Home
Dating voor hoger opgeleide singles
Home Facts & figures Succesverhalen Hoe werkt het?

zondag 30 januari 2011

Go-spelen

Het is alweer een tijd geleden, de weersgoden
waren ons goed gezind een strak blauwe hemel en een mooie
zon die al dagen overuren maakte,
heerlijk wat een dag voor het jaarlijkse
Strandtoernooi

Het meest gezellige toernooi van het jaar
vindt altijd, de naam zegt het al, op het strand plaats.
Ik parkeer m’n auto op een groot parkeerterrein.
Pak mijn lipstick en stift mijn lippen nog wat bij.
Als ik bij de strandtent aankom is het al gezellig druk,
ik schrijf me in en kijk eerst maar eens op de lijst
wie zich allemaal al hebben ingeschreven.
In de Go-wereld zijn er nog steeds meer mannen
dan vrouwen, dus dat is boffen.
Ik moet er zelfs om grinniken en laat een aantal
grijze muizen de revue passeren.
Er zijn ook wel leuke mannen maar die zijn net als
in de gewone wereld altijd bezet.

Go is de oudste bekende denksport ter wereld,
met een historie die meer dan 3000 jaar beslaat.
Het is de meest fascinerende denksport die je maar kan bedenken,
ik speel het al heel lang en het gaat nooit vervelen
Go-spelen scherpt mijn hersens.

Genietend van de zon en het geruis van de zee
drink ik mijn koffie en kijk boven mijn kopje in het rond
of ik mensen herken, ik herken een aantal hele
sterke spelers, ik ken ze van andere wedstrijden.
Ik groet een paar die bij dezelfde club spelen als dat ik doe
Het is bijna tijd, ik ga maar eens kijken
tegen wie ik moet spelen

Vandaag 4 partijen,
Iedereen zoekt zijn tafel en gaat zitten,
ik stel de klok vast in en wacht op mijn tegenstander
Mijn eerste tegenstander moet ik voorgiftstenen geven
uiteindelijk win ik de partij met 1 punt

Na de lunch heb ik drie partijen erop zitten
ik wacht wederom op mijn tegenstander
in gedachten kijk ik wat rond en dan hoor ik een
Mooie basstem vragen: “Ben jij Hanna?”
ik kijk op en zie twee prachtige bruine ogen
kan alleen maar knikken en hoor mezelf mijn naam zeggen.
Ik vraag nog een keer naar zijn naam
Gijs de Jager, Gijs ploft op de stoel tegenover mij,
hij pakt de klok en stelt hem in en vraagt of ik iets wil drinken
graag een droge witte wijn met veel ijs

We beginnen en wensen elkaar een mooie wedstrijd
Ik probeer m’n aandacht erbij te houden
Stiekem kijk ik naar de man die tegenover mij zit
Hij is groot, zijn hoofd is glad geschoren,
in gedachten hoor ik mijn vriendin zeggen:
‘Kale mannen zijn erotiserend’.

Zijn mond is mooi, hij heeft een echte zoen mond.
Op wie lijkt hij, hij lijkt op iemand die ik ken
maar wie dan, in eens weet ik het hij lijkt op
Jason Statham, maar dan zijn oudere broer,
dat is wel een mooie man.

Ik voel me betrapt als hij mij aankijkt en zegt
dat het mijn beurt is.
Wat voor zet heeft hij gedaan wat is de meest
grote zet op het bord en als ik hem daar zet
hoeveel punten levert me dat dan op.

Wat zei Hans nou laatst, altijd denken
wat is nu de meest begeerlijke zet.
Ik kijk even naar Gijs en zie
dat hij geamuseerd naar mij zit te kijken
en dan zegt hij: “tja, wat is nu voor jou het meest begeerlijke…”
ik krijg het nog warmer dan dat ik het al had
“…Zet, natuurlijk” zegt hij lachend, hij heeft een mooie volle lach
en hij heeft pretlichtjes in zijn ogen.
Ik doe snel een zet en druk mijn klok in,
mijn hand raakt de zijne het lijkt wel of ik mijn hand brand,
ik krijg een soort van elektrische schok
geschrokken trek ik mijn hand terug,
ik zie dat Gijs mij met een soort van hernieuwde
belangstelling aankijkt, hij heeft nu zelf ook een rode kleur.

Ik kijk snel naar het bord en probeer te bedenken
waar hij zijn steen gaat zetten, zo spelen we een
tijdje stil verder, je hoort alleen het geluid van stenen
die op het houten bord worden gezet.
Dan raakt zijn hand de mijne en weer
trek ik hem razend snel terug omdat het voelt
alsof ik gestoken word, ik kijk hem aan
en merk dat zijn ogen die van mij proberen vast te houden
ik hap naar adem en zeg, met een fluisterende stem
volgens mij wordt hier niet alleen Go-gespeeld,
hij kijkt mij nu met openmond aan en langzaam
zie ik dat er een volle gulle lach op zijn gezicht komt
en hij fluistert terug, ‘dat klopt’.

Ik heb nooit moeite me te concentreren
maar nu is de partij ver weg,
ik wil zijn handen vasthouden en
dat hij die van mij vasthoudt.
Gijs, zegt, ik zal je een liefdes geschiedenis vertellen
Van twee mensen die elkaar enorm lief hadden.
Zij was een prinses en hij een Go-meester
Iedere dag mochten ze een partij spelen
En onder het mom van go-termen vertelde ze elkaar
Hoe zeer ze elkaar beminde
Ik voel mijn hart bonken, ik kijk naar zijn handen
en zie geen ring en zucht van opluchting.. ;-)

Lees verder!

geplaatst door Eik - 1 reactie



zondag 30 januari 2011

Werken aan je relatie

Als je je toekomstige partner tegen het lijf wilt lopen, vergeet het internetdaten dan maar verder. Laat de kroeg gewoon lekker links liggen. Wuif goedbedoelde koppelpogingen van kennissen vriendelijk doch beslist van de hand. Het enige wat je hoeft te doen is namelijk je ogen openhouden op je werk. Echt, het is er een broeinest van ontluikende liefdes. Het zijn vooral de hormonen die er overuren maken.

Lang voor de uitvinding van Big Brother was mijn werkomgeving voor de argeloze waarnemer al een uitgelezen kans om van dichtbij te ervaren hoe er schijnbaar vanuit het niets opeens een Stelletje kon ontstaan. Toen ik Way Back deel ging uitmaken van die bonte collectie van twintigers, dertigers en enkele veertigers was het er een publiek geheim dat het afdelingshoofd Iets met de manager had (waarbij de uitdrukking ‘baas boven baas’ opeens een hele andere betekenis kreeg). De eerste jaren werden geruchten door hen ontkend, tot ze zich uiteindelijk gewonnen gaven en samen op de motor gezeten op de locatie van het jaarlijkse afdelingsuitje verschenen.

De eerstvolgende keer dat twee van mijn collega’s opeens bovenmatig veel belangstelling kregen voor elkaar was ik waarschijnlijk de laatste die het doorhad, eenvoudig omdat ik het totaal niet verwachtte. Hij was getrouwd en had drie kinderen, zij was ruim tien jaar jonger en had in ieder geval tot voor kort nog een vriend. Meerdere jaren gingen ze al als Gewoon Collega’s met elkaar om, tot ze samen bij de bedrijfsbrandweer gingen, alwaar opeens de vonk oversloeg.

Het meest recente stelletje heeft elkaar eerst meerdere jaren elke morgen routineus goedemorgen gewenst voordat de bliksem insloeg en ze uiteindelijk een keer samen wakker werden. Toen ontkennen inmiddels niet veel zin meer had werd er door hen op zelfgemaakte taart getrakteerd, waarbij iemand met een knipoog de opmerking maakte ‘dat hij dan zeker voor de slagroom had gezorgd’. Gezien haar vuurrode hoofd moet daar een kern van waarheid in hebben gezeten.

De werkvloer is een vruchtbare voedingsbodem voor relaties, en de reden daarvoor laat zich natuurlijk raden want waar leer je iemand beter kennen dan waar je vaak jarenlang met dezelfde mensen omgaat? Het kan reden genoeg zijn om iemand vanuit de grond van je hart te gaan haten, maar de balans kan ook in de andere richting doorslaan. Waarom je opeens iemand met andere ogen gaat zien blijft iets mysterieus – en laten we dat vooral ook zo houden. Op een dag realiseer je je opeens dat je verliefd bent op iemand met wie je al jaren omgaat, en dat kan soms bijzonder ongelegen komen, zoals ik zelf heb ervaren. Bitterzoete herinneringen, tien jaar oud inmiddels, die ik nooit eerder op papier heb gezet en tot de dag van vandaag heb ik het nooit aan een collega verteld.

Misschien was het wel gewoon een ‘accident waiting to happen’ omdat we precies hetzelfde gevoel voor humor hadden – een blik van verstandhouding had een wederzijdse grijns tot gevolg. Met haar kon je altijd ongedwongen omgaan, het leven lachte haar toe en zij lachte terug. En ohw, wat een mooie, hartelijke, zonnige lach. Laat ik ook vooral dat heerlijke ontwapenende zuideuropese accent niet vergeten. Verder was ze natuurlijk gewoon adembenemend mooi. Daarvoor en daarna heb ik nooit zo vol pure bewondering naar een vrouw gekeken als naar haar. Elegant en speels tegelijk, bruisend van levenslust, ik werd er door overspoeld. Ze maakte gevoelens in me wakker die ik nooit eerder in die intensiteit had meegemaakt. Het duivelse dilemma was dat ik haar niets mocht, niets kón vertellen. Ik wist immers dat ze een vriend had, iemand met wie ik haar samen had gezien en aan alles kon een blinde nog zien dat die twee gewoon bij elkaar hoorden. Overdag was ze van mij, ’s avonds was ze van hem, maar ze zou het nooit mogen weten, want de gedachte dat ze me zou kunnen gaan ontwijken was nog ondragelijker dan haar de hele dag zo ongeveer letterlijk onder handbereik te hebben terwijl ze net zo goed op de maan had kunnen zitten. Er zijn omstandigheden dat je iemand het beste gunt, zelfs als je daarmee jezelf buitenspel moet zetten, maar de prijs die ik daarvoor moest betalen was hoog. Ergens ben ik nooit verliefd geweest, het was eerst en bovenal liefdesverdriet die ik recht onder haar ogen moest verwerken. Als klap op de vuurpijl (Deus crudelius est) werd ze in die tijd ook nog eens zwanger.

Het meest wonderlijke vind ik achteraf nog wel dat blijkbaar niemand in de gaten had wat er aan de hand was, anders had ik na al die tijd wel minstens een spoor van een roddel opgevangen, aangezien dergelijke geruchten maar al te gretig bij de koffie-automaat worden uitgewisseld. Op je werk er een geheime relatie op na proberen te houden is dan ook gedoemd vroeg of laat te mislukken.

Minstens zo wonderlijk is dat ik haar na verloop van tijd weer min of meer alleen als collega kon gaan zien, al merk ik wel aan mezelf dat ik nadien iets meer afstand bewaar. Misschien dat ik toch maar de voorkeur geef aan een relatie die zich op veilige afstand van mijn dagelijkse werkomgeving bevindt, al was het alleen maar omdat ik bij thuiskomst dan tenminste kan vragen hoe haar dag was. ‘Nog een leuke roddel opgevangen?


Lees verder!

geplaatst door Kameleon - 2 reacties



zaterdag 29 januari 2011

Bange Babette

Bange Babette

Angst schijnt een slechte raadgever te zijn. Toch heb ik er een paar weken meer dan me lief was naar geluisterd. Of zou je kunnen zeggen dat ik mijn intuïtie serieus genomen heb?

Net terug van een vlucht van 24 uur naar mijn geboortegebied. Heb me heerlijk ondergedompeld in 6 emotionele films op het filmfestival. En je raadt het al; mijn eigen angst was meteen weg. Zo fijn om je even te verplaatsen in de levens van mensen die nog veel meer angst of narigheid hebben. Ook goed om te zien waarom mensen andere mensen dwars zitten (op zijn zachts gezegd). Niemand doet iets uit het niets zullen we maar zeggen.

De meest gewelddadige film die ik zag was de Engelse film Tyrannosaur, fantastische titel trouwens, over een heel lieve, naïeve vrouw die getiranniseerd wordt door een gewelddadige man. En vervolgens gaat ze een andere man die zijn driften ook niet zo goed kan beheersen ‘redden’. Als haar angst het hoogtepunt heeft bereikt is de redding nabij gelukkig, toch nog een hoopvol einde. Liefde overwint alles, zoiets. Voor de beelden in deze film, die echt walgelijk zijn soms, werd niet gewaarschuwd in de festivalkrant.

De meest zachtaardige film, Genpin, ging over een ‘natural birth clinic’ in Japan. Tranen met tuiten gehuild bij de schitterende beelden. De arts, een oude wijze Japanse man met grijs sikje, leidt deze geboortekliniek. Zijn filosofie is dat vrouwen die angst voor een zwangerschap en bevalling wordt aangepraat door medici niet meer natuurlijk kunnen bevallen. Een film vol prachtige jonge en oude Japanse vrouwen, superschattige baby’s en adembenemende natuur. En met een aantal geboortes in beeld waarbij de liefde van het scherm spat. Voor deze (heel zachte en ontroerende)beelden werd wel gewaarschuwd in de festivalkrant.

De meest aangrijpende film was Biutiful. Maar liefst 2 ½ uur lang komen alle emotie’s die een mens kan ervaren op indringende wijze op je af. Verdriet, woede, vreugde, verbazing, afschuw en angst. Een achtbaan waar je in meegenomen wordt. Ook een film over de liefde uiteindelijk.


Ik was een paar weken bang en had daar wel genoeg aanleiding voor. Ik heb er ook actie op ondernomen, de adrenaline dreef me vanzelf naar het politiebureau bijvoorbeeld.
Babette en haar andere alter ego wilden verdwijnen van internet. Dat lukte maar moeilijk. Het aanmelden bij sociale media bleek een stuk eenvoudiger dan je weer afmelden.
Je verdwijnt niet zomaar van het net. Als ik mezelf ‘googlede’(hoe schrijf je dat?) bleef ik maar opduiken, reuze vervelend.
En als je even niet meer met internet bezig bent lijkt het ineens ook zo’n zinloos tijdverdrijf. Wat een onzin om steeds maar te kunnen lezen wat iedereen aan het doen is, gedaan heeft of gaat doen. Wat een drukdoen om niks. Wat een zoeken naar bevestiging. Wat een narcistisch gedoe eigenlijk…

Toen ik gisteren thuis kwam had ik er ineens weer zin in. Alles weer geactiveerd. Twee uur later zag ik mezelf terug op het net op een grappige manier. Babette was niet meer bang maar moest heel erg lachen.


Lachen had ik al een paar weken heel weinig gedaan. Gewoon doorgaan met mijn drukke dagelijks leven was lastig maar wel goede afleiding.
Verder heb ik het de afgelopen weken volgehouden door de steun van mijn vrienden. Liefdevolle sms’jes en fijne gesprekken sleepten me door moeilijke momenten.

Volgens de spirituele leer is angst het tegenovergestelde van liefde. Babette gaat dus weer voor de liefde. Wees gewaarschuwd!


Lees verder!

geplaatst door Babette



zaterdag 29 januari 2011

Amaryllis

Een tijdje terug kocht ik twee Amaryllissen. Na verloop van tijd gingen ze enigszins verwelken en later zag ik op mijn tafel rode vlekken onder de bloem liggen. Het leken wel bloedvlekken. De bloem ging dood. Ik vond dit zo dramatisch dat ik mij afvroeg of er op internet wellicht iets over te vinden was.

