar moet duren... zo erg is 't nu ook weer niet. Gauw genoeg wordt liefde op de proef gesteld en dan moet blijken, hoe onvoorwaardelijk eea is. Hoe onvoorwaardelijk waren de liefdes in mijn eigen relaties? Ik hield van mijn man, toch kon ik me op gegeven moment niet heenzetten over sommige van zijn karaktereigenschappen en vice versa. Andere, meest eerdere relaties duurden niet lang genoeg. Is voorwaardelijke liefde dan maar geen liefde, of te weinig liefde? Ik denk, dat als er geen bijzondere tegenslagen of afleidingen zijn, een voorwaardelijke liefde lang kan duren. Veel mensen houden van gewoonte en veiligheid, kunnen zonder grote passies, zijn tevreden met vriendschappelijkheid. Als je elkaar maar niet afstotelijk vindt, kan dat genoeg zijn, denk ik. Zelf ben ik echter niet goed opgewassen tegen verveling of middelmatigheid in een relatie, beëindig het dan uiteindelijk.

Ken ik mensen die elkaar onvoorwaardelijk liefhebben, in 't verleden, maar vooral ook nu? Ik meen te denken van wel. Mijn ouders hielden onvoorwaardelijk van elkaar, ondanks spanningen en ergernissen. Een zwager en schoonzus in Egypte: ook. Twee relaties die ernstige ziekte, kinderloosheid overleefden. En buurtgenoten van mij kan ik ook als voorbeeld noemen, maar dan als voorbeeld met haken en ogen. Dat echtpaar is altijd samen, heel erg op elkaar gericht; als ze boodschappen doen, lijkt het of ze op weg naar een groot feest zijn. Maar voor hun vier kinderen is minder aandacht en daar heb ik;)) als ouder soms last van en mijn kinderen eveneens.

Evengoed: voor mij, onverbetelijk als ik ben, een teken van hoop, dat ook nu nog onvoorwaardelijke liefdes voorkomen. Want: ik hoop het toch nog uiteindelijk mee te mogen maken in mijn leven. Maar het komt niet op bestelling, ik denk zelfs niet dat het een kwestie is van ervoor werken, het is er of het is er niet. En wat het nu precies is: als we het wisten, lag het geheim voor iedereen voor 't grijpen.

Er is nog een onvoorwaardelijke liefde die de moeite waard is beleden te worden: die voor jezelf. Gewoon, jezelf accepteren, waarderen en koesteren. Mits uiteraard... etc. Het is ook makkelijker daarvoor te werken, omdat je over jezelf meer controle hebt dan over een ander. En voor anderen dan een partner, een huisdier ook, voor de natuur, tot God aan toe als je kunt, maar dat gaat wat ver allemaal op deze plek. Al deze overwegingen helpen me mijn verwachtingen meer in balans met de realiteit te brengen en geven ook rust. De uitkomst is dat ik wat wil, maar niks moet en mezelf ook niet steeds op affirmaties hoef te tracteren. Gewoon leven, mensen ontmoeten, offline, online, wie weet zit daar een partner tussen, mezelf ontplooien en amuseren. En er is genoeg. Bovendien: ik kan terugkijken op relaties waarin ik destijds veel liefde vond en de herinnering is mooi genoeg om nu niet te hoeven drammen.

Ilse 27122010

Lees verder!

geplaatst door Ilse - 4 reacties



zondag 26 december 2010

All I wanted for Christmas

Deel 2 (slot)

‘Ach weet je’, vervolgde de Kerstman, terwijl hij z’n mobiel met een routinegebaar weer in z’n jaszak liet glijden,‘die Sint is niet helemaal meer van deze tijd, begrijp je wat ik bedoel? Iedereen komt naar mij voor z’n zaken, maar aan dat moppie van jou kan ik je niet helpen, of aan welke vrouw dan ook. Ik ken nog wel een mannetje voor je. Beetje een rare, en laat ik je van tevoren zeggen dat je je niet al te gemakkelijk moet laten afschepen want af en toe heeft hij de neiging je iets in handen te douwen waar je achteraf weinig plezier van hebt, maar zeg vooral niet dat je dat van mij hebt. O, kijk, daar zul je ‘m net hebben’. Hierbij wees hij in de richting van zijn rendieren die een eindje verderop stonden. Een daarvan kwam met een sukkeldrafje op me af, en hij stond al zo ongeveer naast me toen ik zag dat er een klein, jong uitziend mannetje op z’n rug zat. Schijnbaar om niets zat hij me zachtjes grinnikend van top tot teen op te nemen, terwijl ik hetzelfde deed maar dan met stomheid geslagen want voor zover ik kon zien was hij butt-naked, met iets op zijn rug wat later vleugeltjes bleken te zijn. In zijn handjes had hij een kleine boog. Geen twijfel mogelijk, dit was Cupido.

‘Zal ik eens een geintje met je uithalen’ zei hij en zwaaide met zijn boog in mijn richting. ‘Effe dimmen’, zei de Kerstman. ‘Eerst lezen, dan schieten’. Hij overhandigde Cupido met een zwierig gebaar mijn verlanglijstje, die er een terloopse blik op wierp, het op de grond liet vallen en in een bulderend gelach uitbarstte, waarbij hij bijna achterwaarts het rendier afkukelde, die onverstoorbaar bleef staan en mij wat glazig aanstaarde, zoals die beesten nou eenmaal doen. Eenmaal bijgekomen van datgene wat blijkbaar bijzonder komisch was, namelijk mijn stille doch vurige wens Sandra Bullock de mijne te mogen noemen, of dan in ieder geval een goed gelijkend surrogaat, keek hij me brutaal aan en zei: ‘Volgens mij heb je niet helemaal door wat de bedoeling is, makker. Ik vermaak me kostelijk met de potsierlijke capriolen die ik jullie laat uithalen. Een enkel schot en je oh zo beheerste gedrag is foetsie. Hoe vaak ik het ook doe, ik kan er geen genoeg van krijgen, dus waarom zou ik jou helpen die hoe-ze-ook-mag-heten aan de haak te slaan?’ Ik antwoorde dat ik altijd gedacht had dat hij er nou juist was om mensen net dat ene duwtje in de rug te geven, dat het zijn levensdoel was anderen gelukkig te maken. Cupido trok een zuur gezicht. ‘Jech, wat een zoetsappig sprookje zit jij hier op te lepelen. Er is niets saaier dan een gelukkig mens, weet je dat? Nee, ik ben er nou juist om wat leven in de brouwerij te brengen, en volgens mij ben ik daar verdraaid goed in ook. Ik vind het amusant als ik jullie koppel, maar ik vraag daar wel een prijs voor. Ik verlang uitbetaald te worden in de vorm van vermaak.’ ‘Leedvermaak!’ verbeterde ik hem vinnig. Dit liep helemaal niet zoals ik had verwacht. ‘Dat is dan jouw interpretatie’ vervolgde hij onverstoorbaar. ‘Maar genoeg hierover, ik ben gekomen omdat je mijn diensten aangeroepen hebt. Als jij daar nou gewoon even quasi nonchalant blijft staan, dan pak ik even een pijl, jij hoeft verder alleen maar aan die felbegeerde dame van jou te denken.’ ‘Betekent dat dat je haar dan ook verliefd op mij maakt?’ vroeg ik met hernieuwde hoop. ‘Ik heb namelijk geen zin in weer een onbeantwoorde liefde.’ ‘Resultaten uit het verleden bieden geen garantie voor de toekomst’ zei hij gemelijk, terwijl hij routineus zijn boog spande. Dit was een uitgelezen moment voor mij om een accuut opkomend gevoel van lichte paniek te koppelen aan sterke daadkracht. In een reflex haalde ik uit naar Cupido, waarbij ik nog net zijn boog aantikte. Ik voelde de pijl rakelings langs me heen zoeven, gevolgd door een verschrikte kreet van de Kerstman, die met een stevige plof tegen de grond sloeg.

Met een idiote glimlach op z’n gezicht kwam hij langzaam weer overeind gekrabbeld. Ik stond ondertussen aan de grond genageld, niet wetend wat te doen. Terwijl de Kerstman met de blik op oneindig wat voor zich uit zat te glimlachen begon Cupido langzaam te lachen, steeds harder, tot het ontaarde in een onbeheerste lachstuip. ‘Woehaha, dat is de beste grap sinds ik Cleopatra aan Ceasar heb gekoppeld! proestte hij uit. Het rendier waarop hij nog steeds zat was van al dat lawaai niet gediend en begon te steigeren, met als gevolg dat Cupido van zijn rug geslingerd werd. Daar midden in de lucht herinnerde Cupido zich net op tijd dat hij voorzien was van vleugels en fladderde in een zigzag beweging weg, nog steeds niet in staat zijn lachen in te houden. Zo verdween hij uiteindelijk aan de horizon.

Daar zat ik dan. In the middle of nowhere met een rendier die inmiddels weer gekalmeerd was en nieuwsgierig aan m’n oor begon te snuffelen. Ik voelde zijn natte neus, en hoorde een zacht spinnend geluid, hetgeen mij nogal vreemd voorkwam omdat rendieren voor zover ik wist niet spinden, dat doen alleen katten. Spinnen? Natte neus? Kat? Kat!

Zo eindigde mijn droom. Mocht er een kern van waarheid in zitten, dan mogen we gezien het extra goede humeur van de Kerstman dit jaar bijzonder leuke cadeautjes verwachten. Als hij z’n hoofd er bij weet te houden tenminste.

Lees verder!

geplaatst door Kameleon



vrijdag 24 december 2010

All I want for Christmas

Ik droomde toen ik dit opschreef, wellicht daarom dat sommige details in eerste instantie misschien als onwaarschijnlijk overkomen. Toch is het onderstaande verhaal een zo natuurgetrouw mogelijk verslag van mijn Kerst.

Vast van plan niet eerder onder mijn dekens vandaan te komen vóór de Ultieme Kwelling Der Singles (ook wel bekend als Kerstmis) voorbij zou zijn kwam ik al ronddobberend in mijn gedachten, die schijnbaar zonder enig patroon door elkaar liepen maar misschien juist daarom wel af en toe tot een zeldzame flits van inzicht leiden, op zeker moment tot het vaste vorm aannemende besef dat De Oplossing onder handbereik was, al moet ik zeggen dat mij De Vraag even niet meer te binnen wilde schieten. Ik wilde me wat rustiger op dit nieuwverworven inzicht concentreren en negeerde daarom de botte buschauffeur met het uiterlijk van mijn afdelingshoofd, die daarop spontaan in het niets oplostte. Ik liet mezelf even afleiden door een nog niet vastomlijnde gedaante die me een onbestemd besef van schuldgevoel gaf maar voor hij in focus kon komen had ik me er van afgekeerd, en was eindelijk alleen met de persoon waarvan ik nog even moest denken wat voor verschijningsvorm ik hem moest toekennen. Ik kon er alleen maar het stereotiepe beeld van maken waar ik eigenlijk zo’n hekel aan had: Flink gezet postuur, geheel in het rood met wit afgezet gekleed, en de lange baard ontbrak natuurlijk ook niet.

‘Kerstman’, zei ik omdat ik aannam dat hij zo diende te worden aangesproken, mezelf ergens realiserend dat de beste man vast wel een voornaam had, maar hem daarmee aanspreken zou wellicht wat aanmatigend zijn, en omdat ik mezelf niet helemaal een houding wist te geven zei ik nogmaals ‘Kerstman’, en vervolgde met de vraag, om maar gelijk met de deur in huis te vallen, of ik wellicht mijn verlanglijstje persoonlijk bij hem kon afgeven, daarbij gelijk de daad bij het woord voegend. Ik kon me niet zo gauw herinneren dat ik een verlanglijstje gemaakt had, laat staan dat ik wist wat er op stond maar daar was het nu te laat voor, bovendien was de Kerstman al lezende zo te zien in een diep gepeins verzonken geraakt dus het leek me het beste om maar gewoon zijn reactie af te wachten. Ondertussen wierp ik een steelse blik om me heen. Weinig details, voornamelijk wit, tegelijkertijd toch zeker niet koud, maar desondanks mogelijk toch de Noordpool aangezien het algemeen bekend is dat de Kerstman daar vandaan komt. Ik stuurde mijn gedachten weer terug naar de beste man die inmiddels zijn blik van het stukje papier had weten los te rukken en hij sprak daarop de gedenkwaardige eerste woorden: ‘Ho Ho Ho’.

Ik was nog wel helder genoeg om te beseffen dat ik dit niet als een afwijzing of afkeuring moest duiden, maar dat dit slechts een onderdeel was van het gevoel van folklore die ik niet helemaal de kop in kon drukken. Dit was ook het moment waarop ik me afvroeg wat ik hier ook al weer kwam doen, terwijl het een ondeelbaar moment geleden nog zo volstrekt duidelijk leek te zijn. Gelukkig nam de Kerstman hier de regie over en zei: ‘Ik weet niet of ik je wel aan Sandra Bullock kan helpen, want weet je, je bent bepaald niet de enige die daar naar gevraagd heeft, geloof me. Het is ook eigenlijk niet mijn specialiteit, en in de praktijk wimpel ik iedereen af met electronische gadgets, werkt altijd. Nu ik er over nadenk, je vraagt eigenlijk eerder om een surprise dan een kado en dat is meer de specialiteit van mijn collega. Wacht, ik bel ‘m even.’ Hierop viste hij een mobiel met een verblindend blingbling gehalte uit z’n jaszak en zocht een nummer op. ‘Hmmpf, z’n voicemail. Die ouwe zit inmiddels alweer lang en breed in z’n winterslaap daar in Spanje, wedden? Hier, luister maar’. Hij hield het mobieltje tegen m’n oor en ik hoorde iemand zeggen ‘Dit is het nummer van de goedheiligman. Ik ben er even niet, maar bel u terug zo gauw ik kan’.

...wordt vervolgd...



Ondertussen nog een Kerstverhaal lezen? Zap even terug naar mijn blog 'Geestig Kerstverhaal'.

Lees verder!

geplaatst door Kameleon



vrijdag 24 december 2010

NightMerrie Christmas

“ ‘Geniet ervan, fijne dagen’, o wat voel je je dan kut’ ” smste mijn single collega na de kerstborrel.
“Geweldig; gedumpt door mijn scharrel twee dagen voor kerst” smste mijn single vriendin gisteren.
“Ik koop stapels kerstkado’s voor de kinderen van mijn broer en voor alle anderen en ik vertrek altijd zelf weer met een heel klein stapeltje” vertelde andere kinderloze single vriendin gisteren.

Het is dus heel erg kerstMIS voor sommige singles. Kerst confronteert je met een heleboel dingen die je de rest van het jaar net iets makkelijker kunt ontlopen. Dat is ook zo als je wel een relatie hebt maar blijkbaar nog meer als je single bent.

Getrouwd en wel is de indeling van de dagen heel simpel; eerste dag bij jouw ouders, tweede bij die van mij. Hectisch en vaak wel gezellig maar ook een verplichting.
Gescheiden en wel is de indeling van de dagen ook heel simpel; eerste dag de kinderen bij hem, tweede dag bij jou. Voor de kinderen hectisch en vaak wel gezellig, voor mij een verplichting (aan mezelf) om te zorgen hoe ik die eerste dag door kom.

Ik heb gekozen voor terug naar ‘af’. Ik ga met mijn ouders naar mijn oma! Alsof ik 11 ben ipv 41! En het voelt heel erg goed. Mijn oma is bijna 93 en al heel lang single. Nooit verbitterd geworden na de dood van mijn opa. Altijd sterk gebleven. Een groot voorbeeld voor mij!

Kortom, weer een jaar zonder kerstmisTER X. Voor mij echter geen nightmerrie xmas dit jaar. Maar kan me heel goed verplaatsen in singles die dit wel zo ervaren.

Lees verder!

geplaatst door Babette



vrijdag 24 december 2010

Maria

Maria was een jonge en mooie vrouw waarbij het allemaal even niet meezat. Werkzaam in de non-profit sector gaf zij dagelijks haar hart aan de mensen die ze ontmoette. Helaas raakte de crisis op een gegeven moment ook haar instelling en zo werd ze ontslagen. Maar Maria, zeer optimistisch van aard, maakte er- zoals ze altijd deed- gewoon het beste van. Ze bezuinigde op van alles en nog wat, behalve op haar internet. Want dat was haar digitale poort naar de wereld. Om toch iets te doen te hebben meldde zij zich aan bij een datingsite, want een maatje in deze moeilijke tijd in haar leven kon ze wel gebruiken.

Al bij het eerste contact was het raak. Ze ontmoette een aardige en intelligente jongeman. Hij was niet echt haar type, maar dat gaf niet want ze ontdekte al snel dat hij een mooie binnenkant had. Hij heette Joost, en al snel kregen zij een hechte-doch zuiver platonische vriendschap, waarmee zij beiden heel tevreden waren.

In diezelfde tijd ontdekte ze tot overmaat van ramp dat ze zwanger was. Ik heb nooit kunnen ontdekken hoe of wat, maar het feit sprak voor zich. Op het moment dat haar familie en vrienden het hoorden lieten ze haar vallen als een baksteen en stond ze er alleen voor. Gezien het conservatieve klimaat waarin Maria was opgevoed was dat voor haar geen verrassing en ze had er vrede mee. Joost vond het gelukkig geen probleem dat ze zwanger was. Maria zat diep in zijn hart en Maria ging er om “alleen maar” een zwangerschap echt niet meer uit.

Om de financiële terugval op te vangen ging Joost zelfs een kamer bij haar huren. Maar zelfs dat kon niet voorkomen dat Maria haar woning moest verkopen. De woning werd geveild en vlak voor kerst kwamen Maria en Joost op straat te staan, zonder inkomen en een legertje deurwaarders hijgend in hun nek die de restschuld op de hypotheek terugeisten.

Van het weinige geld dat ze nog bezaten kochten ze met de moed der wanhoop een treinkaartje en vertrokken naar Amsterdam, omdat daar immers de grootste kans was op een plekje in de opvang. Onderweg kwamen ze aan de praat met drie mannen en tijdens de treinreis ontspon zich tussen hen een interessant en levendig gesprek. De mannen kwamen allen uit de buurt van Enschede. De eerste prees haar om haar mooie uiterlijk en zei haar dat haar kindje waarschijnlijk dezelfde verfijnde looks zou krijgen als Maria had. De tweede man ontdekte dat zij een zeer intelligente vrouw was. Hij raakte maar niet uitgepraat over de mogelijkheden die zij had om het glazen plafond te beslechten in de branche waarin zij werkzaam was geweest. De derde man zag haar hart, dat goed en groot was.

