Home
Dating voor hoger opgeleide singles
Home Facts & figures Succesverhalen Hoe werkt het?
maandag 28 februari 2011

Zijn de meeste dromen bedrog???

Laatst had ik een droom die ik graag wil delen. Ben ook wel benieuwd wat er van kan kloppen.
De droom was als volgt:
Ik droomde dat ik een relatie had met een man die schathemeltje rijk is; maar dan ook echt heel erg rijk. We hebben een mooi huis, kasteeltje aan het strand en het is alleen maar mooi weer. Ik liep rond in het huis/kasteel alsof het de normaalste zaak van de wereld is. Lekker genieten van het mooie weer, zon, zee, strand. Mooie reizen maken in de mooiste oorden. Je kan het je allemaal zo gek bedenken als je zelf wil, alles was mogelijk. Ik voelde me net een prinsesje……

En dan weer een volgende droom;

Ineens had ik een relatie met iemand waar ik in heel ver verleden ook iets mee heb gehad. Beiden vonden we het erg spannend maar ook erg leuk.
Een groot verschil met toen is dat we ouder en wijzer zijn dan toen, een voordeel is dat we elkaar al kenden waardoor we makkelijker verder konden met waar we waren gebleven. Het ene weekend bij mij en het andere weekend nam ik mijn tandenborstel, schoon ondergoed en mijn katje mee naar hem toe. Goede gesprekken samen voeren; hoe lang houden we dat latten vol? Word het geen tijd om samen te gaan wonen, maar dan wel in mijn huis……………..
Ook nu voelde ik me net een prinsesje……….

Lees verder!

geplaatst door Siepje - 1 reactie



zondag 27 februari 2011

That's what friends are for!


Gister was het feest, ze vierde haar housewarming, mijn dappere, kunstzinnige vriendin.
Ik gaf haar het raamgedicht ‘Kunst’ van Martin Bril. Met als laatste zin:

De kunst is zo te leven
Dat het je overkomt
Die klaarheid, af en toe

Precies drie jaar kennen we elkaar deze week. We gingen toen samen op ‘innerlijke ontdekkingsreis’ vanwege de crisis waar we beiden inzaten. In een week tijd, onder de Spaanse zon, leerden we meer over onszelf dan in de 17 jaar huwelijk die we ervoor allebei achter de rug hadden. En we lachten ons slap. We konden niet meer stoppen tot de reisleider ons tot orde riep.
Waar waren wij nou mee bezig? Zoveel verdriet en dan alleen maar alles weglachen? Daarna begonnen we te huilen. Ook in elkaars armen op de laatste dag terwijl “Hou me vast” klonk midden in de kapel bij het klooster.
Intens verdrietig, want wie ging ons nou nog vasthouden als we weer thuis kwamen?

Drie jaar verder, drie jaar wijzer, ouder en kalmer geworden allebei. Mooi om te zien, fijn om te constateren. We hebben heel wat te verstouwen gekregen, maar slaan ons er dapper doorheen. Er komt steeds meer ‘klaarheid’ in ons leven.

Gelukkig bleken er ook nog best mannen te zijn die ons wilden vasthouden, soms heel even soms wat langer. Ze kwamen, maar gingen ook allemaal weer.
Onze vriendschap bleef. Soms kijk ik even naar het schilderij dat ze voor mijn 40e verjaardag maakte en zie staan:

That’s what friends are for, in good times and in bad times.
I’ll be by your side forever more.

Lees verder!

geplaatst door Babette - 4 reacties



donderdag 24 februari 2011

Bij de open haard

"Wat denk je, zijn zij ook op hun eerste date vanavond?"
"Ja, dat moet haast wel. Zij is hartstikke opgedirkt. Hij ziet er netjes uit. Maar ze houden een iets te grote afstand tot elkaar. En het valt af en toe stil. Dan kijken ze wat ongemakkelijk."

De objecten van onze observatie staren stilletjes voor zich uit. Zij wrijft voor de zoveelste keer haar iets te korte rok strak en naar beneden. Ze zou eigenlijk even willen staan om alles weer in rechte lijnen te formeren. Maar de bank is net te laag. En te diep. Opstaan gaat haar niet makkelijk af. Dan moet ze eerst over de de stugge stof naar voren schuiven voordat ze zich van de zwaartekracht kan ontdoen. De bank en de stof van haar rok maken toch al ruzie. De bank wint en opnieuw trekt ze haar rok naar beneden. Echt ontspannen zit ze er niet bij. Hij kijkt naar achteren en wenkt de serveerster. "Nog twee wijn. En de rekening alsjeblieft."

Het chique café is een van mijn ontmoetingsplekken voor nieuwe dates. Vlakbij mijn huis, de haard is heerlijk warm. Als je de kans hebt de bank in te pikken, zit je heerlijk. Mits je geen korte rok draagt. Aan de andere kant van de haard staat een identieke bank.

Terwijl wij onze overeenkomsten onderzoeken en verschillen verminderen, vertrekt het stel tegenover ons. Snel wordt hun plek ingenomen door een ander paar. Ook zij zien elkaar voor het eerst, zoals blijkt bij de kennismaking. Een schuchter uitgestoken hand, drie afstandelijke zoenen naast het gezicht. Ik hoor twee voornamen.

Een nieuw kijkspel begint. Het knisperende haardvuur en de afstand naar de overkant maken het lastig hun woorden te volgen. Maar lichaamstaal zegt alles. Date en ik fluisteren elkaar doordacht dubbelzinnige dialogen toe alsof die uit hun mond komen. Ze vertrekken snel. We wensen ze een fijne nacht.

Wij blijven nog even. Het volgende duo neemt plaats op de bank naast de haard. Eerste date, dat zie je zo.

Lees verder!

geplaatst door Willem - 1 reactie



donderdag 24 februari 2011

Flinterdunne belangstelling

Met enige trots laat ik weten dat ik vorige week een interessebericht ontving van een bloed mooie dertiger. Mijn adem stokte! Echt! Kon ik deze jongeman met zijn intrigerende blik weerstaan? Hoe kon ik nog wat informatie lospeuteren, zonder de indruk te wekken dat ik al te geïnteresseerd was. Ik bedoel, kom op zeg.

Een dertig jarige jonge god laat dan toch maar mooi middels (ten minste) één druk op de knop weten dat hij ‘graag met míj in contact wil komen.’ Ik was een ietsje-pietsje nieuwsgierig wat zo’n man ertoe bracht om op een vijftig plus moeder, zoals ik in te zetten. Heb ik dan toch iets moois? Iets aantrekkelijks? Iets elegants? Ik was tegen mijn eigen zin in gevleid. Ik wilde eigenlijk niet voelen dat mijn rug er rechter van werd. Zo gênant.

Maar... ik kan mijzelf toch gewoon een keer trakteren? Stel dat ik dat door zou laten gaan. Stel je dat nou eens voor? Zou dat een opsteker voor me worden? Ik wilde het erop wagen (nee, niet dat avontuur, sorry). Ik wilde zijn belangstelling polsen. Heel dapper bedankte ik hem voor zijn bericht en ik schreef dat ik er benieuwd naar was wat hij in mijn profiel zag. Ik vermeldde er wel bij dat ik het leeftijdsverschil te groot vond.

Ik had het stoer gevonden, grappig, leuk (en dat heb ik ook wel meegemaakt!) als hij daar nog op had gereageerd. Heb ik dit stukje ‘Flinterdunne belangstelling’ genoemd? Wat voor een belangstelling het ook was, het was in ieder geval niet voor mij. Wie wilde hier zichzelf nou trakteren? En waarop eigenlijk?

Lees verder!

geplaatst door Possess - 17 reacties



woensdag 23 februari 2011

Beter daten zonder foto?

Jaren terug was ik een 23 jarige assistent account in dienst van een klein, maar ambitieus RA kantoor. Eén van de ambities was te groeien. Er waren dan ook regelmatig sollicitatierondes. Tijdens één van die rondes was ik toevallig tijdens de gesprekken op kantoor. Hevig opgewonden kwam de oficemanager - of heette ze toen nog gewoon secretaresse? - mijn kamer binnen gelopen. Er zat een kandidaat te wachten en ze had nog nooit van haar leven zo'n lelijke man gezien. Tot haar verdediging moet ik aanvoeren dat ze pas 22 was. Natuurlijk was ik vreselijk nieuwsgierig en voelde direct een enorme behoefte op komen op het toilet te bezoeken. Op weg daar heen kwam ik namelijk langs hem af. Tot mijn verdediging moet ik aanvoeren dat ik pas 23 was. Of het de lelijkste man was die ik ooit gezien had, weet ik niet meer. Maar dat was goed mogelijk. Hij was bijna zo wit als een albino en werkelijk niets in zijn gezicht leek echt bij elkaar te passen. Hoewel de officemanager en ik beiden stiekem hoopten op een 'lekker ding' als collega, bleek hij de meest geschikte kandidaat.

Toen ik een tijdje in dienst was ontmoette ik zijn vrouw. Een spontane, lieve en aantrekkelijke vrouw. Zij vertelde me hoe ze elkaar in een kibboets hadden leren kennen. Na hun verblijf daar heeft ze hem heel Israël en half het Midden-Oosten nagereisd. Ze was zo verliefd dat ze zich niet kon voorstellen zonder hem terug te gaan naar Nederland. Het enige probleem was dat hij niet door leek te hebben dat zij verliefd was en tot haar frustratie tegen alle vrouwen om hem heen even aardig deed. Ze moest echt al haar charmes in de strijd gooien om hem in te laten zien dat hij ook verliefd op haar was. Ze had daar een seconde spijt van. Ik kon me dat voorstellen. Verbaasde me geen seconde over het verhaal. Wat me wel verbaasde was de vraag van een kennisje. Ik kwam haar tijdens de lunchpauze tegen, terwijl ik samen met hem een rondje liep. Ze vroeg me wie die vreselijk
lelijke man was. Ik heb echt moeten nadenken wie ze bedoelde. Ik had haar alleen samen met Tom gezien en Tom lelijk? Kom op zeg!

Jaren later, om precies te zijn ca. 2,5 jaar terug, zette ik mijn eerste stappen op het pad van het Internet daten. Via een site kreeg ik een leuk contact met een man. We mailden, chatten, sms-ten zelfs en konden uren aan de telefoon hangen samen. Hij belde me zelfs tijdens zijn rondreis door de VS. Wat ik heel bijzonder vond, want ik wist dat hij met zijn dochter was en had dus onder die omstandigheden zeker geen telefoontjes verwacht. Hoe vaker we contact hadden, hoe blijer ik werd als ik zijn naam in mijn mailbox of op mijn mobiel zag verschijnen. Hij bekende mij een keer dat hij stiekem
tijdens het werk spiekte of hij een berichtje van me had. Een date kon dan ook bijna niet uit blijven. Er was maar één klein probleempje. Hij had me twee foto’s gestuurd en daarop stond een man die bijna het tegenovergestelde was van wat ik aantrekkelijk vind om te zien. Na de onverwachte telefoontjes uit de VS besloot ik dat ik me aanstelde en dat gewoon een gezellige avond ook met een niet aantrekkelijke man mogelijk was. Ik hoefde tenslotte geen seks met hem te hebben, gewoon gezellig eten en meer niet. We spraken af dat ik mijn auto bij een vriendin in de straat zou parkeren en dat hij me daar op zou halen. Als reden daarvoor gaf ik aan dat ik het prettiger vond om samen naar het restaurant te rijden. Dat was geen smoes, maar stiekem dacht ik ook dat ik nog altijd bij mijn vriendin naar binnen kon vluchten als hij in werkelijkheid nog erger was. Toen ik hem aan zag komen rijden was dat wel mijn eerste gedachte: oei je bent nog mijn type dan ik dacht”. Als 40+ vrouw zou het echter wel erg kinderachtig zijn om te vluchten. Ik liep dus met een glimlach naar zijn auto. Hij stapte uit, gaf me een hand en een voorzichtige kus op mijn mond. Het enige dat ik toen nog kon denken was “waar en wanneer gaan we het doen?” Hoewel hij totaal niet mijn type was, was de fysieke aantrekkingskracht enorm. Dat is ook zo tijdens de maanden dat we bevriend waren zo gebleven. We deden samen bijzonder gezellige dingen, maar vooral het fysieke aspect was bijzonder. Soms wist ik zeker dat de mensen om ons heen het ook spontaan warm moesten krijgen vanwege de spanning die om ons heen hing. Meer dan een vriendschap is het nooit geworden. Vooral in het begin hadden we het er wel af en toe over. Tijdens zo'’n gesprek kwamen we beiden tot de conclusie dat het beter was om er geen naam aan te geven. Om gewoon te genieten en te kijken hoe het liep. Misschien kwam dat doordat we niet (voldoende) verliefd waren of omdat we eigenlijk wel wisten dat we te verschillend over relaties dachten. Ik vind bijvoorbeeld dat monogamiteit niet per definitie nodig is binnen een relatie, maar wel binnen mijn relatie. In ieder geval werd hij verliefd en trouwde binnen een half jaar en belde mij binnen zeven maanden om me te laten weten dat zijn vrouw het vast niet erg vond als wij nog contact hielden, tenminste zo lang ze dat niet wist. Daar ben ik natuurlijk niet op in gegaan, maar kan met veel plezier
aan die maanden dat we samen contact hadden terug denken.