Ik vond een Griekse mythe en heb er een gedicht van gemaakt.

De mythe:

Amaryllis wordt door vele mannen aanbeden. Maar Amaryllis is gek op Altheo en ziet andere mannen niet staan. Altheo kijkt niet naar meisjes. Hij is alleen geïnteresseerd in de bloemen- en plantenwereld. Amaryllis gek van verdriet probeert haar hart drie avonden achter elkaar te doorboren voor de deur van Altheo. De laatste avond waarop ze de dood vindt, ontstaat er uit haar gevallen bloed een bloem. Dan pas ziet Altheo haar en kussend vindt zij de dood in zijn armen.

Rode traan


De amaryllis huilt de tranen van het vergaan
Zodra de bloem vervilt en vergrijsd gaat hangen
Als de beloofde passie in een vuurrode traan
Mij meer vertelt dan door woorden wordt verstaan

Ik zie haar verhaal in een spiegel vol nevel
Een grot gesloten voor de liefde van de nacht
Een vrouw zo schoon met een huid zo zacht
Aanbidders genoeg vol hongerige smacht

Pas als ze in bloedende liefde haar ogen sluit
En uit het doorboorde hart een bloem ontstaat
Zal hij weten dat zij hem voorgoed verlaat
Amaryllis, jij bloem die bloedend vergaat

Lees verder!

geplaatst door Florie - 2 reacties



zaterdag 29 januari 2011

Op zijn kop

Het leven op de kop.

Het heeft een goed jaar geduurd, waarin elke emotie uitmonde in een panisch kleuren-pallet.
Waarin nachterlijke aria's krijsten wat overdag niemand horen mocht.
Waarin mijn moederhart het enige was wat nog klopte in mijn omlijsting.


Maar wat blijkt, na te ontwaken uit dit comfortabel cocoon van zelfmedelijden?
Het leven op zijn kop ziet er verdacht aantrekkelijk uit.
De compositie is welleswaar veranderd maar de meerwaarde tekent zich af tegen de contrasterende kleuren van het verleden.

Het klinkt als gezwam, en van mij afkomstig, zal dit ook redelijkerwijs wel zo zijn.
Maar verdomd als het geen waar is.

Op z'n kop is niet per definitie verkeerd-om.

Lees verder!

geplaatst door Tatum



zaterdag 29 januari 2011

Spanning afname!

Door de zoete, naar mij toekomende adem verstarde alles in mij. Afwachtend totdat de mond zich nestelde op de mijne, leken de seconden wel minuten, uren, zelfs dagen, was ik in een volledige bewustwording trance gezakt vol verlangens, verwachtingen en zelfs fantasieën . De laatste keer dat ik op zo'n manier benaderd werd was ver in mijn verleden gegrift. Het kriebelde overal. Toen kwam de eerste aanraking.................

De volle lippen proefden elkaar en leken vanaf dat eerste moment voor elkaar te zijn gemaakt. Allerlei gevoelens leken de vrije loop te krijgen en de vlinders fladderden door en om het hoofd. De kus die deze avond bezegelde van een diepe vriendschap, want waar praat je over bij zo'n eerste ontmoeting, was in ieder geval een gevoel van wederzijds respect, waardering en affectie.

De bel ging....wij keken elkaar aan, want doorgaans na vijf uur in de ochtend verwacht je geen visite meer of al. Hij stond op en liep naar de deur. Politie??? Ik schrok ruw wakker uit de roes waar ik al minuten lang in zat en zocht naar...weet ik veel. Of wij een feestje hadden werd er gevraagd en ik zeker niet bewust was van de muziek, liet ik mij langzaam weer op een stoel zakken en zag hem weer teruglopen nadat hij had gesproken met deze heren en plechtig beloofd dat wij het rustig zouden houden.

De agent in kwestie begreep trouwens ook niet waarom er geklaagd was, aangezien de muziek al enige tijd geleden was gedimd en liep hoofdschuddend weg met zijn collega mompelend, "waar maken de mensen zich tegenwoordig druk om".

We keken elkaar aan en logischer wijs werd er op dat moment besloten dat de tijd was aangebroken om deze gezelligheid op te schorten. Een mandje werd geboden. Hij zei:"er zijn twee deuren boven, rechts de logeerkamer en links de master bedroom. Kies maar uit". Ik ben naar boven gegaan en liet de keuze op dat moment aan mijn hart over.....

Lees verder!

geplaatst door Carliota



vrijdag 28 januari 2011

Uitslag: welk type online dater ben je?

Hieronder volgt de uitslag van de test:


1. a:1 c:2 b:3
2. a:1 b:3 c:2
3. a:1 b:2 c:3
4. a:1 b:2 c:3
5. a:3 b:1 c:2
6. a:3 b:1 c:2
7. a:1 b:3 c:2
8. a:3 b:2 c:1
9. a:3 b:2 c:1
10. a:3 b:1 c:2
11. a:1 b:2 c:3

Tel de punten van je antwoorden bij elkaar op.

Heb je een score van 0-15 punten:

Je bent een voorzichtige dater, je wacht liever af: kijk je de kat graag uit de boom? Je bent meer een denker dan een doener en houdt ervan de ander het initiatief te laten nemen. In vriendschappelijke relaties zul je makkelijk in de omgang zijn, maar het kan zijn dat anderen over je heen lopen omdat je niet altijd even goed voor jezelf opkomt. Het zou ook kunnen dat je eigenlijk nog niet echt aan daten toe bent, te verlegen bent, of dat je er eigenlijk niet in gelooft dat je op deze manier een partner zult vinden. Of heb je gewoon (te) weinig tijd? Kijk eens naar je prioriteitenlijstje. Misschien is het tijd voor verandering: maak zelf eens als eerste contact, je zou wel eens verrast kunnen staan van het effect!

Heb je een score van 16-27 punten:

Je hebt een goed beeld van jezelf. Je staat stevig in je schoenen, relaxt in het leven, je kunt wel tegen een stootje en durft op zijn tijd af te wachten of juist risico’s te nemen. Je kunt tegen afwijzing en kunt je grenzen goed aangeven. Je zult ervaren worden als een prettige en ervaren dater die weet wat hij/ze wil. Het online daten is een aanvulling van je sociale leven en je real life contacten: je houdt gewoon alle opties open en ziet wel wat er van komt. Je durft initiatief te nemen en dat komt de kans op een goede klik ten goede.

Heb je een score van 28 punten of meer:

Het online daten houdt je erg bezig, of je bent gewoon een heerlijk stuiterballetje met een groot initiatief! Je laat geen kans onbenut om je leven een andere richting te geven, en bent dol op verandering. Maar be aware: als je bijna op alle vragen 3 punten scoort kan je gedrag uitgelegd worden als obsessief. Wees alert op signalen uit je omgeving: klagen je vrienden en familie erover dat je ze verwaarloost, dan wordt het tijd om het Online daten een tandje lager te zetten. Komt je gedrag voort uit een grote drang naar perfectie? Bedenk dan dat een beetje minder ook goed genoeg is. Dat voorkomt dat je teleurgesteld raakt.

Lees verder!

geplaatst door Poema - 4 reacties



vrijdag 28 januari 2011

Test: welk type online dater ben je?

Hieronder volgen 11 vragen, kijk welk antwoord het best bij je past en ontdek welk type Online dater je bent en wat voor rol Online daten in jouw leven speelt.

1. Hoe heb je je aangemeld voor online daten?
a. Ik heb eerst maanden geaarzeld en de kat uit de boom gekeken
b. Op het moment dat ik ervan hoorde heb ik me natuurlijk meteen
aangemeld!
c. Ik heb eerst even rondgevraagd, wat sites bekeken en me toen ingeschreven
2. Hoeveel heb je geinvesteerd in het aanmaken van je profiel?
a. Ik heb er dagen op zitten ploeteren, na 5 keer veranderen was het eindelijk
naar mijn zin
b. Ik had het binnen 5 minuten in elkaar geflanst
c. Ik heb het geschreven, het een nachtje laten sudderen en de puntjes op de i
gezet en toen gepost
3. Hoe uitgebreid is je profiel?
a. Ik heb alleen het hoognodige geschreven, de rest komt wel bij de eerste
ontmoeting
b. Wie mijn profiel leest krijgt een realistisch beeld van wie ik ben en wat ik
belangrijk vind
c. Wie mijn profiel leest weet alles van mij
4. Hoeveel foto’s heb je bij je profiel?
a. Geen of 1, uiterlijk is totaal niet belangrijk: het gaat tenslotte om de
echte ontmoeting nietwaar?!
b. 3, ik sta er in verschillende poses op, zo krijgt de ander een reëel beeld
van wie ik ben.
c. 5 natuurlijk! De ander moet precies weten welk vlees hij of zij in de kuip
heeft. En ik heb geen zin om afgewezen te worden op mijn eerste date!
5. Reageer jij op alle profielen?
a. Natuurlijk! Ik wil tenslotte snel resultaat
b. Nee, ik reageer alleen op profielen waarbij ik echt het gevoel heb een klik
te kunnen krijgen
c. Ik reageer op de ja’s maar ook op de twijfelgevallen die neigen naar een ja.
6. Wat is voor jou het belangrijkst: de foto of het profiel
a. De foto natuurlijk! Uiterlijk zegt alles. Het maakt me niet uit welke hobbys
de ander heeft!
b. Op het profiel, want foto’s zeggen mij niet zoveel
c. Beide: zowel de foto als wat de persoon schrijft zegt wie hij of zij is.
7. Jaag jij actief of laat je op je jagen?
a. Ik wacht altijd tot de ander reageert, zo weet ik dat hij of zij serieus in
mij geinteresseerd is
b. Ik jaag, zo weet ik zeker dat ik krijg wat ik wil
c. Dat ligt eraan: soms nodigt een profiel en/of een foto uit om contact te
leggen, soms wacht ik even af
8. Hoe vaak log je in op de site?
a. Ik sta constant aangemeld, wat denk jij?! Ik wil de man/vrouw van mijn dromen
onder geen beding missen!
b. Ik kijk elke dag/elke twee-drie dagen even op de site
c. Ik kijk nooit. Als er een mailtje komt dan log ik even in en zo snel mogelijk
weer uit.
9. Hoe snel geef je je email adres en je telefoonnummer?
a. Al bij het eerste spoortje van interesse van de ander: stel je voor dat deze
afhaakt!
b. Als ik denk dat er een klik is en een redelijke kans op een afspraak
c. Nooit, laat de ander het initiatief maar nemen!
10. Wanneer is het tijd voor een eerste real life ontmoeting?
a. Gisteren! Ik kan bijna niet wachten!
b. Tja…. Moet dat echt?!
c. Als ik voel dat we er beiden aan toe zijn.
11. Je eerste afspraak is geweest, maar de klik is er niet, wat doe je?
a. Ik laat nooit meer iets van me horen, zonde van mijn tijd
b. Ik geef het nog een kans, wie weet komt de klik nog
c. Ik laat niet los, beter mee verlegen als om verlegen nietwaar?!

De resultaten van de test vind je in het blog hierna.

Lees verder!

geplaatst door Poema - 1 reactie



donderdag 27 januari 2011

Vandaag is gedichtendag

Mijn laatste gedichten zijn van lang geleden. En niet bewaard.
Twee jaar terug begon ik met haiku’s. Of #twaiku’s. Versjes met 5 / 7 / 5 lettergrepen. Zonder rijm:

Bijna

Ze lacht in mijn raam /
Haar warmte betast mijn huid /
Lente zo dichtbij

Maar vandaag wil ik meer.
Een betere gevoelstoestand voor gedichten dan ik nu heb, is bijna niet voor te stellen. Dus laat ik het eens doen. Gedichten schrijven…

1:

Slaapklanken

Mijn nachtkastje staat leeg
Het bed ernaast kan zonder
Ik voel de plek waar jij ooit lag
De spiegel beeldt wat ik bewonder

Zwoele slaapklanken zijn nu overbodig
Nam afscheid van de mp3-emotiedoos
In mijn dromen kirrende kreten
Verdrijven de stilte woordeloos

Ik word wakker in een koele kamer
Ogen wennend aan het ochtendlicht
Nieuwe energie doet daden komen
En afscheid nemen van jouw gezicht

2:

Dwaasspraak

Als ik met haar alles opnieuw zou beleven
Nachtenlang samen door de dagen mag zweven
Nog immer zou ik dwaze domheden zeggen
Amechtig verweren mezelf recht te leggen

Dit is best eng. Gedichten raken immers zoveel andere gevoelens en lagen dan woorden in een verhaal. Is het rijmelarij, een gezochte woordenbrij of een beeldende beschrijving van mijn gevoel? Reacties zijn welkom. Wees mild..:-)

Lees verder!

geplaatst door Willem - 2 reacties



donderdag 27 januari 2011

Tijd voor kul

Na een avondje stappen, boordevol hilarische momenten, is het altijd fijn nakeuvelen met mijn vriendinnen. Meestal geven we een eigen draai aan de voorvallen en dan krijg je ongeveer zo'n verhaal.

tut-tut-tut, kerels toch.

Wanneer je als ruim dertig plusser op stap gaat met een vriendin, word je door je leeftijdscategorie al snel als potentieel draagmoeder of -substitude for the real thing gezien.
Maar heren ik leg het nog eens uit.

Een dame die een café in stapt weet binnen enkele seconden wie haar mag benaderen, dus let op de signalen.
Negeer je die en probeer je het toch, zal je vriendelijk doch duidelijk worden afgewimpeld. Echter na drie subtiele hints is zowel de irritatie- als onze beleefdheidsgrens bereikt..........sorry!
Denk dan niet dat we lesbisch zijn, bezet, of unfinished business hebben met een vorig vriendje. Nee hoor lieverd.... we vinden je gewoon een engerd!
Gooi het ook niet op pms. Pms bestaat niet! Deze term word slechts door ons in het leven geroepen wanneer ons gedrag, gerelateerd is aan dat van jullie maar waarvan de werkelijke uitleg, ver boven jullie petjes gaat!
Ik snap het wel, voor jullie is het vijf voor twaalf, wil je je genen nog verijdeld zien, voordat je je looks kwijt bent.
Maar geloof me voor de onwillige vrouw ben je slechts horizonvervuiling.

Wij doen dit overigens niet omdat we het leuk vinden, neeeeee joh!!!
Wij kunnen ons gewoon niet zo vaak voortplanten dan jullie en zijn daarom verplicht het behoud van het kosmisch evenwicht te waarborgen door de beste genen te genereren, niks random geplukt, niks trial and error, kom op zeg we moeten er ook nog jaren voor zorgen he?
En lieve schatjes, die genen? Die ruiken we............ messcherp!
Het heeft daarom geen enkele zin om op welke wijze dan ook indruk te maken, het mag wel, we vinden het zeker amusant .

Dus slotconclusie, komt de tijd en de zin, dan vinden we jou wel, doe verder geen moeite.

Lees verder!

geplaatst door Tatum - 6 reacties



woensdag 26 januari 2011

Ben Saunders

Gezien de kijkcijfers mag ik er vanuit gaan dat het merendeel van jullie de finale van the voice of Holland heeft gezien. Ik niet, ik had een verjaardag van een goede vriendin. Gelukkig werden we door haar kinderen regelmatig op de hoogde gehouden van de ontwikkelingen. Natuurlijk ging daarom de gespreksstof wel over ‘the Voice’. Iedereen kon hier tot mijn verbazing over meepraten.