Aangekomen in Amsterdam wachtte hen een desillusie: alle opvang zat vol! Bij de eerste werden ze afgewezen omdat er alleen vrouwen mochten verblijven; bij de volgende adressen was ze dan weer te jong, dan weer te oud, er waren geen faciliteiten voor zwangeren, of er werden geen kinderen toegelaten. Zo gingen ze crisscross Amsterdam door. Van alle stress kreeg Maria weeën en werd een plek om te slapen nog veel belangrijker. Het vroor immers een graad of 7 en er lag sneeuw.

Uiteindelijk vonden ze een kleine opvang waar men na lang aandringen toch welwillend was hen beiden op te nemen. Ze kregen een vierpersoonskamer die ze moesten delen met een ander stel. Hun kamergenoot - een echte lomperik- zei haar als welkom: “ nou weiffie, elk nadeel hep sijn voordeel, nou kenne jullie mooi mijn spesiaale boerekool proeve!”. Zijn wat dommig lijkende vrouw keek haar man alleen maar vol adoratie aan en beaamde alles wat hij zei. En gevieren genoten zij van de eenvoudige maaltijd.

In de kerstnacht werd Maria’s baby geboren. Ze noemden hem Jesse. Het was een een bijzonder mooie baby en hij blaakte van gezondheid. De vrijwilligers van de opvang bejubelden de baby en vonden dat hij precies op zijn moeder leek. En de volgende dag kwam de burgemeester langs om de kleine Jesse en zijn ouders een fruitmand te geven en kwam Jesse’s verhaal-met foto- in de daklozenkrant.

Na een half jaar in deze opvang verbleven te hebben, vonden zij uiteindelijk een klein appartement, en startten zij gedrieën hun verdere toekomst. In die voorgaande moeilijke maanden waren Maria en Joost zo naar elkaar toegegroeid dat ze besloten hun relatie officieel te maken en ze trouwden op één van de eerste herfstdagen in oktober.

Jaren later werd Jesse één van de belangrijkste politci die Nederland ooit gekend had. Hij bracht arm en rijk, jong en oud, mensen van elk ras en en geloof bij elkaar en bracht heel Nederland in een periode van grote voorspoed.

Lees verder!

geplaatst door Poema - 3 reacties



donderdag 23 december 2010

Alone but not lonely

Alone but not lonely

Er zijn van die dagen dat ik alleen ben en de mensen in mijn omgeving vinden dat ik dan eenzaam ben, er wordt dan van alles om me heen georganiseerd echter daar heb ik dan soms geen behoefte aan. Wat wel zo is, ik was vanmorgen op Heathrow airport en ook al waren er duizenden mensen met hetzelfde doel als ik had, toen voelde ik me bijzonder eenzaam en uitermate verloren.


Zo gaat het ook de komende dagen worden, uitnodigingen van bekenden omdat ik alleen ben, uitnodigingen van familie ook omdat het zielig is om met Kerst alleen thuis te zijn. Vind ik dat nu ook?

Op de een of andere manier is het wel OK om lekker een weekend thuis te zijn zonder dingen te moeten, ja, ik moet de was doen, ja, ik moet mijn post bijwerken, ja, ik wil lekker eten (en dat heerlijk zelf maken), uiteraard de formele verplichtingen zijn ook wel leuk, de Nachtmis (wat ik trouwens niet als verplichting zie), koffie drinken bij mijn moeder en het leukste is, alles is gesloten dit weekend dus niet echt de noodzaak om op te schieten, lekker rommelen in huis, hopelijk eindelijk een beetje meer thuis te maken van mijn flat hier in Nederland.

Wellicht iets meer doen met de reden van al mijn blogs hier op M4M, het zijn er ondertussen een aardige stapel geworden, wellicht ze eens allemaal in één document kopiëren en ze eens bundelen, misschien ziet mijn uitgever er wel een leuk klein boekje in , maar de reden van mijn blogs is een redelijk simpele, iets meer inzicht geven in mijzelf en hopelijk de juiste persoon er mee aan te trekken zodat er wellicht de volgende Kerst een gezamenlijke gaat worden.

Tja, in de laatste maanden zijn er zeker leuke mail contacten geweest, zelfs een hele leuke ontmoeting. Er zijn mail contacten geweest met mensen die anoniem hier zijn, ter bescherming van henzelf tegen de omgeving geen foto plaatsen en dus pas als er later op aandringen wel een plaatje komt, dan heb ik twijfels of er in het echt wel een match gaat zijn, a picture paints a thousand words, zeker ben ik me ervan bewust dat het maar een moment opname is en dat ik er niet volledig op af dien te gaan, dat doe ik ook niet, ik kijk vaak naar hoe en waar de foto gemaakt is en wat hij mij verteld.

Wat zoek ik dan wel, of beter gezegd, door wie wil ik gevonden worden?

En dan kom ik bij mijn ondertussen gebruikelijke stukje songtekst:

If you search for tenderness
It isn't hard to find.
You can have the love you need to live.
But if you look for truthfulness
You might just as well be blind.
It always seems to be so hard to give.

Honesty is such a lonely word.
Everyone is so untrue.
Honesty is hardly ever heard.
And mostly what I need from you.

I can always find someone
To say they sympathize.
If I wear my heart out on my sleeve.
But I don't want some pretty face
To tell me pretty lies.
All I want is someone to believe.

Honesty is such a lonely word.
Everyone is so untrue.
Honesty is hardly ever heard.
And mostly what I need from you.

I can find a lover.
I can find a friend.
I can have security until the bitter end.
Anyone can comfort me
With promises again.
I know, I know.

When I'm deep inside of me
Don't be too concerned.
I won't asK for nothin' while I'm gone.
But when I want sincerity
Tell me where else can I turn.
Because you're the one that I depend upon.

Honesty is such a lonely word.
Everyone is so untrue.
Honesty is hardly ever heard.
And mostly what I need from you.


Ik denk dat dit voldoende verteld over wat ik zoek en wat ik verwacht van mezelf en van de ander.

Groet,
George

Lees verder!

geplaatst door Wigwam - 2 reacties



donderdag 23 december 2010

Zwavelstokjes

Nou, als ik het dan toch nog even over mijn rugzak mag hebben... Wat zit er allemaal in? Thermoskannetje gluhwein, Een glas. Eén glas! Kerstkransjes. In stukken gebroken chocoladeletters nog over van Sinterklaas. Een paar nette schoenen voor als ik ergens naar binnen ga, een deken, een paar oude kranten en... lucifers (zwavelstokjes).

Je raadt het al, het is kerst. Ondertussen loop ik voorover gebogen buiten! De kraag hoog op. Het sneeuwt. Ben boos. Moet afkoelen. Binnen is het mij te warm, te spannend. Ze gaan maar lekker door. Lekker belangrijk doen. Showen wat ze allemaal kunnen. Aandacht verdienen. Er is verder geen ruzie. Ze weten van niks. Ze denken dat ik naar de WC ben. Of ze denken niet eens, want ik ben al drie kwartier buiten en ze hebben nog niet eens opgemerkt dat ik weg ben, òòòh

Ik weet van mijzelf niet dat ik boos ben. Ik voel alleen al die mis-verhoudingen, zie de gezichtsuitdrukkingen, hoor de opmerkingen, de disharmonie, het toneelspel. En ik – ben – het – zo – zat. Het is niet uit te praten. Ik kan er niet over beginnen. Dan ben ik het die de sfeer bederft, òòòh. Naar buiten gaan is de beste keus.

Anticiperend vanwege ervaringsdeskundigheid na tweeënvijftig keer kerst met de familie, had ik mijn goed geoutilleerde rugzak alvast in de auto gegooid en nu was ik op weg. Ik wenste mij een adres waar ik heen kon. Een date adres. Een leuke vent. En tegelijkertijd weet ik, dat het niet het juiste motief is om bij een date te arriveren.

Ik overnacht buiten. Kranten op de stoep. De deken over me heen. Daar kranten overheen. Drink de hele thermoskan gluhwein leeg. En ik val domweg vredig in slaap. Ik ontbijt met kerstkransjes en chocoladeletters. En warm mijn handen aan door lucifers aangestoken krantesnippers in het wijnglas en vind het toch jammer dat ik de zippo handwarmer niet voor Sinterklaas heb gevraagd. “Wat moet jij nou in je flat met een zippo handwarmer?” hadden de kinderen nog gezegd, toen we de aansteker-site aan het bewonderen waren. Gek, het ding intrigeerde me.

Alhoewel een beetje schamel, zo ‘op straat’, mijn leven begint nu.

Dit verhaal is fictief

Lees verder!

geplaatst door Possess



woensdag 22 december 2010

"Dooddaten"

Anna kijkt bedachtzaam. Mijn opmerking zit haar niet echt lekker, zoveel is duidelijk. Wanneer leer ik toch eens mijn grote mond te houden? Ik kijk haar afwachtend aan. Eindelijk reageert ze.

“Misschien moet je als we terug zijn uit Berlijn maar weer gaan daten. Januari is een mooi moment. Single vrouwen hebben goede voornemens, dus ga ervoor. Ik heb het gevoel dat je nog niet uitgedate bent, dus moet je gewoon jezelf even ‘dooddaten’. Net zolang daten tot je er echt genoeg van hebt. Misschien helpt dat.”

Haar blauwe ogen priemen in de mijne. Er zit geen greintje grap bij. Dit meent ze. Ik voel een weeë pijnscheut in mijn buik.

Hoe mooi en fijn de relatie met Anna zich ontwikkelt, ik laat ook iets los wat het afgelopen jaar echt een serieuze hobby is geworden. Waar ik veel tijd en energie in heb gestopt. Waar ik veel van heb geleerd. Waar ik mooie vriendschappen aan heb overgehouden. En waaruit ik inspiratie haal voor blogjes. Daten dus.

Nu is het natuurlijk niet slim om in de prille en opluikende relatie van Anna en mij te gaan zeuren over het missen van een hobby die per definitie niet past in het opbouwende geluk. Maar ik ben niet altijd slim. En in mijn poging eerlijk te zijn en alles te zeggen wat in mijn gedachten speelt, vertel ik Anna dat ik het daten mis. Niet voor het eerst overigens.

Haar reactie is pijnlijk terecht. Dooddaten dus… Ik laat de gedachte van opnieuw daten even door mijn hoofd spelen… Heb ik nog mensen op de reservebank? Direct kap ik die dwaze denkbeelden af. Ik schud mijn hoofd en antwoord gedecideerd: “Dat wil ik helemaal niet. En het kan ook helemaal niet. Het is sowieso oneerlijk tegenover al die vrouwen. En daarbij, ik wil alleen met jou daten.”

Anna kijkt me aan. Op haar lippen een tevreden glimlach. “Oké, dan niet. Jouw eigen keuze. Maar volgens mij heb je nu wel weer een onderwerp voor je blog.”

Lees verder!

geplaatst door Willem - 1 reactie



woensdag 22 december 2010

When a man loves a woman

The Voice of Holland. Zelfs de grootste tv-kluizenaars in Nederland lijken er niet aan te ontkomen. Week na week stromen drommen mensen voor de buis om te kijken hoe de verkozenen het er deze week vanaf brengen. Eén van de mediawondertjes uit dat programma is Ben Saunders. Voor degenen die het echt nog niet hebben meegekregen (waarvoor diep respect, ik zou willen dat ik hetzelfde kon zeggen): Ben Saunders is een overvol getatoeëerde jongeman met een ton aan ijzerwaar in het lichaam en gouden glimlach die, zo wil ik toegeven, best een aardig deuntje kan zingen. Ik kan het hem in ieder geval niet nadoen. Ever.

Zodoende postte een collega van mij op Facebook een clip van HET item van die week. Ben Saunders zong een cover van “When a man loves a woman” en ging daarna hartstochtelijk met een (naar later bleek) daarvoor ingehuurd meisje staan te zoenen op het podium. Wat heet, ik verdenk dat mens ervan dat zij het eten van Ben Saunders heeft staan te herkauwen, live on stage. Comment collega op FB: “Wat een gevoel heeft die man, kijk die zoen!!!”. Gevoel? Omdat ie stond te tongworstelen met een bijkans wildvreemde? Mijn column over gevoel vs. de fysieke lusten had een opening…

Niet Michael Bolton, maar Percy Sledge zong dit lied voor het eerst. Percy Sledge schreef het lied in ’66 met als inspiratie in het achterhoofd zijn ex die hem in ’65 verlaten had om haar carrière de ruimte te geven waarvan zij vond dat hij daaraan in de weg stond. Percy Sledge zong het nummer zoals niemand hem meer daarna heeft gezongen, met echt gevoel. Doorwrongen van emotie, je kan het er bijna uitpersen. Kwam hier ook maar enige goudentandenpoetserij (zie commentaar Jeroen van der Boom) in voor? Nee, integendeel. Desondanks heeft het veel meer soul en liefde en had ik het juist daar nog gesnapt als de ex hem in zijn armen was teruggevlogen. Een happy ending. Al verdiende zij dat eigenlijk niet. ;-)

Liefde en seks, seks en liefde. Kun je seks hebben zonder liefde en kan er liefde bestaan zonder seks? Het tweede deel hoeft hier niet aan bod te komen, maar gelet op de uitdaging die Laura/Lucifera in haar blog uitspreekt en de vraag die zij daarbij stelt zal ik het eerste deel proberen te beantwoorden vanuit mijn invalshoek, vanuit mijn perspectief.

Wat te doen of te denken van onenightstands? Kun je je gevoelens loskoppelen en er gewoon van genieten, of juist niet? Allereerst vind ik dat een ieder voor zichzelf moet bepalen of men er überhaupt voor te porren is. Ik hoop dat mensen in ieder geval hetgeen kiezen waarvan ze gelukkig worden. Ikzelf ben niet van de onenightstands, integendeel. Noem me ouderwets, maar de relatie tussen seks en liefde is wat mij betreft te sterk om dat te kunnen scheiden. Het is ook niet voor niets dat ik de Engelse uitdrukking ‘making love’ ook veel beter vind passen dan het woord “seks”. In mijn belevingswereld is seks een essentieel onderdeel van (en ook een uitdrukkingsvorm van) liefde.

Een andere kanttekening die ik erbij zou willen plaatsen is het daadwerkelijk kunnen weten wat de ander denkt of voelt. Een aantal vrienden en vriendinnen van mij hebben wel af en toe zo’n onenightstand en het loopt niet altijd even geweldig af. Men had andere verwachtingen toen men het bed of andere meer exotische plaats in dook, de andere keer werd men de weken erna nog lastig gevallen door de verovering of ze kwamen er zelf achter dat ze dachten het zonder gevoel er aan over te houden te kunnen doen, maar bleven met een knoop in de maag zitten de weken erna totdat de vlinders waren gestorven.

Het mooiste voorbeeld wat ik hieromtrent misschien wel kan geven (met toestemming) is de onenightstand van een vriend van mij, laten we hem Daan noemen voor deze anekdote. Hoe dan ook, Daan had een waanzinnig leuk meisje versierd in het clubcircuit in Amsterdam. Het meisje, Maya (gefingeerde naam), wilde met hem naar bed en uitte dat ook openlijk. Daan wilde best all the way diezelfde avond, qua dat betreft staan wij allemaal wel eens te kijken van Daan en zijn hormoonhuishouding. Hoe dan ook, voor de zekerheid vroeg Daan wel wat haar verdere gevoelens of bedoelingen waren, omdat hij van zichzelf wist niet de persoon te zijn die na die avond de volgende ochtend nog in bed terug te vinden was. Maya zei dat dat ook haar idee was, dat het verder allemaal geen probleem was etc. etc. etc..

Nu zou men denken: Kat in ’t bakkie, gaat gesmeerd (dubbelzinnig, I know). Echter, de avond vordert, Daan en zijn laken-sparringpartner komen bij Casa di Daan aan en het spel zet zich voort. Uiteindelijk zijn de twee in volle actie, waarbij Daan vastgebonden op zijn rug op het bed ligt en Maya bovenop hem zit. Het meiske kijkt plotsklaps Daan verliefd in de ogen aan en zegt plompverloren: “Ik hou van je, ik hou zoveel van je!!!”. De fysieke reactie ter hoogte van de heupen van Daan was van dien teleurstellende aard dat het die avond niet meer tot een hoogtepunt zou kunnen komen. Maya merkt dat Daan de hartekreten eretie-wijs niet kan waarderen, springt woedend op, gooit hem een paar kreten en losse spullen naar zijn hoofd, trekt haar kleren aan en sprint naar buiten. Daan heeft hopeloos de nacht op bed moeten doorbrengen, alwaar de volgende ochtend de andere vrienden hem onder luid gejoel en het maken van foto’s hebben bevrijd uit zijn benarde situatie. Het moet gezegd worden dat wij nog erg lang lol hebben gehad om Daan, zulke vrienden zijn we dan ook wel weer!

Het kan dus verkeren. Volgens mij moet je ook alleen maar zoiets willen doen als je er allebei meer dan 100% achterstaat. Twijfelt iemand ook maar voor 1 moment, dan moet je jezelf afvragen of je die gok wel wil nemen. Resultaten uit het verleden bieden geen garantie voor de toekomst….

Prettige kerst iedereen!

Lees verder!

geplaatst door WdK - 4 reacties



dinsdag 21 december 2010

Kerst. foto's, herinneringen en plannen.

Voor ouders van jonge kinderen is geen kerst gelijk aan de vorige. Zelfs niet in een normale situatie. Wanneer er dan ook nog een rouwproces bij komt, gevolgd door een scheiding en een fase van daten, worden de jaarlijkse verschillen nog groter. De enige overeenkomst: er staat elk jaar een boom.

Kerst 2008 is in een zwart gat verdwenen. Ik heb er foto's van. Ze vertellen van familiebezoek: mijn moeder, broer, schoonzus en nichtje over de vloer. Mijn toen-nog-partner en onze dochter. In het huis dat toen ons huis was. Moeizame lachjes op het gezicht van mijn moeder verraden enige spanning tussen mijn schoonzus en moeder. Het nichtje samen op de pianokruk met mijn dochter – pret en duwen. En enkele obligate familiekiekjes; zo vaak zien we elkaar niet.
Foto's van bloeiende cyclamen en een portret van schoonpa bewijzen de dagbesteding van tweede Kerstdag. Er zijn uit de latere dagen foto's van mijn dochter en mijn toen-partner samen in het bos. Het was toen koud en helder, dus mooi om in het bos te gaan wandelen. Dochter (drie en een half) op haar eerste fietsje, toen voor het eerst zonder zijwieltjes. Roze jas, rode wangetjes, paars fietsje en een brede glimlach op de kinderlippen.

