Home
Dating voor hoger opgeleide singles
Home Facts & figures Succesverhalen Hoe werkt het?

zondag 31 juli 2011

vakantie 2011, begin van een nieuwe toekomst

Mijn liefste had me gevraagd haar los te laten. Mijn kikkerkoningin dacht zich niet aan mij te kunnen binden. Hoe zeer mij dat verscheurde heb ik eerder uitgebreid beschreven. Maar daarmee eindigde het verhaal nog niet.
Toen ik haar mail keer op keer herlas kon ik niet anders dan de conclusie trekken dat ze me een lange liefdesverklaring had geschreven om dan uiteindelijk toch te eindigen met: Ik kan me nu niet aan je binden, misschien lukt het ooit maar misschien ook nooit. Dus vroeg mijn allerliefste lief me los te laten omdat ze me niet aan het lijntje wil houden. Ze wil me geen hoop geven als die er misschien niet is.
Een vriendin die ik de mail liet lezen dacht dat ik te veel hoop, te veel liefde las. Volgens haar was het een lieve manier om mij duidelijk te maken dat de gevoelens niet wederzijds was. In mijn behoefte aan duidelijkheid belde ik L. op en ze reageerde gepikeerd. Als ze niet van me had gehouden dan had ze dat wel laten weten en het klopte dat haar mail een liefdesverklaring is maar ze is zo verward door wat de afgelopen tijd is gebeurd dat het niet goed voelt zich aan mij te binden, een uitleg daarvoor had ze niet. Ze kon haar eigen gevoel niet verklaren. Natuurlijk is dit meer dan een strohalm voor mij waar ik mij met hart en ziel aan vast wil klampen.
Ondertussen werd haar zoontje aangereden door een bus. Hij was er redelijk vanaf gekomen maar ik kon er niet voor haar zijn. Voor mijn gevoel was er alle reden voor om naar haar toe te gaan maar om meerdere redenen kon dat gewoon niet. We maakten nog wel een halve afspraak dat ik de dag voor mijn vakantie naar haar toe zou gaan maar ik trok wijselijk de conclusie dat het gekkenwerk was en dat ik nu zelf dusdanig in verwarring was dat ik me geen houding wist te geven. Ik stelde via de mail voor om elkaar nog wel te bellen voor mijn vertrek maar midden in de nacht smste ik haar dat dat ook niet slim was als ze me werkelijk geen hoop wil geven. Even later, dus ook midden in de nacht stuurde ze een berichtje terug. Net als ik lag mijn lief wakker door de opgebouwde spanning en dat wilde ze met me delen. We smsten vervolgens dat we elkaar na de vakantie in ieder geval nog willen zien.
Na weken met een groot tekort aan slaap had ik na veel twijfel besloten toch de vakantie in Oostenrijk door te laten gaan. Ik ging een week bergwandelen met een groep singles. De twijfel had natuurlijk betrekking op mijn labiliteit. Mijn emoties schoten alle kanten op en ik wilde mijn groep onbekenden daar niet mee tot last zijn. Na mijn besluit stapte ik vervolgens enigszins strijdbaar in de trein. Mijn lief had toch echt zelf gezegd dat ze pech had als ik tegen een andere vrouw was aangelopen op het moment dat zij toch voor mij wilde gaan dus besloot ik me los te maken en me als de jager die ik niet ben en nooit zal zijn los te laten op al die singles van het andere geslacht. Al tijdens de reis nam ik opgelucht waar dat de leeftijdsopbouw en geografische samenstelling van de groep dusdanig was dat het potentieel aan reŽel jaagbare vrouwen zeer beperkt was. Eigenlijk bleef er maar eentje over van wie ik soms mijn ogen niet af kon houden en bij wie ik in andere omstandigheden, als ik goede jagersvaardigheden zou hebben gehad misschien ooit wel, wie weet, een poging zou hebben ondernomen. Nu echter, was er geen ruimte in mijn hart en in mijn hoofd. Die ruimte was al lang en breed ingenomen.
Mijn gevoel was veel rustiger dan alle voorgaande weken en met het verstrijken van de nachten sliep ik ook goed. Ik voelde me rustiger maar de eerste dagen trok ik me soms nog wel met een hevige huilbui terug in mijn kamer. Het weer was, op een sneeuw- en enige regenbuien na stukken beter dan voorspeld. De wandelingen waren pittiger dan verwacht maar heerlijk. Ieder liep zijn of haar eigen tempo wat gelegenheid gaf voor een enkel gesprek en voor het ordenen van gedachten en gevoelens. Vervelend was dat een oude kwaal: rotte kniebanden, na vele jaren weer opspeelde. Vooral de afdalingen moest ik met een stijgende hoeveelheid pijn ondergaan.
De derde dag voelde ik me opgeruimd. Mijn lief liep in mijn achterhoofd mee en mijn gevoelens waren rustig. De pijn in mijn knie ging ik ondertussen te lijf met een knieverband. In een poging intimiteit te forceren ondernamen ik en de geweldig leuke maar ook heftig bezette W. een poging onze gekwetste knieŽn in een gezamenlijk verband te persen. Helaas bleken mijn geslaagde pogingen gewicht te verliezen niet voldoende om onze prachtige benen in een enkel verband te kunnen persen.