Alle finalisten werden onder de loep genomen, zo ook Ben Saunders. Alle vrouwen op het feest (40+) waren het er over eens… hij zag er niet uit. Vooral de gouden tanden en overmatige tatoeages maakte hem volgens de feestgangers kansloos als finalist.

Een week voor de finale zat ik met mijn dochters in de auto. Ben Saunders was op de radio. Ik maakte de opmerking dat hij er naar mijn idee niet uitzag. Allebei mijn tienerdochters waren ontzet over mijn opmerking. Hij was juist erg aantrekkelijk naar hun idee. Ze waren het er wel mee eens dat de overdaad aan lichaamsversieringen niet echt mooi was, maar het hoorde bij wie hij was en dat maakte het geheel van deze man tot iets heel unieks. Achter dit uiterlijk zagen ze allebei een hele aardige en gevoelige man. Eensgezind waren ze het erover eens dat het uiterlijk dan niet meer zo belangrijk was. Ik was uitgepraat. Tegen zoveel mensenliefde kon ik niet op. Maar help…stel dat mijn aanstaande schoonzoon er straks zo uitziet!

Als ik dan ’s avonds weer op Match4Me kijk en de foto’s van de diverse mannen beoordeel,denk ik terug aan dat moment. Ik weet dat ik de foto’s van de mannen wel als een belangrijk gegeven ervaar. Zoek ik een spetter of waar kijk ik naar? Nee, ik kijk naar de blik in de ogen en de uitstraling, besluit ik uiteindelijk en klik verder.

Maar eerlijk is eerlijk, ik weet zeker dat als hier een Ben Saunders-type zou staan, ik toch snel door zou klikken. Ik ben blijkbaar minder menslievend dan mijn dochters.

Lees verder!

geplaatst door Florie - 2 reacties



woensdag 26 januari 2011

Opbouwen van spanning 3

Gespannen lijkt de situatie mee te werken tot de waxino's doven, één voor één na elkaar. "Mijn taak" zeg ik dan maar, om de stilte te verbreken en pak de op tafel al klaar gelegde nieuwe kaarsjes die ik meteen aansteek met de aansteker om de sfeer weer zo snel mogelijk opnieuw te creëren, dus doorgaan met het in elkaars ogen verdrinken.

Mijn hart bonst, zou hij het merken? Zou zijn hart ook bonzen? Gaat ie straks opstaan, laat hij mijn hand los, zou hij wat gaan zeggen? Wat is de volgende zin? Honderden vragen schieten ineens door mijn hoofd, als een bliksemschicht bij heldere hemel. Hij schuift zijn stoel langzaam naar achteren, zonder dat zijn ogen van mij afdwalen.

"Is er nog wijn?" vraag ik terwijl de zenuwen door mijn keel gieren. Wat een oen, waarom zeg ik dit nu, kon ik niet gewoon afwachten...... Sjonge jonge, wat een tactisch moment heb ik hiervoor gekozen.

Nou ja, hij ging toch met zijn stoel naar achteren en hierdoor werd het spannende moment weer vergroot en uitgesteld. "Natuurlijk" en hij haalde meteen de fles uit de koelkast en schonk geduldig, doch enigszins verstoord het glas in. Terug gekomen uit de keuken ging hij onmiddellijk zitten en we proostten opnieuw.

"De hond moet nog uitgelaten worden, loop je even mee?", natuurlijk deed ik dat, want dan konden we vast weer, na uitgewaaid te zijn, op het verstoorde punt van zonet terug komen. We trokken onze jassen aan en de hond glipte als eerste door de deur toen deze opengedaan werd. Een frisse wind stond er wel. We liepen samen. Hij pakte mijn arm en stak hem door de zijne, "zo", zei hij. Stil zwijgend liepen we het rondje, terwijl ik me afvroeg waar we waren, want draai mij drie keer in de rondte op een stoeptegel en ik weet de weg niet meer. Het orientatieve gedeelte laat mij hier behoorlijk in de steek.

Gek genoeg, zagen we in het donker een speeltuintje waar de hond naar toeliep dus wij erachter aan. "Zullen we wippen".....Hahaha, wat een lol, nou wij op die stomme wip. Wat hebben we gelachen, hij was gelukkig iets zwaarder dan ik dus ik zat meer boven dan op de grond. Gierend zijn we naar zijn huis gelopen. Daar aangekomen, stortte ik mij weer op het glas wijn wat daar nog half vol stond.

De muziek werd aangezet en ik waande mij in een soort disco. We gingen nummertjes verzoeken, d.w.z. ik vroeg en hij draaide. Ineens had hij een geweldig dansnummer opgezet en alsof ik hem al jaren kende, pakte ik zijn hand en danste met hem de kamer rond. Na een aantal plaatjes te hebben gedanst, in verschillende stijlen, ploften we lachend neer op de grond, waar zijn zachte lippen de mijne zochten..............

Lees verder!

geplaatst door Carliota - 1 reactie



dinsdag 25 januari 2011

Winter Blues

Wetenschappers werden het er niet helemaal over eens of Blue Monday – de meest depressieve dag van het jaar – deze maandag of vorige week maandag was. Marjelle nam voor de zekerheid ook alle dagen er tussenin mee en maakte er één lange Blue Week van. Laat de afgelopen week de vervelendste, sufste en stomste week van het jaar zijn.

Maandagochtend werd Marjelle geradbraakt wakker. Beroerd, koorts, keelpijn, spierpijn, de week begon ziek. Buiten was het grijs. Marjelle belde haar baas en draaide zich weer om. De rest van de week leefde ze op de bank en in bed, op een enkel uitje na.

Het eerste uitje bestond uit een bezoekje aan de dermatoloog in het ziekenhuis. Los van de griep had het lichaam van Marjelle ook last van een tweetal steeds urgenter wordende huidproblemen. Na de dermatoloog mocht ze naar de apotheek voor een tasje met zalfjes en pillen. Thuisgekomen van ziekenhuis en apotheek stortte Marjelle zich weer uitgeput op de bank. Ze smste haar verkering dat hij niet op een wilde zaterdagavond moest rekenen.

Het tweede uitje was op de dag dat Marjelle had bedacht dat ze best wel weer kon werken. Ze sprong op haar fiets en vloog genadeloos hard uit de bocht. Dat leverde haar twee forse blauwe plekken op heup en elleboog op, en een stijve, pijnlijke nek. De volgende dag voelde ze zich hondsberoerd, had overal pijn en sjokte op gezette tijden tussen keuken en bank heen en weer om zichzelf te behandelen met zalfjes, pillen, stomend water en pijnstillers. Buiten was het grauw, binnen was Marjelle.

Ze had een week lang binnen gezeten. Zaterdagavond zou ze zich in de armen vleien van haar verkering. Het verlossende einde van een zieke, suffe en saaie week. Een wilde zaterdagavond zou het niet worden, maar samen een filmpje kijken en een beetje tegen elkaar aan hangen was voor Marjelle al hoogtepunt genoeg.

Zaterdagmiddag belde haar verkering om te vertellen dat hij wild had staan zoenen met iemand anders. Zaterdagmiddag belde Marjelle goede vriend Casper om te vragen of hij die avond iets te doen had. Casper vertelde dat hij zaterdagavond niets te doen had omdat zijn kat ziek was geworden. Zaterdagavond zat Marjelle bij Casper op de bank. Samen keken ze naar een oude en zieke kat. Buiten regende het.

Zondag bezocht Marjelle haar oude oma, die een paar dagen eerder was opgenomen in het ziekenhuis. Marjelle was zelf aan de beterende hand, maar het is niet zeker of haar oma nog beter wordt. Maandagavond belde Casper. Zijn kat was overleden.

Straks wordt het weer lente.

Lees verder!

geplaatst door Marjelle - 4 reacties



dinsdag 25 januari 2011

Romantisch Rome

Op Schiphol zwaai ik Anna uit. We nemen afscheid voor de douane. Een dikke zoen.

“Veel plezier.”

Achter de paspoortcontrole zwaait ze. Vlucht KL1601 vertrekt om 9.30 uur vanaf gate D83. Ik loop naar de parkeergarage, neem haar auto en rijd naar haar huis. Terwijl zij een weekend in Rome blijft, heb ik drie dagen Amsterdam voor mezelf. Goede deal.

In haar huis voel ik me thuis. Veel van de meubels, de kleuren en de inrichting had ik zelf verzonnen kunnen hebben. Aan de stickerbloemen op de wasmachine ben ik gewend geraakt. Hier ga ik me een weekend alleen vermaken. Werken, wandelen en ‘s avonds de mooie kanten van Amsterdam weer eens van dichtbij en veel intenser dan de afgelopen jaren beleven.

De volgende dag bericht van Anna. In 160 tekens vertelt ze over de Trevi-fontein, likken aan ijsjes, de ontdekkingen van Rome en het plezier met haar Italiaanse Italiaan. Ik glimlach.

Dan belt een vriend.

“Waar ben je?”

“Bij Anna, in Amsterdam.”

“Gezellig. Gaan jullie nog iets leuks doen?”

“Samen bedoel je? Nu even niet, ze zit in Rome bij haar Italiaanse Italiaan.”

“Die van het blog op haar website?

“Yep. Leuk hè? Hij vond haar op Facebook en wilde haar zien.”

“Leuk!? Ben je helemaal gek geworden.” Zijn stem wordt luider. “Je laat haar toch niet in d’r eentje naar Italië gaan naar een of andere rare Romein. Wat moet ze wel niet van jou denken?”

“Hoezo, wat moet ze van mij denken? Wat is er tegen haar oude vrienden weer te laten ontmoeten? Zij geeft mij ook alle ruimte om te daten. Dooddaten noemt ze het zelfs.”

“En? Ben je aan het daten? Zie je andere vrouwen?”

“Nee. Natuurlijk niet. Ik heb helemaal geen behoefte aan dates op dit moment. Maar het kan, en dat is ook wat waard. En ik geef die vrijheid haar ook. In de overtuiging dat ze weer bij mij terugkomt.”

“En als dat niet gebeurt? Als ze daar blijft… Misschien wilde ze juist wel dat je haar tegenhield naar Rome te gaan. Het is een vrouw, ze wil dat voor haar gevochten wordt.”

“Ja, zo kun je er tegenaan kijken. Maar zo zit ik niet in elkaar. En ik ga me ook niet anders voordoen. Anna weet verdomd goed wat ik voor haar voel. En ook dat ik niet jaloers ben. Ik gun haar een weekend Rome, zoals ze mij het daten gunt.”

Een dag later. Ik sms Anna: Ik kom je ophalen, goede vlucht, xW. Anna reageert: YES.

Op Schiphol omhelzen we elkaar stevig. “En?”, vragen mijn ogen. “Nee,” reageert Anna, zonder woorden. Ze is blij weer in Amsterdam te zijn. Ik ook.


(Dit verhaal is een gedachte-reactie en dus niet waar gebeurd. Zoals de volgers van de gebeurtenissen tussen Anna en Willem uiteraard al lang begrepen. Het is een reactie op het verhaal Dategedachtes van Anna (zie singleanna.wordpress.com)

Lees verder!

geplaatst door Willem



zondag 23 januari 2011

opbouwen van spanning 2

Drie ferme zoenen, een glimlach en een warme omhelzing volgen. Het ijs is gebroken waar ik mij op zich wel bezorgd over gemaakt had.

Wat zegt nu een foto, een profiel dat in een vlaag is neergezet . Een profiel waarbij je door anderen een beoordeling krijgt, alsof je afgerekend kunt worden op je kwaliteiten en kenmerken, waarin jij denkt uniek te zijn, maar door anderen op een hele andere manier naar wordt gekeken.

De gedachte, dat ik hier nu was, draaide in mijn hoofd maar het was veilig. Dat was het eerste gevoel dat bij mij opkwam. Een vreemd huis, een vreemde omhelzing en eindelijk een gezicht dat bij de warme stem hoorde, met wie ik al uren aan de telefoon had gezeten hetgeen een bepaald vertrouwen had geschept.

Nou daar was ik dan, de eerste vijftien seconde waren aangebroken. Door de warme stem, die net zo klonk als door de telefoon, liet ik mij naar de woonkamer leiden. Een strak geheel, absoluut netjes en een mooie smaakvolle inrichting kenmerkte dit huis, wat mij, in de eerste instantie, niet direct aan een mannen huishouden deed denken. "Deze meubelen heb ik niet zelf gekozen maar kon ze overnemen tegelijk met het huis", zei hij iets onwennig. Vroeg eigenlijk gelijk wat ik wilde drinken, zonder te wachten op een reactie van mij. Koffie, doe mij maar koffie en een glas water, verbaasd...koffie om 17.23 uur?

Hij zelf zat aan een Pastis, die ingeschonken stond op de tafel waar de kaarsjes romantisch de sfeer bepaalden. Hij ging naar de keuken, wat mij de tijd gunde, om een flinke hap adem te nemen en de eerste stap was gezet.
Ik was aan de andere kant van het land, ik was in zijn huis, ik had de man met de warme stem ontmoet en als belangrijkste, hij vond het in ieder geval niet nodig om mij gelijk er weer uit te bonjouren.

De zoektocht is begonnen, het meest spannende gedeelte van de date is gestart, het vragenvuur kan losbranden, waarbij ik mij de vraag stel of de vragen belangrijker zijn dan de antwoorden of andersom. Je wilt natuurlijk geen modderfiguur slaan. Stel je geeft een onsamenhangend antwoord, puur uit de lucht gegrepen omdat als hij je aankijkt je absoluut goed wil overkomen, wat uiteraard dan wordt bewezen door het tegendeel.

Slik....het gesprek gaat beginnen. Eigenlijk gaat het heel vanzelfsprekend en de onderwerpen die aangesneden worden zijn eigenlijk alleen maar informeel, gewoon even aftasten. Na de koffie, schenkt hij voor mij een glas chardonnay in, die hij speciaal voor mij heeft ingeslagen.

Hij heeft zich ook over laten halen om voor mij iets uit zijn keuken te toveren. De tafel wordt gedekt en een heerlijk voorgerecht staat in no time op tafel. Het ziet er leuk uit en het smaakt nog beter. Als hoofdgerecht is er een huisgemaakte zuurkooltaart..........super lekker en nog nooit gegeten. Dat was in ieder geval heel goed. Door het hoofd schiet een topkok in spee, altijd handig...
De wijn blijft vloeien en de gesprekken gaan steeds inhoudelijker worden.

Plotseling kijkt hij mij aan en zegt:"he tuttebol, ik vind je leuk" en zijn hand reikt naar de mijne. Als betoverd en vol ongeloof, want is het echt zo dat een vonk zo snel kan overslaan? Heeft hij mijn hart tekeer zien of voelen gaan? Een tijdje lang zitten we hand in hand, kijkend in elkaars ogen wachtend op wat de komende seconden gaan bieden......

Lees verder!

geplaatst door Carliota - 4 reacties



zaterdag 22 januari 2011

Beursoverwegingen

Jonge, jonge, wat kan een mens zich soms akelig voelen. En niet van de griep hoor! Nee, domper op domper en dan ineens is de koek éven op. En dan ook nog met het vage gevoel, dat ik het zelf allemaal anders had moeten doen. Het lijkt niet weg te werken door met een deken over m’n knieën met een boek op de bank te gaan zitten, wijntje erbij en op de achtergrond zachtjes de TV aan. Dat laatste deed ik tenslotte wel. En zie! Daar verschijnt de oplossing: de commercial van de Kamasutra beurs! Helemaal precies wat er moet gebeuren.