Totdat ik op nieuwjaarsdag 2009 hoorde dat mijn beste vriend daags ervoor in een ijskoude sloot was geslipt, was dat de routine. Het had ook vast nog wel een tijdje de routine kunnen blijven. Maar met hem verdween ook mijn stabiele leven onder water. In een zwart gat.

Van kerst 2009 heb ik geen foto's. Ik had een vriendin, mijn dochter was bij mijn inmiddels ex en ik was afspraakloos blij. Mijn prille relatie was nog met de nodige schimmigheid omgeven. Ik bracht haar weg, zodat ze bij haar ouders kon kerstdineren. Toen ze daar weer vandaan ging, haalde ik haar weer op. Een paar straten verderop om niet gezien te worden. Dus op eerste kerstdag dineerde ik alleen, slechts vergezeld door de dat jaar nieuwe poes. En dat beviel me prima. Natuurlijk het was maar een interval van een paar uur tussen momenten met die vriendin. Een tikkeltje onwennig in het huis dat enkele maanden eerder platweg 'mijn' huis was geworden.

Op oudejaarsdag zou ik met een andere vriendin naar de plek van het ongeval gaan. Zoals wel vaker in dat jaar huilend en zwijgend, inwendig vloekend langs de opnieuw ijzige sloot staan. Niet begrijpend waarom je nu juist op die plek in een fatale slip raakt.

Voor kerst 2010 is er een plan. Een feestelijk ontbijt bij mij thuis, met mijn matchlief en mijn meisje. We feesten, want lief is jarig. We nemen de tijd voor vanalles, voor elkaar, de poes, grapjes, liedjes en spelletjes. Dan brengen we mijn dochter naar mijn ex. Matchlief en ik zijn welkom om samen met mijn ex, haar relatieplanetvlam en onze dochter zelfgebakken flensjes met ijs mee te eten. Ik weet nog niet of we dat gaan doen want we vieren de verjaardag van lief later die dag bij haar familie, met 'n diner waar al wekenlang de recepten voor over en weer vliegen. Tweede kerstdag zal ik uitgebreid nakaarten met lief.

Op oudejaarsdag zal ik wel weer naar die sloot gaan. Er misschien wel samen met mijn lief staan, voor haar voor het eerst. Ik zal zacht beamen dat je geliefden niet kunt vasthouden. Net zomin als het leven dat je leeft. Ik groei naar het besef dat leven in de toekomst zinloos is, net als blijven steken in het verleden. We zullen samen verderop iets warms gaan drinken.

Ik wens jullie allemaal fijne kerstdagen, omgeven door mensen die je liefhebt.

Lees verder!

geplaatst door Kijker



dinsdag 21 december 2010

Kerst. Foto

Voor ouders van jonge kinderen is geen kerst gelijk aan de vorige. Zelfs niet in een normale situatie. Wanneer er dan ook nog een rouwproces bij komt, gevolgd door een scheiding en een fase van daten, worden de jaarlijkse verschillen nog groter. De enige overeenkomst: er staat elk jaar een boom.

Kerst 2008 is in een zwart gat verdwenen. Ik heb er foto's van. Ze vertellen van familiebezoek: mijn moeder, broer, schoonzus en nichtje over de vloer. Mijn toen-nog-partner en onze dochter. In het huis dat toen ons huis was. Moeizame lachjes op het gezicht van mijn moeder verraden enige spanning tussen mijn schoonzus en moeder. Het nichtje samen op de pianokruk met mijn dochter – pret en duwen. En enkele obligate familiekiekjes; zo vaak zien we elkaar niet.
Foto's van bloeiende cyclamen en een portret van schoonpa bewijzen de dagbesteding van tweede Kerstdag. Er zijn uit de latere dagen foto's van mijn dochter en mijn toen-partner samen in het bos. Het was toen koud en helder, dus mooi om in het bos te gaan wandelen. Dochter (drie en een half) op haar eerste fietsje, toen voor het eerst zonder zijwieltjes. Roze jas, rode wangetjes, paars fietsje en een brede glimlach op de kinderlippen.

Totdat ik op nieuwjaarsdag 2009 hoorde dat mijn beste vriend daags ervoor in een ijskoude sloot was geslipt, was dat de routine. Het had ook vast nog wel een tijdje de routine kunnen blijven. Maar met hem verdween ook mijn stabiele leven onder water. In een zwart gat.

Van kerst 2009 heb ik geen foto's. Ik had een vriendin, mijn dochter was bij mijn inmiddels ex en ik was afspraakloos blij. Mijn prille relatie was nog met de nodige schimmigheid omgeven. Ik bracht haar weg, zodat ze bij haar ouders kon kerstdineren. Toen ze daar weer vandaan ging, haalde ik haar weer op. Een paar straten verderop om niet gezien te worden. Dus op eerste kerstdag dineerde ik alleen, slechts vergezeld door de dat jaar nieuwe poes. En dat beviel me prima. Natuurlijk het was maar een interval van een paar uur tussen momenten met die vriendin. Een tikkeltje onwennig in het huis dat enkele maanden eerder platweg 'mijn' huis was geworden.

Op oudejaarsdag zou ik met een andere vriendin naar de plek van het ongeval gaan. Zoals wel vaker in dat jaar huilend en zwijgend, inwendig vloekend langs de opnieuw ijzige sloot staan. Niet begrijpend waarom je nu juist op die plek in een fatale slip raakt.

Voor kerst 2010 is er een plan. Een feestelijk ontbijt bij mij thuis, met mijn matchlief en mijn meisje. We feesten, want lief is jarig. We nemen de tijd voor vanalles, voor elkaar, de poes, grapjes, liedjes en spelletjes. Dan brengen we mijn dochter naar mijn ex. Matchlief en ik zijn welkom om samen met mijn ex, haar relatieplanetvlam en onze dochter zelfgebakken flensjes met ijs mee te eten. Ik weet nog niet of we dat gaan doen want we vieren de verjaardag van lief later die dag bij haar familie, met 'n diner waar al wekenlang de recepten voor over en weer vliegen. Tweede kerstdag zal ik uitgebreid nakaarten met lief.

Op oudejaarsdag zal ik wel weer naar die sloot gaan. Er misschien wel samen met mijn lief staan, voor haar voor het eerst. Ik zal zacht beamen dat je geliefden niet kunt vasthouden. Net zomin als het leven dat je leeft. Ik groei naar het besef dat leven in de toekomst zinloos is, net als blijven steken in het verleden. We zullen samen verderop iets warms gaan drinken.

Ik wens jullie allemaal fijne kerstdagen, omgeven door mensen die je liefhebt.

Lees verder!

geplaatst door Kijker - 2 reacties



zaterdag 18 december 2010

Roland

Marjelle lijkt de laatste dagen soms net een weekdier. Haar stoere, goedgebekte vrouw-van-de-wereld imago loopt ernstige schade op. Als ze gewoon aan het werk is, of met vrienden in de kroeg, dan kan ze het allemaal nog wel verbergen. Maar als ze met hem is, is Marjelle zo mak als een lammetje en zo klef als een vaatdoek.

Drie keer heeft Marjelle date nummer 36 nu gezien. Hoogste tijd dat hij een naam krijgt. Marjelle heeft het met hem overlegd, en hij vond alles best zolang het maar geen Eugène was. Nu heet hij dus Roland. En Roland heeft tot nu toe een nogal eenzijdig beeld van Marjelle. Alsof ze altíjd zo lief, aanhankelijk, blij en meegaand is. Nou ja, daar komt hij nog wel achter.

Als het zo lang mag duren tenminste. Roland en Marjelle hebben hun verwachtingen met elkaar uitgewisseld. En daarbij vallen termen als 'ruimte nodig', 'is allemaal niet zo makkelijk' en 'we zien wel hoe lang het leuk is'. Eerlijk is eerlijk, Marjelle is begonnen. Ze schrok nogal van wat Roland in haar losmaakte. En andersom, wat zij blijkbaar met hem deed. En dus wilde ze terugdeinsen. Natuurlijke reflex. Veilig in haar eigen habitat. Het risico vermijden om iemand te kwetsen, of om zelf gekwetst te worden.

Maar Roland is veel te leuk om risico's te vermijden. En dus heeft Marjelle besloten om – nu de disclaimers uitgewisseld zijn – er maar gewoon van te genieten. En dus accepteert ze de status van weekdier voorlopig ook maar. Gaat vast wel weer over. En die sterkere teksten komen vast ook wel weer terug. Tot die tijd is het toch allemaal wel heel erg leuk, spannend en fijn. Eigenlijk. Misschien. Ofzo. Whatever...

Lees verder!

geplaatst door Marjelle



zaterdag 18 december 2010

Zondag in Den Haag

Na lange overweging heb ik besloten op te staan
Ik was me niet
Ik scheer me niet
Ik doe m'n goeie goed niet aan
Er is weinig wind en weinig weer
De lucht is grijs en zonder kracht
En zonder doel en zonder jas
Stap ik voorzichtig op de gracht

Zondag in Den Haag
En om kwart over elf al een stuk in m'n kraag
De bomen op het Voorhout staan te dromen in 't groen
Ze weten, net als ik, niet wat ze zondags moeten doen
Zou ik zo lamlendig blijven
Zou ik nog iets nuttigs schrijven
Zit er nog een regel in vandaag
Zondag in Den Haag

Psalmen en Gezangen klinken uit de Kloosterkerk
Ik heb daar vroeger ook gezeten
Met mijn boek vol zilverwerk
M'n vader zal daar nog wel zitten
Diezelfde stoel - diezelfde rij
Samen met m'n moeder
Maar ik zelf, ik loop de kerk voorbij
Om mijn hoofd de zilte zeewind
In mijn hoofd een dikke mist
Vandaag moet een bedoeling hebben

Als ik die bedoeling wist
Wat de toekomst brengen moge
Mij geleidt een vreemde hand
Dus loop ik met gesloten ogen
Langzaam naar de overkant

Zondag in Den Haag
En om kwart over twee zo wee in mijn maag
Mijn volk zit langs de lijn
Of is bij oma op bezoek
Op deze dag van koffie-slag
En zelfgebakken boterkoek
Ik zou vanavond willen spelen
Ik heb zoveel om uit te delen
Maar de schouwburg zit op slot vandaag
Zondag in Den Haag

Ik drentel door de binnenstad
En in het late middaglicht
Kom ik jou tegen en ik denk
Wat heb jij een lief gezicht
Jij kijkt me aan en ik blijf staan
Jij kijkt om en ik kijk om
En eindelijk ga ik begrijpen
Van het hoe en het waarom
Ik wist dat het bestond
Maar ik had het zelf nog niet ontmoet
De mist trok op vanuit m'n kop
Een nieuw gevoel ging door m'n bloed
Lang gewacht en stil gezwegen
Toch gekregen, nooit gedacht
Ik dank je voor je lieve warmte
Van een lange lieve nacht

Maandag in Den Haag
En ik heb van geluk nu een stuk in mijn kraag
De bomen op het Voorhout staan zo vrolijk in het groen
Dat komt door jou en ik zal voor jou
Vandaag iets ongelofelijks doen
Ik zal de kroonjuwelen stelen
De sterren van de hemel spelen
Zondag was een ondag
Maar tussen gisteren en vandaag
Daar ligt een wereld tussen
Van twee hoofden op een kussen
Tussen zon- en maandag in Den Haag...

Erg toepasselijk deze tekst geschreven door Paul van Vliet en voor vandaag zo toepasselijk, alleen wordt het voor mij vandaag Zaterdag in Scheveningen en het gevoel wat ik erbij heb wordt zeker beschreven met wat hier staat. Het zal wel aan de tijd van het jaar liggen, toch het gevoel wat erbij komt als je alleen door het leven gaat, oeps, klinkt zwaar, dat is het niet hoor, het is meer gewoon de realiteit.

Zeker niet eenzaam, er zijn vaker veel mensen om me heen, het woord is meer alleen en op de dagen zo voor het einde van het jaar wordt het gevoel erbij het gemis van de juiste partner af en toe lastig. Alle mensen om me heen gaan naar een familie, kinderen, partners. Nou ja, het is eigenlijk al goed.

Prettige Kerst allemaal.

Wigwam

PS: ik zou nog een keer vertellen waar Wigwam voor staat:
Without
Introduction
George
Welcomes
All
Men


(de Men staat voor alle mensen, niet specifiek mannen(was me ook al een keer gevraagd))


Lees verder!

geplaatst door Wigwam - 2 reacties



vrijdag 17 december 2010

Warme hulde aan een kromme piek

Ik ontmoette hem in de dagen voor kerst in 2009. Een heerlijke man, mooi lijf, leuke lach, lekker hoofd vol grijsblonde krullen, attent, intelligent en een aangenaam karakter. Voor het gemak noem ik hem maar meneer Kwiek, dat past wel bij hem. Hij woonde in het midden van het land in een mooi huis, met een smaakvolle inrichting, en kleedde zich ook met smaak. Goede baan, alles goed voor elkaar. Niks mis mee dus. Meneer Kwiek had alleen iets waarover hij zelf tobde: hij had een kromme piek, en daar schaamde hij zich lichtelijk voor.

Mannen en hun pieken: altijd wat! Pieken, zo heb ik ontdekt, zijn er in allerlei soorten en maten. Ik moest eerst single worden om daadwerkelijk te ontdekken dat zulk een variëteit bestaat! Mannen hebben er altijd een mening over: ze zijn te dik, te dun, te kort, te lang, hebben niet de goede kleur (echt: ik heb het ze horen zeggen!) In ieder geval: ze zijn zelden echt tevreden over hun gereedschap. Als ik dat hoor moet ik altijd even aan die reclame van Mac Donalds denken die een tijdje terug op TV te zien was: die van de Mannenburger: de man die regenlaarzen past, en aan zijn vrouw vraagt welke nou het mooist staat. Tja, regenlaarzen zijn regenlaarzen: zolang ze maar doen wat ze moeten doen is het goed, toch?! Met pieken is het net zo: het enige wat ze hoeven doen is trots in top staan.

Anyway: meneer Kwiek ontpopte zich als prettig gezelschap, en ik had een paar aangename ontmoetingen met hem. Van zijn kromme piek had ik totaal geen last, integendeel: door de vorm van zijn gereedschap raakte hij plekjes aan die tot dan toe onontgonnen terrein waren gebleven. Daardoor werd het een extra genot om met hem het bed te delen.

Na een tijdje maakte meneer Kwiek mij deelgenoot van één van zijn fantasieën: hij wilde graag een keer de liefde bedrijven onder zijn hoogtezon. Omdat ik sinds ik single ben leef volgens het motto dat je alles een keer meegemaakt moet hebben om het goed te kunnen beoordelen, wilde ik best aan zijn wens tegemoet komen. Bovendien is een hoogtezon per definitie lekker warm, dus had ik er ook niet zo’n moeite mee. En bijkomend voordeel was natuurlijk dat ik gelijk een leuk kleurtje zou krijgen.

Op een goede dag was het dan zover: buiten lag een dik pak sneeuw, en binnen was het behaaglijk warm. Voor we ons konden overgeven aan zijn fantasie moesten we nog een laatste hindernis nemen: de vlizotrap naar zolder, want daar stond de hoogtezon. Al bibberend klom ik dapper in mijn blootje het wiebelende trapje op naar boven, om er vervolgens achter te komen dat je op de zolder gebukt moest lopen omdat het dak te laag was. Nou, probeer dan maar eens sexy en sensueel te blijven bewegen!

Gelukkig kon ik me snel laten vallen op de matras, die aangenaam zacht en comfortabel was. Nou heeft een hoogtezon felle lampen, waaraan mijn niet zo heel jonge lijf ineens onverbiddelijk blootgesteld werd. Uiteraard was meneer Kwiek op alles voorbereid en toverde snel twee hoogtezonbrilletjes tevoorschijn. Daardoor zag de wereld er ineens een stuk appetijtelijker uit.

We hadden een paar heerlijke uurtjes op die warme en knusse zolder. Het was alleen zo jammer dat ik de dagen erna niet kon zitten omdat mijn billen roodverbrand waren……

Helaas voor mij had meneer Kwiek een paar draken van zussen die hem nogal beïnvloedden, zodat hij mij op kerstavond -op hun advies- aan de weg zette. Waarom weet ik heden ten dage nog niet. En zo kwam er vroegtijdig een einde aan ons heetgebakken avontuur…

Lees verder!

geplaatst door Poema - 4 reacties



woensdag 15 december 2010

Persoonlijk bericht

Als ik het jaar mag afsluiten met een top tien van ervaringen, waar ik een blijer mens van geworden ben, dan staat mijn date met jou (nog steeds) op de eerste plaats.

Zo begon ik mijn briefje in het Persoonlijk-bericht-aan-die-en-die boxje, toen de telefoon ging. Ik heb onenigheid met iemand uit de familie en de spanning is te snijden. Geschaad vertrouwen. Zijn er grenzen overschreden? Had ik mijn grenzen beter kunnen bewaken? Het is zo’n oer-kwestie. Het speelt al heel lang. Ingeslepen omgangsgewoontes. Het gesprek ging helemaal de verkeerde kant op. Ik waarschuwde dat ik op ging hangen en toen hing ik op. Gooide mijn mobieltje op de bank en bedacht: waar was ik gebleven?

De moed die ik had verzameld om dat briefje te schrijven was weg. Ik wiste de woorden. Sloot het bericht-boxje en ging koffie zetten.

Wat ik in het briefje nog duidelijk wilde maken, was dat ik … die man niet het gevoel wilde geven dat ik nog achter hem aan zat, maar dat bepaalde gebaren van iemand, van hem in dit geval, zoveel kunnen betekenen, dat me dat dierbaar is en dat hij niet meer stuk kan bij mij en dat ik het wel jammer vind dat er helemaal geen contact meer is.

In onze ontmoeting heeft hij mij laten voelen, dat mijn subtiele signalen voldoende duidelijk waren voor hem om te aan te voelen wat ik wel en niet wilde. Het was in feite een ontmoeting met iemand, die ik vertrouwde en die goddelijk was. Hij trok daarna zijn grens bij: geen contact meer. Ik wil daar op mijn beurt diep in mijn hart de duidelijkheid niet van inzien. Evengoed besef ik ook dat hij geen vluchtheuvel is.

Het familielid en ik hebben de afspraak gemaakt dat we met een derde erbij elkaar tegemoet zullen treden. We hebben de intentie uitgesproken om de manier van omgaan met elkaar te verbeteren en voorzichtiger te zijn. Het zou heel prettig zijn als ik vanuit een veilige familie-situatie de wereld tegemoet kan treden, in plaats van de veiligheid elders in de wereld te moeten zoeken.