Last but not least, in 1993 leerde ik mijn man kennen. We lagen tegelijk in het ziekenhuis en brachten veel samen door. Ik mocht hem direct, maar toch ben ik er altijd van overtuigd geweest dat ik - heel oppervlakkig – op zijn uiterlijk gevallen was. Logisch, hij had een heerlijk kontje (ja echt), prachtig gezicht en zijn manier van bewegen was dat van een danser. Zelfs tijdens de periodes dat hij iets te veel van het goede leven genoot en een buikje kreeg, was ik steeds weer super trots als ik met hem samen op bijv. een feestje was. Als ik om me heen keek kon ik niet anders dan concluderen
dat ik toch weer met de mooiste man binnen gekomen was. Natuurlijk kreeg ik niet iedere dag meer de kriebels in mijn buik als ik naar hem keek. Het overkwam me echter wel vaak genoeg. Als hij met een kleinkind op schoot zat en naar me lachte, of als hij hard aan het zwoegen was en even naar me op keek, of gewoon zo maar. Natuurlijk waren er mannen die mooier waren, maar die heette Gere, Clooney, Gibson of Willis. In het echte leven zag ik ze zelden. Een tijdje terug zat ik met een gescheiden vriendin te kletsen. We hadden het ook over eventuele nieuwe relaties en wat daarin belangrijk was. Best lastige vraag, dus keken we naar wat ons in onze (voor haar ex) mannen had aangetrokken. Toen ik bekende dat het in eerste instantie vooral zijn uiterlijk was, keek ze me vreemd aan. Ik dacht dat ze niet van mij verwacht had dat ik zo oppervlakkig was. Het bleek echter dat zij hem best oké vond om te zien, maar mooi? Natuurlijk komt dat doordat ze een slechte smaak heeft. Het bleek namelijk dat ze haar ex aantrekkelijk vond. Iets dat voor mij volkomen onbegrijpelijk was. Dat laatste heb ik trouwens iets vriendelijker gebracht. Toch is het misschien niet alleen een kwestie van smaak. Ik geloof absoluut dat fysieke aantrekkelijkheid niet alleen beïnvloed wordt door een eerste blik op een plaatje. Misschien zouden alle profielen zonder foto moeten zijn. De eerste contacten als een soort blind date.

Zou de kans dan kleiner zijn dat je je Tom, zinderende seks of de mooiste man van de wereld mis loopt?

Lees verder!

geplaatst door Gerbra42 - 1 reactie



woensdag 23 februari 2011

Het Jacobsonorgaan

Heb het altijd al geweten, dat er iets bestaat
waarmee je de ander kan herkennen
karma, intuïtie, voorgevoel
of ja wat misschien vertrouwen?
Liefde op het eerste gezicht
iemand zien en nog geen woord
met elkaar spreken en weten dat
is hij of zij daar ga ik oud mee
worden of in mijn geval
dat is de man van mijn leven.

Heb het ooit lang geleden mee gemaakt.
Een lichte tinteling in mijn neus
mijn neus die begon te kriebelen
en daar stond hij en ik wist het
dat is hem, en moest ook lachen want
als de man van je leven daar in
de kroeg staat zal je iets moeten doen

Gelukkig is een kroeg handig
je kan een praatje maken of iemand
gelijk een drankje aanbieden
ik ben geëmancipeerd dus
zonder langer te dralen stapte ik
op de man af en vroeg of hij iets
wilde drinken, ja natuurlijk
hij is mee gegaan en nooit meer in zijn
hele leven weg gegaan.

Een paar jaar geleden kreeg ik
voor mijn verjaardag het boek
'Jacobson's organ and the remarkable nature of smell' van Lyall Watson.
Verbaast nee verbijstert begon ik te lezen
en kon ook niet meer ophouden
ik wilde het helemaal weten.

Altijd gedacht dat het karma of intuïtie was
maar het is gewoon een soort van zesde zintuig
en het zit vreemd genoeg in je neus,
laatst zag ik een scan van iemand zijn neus
en daar was het orgaantje
In ieder neusgat zit er een
ze zijn klein ongeveer een centimeter lang en iets van
2 millimeter doorsnee, dus heel klein
en ze zijn zo belangrijk alleen kan je er niet
echt mee ruiken, ze nemen vluchtige stoffen waar
die ons menselijk gedrag beïnvloeden.

Jeetje en wij zijn verleert om er naar te luisteren
het orgaantje communiceert met dat deel van
de hersenen dat betrokken is bij seksuele voorkeuren en
emoties, geeft aan of we vruchtbaar zijn
handig als je nog kinderen wilt
nu worden zaken als liefde op het eerste gezicht duidelijk.

'Reuk informeert het bewuste deel van de hersenen,
het Jacobson-orgaan het onderbewuste'!

Ieder van ons heeft een innerlijk geleidingssysteem
en iedereen mag het noemen zoals hij of zij
dat wil - ingeving, vertrouwen, karma, voorgevoel
in je buik maar ik kan niet ontkennen
dat als er een tinteling door mijn neus gaat
er voor mij een bijzondere man ergens is.

Zodra de terrasjes in Delft weer geopend zijn
dan weet ik het wel, ga dan als ik de kans krijg
met mijn neus in de lucht een glas wijn drinken
en mijn neus observeren want ik wil hem
weer tegenkomen en ik geloof dat hij daar
ergens rondloopt en dan ga ik hem vinden.

Lachen zeg wat ga ik dan zeggen
“hallo wil je iets drinken” of “ mijn neus zegt dat jij
het bent”, of “ tintelt jouw neus ook”,
of zeg ik gewoon “kom dan neem ik je mee en
maken we er een Celebration of live van”......;-)

Lees verder!

geplaatst door Eik - 1 reactie



dinsdag 22 februari 2011

Beeltenissen

Na veel flirtend heen en weer getwitter is het moment gekomen foto’s uit te wisselen. Van haar heb ik al een beeld. Haar Twitter-avatar spreekt boekdelen: fris, stralend, mooi.

“Ben jij dat op je profielfoto?” vraagt ze.
“Helaas,” zeg ik. “Dat is Colin Firth uit ‘A Single Man‘.”
“Ok… die zou ik toch moeten herkennen…..:-)”

Ik mail de foto’s. Nu is het lijdzaam wachten. Spannend.

“Hoezo lijdzaam wachten?” vraagt ze.
“Op een reactie… Kan nu alle kanten opgaan… Ik ben geen Colin Firth.”

Haar reactie komt snel. “Hm… ik denk niet dat je echt mijn type bent… om gelijk maar heel eerlijk te zijn… niks mis met je hoor! maar niet the type of man.”
“Ouch… maar ik waardeer je eerlijkheid. Wat mis je?”
“Geen idee eigenlijk. Vind één foto wel heel mooi…. ik heb geen idee… misschien wel omdat het onbekend is… kweenie.”
“Mooie foto, geen type. Onbekend… wat zou je willen weten?”
“Ik val op slanke mannen, groter dan ik…”

Mijn laatste tweet luidt: “Ik ben 182 cm.” Daarna blijft het stil.

Ik weet wel, het zegt allemaal niets. Ik neem haar ook niets kwalijk. Sommige foto’s spreken mij ook niet aan. Sterker nog, ik heb vrouwen leren kennen waar ik op basis van de foto nooit op was afgestapt. En die blijken driedimensionaal geweldig veel meer uitstraling te hebben dan in twee dimensies zichtbaar werd. Het heeft mij geleerd niet al teveel waarde te hechten aan de foto.

Die avond speeddate ik op Paiq. Na een leuk gesprek zien we twintig minuten later elkaars beeltenis. Een grote krullenbol lacht me stralend toe. Ik ben verkocht en schrijf: “Dit soort krullenbollen doen het goed bij mij.”

Het blijft even stil. “Je bent niet mijn type man, vrees ik.”

Het is duidelijk mijn dag niet.
“Je bent de tweede vandaag die dat zegt…”
“Ja? Lijkt me niet leuk. Maar je kent ons niet, dus trek het je niet aan.”

Dat doe ik ook niet. Ik ken de man op de foto goed.

Lees verder!

geplaatst door Willem



maandag 21 februari 2011

Verdwaald

Ik was laats bij een goede vriend, voor dit stukje afgekort tot M. hij is een uitermate goede verkoper die zeker naast dat hij er voor de bijna 50 jaren die hij jong is, er zeer goed “onderhouden” uitziet, is een beetje narcistisch en praat graag over zichzelf. Hij werkt voor een bedrijf waardoor hij pendelt tussen Amsterdam en Berlijn, doet veel aan beurs bezoeken, Nice, Miami, etc.

Zo heeft hij dus een appartement in Nederland en in Berlijn, tijdens onze afspraak kwam wederom ter sprake dat hij twee leuke vriendinnen heeft, en net zoals zijn appartementen één in Nederland en één in Berlijn. Beide vriendinnen weten van elkaar en beide vriendinnen hebben een eigen leven en zien er net zoals M. er bijzonder aantrekkelijk uit.

Beide hebben ook hun eigen leven, echter ze wachten ook graag op M. klagen beiden dat de andere persoon ook in zijn leven is, maar doen er niets aan.

M. daarentegen klaagt iedere keer weer dat de dames vragen van hem een keuze te maken, maar ja, hij vindt dat de dames wel iets hebben, ieder op haar eigen vlak maar dat de ideale vrouw een combinatie van de twee zou moeten zijn. In eerdere gesprekken heb ik al aangegeven om met beide dames te breken en eens open te staan voor wellicht de vrouw van zijn dromen, maar ja, daar komt het grootste dilemma om de hoek, hij kan niet tegen alleen zijn, want als hij dan in zijn flat ergens komt en hij heeft zich voorgenomen om even alleen te zijn en een dame belt dan om te vragen wat hij met eten doet dan zegt hij simpel, “wat kan ik doen, alleen gaan eten of met een charmant persoon even een hapje doen?” “dan is de tweede optie toch beter?”

Hij vraagt dan steevast wat ik daar nu van vind. Wat voor keuze hij moet maken? Met wie hij verder moet gaan?

Per definitie is hij niet gelukkig met één van de dames, dus mijn advies is zoals al vaker, stop met beiden en ga eens kijken wat er verder in de wereld te koop is, daarnaast is het gewoon niet eerlijk naar beide dames. Denk daarbij eens aan het volgende stukje:

Er loopt een man op een weg die omringd is door mais, wel zo hoog dat hij er op geen enkele wijze overheen kon kijken. Op een moment komt hij bij een 7 sprong zonder wegwijzers, en door het hoge mais kon hij ook niet zien welke richting hij op moest, welke afslag hij moest nemen.

Plots zag hij een man aan de zijkant van de weg staan die er uitzag of hij de buurt kende.

Hij vroeg aan de man aan de zijkant van de weg: "Kunt u mij de richting vertellen welke ik op moet gaan?"

De man zei: "Nee, dat kan ik niet" Hij vroeg: “U kunt mij toch wel de weg vertellen? De man zei weer: “Nee, dat kan ik niet”
Hij vroeg toen: "Waarom kunt u dat niet?"

De man zei toen: "Dat kan ik niet, omdat ik niet verdwaald ben"


Ondanks dat M. best een slimme vent is moest hij nadenken en zei toen: “Dus ik ben de man die verdwaald is”

Prettige week allemaal.

Lees verder!

geplaatst door Wigwam - 2 reacties



zondag 20 februari 2011

Woelige baren oftwel zout op mijn huid deel 2

Mijn zeebonk heeft gevaren over woelige baren. Nooit letterlijk, wel figuurlijk.
In 24 uur tijd heb ik hem leren kennen en ik kan hem nog niet goed plaatsen. Blijkbaar wil ik dat wel.
Wat een leven, wat een verhaal. Ik luisterde urenlang naar hem, zonder oordeel. Ik hoorde hem vertellen over dingen uit zijn leven die ik normaal alleen in de krant lees. Ik schrok niet maar voelde wel de ruwheid waar mee hij te dealen heeft gehad. En ik ben ontroerd als ik zie hoe hij zijn best doet om zaken anders aan te pakken dan de mensen in zijn omgeving. En ik ben verbaasd als ik hem hoor vertellen hoe hij aankijkt tegen relatie’s en van jezelf houden; hij is daar verder mee dan menig intellectueel.

Heb met grote ogen rondgelopen in zijn ‘museum’, een normaal huis kan je het niet meer noemen.
Het strand hebben we niet gehaald. Geen echt zeezout op mijn huid dus.
We aten een heerlijke tajine, echt voortreffelijk en met liefde speciaal voor mij gemaakt.
Daarna kwam de massage. Weer die grote handen van die stoere man die trefzeker maar o zo zacht mijn lichaam beroerden.
Het beminnen volgde. We spraken tussendoor. Over van alles en nog wat. Tot we ten slotte tegen elkaar aan in slaap vielen.
Na een urenlang ontbijt en een onvermijdelijk stukje ‘Gladiator’ op het scherm, geprojecteerd door de bewuste beamer, ben ik vertrokken.

Ik geloof dat ik een minnaar rijker ben.