Ik moet me vrij vechten, wild worden, me uit leven. Het is de basis van alles.. het is, het is… Steeds vaker zie ik tips als: ‘doe eens wat anders, dan je normaal doet, dat vrolijkt je op.’
Nou, dit is zeker anders. Ik moet er heen, dacht ik. Ik moet die algehele schaamte ondergaan, als ik daar op die rode loper in dat beursgebouw loop. Dat is goed voor mij. Ik moet leren dat buitengewoon kinderachtige gegiechel uit te bannen en het om te zetten in een zelfverzekerde, zwoele doch onderkoelde blik, als ik daar ineens een goochelaar in zijn blote zaakje een truc met een vrouw zie uithalen. Te allen tijde moet ik uitstralen: ‘Dit is heel gewoon, joh’. ‘Lekker toch, leuk toch, kijk daar probeert een beurs-bezoekster een dildo-machine uit, hmm is misschien wel wat voor mij.. en als ik dan een keer een ‘blijvende match’ heb, zet ik ‘m gewoon op Marktplaats.’ Ik moet leren stoïcijns door te blijven ademen, als ik door een luikje mag kijken om te zien hoe een stelletje beursbezoekers met elkaar bezig is, dat als beloning gratis toegangskaartjes voor de beurs van volgend jaar krijgt.

Maar, als ik dan ga, dan toch zeker niet alleen! Met een vriendin? Nèèh ’t is geen huishoudbeurs!! De billboards langs de weg en de commercials op TV blijven me achtervolgen. Uiteindelijk heb ik echt per mail aan iemand gevraagd of hij mij wilde ‘begeleiden’ en dat was wel heel eng (kan iemand mij uitleggen, waarom dat zo eng is of is het misschien zelfs wel gek?). Het was iemand bij wie ik niet altijd even geremd ben geweest, zullen we maar zeggen. Iemand die er voor ‘in’ zou kunnen zijn, maar eigenlijk had ik er ook geen idee van. Plus dat ik mijzelf ineens zo’n grijze muis voelde. Het ging echt zo: ik had de vraag geschreven en …. <ENTER> geen weg meer terug!

Hij antwoordde: ‘Ja ja Possess wil naar een sex beurs ;-) Ik vind het weinig interessant eerlijk gezegd, volgens mij kan je net zo goed de 1e de beste sex winkel binnenstappen.’ Eén seconde voelde ik mij... (geen woorden voor).
Wèl wil hij een keertje met me naar een concert. En weet je wat nou het gekke was? Dat vond ik zo geruststellend en eigenlijk ook zo’n opluchting… dat ik daarna, lekker met een deken over, op de bank een roman ben gaan lezen.

Lees verder!

geplaatst door Possess - 1 reactie



zaterdag 22 januari 2011

Perfect!

Na lang zoeken op match4me leek deze man aan vrijwel mijn hele wensenlijstje te voldoen. Hij was grappig, geïnteresseerd en kon geweldig schrijven. Als hij in werkelijkheid net zoveel leek op hoe hij was in zijn brieven, dan wou ik hem maar wat graag ontmoeten.

Een lange mailwisseling zie ik meestal niet zo zitten omdat het veel tijd kost en één blik bij een kop koffie al genoeg zegt. Deze mailwisseling was anders. Ik keek uit naar zijn brieven en moest vaak zo hard lachen dat mijn dochters vroegen wat er aan de hand was.

Na een half boekwerk over en weer werd mijn geduld beloond. We zouden in het centrum in een cafeetje afspreken voor een kop koffie. Zoals vooraf bepaald was dit het handigste omdat je bij een niet-klik snel weer weg kon gaan.

We herkende elkaar gelijk van de foto´s. Natuurlijk hadden we volop van alles te vertellen aan elkaar. Deels hadden we een vergelijkbaar verleden waar we fijn over konden praten. Soms keken we elkaar even in de ogen om te zien of er iets was of niet.

Ik heb het eigenlijk nog nooit gehad dat ik met iemand gelijk zo´n goede band had. Ik nodigde hem dan ook (volledig tegen mijn principes in) uit voor een spaghettimaaltijd bij mij thuis. We waren gewoon nog lang niet uitgekletst en ik moest gewoon naar huis voor de kinderen. Om tien uur ging hij naar huis en dat was wat mij betreft nog te snel.

Nu wacht ik weer vol plezier op de mailtjes die mij zoveel plezier bezorgen. Heerlijk om deze nieuwe vriend terug te schrijven zonder enige verwachting naar de toekomst en misschien dadelijk mee te leven met elkaars verhalen over ons vrijgezel zijn.


Lees verder!

geplaatst door Florie



zaterdag 22 januari 2011

Diepgang of daten

“Ik begrijp er niks van.. Is het niet allang tijd voor een blog?”

Het is fijn om zulke trouwe lezers te hebben die je schrijfsels gaan missen als er een week niets is verschenen op deze site. En dat terwijl het nog maar een week geleden is dat ik mijn laatste blogje publiceerde. Dat was weliswaar een treurig verhaal, en daar moet je soms van bijkomen, maar het is niet al weken stil.

Op Twitter kwam van de week iemand boven water die tachtig dagen niets van zich had laten horen. Mensen begonnen zich echt al zorgen te maken. Maar gelukkig. Ze is alive and kicking again. En ik ben dat nog steeds. Alive dan, kicking lukt nog niet echt…:-)

Ik heb op dit moment niet zoveel te vertellen. Weliswaar sta ik niet helemaal stil, maar de ontmoetingen die ik nu heb zijn van een andere orde dan vroegere dates of de bijzondere belevenissen met een Amsterdamse geliefde. Ik spreek en zie vrouwen waar ik vroeger mee datete en die nu vriendinnen zijn geworden. Ik blijf er blij mee zijn dat we op die manier met elkaar om kunnen blijven gaan.

Een paar hebben verkering. Zijn gelukkig. Bij een ander is het net uit. De derde twijfelt of de liefde wel stevig genoeg is. “Hij laat het niet meer merken. Hij sms’t nooit meer dat ik zijn ‘allessie’ ben. Dat heb ik wel nodig.” Ik begin steeds meer te leren van de vrouwelijke psyche en haar verlangen veroverd, verwend en vertroeteld te worden.

Nu ik alleen ben, kan ik natuurlijk weer gaan daten. Dooddaten misschien wel, zodat dat in de toekomst geen problemen oplevert. Maar eerlijk gezegd… ik sta niet te springen. Ik was gisteren wel aan het chatten met bekenden. Toen er een speeddate voorbij kwam, klikte ik ja. Vervolgens had ik een gezellig gesprek. Met veel diepgang. Maar een date… die zit er even niet in.

Blogjes wel. Bij deze.

Lees verder!

geplaatst door Willem



vrijdag 21 januari 2011

Hedendaagse Hofmakerij

Drie decennia geleden, toen ik voor het eerst oog kreeg voor het mannelijk geslacht, was het leven simpel en overzichtelijk. Het daten heette toen nog gewoon ‘verkering zoeken- of krijgen’. En je belde op of ging gewoon langs, meer smaken waren er niet, of je moest een brief schrijven. Ten tijde van mijn eerste vriendje hadden wij in huis maar één telefoon en die stond gewoon in de huiskamer bij mijn ouders. Zo’n grijs ding met een draaischijf. Als vriendje belde kon de hele familie meeluisteren, dus waren we op onze hoede en bespraken we in geheimtaal onze stille verlangens.

Omdat ik daarna 25 jaren niet meer hoefde daten overvielen de nieuwste technieken op date-en communicatie gebied mij bij mijn opstart enigszins, wat het hofmaken betreft. Zoveel mogelijkheden! Maar of het daten er nou makkelijker op geworden is?

Soms denk ik juist weleens dat we weer terug zijn in de tijd van de Romantiek: een berichtje dat toen per postduif werd verstuurd is nu een Tweet geworden, of een SMS. Mails hebben plaatsgemaakt voor de aloude liefdesbrieven per koerier en de Serenade onder het balkon is vervangen door het elkaar toesturen van You Tube hits. Zelf bossen bloemen worden virtueel aangeleverd… mooi makkelijk, want die hoef je nooit water te geven, en verdorren doen ze ook niet! Onze mailbox is ons Balboekje geworden, de chat de antichambre alwaar we in alle rust nader kennis kunnen maken met potentiele kandidaten.

Het resultaat van al die moderne communicatie is nog steeds hetzelfde: we raken en masse van de kook, en al wat we -hoe dan ook- van de ander horen doet ons hart sneller kloppen.

Vroeguh was alles beter… Maar zeg nou zelf: hoeveel wist je nou echt van de ander toen er nog geen internet en geen PC was? En in de tijd van de postduiven? Niks toch zeker! Veel mensen denken ook nu nog dat je elkaar -op het Net- niet zo goed kunt leren kennen als in real life. Maar alles is gedrag, en alle gedrag is geven: dus ook je digitale gedrag vertelt de ander wie of wat je bent. Er valt heel wat info over de ander te verkrijgen als je hem of haar onder de loep durft te leggen.

Mailt hij of zij het liefst midden in de nacht, en ben je zelf een ochtendmens, dan kun je je gerust afvragen of zo’n nachtbraker wel bij je past. Het kan natuurlijk zijn dat de ander s’nachts of s’avonds werkt. En zit je daar wel op te wachten? Is de ander lang van stof, zet hij/zij graag de spreekwoordelijke puntjes op de i of worden de mails afgeraffeld en vol spelfouten en zonder hoofdletters afgeleverd? En gaat de ander in op wat hij schrijft, of is het één grote monoloog waarbij de ander zichzelf de hemel inprijst?

Heeft de ander fantasie, is er humor, betrokkenheid, empathie? Hoe stipt is de ander? Krijg je 5 mails per dag plus 20 smsjes, ook s’nachts, dan kan het zijn dat de ander nogal errug gedreven is.
Schrijft de ander in begrijpelijke taal of is het één en al abacadabra? Dan ga je daar zeker ook in het echte leven tegenaanlopen, tenzij je dat zelf apprecieert. Reageert de ander pas na twee weken en dan nog maar sporadisch, dan is het wellicht iemand die nog in een relatie zit, heb je te maken met zware concurrentie of het is een TBS’ er met weekendverlof en kun je er in alle gevallen beter niet mee verder gaan.

En tja, dan zijn er nog de blogs…..Hoe moeten we die nou plaatsen in het geheel??? Ik denk dat ‘wij’ bloggers de plek innemen van de aloude Hofnar: we vertellen de wereld over het lief en leed van de liefde, in al zijn schoonheid en pijn, elk op ons eigen wijze en vullen zo de gaps in de communicatie op.

Lees verder!

geplaatst door Poema - 5 reacties



donderdag 20 januari 2011

Opbouwen van spanning

Zondagochtend…….ik doe mijn ogen open en weet dat het vandaag een belangrijke dag kan gaan worden.
Voor de eerste keer een date. Gelukkig had ik gisteren al wat kleding klaar gelegd om te passen, want je moet zowel iets aan dat comfortabel is als wel aantrekkelijk, redelijk charmant en natuurlijk voor vragende ogen het goede profiel neer kunnen zetten zonder
dat het ordinair is. Snel even onder de douche, haren wassen, foam erin en de föhn erop.
Zo, dat is gedaan, behoorlijk gelukt….ik kijk in de spiegel…..hmm kan slechter. Dan maar eens kijken wat ik vandaag nu eigenlijk ga aantrekken, zodat het juiste effect behaald kan worden.

Set één, ….. afgekeurd,
Set twee,……. Geen goed gevoel,
Set drie, ………….een twijfel geval,
Set vier,…………….dat zou een goede optie zijn.
Na even de modeshow te hebben opgevoerd aan zoonlief, heb ik besloten toch maar set drie aan te doen, spijkerbroek, strak zwart shirt met een mooi lang vest erover en natuurlijk subtiele laarsjes met een niet te hoge hak, want al stuntelend binnen te komen is niet echt een bestseller.

De afstand is behoorlijk, maar ik heb beloofd om daar heen te gaan, dus ik ga aan de reis beginnen.
De ruitenwissers gaan onophoudelijk heen en weer, waardoor ik de kilometerpaaltjes niet meer kan ontcijferen en dus ook niet weet hoever ik nog van mijn doel vandaan ben. Gelukkig ben ik ook niet alleen daar afhankelijk van doch ben in het bezit van een navigatiesysteem die mijn feilloos weet te brengen op de plaats van bestemming.
Het lijkt wel of de kilometers voorbij kruipen. Duizenden gedachten flitsen er door mijn hoofd. De angst slaat om mijn hart, als ik een stop maak, ongeveer 25 kilometer van de plaats van bestemming, om nog even de make up en een lipglosje bij te werken. Stel dat de deur open gaat, daar sta je dan………..tegenover een vreemde man die je een paar keer mee hebt gechat en mee gesproken door de telefoon. Ik vind het moeilijk om de stem, die heel warm klinkt toe te voegen aan een foto die ik heb gekregen om een beeld te vormen. Doef doef doef, mijn hart gaat te keer als ik de plaats inrijd, maar ik word gered door neergaande spoorbomen………………………………….

Het navigatiesysteem verteld mij dat ik over 40 mtr. op de plaats van bestemming ben en een trein rijdt langzaam langs.
De laatste wagon gaat voorbij, vervolgens gaan de bomen langzaam open. De eerste auto, ik dus mag gaan rijden. De spoorwegovergang over, rechts af en ik sta voor het huis. K sta stil en moet nu heel hard nadenken wat ik als eerste ga doen. Ik besluit om te bellen, terwijl ik voor de deur sta, hoef ik tenminste nog niet de auto uit. De spanning groeit en groeit. De telefoon gaat over…………………….in gesprek, zou hij mij aan het bellen zijn? Snel neergelegd, ik kijk naar de deur en als een wonder zwaait die open. De man in kwestie doet open met een glimlach en de eerste cruciale 15 seconden zijn aangebroken………………………………………

Lees verder!

geplaatst door Carliota - 3 reacties



woensdag 19 januari 2011

Hoe laat kom je? x

Iedereen gaat er van uit dat je mobiele telefoon een soort verlengstuk is van jezelf. Krijg je een berichtje dan hoor je dit fatsoenshalve gelijk te beantwoorden. De jeugd die in dit mobiele tijdperk is opgegroeid weet niet anders. Bij mij gaat het soms ook zo, maar meestal niet. Ik vergeet vrijwel altijd mijn telefoon. Als ik mijn telefoon dan een keer bij mij heb, kom ik regelmatig tot de conclusie dat ik hem niet heb opgeladen. Het is van mij geen kwade wil om mijn telefoon niet op te nemen maar meer een soort van onhandigheid. Ik heb mijn focus blijkbaar niet gericht op mijn telefoon.

Gisteravond, toen ik wou gaan slapen, deed ik mijn telefoon na twee dagen offline te zijn, weer aan zijn oplaatstekker. Natuurlijk kreeg ik een aantal meldingen binnen dat ik een paar berichtjes had gemist. Ik keek ze na en zoals meestal waren ze inmiddels achterhaald. Iets later kwam er nog een sms´je binnen. Dit sms´je was verstuurd vanuit een onbekend nummer met het bericht ´hoe laat kom je? x´. Ik zag tot mijn schrik dat het die dag verstuurd was om kwart over vier. Had ik een afspraak gemist?