Lees verder!

geplaatst door Possess



woensdag 15 december 2010

Zondagmiddag in Ikea

Hoe erg is het om na een paar weken samenzijn in de Ikea te belanden? Ik kan nu zeggen dat ik daar ver boven sta en dat het allemaal wel meevalt, maar ondertussen vraag ik me ook af hoe ik het mijn vrijdenkende vrienden vertel. Ik die me altijd heftig verzet tegen alles wat maar enigszins naar truttigheid verwijst, loop op zondagmiddag (kan het erger) door het Zweedse warenhuis op zoek naar… ja waar zijn we eigenlijk naar op zoek Anna?

Zondagochtend staan we laat op. “We gaan wat doen, anders is het een verloren weekend.” Zegt Anna.
“Waar wil je heen?”, vraag ik nieuwsgierig.
“We gaan naar Ikea. Jij hebt een plaid nodig en ik heb trek in koffie. Ik heb een familycard.”
Ik klapper even met mijn oren maar verbaas me niet meer. Ook niet over mijn eigen reactie: “Leuk.”

In de file voor de parkeergarage vertel ik over mijn afkeer voor alles wat zweemt naar burgerlijkheid.
“Geeft niets”, zegt Anna. “We lopen lekker samen struinend door de Ikea. Als het te erg wordt, gaan we gewoon naar huis.”

Bij de keukens vergelijken we smaken. Dat doen we ook bij de Besta- en Billy-kasten, de Klippan en Karlstad-banken, de kant-en-klaar gordijnen, prints van de dekbedovertrekken en vloertapijten. We doen wat iedereen doet. Zondagmiddag, half vier. Ikea.

Halverwege naderen we het overvolle restaurant. Anna weet een slimme manier om koffie te scoren. Ze nadert de kassa van achteren en rekent twee lege koppen af. Het geld kan ze in haar zak houden. Ze heeft een familycard. Tussen de gevulde tafels vullen we de mokken met lichtzwart vocht.

“Hoe bevalt het?”

“Eerlijk? Ik vind Ikea nog steeds afschuwelijk. Maar hier vanmiddag samen met jou heb ik er vrede mee. Maar mocht je binnenkort ook mijn vrienden ontmoeten, zeg maar niets over dit avontuur. Ze zullen je niet geloven.”

Die avond zitten we op de bank. Onder de nieuwe plaid. Anna wil Boer zoekt vrouw kijken. Ik weiger. Er zijn grenzen aan mijn burgerlijkheid.

Lees verder!

geplaatst door Willem - 3 reacties



woensdag 15 december 2010

Ongelijk in gelijkheid

Ik keek uit het raam van mijn kantoor, het was een druilerige regendag. Eind november. Guur.
Achter de omheining van mijn kantoortuin zag ik een hoofd van een vrouw. Ze stond stil. Het leek of ze vast zat en ze had geen paraplu.

Ik trok mijn jas aan, even polshoogte nemen. Op straat stond een karretje met daarop een gehandicapte vrouw. Hij deed het niet meer en ze is verlamd aan haar benen en kon er alleen niet af. Op zo een moment schrik je van de ernst van een handicap.
Met ondersteuning lukte het me haar naar binnen te krijgen en ik zette haar op een stoel. Mijn secretaresse gaf haar koffie en legde haar door- en doornatte jas op de verwarming. Het lukte me met veel inspanning het wagentje in de tuin te slepen.

De vrouw vertelde dat ze al heel lang single is, haar man is door een ongeluk overleden. Ze is nog jong, 36 jaar jaar… Ze kwam op adem en begon te vertellen. “Nadat mijn man is overleden heb ik me na een paar jaar ingeschreven op een datingsite. Maar ja, wie wacht er op een gehandicapte vrouw?”
Ik moest slikken. Deze mevrouw ging mij vervolgens haar levensverhaal vertellen en ik zakte meters in de grond. Wat kunnen mensen toch een ellende meemaken en vaak alles bij één persoon. Ze had ook nog een gehandicapt kind. Ze leefde van een heel laag inkomen en kon zich werkelijk niets permitteren. Zo had ze bijvoorbeeld al maanden geen wijn gedronken, iets dat ze lekker vindt, want een fles wijn kan ze niet betalen. “Ik heb soms € 27,- per maand vrij te besteden”,zei ze. Haar laatste vakantie was 4 jaar geleden… een bootreisje op de Rijn.
De inmiddels aangeschoven schoonmaakster werd er emotioneel van. Deze vrouw had nog een verbazingwekkende levenslust ondanks het feit dat ze verwachtte voor de rest van haar leven alleen te zullen blijven. Ze wilde zo graag een nieuwe relatie…
Wij kijken even in de pc, maar voor haar is een bezoekje aan het internetcafé een hele onderneming en veel georganiseer.

Er kwam een bestelwagen van een organisatie die deze mensen helpt en na achterlating van haar adres was ze na een paar uur weer weg, ons verpletterend achterlatend.
Vele validen staan niet stil bij de rijkdom welke ze hebben, en dit soort momenten doen ons pijnlijk de realiteit beseffen.
Enige tijd geleden heb ik een wat luchtige blog geschreven over een wel erg volslanke dame. Er gebeurde van allerlei komische zaken en zij stak er ook zelf de draak mee, maar er ligt natuurlijk wel een serieus thema onder mijn verhaal. Gelukkig heeft een enkele lezer dat opgemerkt.
In hoeverre moet je een handicap vermelden? Wanneer is iets een handicap? Wanneer is moraliteit in het geding? En waar is de grens tussen behoefte, noodzaak en eerlijkheid?

We hadden nauwelijks woorden nodig en besloten wat geld bij elkaar te leggen. Wonderbaarlijk wat je kan verzamelen met velen met relatief kleine bedragen. We hebben haar een enorme kerstmand bezorgd met wat flessen en luxe lekkernijen. Er was nog genoeg geld over om dat met Pasen te herhalen.

Het zijn kleine dingen maar voor deze mensen onvoorstelbaar belangrijk. Ik kom me dat niet voorstellen. Alleen de gedachte, dat er anderen aan haar dachten maakte haar al gelukkig.
Ik roep dan ook een ieder die dit kan, in werk- of verenigingsverband, op, hetzelfde te doen. Iedereen kent wel een schrijnend geval en het voelt voor deze mensen fantastisch als ze ‘zomaar’ iets krijgen, hetgeen anderen uit hoofde van hun arbeid automatisch krijgen.
Misschien bestaat het al, maar ik zou pleiten voor een datingsite voor mensen met een handicap. Het lijkt stigmatiserend, maar een invalide op een ‘validensite’, zoals zij geprobeerd heeft, is pas echt frustrerend, stigmatiserend. Het drukt de betrokkene nog meer op diens handicap. Op een speciale site weet iedereen vooraf waar men aan toe is. Bovendien is er keuzevrijheid; men kan ook voor een ‘validensite’ kiezen.

Bij een terugtredende overheid met bezuinigingen in de zorg (door zakkenvullende bankiers/verzekeraars) is er niks mis met een initiatief op dit gebied. Kleine moeite, groot gebaar, nog grotere vreugde. Doen, juist nu.

De komende dagen is het volpropdagen. Ik verheug me al op de kerstdiners, met kalkoenen, konijnen, fazanten, hertenruggen, wijn, zalm, kaviaar en champagnesorbets. En daarna? Skiën in Italië!

Ik wens jullie allen -oprecht- een fijne kerst.

Lees verder!

geplaatst door Spencer



zondag 12 december 2010

Durf jij?

Ongeveer een jaar was ik in de ban van hem. De man, waarvan ik dacht dat hij mijn ware liefde was. De eerste man in mijn leven die zei: “Ik denk dat jij de ware bent”. En deze woorden kwamen mijn oor binnen via mijn Nokia en zijn Iphone terwijl ik in het kleinste dorpje van Frankrijk, zonder straatlantaarns, onder een volstrekt heldere sterrenhemel stond en de hele melkweg zag. Ik dacht allang niet meer aan mijn heel hoog oplopende telefoonrekening. Zijn woorden waren immers hemels.
Als dat van die ware waar was gebleken dan was deze blog er niet. Het leven is zo simpel. En dan had ik dus nooit het plezier van het schrijven weer herontdekt.

Alhoewel…dat tussen hem en mij begon allemaal wel heel ‘talig’.
Zo noemde hij mij en zichzelf; talig. Even terug naar het begin.

In de wanhopige nadagen van mijn huwelijk, want mijn aanstaande ex had zijn oog al lang op iemand anders laten vallen, begon ik de markt alvast een beetje te verkennen.
Dat kon geen kwaad leek me. Dus ik begon met chatten op ‘gewone’ sites, deze tip had ik uit betrouwbare bron gekregen. Er ging een wereld voor me open; was dit wat getrouwd Nederland ’s avonds deed? Virtueel communiceren met andere ongelukkig getrouwden? De ontmoetingen vonden plaats in chatboxen met dubieuze namen als ‘ongewenste praktijken’ of ‘hete sauna’. Weinig boeiende ontmoetingen in het algemeen.

Tot Tom online kwam. Er was meteen een enorme chemie via een ordinair beeldscherm. We hadden hetzelfde beroep. We zaten in hetzelfde (zinkende) schuitje. We hadden allebei dochters die notabene op dezelfde dag verwerkt bleken te zijn en niet onbelangrijk; we hadden zin in spannende dingen. Om een lang verhaal kort te maken:
die spannende dingen deden we uiteindelijk. Stiekem. Mijn ex ging uit huis. Voor mij dus niet meer stiekem. Zijn vrouw (nog) niet. Hij dus wel nog stiekem. Ik ging daten. Ik werd verliefd. Hij ging scheiden. Ik was nog verliefd en samen met een andere man. Hij was dus wanhopig. Begon me brieven te schrijven waarin hij mij zijn liefde verklaarde. Stuurde me bloemen, kaarten, kado’s. Hij kocht een Iphone en ik was de enige met zijn nummer. Kortom; hoe kon ik weerstand bieden? Dus zag ik hem stiekem. Hoe ingewikkeld kan het leven worden?

Na een hete zomer waarin ik overspoeld was met liefde, sex en aandacht van maar liefst twee mannen tegelijk (wat zo helend was voor mij als bedrogen vrouw) koos ik voor hem.
Ons eerste echte legale uitje was naar de Parade. Samen hoorden we Ellen ten Damme zingen. “Durf jij” zong zij. En in het donker vonden onze ogen elkaar. De tekst leek voor ons geschreven te zijn. Het werd ons nummer want we durfden eindelijk echt.

Toen kwam de winter. We warmden ons aan elkaar. Zeiden heel vaak: ‘Het is best leuk, gescheiden zijn’. Onze liefde groeide. Zijn negatieve stemmingen ook. Was het wel goed dat we zo gevlucht waren in een nieuwe relatie? Zochten we niet iets bij elkaar dat we in ons zelf moesten vinden? De diepzinnige, maar weinig opbeurende, bespiegelingen kwamen steeds frequenter via mijn Nokia en zijn Iphone mijn oor binnen. Ik was trouwens ook al niet meer de enige met zijn nummer.

Om een lang verhaal kort te maken: toen de lente kwam zag de wereld er voor hem zo donker uit dat hij besloot dat hij mij niks meer kon bieden. Ineens was het voorbij. Eenzijdig opgezegd, zo voelde het. En ik kon er niks mee.
Ik voelde zoveel voor hem en kon er nergens mee heen. Ik zat ineens op de bodem van de put.
Een enorm gebroken hart, liefdesverdriet in het kwadraat. Een scheiding die ik niet verwerkt had en die prachtige ware liefde die me daarna overeind had gehouden die was nu ook een desillusie geworden.

Ware liefde was het niet; wel enorme chemie tussen twee gekwetste mensen die helemaal nog niet in staat waren om vanuit stevigheid er voor elkaar te zijn.
Alles viel op zijn plek toen ik een tijd later een interview las met Ellen over ‘Durf jij’. Het bleek te gaan over de angst die je kunt voelen als iemand niet helemaal durft te kiezen voor jou.

Lees verder!

geplaatst door Babette - 1 reactie



zaterdag 11 december 2010

Een toevallige ontmoeting

Touch me in the morning

Ik was deze week in Londen voor het werk en omdat ik maandagochtend ook weer hier mag zijn besloot ik het weekend ook te blijven en mezelf in de Londens Kerst inkoop drukte te storten. Wow, ik ben hier wel vaker geweest maar het lijkt wel of de uitverkoop bij Harrods heel de stad naar de Knightsbridge trekt. Zo veel drukte buiten om de wat exclusievere winkel binnen te komen heb ik niet eerder meegemaakt.

Daar ik op het laatste moment besloot om hier te blijven hebben de meeste vrienden al wat te doen, velen ook met de familie de kerstinkoop doen, dus ik winkel een beetje alleen en begin me af te vragen wat ik eigenlijk nodig heb, het antwoord is redelijk simpel, niets.

Tegenover Harrods zit een heerlijke Starbucks, de drukte om naar binnen te gaan trekt me nu niet, dus ik ga voor de koffie, ook wel druk maar het vooruitzicht op een heerlijke Latte met een Doppio maakt het een stuk makkelijker om netjes, zoals de echte Brit, achter in de rij aan te sluiten.

In een eerdere blog heb ik ooit al eens iets geschreven over de Engelse dame waar ik lang geleden verliefd op ben geworden, de laatste keer hadden we elkaar 9 jaar niet gezien en nu 3 maanden na onze laatste ontmoeting stond er in de rij deze dame met nog een vrouw en kinderen, ze leek er erg veel op en ik wist het niet helemaal zeker maar meteen gingen mijn gedachten weer naar die laatste ontmoeting, ik stond een beetje dromerig voor me uit te kijken toen zij zich omdraaide en me meteen herkende.

Ze was toevallig voor de verjaardag van haar zus ook naar Londen gekomen en was ook meteen maar met de kinderen van haar zus op de uitverkoop van Harrods afgekomen, en ook zij vonden het te druk.

Op de een of andere manier raakt het me als ik haar weer zie, alhoewel we weten dat er geen “ons” is, is het wel erg prettig op zo’n koude zaterdag in de drukte die Londen eigen is haar tegen te komen, het is of we elkaar gisteren nog hebben gezien en gesproken, we drinken de koffie langzaam op en gaan dan onze eigen weg weer, toch de drukte van die winkel aan de overkant in.

Eén belangrijk ding vergeten we niet, we gaan straks een hapje eten, zonder zus, zonder kinderen… en tussendoor had ik nog een ding op mijn to do lijstje staan, namelijk een blog voor hier te schrijven waar ik tegenop zag omdat ik eigenlijk niet zo veel te vertellen heb. Zo komt een dagje de winkels in en uit met een heerlijke koffie toch nog van pas.

Tijdens het naar huis gaan (metro en M40) hoorde ik de op de radio onderstaand liedje met een heel toepasselijke tekst


Touch me in the morning
Then just walk away
We don’t have tomorrow
But we had yesterday

(hey!)
Wasn’t it me who said that
Nothing good’s gonna last forever?
And wasn’t it me who said
Let’s just be glad for the time together?
It must’ve been hard to tell me
That you’ve given all you had to give
I can understand you’re feeling that way
Everybody’s got their life to live

Well, I can say goodbye in the cold morning light
But I can’t watch love die in the warmth of the night
If I’ve got to be strong
Don’t you know I need to have tonight when you’re gone?
’till you go I need to lie here and think about
The last time that you’ll touch me in the morning
Then just close the door
Leave me as you found me, empty like before

(hey!)
Wasn’t it yesterday
We used to laugh at the wind behind us?
Didn’t we run away and hope
That time wouldn’t try to find us (didn’t we run)
Didn’t we take each other
To a place where no one’s ever been?
Yeah, I really need you near me tonight
’cause you’ll never take me there again
Let me watch you go
With the sun in my eyes
We’ve seen how love can grow
Now we’ll see how it dies

If I’ve got to be strong
Don’t you know I need to have tonight when you’re gone?
’till you go I need to hold you until the time
Your hands reach out and touch me in the morning
(mornings where blue and gold and we could feel one another living)
Then just walk away
(we walked with a dream to hold and we could take what the world was giving)
We don’t have tomorrow,
(there’s no tomorrow here, there’s only love and the time to chase it)
But we had yesterday
(but yesterday’s gone my love, there’s only now and it’s time to face it)
Touch me in the morning...

Lees verder!

geplaatst door Wigwam - 3 reacties



vrijdag 10 december 2010

Touch me

De kracht van aanraking is onmetelijk groot en heeft een enorme impact op ons mensen. Elke aanraking is als een zonnestraal in ons hart: het maakt het warm en vrolijk. Daardoor is een aanraking allesbehalve oppervlakkig; soms zelfs van levensbelang. Sinds ik single ben kom ik wat aanrakingen betreft eigenlijk structureel tekort, vergeleken met mijn oude leven. Maar ja, misschien was ik ook wel schandelijk verwend wat dat betreft. Vergis je niet: ik heb het niet over het meest voor-de-hand-liggende: het Erotisch contact, al speelt dat natuurlijk ook mee. Nee, ik bedoel veel meer de gewone aanraking- die van mens tot mens- in de normale omgang. Van een klopje op je schouder, een arm om je heen en wang tegen wang, tot aan het gewone knuffelen sal ik maar seggen. Lets keep it real: tot op zekere hoogte dan, want ik ben tenslotte een poema en geen knuffelbeer. Maar toch…

Het is allemaal een kwestie van vraag en aanbod: zolang we genoeg contact kunnen maken met aangename dingen staan we er niet bij stil, maar dat voelt anders zodra het aanbod schaars wordt. In de afgelopen jaren heb ik hiermee gestoeid en dingen uitgeprobeerd en er gelukkig mijn weg wel in gevonden. Single zijn is tenslotte gewoon een kwestie van je aanpassen aan de omstandigheden.

Elke aanraking begint bij de huid. Daarom ben ik daar eerst maar eens meer aandacht aan gaan besteden, alle kleine beetjes helpen immers. Ik zoek lekkere stofjes uit die aangenaam voelen aan mijn huid en smeer ik mijn velletje regelmatig in met een lekker crème’tje. Ik zoek op warme dagen de zon op en heb mezelf verwend met nieuwe zachte badhanddoeken. En als het koud is zet ik de kachel lekker wat hoger. Mijzelf verzorgen lukt dus wel, maar het intermenselijk contact vinden op een normale wijze is wat lastiger.