Lees verder!

geplaatst door Babette - 1 reactie



zaterdag 19 februari 2011

Hemels


Ik las het blog van Francien en vroeg me uiteraard af hoe dat dan bij mij zit. ik herken die hunkering naar passie en iets hemels. ik herkende de afknappers.. Vooral die opmerking over het commentaar dat zij kreeg op het als een zoutzak op de bank neerploffen, deed me denken aan een relatie die ik ooit had. Ik beschouw mezelf als een meegaand iemand die de ander accepteert hoe hij is, mits er natuurlijk wel iets hemels aan het contact is. Mijn hormonen moeten natuurlijk wel vreugdesprongetjes maken als hij binnen komt!
Ik loop dan regelmatig keihard aan tegen het feit dat ik bij lange niet de ideale vrouw ben. Ideaal is natuurlijk enorm afhankelijk van de mening van mijn metgezel en hoewel ik altijd bereid ben de ander tegemoet te komen en compromis bereid ben is dat ook weer niet goed, want, zo vinden zij het moet er vanzelf zijn en het mag niet zo zijn dat je je op enig gebied aanpast.
Zo had ik begin vorig jaar een paar maanden een relatie met een geweldige vent. Vanaf de eerste ontmoeting waren we verliefd en in hogere sferen! Dit was waar we beiden op gewacht hadden.
De eerste keer dat ik bij hem thuis was viel me al op dat alles tot in de puntjes was opgeruimd. Ik trok een wenkbrauw op toen hij voor de derde keer die avond met de spuitbus zijn zwarte granieten aanrecht aan het oppoetsen was, maar ach, als je daar blij van wordt moet je het vooral niet laten.
Enigszins huiverig dacht ik aan mijn ongewassen rommelige auto en bepaalde vertrekken in mijn huis die je maar beter niet open kon doen, mijn erfenis van vier jaar studeren naast mijn werk. Ik vermoedde dat hij zich daar behoorlijk aan zou ergeren. Zijn inrichting was Zen, zoals hij het zelf noemde, veel grijs, bruin,wit en sober. Mijn inrichting bestaat uit kleur, kleur en nog eens kleur. Hij begon na een week al over samenwonen en hoe dat dan moest.
Ik nam me voor dat dit een goede gelegenheid was alle achterstallige rotzooi eens uit te zoeken en weg te doen, want een huis met zo’n beperkte inhoud gaf toch ook wel veel rust en inderdaad als ik ooit nog eens met iemand wilde samenwonen was dat toch wel een handicap. Met verve ging ik aan de slag, ik zorgde als eerste dat alle vertrekken waar hij kwam super opgeruimd waren.
Verder stelde hij het hogelijk op prijs als ik zorgde dat ik er iedere keer dat we elkaar zagen wel op en top uitzag. Het liefst laarzen aan met punten en hakken en leuke jurkjes of een strakke spijkerbroek. Geen probleem natuurlijk, ik vind dat zelf ook erg leuk. Wel was ik gedwongen om daardoor voor elk weekend dat ik naar hem toe ging een complete verkleedkist mee te nemen en mijn favo kledingshop beleefde natuurlijk hoogtijdagen.
O ja, ik had ook teveel planten die er niet florissant bij stonden, dat was ook een minpuntje en van mijn cactus werd hij impotent. Ik heb de cactus dus maar weggegooid, hij had toch de neiging om om te vallen, maar feitelijk had hij het liefst gezien dat ik alle planten de deur uit had gedaan, op een paar na. Wat ik echt de limiet vond was dat hij me een keer op een autoritaire manier opdroeg om de wc-deur achter me dicht te doen en niet op een kier te laten staan, want anders kwamen er wc-luchtjes op de gang. Maar ja, hij had een grafhumeur en ik was de enige in de buurt om dat op bot te vieren. Dat is ook de enige keer dat ik echt kwaad werd en hem te verstaan heb gegeven dat ik geen blaag van 10 was en dat hij normaal moest doen, maar ja, blijkbaar was dat normaal. In ieder geval deed ik braaf alle deuren achter me dicht sinds die tijd.. zucht..
Kortom, ik hield rekening met zijn eigenaardigheden, maar kon niet ontdekken dat hij op zijn beurt ook wat water bij de wijn deed. Dat maakte me verder ook niet uit. Ik hield van die man en ik ben daar misschien wat naief in, maar ik kijk altijd naar de dingen die ik juist leuk vind aan iemand. Die waren er genoeg wat mij betreft.
We hadden samen veel plezier, deden leuke dingen, de hormonen bleven hoogtijdagen beleven, dus het kwam voor mij als een volledige verrassing toen hij na twee maanden opbelde om te zeggen dat hij ermee wilde stoppen. Waarom vroeg ik, hevig verbaasd…
Het bleek dat hij enorm was afgeknapt toen we een keer een weekend weggingen en ik als een kip zonder kop kleding had ingepakt. Ik bleek de helft te zijn vergeten en was gedwongen om het zelfde T-shirt wel 2 dagen achter elkaar te dragen. Nu stinken mijn T-shirts nog niet als ik ze een week draag dus zo’n ramp was dat niet in mijn ogen. Dat, vertelde hij aan de telefoon, kon dus echt niet. Hij verkleedde zich namelijk drie keer per dag. Kleding om te wandelen, kleding om uit eten te gaan en nog iets daar tussen in. Dan waren er nog mijn katten. Die werden teveel als mensen behandeld, katten horen volgens hem standaard buiten. Nu komen ze de hele dag al buiten, dus ik zie niet in dat ze ’s nachts ook nog naar buiten zouden moeten, nog los van het feit dat ik ze dan juist binnen hou, omdat ze ’s nachts sneller worden doodgereden. Wat heb je trouwens aan een kat als ze dag en nacht buiten zijn, daar neem je toch geen kat voor. En ja, hij voelde zich toch niet thuis in mijn huis ondanks het feit dat het wel schoon en opgeruimd was, want ja, het zou zo moeten zijn dat ik die eigenschap vanuit mezelf al had en het niet deed om hem een plezier te doen - lees- ik zou net zo ’n dwangneurose horen te hebben.
Evaluatie? Ik hield teveel rekening met hem en hij niet met mij, verkeerde match dus, al vraag ik me wel af hoe het in godsnaam mogelijk is dat je als 50plusser zo in en in kritisch kan zijn. Misschien is dat ook wel de reden dat ik zoveel dezelfde gezichten zo lang op datingsites tegenkom. Als je jong bent en in love, dan groei je naar elkaar toe. Misschien is die groei er nu uit of zo, maar dan wordt het wel heel erg moeizaam…



Lees verder!

geplaatst door Sweety - 5 reacties



zaterdag 19 februari 2011

Downdaten met zout op mijn huid

Twee weken ken ik hem nu. Ik ben zomaar ‘in het wild’ tegen hem aan gelopen. Had geen plannen, geen verwachtingen en toch heb ik ineens iets ‘gaande’.
We zijn compleet anders, hij en ik. Dat maakt mij terughoudend en afwachtend.
Als zijn grote, stoere handen mij echter aanraken dan smelt ik. Dan verzacht ik. En dan voel ik de kwetsbaarheid die in hem aanwezig is. Die goed verborgen zit in zijn grote, stoere lijf vol tatoeages.
We leven in compleet verschillende werelden. Hij werkt met zijn handen, ik met mijn hoofd.
Hij kijkt actiefilms thuis op een scherm met een beamer, ik kies graag de meest ingewikkelde drama’s in het filmhuis.
Toch is er iets dat ons heel erg bindt. Vooral zonder woorden voelt het heel goed om samen te zijn. Maar ik had het toch altijd zo nodig dat ik juist met woorden het goed kon vinden met een man?

Ineens ben ik aan het downdaten volgens een vriendin. En een collega zei: “Goh, jeetje is hij een zeebonk, dat lijkt dan wel op die relatie uit Zout op mijn huid”

Ik weet het allemaal niet. Hoef het ook niet weten van mezelf. Ik ga eerst vanmiddag maar eens weer voelen hoe het voelt met hem.
Samen wandelen op het strand, eten en dan zien we wel verder.
Misschien masseert hij dan het zout van mijn huid; dat kan hij namelijk heel goed met die grote, warme handen. Dan denkt mijn hoofd ineens helemaal niks meer, heerlijk.

Best goed voor mij dat downdaten..

Lees verder!

geplaatst door Babette



zaterdag 19 februari 2011

Monogaam voorspel

Hoe monogaam ben je in het virtuele voorspel? Anders gezegd, wanneer eindigt het en begint de onuitgesproken verwachting van exclusiviteit? Ideeën en verwachtingen daarover verschillen, zo blijkt uit enkele reacties.

Exclusiviteit in een relatie heb ik meermalen meegemaakt. Maar voordat er sprake kan zijn van kiezen voor elkaar, moet je op zijn minst elkaar zien, ruiken en in driedimensionale beelden voor je zien bewegen. Tot die tijd kun je een geweldige klik hebben, met elkaar de meest spannende woorden wisselen, verwachtingsvolle stiltes ervaren tijdens urenlange telefoongesprekken, maar dat zegt uiteindelijk helemaal niets.

Als je er zo in opgaat dat het energie vreet, al je aandacht vraagt en je de hele dag alleen maar aan de ander denkt… geweldig! Geniet ervan en droom je dromen. Waarschijnlijk maakt zo’n gebeurtenis de kans dat je op hetzelfde moment met iemand anders hetzelfde doormaakt erg klein. Maar soms gaat het anders…

Wie op een datingsite staat, loopt de kans dat mensen op je profiel reageren. Gelukkig maar, dat is toch een beetje het idee van jezelf etaleren. Nu gebeurt het helaas vaak dat mensen niet reageren op interesse-berichtjes van anderen. Ik ken en hoor die verhalen veelvuldig. Maak het zelf ook met regelmaat mee. Zelfs als je een perfect persoonlijk bericht stuurt, gebeurt het nog dat sommigen niet reageren.

Niet netjes, maar eerlijk gezegd snap ik niet reagerende vrouwen vaak wel. Sommige profielen zijn ook zo uitnodigend… Ga er maar aanstaan als profieleigenaar al die mensen op een nette manier te antwoorden. Zelf krijg ik niet zoveel reacties op mijn profiel. Het is daarom een kleine moeite netjes te reageren op belangstellende woorden. Het gebeurt weinig dat ik iemand direct ‘afwijs’, maar als dat gebeurt, is het met eigen woorden.

Soms, maar dat is toeval, heb je in dezelfde periode met meerdere vrouwen een virtueel voorspel. Pas op het moment dat je ze gaat ontmoeten, weet je of dit ‘voorspel’ tot een ‘hoogtepunt’ leidt. Tot die tijd is monogamie niet verplicht. Daarna is het een veelgebruikte optie.


Lees verder!

geplaatst door Willem



zaterdag 19 februari 2011

Energy

De R is nog steeds in de maand en ik kan wel wat extra vitamientjes gebruiken. Mijn energie laad ik op door zo om de zoveel weken naar een groot feest te gaan. Vanavond is het weer zover.

Ik ga vanavond naar Energy, een groot trance feest in de jaarbeurs. Mijn grote passie is muziek, en als ik muziek hoor moet ik dansen. Na mijn scheiding heb ik me volop in het dance gebeuren gestort. Een heerlijke ervaring, want met de huidige technologie kan ook op muziekgebied het plafond eraf, alles is immers mogelijk: geluid, licht, tot in perfectie wordt het uitgevoerd.

Elke keer als ik naar een dergelijk feest toe ga, verwacht ik er veel van en hoopte ik lange tijd daar de man van mijn dromen tegen te komen. De ervaring heeft me inmiddels geleerd dat de mannen er te jong, te bezet, te abstract of te homo-voor mij- zijn. Maar kijken kan geen kwaad, toch?

Dus ga ik de laatste tijd zonder verwachtingen op dating gebied, en dat bevalt me wel. Ik ga met een vast stapmaatje, en samen hebben we de grootste lol, verliezen ons helemaal in de klanken van de muziek en genieten van alle geks dat er om ons heen gebeurt. En laden weer helemaal op.

Vanavond gaan we ‘op stand’: mijn stapmaatje heeft VIP kaartjes gewonnen, en we krijgen een “meet and greet” met Marco V, een van mijn lievelings DJ’s. Zal ik hem anders eens vragen of hij nog een paar leuke mannen kent??

Heerlijk, ik krijg weer Energy!!!!!!!!!

Lees verder!

geplaatst door Poema



vrijdag 18 februari 2011

Summa Cum Laude

Er is iets dat mij lijkt te nekken op het gebied van het vergaren van een partner: ik ben uitermate perfectionistisch...
Daarmee bedoel ik niet dat ik mij mijn potentiele lief voorstel als een op alle fronten geslaagde hunk...nee, het gaat mij om het passionele gevoel en het wederzijds uiten daarvan.
Van mijn geliefde in de dop eis ik dat hij mij als het Summum beschouwt, en dat hij dit dan ook zo ook af en toe passioneel of liefdevol zal uiten.
Nu hang ik zo'n beetje aan elkaar van schoonheidsfoutjes en mentale onvolkomenheden, maar de optelsom van al deze mankementen is toch een redelijk leuke vrouw, en iemand die naast mij mag lopen hoeft zich echt niet te schamen.
Mijn gedroomde Man mag zich op het gebied van vrouwen Niets Anders meer wensen; van mijn kant zal ik hem kunnen garanderen dat ik de rest van mijn leven alleen nog maar met hem beschuitjes zal willen eten...
En dat moge gezegd worden.