Ja, dat ik een superchaoot ben, dat weet ik. Afspraken heb ik wel vaker vergeten door gewoon niet in mijn agenda te kijken. Maar deze keer was het anders omdat er helemaal niets in mijn agenda stond. Ik keek de telefoonnummers nog eens na van een paar vrienden maar geen van de nummers kwam overeen. Ik besloot te gaan slapen en viel in een onrustige slaap omdat ik wellicht de volgende dag iets goed te maken had.

Vanmorgen vertelde ik mijn dochters over het sms´je en mijn telefoon werd vervolgens direct uit mijn handen getrokken om te achterhalen van wie het sms´je was. Een berichtje terug werd gelijk verstuurd. ´Wie ben jij?´. Gelukkig bleek de sms´er van een ander slag dan ik en zijn naam werd gelijk terugge-sms´t met een ´ x´ erachter.

Nu heb ik wel een vriend die zo heet, maar die is niet van het type dat een ´x´ in zijn berichtjes zet. Ik bedacht me dat hij wellicht ook door zijn dochter geüpdatet was. Zonder nadenken, verzond ik het sms´je ´ik bel je vanavond, dan spreken we snel iets af´.. Toen ik (nou ja, eigenlijk mijn dochter) dit berichtje verstuurd had, bedacht ik mij dat zijn berichtje niet was ´Wanneer kom je, x?´. maar ´Hoe laat kom je, x?´.

Om mijn vergissing maar gelijk goed te maken, besloot ik te bellen. Ik kwam op een voicemail terecht en hoorde gelijk dat het hier niet om de mij bekende vriend ging. Deze man had een hele andere achternaam. Ik hing snel op en besloot via een sms´je verder de onduidelijkheid weg te werken. Het bleek om een man te gaan waar ik ooit een telefoonnummer mee uitgewisseld heb, maar die ik verder nooit heb gesproken. Toch begrijp ik dan nog steeds zijn berichtje niet…
Gisteravond kon ik er niet om lachen, maar nu vind ik het een goed begin van een dag die misschien wel meer verrassingen in petto heeft.

Florie x

Lees verder!

geplaatst door Florie - 1 reactie



woensdag 19 januari 2011

Koolwitje

Sinds kort fladdert er voorzichtig
een kleine vlinder, een koolwitje
door mijn buik
het voelt spannend
ik probeer te observeren
waar de witte fladderaar zit
maar als ik denk dat ik het weet
voel ik hem weer ergens anders
of is hij weer verdwenen.

Het voelt spannend, weet niet of ik dit wil
wat begonnen was als een grap
omdat we er alle twee van uitgingen
dat het niets kon worden
we te ver bij elkaar vandaan wonen
hij mij te oud vond op papier
snap ik trouwens niets van
hij uiteindelijk ook niet.

Het is nu zo anders
en nog steeds weet ik niet of ik het wil
heb ik wat te willen
het koolwitje begint druk te
fladderen, van de ene kant
en weer naar de andere kant
als een soort van protest
ik probeer het te negeren
als het er niet is dan
is het er gewoon niet

Wat ik al een hele tijd wilde
gebeurt nu
en dan probeer ik het te ontkennen
snap het niet
gelukkig het koolwitje
is weer even rustig

Ik hoor mezelf zingen
“Is This Love”
ik hap naar adem
krijg het warm
het koolwitje transformeert
zich naar een mooie
“Dagpauwoog”,
ik wil het niet
heb niets te vertellen
en zing verder “Is This Love”
Ik tover een lach en denk
This is Love…;-)

Lees verder!

geplaatst door Eik - 2 reacties



dinsdag 18 januari 2011

Bloeiende narcisten

Op mijn keukentafel staat een bloeiende narcis. Gekregen van een heel foute man.

Zo, de toon is gezet. Dit wordt een blog over foute mannen. Waarschuwing; deze blog kan ernstige schade toebrengen aan het ego van sommige mannen. De schrijfster is niet aansprakelijkheid te stellen voor deze schade.
Ik heb er patent op; contact met foute mannen. We zijn als sterke magneten; foute mannen en ik. We vliegen op elkaar af en laten elkaar maar heel moeilijk weer los.
Verwacht hier nu geen prachtig verhaal over het waarom van mijn voorkeur voor dit type man. Daar werk ik in stilte aan. Het is iets met macht, de relatie met mijn vader en meer van dat soort logische dingen.

Voor de lezer die nog geen idee heeft waar het over gaat een korte theoretische toelichting.
De foute man is, kort gezegd, een problematische man die niks doet met zijn problemen. Hij ziet ze zelf niet en wil er al helemaal niet mee aan de slag.
Een foute man kan zich in veel gedaanten manifesteren. In de gedaante van narcist vind ik hem woest aantrekkelijk. Weet je waarom? Hij vindt het zelf namelijk ook; dat hij woest aantrekkelijk is. En hij doet er vervolgens alles aan dat jij dat ook gaat vinden. Hij doet dit op zeer geraffineerde wijze. Hij pakt je in. Je bent het voor hem, je bent de vrouw waar hij zijn leven lang al op wacht. De ware, een wonder enzovoort. Je wordt overladen met aandacht, kado’s en beloftes. Hij begrijpt je en zal je redden. Met hem aan je zijde wordt het leven een groot feest. Je gelooft hem, je wilt hem en je kunt vervolgens niet meer terug.

Als het allemaal net begonnen is zo’n ‘affairette’ bloeit de narcist op en hij laat jou ook opbloeien als nooit tevoren. Je komt uit de knop en dat is wat hij (even) wil en wat voor jou zo goed voelt. Nooit eerder werd je zo gezien door iemand.
Maar ja, zo als bloembollen ook op een dag uitgebloeid zijn zo gaat dat ook met jou. Op een dag krijgt de narcist andere interesses. Bijvoorbeeld een nieuwe bloem die nodig uit de knop moet komen. Hij laat jou achter als een verlept geval. Plotseling realiseer je je dat het een grote farce was. Dat het al die tijd niet om jou is gegaan maar alleen om hem. Je werd met het potje om je bolletjes heen op een voetstuk in de vensterbank gezet maar nu lig je in de GFT container. En klim daar maar eens weer uit!

Mijn voornemen voor 2011 was een man te vinden die zo nu en dan zijn armen om me heen zou slaan. Die man vond ik al in de eerste week van januari. Echter het bleek een wolf in schaapskleren die mij een narcis gaf. Meer kan en wil ik er nu niet over zeggen.
Lieve vrouwen; wees gewaarschuwd en heel voorzichtig met jezelf.
Goede mannen; jullie voelen je niet aangesproken door deze blog.

Lees verder!

geplaatst door Babette - 7 reacties



maandag 17 januari 2011

Verkering

'Hebben wij nou eigenlijk verkering?', vroeg Roland laatst. Marjelle moest heel even nadenken. Verkering. Wat een heerlijk, onschuldig woord. De laatste keer dat Marjelle 'verkering' had, was waarschijnlijk op de lagere school. Hij (7) was 'op mij' en ik (9) was 'op hem'. De verkering bestond eruit dat we bij elkaar speelden en dat ik een hartje voor hem kleide. Dat hartje vond ik een paar jaar geleden terug op de zolder van mijn ouders. Blijkbaar wist mijn verkering uit die tijd zich geen raad met mijn hart van klei.

Verkering. Marjelle vond het briljant gevonden van Roland. Ja, ze hadden verkering, besloten ze samen. Heerlijke onschuld. Ze hadden iets 'vasts', maar iets dat veel luchtiger was dan het zwaar klinkende 'relatie'. En als mensen aan Marjelle zouden vragen of ze nog single was, dan zou ze zeggen: 'ik zie iemand'.

Roland en Marjelle hadden opnieuw besproken wat er was tussen hen. Ze zitten met hetzelfde probleem. 'Als ik je niet zie, dan mis ik je niet', zei Roland. Bij de begroeting had Roland het aan Marjelle gevraagd: 'Heb je me gemist?'. Marjelle had 'ja' geantwoord. Maar ze besefte dat ze 'missen' en 'zin hebben om hem weer te zien' verward had. Ze zien elkaar alleen in het weekend. Een middag, een avond. En soms volgt daar nog een nacht en een ochtend op. De rest van de week leeft Marjelle haar leven en Roland het zijne. En dat begint steeds indringender vragen op te roepen. Is het normaal dat je elkaar niet mist? Is dit genoeg basis om iets op te bouwen?

Marjelle snapt er eigenlijk niet zoveel van. De fysieke aantrekkingskracht die ze voelt als ze met Roland is, is heel sterk. Ze weet dat die niet puur lichamelijk is. Een mooi lichaam zonder mooie man erin doet haar niets. Slaan haar hersens dood wat haar gevoel wél registreert? Is ze iets aan het ontkennen om maar niet het diepe in te hoeven stappen? Wat Marjelle wél snapt, is dat de formule 'zolang het leuk is, is het leuk' sleets aan het raken is.

Kan en mag Marjelle zich hechten? Wíl ze zich hechten? Als morgen haar kat dood gaat, belt ze dan een goede vriend of vriendin? Of huilt ze uit in de armen van Roland? Marjelle weet gewoon niet meer hoe het hoort. Is ze te ongeduldig na anderhalve maand? Zijn Roland en zij alleen tijdelijk leuk voor elkaar? Of houden ze zichzelf tegen uit angst om gekwetst te worden? Uit angst om de ander te kwetsen? Feit is dat er maar één manier is om erachter te komen of het zou kunnen werken: door het te proberen. Roland zegt dat ermee stoppen pijnlijker wordt naarmate het langer duurt. Daar heeft hij waarschijnlijk gelijk in, maar Marjelle voelt steeds sterker dat ze bereid is het risico te nemen dat ze gekwetst gaat worden. Liever pijn dan spijt.

Roland is op Marjelle en Marjelle is op Roland. Maar de onschuld van de lagere school is niet meer.

Lees verder!

geplaatst door Marjelle - 1 reactie



maandag 17 januari 2011

Nieuw Lover

Regelmatig als ik met mijn hond
in het bos loop kom ik die leuke man tegen.

De eerste keer dat ik hem zag
moest ik zelfs slikken, wouw…….
ik had geen tijd om verder te fantaseren
moest gelijk ingrijpen
omdat zijn kleine terriër
mijn Bull Mastiff als bedreiging zag
en gelijk tot actie over ging,
mijn Bram die eigenlijk
een kleine hond in een groot lijf is,
aanvloog en in zijn wangen ging hangen.

Een paar dagen later loop
ik met een vriendin die
een ruwharige teckel heeft, een teefje,
weer te wandelen en zie hem
aan komen, ik krijg het gelijk warm
wat is hij leuk, doe mijn hond aan de lijn

Wederom prijs,
zijn kleine hond valt gelijk aan
een vreselijk spektakel,
mijn Bull gaat van zich afbijten
gelukkig alleen een hoop lawaai maar toch
de zenuwen zitten er bij mij flink in
kan niet meer horen wat hij zegt

Als ik hem weer tegen kom
roept de baas al van verre
zo wordt het nooit wat tussen ons.
Raar hij heeft wel gelijk,
onze honden moeten vrienden worden
en dan wij ook….

Na een maand of wat
weet ik dat zijn hond Kees heet
past mooi, Kees en Bram.
De naam van mijn toekomstige lover
is nog steeds een raadsel.
Regelmatig zijn er toespelingen
wanneer gaan we wat drinken
en nog meer van die soort dingen

Ik neem me voor:
‘de volgende keer, ga ik me voorstellen’
En ik ga hem uitnodigen voor een borrel.

En dan kom ik hem tegen
ik voel voordat hij iets zegt,
het rood al naar mijn kaken stijgen,
kan nog net voorkomen
dat ik bij wijze van ga hyperventileren
Loopt (MIJN) hij stijf gearmd met een leuke man
En lachend zegt hij:
“ik zal me even voorstellen,
dit is Chris en ik ben Roel”, daar gaat mijn droom……;-)

Lees verder!

geplaatst door Eik - 5 reacties



zaterdag 15 januari 2011

Berenvriendjes

Na een drukke dag, die ik heb afgesloten met een uurtje sporten, bedenk ik mij plotseling dat ik nog hondenvoer moet kopen. Ik wil net naar de auto lopen als mijn dochter mij nog naroept of ik Berenvriendjes wil kopen; die cakejes waren zo lekker op school.

In de auto bedenk ik mij dat ik er helemaal niet uitzie. Mijn haren zijn na het douchen niet gekamd en het laatste restje make-up is ook al helemaal weggespoeld. Ach.., het zou ook wat, even niet belangrijk.

In de winkel staat voor de kassa een bekende buurtgenoot, een leuke man, al een tijdje gescheiden en waarschijnlijk wippend van de ene naar de andere vriendin. Hij zegt mij vriendelijk goedendag en ik lach terug. Oef, denk ik een seconde later…. ik zie er niet uit! Ik blijf angstvallig bij de kassa vandaan om hem niet nogmaals een blik op mij te gunnen.

De berenvriendjes zijn in de aanbieding, mooi, denk ik, gelijk maar twee pakjes. Ik verzamel nog een paar boodschapjes en haal vervolgens bij de kassa de spullen uit het mandje. Opeens zie ik een wel héle leuke man voor mij staan. Ik kijk hem aan, maar besef dat hij vast niet geïnteresseerd is in zo’n verlopen type. Toch kijkt hij naar mij, zijn blik gaat van mij naar mijn boodschappen. O help, denk ik.. de Berenvriendjes. De Berenvriendjes liggen dominant vooraan. Natuurlijk blijft zijn blik op de Berenvriendjes rusten. Ik kijk naar zijn boodschappen die duidelijk de boodschappen zijn van een man alleen. Hij is aan de beurt en de caissière vraagt hem bij het afrekenen of hij ook nog voetbalplaatjes spaart. Ik luister gespitst, want ik ben benieuwd naar het antwoord. Tot mijn verbazing wil hij de plaatjes wel hebben. Ach, denk ik nog, zal wel voor een neefje zijn.

Dan draait hij zich naar mij om met een lach en zegt ‘jij hebt zeker wel kinderen?’ Ik knik bevestigend en hij geeft de voetbalplaatjes aan mij. Ik bedank hem en weg is hij.

Lees verder!

geplaatst door Florie - 2 reacties



zaterdag 15 januari 2011

Geeeeeeeeeeeeef acht!!!!!

Daten is soms net Russisch Roulette. De grens tussen jezelf wel of niet prijsgeven is vaak heel dun. Vorig jaar trof ik op een datingsite een leuke man, die militair bleek. Met een hoge rang nog wel. Nou ken ik nog niet heel veel militairen uit de bovenste regionen, dus mailde ik hem om eens nader kennis te maken. Het leek een leuke man, tot het moment dat hij mij- in een opwelling- zijn seksuele voorkeur kenbaar maakte.

Hij vertelde mij van zijn stille wens: ooit eens door een vrouw gedomineerd te worden. In bed welteverstaan, want voor de rest hield hij graag zelf de touwtjes in handen. The story of his life, gezien zijn beroepskeuze. Wat hij zich daar dan bij voorstelde, was mijn vraag aan hem. Nou, gewoon: vastbinden mocht, slaan mocht, als ik het maar voor het zeggen had en hem alles beval.

Hoe strenger en veeleisender mijn commando’s, hoe meer hij opgewonden zou raken vertelde hij vrolijk. Hij regelde wel een hotel waar het allemaal plaats kon vinden, want de kazerne waar hij doordeweeks verbleef vond hij geen goede plek. Dat laatste sprak ik hem lachend tegen, maar een wilde orgie met zijn onderdanen erbij vond hij toch een beetje te veel van het goede.

