Home
Dating voor hoger opgeleide singles
Home Facts & figures Succesverhalen Hoe werkt het?

dinsdag 25 oktober 2011

DATEN EN KINDEREN

Na een heftige maar vroegtijdig beëindigde romance in de zomermaanden hobbelde ik bijna per ongeluk in een volgend avontuur. Nog niet eerder was ik een vrouw tegen het lijf gelopen die op fietsafstand van mijn huis woont. Ik had deze vrouw direct laten weten dat ze voor mij te snel kwam maar dat ik het wel leuk vond om regelmatig wat af te spreken om te wandelen of te fietsen.

Het was wat mij betreft ook wel een prettige constructie. Op deze manier kon ik, zonder bijbedoelingen mijn vriendenkring uitbreiden. Daarnaast kon ik op een ontspannen manier iemand bij mijn kinderen introduceren zonder dat dit voor hen enig gevolg hoefde te hebben.

Kinderen zijn minder gemakkelijk voor de gek te houden dan ikzelf. Ik merkte al heel snel dat een aankondiging dat ik ging fietsen met de vriendin uit Rhoon werd verwelkomd met een veelbetekenende stilte. De vriendin in kwestie had al snel laten weten dat ze misschien toch wel meer voor me voelde dan alleen maar een leuke, gezellige, aardige (meer comperatieven en superlatieven kunnen hier aan toegevoegd worden) wandel- en fietspartner. Als ik in de spiegel kijk weet ik dat ik, als het potentiële partners betreft, niet altijd even goed in staat ben om mijn grenzen te bewaken.

De hoop om eindelijk de vrouw te hebben gevonden met wie ik een toekomst op kan bouwen, wint het van de wetenschap dat het goed is om pas op de plaats te maken. Ik vind het verdraait lastig om ‘nee’ te zeggen als een vrouw zich bij wijze van spreken voor mijn voeten werpt. Het zal te maken hebben met mijn jeugdervaringen. Ik ging gebukt onder een fors gebrek aan zelfvertrouwen en dacht dat ik getreiterd werd toen in de vierde klas van de HAVO het mooiste meisje van de klas bij mij op schoot kwam zitten. Als ik nu foto’s van mezelf uit die tijd terug zie begrijp ik maar al te goed dat ze me leuk vond.

Hou me te goede: het gebeurt niet dagelijks dat vrouwen me de liefde verklaren. Er zijn jaren voorbij gegaan zonder dat iemand, al is het maar per ongeluk, voor me viel. Dit keer dus wel en ik dacht: tja, we vinden elkaar leuk, aardig, we hebben vergelijkbare interesses, dezelfde politieke voorkeur, zitten in een zelfde levensfase, dus waarom niet. Gevolg was een leuke tijd met goede gesprekken, leuke wandelingen, lekker eten en andere manieren om de tijd fijn samen door te brengen. Het was leuk, fijn en gezellig maar meer en meer voelde ik dat zij het niet voor me was.

Ondertussen maakte mijn dochter van twaalf een opmerking hoe het toch komt dat ik door de jaren heen al een aantal keer een andere vriendin heb gehad. Ik heb al jaren de opvatting dat je als gescheiden ouder je kinderen niet te snel moet lastig vallen met een nieuwe partner. Ik vind dat je eerst maar eens redelijk zeker moet zijn van waar je mee bezig bent. Het leidt tot verwarring en het geeft een niet al te rooskleurig beeld als je week in week uit met een ander aan komt zetten.

De vraag is alleen: hoe zeker moet je zijn? Mijn dochter heeft gelijk: ik heb na mijn scheiding, 7,5 jaar geleden een aantal vriendinnen gehad, variërend van drie maanden tot anderhalf jaar en dat is geen van die keren ongemerkt aan mijn zoon en dochter voorbij gegaan. Dat wil niet per se zeggen dat ze steeds diep in hun leven zijn doorgedrongen maar ze hebben er wel weet van gehad. Ik vind het oprecht lastig. De fiets- wandelvriendin heb ik laten weten dat we samen geen toekomst hebben.

Toen ik het daar met de moeder van mijn kinderen over sprak vertelde ze dat de kinderen er opmerkingen over maken dat papa al weer een vriendin heeft. Zij vindt dat het beter zou zijn als… We vinden dus allebei hetzelfde: het zou beter zijn als … maar hoe zeker moet je zijn voor je je geluk deelt met je kinderen? Voor mezelf komt daar nog bij: hoe kan ik het voor hen verborgen houden als mijn hart vol is van iemand? Dan is er ook nog de praktische kant: hoe organiseer ik een vriendschap zo dat zich dat buiten het gezichtsveld van de kinderen blijft? Dat wordt alleen maar lastiger nu ze ouder worden en ze wel eens tussendoor langs komen omdat ze vergeten zijn spullen mee naar hun moeder te nemen.

geplaatst door Marcelvt - 5679 keer gelezen


Om te reageren op dit blog moet je lid van Match4me.nl zijn!
Schrijf je gratis in!



<< Startpagina

Over match4me - Privacy - Algemene voorwaarden - Veelgestelde vragen - Contact
Thuiswinkel Keurmerk Veilig Daten

Mobiele site
Android app on Google Play iPhone app on iTunes
© Match4me.nl