De sfeer in de groep was ronduit gemoedelijk. Een ieder werd geaccepteerd met zijn of haar eigen aardigheden en onder andere daardoor werd veel gelachen. Het dagritme was al snel bepaald: half 8 ontbijt waarna we met de bus of trein naar een lift werden vervoerd. Eenmaal boven aangekomen volgde een stevig rondje van een uur of 3, 4 waarna voor de sterksten onder ons, waar ik me uiteraard niet toe rekende, nog een extra uitdaging. De anderen vervolgden de weg met minder gevaar voor eigen leven. Bij terugkomst volgde douche, siŽsta, drankje op een terras en het steeds weer heel goed eetbare diner. Aansluitend was er de heel visueel in beeld gebrachte uitleg voor de volgende dag. De steeds korter wordende avonden werden gevuld met alcoholhoudende en alcoholvrije dranken, een al dan niet goed gesprek en een , door mij toch zelden goed gespeeld, spel klaverjassen.
Woensdag was voor mij een zware dag. De boodschap van mijn allerliefste lief: ik heb je lief maar kan me misschien wel nooit aan je binden drong weer tot in zijn meest negatieve consequenties tot me door. Laat me los want ik wil je niet aan het lijntje houden klinkt mooi, altruÔstisch bijna maar hoe laat je iemand los waar je niet alleen van houdt maar van wie je ook weet dat de liefde wederzijds is? Ze heeft me niet verteld hoe dat moet. Ik raakte verstrikt in mijn gedachten en gevoelens en voelde me met de minuut radelozer worden. Al tijdens het begin van de dagelijkse wandeling, eigenlijk al in de bus er naar toe, wist ik mijn tranen niet te beheersen en de twijfels waarom ik oorspronkelijk niet mee wilde werden bewaarheid. Dit was precies wat ik niet wilde. De vakantie van deze mooie, lieve mensen mocht ik niet verknallen doordat ik zo met mezelf overhoop lag. Mijn rottige knie bood een uitweg. Bij de eerste stop keerde ik om, de groep ongetwijfeld in verwondering en met vragen achterlatend. Mijn besluit stond vast, bij terugkomst pakte ik mijn koffer en ik was binnen de kortste keren klaar om de volgende dag naar huis te gaan. Letterlijk krimpend van de pijn in mijn buik begon ik mijn liefde, wanhoop, boosheid, frustratie en teleurstelling in mezelf van me af te schrijven. Ik schreeuwde het uit tot de zwaarte van af viel. Wat overbleef was haar liefdesverklaring en haar uitnodiging om haar los te laten. Ik had haar al eerder gezegd dat ik de enige ben die bepaal wanneer het moment van loslaten was aangebroken en ik had allang besloten dat daar nu geen enkele reden voor was. Haar twijfel doet niets af aan mijn gevoel, totdat ik echt niet anders kan.
Bij terugkomst van de groep reageerde men blij dat ik had besloten niet te vertrekken. Een enkeling vertelde dat mijn eventuele vertrek weinig van doen had met de conditie van mijn knie. Ik was opgelucht, kon weer adem halen en had al zin in de volgende dag.
De aangekondigde, zogenaamd gemakkelijke wandeling met weinig hoogteverschil viel vies tegen. Vooral de klim was gemeen, venijnig en eindeloos. De hoosbui zorgde voor de slagroom op de zwaar op de maag liggende taart. Mijn knie deed meer pijn dan ooit. En toch: meer nog dan dat overheerste een gevoel van rust, van tevredenheid. Ik was niet naar huis en overtuigd van mijn keuze.
De volgende dag liep ik niet de geplande, als zwaar uitgetekende route. Met een vijftal liepen we een alternatief met flink wat kilometers, zonder ook maar een graad stijging of daling. Onderweg deden we ons verhaal. Ik voelde me gehoord, net als ik de ervaringen van anderen in me op nam. Ik heb er van genoten en mijn gevoel en vertrouwen werd sterker en sterker.
Voor het slapen gaan stuurde ik mijn liefste een smsje: ik wil je graag zien of horen. Net voordat de trein richting Nederland vertrok kwam haar reactie. Het is fijn als je belt maar toen ik belde werd niet opgenomen. Ook de volgende dag werd niet opgenomen. Wat volgde was een mailtje: ďnee, ik ga geen avontuur met je aan, ik ga je niet meer zien, ik ga niet verder met jeĒ met daarbij een heleboel uitleg.

Nu een paar uur later komt de rust en de berusting. Ze heeft de keuze gemaakt die ik haar twee weken nadat ik haar leerde kennen al voorstelde: als je nog gevoelens heb voor je vorige vriend, is het beter om eerst uit te zoeken of dat levensvatbaar is. Nu kan ik haar los laten, nu voel ik me vrij.

geplaatst door Marcelvt - 5393 keer gelezen


Om te reageren op dit blog moet je lid van Match4me.nl zijn!
Schrijf je gratis in!



<< Startpagina

Over match4me - Privacy - Algemene voorwaarden - Veelgestelde vragen - Contact
Thuiswinkel Keurmerk Veilig Daten

Mobiele site
Android app on Google Play iPhone app on iTunes
© Match4me.nl