In de praktijk blijkt deze vorm van passioneel perfectionisme vergelijkbaar met een schier onmogelijke horde.
Ik sla dan ook in de regel mokerhard tegen de keien, maar ondanks alle soms maar langzaam genezende kwetsuren sta ik een paar keer per jaar toch weer monter aan de startlijn.
Het afgelopen jaar heb ik drie dates gehad, en in alle drie de gevallen vonden hij en ik elkaar ruim de moeite waard.
Mijn eerste date was op zijn manier erg verliefd op mij, maar omdat ik in die maanden op geen enkele manier open stond voor een relatie is het bij vriendschap gebleven. Na een half jaar stelde hij mij voor de keuze: een relatie of niets meer...
Enigszins ontluisterend voor mij was wel dat hij binnen de kortste keren na de door mij ernstig betreurde scheiding beslag had weten te leggen op een Echt Lief, en dat hij na haar ook direct weer iemand anders had. Maar ik mag hem dat niet euvel duiden..

Mijn tweede date kwam ik tegen op een chatsite, en het was heerlijk daar eindelijk eens een man te treffen die niet primair op seks uit was, maar die tot mijn vreugde net als ik een aversie bleek te hebben tegen zogenaamde "truttigheid", een eigenschap die er meestal na het pakweg vijfendertigste jaar toch lijkt in te sluipen bij een overgroot deel van zowel de vrouwen als de mannen. Als moralistische fatsoensrakkers, zo profileren we ons graag, en dat is natuurlijk eigenlijk heel erg saai.
Ik lokte mijn date naar Groningen en hij bleek zowaar nog prettig te ogen ook. Groot was mijn blijdschap toen hij mij complimenteerde met mijn voorkomen, en niets leek een lang en gelukkig leven nog in de weg te staan.
Tot ik hem bezocht, in zijn gezellige appartementje in Almere...
Blij dat ik het toch maar in een keer had weten te vinden zo alleen in mijn Starlet, plofte ik op zijn bank, en ik liet me behaaglijk onderuit zakken: dat had ik wel verdiend na zo'n lange autorit! Terwijl hij cappuccino aan het bereiden was doezelde ik heerlijk een beetje weg, en ik schrok dan ook enorm toen ik zijn stem boven mij hoorde:
"Gadverdamme zeg!!! Ga eens normaal rechtop zitten, dit kan ik niet aanzien!!!"
Verbijsterd en geschrokken verhief ik me, totaal niet bevattend waar hij nou precies op doelde..
"Popje, schatje.." legde hij me even later uit terwijl ik stijf rechtop en ietwat sneu in de wolkig beschuimde koffie roerde.."..het is toch geen gezicht wanneer zo'n kittig sexy klein popje als een bouwvakker op de bank hangt? Je kun je toch wel voorstellen schattie, dat ik daar niet tegen kan? Dat dan mijn pik het koppie er meteen bij laat hangen? Dat begrijp je toch wel popje? In mijn kringen is dat niet normaal hoor, wanneer een leuk vrouwtje op een bank gaat hangen! Mijn dochters moeten het zich ook niet in hun hoofd halen zeg.."

Eigenlijk raakte de kritiek mij niet echt, ik was half in shock. Hij en ik bleven vrienden, en we hebben samen nog een aantal hele gezellige dingen gedaan, maar toen ik te horen kreeg dat toch aangename verpozingen als wijn drinken in bed, of iets eten in de avonduren absoluut not done waren in zijn milieu verdwenen alle zich toch al besmuikt koest houdende verheven gevoelens als sneeuw voor de zon. Jammer, maar het gebeurde, onvermijdelijk.

Mijn derde date vond ik meteen geweldig. Op een of ander manier maakte deze keurige, bescheiden man de beest in mij los. Nog nooit eerder was een date zo voorzichtig, zo afhoudend haast, terwijl mijn hele lijf op het genante af begon te hunkeren naar een aanraking...als was het maar een kleine...
Vooral als hij lachte kreeg ik de neiging zijn gezicht naar me toe te trekken en met mijn tanden zijn lippen open te dwingen...
Natuurlijk deed ik dat niet.
Maar het gevoel dat hij in me losmaakte was magisch...iets slechts nog maar heel vaag herinnerbaar uit lang vervlogen tijden...
Hij vond mij in ieder geval ook de moeite waard, en ik dankte daarvoor God op mijn blote knotsknietjes.
Als een ruwe vernedering trof het mij toen ik van een vriendin te horen kreeg dat hij na onze eerste date, bij toeval uitgerekend haar zijn telefoonnummer had gegeven..
En toen ik hem, in een later stadium plagerig toeflirtte nog niet met hem in een sauna te durven antwoordde hij:
"Jij bent zeker bang dat er dan bloedmooie, jonge vrouwen binnenkomen, en dat ik dan denk: "Nou, die Francien.....dat is ook maar zozo.. " Ja toch?"

En zo, en zo, en zo, lieve mensen.... word ik stelselmatig wreed beroofd van mijn verheven gevoelens, dan verlies ik wreed mijn tanden bij de potsierlijke smak die ik maak, meteen al over de eerste horde...
Dan zing ik niet meer, dan dans ik niet meer, dan plengt dit prinsesje bittere tranen omdat ze weer op het verkeerde paard heeft gewed..


Met generatiegenoten ben ik inmiddels in pittige discussies beland.
"Zoek hulp!!!" bijt de ene partij mij toe. "Jij bent niet realistisch, op deze manier smoor je iedere beginnende liefde in de kiem. Je hebt niet alleen jezelf ermee, maar kijk eens wat je anderen aandoet met je verwende gedrag!! Je sleept die arme mannen mee je eigen graf in!! Perfectie bestaat niet, ben je daar nu nog niet achter?"
"Ik begrijp je wel.." giert de andere kant. "Dit zou ik ook niet pikken zeg. Wat een sukkels ...dan maar liever alleen hoor, dit WILLEN we toch niet??"

En ik? Kijk, ik ben nog steeds, of beter gezegd: structureel single. Hopeloos, onbemiddelbaar, niet te matchen.
Voor mezelf ben ik er wel uit: Ik kan geen genoegen nemen met "goed genoeg" ondanks dat ik me als geen ander realiseer dat perfectie niet bestaat.
De volle 100%....ik zou het niet kunnen definieren, maar toch is dat nog steeds wel waar ik van droom..
We zijn allemaal onvolmaakt, we zullen nooit volledig naadloos aansluiten op een ander. En ook al is het gevoel volmaakt op een bepaald moment...dan zal het nooit continu zo blijven, want het leven is onvoorspelbaar. Soms zal het gras bij een ander groener lijken, maar ook dat zal tijdelijk zijn.
Maar tot in mijn grafkist zal ik me slechts aan een man kunnen geven als ik, al is het maar tijdelijk, iets "volmaakts" heb mogen meemaken, iets volkomen Hemels, iets volkomen Veiligs, ontdaan van nuchterheid en verstand, ontdaan van de sleur van alledag.
Daar begint het, dat is de basis, als dat er nooit is geweest zal het echt niet werken.
In gewoon Nederlands: Ik moet me enorm tot iemand aangetrokken voelen, en zeker weten dat dit wederzijds is.
Hierin acteer ik nooit primair verstandelijk, maar puur passioneel. Als dit er niet is zal ik niet gelukkig kunnen zijn. Dan zal ik altijd blijven zoeken naar dat "passioneel volmaakte"..

"Perfect" bestaat niet, dat weet ik, maar ik zal nooit gaan voor een zesje, een zeventje, zelfs geen acht, al zou dat voldoende moeten zijn. Ik streef een leven lang mijn meisjesdroom na, een droom die velen door de ontluisterende kilte van het leven allang verloren lijken te zijn.

Ik streef in de Liefde naar Summa Cum Laude.








Lees verder!

geplaatst door Francien - 14 reacties



vrijdag 18 februari 2011

De sauna (vervolg)

Tja inmiddels is het ruim een week later en is er een vervolg op deze bijzondere ontmoeting in de sauna?

Beiden zijn weer druk aan het werk gegaan en beiden hebben de tijd genomen om na te denken over de date en hoe bijzonder het was. Hoe wordt er op terug gekeken? Is het voor herhaling vatbaar of wordt er met een grote glimlach op terug gekeken?

Allerlei vragen die in de koppies omgingen maar contact opnemen zat er even niet in om alles even op een rijtje te krijgen. Na al dat gepeins is er toch ruimte voor twijfel. En tja wat doen mensen bij twijfel???? Bij twijfel niet doen?? Of bij twijfel elkaar nog elkaar zien?

Na een week was er ineens weer een chatmoment via match4me, was weer even onwennig, twijfels voerden de boventoon. Om het even wat persoonlijker te maken, werd de telefoon gepakt. Even over koetjes en kalfjes gepraat. Uiteindelijk kwam het hoge woord er toch uit! Er wordt niet verder gegaan bij waar is gebleven, teveel twijfels. Is er dan toch teveel verschil??
En tja, wat heb je met elkaar na 1 date ook al was die date erg bijzonder……………..

Beiden gaan verder met de zoektocht naar de voor hun perfecte partner.

Lees verder!

geplaatst door Siepje - 5 reacties



donderdag 17 februari 2011

Altijd weer bal..

Mijn ex-vriendje Tjoo maakte ooit, teneinde te illustreren als hoe onrustig hij de sfeer om mij heen eigenlijk plachtte te ervaren, de opmerking: "...en overal waar Francien verschijnt is het meteen weer bal.."
Nu is dat overdreven, maar het kabbelt nooit zo heel lang in mijn leven.

Zo'n klein jaar geleden had ik na een reeks vervelende debacles de mannen voorlopig afgezworen, maar andersom was dat niet helemaal het geval, met andere woorden: ik had een aanbidder. Een hele aardige, lieve, zeer intelligente, onderhoudende aanbidder en met hem ging ik regelmatig de hort op.
Hij was gezellig en voorkomend, every inch a gentleman, en hij kon geweldig schrijven.
Zo waren we ook met elkaar in contact gekomen, we schreven allebei blogs hier op M4M; het was mij vooral om de verhalen, en hem toen vooral om mij te doen toen. Dat ik niet in was voor allerlei relationeel en pre-relationeel gedoe wist hij en daar deed hij het mee.
We waren inmiddels goede vrienden geworden.

Nu heeft deze lieve man het niet getroffen wat betreft zijn gezondheid, hij lijdt aan Bechterev en nog een aantal andere nare kwalen, en zijn immuunsysteem is ook regelmatig totaal van de kaart.
Het bijzondere was dat zijn gezondheid meteen aanzienlijk verbeterde nadat hij aan mij gesnuffeld had: de pijn verdween, zijn gewrichten werden stukken soepeler hij sliep weer als een roosje...
Als ik hem in zijn mond spuwde verhoogde ik zijn weerstand in een fractie, en nog even, en de immer dapper lijdende en strijdende intellectueel zou getransformeerd zijn tot een viriele Hunk, zo'n type waar ik Pavloviaans van zou gaan kwijlen..

Zover was het nog lang niet, maar hij was een bijzonder en beslist ook lief mens, en we kletsen samen heel wat af!
Hij bezat bovendien net als ik de eigenschap totaal niet bang voor decorumverlies te zijn, dus we hadden veel plezier.
Zo deinsde hij er niet voor terug vrolijk met mij door de binnenstad te kuieren met een volslagen potsierlijke pruik op zijn hoofd, zonder ook maar een fractie van uitdrukking of kleur te verschieten...

Op een zonnige, zo'n typische, mooie, kwinkelerende vroege voorjaarsdag besloten we een kopje cappucino te gaan nuttigen in de trendy tent Kaap Hoorn, gelegen aan het Hoornse Meer alhier.
Het was rustig toen we het etablissement betraden, en we vonden meteen een plaatsje aan het raam, een lieflijk voorjaarsplaatje van zonnestralen sprinkelend over het zacht kabbelende water. Blij keken we elkaar aan: wat kan het leven soms onverwacht mooi en goed zijn...deze dag was weer echt zo'n cadeautje!
Niet veel later namen er twee dames van een jaar of veertig, vijftig aan een belendend tafeltje plaats en dat voelde meteen nog een stukje gezelliger...wat geroezemoes geeft toch al gauw wat meer sfeer.

We hadden een boeiend gespreksonderwerp: Seks.
Met zijn ex had mijn vriend de eerste jaren wel degelijk een bloeiend seksleven gehad, dat gekenmerkt werd voor met name orale interacties!
Ik liet hem weten dat ikzelf dergelijk gelebber best heel aardig kan vinden voor tussendoor, maar dat het niet iets is waar ik me nou een hele sessie mee zou willen verpozen. Tot in detail, en op aardig hoog niveau bespraken we geanimeerd alle ins en ouds van oraal tot ik bemerkte dat het muisstil was geworden aan het tafeltje achter ons...
Mijn vriend had twee gehoorapparaten, en om me voor hem verstaanbaar te maken moest ik duidelijk spreken en articuleren, daarbij laat ook mijn gehoor wat te wensen over, en ineens bereikte mij het besef dat de dames achter ons ons gehele gesprek hadden kunnen volgen..
Ik schopte hem tegen zijn scheen, seinde besmuikt met mijn duim naar achteren, legde een wijsvinger tegen mijn mond en vormde met mijn lippen: "ZE LUISTEREN MEE..."