Ik zag het al helemaal voor me: ik in een strak zwart latex pakje, zwaaiend met mijn zweepje, trots parerend op mijn hoge lieslaarzen, hem ondertussen alle hoeken van de hotelkamer doorzwiepend. De buren die ons komen vragen of het niet wat zachter kan……. De hoteleigenaar die zich uiteindelijk in het geheel mengt en ons onverweild op straat zet, ons geen tijd gunnend ons om te kleden….

….Ondertussen was ik al mailend al achter zijn volledige naam, standplaats en uiteindelijk woonplaats gekomen. Koud kunstje dus om even op Google te kijken wat ik nog meer over meneer kon vinden. Binnen de kortste keren had ik beet: daar stond hij, op zijn Hives: open en bloot voor iedereen zichtbaar. Figuurlijk welteverstaan, want ik kon via zijn Hives een kijkje nemen in zijn huis, zag zijn kinderen en zijn collega’s, plus was ik getuige van alle feesten die hij uit hoofde van zijn rang had bijgewoond en al wat dies meer zij.

Nou heb ik het niet in me om misbruik van zulke situaties te maken, anders was ik allang rijk geweest en meneer vermoedelijk met oneervol ontslag gestuurd. Hij moest er domweg maar op vertrouwen dat a. al die info veilig bij mij was en b. ik hem tegemoet wilde komen in zijn wensen. Hij had pech: I kept my lips sealed… for him, want op mijn verzoek is onze ‘real life encounter’ er nooit van gekomen. Deze man was way too much for me. Uiteindelijk ging hij op missie zonder zijn felbegeerde uitspatting en heb ik nooit meer contact met hem opgenomen, maar ik heb wel van mijn digitale ontmoeting met hem geleerd.

“Ik zelf ben niet te vinden”, zegt ze stoer (hoopvol): Ik heb geen Hives, geen Facebook, zit niet op Linkedin en houd ik sowieso niet van MSN. Mijn aantal digitale vrienden staat dan ook nog steeds met trots op nul. ( heb ik ook niet nodig want echte vrienden heb ik plenty) Bovendien heb ik mijn naam mee: ik heb exact dezelfde naam als de moeder van één van onze internationale helden. Zou je mijn volledige naam weten dan moet je alsnog een paar 100 000 hits door om de twee documenten te vinden die wel op mij slaan. En dan nog alleen als je meer info hebt.

Je moet dus van goeden huize komen wil je mijn digitale voetstappen kunnen volgen… !

Lees verder!

geplaatst door Poema - 2 reacties



donderdag 13 januari 2011

Snurken, Winden, Boeren en de Nieuwe Liefde

Na het lezen van de blog over relatiekillers van Possess een reactie:

Possess, opsteker voor je op deze sombere, regenachtige ochtend, let op!
Het schijnt zo te zijn dat vrouwen gemiddeld net zoveel snurken, winden en boeren dan mannen, maar het verschil is dat mannen zich daarin wat meer laten gaan en vrouwen vinden dat ze zich meer moeten inhouden.
Snurken doe je in je slaap, kan je toch niet inhouden?
Die geremdheid van vrouwen werkt ook onbewust, dus tijdens het slapen door.
Veel vrouwen snurken dus minder of niet daardoor, maar als ze wat ontremd zijn door drank of slaapmiddelen gebeurt dat vaak wel.

Een vriendin ging zo ver dat ze bij de eerste weekenden met haar nieuwe liefde , die zo heerlijk voor haar kookte, maar enkele hapjes at, want anders werd ze zo winderig, de wijn liet ze al helemaal staan, want dan was ze bang dat ze zou gaan snurken.
De nieuwe liefde vertelde veel later dat hij s 'ochtends altijd even flink moest knallen om alle opgehoopte lucht van die nacht een uitweg te doen vinden, dat hield hij dan krampachtig in, totdat hij nog ternauwernood het toilet kon halen en zich daar ook weer in alle mogelijke bochten wrong de geluiden tot een minimum te beperken.

Tijdens het derde of vierde weekend hadden ze tussen de middag iets gegeten wat lichtelijk bedorven was, vreselijke krampen allebei en maar inhouden, ze moesten maar een eindje gaan wandelen, dan zou het wel zakken, dat gebeurde en toen gingen ze gezellig ergens wat drinken, na enkele slokjes begon de boel weer te rommelen bij beiden, maar ze hielden zich keurig in, totdat de nieuwe liefde het echt niet meer hield en zich in rap tempo naar het toilet begaf, vriendin, die niet meer kon zitten van de pijn volgde hem even later.

Op enige afstand kwamen haar de geluiden al tegemoet, hij ging zo te keer, dat degenen die in de rij stonden voor het toilet hun lachen niet konden bedwingen, zij moest ook wachten, totdat hij eruit kwam, ze schaamde zich dood, zei ze, had dat niet wat netter gekund?
Ze gingen weer zitten, inmiddels crepeerde zij bijna van de pijn, de nieuwe liefde zag het even aan, nam haar toen bij de arm en loodste haar naar het toilet, waar ze zeker een kwartier kotsend , kakkend en winden latend doorbracht.
De nieuwe liefde vertelde intussen de wachtenden wat er aan de hand was en men knikte begripvol en trok zich discreet terug.
Daarna was die schaamte voor elkaar over.

En dat het niet geremd zijn ook nog in je voordeel kan werken heb ik zelf ondervonden, eerste keer slapen bij nieuwe vriend, ik vertelde hem dat ik in een ander huis vaak wakker ben en dan moeilijk in bed kan blijven, onrustig, zelfs kan gaan hyperen, hij antwoordde daar geen probleem mee te hebben: " ga maar lekker bij de hond hangen, neem wat te drinken, pak wat je nodig hebt, ga zo vaak naar het toilet als je wilt en kom pas weer in bed als je je goed voelt en in bed mag je snurken, winden, boeren, of wat je nog meer allemaal wil doen, want ik wil dat je je bij mij veilig en thuis voelt."

Hilariteit , maar het was wel prettig dat hij er zo inzat.
Later, toen we elkaar wat langer kenden en verliefd waren vertelden we elkaar eens tijdens een ontspannen avond waardoor we verliefd op elkaar geworden waren.
Hij noemde toen als een van mijn "charmes" dat ik wel eens vroeger naar bed ging dan hij, dan in no time sliep, hij kwam dan later de slaapkamer binnen, ik lag dan overdwars in bed met mijn voeten buiten het dekbed, paar vingers in mond, haar recht overeind en alle kanten op, mummelgeluidjes makend en daarbij tussendoor soms snurken en winden, hij vertelde daar dan glimlachend en vertederend naar te hebben gekeken, zo van net een klein kind nu, alleen kinderen kunnen zich zo ongeremd laten gaan.

Ach ja, Possess, zo kan het dus ook.

Lees verder!

geplaatst door Laura - 3 reacties



donderdag 13 januari 2011

Afwezig tot 31/03/2011

Ik ben tot 31/03/2011 afwezig


pas daarna zullen er nieuwe volgen

Lees verder!

geplaatst door Wigwam - 2 reacties



donderdag 13 januari 2011

Don’t cry because it’s over...

Mail van Anna. Ze tipt me over een uitgever voor mijn verhalen. En dan:

“PS Ik sta open voor vriendschap, als je dat aankunt.. meer niet...”

Helaas. Pijnlijk helaas, de mooie maanden met Anna zijn nu echt voorbij. In ieder geval als liefdesmaatje. Ik heb de afgelopen week geprobeerd of we een nieuwe start konden maken. Met een uitgebreide mail en telefoongesprek probeerde ik Anna duidelijk te maken dat mijn gevoelens voor haar dieper waren en verder gingen dan ik had laten merken. Ik heb fouten gemaakt, stomme dingen gezegd, maar ik wil het opnieuw proberen. Wat ik voel en ervaar bij haar was/is zo fijn dat ik het mezelf verplichtte die poging te doen. Wetende dat de kans op succes klein zou zijn. Zoals nu blijkt.

Ik had het ook een klein beetje aan zien komen. Anna blogt heel duidelijk:

“Ik stel hoge eisen aan de man met wie ik ga, ik verwacht andersom dat een man dat ook bij mij doet. (…) Ik wil dat mijn liefde over mij zegt: “Ze is er één uit duizenden, de mooiste, de liefste, de knapste, de leukste”. En zo’n persoon, ‘de mooiste, de liefste, de knapste en de leukste’ gun ik mijzelf ook! Ik ben té verliefd op het leven om hier anders over te denken en concessies aan te doen.”

Ik ben er onvoldoende in geslaagd dat gevoel over te brengen. Helaas. Ik mailde:

“Ik ben te weinig voor jou gegaan. Dacht dat omdat je zoveel met mij gemeen hebt, je wel begreep wat ik voor je voelde. Maar dat is natuurlijk onvoldoende. Ik had het meer moeten laten blijken. In gebaren, in woorden, in daden.”

Lesson learned. Ik weet nu dat er meer gevoel en passie in mijn donder zit dan ik heb durven toelaten in het verleden. Het mag getoond worden, zoveel is zeker.

Het liefdesverdriet van vorige week is ondertussen langzaam ingedaald. Ik denk op een fijne manier aan Anna. En weet: “Don’t cry because it’s over, smile because it happened.”

Lees verder!

geplaatst door Willem - 2 reacties



donderdag 13 januari 2011

Voorwaarden en relatiekillers

Tegen sommige activiteiten kun je opzien en als je ze hebt gedaan, ben je blij en heb je een voldaan gevoel. Sporten bijvoorbeeld. Elke keer als je gaat wordt het een beetje makkelijker en ze zeggen.. dat het na drie maanden gaan in je systeem zit en het dan dus abnormaal wordt als je een keer niet gaat. Leuk altijd dat soort wetenswaardigheden. Drie maanden doorzetten, daarna ben je gewend.

Je huis opruimen, nog zo’n voorbeeld. In het begin is het een zware klus. Er gaan dingen door je handen die veel te lang in de weg hebben gelegen en dan heb je er warempel nog moeite mee om er afstand van te doen. Maar als het dan eenmaal weg is.. voelt dat zóóó goed! Als je je goed voelt over dit soort basale zaken, werkt dat door in je date, toch? En om het beste uit je date te halen kun je nog allerhande andere voorbereidingen treffen, bijvoorbeeld qua uiterlijke verzorging. Leuk, leuk, leuk, al dit soort tips en tricks.

Dan komt het moment dat het gezien de omstandigheden goed raak is en dan… is er één ding wat ik over het hoofd heb gezien: ik eh… snurk! Volgens internetrubriekjes is dat relatiekiller no 1 (of was het no 3?). In ieder geval, het is erg. En wat erger is: ze hebben het altijd over de man die snurkt, maar ik ben eh… een vrouw! Bijna voel ik mij alsof ik in een glazen kist ten toon gesteld kan worden op de kermis: ‘Komt dat zien! Komt dat zien! Snurkende vrouw! Wie haar kust… krijgt geld toe!’

Zo kom ik tot de tragische conclusie dat ik hier op de site hooguit nog in aanmerking kom voor wat losse gezelligheids-dates met koffie en gebak, of ‘als-het-dan-toch-niks-kan-worden-tussen-ons-zullen-we-het-dan-meteen-maar-even-doen?’ dates, maar een vaste relatie gaat ‘m niet meer worden voor mij. Er is een kliniek die snurkproblemen behandelt. Maar ik zou mijzelf niet zijn, als ik niet eerst zelf naar een oplossing zou zoeken.

Als je snurkt wordt iedereen om je heen wakker, behalve jijzelf. (bron: kampeervakantie met de – toen nog een stuk jongere – kinderen in een gezinstent. Ze wilden geen van beide bij mij in de slaapcabine!!!! Het flinterdunne stofje tussen de twee cabines hielp echter tot hun teleurstelling niet echt, plus dat ze nu niet aan me konden sjorren. Ze waren bijna verongelijkt, alsof ik moedwillig asociaal bezig was! Maar ik kon er helemaal niks aan doen, ik wist het niet eens!) Ik snurk geloof ik alleen in een bepaalde houding.

Ik kan een traininkje voor mijzelf ontwikkelen met een soort buitenboordbeugel waar een microfoontje aan zit, en oordopjes in m’n oren. Het geringste kickje wat ik geef, wordt versterkt in mijn oren weergegeven. Daar wordt ik dan (alleen zelf!) wakker van en ga anders liggen. Na drie maanden… lig ik met mijn nonchalant golvende haar op mijn schouder, mijn zachte verzorgde huid, handen en voeten, mijn charmante nachtomhulsel, mijn serene blik van de rijpe vrouw als ik slaap (hooguit een klein fronsje), rustig ademend in mijn bed en is ook die relatiekiller beslecht.

Rest nog één voorwaarde: de juiste match. Mocht die zich binnen 3 maanden voordoen, dan... heb ik 's nachts een stellage op mijn hoofd. Geen punt toch? Bij echte liefde.

Lees verder!

geplaatst door Possess - 1 reactie



woensdag 12 januari 2011

2011

He hallo,

Daar zijn we in het nieuwe jaar, eens kijken of we er allemaal een mooi jaar van kunnen maken, de volgende is gewoon een blog ook meer zeggend.

Beste wensen voor 2011, allemaal een gezond jaar.
Groet,
George

Lees verder!

geplaatst door Wigwam - 1 reactie



woensdag 12 januari 2011

Feestdagen en vakanties

Holiday Meetings
28 December 2010

Deeper emotions rise to surface

On the big days of the year

When we meet face to face

Expectation is what we hear

Satisfaction
29 December 2010

A good past may found

Your confidence in the future

It’s healthy to be present bound

Yet grateful memorizing makes pure

17 Years Old
6 January 2011

Practising in his dad’s car

School teaches debating skills

At times I wish they didn’t

Headache nearly kills

Green & Blue shoe
11 January 2011

Love may not compensate

Unshared communication, interest

The other isn’t a home, real mate

Energy comes from who fits best

Mood
11 January 2011

The mood is good

Fatigue is still great

Sleep is great soul food

No big events can I state

Ook voor mij zijn de feestdagen weer geweest. Gebeurtenissen laten mij nu even stilstaan bij het gegeven dat tijdens hoogtijdagen en vakanties mensen hun ambities, ergernissen en andere sluimerende emoties laten lopen. Komt dat nou doordat mensen meer met elkaar geconfronteerd worden, of doordat die dagen met verwachting beladen zijn? De vader van mijn zonen was op vakantie die weken. Kerstavond waren we met z'n drieën gewoon thuis. Eerste kerstdag alledrie bij mijn broer, erg leuk. Tweede kerstdag hebben mijn zonen thuis gevierd en ik was uitgenodigd bij goede vrienden. (Was ik nog gehuwd of mijn kinderen jonger, had ik die niet aangenomen, denk ik.) Die avond verliep wolkenloos, echter kwam uiteindelijk toch tot een verdrietig einde. Mijn gastvrouw en haar partner kregen grote ruzie over bestaande issues. De derde gast en ikzelf putten ons uit in hoe ze zich niet hoefden te verontschuldigen tegenover ons en dat het leven soms zo loopt.