Contact met ‘another human body’ is wat mij betreft het meest ultieme gevoel wat er bestaat, in welke vorm dan ook. In tijden van grote nood voldoen koele lakens en een lekkere bodylotion dan ook niet meer. Dan voelt het allemaal een beetje als surrogaat. In die schaarse periodes geef ik me over aan dingen die – ik geef het ruiterlijk toe- ietwat ‘op het randje’ zijn, om toch maar aangeraakt te worden. Ik ben daarin niet zo selectief meer als voorheen. Wel gebruik ik mijn fantasie nu iets meer, want niet alle mensen zijn even leuk om door aangeraakt te worden. En er zijn grenzen, ook bij mij!

Je vraagt je misschien af wat ik dan zo al uitspook. Nou, in mijn huidige leven kom ik bijvoorbeeld op feesten waarbij de partygangers bij de ingang gefouilleerd worden. Voor mij geen enkel probleem: op de dagen dat ik behoefte heb aan contact zoek ik de rij uit met de leukste bodyguard (het woord zegt het al) en laat me van top tot teen fouilleren met een brede grijns op mijn gezicht. Dat roept wel eens vraagtekens op bij de bewaking, maar daar trek ik me lekker niets van aan. Ook het fouilleren op schiphol en de bewaking bij de grens geeft me een goed begin-en einde van mijn vakantie. Vandaag of morgen gaat dat tegen me werken en zullen ze me vasthouden vanwege mijn tegennatuurlijke reactie, maar dat zie ik tegen die tijd wel weer.

In tegenstelling tot vroeger zoek ik nu ook graag mensenmassa’s op: dingen waar ik eerder van gruwelde. Ik stond van de zomer bijvoorbeeld op het museumplein om ‘onze jongens’ te huldigen, 30 graden, maar zo leuk! Hoe meer mensen om mij heen die lekker tegen me aan staan, hoe beter. Nou, 200000 mensen bleek meer dan genoeg. En op de feesten en concerten die ik bezoek vind je me standaard met mijn neus vooraan: jawel, op de plekken waar het het drukst is. Een rij bij de kassa is tegenwoordig ook geen enkel probleem meer, wat op zich weer goed is voor mijn bloeddruk. Tijdens de uitverkoop ga ik gezellig tussen alle dringende mensen staan. Een volle bus of tram: de kans is groot dat ik juist instap ipv op de volgende te wachten. Ben ik ook lekker snel op mijn bestemming.

Ik zorg er verder voor dat ik vooral veel in de weg sta, wat niet zo moeilijk is, want in de weg staan doe ik van nature al. Meestal word ik dan met een zachte hand op mijn (liefst blote) arm terzijde geschoven. Dan tintelt mijn hele lijf en is mijn dag weer goed. En last but not least: natuurlijk heb ik ook mijn sporten aangepast: sinds mijn scheiding zit ik op volley, een echte teamsport. Het gaat me iets te ver om op rugby of judo te gaan, maar volley voldoet aan de vraag.

Schijnbaar ben ik niet de enige die naar human contact op zoek is, want regelmatig zie ik een groep mensen in de stad met om hun nek een bord met daarop de tekst: “need a hug?” Misschien moet ik maar een carriereswitch maken en me bij zo’n club aanmelden…?

Anyway: mochten jullie me tegenkomen ergens onderweg, dan weet je wat je te doen staat:
Touch me, and make me happy!!

Lees verder!

geplaatst door Poema - 10 reacties



vrijdag 10 december 2010

Date nummer 36

Onlangs schreef Marjelle hier over haar beste vriend Casper. Casper heeft ongeveer van elke date van Marjelle verslag gekregen in de afgelopen jaren. Hij weet dus als geen ander hoeveel manvolk er al zinloos voorbij is getrokken. Om de zoveel tijd verzucht Marjelle: 'Ik stop ermee, ik doe het niet meer'. Maar Casper weet allang dat bij Marjelle de nieuwsgierigheid het toch altijd weer wint.

Toen Casper het restaurant binnenkwam, zat Marjelle al typend over haar telefoon gebogen. 'Alleen als het een leuke man is, mag je je sms afmaken', was zijn begroeting. Marjelle keek met een grote grijns op van haar telefoon.

Marjelle heeft het tweeënhalve maand volgehouden om niet te internetdaten. Daarna begon het toch weer te kriebelen. Er had zich in de tussentijd nieuw manvolk ingeschreven. Wellicht zat daar wel wat voor Marjelle bij. Tenslotte is één keer raak genoeg. Ze zag een aardig profiel en stuurde een persoonlijk mailtje (Marjelle snapt niets van mensen die alleen maar kijken en afwachten). Twee dagen later had de man in kwestie gereageerd. Hij wilde meteen wel afspreken. Daar deinst Marjelle niet meer voor terug. Het gaat bij internetdaten tenslotte om fysieke ontmoetingen. De intuïtie van Marjelle had op dit terrein bovendien nog nooit gefaald.

En dus zat Marjelle slechts een paar dagen nadat ze de jacht had heropend weer in de kroeg. Date nummer 36. Bij het eerste biertje begonnen de radertjes in het hoofd van Marjelle weer te draaien. Wat vond ze van deze man? Paste hij bij haar? Wat voor type was het? Haar hersenen twijfelden toen ze het over werk hadden. Marjelle en haar date bleken wat dat betreft van twee verschillende planeten te komen: zij snapte niets van zijn werk en hij niets van dat van haar. Voor beiden was hun werk een zeer belangrijk onderdeel van hun leven, zoveel was wel duidelijk. 'Ging dit wel werken?' dachten haar hersenen.

Maar langzamerhand realiseerde Marjelle zich dat er iets heel geks gebeurde. Haar gevoel leek haar hersenen te overstemmen. Haar lichaam had de neiging om, ondanks het kleine tafeltje tussen hen in, steeds dichter tegen de man tegenover haar aan te kruipen. Haar knieën raakten steeds vaker de zijne, totdat ze permanent contact maakten. Deze man maakte iets in Marjelle los. Het lukte haar hersenen niet om te analyseren wat het was. Feit was dat ze niet de neiging had om verveeld om zich heen te gaan kijken, dat het gesprek als vanzelf liep. En als het even stil viel, keken ze elkaar met fonkelende ogen aan en daarna keken ze weer weg.

Casper had niet altijd geduld voor de datingverhalen van Marjelle. Hij had het al zó vaak gehoord: 'Er was niets mis met die man hoor, maar ik werd er niet warm of koud van...'. Casper kwam, terwijl hij zijn jas uittrok, dus maar meteen to the point: 'Heb je gezoend?' De grijns op het gezicht van Marjelle werd nog een beetje groter. Casper was opeens een en al oor en Marjelle vertelde hem dat ze eigenlijk niet precies begreep wat er die avond gebeurd was met haar, maar dat dat er misschien ook wel niet zo toe deed. Casper knikte goedkeurend en vroeg: 'Komt er een tweede date?'. Marjelle antwoordde bevestigend. 'Volgende week. Alleen de dagen, die gaan opeens zó langzaam'...

Lees verder!

geplaatst door Marjelle - 2 reacties



donderdag 9 december 2010

Het eerste jaar afsluiten

Precies een jaar geleden schreef ik mijn eerste blogje. Daarmee begon een interessante verkenning van het leven als single. Ik schreef over mijn ervaringen als dater, mijn gedachten over het single leven en mijn verwondering over de belevenissen. Af en toe haalde ik een verhaal uit de oude doos; vakantieliefdes en herinneringen die ik koester, al vaak had verteld maar nog niet eerder in letters vatte.

We zijn vandaag bij blog nummer 49. Dus gemiddeld bijna een blog per week. De vraag is of het de komende tijd nog zal lukken nieuwe blogs te schrijven. De reden: ik date niet meer. En daarmee is een inspiratiebron voor verhalen verdwenen. Eén inspiratiebron, niet alle bronnen zijn opgedroogd. Ook in het nieuwe leven gebeurt genoeg. Alleen is niet alles wat zich daarin afspeelt even geschikt voor publicatie. Vind ik.

December is sowieso niet mijn beste maand. Gelukkig is er binnenkort een goede afleiding. Anna en ik gaan namelijk op vakantie. We hebben een besluit genomen (zie de Kracht van voorspellen). Het is Berlijn geworden. Weihnachten in Deutschland. Ik ben benieuwd. En vind het reuze spannend. Een eerste vakantie samen, ook al zijn het geen drie weken, betekent een test voor de onderlinge ongemakkelijkheden. Hoe houden we het met elkaar uit nu geen vlucht naar huis mogelijk is?

Het zal wel meevallen. De afgelopen weken waren er ook geen problemen. We vinden elkaar leuk. Eén weekend duurde vierde dagen en die hebben we ruzievrij be- en overleefd.

Ik moet nog wel op zoek naar iets leuks voor oud & nieuw. Anna heeft helaas verplichtingen. Vorig jaar hoopte ik op een uitnodiging om het enige leuke feest van december elders te vieren. Dat gebeurde niet. Ik heb desondanks de leukste oud & nieuw ooit doorgebracht. Alleen. Heerlijke drank, fantastisch gedanst en genoten van het singlezijn.

Dit jaar wil ik het wel vieren met anderen. Lekker eten en champagne drinken. Dat kan op veel speciale bijeenkomsten. Maar om nu naar een singlefeest te gaan…

Lees verder!

geplaatst door Willem - 1 reactie



donderdag 9 december 2010

Intentie en verwachtingen bij one night stand (Laura/Poema/2e Hands)

Door Laura opgeroepen reageer ik graag op een repeterende gevoelige discussie die ons kennelijk continue bezig houdt, namelijk, een ‘one night stand’, wat zo mooi heet ‘vleselijke lusten’ en gevoelens.
Toevallig had ik een chatgesprek –voordat deze discussie begon- over hetzelfde met een teleurgestelde lieve vrouw over een soortgelijke situatie, waarin zij zich (m.i. ontrecht) misbruikt voelde.

In de inleidende blog van Poema gaat het wat mij betreft om één alleszeggende zin van haar: “Wat meneer niet wist maar ik zelf wel voelde, was dat ik bij hem aan tafel zat met een hunkerend lijf dat al maanden noodgedwongen aan onthouding was blootgesteld en wel toe was aan wat aandacht.”
Dit zegt mij dat Poema simpelweg zin had in seks, en dat is, biologisch gezien, een doodnormale menselijke (en dierlijke) behoefte. Die behoefde sec heeft niets met gemoedsaandoening verbonden emotie van doen; de affectie.

Ik generaliseer hierna bewust t.b.v. de duidelijkheid.
Het is algemeen bekend dat mannen een eenvoudiger scheiding kunnen aanbrengen tussen de seksuele daad en de gevoelens, de emotie. Er is ook een onderscheidt, de biologie en de biopsychologie, maar je kunt het ook koppelen. Er zijn mensen –vaak vrouwen- die het één niet los kunnen (emotie) of willen (bijv. godsdienst) zien van het ander. Persoonlijk eet ik nooit zonder wijn (francofiele tik).
Mannen zouden veel meer begrip moeten hebben voor vrouwen die dat verband nu eenmaal willen leggen en vrouwen zouden beter moeten begrijpen dat hun verband wel legitiem denken is, maar geen enkele logica in zich heeft. Mannen kunnen namelijk seks hebben om de seks en zijn daar zelfs bereid voor te betalen. Niks gevoel. Verkrachtingen.
Vrouwen willen vaak seks omdat ze gevoelens hebben voor iemand.
Als mannen en vrouwen deze verschillen beter beseffen zou een hoop emotionele ellende bespaard kunnen blijven. Dit vergt communicatie en daar gaat het m.i. fout.

Alles is een kwestie van intentie, verwachting en communicatie.

2De Hands heeft het eigenlijk over iets anders, juist Laura signaleert, dat hij zijn intentie niet a la minuut kan uitruilen. Hij schrijft: “ik mij niet voorstellen dat ik die ontmoeting richting one night stand zou sturen, simpelweg omdat ik met een hele andere intentie die persoon wilde ontmoeten.”
Dit gaat over het switchvermogen. Heeft hij eenmaal een intentie met een verwachtingspatroon, kan hij die niet (snel) vervangen. Dat kan.

Bij Poema is er echt iets anders aan de orde. Zij experimenteert en kan bovendien seks en emotie wel onderscheiden. Zij experimenteert met seks om te kijken of het slechts seksuele behoefte is of affectie.*) Zij is zich bewust van het verschil en haar eigen behoefte. Ze is daarin ook heel eerlijk.
Haar hiervoor aangehaalde citaat zegt eigenlijk dat zij hunkert naar seks (“hunkerend lijf”) en in haar blog is duidelijk nergens sprake van enige verliefdheid.
Op de vraag van 2e Hands of en hoe zij kan switchen (“hoe werkt dat dan bij jou”) kan ik natuurlijk niet ingaan.

In mijn genoemde chat ging het om hetzelfde. De vrouw stemt in met seks –als beiden dat willen bij eerste date is daar niets op tegen- maar wel met de verwachting dat zij daardoor emotioneel dichter bij elkaar zouden komen en dat zij de intentie had hem in ieder geval vaker te zien. Toen dat niet gebeurde was de man ‘fout’ want ‘die had haar gebruikt.’
Op mijn vraag of ze haar verwachting jegens hem had besproken antwoordde ze ontkennend. Dat is wat ik bedoel. Deze teleurstellingen ontstaan omdat iedereen iets in zijn/haar hoofd heeft en niet weet hoe de ander daarover denkt. Hem kan je in casu niets kwalijk nemen want zij wilde ook graag. Als ze teleurstelling had willen voorkomen had ze vooraf moeten zeggen dat ze wel seks wilde maar wel daarbij moeten aangeven waarom. Dan had hij zijn keuze kunnen maken en wist hij waar hij aan begon.
Mannen zouden daarin eerlijker moeten zijn en het dan moeten laten. Nooit spelen met gevoelens, al is de natuurlijke drang sterk.
Op mijn vraag of ze ervan genoten had, het fijn vond, antwoordde ze wel bevestigend.
Ook dit is een apart punt. Een man zegt dat hij het fijn vond en daarmee basta. Een vrouw zegt vaak dat ze het fijn vond maar voelt zich achteraf misbruikt. Van die denkwijze moeten vrouwen af. Je doet het omdat je het wilt. Niemand dwingt je. Je bent dus niet misbruikt. En als je teleurgesteld bent omdat de andere helft niets meer van zich laat horen had je vooraf je intentie en verwachtingen moeten uitspreken.
Sommigen vinden dat dat dan ten koste gaat van de romantiek van het moment. Dat zou kunnen. Maar maak dan voor jezelf die keuze en ga niet klagen achteraf over een ander waarvan je geen idee hebt met welke intentie die seks met je heeft.


*) Je schreef elders dat je ooit verliefd was en wilde onderzoeken of dat puur lichamelijk was door met een ander een one night stand te hebben.

Lees verder!

geplaatst door Spencer - 5 reacties



woensdag 8 december 2010

De Verwarring tussen Verliefde gevoelens en Vleselijke lusten

Een reactie op reacties op blogs:

Vandaag las ik de reactie van 2de Hans op de blog Intelligente hoogstandjes van Poema, hij legt uit dat wanneer hij een date heeft met een vrouw, die een liefde, relatie of iets van dien aard kan worden en hij merkt na korte tijd dat dat er niet meer inzit dan een gezellig avondje, hij niet zomaar de switch kan maken naar een onenightstand, hij vindt dat verwarrend en vraagt aan Poema, die daar gezien haar reactie op de blog Het vleselijke lot van de single man van Kameleon geen enkele moeite mee heeft, sterker nog, zij heeft eens een onenightstand gebruikt om te testen of haar gevoelens voor iemand anders meer waren dan alleen vleselijke lusten.

Poema verwijst naar een eerder geschreven blog, ik heb die blog gelezen, maar ik vind geen antwoord op de vraag van Hans, als ik hem goed begrijp gaat het niet om het gemak waarmee je wel of niet van de een naar de ander kan switchen, maar hoe je de switch kan maken van een persoon die bepaalde gevoelens bij je oproept, die gevoelens worden vervolgens of niet beantwoord of het blijkt dat het beeld van die persoon wat je had niet klopt, in elk geval heeft het even tijd nodig dat beeld los te laten en daardoor kan hij niet ( althans zeker niet dezelfde avond) met diezelfde persoon een onenightstand hebben, omdat daar heel andere gevoelens bij komen kijken.
Vermoedelijk zullen er lezers zijn die Hans begrijpen, maar zullen er ook zijn die er, zoals Poema, geen moeite mee hebben.
Wie kan daar eens over schrijven? Spencer of Willem misschien of anderen?

Ook beschrijft Possess in haar blog Hoe aardig is de man, de verwarring die kan ontstaan tussen lust en gevoel, in de reacties op haar blog wordt om het hardst (ook door mij) geroepen dat je vooral in staat moet zijn lust van liefde te onderscheiden, er wordt nog net niet gezegd hoe naïef de schrijfster wordt gevonden en dan komt de reactie van wissel (Possess):

"Het gaat mij niet om de vaste relatie. Of iets in de geest van eerst trouwe liefde, dan sex. Neen.
Het gaat mij erom, dat 'ik' gezien wil worden, tijdens.. en erna.
Het kan éénmalig zijn en dat je niet weet hoe gauw je het weer wilt vergeten. De verhouding klopt niet. Hij wil scoren.
Maar, het kan ook eenmalig zijn èn dat het iets wordt om niet meer te vergeten, omdat.. je toch in staat bent geweest om elkaar aandacht te geven en naar elkaar te luisteren, letterlijk en figuurlijk.. èn dat je beide feilloos weet, dat het tijdelijk is, of éénmalig. Niet bang zijn dat de ander je gaat claimen. Maar gewoon een beetje na-sudderen per mail of telefoon en afbouwen.

Lees verder!

geplaatst door Laura - 5 reacties



woensdag 8 december 2010

Backpacken in Datingland

Als je een vrouw stil wilt hebben, dan moet je haar wijzen op iets wat je niet mooi aan haar lichaam vindt. Voeg daar aan toe dat ze niet moet denken, dat er een man is die haar wil hebben. De beste omstandigheid voor deze grap is, als zij een natuurlijk vertrouwen in je heeft en puber is.