Op fluistertoon vervolgden we ons gesprek, gezichten dicht bij elkaar, elkaars lippen lezend en waar nodig met gebaren en aanrakingen bepaalde details geluidloos aanschouwelijk makend..
Niet veel later besloten we op te stappen, want we hebben beide immer hongerig kroost thuis, en het werd hoog tijd ons eens over de avondmaaltijd te gaan buigen. We verhieven ons dan ook, mijn literaire vriend hielp me galant in mijn jas, greep me vriendschappelijk bij mijn middel, drukte zijn neus in mijn nek voor een geneeskrachtige puf, en net toen we richting de kassa wilden lopen voelde ik een vrouwenhand op mijn arm...

"Heeee, Francien...!"

De hand bleek van een van de dames van het belendende tafeltje te zijn.
"Ken je me nog?? Willy!"
Grijnslachend keek ze me aan, oooowww, wat een heerlijk stoute lach had dat mens toch...en ja, ik herkende haar!
Twee jaar geleden had ik haar getroffen op een borrel van een club voor alleenstaande ouders, en net als velen had ze zich afgevraagd of mijn de belevenissen, die ik in die tijd op de betreffende clubsite schreef en die een gretig lezerspubliek trokken, geen pure fictie zouden zijn. Ik had met mijn hand op mijn hart verklaard dat ik alles, alles echt beleefd had, maar echt overtuigen kon ik mijn gehoor niet...en dat gold ook voor haar, haar ondeugende ogen hadden indertijd boekdelen gesproken..!
"Wiebeline is hier ook!" stelde ze mij de andere dame voor. "Helemaal uit Limburg!"
De grote, bruine kijkers van Wiebelien staarden me even vrolijk, maar ook enigszins ontsteld aan, om vervolgens af te dwalen naar mijn grote, blij lachende vriend..

Ook hem werd de hand geschud, mijn vrolijke vriend die niet besefte dat ik even in totale verwarring was....

Ik denk nog vaak terug aan dat voorjaar van 2010, die maanden waarin ik grappige, eenvoudige avonturen beleefde met mijn mij toen zo geliefde vriend . We bleven platonisch, meer zat er niet in, maar ik hield wel degelijk van hem. Hij heeft uiteindelijk het contact verbroken, hij wilde een relatie, en die had ik niet in de aanbieding. Meteen na het verbreken van het contact kreeg hij een vriendin, en nadat die relatie op de klippen liep ontmoette hij binnen een week zijn Grote Liefde.
Soms spreek ik hem nog even, via msn....
En iedereen die onze avonturen in die tijd gevolgd heeft krijgt de hartelijke groeten van hem. Hij zal nooit meer daten... :-)



Lees verder!

geplaatst door Francien - 3 reacties



donderdag 17 februari 2011

Nooit meer strijken voor mannen

Ik heb zo´n feestje waar ik elk jaar naar toe ga. Niet omdat het nu mijn favoriete feest is, maar omdat degene die het feest geeft de moeite waard is. Dit feest vindt altijd ergens tussen de zomer en de winter plaats. Altijd op een dag waarop de avond te koud is. Om de feestgangers nog enige warmte te geven, branden er een aantal vuurtjes in de tuin. Ik ga altijd goed voorbereid naar dit feest. Een warme trui, een spijkerbroek met een legging eronder en twee paar sokken over elkaar heen zouden voldoende moeten zijn om de kou te weerstaan.

Omdat veel vrouwen nu eenmaal koukleumen zijn, wordt er in de loop van de avond een natuurlijke scheiding gemaakt. De vrouwen verdwijnen één voor één naar binnen en de mannen blijven buiten staan. Dit is voor mij een groot probleem omdat de vrouwen op dit feest mij aanzienlijk minder zeggen dan de mannen. Ik probeer altijd zo lang mogelijk buiten te blijven maar uiteindelijk geeft mijn kleding niet voldoende warmte en ga ik ook naar binnen.

Afgelopen keer hoorde ik de vrouwen honderduit praten over de kinderen, de mannen en het huishouden. Uiteindelijk vang ik op dat het gesprek over de strijk gaat. Oef, kan het nog erger! De overhemden van de man strijken is duidelijk het meeste werk, is de mening van de vrouwen op het feest. Een vrouw vertelt dat haar record overhemden strijken op twee minuten per overhemd staat.

Ik onderdruk een tijd mijn neiging om een tegengestelde opmerking te maken, maar kan het uiteindelijk niet laten. `Ik zal nooit meer voor een man strijken´ zeg ik ´dat doen ze maar mooi zelf´. De vrouwen kijken mij onthutst aan. `Ben jij zo´n feminist?´ vraagt er eentje. ´Nee hoor´ zeg ik ´gewoon iemand die ook fietsbanden kan plakken, vuilnisbakken buiten kan zetten, computers kan maken en vrijwel al die mannenklusjes kan doen.´

Ze draaien zich om en gaan verder met hun gesprek. Ik loop naar buiten met een biertje in mijn hand en meng mij in een heel ander soort gesprek. Het is buiten warmer geworden.


Lees verder!

geplaatst door Florie - 3 reacties



woensdag 16 februari 2011

Bijna raak

Toen er met sneeuwballen gegooid kon worden, heb ik mij er zowaar een keer aan gewaagd. En ik zweer het je, dat is echt helemaal niks voor mij. Ik verzin mijn rare kronkels liever zelf, in plaats van gebruik te maken van een ‘voorgeprogrammeerde’ grap. Maar de aanstaande ontvanger had zo’n maffe foto in de galerij gezet, dat ik spontaan het eerste de beste dat voorhanden was aangreep, om hem dat in te wrijven.

Ik kreeg er één terug en weet je wat? Ik vond het nog leuk ook. ‘Buk je, hier komt ie van mij,’ schreef hij en verontschuldigde zich meteen dat het dubbelzinnig kon worden opgevat, maar dat dit niet zo bedoeld was (maar toch ook wel weer grappig). In een heel melig mail-één-tweetje dat volgde, rolden we van het ene misverstand in het andere. Wat was nou serieus en wat niet? Hij had het ineens over 'panty’s' (ik hoop voor hem niet dat hij dat altijd doet en dat iemand het herkent). Ik vervolgde het gesprek met 'nylonkousen' en hij kende weer het begrip ‘hold-ups’. Hoewel ik ze een keer in een opwelling had gekocht en in de kast had liggen, kende ik die term helemaal niet. Ik dook meteen van de computer naar mijn sokkenlade en het stond inderdaad op de verpakking. Veel meer dan vette lol maakte dit alles nog niet in mij los en ook van de andere kant kwamen de hahaha’s en hihi’s binnen stromen. Totdat hij spontaan voorstelde, dat hij mij bij hem thuis een lekkere maaltijd wilde voorschotelen.

Meteen nam de gereserveerdheid weer bezit van mij en ik meldde dat ik liever in een café iets wilde afspreken. Dat vond hij jammer. Heel de spontaniteit was naar de knoppen. Ik had een beeld van hem, zoals hij niet was, zei hij.

Na nog wat stroeve mailtjes, eindigde dit sneeuwgevecht. Als ik nu zijn ‘gewone’ foto in de galerij voorbij zie komen, dan denk ik: mm toch jammer, dat was toch zomaar bijna raak. Ik had die sneeuwbal nooit never naar hem toe durven gooien, als ik wist dat hij erachter zat. Stom he.

Lees verder!

geplaatst door Possess - 2 reacties



woensdag 16 februari 2011

Als sneeuw voor de zon

Na een halfjaar weg te zijn geweest voor mijn Stage in Gran Canaria heb ik weer voet aan Nederlandse wal gezet. Na enkele weken ontwenningsverschijnselen te hebben gehad, naar zon, zee, strand en de vele feestjes met mijn huisgenoten. Ben ik aangekomen in een donker land, waar het nachtleven op een doordeweekse dag eindigt rond een tijd dat Sesamstraat net afgelopen is en de meeste kinderen van hun ouders naar bed mogen.

Om mijn vitamine D gehalte wat omhoog te krikken heb ik maar een kunstmatig tl opknapbeurt genomen en tevens heb ik mij ingeschreven op deze site. Overigens na de zonnebankkuur een iets rode gezicht gekregen. Nou maar hopen dat ik geen blauwtje loop. Ik denk dat het geen kleurenmatch is, blauw rood. (De Nederlandse vlag).

Ik googlede even rond om te kijken welke er zijn, en ik las op de radar site (consumentenprogramma) dat deze relatiesite wel snor zat. En meteen maar ingeschreven op de site. En ik probeer er nu zoveel mogelijk gegevens op te zetten zodat mensen echt een beeld van je kunnen krijgen. Nu maar hopen dat ik dezelfde positieve geluiden hoor, als het cijfer dat Match4Me kreeg. Komt goed!

Sommige mensen denken echt dat een leuke tekst zonder foto volstaat, maar in mijn geval zou ik hem weg kunnen laten omdat ik de kleurenmatch rood en misschien wel een blauwtje op mijn gezicht toch niet aan iedereen wil zien.

Ik kan me begrijpen dat je niet graag betaalt voor een site met inactieve profielen, of profielen waar men meteen vraagt of je het met condoom doet. Zaken in mijn ogen die niet van respect betuigen. Stel je eerst fatsoenlijk voor en vraag dan naar de rest.

De sneeuw is verdwenen in Nederland, laat nu mijn zonnetje maar verschijnen.
Al is die via kunstmatig licht of via deze site verkregen, het maakt mij niet uit.

Ik wil warmte.

Lees verder!

geplaatst door Allonjo



woensdag 16 februari 2011

Verlengd voorspel

Ik schrijf en krijg de laatste week weer lange e-mails. En dat terwijl ik in het vorige blog over Virtueel voorspel nog beweerde dat ik daarmee gestopt ben. Omdat lange e-mailuitwisselingen je verwachtingen miskleuren. Dat je beter snel een kop koffie kunt drinken om het juiste beeld te krijgen. Dat is ook zo. Maar nu even niet.

Aangenaam

Ik ken alleen het e-mailadres als ik haar voor de eerste keer mail. Ik kreeg het van haar vriendin, die ik ook nog nooit in het echt heb ontmoet. We chatten af en toe, en de laatste keer kreeg ik een raadselachtig hotmail-adres. Ik schrijf:

Dit is raar

Nu heb ik alleen een emailadres van je en verder helemaal niets. Ik weet niet eens je naam…

Willem

Gelukkig reageert ze snel:

Hmmmm dat is raar maar ook leuk!

En meteen daarop volgend:

Ps. Patricia. Aangenaam.

En zo ontstaat een e-mailuitwisseling waarbij we langzaam meer en meer van elkaar leren kennen. Toen ik haar vanmiddag uitnodigde voor een nadere kennismaking op het strand, bedankte ze… ze had al een afspraak. In het bos. Het virtuele voorspel wordt dus verlengd.

Profiel

Hier op Match4me lees ik het profiel van een vrouw. Een heel uitgebreid profiel. Met veel ‘zware’ hobby's. Echt zo’n profiel dat je meerdere keren leest en dan denkt… nee, we matchen niet. Het is teveel. Meestal reageer ik dan niet. Deze keer dacht ik: ik ga dat gewoon zeggen. Dus bericht ik haar:

Het komt zelden (lees te weinig) voor dat iemand zo’n lekker lang en uitgebreid profiel schrijft. Het is mooi geformuleerd en zal ongetwijfeld tot reacties uitnodigen.
En direct merk ik ook de keerzijde daarvan… wat een wensen om als man aan te voldoen… Bijna niet te doen dus…:-)

Haar reactie bevat nog meer woorden dan haar profiel. Uitgedaagd overtreft mijn mail terug dat aantal. Daarna lijkt het af en toe een wedstrijd ‘langschrijven’.

Virtueel voorspel. Misschien moet je er – net als in het echt – de tijd voor nemen.

Lees verder!

geplaatst door Willem



dinsdag 15 februari 2011

Rehab

Mijn eerste serieuze stappen in de datingwereld deed ik via de meest verantwoorde en tevens duurste site die er is. Die van die zeer betrouwbare psychologische test die je dan allebei zeer serieus invult. Deze site is zo serieus dat het echt ongeveer 23 mailtjes duurt voordat je de foto van de ander een keer kunt bewonderen en dan vervolgens tot de conclusie komt dat de mailtjes heel erg veel leuker waren dan de(foto van de)man in kwestie.
Ik heb slechts 1 positieve ervaring gehad. Ik stond al een paar maanden ingeschreven toen M., leuk profiel en 1.93 meter, veel belovend dus, zich aanmeldde. Op elke nieuwe man stortten zich meteen tientallen vrouwen dus ik dacht; snel mijn kans grijpen.
Een kort mailtje was het begin van een leuke doch van zijn kant voorzichtige mailwisseling. Vervolgens gingen we bellen, elke avond urenlang. Genoeg te bespreken blijkbaar.
Op een dag mailde hij ’s ochtends; ik wil je nu wel zien. Ik mailde ’s middags terug dat ik ook niet meer kon wachten en ’s avonds zaten we in Utrecht tegenover elkaar. Ik was zijn allereerste date ooit, hij was in de afrondende fase van zijn scheiding.
Het gesprek verliep prettig, we hadden nog steeds veel te vertellen aan elkaar.
In de parkeergarage naast mijn auto zoenden we. Het voelde heel goed.
Ik vloog over de A2 naar huis.
Tot hij mij, na 10 minuten al, belde. Hij wist het allemaal niet. We hadden nou wel gezoend maar ja ik was zijn eerste date en hij was niet verliefd en tjsaa was ik dat nou wel en o,jee daar werd hij dan heel bang van en hoe moest het nou.
Ik antwoordde zo nuchter mogelijk, terwijl de tranen achter mijn ogen brandden, dat het allemaal goed was en dat ik het helemaal begreep en wat was zoenen nou helemaal.
Ik was best verdrietig maar had nog wel hoop op de een of andere manier.
We gingen gewoon door met bellen, dat was inmiddels een vertrouwde gewoonte geworden.
Het volgende weekend was het 4 mei. Hij kwam me ophalen en we gingen wandelen in de bossen en duinen bij zijn geboorteplaats. We zoenden midden op de hei. En ik wist: ik wil hem niet meer kwijt. Maar ja, wat wilde hij?
Terwijl de zon onder ging ‘deden’ we dodenherdenking innig verstrengeld op het strand.
’s Avonds bracht hij me thuis en zei; wil je de cd mee? De cd was die van Amy Winehouse. Ik had hem verteld over Nachtmuziek van Acda en de Munnik, allemaal liedjes over scheiden.
We ruilden.
De volgende dag, 5 mei, smste hij al vroeg. ‘Ik ben jaloers dat je vrij bent’. Ik smste terug: ‘Neem ook vrij”. Zo kwam het dat ik weer over de snelweg vloog terwijl Amy ‘Rehab’ zong.