Met de jaarwisseling was ik: alleen. Heerlijk! Zonen allebei met vrienden uit en daar te logeren en ik onder de deken achter alle muziekprogramma's op tv. Ik heb genoten. Toch zette zo'n avond vrij me wel aan 't denken, ook tegen de achtergrond van mijn recente gezondheidsklachten. Een huwelijk waarin je allebei niet vindt wat je hoopt, zelfs al is er sprake van liefde, wordt een energielek. Je vindt bij elkaar geen thuis immers. Behalve passie hoop je op iets anders: rust, het gevoel van bij elkaar horen. Omdat je bijvoorbeeld een hobby deelt of op voor elkaar begrijpelijke wijze communiceert. Ontbreekt dat, wordt het samenzijn of teveel opgeprikt, of ontstaat ergernis of wantrouwen omdat er steeds eisen gesteld worden waarin men teleurgesteld wordt. Dat alles is slopend. Liefde is daar uiteindelijk niet tegen opgewassen, al blijft de herinnering aan die liefde wel een bron van zelfvertrouwen en een opsteker. Als uiteindelijk de relatie verbroken wordt en de ene ouder de zorg voor twee grote jongens heeft, is weinig ruimte voor zichzelf. Ook vermoeiend. En als de andere ouder snel hertrouwt, komt ook die niet tot zichzelf, oftewel: de vader van mijn zoons zit met precies dezelfde vermoeidheid als ik, waarvoor hij behandeld wordt overigens. Maar ik heb hem wel gevraagd de jongens vaker in huis te nemen voor enkele weken, omdat het me vrij zwaar valt: alle puberale nukken en eisen. Ondanks dat geen echte problemen gebleken zijn. Wel zijn er stevige gesprekken geweest waar hopelijk enig schrikeffect vanuit gaat.

En zo is het nieuwe jaar begonnen. Er komt al een eerste overwinning, naar 't zich laat aanzien. Niet op liefdesgebied, dus zal ik niet teveel uitwijden, doch financieel, een lacher bovendien.

En op liefdesgebied? Ik heb afgelopen jaar geleerd mijn verwachtingen te matigen, me te hoeden voor bedrog en vooral: niks te plannen. Ik ben vijfenveertig geweest, in twintig jaar niet zo heel veel veranderd, maar weet dat ik mijn energie nu meer kan en mag wijden aan mijn eigen, ook niet-relatiegerichte doelen. Kinderen heb ik al en: ze zijn bijna groot, dus het gezinsleven zit er bijna op, al kan er tzt een grootmoederrol komen. Als ik dan nog leef. En wie weet toch nog een partner. Ben ik al verliefd geweest na 't huwelijk? Jawel. Het enige geval dat ik hier noemen zal, was een geinige radioman in een Engelssprekend land, zie eerdere blogentries. Dat is over, maar is wel een leuke herinnering. De dates die ik via M4M leerde kennen, wisten geen van allen de weg naar mijn hart te vinden. Voor hen geen verliefdheid maw. Wie weet komt er, somewhere, een man voor mij. Een vrijgezelle periode kan morgen over zijn, doch ook jaren duren. En zo niet: ik vind mezelf goed genoeg als bron van geluk en dat meen ik echt.

Ilse 11012011

Lees verder!

geplaatst door Ilse - 2 reacties



dinsdag 11 januari 2011

De koning te rijk?

Dit wordt een typische mannenblog. Met een mannen-manier van denken. Ik denk dat ik een typisch mannen-probleem heb. Ik nodig iedereen, maar vooral de vrouwen die dit lezen, uit om mee te denken. En te helpen een oplossing te bedenken.

Na een periode van alleenzijn en daten heb ik - ruim drie maanden geleden nu - mijn heerlijke lief gevonden. We zien elkaar zoveel mogelijk, doen fijne dingen samen en voelen ons de koning te rijk. We genieten volop van wat het leven ons te bieden heeft. Kan dat wel zo doorgaan? Met onze hotelovernachtingen, saunabezoeken, shopmiddagen en etentjes in restaurants?

Frisse blik
Ze werpt een verfrissende blik op mijn gewoontes en patronen. Ze ziet dat ik veel incomplete paren sokken heb - en met het 'sokkenmonster', dat mijn linkersokken opeet, neemt ze geen genoegen als verklaring, anders dan mijn dochter -, ze ziet dat sommige kleren afgedragen zijn en dat andere dingen mij heel goed zouden staan. Ze bedenkt dat een hippe kappersbeurt me goed zal doen. Zij droeg huidcremes en betere douchegel aan en ze overtuigde me dat ander kattenvoer beter is dan wat ik eerder aan de kat gaf.
We hebben een sms-ritme van enkele keren per dag, zo over de afgelopen maanden stuurden we elkaar ver boven de duizend berichten, allebei de kanten op. En we brengen vele uren per maand door aan de (inderdaad, voor dat doel vernieuwde) telefoon. Om elkaar te vertellen wat we nu weer met vrienden hebben meegemaakt, of om aan vrienden te vertellen wat we met elkaar hebben meegemaakt. En om elkaar te vertellen wat de vrienden daar dan weer van zeiden.

Kostbaar
Je voelt hem al aan komen: ons nieuwe leventje loopt aardig in de papieren. We kunnen best zuinig doen hoor, zeggen we. We herinneren ons dat er een tijd was dat we met een paar eieren en een bloemkool dagen vooruit konden, maar ondertussen kopen we biologisch eten van de duurdere supermarkt, nemen we geen genoegen meer met het standaard-brood, of een middag thuiszitten. En een middag de deur uit gaat al gauw gepaard met een lekker kopje koffie of een pannenkoek bij een open haard. En lekker thuis zitten is ook fijn, maar dan het liefst wel met een leuk spelletje. Dat we eerder die week hebben gekocht.
Voor niets gaat de zon op. Maar voor ons fijnproevers gaat die zon het mooiste onder bij een lekker (dus prijziger) glaasje wijn op een rustig, zwoel (dus: vliegreis) stukje eilandstrand.

Tijdelijk of trend
Het is op zich natuurlijk geen probleem. We gunnen elkaar het beste, en stimuleren elkaar om goed voor onszelf te zorgen. En keer op keer lijken we te denken: "ach, zo'n eenmalige uitgave is toch leuk... ach, een leuk kadootje op zijn tijd moet kunnen, ach..." Mijn in de singleperiode opgebouwde spaartegoed is het kind van de rekening. Afschrijven naar een rekening om een wasmachine zo nodig te kunnen vervangen, of om onderhoud aan het huis te betalen heb ik al een paar maanden niet gedaan. En het gaat heus eerlijk op hoor, we betalen allebei allerlei dingen die eerder niet in ons bestedingspatroon zaten.

Toekomst plannen
En dan komt er nu binnenkort een vakantie aan. En ook ideeën voor samenwonen gaan gepaard met een prijskaartje: je wilt van een huis een samen-thuis maken. Zij bedenkt plannen om de keuken onder handen te nemen (en het moet gezegd: de keuken kan praktischer worden ingedeeld dan mijn huidige keuken is), kleuren aan de muren te verfrissen en iets aan gordijnen te doen. En oh ja, die achterdeur en douchecabine kunnen natuurlijk op den duur echt niet meer. En het bed ook niet. En er is extra kastruimte nodig.

Duurzaam samenleven
Hier is mijn dilemma. Mijn financiële huishouding stort in. Denk ik. En een duurzame relatie vereist ook dat we samen met geld kunnen omgaan. Wat moet ik hiermee? Ik wil het oplossen, maar weet niet goed hoe. Want voor goede argumenten ("je wilt toch geen kip eten uit een legbatterij?" "Straks stort je bed in, da's lekker slapen." "Hebben je collega's ook gaten in hun mouwen?") ben ik best gevoelig. En misschien is dit wel achterstallig onderhoud uit de singlestijd. Misschien kwam zij wel net op tijd om een dreigende verwaarlozing van mij en mijn dochter te voorkomen. Misschien moet ik wel dankbaar zijn voor haar invloed.

Bespreken
Feit is: ik ben het allebei. Zowel blij ermee als bezorgd erover. En ik weet niet goed wat te doen. Het lijkt me dat ik erover moet praten.
"We leven te duur, lief, dat kan ik niet zo volhouden."
Ze zal vragen hoe dramatisch het is, ik zal zeggen dat mijn bestedingspatroon dramatisch is veranderd maar dat ik nog niet rood sta.
Ik zou het kunnen brengen als: "ik vind dat we het verkeerde voorbeeld aan mijn dochter geven. Ze moet niet leren om elke dag veel geld aan vanalles uit te geven. Ze heeft er veel meer aan om tevreden te leren zijn met weinig." Maar dat is niet eerlijk. Mijn zorg is mijn zorg.

En wanneer ik daarover zit te tobben belt ze me op. Ze wil me graag snel zien.
Ik haar.
"Zal ik vanavond eten maken", stelt ze voor. "Houdt je dochter van vissticks en appelmoes?"
En ineens denk ik: is al die duurdoenerij wel nodig? Misschien wil zij ook wel wat rustiger met het geld omgaan. Misschien waren we elkaar wel aan het gek maken met al dat dure-dingen-doen.

Tijd om hier een open gesprek over te voeren. Na zonsondergang, dat dan weer wel.

Lees verder!

geplaatst door Kijker - 10 reacties



zaterdag 8 januari 2011

Ludduvuddu

Ik heb de laatste week iets nieuws ervaren. Ludduvuddu (of is het luddevudde?). Vreemd, niet echt iets voor mij. Hoe kun je nu liefdesverdriet hebben als je niet verliefd bent?

Tsja.

Ik kan alleen maar constateren dat de afgelopen dagen me zwaarder vielen dan ik gewend ben. Eerdere relaties die eindigden gaven nieuwe energie. Nieuwe mogelijkheden. Kansen. Wat er niet was, zou kunnen komen. De mogelijkheden lagen weer voor het oprapen. Ik maakte er gretig gebruik van.

Nu ervaar ik die nieuwe energie geheel niet. Ik hoef ook helemaal geen nieuwe mogelijkheden. De momenten, dromen en vooruitzichten met Anna waren meer dan voldoende en bevredigend. Ik voelde me senang bij haar, vond het prettig dat we over veel zaken hetzelfde dachten zonder dat daardoor het gesprek overbodig werd.

Bij en met haar danste ik, zong ik hardop (doe ik zelden in gezelschap), voelde ik me thuis. We richtten in gesprekken een toekomst in die ik zeer graag wil creëren. Waar alles is wat je van het samenleven verwacht. Ik had al het voorstel gedaan deze week te beginnen met tango dansen. Een mooie invulling van de gezamenlijke woensdagavond.

Afgelopen woensdag zat ik niet in de tango-salon. Ik zat thuis op de bank een domme film te kijken. Zack and Mari make a porn. Ook niet echt goed voor je ludduvuddu.

Wat nu?

Ik twitterde: Gezocht: een middel tegen een lichte vorm van ludduvuddu. Ben er tamelijk onbekend mee, dus tips zijn welkom.
Op deze tweet reageerde alleen iemand die zei zelf wel wat tips te kunnen gebruiken. Dan maar rondkijken op internet. De eerste tip die ik tegenkwam: gooi het eruit! Bij deze.

Maar goed. Tips van anderen zijn fijn, uiteindelijk zal ik het zelf moeten oplossen. Ik kan wel gaan schmerzen, maar dat levert niets op. Het is tijd voor actie.

Lees verder!

geplaatst door Willem - 5 reacties



vrijdag 7 januari 2011

Tabula Rasa

Be careful what you wish for! Elk jaar bedenk ik een lijfspreuk waarmee ik het nieuwe jaar aan de slag ga. Voor 2010 was mijn motto: “Ik wil meer Magie in het leven.” Nou vermoed ik dat Het Lot zo nu en dan iets last heeft van dyslectie, want nadat ik op 31 december ’09 mijn motto had ingewijd met champagne ging ik een paar dagen later op geheel magische wijze burn out. De maanden daarna had ik genoeg aan wat Maggie om mijn dagen smeuïger te maken. Toch was het achteraf bezien een magisch jaar: ik vond het huis waarin ik gelukkig kan zijn; leerde hoe belangrijk vriendschap is en familie om je heen en ontdekte de waarde van fijne collega’s die er begrip voor hebben dat niet alles gaat zoals het zou moeten. En ik ontmoette mooie mensen en er ontstonden nieuwe vriendschappen. En natuurlijk waren er hele leuke feesten en (spannende) avonturen.
Nu is het 2011.

Als een blanke sneeuwdeken strekt het nieuwe jaar zich voor mij uit. Zo’n ongerepte sneeuwdeken maakt me altijd nieuwsgierig en meestal kan ik niet wachten de eerste stappen te zetten op de eindeloze vlakte. Alsof ik mijn bestaan wil bevestigen, maar tegelijk wetend dat het tijdelijk is. En dan, net als wanneer de sneeuw langzaam smelt, openbaart het jaar zich aan me en worden nieuwe avonturen, uitdagingen en beproevingen zichtbaar. Allemaal belangrijk, allemaal meewerkend aan een groter geheel dat het Leven heet- Mijn Leven-

Wat zal het jaar me brengen? Hoe zal wat ik meemaak me dit keer vormen? Welke mooie mensen ga ik ontmoeten, welke mensen verliezen? Ga ik op vakantie, win ik de loterij? Zal ik mijn baan houden? Hoeveel blogs zal ik nog neerkrabbelen? Leer ik een nieuwe taal, krijg ik een nieuwe hobby? Welke interessante ontwikkelingen gaan mijn kids doorlopen? En last but not least: ontmoet ik de Prins van mijn Dromen, of kom ik erachter dat die helemaal niet bestaat??

Ik weet het niet, het is ook niet belangrijk. Belangrijk is alleen maar het zijn en het ervaren. Vorig jaar heb ik geleerd dat elke dag telt en dat elke dag het waard is om geleefd te worden, hoe schijnbaar onbelangrijk de gebeurtenissen die dag ook lijken. Ze vormen me, maken me een mooier mens en geven me dierbare herinner(d)ingen.

Voor 2011 is daarom mijn motto: “geniet elke dag van wat of wie er op je pad komt!” En dus ga ik dapper verder, halsreikend uitkijkend naar alles wat er komt. Met natuurlijk de wetenschap dat elk jaar een einde heeft, zo ook 2011. Dus mocht het niet brengen wat ik zoek, dan is er altijd nog 2012!!

Lees verder!

geplaatst door Poema - 3 reacties



vrijdag 7 januari 2011

Mag het licht uit?

Door het bezoeken van een inspiratiedienst, een nieuwerwets soort kerkdienst maar dan zonder de aanbidding van een God, Allah of Buddha, kwam ik er achter wat ik het meest mis als single. Er werd verteld dat veel singles ‘troost’ zoeken maar dat het voor hen niet altijd zo eenvoudig of vanzelfsprekend te vinden is. Troost zoek je als kind bij je ouders of andere familieleden. Later schiet de partner heel vaak in de ‘troostrol’. Als single volwassene is het best een drempel om je te laten troosten door collega’s, buren of zelfs door vrienden. We laten niet zo gemakkelijk zomaar ons verdriet of onze zorgen zien in onze samenleving.

De vrouw die de dienst leidde draaide het nummer van de Dijk: ‘Mag het licht uit?’ ter ondersteuning van haar woorden. Ze zei: ‘Het is zo heerlijk als je na een vervelende dag thuis komt en er iemand op je wacht die je in de armen sluit en net dat kun je zo missen als je geen partner hebt’.

Het raakte me, onverwacht, enorm. De tranen schoten in mijn ogen. Ik dacht zelf dat troost helemaal niet mijn thema was. Eigenlijk was het zo; de uitgesproken tekst en alle nummers die gedraaid werden in de dienst raakten me heel erg omdat ik ineens wist wat het was wat ik miste.
Ik had ineens een woord voor dat wat precies is waarom ik soms weer naar een partner verlang. Het grootste deel van de tijd is dat verlangen er helemaal niet zo sterk namelijk.

