Home
Dating voor hoger opgeleide singles
Home Facts & figures Succesverhalen Hoe werkt het?

zondag 3 april 2011

Ten tijde van de vuvuzela's

Op een zomeravond in het jaar Onzes Heeren 2010, terwijl ons land werd geteisterd door warmte en voetbalgekte, stond ik te wachten bij het meetingpoint van Utrecht CS: een lelijk blauw nepvlaggetje dat er in de rest van dit verhaal totaal niet meer toe doet (maar ik ben het nog nooit in een column of blog tegengekomen, dus vandaar). Ik nam mijn favoriete quasi-nonchalante houding aan (is 'chalant' eigenlijk het tegenovergestelde van 'nonchalant' en wat moet ik mij er dan bij voorstellen?)


Mijn date liet mij niet al te lang de nonchalance spelen, want ze verscheen snel. Ze was iets molliger dan ze op de foto leek (ze had niets bij haar gewicht ingevuld), maar ik vond dat het haar wel sierde. Bij sommige mensen komt molligheid gewoon goed tot haar recht. En ze lachte bijzonder charmant, bijna moederlijk zelfs. Een snel brekend ijs, een sterk en straf begin.

In het laatste mailtje van een maand mailcontact hadden we afgesproken naar café België te gaan. Café België is beroemd om zijn grote biercollectie, uit met name (zoals de naam al doet vermoeden) België, maar ook de blondschuimende rest van de aardkloot komt er ruim aan bod. Een must voor iedere Utrechtbezoeker.

Het wandelingetje erheen ging over boeken van Beau van Erven Doorens en Nick Cave. Een wereld van verschil en ik weet niet meer hoe die twee uitersten in zo'n kort wandelingetje allebei aan bod konden komen. We streken neer rond de klok van 20.30. Een tafeltje nog vrij, geannexeerd voor langer dan we toen allebei verwachtten.

Ik begon vrij straf, met een Triple Rochefort. Wat zij nam weet ik niet meer, maar lichte kost was het ook zeker niet. Het was een vreemde gewaarwording. Ik, die toch van mezelf het beeld van hakkelende datingstuntelaar had, was verrassend los. Dat was ik eigenlijk al op de heenweg, dus geef niet het bier alle schuld. Ik was zowaar een communicatieve ideale schoonzoon geworden en trof een dito schoondochter voor mij.

De tweede, derde en vierde ronden bestonden voor ons beiden uit verschillende soorten bier. We moesten immers zoveel mogelijk proberen, want waar anders vind je zo'n kroeg? Onnodig te zeggen dat de tongen daardoot nog losser kwamen dan ze al waren en het gesprek kwam op persoonlijke onderwerpen. Ex-en bijvoorbeeld, mag geloof ik niet op een eerste date, maar datingregels boeien mij niet zo, vooral niet als de lak eraan wederzijds lijkt. Tjee, wat een klik. Ik voelde me zelden zo op mijn gemak bij een eerste date. 'Het zal toch niet', was de gedachte die in me opkwam, hoewel een innerlijke stem me ook probeerde te waarschuwen niet te vroeg te juichen.

Ik probeerde haar er echt aan te herinneren, maar toch miste ze de nachttrein uur na uur. En de uren leken ineens minuten. Het was half vijf toen de tent sloot en het begon alweer licht te worden. We stapten flink door naar het station, maar in deze toestand ging het niet heel snel meer. Meligheid overheerste, met het tellen van het bier was ik al uren eerder opgehouden. De trein had ze net gemist. En nu voel jij als lezer natuurlijk een bepaalde climax aankomen, maar ik zal je uit de droom helpen. NEE! Ze is NIET met me naar huis gegaan en bij me in bed beland en ik taalde daar ook niet naar, want ik ben een tamme mansmensch, zelfs als ik dronken ben! Wel gingen we terug naar de kroeg omdat ik mijn tas was vergeten. Zo overbrugden we het uur. Een afscheid met een kus, toen onzes weegs in de vroege morgen....

De morning after bracht mij de ergste kater sinds jaren, zo erg dat ik er echt ziek van was. Diep in de middag hees ik mij uit bed, opende mijn mail en hoopte al stiekem op een mailtje. Dat was er niet, maar ze zou er hoogstwaarschijnlijk net zo aan toe zijn als ik. Ik mailde dat ik het heel gezellig vond en best nog wel eens wilde afspreken, met als kanttekening het dan wel bij koffie te houden. En ik hing de rest van de dag op de bank...

's Avonds was er nog geen antwoord. De volgende dag ook niet. De dag daarop ook niet, daarop ook niet. Ik stuurde opnieuw een mailtje. Antwoord bleef uit. Wederom één, onbeantwoord. Een week waren we verder, een week en een dag, een week en twee dagen. Ik vernam niets meer. Na twee weken en evenzoveel keihard op de Aarde belande benen stuurde ik een berichtje met de mededeling dat ik het hierbij zou laten als ik nu geen reactie zou krijgen. Ja, de romantiek was er al op pijnlijke wijze vanaf gesleten. Maar ik wilde op zijn minst een teken van leven.

En toen kwam het mailtje. Ja, het was zeker gezellig toen maar ach, meer ook niet. En het was wat druk de laatste tijd, vandaar.

Tja......tja......tja....."Dat heb je nou eenmaal bij internetdaten", was wat mijn vrienden mij zeiden. Dank je wel jongens, dat geeft mij frisse hoop voor dit avontuur! Ik ben daarna nog één keertje naar België geweest. Met een goede vriend, we zaten er een uurtje of zo...

geplaatst door Tweez - 5193 keer gelezen


Om te reageren op dit blog moet je lid van Match4me.nl zijn!
Schrijf je gratis in!



<< Startpagina

Over match4me - Privacy - Algemene voorwaarden - Veelgestelde vragen - Contact
Thuiswinkel Keurmerk Veilig Daten

Mobiele site
Android app on Google Play iPhone app on iTunes
© Match4me.nl