In Amersfoort vierden we Bevrijdingsdag. We gingen op een romantische boottocht en we zoenden op een bankje aan het water. Ik voelde vlinders zenuwachtig fladderen in mijn buik. Toen we later in een restaurant belandden kreeg ik geen hap door mijn keel, best lastig om verliefd te zijn.
In de parkeergarage zoenden we als afscheid en toen zei hij: ‘Of ga je mee naar mijn huis?’
Zo kwam het dat we een uur later samen onder de douche stonden en hij zich verwonderde over een ander vrouwenlichaam na 12 jaar huwelijk. Een heerlijke nacht volgde.

In de auto terug ging Amy weer keihard aan na deze nacht zonder slaap, ik blaakte van de energie.
Tot er weer zo’n telefoontje kwam van hem; hij wist het allemaal nog steeds niet.
Compleet in tranen kwam ik aan bij mijn ex om de kinderen op te halen. Ik had het me een paar maanden eerder niet kunnen voorstellen maar hij wist me te troosten.

Na een heel goed gesprek met M. diezelfde dag nog sprak hij de cruciale woorden; hij wilde er wel voor gaan maar had zijn scheiding niet verwerkt en dus was het allemaal ingewikkeld. Hij voelde teveel voor mij om te stoppen maar er was ook twijfel dus.
Zijn twijfels maakten mij ontvankelijk voor de avances van een andere man.
Uiteindelijk na een korte vakantie in de omgeving van Barcelona en 5 maanden getwijfel maakte ik het uit.
Voor de laatste keer hielden we elkaar vast in een parkeergarage notabene.

Ik heb er geen traan meer om gelaten, hij wel. Voelde zich ineens heel erg alleen. Maar dat ging helemaal niet over wat hij voelde voor mij. Hij was gewoon toe aan Rehab na zijn scheiding en dat had ik hem geboden.

Soms zet ik Amy even op om het bevrijdingsdaggevoel te ervaren. En dat gaat niet over M. maar wel over hoe ik verlang naar weer eens zo verliefd te zijn.







Lees verder!

geplaatst door Babette



maandag 14 februari 2011

De sauna

Wat valt er te vertellen/schrijven over dates in het algemeen en in het bijzonder via match4me na jaren lid te zijn van een site als match4me???????
De één krijgt dagelijks veel mails, de ander krijgt nooit mails, weer een ander chat jaar in jaar uit om maar de juiste partner te vinden……
Bij de één gaat het dus wat makkelijker en sneller dan bij de ander………..

Na een avondje chatten kwam ineens de vraag om de dag erna mee te gaan naar de sauna de volgende dag…….. Hoe reageer je daar dan op???? Een dagje sauna klinkt wel erg lekker. Maar is het wel zo ontspannend en relaxed met iemand die je niet kent?? Is het niet verstandiger om eerst maar even een broodje te eten ergens om elkaar wat beter te leren kennen voor dat er besloten wordt om uit de kleren te gaan in de sauna?

Na wat wikken en wegen toch besloten om handdoek, badjas, slippers in de auto te doen en af te spreken in een plaats tussen beide woonplaatsen in om eerst een broodje te eten in een café waar de kleedjes nog net niet op de tafels zijn neergelegd maar waar volop wordt gekaart, gerookt en bier gedronken. Het echte weekend gevoel voor sommige mensen……. Na een half uur daar te hebben gezeten en doorgerookt te zijn besloten daar weg te gaan en naar de sauna af te reizen.
Wat onwennig werd er ingecheckt en de kleren verruild voor de handdoek en badjas…….
Na wat rondjes sauna, kruidenbad en zwembad wordt het toch wat intiemer en werden de bordjes “gewenste en ongewenste intimiteiten niet toegestaan” genegeerd.
Regelmatig werd er gezegd hoe bijzonder deze eerste date was……..

Na een paar uur sauna was het tijd om weer te gaan.
Hoe sluit je de dag dan af?? Nodig je iemand thuis uit na zo’n dag?? Uiteindelijk is hij met haar mee gegaan waar het ook nog erg gezellig en intiem was……… Na een paar uur is hij naar huis gegaan.

De dag erna nog even over en weer gesmsd dat het een bijzondere dag was………. Wat houdt zo’n bijzondere dag in? Is er nog een vervolg of blijft het bij deze ene bijzondere ontmoeting???????????

Lees verder!

geplaatst door Siepje - 1 reactie



maandag 14 februari 2011

Het onderzoek

et was alweer een paar jaar geleden
Dus de hoogste tijd om weer eens een afspraak te maken
Ik schoof het voor mij uit het is niet mijn hobby maar wel belangrijk
dat dit soort dingen eens in de paar jaar gecontroleerd wordt
en dan weer weten dat het helemaal oké is
voor de komende jaren,
ach het zijn natuurlijk moment opnames, onderzoeken.

Gelukkig heb ik een aardige lieve huisarts,
we tutoyeren elkaar en vragen naar elkaars vakanties
altijd even een sociaal praatje, heb wel altijd het gevoel
dat het geen fake is, hij is echt geïnteresseerd.
Eindelijk maak ik een afspraak en kan de volgende dag komen
ik zeg dat ik dan niet kan, volgende week is ook goed.
Als ik de telefoon neerleg vraag ik mezelf af waarom niet morgen
en uitstellen naar volgende week, vreemd ik zou morgen kunnen,
heb helemaal geen afspraken en probeer
allerlei gedachten uit te schakelen.

De dagen gaan verder ik kijk af en toe bij M4M
zijn er nog nieuwe profielen bijgekomen
heb ik iemand over het hoofd gezien, of dat iemand mij
eindelijk ziet, dat zou toch geweldig zijn.
Ik ben niet desperate, maar een leuke man….
M4M is net een grote snoepwinkel het ene snoepje
nog lekkerder dan het andere snoepje.

Jeetje vandaag de afspraak bij Marien
als ik de praktijk binnenstap, zit de wachtkamer vol.
Ik pak een tijdschrift van het tafeltje en blader het door en
dan hoor ik mijn naam sta op en zie Marien in de deuropening staan,
hij is een grote man met een bijzonder vriendelijke uitstraling.

Als ik zit vraagt hij hoe het gaat, ik vertel hem dat ik voorzichtig
aan het daten ben en dat het niet altijd meevalt.
Aantrekken en als iemand te dichtbij komt afstoten
of toch weg willen lopen, een vreemd mechanisme.
Misschien moet ik toch eens met een psycholoog gaan praten.
Marien ziet niet een twee drie de noodzaak maar het kan zeker geen kwaad
als hij vraagt of er verder nog iets is, vraag ik of hij een uitstrijkje kan maken
omdat het volgens mij alweer een paar jaar geleden is.
Marien kijkt in de computer en zegt dat het er inderdaad weer tijd voor is.
Oké kleed je maar even uit dan doe ik het gelijk.
Als ik daar op de onderzoekstafel lig en hij het speculum in mij wil steken
kijk ik naar hem en zie dat hij helemaal rood wordt, ik merk
dat ikzelf ook vreselijk ga blozen en probeer me vervolgens op iets heel anders te concentreren….
Opgelucht kleed ik me weer aan, we geven elkaar een hand en hij zegt:
‘maak je geen zorgen het zag er allemaal goed uit’
En weer zie ik hem blozen, ik kan er niets aan doen maar bloos mee

Als ik op de fiets naar huis zit, vraag ik mezelf af
wat er nu aan de hand was, heb wel vaker uitstrijkjes laten maken.
Dit was de eerste keer dat ons dit overkomt, vind ik hem dan leuk
en ik moet lachen, hij is leuk maar zou ik iets met hem willen,
dat weet ik niet een twee drie, hij is getrouwd,
zo wat, nee ik ben niet op zoek naar een avontuurtje, maar er was wel iets,
de lucht was geladen, de spanning hing in de spreekkamer, ik voelde mijn hart bonken...
Wat een toestand, ik ga nooit meer naar de huisarts, dit kan niet,
dit voelt zo niet kunnen, mijn huisarts.

Jeetje, voelt iedereen dan dat ik zoekende ben, hangt er een
soort van aura om mij heen dat ik beschikbaar ben, dat ik
ruimte heb voor een nieuwe liefde, poeh, zucht, moet ik dan een burka aan.
Wat voor signalen zend ik uit, wat moet ik hiermee,
ik ga mezelf begraven thuis met een boek op de bank
niet meer aandenken……;-))

Lees verder!

geplaatst door Eik - 3 reacties



zondag 13 februari 2011

Het lege maag principe

In de eerste plaats sta ik ingeschreven op een datingsite, omdat ik een vriend wil. En dat is meteen ook in de laatste plaats. Zit daar nog wat tussen? Ik heb mij vooraf de ongekende mogelijkheden niet gerealiseerd. En ik voel mij heel kwetsbaar, om dat te erkennen. Ben ik er achteraf dan wel blij mee, dat ik diverse variaties heb mogen ervaren? Natuurlijk, dat is altijd heel leerzaam.

De paar dates in het begin bijvoorbeeld, waarbij mij duidelijk werd dat het niet om mijn gezelschap ging, maar om het feit, dat er weer een hompje vlees binnen handbereik was. Je kunt ervan leren dat je als je zin hebt, iemand gewoon een beetje naar de mond kunt praten en hoppa! Raak. Sommige mensen vinden dat stoer. Mannen èn vrouwen. En dat is het misschien ook. Waarom niet. Maar ik heb over mijzelf geleerd, dat ik daar niet gelukkig van word. Ik kan dat gewoon niet handlen. Raak er de kluts van kwijt.

Dus wat mij betreft, heb ik naar aanleiding van het bovenstaande een tip©:

“Het lege maag principe”

Een tip die je weleens krijgt als je wilt afvallen luidt: ga nooit met een lege maag boodschappen doen in de supermarkt. De goed gevulde maag vooraf zorgt ervoor, dat je je kunt concentreren op de boodschappen die je nodig hebt en die goed voor je zijn.

De lege maag daarentegen zeurt en beïnvloedt je koopgedrag. Je wordt inhalig bij het zien van zoete, hartige en vette happen. Het water loopt je in de mond, je blik vertroebelt en je kunt de verleiding, om toe te geven aan de lekkere trek, niet weerstaan en je verliest je belangen een beetje uit het oog.

Zo hebben we bij het daten met een ander soort trek te maken ;-) Eens? Nu kunnen we het lege maag principe vertalen naar het daten:

Als je je werkelijk wilt concentreren of je date iemand is die je nodig hebt en die goed voor je is en je wilt een eerlijk contact tot stand brengen: ga dan nooit g**l naar je afspraak toe.

Succes!

(met de voorbereiding)


Lees verder!

geplaatst door Possess - 6 reacties



zaterdag 12 februari 2011

Virtueel voorspel

Mannen krijgen vaak de klacht in bed te weinig en te kort aandacht te besteden aan het voorspel. De meeste vrouwen hebben het nodig dat er eerst veel aandacht is voor elkaar. Sterker nog, ik heb meermalen gehoord dat het voorspel al begint op het moment dat je ‘s morgens opstaat. Het is dus de hele dag zaak contact te maken. Door even te bellen, een sms’je te sturen en bij samenzijn te praten, een knuffel te geven, te zoenen en goed te luisteren. Vaak vloeit dit verbale voorspel dan vanzelf over in een vermakelijk vervolg.

Online-daten kent iets vergelijkbaars. De periode tussen elkaar on-line leren kennen en de daadwerkelijke ontmoeting is een periode van aftasten, vragen stellen en voelen of er wellicht iets moois kan ontstaan. Dit is het virtuele voorspel. En net als het ‘normale’ voorspel zijn ook hier vele gradaties van spelen mogelijk.

De eerste keer dat iemand op je profiel reageert, ben je blij en opgetogen. Ik ben gezien. Direct klik je door naar het profiel en hoopt dat er herkenbare hobby’s en inspirerende interesses op staan. En natuurlijk, laat de foto de moeite waard zijn. Als die eerste check naar tevredenheid verloopt volgt een reactie. En meer. Je wisselt wederwaardigheden uit, vertelt over je leven, je geschiedenis, je ex(en), kinderen en wat er allemaal wel niet voorbij komt.