Ik ben jarenlang stil geweest. Niemand heeft mijn gemoedstoestand destijds doorzien en die boodschap kunnen doorbreken: ‘Tuurlijk ben jij aantrekkelijk! Welke oetl*l heeft dat gezegd?’ Zoiets was van een dierbare waarschijnlijk genoeg geweest. Het is raar, maar met dat ingebakken misverstand ga je dan verder. Het wordt je blauwdruk. Ik wilde mij in de visuele wereld niet opdringen, dat werd zo ongeveer mijn levenshouding.
Ik voelde mij beschermd, toen ik (tien jaar later) een vriendje had en onaantastbaar toen ik (achttien jaar later) trouwde. Ik vond het onbeschrijfelijk naar, toen dat door scheiding weer wegviel. Ik werd gek van paniek!

Vorig jaar ben ik, verlaten en wéér met die boodschap op zak, vééél te oud voor de liefde en met een niet-zo-flitsend leven achter de rug datingland in gestapt. Met een enòrrrme rugzak dus! Mollig geworden, tenten erin, dikke sokken, bergschoenen, spijkerbroek en de eeuwige wijde trui. Hoe minder je ziet, des te beter. Laat maar waaien.

Waar haalde ik de moed vandaan? Want natuurlijk lees ik ook bladen, natuurlijk weet ik wat vrouwelijk is en mooi en leuk en aantrekkelijk. Ik heb zo vaak voor de spiegel staan passen en tutten, dat ik dacht: dit is toch leuk? Hier staat toch een leuke vrouw? Maar wat je aan je uiterlijk doet moet ook innerlijk kloppen als je naar buiten gaat, de straat op, naar je werk, de wereld in... en daar kroop ik liever in mijn schulp.

Het lijkt wel alsof ik nog steeds… met man en macht aan ‘de hele wereld’ wil bewijzen, dat ik heus wel weer iemand kan vinden die mij wil hebben. Ik doe m’n rugzak even af. Even uitblazen…

Lees verder!

geplaatst door Possess - 2 reacties



dinsdag 7 december 2010

Scar tissue

Zaterdag 4 december 2010, om en nabij 14:30 uur. Ik zit in de Randstadrail tussen Den Haag en Rotterdam. De treinen rijden nog en de intercity vanaf Den Haag CS naar Rotterdam CS zou dan ook in een minuutje of 20 mij van station naar station kunnen brengen. Echter, de Randstadrail heeft iets sereens over zich dat mij aantrekt. Zeker met de overstap richting Spijkenisse op Rotterdam, lijkt het op één grote metrorit. Nostalgie alom: ik heb jaren mijzelf door het drukke verkeer gesleept middels de metro. Ik houd van de metro, ik geef het ruiterlijk toe. Terwijl een waar sneeuwlandschap aan mij voorbij trekt en de oude dametjes tegenover mij beginnen te keuvelen over de winters van de jaren ‘50, zet ik mijn iPod aan op shuffle-mode en krijg als eerste band de Red Hot Chili Peppers voorgeschoteld met “Scar Tissue”. Het onderwerp voor de volgende column dient zich aan…

De eerste zinnen uit het betreffende lied zeggen eigenlijk alles. Voor degenen die het niet kennen:

Scar tissue that I wish you saw
Sarcastic mister “know-it-all”
Close your eyes and I'll kiss you 'cause
With the birds I'll share
This lonely view


Scar tissue, littekens, wie heeft ze niet? Het ene litteken is de andere niet, maar iedereen heeft er wel een paar. Let wel, ik bedoel hiermee niet alleen de lichamelijke littekens. Dat putje in je knie omdat je wijlen hond er een keer zijn tanden in heeft gezet tijdens een uit de hand gelopen speeluurtje is een litteken ja. Echter, ook je ziel kan een litteken oplopen, bij de één een grotere dan de ander.

Het woord litteken heeft iets negatiefs over zich. Toen mijn stiefneefje een keer hard gevallen was en zijn been had opengehaald, kwam hij huilend naar binnen gelopen en riep hard om zijn moeder. Zijn broertje (tweeling van 6) merkte terloops tegen mij op: “Nu krijgt Sam een litteken, nu is Sam niet meer mooi.” Treffender had de negatieve lading rondom het woord litteken niet besproken kunnen worden. Iets moois krijgt een litteken, dus is het minder mooi. Een soort devaluatie lijkt op te treden. De inruilprijs is met 25% gedaald en je krijgt het nooit meer terug.

Echter, zoals ik het zie is een litteken juist een prachtig ding. Het is geheeld voor zover dat kon, daarnaast heeft het geen kans meer om opnieuw open te scheuren. Daarnaast maakt en vormt het jou. Karakter wordt gevormd door ervaring en omgeving en maakt je tot wie je bent. Een prachtige namaak Van Gogh of een Renoir is leuk, maar kan je voor een luttele paar euro’s (met de huidige kunstmarkt vrees ik dat de standaardvaluta de Roebel aan het worden is, dat terzijde) opkopen. Echter, de echte werken van de meesters, wie kan daar tegenwoordig nog een prijskaartje aan hangen? Kunt u ze betalen? Hoewel ik zeker weet dat IK de Oudejaarsloterij dit jaar ga winnen (sorry voor het abrupt uiteenspatten van jullie illusies), zal ook ik het geld er niet voor hebben.

Zijn die echte schilderijen dan zoveel beter? Staat er iets anders op het doek? Nee. Een appel blijft een appel, een afgesneden oor blijft een afgesneden oor. Wat ze zoveel waard maakt is het feit dat de echte kunstwerken karakter hebben: De structuur van de verf, de kleine markeringen van de meesters zelve, de vale kleuren en kleurschakeringen die in de loop der jaren het doek hebben gevormd en vervormd, de barsten in het vernis, de craquelé. De echte doeken zitten onder de littekens, maar toch is er geen mooiere reproductie te vinden. Het gevormde karakter maakt het schilderij af en de beleving groots, vol emotie.

Zo ook de mens. De uiterlijke verschijning van iemand geeft meestal de eerste indruk, maar de blijvende indruk komt meestal toch vanuit de persoon achter het masker. Als single wil je niet alleen een indruk maken, integendeel. Je zou het liefste een blijvende en positieve indruk maken. Een indruk die je onderscheidt van alle andere singles die zich hebben ingespannen om de aandacht van die bevallige dame of heer, die nu voor je aan tafel zit bij dat leuke restaurantje op die eerste date, te trekken.

Wellicht dat wij, singles, als evolutie van wat we vroeger deden – het vergelijken van littekens en opscheppen erover tegenover de buurkinderen – maar eens moeten beginnen met onze littekens in een gesprek. Misschien dat dat echt laat zien wie wij zijn en waarom wij zo zijn. Geen maskers, geen façade alwaar men zich achter verschuilt en daardoor maar één zijde van zichzelf laat zien. Eindelijk eens weten waar je aan toe bent met je nieuwe vlam/date…

Terwijl de Randstadrail optrekt vanaf station Rotterdam Blijdorp en ik mijzelf alvast opmaak om de overstap te maken naar mijn volgende vervoersmiddel, luister ik nog eenmaal naar de Peppers, terwijl ze de laatste tonen van dat mooie lied, alwaar dit stuk mee begon, spelen:

Soft spoken with a broken jaw
Step outside but not to brawl
Autumn’s sweet we call it fall
I’ll make it to the moon if I have to crawl and
With the birds I’ll share
This lonely view


Ik stop mijn iPod terug in mijn jaszak en haal mezelf open aan mijn bos sleutels. Ik bloed als een rund en terwijl één van de oude dametjes mij heel vriendelijk een pleister aanbiedt uit haar handtasje, bedenk ik me maar één ding: Het ziet er lelijk uit, wordt dit een litteken?

Ik voel me gezegend.

Lees verder!

geplaatst door WdK - 5 reacties



dinsdag 7 december 2010

Hulpstuk en glijmiddel

Het kan verkeren. In één familie, toch echt van dezelfde vader afstammend, ben ik gezegend met een wat grotere schuiftrompet dan mijn oudere broer. Het verschil is redelijk. Heimelijk denk ik dat mijn broer daar toch een beetje last van heeft want hij kan moeilijker aan dames ‘komen’.
Hij is wel zo eerlijk zijn afgunst met mij te delen. Ik kreeg eigenlijk wel een beetje medelijden en adviseerde hem zich in te schrijven op een datingsite en daarnaast is er m.i. niks mis met ‘hulpstukken’, die ik overigens zelf nog nooit had gebruikt, ook niet nodig heb, denk ik.
Mijn broer is verdeeld gelukkig geworden met dit goed bedoelde advies.

Eindelijk had hij dan een vrouw aan de haak geslagen en na wat heen en weer gebel en gemail hebben ze een afspraak gemaakt. Zoals altijd was mijn broer wat zenuwachtig, niet zozeer vanwege de date, maar hij zal toch niet ‘de pech’ hebben dat hij de koffer in moet.
Mijn broer besloot mijn goedbedoelde advies ter harte te nemen en had iets gekocht dat je het beste als verleng- of opzetstuk zou kunnen omschrijven. Je schuift het over je knalpijp en zo kan je ieder gewenst formaat uit je broek toveren. Beter geen ‘halve’ maatregelen moet broer gedacht hebben en hij kocht dan ook maar gelijk een –laten we zeggen- zeer behoorlijk verlengstuk, verpakt in een kokertje.
Ook had de hulpstukkenverkoper hem iets van een rubberen ring aangesmeerd die kon vibreren en die je eromheen moet knellen en dat zou je dan in opperste extase moeten brengen. Een tube glijmiddel had hij er gratis bij gekregen.
Ik vroeg mijn broer uitgebreid verslag te doen als hij met name de ring had gebruikt, tenslotte ben je nooit te oud wat te leren.

Ik was het allemaal alweer vergeten toen mijn broer veel later verslag uitbracht.
Hij was inderdaad met een vrouw in haar slaapkamer beland. Zij was erg romantisch en dat betekent licht uit en ergens slechts één kaars. Die donkerte kwam mijn broer goed uit want hij had in alle wijsheid –uit angst afgewezen te worden- besloten zijn geheime wapens niet prijs te geven en deze in het heetst van de ‘strijd’ in te zetten.
Onhandig als hij was had ze wel de tube opgemerkt toen ze in bed lagen en hij stelde haar gerust dat dit een erotisch massagemiddels was.
Dat had hij beter niet kunnen zeggen want er was geen weg meer terug toen ze hem helemaal ondersmeerde met glijmiddel.
Eenmaal zover gekomen deed hij zijn uiterste best contact te vermijden zodat haar het verschil vlak voor en tijdens de 'intocht' niet zou opvallen. Hij had stiekem de spullen onder zijn kussen geschoven en hij zocht, haar al kussende, met zijn hand naar zijn opzetstuk. Met één hand openen had bij niet geoefend. Hij besloot onder de dekens te kruipen terwijl zijn nieuwe vlam afwachtend op haar rug lag. Onder de deken was het natuurlijk helemaal pikdonker maar nu had hij even de handen vrij. Hij had al frommelend het verlengstuk eruit gehaald en zette het op zijn spuitgast. “Wat is dat ding hard zeg” dacht hij maar ‘hard’ is eigenlijk wel gewenst en dus logisch in deze omstandigheid.
Als een ware ridder koos hij zelfverzekerd het Walhalla op en dat ging kennelijk wat weinig subtiel, hetgeen een “au” opleverde van zijn (nog) nietsvermoedende partner. Na wat gefrummel lukte het hem en dat leverde weer een “mijn god” op. Dat glijmiddel gleed inderdaad maar niet waar het moest en had toch een wat vreemde plakkerige werking op zijn armen en haar buik en rook ook niet zo lekker. Zelfs de deken plakte nu overal.
Op haar vraag ‘wat is dat zeg?’ antwoordde mijn broer dat ze natuurlijk nog nooit een echt kanon had gevoeld en zijn zelfvertrouwen was het enige dat van nature groeide. Nu is het de bedoeling dat het opzetstuk wordt vastgebonden maar mijn broer kon het koortje niet vinden en dus dacht hij, geen slap gelul, vooruit met de geit.
Het vervelende was evenwel dat het hulpstuk erin bleef zitten en hij vond die rand toch wel wat erg hard. Snel ging hij weer op zijn knieën om vervolgens het hulpstuk dan maar met zijn hand het werk te laten doen.
Op haar vraag ‘is ie afgebroken?’ durfde hij nog ‘nee’ te antwoorden maar ze was inmiddels het gevecht zat. Zijn vriendin gleed uit bed, glijmiddel van haar lichaam wrijvend en liep gefrustreerd naar haar badkamer. Broerlief ging weer op zijn helft liggen en voelde iets onder zijn rug. Snel kijken leverde op dat dit het verlengstuk was maar wat had hij dan al die tijd in z’n hand? Dat bleek het kokertje te zijn waar dat ding in opgeborgen wordt. Ach, beginnersfout. Ze hebben wel heel lang gedoucht.

Lees verder!

geplaatst door Spencer - 1 reactie



zondag 5 december 2010

Weg met de snorren!

De maand van pepernoten, speculaas en sneeuw is inmiddels in volle gang. Vandaag was zelfs de grote dag van Sinterklaas. Heerlijk de maand december. En vooral dit jaar een echte feestmaand. Het betekent namelijk ook dat de snorren er weer af zijn.

Weet je het nog? Movember was de maand die voorheen bekend stond als november en waarbij mannen een maand lang hun snorren lieten staan om aandacht te vragen voor (prostaat)kanker en vooral geld in te zamelen voor het Nederlands Kanker Instituut - Antoni van Leeuwenhoek ziekenhuis (NKI-AVL). Ruim een maand geleden heb ik er een blog aan gewijd dus is het nu tijd voor een update...

Om maar meteen met het mooiste nieuws te beginnen. Mijn team van mo bro's heeft tot nu toe € 1.566,- opgehaald voor het Nederlands Kanker Instituut - Antoni van Leeuwenhoek ziekenhuis (NKI-AVL). Ik zeg expres tot nu toe want men kan nog tot en met 10 december doneren en we verwachten er zeker nog wat extra centjes.

Maar hoe is de maand verlopen? Zwaar, heel zwaar. HAHA. Het viel mee, vooral omdat niet iedereen een even heftige snorgroei heeft als anderen. Voor sommigen was het dus minder erg. Het leukste waren opmerkingen van (vrouwelijke) collega's, kenissen en vrienden. En dat terwijl we toch hadden afgesproken dat jullie ons zouden steunen.

Waar iedereen het in elk geval wel over eens is, is dat een snor totaal niet sexy is. Natuurlijk op een paar uitzonderingen na, o.a. Johnny Depp (“if all men looked like him then movember would be brilliant”, zoals een Amerikaanse vriendin het zo mooi wist te verwoorden). Maar de uitzonderingen zijn wel op één hand te tellen.

Het zou in elk geval een zware maand worden voor de vrijgezelle mo bro's (teamleden) onder ons. Zeg maar dag met je handje tegen je sociale leven. Gelukkig is dat achteraf gezien best meegevallen. Er zijn namelijk best mensen die verder dan een snor kunnen kijken. Maar er zijn er ook veel die het niet kunnen. Om één of andere reden werd er tijdens een avond stappen aan een besnorde maat gevraagd of hij soms homo was. Zou de snor de oorzaak zijn geweest?

Het was in elk geval leuk (voor iedereen) om te zien wat voor (mis)baksel er groeien als we ons een maand niet scheren op de lip. Het ging van dikke borstel tot een iel kamper-snorretje. En het was de moeite waard, we hebben met z'n allen veel ludieke acties opgezet om extra geld met onze snorren binnen te halen. Zoals een thuisrestaurant, verkoop van muffins, chips en speciale Hot Wheels Ford MoStang auto's. Plus het grote eindconcert (Movember Rock Night) om de succesvolle actiemaand in onze regio goed af te sluiten.

Het geld voor het goede doel is nu binnen en wij gaan gewoon weer snorloos door het leven. Heerlijk. Vanaf nu zijn snorren weer saai, ouderwets, stom, not done etc...
Hallo sociaal leven.

Lees verder!

geplaatst door Pigpen - 4 reacties



zondag 5 december 2010

Pakjesavond

Sinterklaas is in het land en het is en blijft spannend. Zelfs voor de oudste twee, ook al zijn dat geen gelovigen meer...

De jongste is en blijft nog steeds een trouwe aanhanger van de goedheiligman en zijn volgelingen en staat nog steeds uit volle borst te zingen als in de gang zijn schoen gezet is. De andere twee zingen braaf mee maar voor hun hoeft dit niet zo zeer, de schoen morgenochtend is nu voor hen interessanter dan het zingen van de liedjes. Er komt toch wel wat in, weten ze... Tja, zo gaat dat als ze ouder worden. En af en toe komen er ook versies van liedjes ten gehore die niet in het standaard liedjesboek staan. Mijn jongste zoon kijkt dan toch wel heel verwijtend naar zijn broers, want zo zing je niet over de sint, en toch zeker niet als hij in het land is!

De oudste zoon moest het nog verteld worden, hoe de vork in de steel zat. Die vond het ook allemaal wel goed en het was leuk om voor zijn broertjes het geheim te bewaren en met zijn ouders samen te zweren, dat was toch wel je van het in het begin!

De tweede kwam er hartje zomer zelf mee, een paar jaar terug. Hij herkende een acteur aan zijn stem en manier van doen, tja wat kun je dan anders doen dan het maar te beamen?

Maar toch blijven die twee het leuk vinden. We zijn naar de intocht hier in de stad geweest en geen van de drie wilde naar huis tot het echt afgelopen was en dat was niet vanwege de pepernoten, maar omdat ze het gewoon gezellig vonden. En ook sinterklaas films blijven in trek, het liefst zouden ze alle films willen hebben en kijken in deze periode.

Vanmiddag het laatste afgerond voor pakjesavond, de worstletter is gebakken en alles netjes ingepakt.

Alleen is het vanavond helaas nog geen pakjesavond, dat is morgen pas bij mij... Maar zeker weten dat we het dan weer gezellig hebben, dat komt helemaal goed!

Lees verder!

geplaatst door Ronald68 - 4 reacties



zondag 5 december 2010

Gif van Naja Haje

Terwijl haar hand langzaam een stukje hout op het vuur legde was haar gezicht naar mij gericht. Ik kon haar alleszeggende, ogenschijnlijk oppervlakkige, maar indringbare blik niet ontlopen. Ziedaar, alweer een bevestiging van een al dagen koesterende heimelijke liefde voor Cleo, mijn vlam van het heelal, de vakantieliefde van mijn vakantiemaatje Djoedas?
De avond was ongemerkt overgegaan in de nacht, zwoel en aangenaam, zoals dat in het Caribisch gebied gebruikelijk is.
Ik weet niet waarom ik juist nu de hand van mijn vakantieliefde, Alexandra, licht van mijn nacht, wat vaster nam. Alsof ik haar gerust wilde stellen.