Nu in januari, toch al niet de meest vrolijke maand van het jaar, is het er ineens weer helemaal, dat verlangen.

Als je als single met griep in bed ligt in je eentje, stress op je werk hebt, je zorgen maakt over je kinderen, niet weet hoe het zit met de belastingteruggave of een kastje hebt gekocht bij de Praxis met 1000 schroefjes dat je vervolgens niet in elkaar krijgt..dan… ja dan..

Dan wil je dat er iemand is waar jij speciaal voor bent(en vice versa) en dat je dan zegt mag het licht uit en dat hij je dan vervolgens in zijn armen sluit. Dat wil je dan…en ook op dagen dat het allemaal veel meer mee zit wil je dat.

Prachtig voornemen voor 2011; iemand vinden die soms zijn armen om je heen sluit.(met het licht aan of uit), wie wil dit eigenlijk niet?

Lees verder!

geplaatst door Babette - 4 reacties



vrijdag 7 januari 2011

Willem en Anna

Willem is een medeblogger die ik al lang volg. En zo leefde ik ook mee met de affaire-Anna. Vanaf de eerste date hield Willem ons op de hoogte. En Anna schreef terug, maar dat ontdekte ik pas veel later. Het zag er gunstig uit. Willem en Anna leken voor elkaar ruim boven het maaiveld uit te steken. Veel raakvlakken, aantrekkingskracht, niets leek hun prille liefde in de weg te staan. Totdat Anna na tien weken de relatie verbrak.

“Ik vind je lief & leuk, toch niet leuk en lief genoeg. Op de terugreis wilden wij allebei naar ons eigen huis en -zo alleenreizend alles overdenkend – concludeerde ik, dat echte verliefden alles op alles zetten om nog een laatste nacht bij elkaar te kunnen zijn. Ik had de behoefte alleen te zijn.” En zo maakte Anna een einde aan iets dat veelbelovend leek.

Ik heb een tijdje zitten peinzen of ik deze blog moest schrijven. Anna neemt een beslissing, Willem respecteert die en likt nu zijn wonden. Wie is Marjelle om zich hiermee te bemoeien? Sorry Willem, ik kan het niet laten. Ik begrijp het gewoon niet. Zes dagen breng je samen in Berlijn door. En na die zes dagen voel je allebei een behoefte om even alleen te zijn. Und? Wat is het probleem precies? Je vindt elkaar leuk, voelt je prettig bij elkaar, geniet van elkaars lichaam en je bent graag samen. Alleen niet head over heels verliefd. Und? Wat is het probleem precies?

Ligt de lat bij ons überzelfstandige, hoogopgeleide, stedelijke singles niet te hoog? Mag je als je de 30 ruimschoots gepasseerd bent nog Romeo & Julia-achtige, hemelbestormende liefdes verwachten? Wordt een perfectionist in de liefde gelukkig?

Sorry Willem, sorry, ik snap dat ik je hier nu geen dienst mee bewijs. Maar shit zeg, voor een buitenstaander klinkt dit zó zonde...

Lees verder!

geplaatst door Marjelle - 1 reactie



woensdag 5 januari 2011

Afscheid van Anna

Het begon met uitwisselingen via blogs en columns, het eindigt ermee. Nooit eerder heb ik een relatie zo intens gedeeld met wildvreemden als deze met Anna. En steeds vaker vroegen lezers hoe het ging, leefden ze mee, vroegen ze naar het vervolg als een verhaal met een cliffhanger eindigde. Nooit eerder zeiden zoveel mensen “Rot voor je”, “He, bah, dat is ook niet leuk” of “Jammer, houd ons op de hoogte”.

Wat Anna en ik hadden was absoluut geen digitale relatie, hoewel het wel zo begon. We deelden de relatie digitaal met anderen. En dat is een bijzondere ervaring. Zeker nu, als je de afscheidsmail van Anna aan mij leest. (Zie http://singleanna.wordpress.com)

Voor de goede orde: ik wist ervan. Sterker nog, ik heb Anna aangemoedigd het te publiceren. Want het is een mooie mail, een column waardig. Nu ik het op haar website lees, komt de pijn weer iets harder terug. Want pijn doet het, dit afscheid van iets moois. En eerlijk gezegd ben ik daar blij mee. Deze relatie betekende dus meer voor mij, had inhoud en potentie. Oké, niet langer dus dan tien weken, maar toch. Het verdriet me dat het uit is.

Maandagavond hebben we een goed gesprek gehad. Een moeilijk gesprek, voor mijn doen. Moeizaam, in het begin. Ik hield het droog op mijn wangen, twijfelde nog even of ik niet alles op alles moest zetten om haar terug te veroveren. Heb dat niet gedaan, daarvoor denk ik Anna al te goed te kennen. Uiteindelijk heeft ze me ook duidelijk gemaakt dat het soms slimmer is niet direct al te eerlijk en open te zijn. Mijn woorden “Ik ben niet verliefd” hebben een grotere impact gehad dan ik vermoedde. En dat was uiteindelijk één van de aspecten die meegespeeld hebben in het einde van de relatie. Wijze les?

Nadat de stiltes waren gevuld met overpeinzingen en mooie herinneringen, werd het gesprek luchtiger en vertrouwd. De afscheidszoenen waren zacht, zoet en zalig. We blijven elkaar zien, dat staat vast. Dag lieve Anna.

Lees verder!

geplaatst door Willem - 3 reacties



woensdag 5 januari 2011

Lastig hoor, kinderen

Op de valreep van oud naar nieuw is er bij mij dan wel een ‘mijlpaal lint’ doorgeknipt. Het ademen blijft uit. Geen oh’s en ah’s, maar spanning. Is de situatie levensvatbaar? Dat is de grote vraag. De dag na oud en nieuw wilde ik de kinderen gelukkig nieuwjaar wensen. Dus ik belde. ‘We kunnen met z’n allen naar mijn ouders gaan,’ zei ex ‘en morgen naar jouw moeder.’ Met de hakken nog in het zand van de in mijn eentje doorgebrachte oud en nieuw, zakte de moed, om mijn eigen leven in te gaan richten mij onmiddellijk weer in de schoenen. Wat een verleidelijk en knus idee, om met z’n allen naar de ouders/grootouders te gaan. Alle emotie-bommetjes werden zo zacht als zure augurken.

Waarom laat ik mij zo heen en weer slingeren door de wil van anderen? Oud en nieuw niet samen, maar de dagen erna wel? Waarom kon ik deze verleiding niet weerstaan? Is het typisch vrouwelijk, dat je de club bij elkaar wil houden? Is dat typisch iets van mij? Hebben anderen dat ook? Is het aangeleerd aan de hand van in de loop der tijden ingesleten cultureel bepaalde normen en waarden of is het gewoon natuurlijk?

We zijn niet haatdragend, maar we zijn wel uit elkaar! Er zijn geen anderen, maar we zijn wel allebei aan het daten! En we kijken ook weer allebei in de spiegel, hoe het met de buikjes en de billen gesteld is. Geen twijfel over mogelijk. Geen weg meer samen, anders dan de weg: nog een paar dingen voor de kinderen. En de kinderen zijn ook niet gek. En misschien was het hele huwelijk (vóór de kinderen) wel voor de kinderen. Ik weet het soms nog niet. Maar misschien moet ik het ook niet willen weten. Dat zeggen ze weleens.

En nu met daten moet je altijd rekening houden met de dagen dat de kinderen er wel zijn en wanneer niet. En als je een klik hebt, is het de vraag of de klik er dan ook met de kinderen zal zijn.

Lastig hoor, kinderen.

Ik heb zelf het gevoel, dat ik ook in dat parket ben opgegroeid. Er was eten, een eigen kamer, er was alles. Maar verder moest niemand last van je hebben. Alleen gemak. Volop gemak graag, met tastbare resultaten, zodat ze trots op je konden zijn en leuke dingen over je konden vertellen, dan was ook de betrokkenheid er volop, maar als je boos was, of down, of anderszins negatief.. daar was geen ruimte voor, of meteen heel gewichtig. Hulpverlening was er nog niet in die tijd, alleen de dominee en de huisarts, maar die waren er ook niet voor opgeleid. Misschien dat ik mij daarom wel zo heen en weer laat slingeren door de wil van anderen. Ik had helemaal geen wil. In ieder geval: niets te willen.

Van harte hoop ik, dat ik het nog mee mag maken dat ik de kunst om naar mijn eigen hart te luisteren leer beheersen, opdat mijn kinderen bij mij de ruimte voelen er te mogen zijn zoals zij zijn. En ik hoop ook, dat hun vader en ik vreedzaam met elkaar kunnen blijven omgaan. Wat voor ‘anderen’ er ook in ons leven komen. Daar wil ik op vertrouwen. Laat het ademen beginnen. A… dem.

Lees verder!

geplaatst door Possess - 3 reacties



maandag 3 januari 2011

Niet verliefd

Het vreemde is, ik voelde hem al aankomen. Of misschien is dat helemaal niet zo vreemd. Na Berlijn hadden Anna en ik elkaar niet meer gezien of gesproken. En dat voelde toch raar. Stil ook. We hadden wel wat sms-verkeer, maar ook daarin zat afstand. En vanavond, vlak voordat ik haar toch maar wilde bellen, kreeg ik de e-mail. Zonder onderwerp. Met een heleboel lieve en fijne woorden en herinneringen en als slot: “Ik heb genoten, ervaren en geleerd. Dank hiervoor.” En toen de pijnlijke woorden waarmee ikzelf onze relatie zes weken geleden(*) even onder spanning zette: “Maar ik ben niet verliefd. Ik voel niet genoeg voor je om je te zien als mogelijke ware. Ik was niet op zoek naar vrienden; heb er toch een gevonden.”

Maandagavond komt ze langs. Want een relatie uitmaken doe je niet per e-mail.

Eerlijk gezegd ben ik nog niet zover om een einde aan de relatie te maken. Daarvoor was en is er teveel moois. We matchen zo goed in opvattingen en denkbeelden. Onze smaken vallen samen evenals veel ideeën over de toekomst en hoe een goede relatie eruit zou moeten zien. Ik zag ook wel de tekortkomingen. Natuurlijk, misschien in het begin nog wel meer dan Anna. Ik heb er ook over geschreven. Ik was niet hoteldebotel-verliefd, maar voelde wel een steeds sterkere band ontstaan. Ik voel me fijn, veilig en vertrouwd bij Anna. En dat vind ik uiteindelijk belangrijker dan hevige verliefdheid.

Mijn denken gaf de ruimte een afstand te creëren die uiteindelijk een schijnvrijheid bood. Ik kon accepteren dat er af en toe wat langere tijd tussen onze ontmoetingen was dan ik eigenlijk zou willen, in de wetenschap dat de situatie, kinderen, werk en de woonafstand daar een belangrijke factor in zijn. Op het moment dat we honderd procent voor elkaar gaan en de kinderen ervan weten, verkleint dat automatisch de afstand en vergroot het de contactmogelijkheden.

Maandagavond komt ze langs. Het wordt een passende afsluiting van de mooiste periode in mijn singleleven.


(*) Zie blog Vallende kruisjes

Lees verder!

geplaatst door Willem - 3 reacties



zondag 2 januari 2011

Goed Nieuw Jaar en We've only just begun

Niet zo heel lang geleden zag ik bij iemand in het profiel Elvis Costello Painted from Memory, de laatste dagen ben ik weer veel aan het luisteren naar deze briljante CD die samen met Burt Bacharach gemaakt is, de muziek is mooi, maar nog mooier zijn de teksten.En als ik dan aan Burt denk, denk ik ook meteen aan de Carpenters


Zeker in een periode waarin het toch lastig is om alleen door het leven te gaan, Kerst, Nieuwjaar, dan zijn de woorden soms een beetje om depressief van te kunnen worden.

Maar, het is een Nieuwjaar, met weer mooie nieuwe kansen die we allemaal mogen nemen.

En als ik dan aan Burt denk, denk ik ook meteen aan de Carpenters

Dus in deze korte blog: Allemaal een fantastisch 2011 gewenst met veel mooie nieuwe ontmoetingen en hopelijk zijn we volgend jaar allemaal voorzien van een leuke nieuwe partner.

En vergeet niet, We’ve only just begun


Why do birds suddenly appear
every time you are near?

We’ve only just begun to live
White lace and promises
A kiss for luck and we’re on our way
We’ve only just begun

Before the rising sun, we fly
So many roads to choose
We start out walking and learn to run
Yes, we’ve just begun

Sharing horizons that are new to us
Watching the signs along the way
Talking it over just the two of us
Working together day to day, together
And when the evening comes we smile
So much of life ahead
We’ll find a place where there’s room to grow
And yes, we’ve just begun

Lees verder!

geplaatst door Wigwam - 1 reactie



zaterdag 1 januari 2011

Zenuwachtig

Hoewel ik er nu wel een goed aantal meegemaakt heb, blijven de blind dates voor mij toch altijd net aanvoelen als een sollicitatiegesprek. Je moet jezelf in je mooiste kloffie van je beste kant laten zien terwijl het zweet onder je oksels en je handen klotst. Het grootste verschil is dat bij het daten je je zenuwen een beetje kan kalmeren door een paar glazen wijn te consumeren. Het zou toch een beetje raar zijn als je tijdens een sollicitatiegesprek lekker aan de pimpel ging. En zoenen. Dat zou ook een beetje raar zijn bij een gesprek met je potentiële aanstaande baas.

Maar goed, we hebben het hier over daten. Mijn laatste date was duidelijk ook een beetje zenuwachtig toen we aan het tafeltje in een niet nader te noemen bar aanschoven. Hij zat maar wat aan z’n mouwen te friemelen en nerveus op z’n stoel te wiebelen. Maar het gewiebel en gefriemel gingen al gauw over in gelal en gebral, want meneer zette het flink op een zuipen. Voor elke slok wijn die ik van m’n bescheiden glaasje nam, had hij alweer een heel biertje achter de kiezen. De arme serveerster kon het bier niet snel genoeg aangevoerd krijgen. Je begrijpt dat het gesprek hierdoor ook niet echt meer vloeiend verliep en z’n aandacht overduidelijk verslapte. Tenminste, z’n aandacht voor wat ik te melden had. Z’n aandacht voor de bevallige dame die naast ons plaatsnam, leek steeds meer toe te nemen.

Dat bleek wel uit het tafereel dat ik aantrof, toen ik van de WC terugkwam. Meneer zat innig omstrengeld aan het buurtafeltje te zoenen met diezelfde bevallige dame. Ik geloof dat ie niet eens gemerkt heeft dat ik de deur uitgeglipt ben. Zo aandachtig zat ie te zoenen. Dit was uiteraard de eerste en laatste date met de meneer in kwestie. Wat ie overigens heel jammer vond. Dat meldde ie nog per sms de volgende dag. Een tip dus voor m’n mede-internetdaters: Drink met mate! Drank kan meer kapot maken dan je lief is. Ook je eerste internet-date!

Lees verder!

geplaatst door Jaklien - 5 reacties



Vorige berichten

Archieven

Volg ons op Twitter

Over match4me - Privacy - Algemene voorwaarden - Veelgestelde vragen - Contact
Thuiswinkel Keurmerk Veilig Daten

Mobiele site
Android app on Google Play iPhone app on iTunes
© Match4me.nl