Na één, twee of meer weken suggereer je dat het misschien leuk is een keer te bellen. En dat doe je dan ook. Na nog een periode van elkaar virtueel beter leren kennen, komt de vraag: ‘Zullen we ergens afspreken?’ Die afspraak is spannend. Je hebt de afgelopen weken een voorstelling in je hoofd gemaakt hoe de ander zal zijn, eruit ziet, zal praten. Het kan niet anders dan dat de virtuele klik ook in werkelijkheid tot iets moois gaat leiden.

Helaas.

Mijn ervaring is dat die werkelijke ontmoeting zelden in de buurt komt van de verwachtingen die je had. Lees bijvoorbeeld Datestress maar of het verhaal met A. uit Een topdater geeft nooit op. En ook Een cub van 43 is een voorbeeld van een intensief virtueel voorspel dat anders eindigt dan de hoopvolle verwachtingen. Daarom ben ik na een aantal dates met een lang en intensief virtueel voorspel overgestapt op snellere ontmoetingen. Uit de reacties die ik krijg op het voorstel elkaar meteen te ontmoeten, blijkt dat anderen dezelfde ervaring hebben en graag snel koffie of thee gaan drinken.

Maar hoe kort ook, er is altijd een vorm van virtueel voorspel. Dit voorspel verschilt echter op één belangrijk punt met ‘the real thing’: je kunt het met meerdere mensen tegelijkertijd doen. Nu is de vraag: mag dat en/of is dat verstandig?

Lees verder!

geplaatst door Willem - 3 reacties



zaterdag 12 februari 2011

Feel like making love

Ik had niet zo lang geleden een date, de mails die heen en weer gingen, waren meestal nogal kort en soms uitermate vreemd. Op de één of andere manier wist ik niet zo goed waar dit heen ging, het bleek in ieder geval wel richting de eerder genoemde date.

De keuze was, gezien ons beider voorkeur voor Oosterse maaltijden, een Japans restaurant. Omdat de mails een beetje raar overkwamen, koos ik voor de Teppanyaki, een klein beetje uitproberen mag denk ik wel. Al snel bleek uit het gesprek dat we beiden een uitermate drukke baan hebben, erg veel reizen, en dus ook erg veel te vertellen hebben. Ik vroeg me langzaam maar zeker af wie deze dame nu precies was en nog meer, wat ze nu van mij wilde.

Ook ik ben druk (maak me druk), reis (te) veel, en ik heb over het algemeen erg veel te vertellen, maar laat dat altijd een beetje afhangen van de gespreks partner, ik wil niet te belerend overkomen. De dame sprak breeduit, was op meer plaatsen in de wereld geweest dan ik en ik kon er geen speld tussen krijgen.

Aan de ene kant een erg makkelijke avond dus, echter ik hoopte dat ze mij ook echt wilde leren kennen. Tijdens het eten, wat trouwens echt lekker was, raakte onze handen elkaar terloops, wat een vonken sprongen er over. Ze was mooi, heeft style, en eigenlijk werd ik een beetje verliefd.

In a restaurant, holdin' hands by candlelight
When I'm touchin' you
wanting you with all my might

Toen we weer buiten stonden, kuste ze me. Nog meer vonken, dus ik vroeg haar of ze nog zin had in een kop koffie, en ze zei “ja, laten we maar naar jouw huis gaan”

Nu woon ik zeker niet slecht, leuk appartement (nieuwbouw) een echt mannenhuis, dus redelijk strak wel met nieuw gemaakte meubels van 17de eeuws hout. Bij mij thuis aangekomen, ze reed achter me, waren haar bedoelingen al snel duidelijk en ja, we lagen al heel snel in bed en om heel eerlijk te zijn, zijn de eerste dates die ik eerder heb gehad altijd een soort van aftasten (wat ik eigenlijk ook prima vind), maar dit was ook zeker leuk om een keer mee te maken.

De volgende ochtend was een soort van sneltrein die door het huis racete, ze had erg veel haast en moest weg, een uurtje later kreeg ik een sms met het volgende bericht: “Dank je voor de uitstekende avond, het heerlijke contact en de uitermate plezierige nacht. We dienen het hierbij wel te laten, ik heb te weinig tijd voor je”. Ik heb haar nooit meer gezien of iets van haar gehoord.

FEEL LIKE MAKING LOVE

Strollin' in the park, watching winter turn to spring
Walkin' in the dark, seein' lovers do their thing

CHORUS
That's the time I feel like making love to you
That's the time I feel like making dreams come true

When you talk to me, when you're moanin' sweet and low
When you touch my hand and my feelin's start to show

Repeat Chorus

In a restaurant, holdin' hands by candlelight
When I'm touchin' you
wanting you with all my might

Repeat Chorus

Strollin' in the park, walking in the dark
That's the time I feel like making love
When you talk to me, when you're touching me
Making my dreams come true

Strollin' in the park, walking in the dark
That's the time I feel like making love
When I talk to you, when I'm touching you
Making my dreams come true



Lees verder!

geplaatst door Wigwam - 4 reacties



vrijdag 11 februari 2011

Loslopend Wild

Appie Hein: twee weken voor kerst. Ik loop rond etenstijd een bijna lege winkel in en sta besluiteloos te bedenken wat ik zal gaan eten. Ik ben koud, moe van een dag hard werken en het vooruitzicht alleen te moeten eten maakt me ineens wat moedeloos. Helaas heb ik ook niet de puf iets te gaan ondernemen dat me afleiding geeft. Opeens staat er iemand naast me. Het is een aantrekkelijke man, die me plagend vraagt of ik wel iets gezonds uit ga kiezen. Ik loop verder de winkel door, lichtelijk overvallen door zijn hartelijkheid en opgepept door het praatje. Ik besluit een ‘gezond’ toetje te nemen, waarop ik hem wijs als we (toevallig?) samen bij de kassa belanden. Lachend gaan we uiteen.

Twee dagen later, ongeveer zelfde tijd, zelfde winkel. Ik sta zoals gewoonlijk besluiteloos bij de groente en ineens is hij daar weer. Ik moet lachen en begroet hem hartelijk. Hij overvalt me en even laat ik mijn ‘veiligheidsschild’ vallen en ben ik blij met zijn aandacht. Het veiligheidsschild is iets wat ik nodig heb sinds ik single ben, want de ervaring heeft me geleerd dat er op sinlges gejaagd wordt alsof we groot wild zijn. Dan begint hij te praten: “hee, wat leuk! Je bent er! Ja, weet je, normaal kom ik nooit bij AH, maar doe ik mijn boodschappen elders, maar ik …..”

De rest van zijn verhaal gaat een beetje langs me heen. Mijn alarmbellen zijn en masse gaan rinkelen: hier staat een man die op basis van een gesprekje van twee minuten zijn hele routine om heeft gegooid om mij te ontmoeten! Ik weet: het is de droom van elke man en vrouw, maar dan alleen als je net zo wild van hem/ haar bent als hij/ zij van jou. En dat ben ik nu niet. Integendeel: mijn intuitie zegt dat ik moet maken dat ik wegkom. Hier hebben we te maken met een potentiele serial killer, op zijn minst!! Onmiddellijk kap ik het gesprek af en neem de benen, om me vervolgens minstens 6 weken niet meer in die winkel te vertonen.

In gedachten zie ik het al voor me: ik moet aangifte doen, van stalking, of erger. Nou heb ik een beetje passief geheugen: ik kan niet bedenken-laat staan beschrijven- hoe iemand er daadwerkelijk uitziet. Zelfs mijn kinderen niet! Het is jarenlang mijn grootste angst geweest dat één van de kids de benen zou nemen om de wereld te verkennen en ik de politie zou moeten beschrijven hoe ze er a. uitzien en b. wat ze die dag aan hebben….. serieus, ze zouden nooit meer teruggevonden worden!

Had hij nou een snor, een weekendbaard? Hij had krullen en was lang, dat is alles wat mijn hoofd wil prijsgeven… Hopelijk staat hij al bekend als boef en kan ik hem uit het politie-smoelenboek halen… als het ooit zover mocht komen.

Het is sinds mijn scheiding dagelijkse kost geworden. Die voorzichtigheid. Overal waar ik kom is bekend dat ik single ben. Het verspreidt zich als een lopend vuurtje, zonder dat ik het zelf prijs heb gegeven. Er worden grapjes over gemaakt, en regelmatig wordt me gevraagd ‘of ik al aan de man’ ben. Als ik naar huis ga vragen ze: ‘je hebt zeker een date’. Alsof ik niet ook gewoon thuis moet stofzuigen of de was moet doen. Het zijn vooral de getrouwde mannen die dat vragen, want schijnbaar intrigeert het ze, dat single zijn. In hun ogen zie ik een hunkering, naar vrijheid? Zij weten niet dat het eigenlijk vaak voelt als vogelvrij zijn! Heren 3 wil me zelfs als coach, ondanks dat ze weten dat ik geen bal verstand heb van volley. Daarbij vermelden ze subtiel dat het de gewoonte is om na de wedstrijd samen te douchen.(..) Oké, we matchen qua humor, maar that’s it. Zouden ze dat ook hebben gevraagd als ik een vriend had gehad?

De vrouwen ontlopen me, omdat ze me schijnbaar zien als concurrentie. En als ik (te lang) met een man sta te praten krijg ik vragen naar mijn hoofd als: ‘het is een lekker ding he, niets voor jou?’ Of nog erger: ‘ pas je wel op, want hij is getrouwd hoor’. Alsof ik zelf constant aan het jagen ben en ik maar één doel in het leven heb en dat is aan de man komen. Soms voelt het alsof ik op eieren moet lopen.

En daarnaast zijn er de mannen, zoals mijn achterbuurman die redeneert: ‘jij alleen en ik alleen, dus kunnen we net zo goed samen verder.’ Alsof het zo simpel is en ik maar genoegen moet nemen met de eerste de beste?

Jammer dat real life geen blokkeermogelijkhheid heeft, dat zou heel handig zijn. Misschien moet ik toch maar weer een poosje mijn trouwring gaan dragen??

Lees verder!

geplaatst door Poema - 2 reacties



donderdag 10 februari 2011

On the road again!



On the road again!

Een paar dagen van zwelgerij in zelfmedelijden, maakt de mens niet vrolijk. Daarom ben ik maar weer terug gekomen vanuit de diepe put waar ik op het randje balanceerde en dreigde te vallen, na de laatste ontmoeting met het vriendje van M4M.
Nu weer even slikken, hoofd omhoog en verder gaan met ademhalen. De zon is onder, ik kijk naar buiten en zie de lichtjes allemaal aangaan. Zelfs op straat heerst een schemerzone. Het was zo gezellig geweest, was er maar niet zo doorgedramd over zaken die niets ter zake doen!
Ik ben geen quiter, nee juist een vechter en probeer daarom het koren van het kaf te scheiden. De voors en de tegens tegen elkaar weg te strepen, niets te idealiseren, maar ook zeker niets zwarter te zien dan de werkelijkheid is. De heldere hemel lijkt wel een zee van vallende sterren die mijn gedachten voorstellen. De ene flits lumineuzer dan de andere, want het gedachte patroon wisselt ook sterk.
Uit mijn roes gewekt door de telefoon, neem ik de hoorn op en heb ik één van de kinderen aan de lijn. "Hoe is het mam?" klinkt er, ik slik, herstel me en ga vrolijk met een glimlach op de vraag in...."goed jongen", en daarmee is de kous af. We babbelen nog wat en een klein relatieprobleempje haalt mijn gezonde verstand weer helemaal naar beneden. Ik doe hem een handreiking en hij lacht. "Dag Mam, ik hou van je" klinkt aan de andere kant, "ik ook van jou jongen", en het gesprek is afgelopen.
Waren de problemen maar niet zo complex, of maakte ik het ingewikkelder dan dat het in werkelijkheid was. Die stomme opmerking, is dat echt een geklapte zeepbel waard? Daar kan je heel lang of kort over zijn, strijk over je hart en kijk naar je eigen gemaakte balans.
Nou ja de uitdaging was het wel waard geweest, die rit naar het oosten des lands en als ik nu uit zou gaan van de oorzaak die nu weggenomen was, kon mij niets meer gebeuren.
Een gesprekje aan de telefoon begint heel schuchter, maar uit de harde realiteit blijkt dat hij er minder kwaad in ziet, dan dat ik aanvankelijk dacht dat het mij zou schaden.
Na enkele gesprekken, besluiten we dit toch nog een kans te geven, aangezien de gevoelens wederzijds zijn....
Na drie dagen is hij on the road again, naar het midden van het land............

Lees verder!

geplaatst door Carliota



donderdag 10 februari 2011

DNA-love

The love of my life is just a DNA-sample away. Tenminste, als ik het bedrijf GenePartner mag geloven. Een beetje wangslijm aan een staafje in een envelop opsturen en zij berekenen wie er écht bij mij past. De tip kwam hier binnen van collegalid _phoenix via things2share. Het programma Labyrinth heeft onlangs een uitzending aan de DNA-liefde gewijd.

Al jarenlang zijn datingsites constant op zoek naar vernieuwing. Allemaal hebben ze hét recept om de ideale partner te vinden. Ellenlange vragenlijsten, automatische matchsystemen, de unieke doelgroep bijeen... Er is en blijft één nadeel. Of er een vonk kan overslaan, weet je pas als je iemand in het echt ziet, ruikt, hoort en voelt. En dát gaat nou allemaal nog net niet via een beeldscherm.