Mijn blik dwaalde door de wolkenloze sterrenhemel en ik vroeg mij af waarom de hogere machten die dit al kunnen scheppen niet in staat zijn mijn noodgedwongen onderdrukte liefde voor Cleo te vervolmaken. Cleo had haar keuze gemaakt en ik ook. Het liefdeslot lijkt bepaald, uit ieders vrije wil. Ik moet gevoelens verstoppen, opruimen en met een groot hangslot in het knetterende vuur verbranden, opdat mijn gevoelens verdwalen in de ruimte, daarmee in het niets verdwijnen en de rook van verlangens zal opstijgen naar de goden, die zullen verstikken in hun onwil.

Alexandra legt haar hoofd op mijn schouder. Heb ik genoegen genomen met een leuke vrouw, omdat ik in mijn vakantie niet alleen wilde zijn? Ben ik een meedogenloze egoïst die zijn vakantie wil vervolmaken door uren te vrijen en de liefde bedrijven in een punttent of op het strand?
Mijn opgebouwde schuldgevoel wordt door haar weggenomen als ze in mijn oor fluistert dat ik de beste minnaar ben die ze ooit heeft gehad. Met zachte stem, knabbelend aan mijn zeezoute oor, fluistert ze dat ze met volle teugen van mij geniet. Onbedoeld hielp ze mijn schaamte te verjagen, mijzelf troostend met de gedachte dat zolang zij er verwachtingsloos plezier aan beleeft ik slechts een goede daad verricht waar ik overigens net zo van geniet.
Ook al heb ik het fijn met Alexandra en geniet ik met en van haar, de onbarmhartige hemel heeft mij wel Cleo voorgehouden waar ik hopeloos verliefd op ben geworden.
Ook al is mijn lichaam bij Alexandra, mijn ogen niet van Cleo af te branden. Mijn vluchtige maar doeltreffende pijlen worden opgevangen en even vluchtig beantwoord, terwijl ze bijna uitdagend tegen Djoedas aan gaat liggen.
Een Nederlandse vrouw pakt haar gitaar en de klanken zwepen samen met het kampvoor de romantiek tot onnavolgbare hoogte. In de verte horen we de zee, onverstoorbaar haar branding repeterend.

Welk een sterk instrument heeft de natuur in ons geïmplanteerd, dat niet omschrijfbare, dat alles overheersende, tot vreemde daden aanzetbare gevoel dat we ‘verliefdheid’ noemen en zo meedogenloos krachtig is dat het de onfortuinlijke strijd met het verstand bij voorbaat iedere kans moet ontberen, geen partij is?
De liefde, een bastion van ontembare emotie, die als een orkaan met ons aan de haal gaat en je van je vermeende sokkel stoot alsof je een fractie van een lucifer bent.

Als de vakantie zijn einde nadert komt het gebruikelijke ritueel van het uitwisselen van e-mails en telefoonnummers. Gespannen met kloppend hart bereid ik me voor op de traditionele kus die ook mij ten deel zal vallen als Cleo afscheid neemt.
Met een subtiel maar niet mis te verstane druk houd ik haar wat langer tegen mij aan, de seconden van non-verbale overdracht van intense verliefdheid die van mijn lichaam massaal zijn weg vindt in de hare.
Ik verschuil mij achter de door Dutch-Amor geschonken gewoonte dat wij drie maal kussen om haar voor een laatste maal te voelen, de punten van mijn gevoelige lippen vinden zachtjes hun weg tegen haar gave huid.

Terwijl ik met een klap op de Zuiderbaan in de realiteit beland realiseer ik me dat Ik alleen ben gegaan en tezamen ben terug gekomen. Mijn hart is gevuld met verdriet en verlangens.
Een vriendelijke vrouwelijke douanier op Schiphol met veel te kort kapsel en zichtbare overuren in de sportschool vraagt of ik een mooie vakantie heb gehad. Ik twijfel over het antwoord.
Terwijl ik omgedompeld word in de Hollandse nuchterheid van alledag en alweer in de trein zit krijg ik een smsje. “I must tell you something. I hope you don’t mind but I am terrible in love with you all the time. Unfortunately you had a beautiful girlfriend Alexandra so I had to accept. But I can’t forget you. Kiss Cleo.”


Lees verder!

geplaatst door Spencer - 1 reactie



zaterdag 4 december 2010

Een vreemdeling

Het was niet druk in de bios. Even vluchtig zo'n man/vrouw of 12/13. Een paar jongere, een ouder stel en een aantal van mijn leeftijd. Geroezemoes, geur van popcorn, gsm die afgaat. Nog even dan starten de trailers.

Voor mij alleen maar lege rijen. De deur gaat open en daar komt nog een verlate bezoeker. Waar gaat HIJ zitten ? Achter mij .... nee toch niet, loopt verder en neemt de lege rij voor mij. Schuin tegenover mij kiest hij zijn stoel. Beetje casual gekleed / sportief. Niet veel haar moet ik zeggen zal weinig tijd kwijt zijn bij de kapper. Jas naast hem op de stoel en heeft iets van een fleece-vest aan. Reclame start ... Hij schenkt er weinig aandacht aan en pakt zijn mobiel. Zeker nog even vlug laten weten waar hij zit of wat zijn komende plannen zijn. Hij let niet zo op de trailers, meer met zijn GSM bezig. Geeft nog een hoop licht zo'n toestel.

Film start, scene met sneeuw en man op een hoge berg baant zich een weg naar boven. Ook hij zit in de film, gsm is nergens meer te bekennen. --- "The Bucket List" --- Zullen zien... Directeur van een ziekenhuis krijgt te horen dat hij nog maar even te leven heeft. Een zelfde bericht voor een automonteur. Samen op een kamer in het ziekenhuis van de directeur himself. Jack Nicholson als directeur vs Morgan Freeman. Jongeman tegenover mij gaat wat meer onderuit zitten, komt een serieuze scene. Zaal is stil. Beiden hebben een terminale vorm van kanker. Operatie / chemo mogen niet baten. Moeilijke momenten in het behandelingsproces zijn snel gemonteerd en volgen elkaar af met grappige momenten als de twee heren aan het kaarten zijn of steekspelletjes met elkaar spelen. HIJ voor mij moet erg lachen om kleine dingen, een gebaar, een voorzetje waar een grap uit rolt, toespelingen ... herkenbare dingen. Gaat ook weer wat gemakkelijker zitten. Straalt op de een of andere manier een zekere rust uit. Is HIJ alleen, waarom naar deze film, kon zijn partner niet mee, ... wat weet je nu van zo iemand eigenlijk ?

De automonteur maakt een lijst, een "Bucket List" before you kick ... Wat doe je als je hoort dat je nog maar een jaar te leven hebt (of minder). Ga je op in het ziekteproces of zet je je wensen op papier en ga je deze 1 voor 1 langs om er nog uit te halen wat er wellicht nog inzit. {En moet je daarvoor zoo ziek zijn?} Het doet HEM wat, ik zie het aan zijn houding, arm/hand onder zijn kin, beetje schuin, anders in zijn stoel, lichte bewegingen met zijn hoofd. Wat gaat er in hem om, waar denkt hij aan. Gaat hij zijn eigen lijstje langs, toch ook maar eens gaan sky-diven, base-jumpen, op de top van een piramide staan, lid worden van de Mile High Club (of MHC voor insiders), de mooiste vrouw op aarde zoenen of scheuren in een Shelby Mustang. Ja het doet um wat, ik zie het. De lijst in de film wordt langzaam gevuld door rode strepen.

Er komen items bij en sommige items verschijnen er toch ook weer niet op. Een ontmoeting met een dochter uit een lang vervlogen huwelijk blijkt een erg moeilijke verrassing. DAT was niet de bedoeling van de lijst. Er zouden alleen maar leuke dingen op staan !! Morgan Freeman aan de bar. Een prachtige scene volgt .... Er schuift een mooie vrouw naast hem aan de bar. Ze raken in gesprek. Morgan laat zijn interesse blijken. Een vonk, klik (bijna hoorbaar), enorme timing, dat gevoel ... is heel lastig te beschrijven maar onbetaalbaar. Je ziet het aan haar ogen, mimiek, manier van bewegen van haar handen. Je ziet het aan zijn ogen, groot, donkere pupillen, problemen vervagen, tijd staat stil, hij buigt wat meer haar kant op. Ik zie het aan ZIJN ogen, weet het bijna zeker, maar kan ze natuurlijk niet zien want HIJ zit voor mij. Een blik van herkenning, ogen waterig, adem wat ingehouden, ... een zucht. Wat gaat er door HEM heen. Waarom naar deze film ? De vrouw laat haar interesse blijken. Of hij misschien ..., vraagt ze op voorzichtige toon, want ze heeft een kamer voor de nacht. Hoe kan hij het aanbod afslaan. Over een paar maanden, .... Helaas ik heb een lieve vrouw. "Dan gun ik jullie alle geluk en kan ik alleen maar zeggen dat je vrouw het treft".

-- Is stil in de zaal -- HIJ is stil. De keuze is gemaakt en Morgan keert naar zijn familie terug. Een familie-diner zoals vanouds, met alles erop en eraan. Zijn prachtige momenten... Jack helaas zal thuis alleen zichzelf treffen. Morgan plots in het ziekenhuis. Het gaat snel bergafwaarts. Jack krijgt een spoed tel. Een laatste operatie, .... het mag niet baten. Jack alleen over, maar neemt het besluit toch zijn dochter op te zoeken. Zijn keuze is gemaakt. Beiden eindigen in hun koffie-blik als urn bovenop een hoge top van een besneeuwde berg met majestueus uitzicht. Aftiteling begint.... HIJ blijft nog even zitten. Zichtbaar ontroerd door de herkenning en impact van de scenes. Geen grappige bloopers, mooie post-trailers of pakkende muziek.

Een film om over na te denken, denkt HIJ, ik zie HEM denken.
Ik zie HEM opstaan en HIJ kijkt om.

HIJ kijkt om als HIJ opstaat en ziet mij. "Zat hij al die tijd achter mij", denkt HIJ. Even ziet HIJ mij dan realiseert HIJ zich dat het slechts ZIJN verbeelding was die HEM voor de gek had gehouden. Of was het iets anders .... en IK loop langszaam de zaal uit. Nog 1x omkijken of die 'persoon' daadwerkelijk achter MIJ had gezeten. Vreemd ..... misschien door de film.

Was een mooie film, -- een aanrader !

Lees verder!

geplaatst door Snowbear



zaterdag 4 december 2010

Intelligente hoogstandjes

Toen ik op een stralende zondagmorgen weer eens in “het smoelenboek” zat te bladeren, vond ik in mijn mailbox een berichtje van een leuk uitziende man. Omdat hij voor mij- gezien zijn leeftijd- in de “categorie buiten mededinging” zat was ik in eerste instantie wat afhoudend. Maar de uitnodiging van meneer was zo oprecht en spontaan, zijn foto’s toch wel erg leuk en de reisafstand tussen zijn- en mijn huis niet al te groot. Daarom besloot ik zijn uitnodiging wat te gaan drinken toch te accepteren. Ik reisde nog diezelfde avond af naar het hoge noorden, op weg naar wat volgens mij een interessante date zou gaan worden.


Aangekomen bij het mooie restaurant trof ik inderdaad een hele leuke en jeugdig uitziende man. Echt zo eentje die veel jonger leek dan zijn kalenderleeftijd aangaf. Dat beloofde wat. Het begon heel gezellig: meneer ontpopte zich in het gesprek tot een onderhoudende gesprekspartner, belezen, bereisd, filmhuis, theater, op de hoogte van werkelijk van alles en nog wat. Tot op enig moment het gesprek veranderde in een waar vragenvuur. Hij vroeg me naar films die ik net had gemist, vroeg me naar boeken die ik net niet had gelezen, was in landen geweest waar ik nog heen moest, en ga zo maar door. Bij elke vraag voelde ik mijn IQ met 5 punten dalen. Heel langzaam begon ik me een klein beetje zorgen te maken: hier zat iemand tegenover me die me zwaar de baas was en ik zag mijn hoop op een goede afloop van de avond in rook opgaan.

Toch kriebelde het bij me: al had hij schijnbaar al die jaren op een andere planeet gewoond dan ik: hij had toch wel een hele leuke uitstraling. Wat meneer niet wist maar ik zelf wel voelde, was dat ik bij hem aan tafel zat met een hunkerend lijf dat al maanden noodgedwongen aan onthouding was blootgesteld en wel toe was aan wat aandacht. En ook al was meneer niet echt onder de indruk van mijn intelligentie, zijn non-verbale communicatie vertelde me dat hij het wel naar zijn zin had aan ons tafeltje. Daarom besloot ik een gokje te wagen en stelde hem voor de avond af te sluiten bij hem thuis. Tot mijn verbazing stemde hij met veel genoegen toe.

Aangekomen in zijn woning werd ik opnieuw overweldigd door zijn goede smaak, zijn intellect en bereisd en afwisselend leven en ik wist dat ik mij met deze intellectuele man nooit zou kunnen meten. Maar als gevoel het overneemt van het verstand dan kan een mens tot grote daden komen, dus ik liet me niet van de weg brengen en ging dapper door met waar we allebei zichtbaar van genoten.

Tot we in zijn slaapkamer aankwamen: op het moment suprême schrompelde de zelfverzekerde houding van meneer acuut ineen en bleef er van zijn bloemrijke conversatie niets meer over dan slechts een slap gebrabbel. De foto’s van zijn kinderen aan de muur staarden me ondertussen verwijtend aan: waren zij geen zichtbaar bewijs van zijn virtiliteit in vroeger tijden? Wat had ik met hun vader gedaan?? Ik voelde een enorme plaatsvervangende schaamte mijn wangen kleuren. Elke poging mijnerzijds de situatie nog enigszins waardig af te sluiten mislukte, waarop ik uiteindelijk met mijn staart tussen mijn benen het hazenpad verkoos.

Ach, het kan even tegenzitten nietwaar? En een foutje moet kunnen, de ene dag is de andere niet. Dus ik besloot meneer nog een kans te geven, wel zo fair. Wie weet zouden wij alsnog tot grote hoogten kunnen stijgen, elkaar vindend in woordeloze gesprekken. Toen ik hem de volgende dag opbelde om af te checken of zijn prachtige ego een niet al te grote deuk had opgelopen en ik misschien hulp voor hem moest zoeken, gaf hij fijntjes aan dat hij vond dat ik toch niet de Wereldvrouw was waar hij mij voor hield en hij afzag van verder contact…..

Lees verder!

geplaatst door Poema - 17 reacties



vrijdag 3 december 2010

Zelf de slingers ophangen

Weer een jaar ouder geworden deze week. En mijn hele 41e levensjaar was ik ‘relatieloos’.

Ik vind het best lastig als single; jarig zijn, maar ik word er al beter in. Alles went blijkbaar.
Gelukkig, heb ik heel lieve, attente kinderen die inmiddels leukere kado’s uitzoeken dan hun vader(en mijn ex) ooit heeft gedaan, een ontbijtje maken en me vooral heel erg jarig doen voelen. Ook mijn ouders verwennen me extra nu ik ‘alleen’ ben. En ik kreeg ook dit jaar weer felicitaties van vrienden, familie en collega’s per sms, kaart, mail, berichtjes op facebook en kadootjes op mijn buro.

Het overviel me dus enigszins dat ik me ’s avonds toch weer heel erg meer alleen voelde dan op andere dagen; ik ben maar vroeg naar bed gegaan.

Vorig jaar werd ik 40 en was ik voor het eerst, sinds mijn 21e ,single op mijn verjaardag. Het was een bewogen jaar geweest waarin onder andere de relatie, die na mijn scheiding had, verbroken was. Ik besloot een groot feest te geven en alle mensen uit te nodigen die belangrijk voor me waren (geweest) in mijn leven tot nu toe. Dus ook vriendinnen van vroeger die ik al 10 jaar niet gezien had.

Het was een heerlijk feest, ondanks het feit dat ik zelf de slingers moest ophangen. Het was ook een belangrijk moment. Ik voelde me heel erg sterk en blij met de mensen die ik om me heen had; een bewijs dat een leven zonder relatie ook heel waardevol kon zijn.

Twee jaar geleden was mijn verjaardag ook heel feestelijk. Ik was heel erg samen met mijn nieuwe geliefde. Om 0.00, toen ik ‘jarig werd’, lagen we samen op het kleed in mijn woonkamer en kreeg ik mijn eerste kado van hem. Een boek met tekeningen dat door de kinderen niet gezien mocht worden…want een beetje 18 +. Daarnaast gaf hij mij een kaart met een heel mooie tekst waarin hij beschreef hoe hij onze liefde beleefd had in de maanden ervoor. En ik kreeg‘Walhalla’, uit Astrix. Een poppetje dat stond voor wat ik voor hem betekende. We hadden een fijne nacht samen met te weinig slaap. De volgende dag maakte hij samen met mijn kinderen en zijn dochter een groots ontbijt. Als geintje had hij overal slingers opgehangen met ‘40’. Het was een warm en liefdevol verjaardagsweekend.

Volgend jaar ga ik weer een groot feest geven als ik nog single ben. Vieren dat het leven goed is zo. En dat je het grotendeels zelf in de hand hebt of het een feest wordt. Je geluk van anderen of een relatie af laten hangen dat wil ik nooit meer.

Voor singles geldt de ‘Loesje’ tekst meer dan voor wie dan ook:

‘Het leven is een feest maar je moet wel zelf de slingers ophangen’.

Lees verder!

geplaatst door Babette - 2 reacties



vrijdag 3 december 2010

Excuus voor de trage reacties - writers block

Ik zou dus nu ook de reacties kunnen schrijven en reageren op ieder individueel berichtje, maar toch heb ik besloten het even in de algemene blog te doen.

Ook bij mij komt er even een “writers block” er is veel gaande echter ik ben tamelijk druk op het werk met budgets zodat ik redelijk weinig kan laten gebeuren in het leven naast het werk, redelijk weinig tijd om de antwoorden op de mails die ik heb ontvangen te schrijven, daarvoor mijn excuus, het is in ieder geval niet dat ik geen interesse heb maar meer dat het werk weer een keer te veel aandacht vraagt.

Te veel is niet goed en dat realiseer ik me terdege, ook ben ik druk bezig daar wat in te veranderen maar dat vraagt ook geduld aan mijn kant, ik zou morgen over willen stappen naar de nieuwe werk uitdaging waarmee ik ook een stukje meer privé tijd maak, maar ja, geduld.

Geduld is iets wat me dus niet echt eigen is, ik wil graag gaan daten, ik wil graag leuke mensen gaan ontmoeten, ik wil graag weer gaan dansen, ik wil graag reageren met een persoonlijk bericht, ik wil graag de juiste persoon die mij aanspreekt ontmoeten en samen door de sneeuw gaan wandelen. Ik wil, ik wil, klinkt een beetje dwangmatig meer iets van moeten, en daar zit dan meteen mijn allergie, moeten zit er meestal bij mij niet bij, het dient meer een mogen te zijn.

Vandaar dat ik vandaag besloot een stukje in de blog te schrijven, want dat mag.

Ik moest er wel bij denken dat er ooit een tekst was die me aansprak, waardoor ik vind dat ik de tijd dien te maken om de juiste persoon te mogen vinden…


There was a boy
A very strange enchanted boy
They say he wandered very far, very far
Over land and sea
A little shy
And sad of eye
But very wise
Was he

And then one day
A magic day he passed my way
And while we spoke of many things, fools and kings
This he said to me
"The greatest thing
You'll ever learn
Is just to love
And be loved
In return"


Goed weekend allemaal, volgende week zal ik weer een blog schrijven die wat meer over mij verteld.

Groet
Wigwam

Lees verder!

geplaatst door Wigwam - 2 reacties



donderdag 2 december 2010

Writers blog

Al een hele tijd loop ik rond met het idee: en als ik dan even niks meer weet te schrijven over mijn single liefdesleven, dan noem ik mijn blog: ‘Writers blog’. Een woordgrapje. Flauw?

Ik heb me er nooit in verdiept, maar misschien heeft het nog met elkaar te maken ook. Een 'writers block' en een stagnerend liefdesleven. Even niets ‘omhanden’ hebbend op dat gebied, ook niets in het vooruitzicht en met teleurstellingen, die redelijk verwerkt lijken.

Het is meer een toestand om, als het effe kan met een goed boek en een beker warme anijsmelk of een wijntje op bed te gaan zitten en het klein te houden. Dan heb je het maar gewoon een poosje met jezelf te stellen en zo kun je weer een beetje energie en inspiratie vergaren. (Ik vond in een doos met inmiddels opgeslagen knuffels een rood hartvormig kussen, met daarop de woorden: “Ik hou van jou”. Die heb ik uitgeklopt, van een lekker luchtje voorzien en die hou ik nu een poosje bij me.)

Ook al wordt er lang niet altijd over liefde geschreven, het kan wel een drijfveer zijn om tot schrijven of andere creaties te komen. Ik ga mij nu extra toeleggen op het in mij opnemen van kunst, cultuur, literatuur èn flut-romannetjes en op die manier blijft de liefde wel stromen. Iemand zin om mee naar een museum te gaan?

Lees verder!

geplaatst door Possess



woensdag 1 december 2010

De kracht van voorspellen

Trouwe lezers weten dat de maand die vandaag is begonnen niet mijn meest favoriete is. Lees Ik houd niet van Kerstmis (16 december 2009). Daarin schreef ik over mijn afkeer van de verplichtingen, de zogenaamde gezelligheidmakers, de commerciële onzin en de familievetes die ik in de decembermaanden van mijn leven heb doorstaan. En ik eindigde met een voorspelling:

"Maar volgend jaar…. Dan doe ik graag mee met alle gezelligheid, warmte, kaarsjes en kerstballen. Dan vier ik Kerstmis samen met een nieuwe geliefde en geniet ik van alle romantiek die je ook met kerst kunt beleven. Want ondertussen heb ik wel geleerd dat de geest van Kerstmis zich niet tot twee dagen per jaar beperkt: elke dag heb je de mogelijkheid de wereld een klein beetje beter te maken. Ook op 25 en 26 december. En dat lukt samen nog beter dan alleen."

En zie hier de kracht van voorspellen en visualiseren: dit jaar vier ik Kerstmis inderdaad met een nieuwe geliefde. Genietend van alle romantiek passend bij het nieuwe geluk. Overigens niet op de Hollandse manier… Er komen geen kerststal, geen nepsneeuw, geen kaarsjes. En zeker ook geen cadeaus onder de kerstboom. Kerstmis dit jaar wordt anders, warmer, zonder kneuterige poespas. We zijn druk bezig een vakantie te plannen om de ‘feestdagen’ in passende sferen door te brengen.

Dat is overigens best lastig, samen een reis boeken. Een eerste vakantie samen heet niet voor niets ‘de ultieme testcase voor pril geluk’. Dat ondervonden we de laatste dagen. De grote vraag in onze gesprekken is niet: Hoe vind je mij? Het issue van deze week luidt: Waar gaan we heen? We skypen alleen nog maar over mogelijke bestemmingen. Warm, cultuur, zand, ver, stad? Alles is voer voor gesprek. Uiteindelijk zeg ik: “Het maakt niet uit waar we heen gaan, als jij er maar bent.” Maar ook die romantische toezegging is onvoldoende.

Vanavond doen we een ultieme poging de beste deal te vinden. En boeken we. Want één ding staat vast, dit jaar vier ik Kerstmis. Zoals voorspeld.

Lees verder!

geplaatst door Willem - 1 reactie



woensdag 1 december 2010

Ode aan Juf Janneke

Het is weer zover. Als groot fan van Sint en consorten kijk ik hier al vanaf ongeveer halverwege september naar uit. Op 3 december mag ik weer samen met een goede vriend, beiden vermomd als persoon van negroïde afkomst in fel gekleurd kostuum met pofmouwen, aantreden om de kinderen van een basisschool in mijn oude woonplaats te voorzien van het nodige snoepgoed en speelgoedwaar. Bidt u met mij mee dat het weer een beetje meezit dit jaar?

Het Zwarte Pieten-bestaan is een roeping. OF je vindt het helemaal geweldig om te doen, OF je vind het helemaal niets. In mijn situatie is het eerste geval van toepassing. Dit jaar zal ik bij de basisschool een jubileum vieren, te weten de glorieuze tiende keer dat ik bij dezelfde basisschool al grappend en grollend door het kindergrut achterna wordt gezeten in de hoop net die extra paar pepernoten te mogen ontvangen. Iedereen krijgt evenveel, maar elk jaar lijkt de aanval opnieuw geopend op de zak met snoepgoed.

In die tien jaar van kinderbedriegerij maak je heel wat mee. Zo heb ik kinderen vanaf begin tot eind de hele basisschool door zien stromen, heb ik elk jaar dezelfde mutsjes en versiersels gemaakt zien worden en heb ik elk jaar mij meer en meer verbaast over één fenomeen: de stagiaire.

In feite kan de geschiktheid van een stagiaire simpel edoch effectief worden getoetst in maar één dag naar mijn mening. Vergeet de rest van de stage, vergeet al die rapporten en vergeet ook de lessen die men plechtig heeft voorbereid. Gewoon één dag die als ultieme graadmeter gebruikt kan worden. De dag van de intocht van Sinterklaas.

De kinderen zitten helemaal high van alle suikers van het snoepgoed en de adrenaline in de klas, niets gaat volgens plan, er valt geen educatief verantwoorde methode of lesplan tegenaan te gooien: Het is C-H-A-O-S. Op zo’n moment komt het er niet meer op aan dat je hetgeen uitvoert dat je geleerd hebt. Tijdens dit Pieterbaas-armageddon moet je maar één ding in je hebben en dat is gevoel voor kinderen, het ultimum van alle vereisten voor een leerkracht zo dunkt me.

Iemand die de test met vlag en wimpel heeft doorstaan is Janneke. Ooit begonnen als stagiair, nu volwaardig juf op de basisschool waar mijn vriend en ik al enkele jaren vertoeven. Echter, als persoon is (tegenwoordig) juf Janneke een beetje een moeilijk geval. Ziet u, die vriend van mij en Janneke hebben al jaren lang “de hots” voor elkaar. Na ons optreden op de basisschool springen we altijd snel onder de douche, trekken ons normale kloffie aan (lees: op die dagen een trainingspak die zo aangetrokken zou kunnen worden door één der New Kids uit Maaskantje) en racen terug naar de lerarenruimte van de school, alwaar men de Sint-lunch met elkaar, de vrijwilligers en de leraren, nuttigt.

Elke Sint-lunch lijkt juf Janneke dichter in mijn vriend “ te kruipen ”. Mijn vriend, zelf al jaren af en aan single (maar in december altijd!), vindt dit totaal niet erg en is dan ook erg gewillig om zich mee te laten voeren door juf Janneke, als ware het zijn muze. Echter, na het intiem delen van de banketstaaf (foei voor de mensen die hier iets vunzigs in lezen, shame on you!) en op het moment dat het feestje op zijn eind begint te lopen, komt standaard Leon binnen.

Leon is de vriend van juf Janneke, al vanaf den beginne. Juf Janneke moppert elk jaar meer en meer over Leon, zegt openlijk dat ze de relatie wil verbreken, maar als het puntje bij paaltje komt (in dit geval: de Sint-lunch genuttigd is) blijkt dat juf Janneke het weer een jaar heeft uitgehouden met haar “lapzwans” – deze omschrijving heeft zij zelf liefkozend aan die knul gegeven – en nestelt zij zich gedwee op de bijrijderstoel van de VW Polo van Leon. Niemand die het snapt, elke andere leraar of lerares geeft nog maar eens aan dat die knul ook nog eens echt fout is, maar dit tafereel herhaalt zich nu al jaren. Elk jaar verbaast men zich er meer over.

Tot aan dit jaar. Dit jaar heeft mijn vriend, gek wordende van de gedachte dat hij zijn muze dit jaar weer moeten laten vertrekken in die Polo, besloten om juf Janneke nu echt eens kleur te laten bekennen. De vriend, niet echt een taaltechnisch wonder, heeft aan mij gevraagd of ik hem kon helpen met het opstellen van een hymne aan juf Janneke. Zodoende kwam ik tot de volgende ode, geheel volgens decembergebruik op rijm:

Beste Janneke,

Het is weer zover, Sint en Piet zijn er weer!
Maar weet je wat ons zo verbaast, keer na keer na keer?
Ziet die Janneke er niet steeds ongelukkiger uit, verlangend naar betere tijden?
Meisje toch, Piet snapt gewoonweg niet waarom je jezelf zo graag wil kastijden.
Jaar in, jaar uit, die mooie lach van Janneke verdwijnt langzamerhand uit beeld:
De ogen op oneindig naar voren starend, de honger naar liefde nimmer gestild.

Beste Janneke, wat houd je tegen om het vanaf 2011 anders te gaan doen?
Kies eens voor jezelf en maak het nu eens uit met die oen!
Je kan wel blijven trekken en sjorren aan dat paard (lees: je relatie),
Echter, lukt dat ook nog zonder die tomeloze motivatie?
Wat Piet de afgelopen jaren wel heeft gezien en geleerd:
Kind, die schimmel is niet alleen dood, maar zelfs al driekwart verteerd.

Je kan nu nog jaren, maanden en dagen blijven bij die vervelende man,
Bedenk je nu eens echter: Waar wordt Janneke nu echt gelukkig van?
Al jaren is Piet degene die op de vijfde van jouw gebroken hart de scherven oppikt,
Scherven van een gebroken jaar, allemaal door wat die knul heeft geflikt.
Piet mag dan af en toe wel eens anders lijken dan hij is,
Van binnen is het een man met elk jaar maar één groot gemis.

Gemis in zijn hart als hij weer na de lunch de school moet verlaten,
Gemis tot de volgende keer dat hij weer met Janneke kan praten.
Piet hoopt dan ook dat hij nu eens een keer bij Janneke kan blijven;
Niet weer die verdomde Polo voor de deur om dat meisje in te lijven.
Deze man gaat door het vuur voor je en draagt je op handen, weet je dat niet?
Toe Janneke, kies voor je hart, kies deze Sinterklaas nu eens voor Piet.

Groeten,

Piet.



...Geloof me, het wordt een spetterende Sinterklaas.

Lees verder!

geplaatst door WdK - 4 reacties



woensdag 1 december 2010

foto's

De boterberg op onze hoofden is aanzienlijk als we de importantie en invloed van het uiterlijk proberen te bagatelliseren: “uiterlijk is mooi meegenomen, maar daar gaat het niet om”………staat hypocriet in menigeen profiel te lezen.
En wat blijkt? De primaire beslissing om contact te zoeken wordt nagenoeg uitsluitend bepaald door de foto‘s. Zo heeft men de ogen met een minutieuze stip kunnen volgen van mensen die op dadingsites surfen en de blik is nagenoeg uitsluitend op de foto's gericht.
Het staat vast: bij het surfen selecteren we in eerste aanleg op de foto en kijken na ‘goedkeuring’ naar het profiel. Daarbij wordt van het gezicht bijna direct naar de ogen gekeken.

Toch is er iets vreemds met die foto’s en ik moet eerlijk zeggen, vrouwen doen dat voor mij onbegrijpelijker dan mannen.
Ik had een profiel van een dame op mijn scherm toen een vriendin nieuwsgierig en plagerig tijdens het langslopen er even een blijk op wierp en zich ironisch liet ontvallen “tjonge tjonge, en dat is dan je beste foto”, alsof die dame zou kunnen antwoorden.
Zij was al lang uit beeld, maar haar opmerking bleef bij mij hangen.

Inderdaad, als je foto’s ziet vraag je je af waarom mensen zo een belabberde foto plaatsen. Wat is het doel van een foto? Je wilt laten zien hoe je er uit ziet. Maar toch niet op je slechtst? Ik neem aan dat je er op je best uit wilt zien, tenslotte wil je toch positief opvallen, je presenteren, aantrekkelijk zijn of anderszins iemands attentie trekken. Dat doe je natuurlijk niet met een foto waarop je niets kunt herkennen of je erop staat alsof je op het punt staat in je broek te doen vanwege de alweer mislukte chili con carne van je ex-schoonmoeder.
We zoeken een partner en het profiel –en zeker de foto- moet toch potentiële partners aanzetten (verleiden) tot contact?

Vrouwen schrijven dat ze in de ogen willen kijken. Dat is logisch, het is gezichtsbepalend en wij mensen interpreteren nu eenmaal blikken. Het menselijke contact –onze communicatie- vindt via ogen plaats en niet via die surfplank, een Sfinx of een Deense Dog.
Waarom dan (die joekels van) zonnebrillen? Of een foto en profiel? Een duidelijke foto waarop je onbedekte gezicht te zien is, that’s all that counts. De meest slechte foto’s worden geplaatst. Ik begrijp het echt niet. Als je via msn dan een betere vraagt krijg je een groepsfoto met 15 andere vriendinnen zodat je mag raden wie hier solliciteert naar een partner. Piepkleine, waarop je nog net kunt zien dat het een mens betreft, zijn ook geliefd en dan bij voorkeur in het buitenland.
Een favoriet onderwerp: reisfoto’s. We willen zo graag laten zien dat we bereisd zijn, seculier, dat we niet een voor de hand liggend portret plaatsen maar die foto op die Thaise Olifant. Meer olifant dan Bep. Wil je toeristische mooie plekjes kijken? Ga naar M4M. Of een foto’s van bergbeklimmen waarbij 90% van de foto bestaat uit Tiroler rotswand. Kijk mij eens stoer en sportief tegen die bergwand aan klimmen? Ja mooi, maar wat moet ik met je rug? Truus heeft ook nog een helm op. Meer viel er simpelweg niet te verbergen. Skivakantiekiekjes schijnen ook te vertellen hoe je er uit ziet: naast zonnebrillen houden de meeste mutsen hun muts op. Een promotiefoto voor skikleding. En als je dan een leuke vakantiefoto hebt, plaats er dan meerdere, ernaast, dan heeft het toegevoegde waarde.

En dan die veestapel! Alsof mannen willen daten met de kat van Sophie. Moet dit dierenliefde etaleren? Als je het voor een date van vitaal belang vindt dat hij/zij weet dat je een teckel hebt, schrijf dat dan in je gebruiksaanwijzing maar waarom van 2 foto's er één verkwanselen aan een kwijlende Bouvier?

Het lijkt wel alsof mannen dat beter begrijpen, vreemd genoeg, omdat we subtiliteit niet van mannen verwachten.
Dames, kijk eens naar sites van buitenlandse vrouwen. Niet Anglo-Westerse dan wel te verstaan. Zij begrijpen kennelijk beter waarom iemand een foto bij een profiel plaatst. Werkelijk schitterende foto’s die ze zelfs door een professionele fotograaf laten maken. Zichtbaar de moeite nemen.
Bijna professioneel opgemaakt, vrouwelijk en geen kat of alles bedekkende bril te bekennen. Tenzij het fototechnisch functioneel is.
Als vrouwen zich verweren met “hij moet mij nemen zoals ik ben, niet vanwege mijn make-up” begrijpen ze de essentie van de aantrekking, de verleiding niet. Als je dat vindt, wees dan consequent en plaats helemaal geen foto. Dan kan ik die persoonlijkheid -overtuiging- nog waarderen.
Maar geen foto betekent geen reacties omdat de wetmatigheid –de foto is bepalend- dan wordt ontkend. Het lijkt wel alsof sommigen die waarheid niet willen accepteren.
Tenzij ze natuurlijk zelf ook vallen op een foto van een man onder water met een duikbril op of eentje die zich laat aflikken door zijn St. Bernhard in een windtunnel. Dames, is het niet hypocriet als u voor de eerste date uren voor de spiegel staat te plamuren en te verven en aan de hele familie 4 keer vraagt of die jurk echt niet te dik maakt en vervolgens foto’s plaatst waarbij u of onherkenbaar bent of zo uit bed bent gestapt na een avond doorzakken. Laten we ons eens wat aantrekkelijker presenteren. Mannen en vrouwen. Ik lees vaak dat ook vrouwen het aantrekkelijk vinden als een man zich goed kleedt. Als het dan op z’n Nederlands moet -niet echt mooi- doe het dan op z’n Nederlands. Gewoon zoals je bent in het dagelijks leven. Maar wel functioneel, namelijk laten zien hoe je er uit ziet. En als een beetje mooi maken al te veel werk is dan in ieder geval zonder zonnebril. Dat is ook eerlijk en puur: you get what you see.

Lees verder!

geplaatst door Spencer - 8 reacties



Vorige berichten

Archieven

Volg ons op Twitter

Over match4me - Privacy - Algemene voorwaarden - Veelgestelde vragen - Contact
Thuiswinkel Keurmerk Veilig Daten

Mobiele site
Android app on Google Play iPhone app on iTunes
© Match4me.nl