GenePartner probeerde daar wat op te vinden. Eerder haalde ik hier reeds het boek 'Liefde' van Mark Mieras aan, die allerlei wetenschappelijk onderzoek toegankelijk in één boek bij elkaar zocht. Ook hij stelt dat de samenstelling van iemands DNA een voorspellende waarde heeft over de succeskansen van een relatie. Hoe meer het DNA van jou verschilt van dat van je potentiële partner, hoe groter de kans op nageslacht en hoe sterker en gezonder het nageslacht. Om daarop het anticiperen heeft de natuur bedacht dat mensen zich aangetrokken voelen tot mensen met DNA dat niet teveel overeenkomt met dat van jou. Door met wat wangslijm iemands DNA-profiel vast te stellen, kan die laatste hindernis van datingsites ook genomen worden. De ultieme match verschijnt vanzelf op je beeldscherm.

Dat lijkt Marjelle wel wat. Klaar met de ellenlange zoektocht naar die speld in de hooiberg. Niet meer steeds mannen ontmoeten die heel aardig zijn, maar waar Marjelle niets bij voelt. Gewoon de biochemie haar werk laten doen. Ideaal.

Het is alleen een beetje jammer dat de 'ontdekker' van dit alles, Professor Wedekind, inmiddels zijn eigen ontdekking in twijfel trekt. Het probleem is: de mensheid is inmiddels zó ver gemixt dat verreweg de meeste DNA-profielen voldoende van elkaar verschillen voor geschikte matches. Als dat inderdaad zo is, dan scheidt deze methode slechts het kaf van het koren.

Het was natuurlijk ook te mooi om waar te zijn. Marjelle zoekt verder.

Lees verder!

geplaatst door Marjelle



donderdag 10 februari 2011

Sneeuwballen, Kerstmannen en Valentijn

Met de kerst mochten we elkaar via deze site een kerstkaart sturen. Een goede kerst wens je iedereen graag toe en dit komt altijd vriendelijk over. De jolige kerstman op de kaart maakte iedere ontvanger bij voorbaat al een gelukkig mens. Een hele leuke actie naar mijn idee.

Helemaal geweldig vond ik de actie om virtueel een sneeuwbal naar elkaar te mogen gooien. Tja, in het werkelijke leven zou je dit soms maar wat graag doen. Je ziet het voor je: een topper loopt je zomaar voorbij en kijkt niet eens naar je om. Je gooit de sneeuwbal natuurlijk gelijk raak, hij kijkt om, hij lacht en het ijs is gebroken. Hij pakt ook de nodige sneeuw en gooit terug. De sneeuwbal komt rechtstreeks in je nek. Het water druipt naar beneden je blouse in en je rilt van de kou. Als je eindelijk hersteld bent van deze actie staat hij lachend voor je en zeept je in. Topactie Match4Me!

Met de Valentijnskaart heb ik meer moeite. Naar wie stuur je zo´n kaart? Een Valentijn moet volgens mij iemand heel speciaal zijn. Iemand die een warm plekje in je hart heeft. Een Valentijnskaart stuur je niet naar een onbekende. Zo´n kaart stuur je naar iemand waarvoor je gevoelens hebt. Ik sta toch niet voor niets op zo´n site? Had ik een Valentijn gehad dan had je mij hier echt niet gevonden.

Aan de andere kant gaat het op deze site om de liefde en daar hoort Valentijn ook bij. Een kaart met ´Ik zoek…mijn Valentijn voor volgend jaaris wellicht een betere optie. Maar ik moet eerlijk bekennen dat ik de kaart nog niet heb gezien. Misschien staat dit er wel op….

Lees verder!

geplaatst door Florie - 4 reacties



woensdag 9 februari 2011

Nieuw item in het profiel

Leuk, die veranderingen in de opzet van het profiel en de mailbox M4M! Dat geeft weer een beetje een andere kijk op de zaak. Interessant vind ik het nieuwe kopje wat je van een relatie verwacht. Al gauw ging ik bij de aan mij gekoppelde mannen-profielen kijken of er al iets over te lezen was, maar ik heb nog geen pakkende mededelingen voorbij zien komen, om maar niet te zeggen: niets.

Het heeft tijd nodig zeker, om eraan te wennen dat we iets meer van onszelf kunnen laten zien. Dat gold voor mij ook. Hoe ga je hier nu weer mee om? Wat je erover schrijft kan een ander aanspreken, maar men kan er ook op afknappen. Dus wat doe je? Ben je goudeerlijk, of schrijf je er toch een beetje omheen, zodat je niet meteen hele groepen afstoot?

Ik vond het wel een leuke uitdaging. Ik heb mij nog even beperkt tot hoe ik de eerste date voor mij zie en dat is samen te vatten als: kennismaken en verder geen gerommel! Iemand een idee of mijn kans op belangstelling hiermee is toegenomen?

Merkwaardig genoeg heb ik het gevoel, dat als die mannelijke matches dit item naar eer en geweten invullen, er grosso modo iets zal komen te staan als: gewoon een beetje aanrommelen en verder geen gezeur! Wil een man werkelijk in aanmerking komen voor een date, kan hij dat beter niet zwart op wit zetten. Ja toch? Vandaar nog zoveel lege vlakjes bij dit onderwerp. Maar goed, dit is mijn kijk op de zaak. Enige nuance, waaruit blijkt dat de intenties van mannen en vrouwen toch niet zo tegenovergesteld* zijn, zou niet verkeerd zijn.

P.S. *) Dit moet niet worden verward met wel of niet openstaan voor intimiteit. Het gaat om het verschil in timing en de gewenste condities.

Lees verder!

geplaatst door Possess - 3 reacties



maandag 7 februari 2011

De onzichtbare man

Een tijdje terug kocht ik het boek ‘The Secret’. Ik had er veel over gehoord maar wist eigenlijk niet precies waar het boek over ging. Het boek bleek voor mij het begin van de komst van de onzichtbare man.

In dit boek wordt gesteld dat alles waar je om vraagt en wat je maar voldoende visualiseert naar je toe komt. Wil je een miljoen euro binnen een jaar, dan schrijf je gewoon één miljoen op al je bankafschriften en het miljoen komt naar je toe. Klinkt toch geweldig?

Zo gaf dit boek mij ook nieuwe inzichten als je zoekt naar de perfecte relatie. Je vraagt het gewoon en het komt naar je toe. Ik stel het te simpel Je moet de relatie wel volledig visualiseren. Na inmiddels al mee dan twee jaar op zoek te zijn naar mister perfect was ik inmiddels op het punt gekomen om alle opties serieus te nemen en zelfs dit leek in ieder geval geen kwaad te kunnen...

Opdracht één:visualiseer de perfecte man. Ik schreef op een papiertje waar deze fantastische nieuwe partner aan moest voldoen en stuurde mijn gedachte het heelal in.

Opdracht twee: maak je slaapkamer gereed voor de man in kwestie. Dit was een fantastisch idee! Mijn slaapkamer en vooral mijn kledingkast puilde uit van de hoeveelheid aan kleding en een opruimactie was zeker niet verkeerd. Drie vuilniszakken vol kleding gingen richting de kringloop. De hoeveelheid aan lege schappen werd langzamerhand zichtbaar. Zelfs het overbodige nachtkastje werd uitgemest en de kamer was gereed..

Opdracht drie: vraag niet opnieuw naar de perfecte man, maar geloof dat hij al onderweg is of dat hij er eigenlijk al is. Tja, die opdracht bleek wat lastiger. Het lege bed naast mij kon ik toch niet ontkennen, mijn voeten die ik probeerde te warmen aan die van de onzichtbare man naast mij werden niet veel warmer en zelfs de lege schappen in de kast leken mij smekend aan te kijken of ik ze snel weer wilde vullen met nieuwe kleding.

Tot de dag van vandaag wacht ik op de onzichtbare man. Ik hoef niets te doen volgens het boek. Waarschijnlijk zit daar mijn fout. Ik zit nog steeds op Match4Me. Gelukkig kan ik mijzelf wijs maken dat ik dit nu alleen doe omdat ik het bloggen zo leuk vind. Natuurlijk heb ik er het volste vertrouwen in en zullen jullie straks mijn blogs op deze site moeten missen. De onzichtbare man staat vast al voor mijn deur maar ik denk dat hij de bel niet kan vinden.



Lees verder!

geplaatst door Florie - 4 reacties



maandag 7 februari 2011

Een cub van 43

Het is lang geleden dat ik een beetje zenuwachtig was voor een eerste date. Nu is dat wel zo. Sanne en ik hebben zo’n geweldige virtuele en telefonische klik, deze date wordt een feest. Met kriebels.

In de trein naar Utrecht stuurt ze een bericht over erotisch winkelen #vooralsweloversworden. Ik koop zachte balletjes… van chocola. Op het station spot ik haar direct en loop lachend op haar af. We zoenen, ik geef de chocoballetjes, ze bloost, we lopen naar de stad. Het is overal druk en we ontvluchten de mensenmassa in het centrum om in het Ledig Erf de stamtafel in te pikken. Dicht naast elkaar gezeten loopt het gesprek vertrouwd en gemakkelijk, alsof we elkaar al jaren in plaats van dagen kennen.

En dan opeens… ongetwijfeld zal ik er zelf over begonnen zijn. Een evaluatie momentje, even de klokken gelijk zetten, kloppen de gefantaseerde beelden met de werkelijkheid? En Sanne geeft eerlijk antwoord. Een antwoord wat ik niet verwacht en niet aan zie komen. Nee, ergo… Sanne voelt zich niet aangetrokken tot mij….

Het is gek, maar toch staat de wereld niet even stil.

Ik reageer als altijd, nuchter en bedachtzaam. Wil weten wat de reden is. Die is er eigenlijk niet. Sanne is en blijft een cougar. En een cub van 43… past niet. Ik neem het maar niet te persoonlijk. Eerlijk gezegd had ik met dit scenario rekening gehouden. Hoe mooi het virtueel ook was, ik zag ook de verschillen. Die heb ik echter zo lang mogelijk weggestopt onder haar heerlijke lach, spontane openhartigheid en bloosmakende bekentenissen.

Die avond schrijf ik het blog. Sanne reageert:

Het lezen van dit blog maakt me melancholisch…
Alsof ik terugverlang naar het niet weten…terwijl ik met een gerust hart je nog zou bellen. Mailen. Nog steeds van je kan genieten op dezelfde manier waarop ik dat de hele week al heb gedaan.


En dus gaan we dat doen: blijven genieten… van elkaar, het niet weten en de gedachte aan mogelijkheden.

Vanavond zien we elkaar weer…

Lees verder!

geplaatst door Willem - 1 reactie



zondag 6 februari 2011

Vouwers of Proppers

Vreemd dat je op Match4me veel dingen kan noteren, iets over jezelf, of wat je in een nieuwe partner zoekt of hoopt te vinden Zonder plat te willen worden kwam ik laatst een artikel tegen over Proppers en Vouwers. Zelf vond ik de titel intrigerend en begon te lezen, het heeft met het toilet gedrag van mensen te maken. De ene categorie mens is een Vouwer en de andere een Propper.

Volgens het artikel neigen Proppers naar chaotisch gedrag en Vouwers zijn over het algemeen proper en hebben hun zaakjes bijna altijd voor elkaar. In een gezin zou je meestal een propper en een vouwer hebben. Nu moet ik toch echt lachen. Ik probeer een aantal mensen voor de geest te halen en vraag me af of het Vouwers of Proppers zijn. Wat waren mijn vroegere relaties? Zelf ben ik een echte Vouwer, niks niet proppen. Netjes op de afscheurlijntjes vouw ik het papier. Nu moet ik weer lachen want er is er zeker een die ik me kan herinneren wat een echte Propper was. Ja, hij nam altijd een enorm stuk papier en propte het dan bij elkaar voordat hij de boel schoon boende. Deze man was beslist enigszins chaotisch, mijn vroegere schoonmoeder is ook een Propper en ik kan ook wel zeggen dat ze regelmatig chaotisch gedrag vertoonde en eigenlijk nog steeds.

Wat zoek ik in een nieuwe partner? Ik wil beslist niet iemand die chaotisch is of chaotisch gedrag vertoont. Ik wil een evenwichtige Vouwer. Niks niet proppen maar. Als hij nu heel lief is wat maakt het uit of het nu een Propper of een echte Vouwer is. Als er vonken zijn zal het me toch een worst zijn, maar in het artikel staat dat er een evenwich tmoet zijn tussen Proppers en Vouwers. Natuurlijk wil ik iemand die lief is en schoon op zichzelf. Zijn Proppers dan niet proper? Volgens het artikel zijn ze minder schoon, omdat je met die prop niet alles wegpoetst.

Wat een onzin, ik kan toch niet in mijn profiels chrijven dat ondanks dat ik zelf een Vouwer ben. Dat ik volgens het evenwicht een Propper zoek, maar mijn voorkeur echt naar een Vouwer uitgaat. Wat een bulllshit, ik wil gewoon een leuke man.

Lees verder!

geplaatst door Eik - 6 reacties



zondag 6 februari 2011

Ken je mij?

Ken je mij, wie ken je dan, weet jij mij beter dan ik? Ken je mij, wie ben ik dan, weet jij mij beter dan ik?

Het allermooiste lied dat ik ken wordt gezongen door Trijntje, ze zingt de tekst die haar vader geschreven heeft voor haar.
Dit lied wil ik luisteren nu. Na een heel weekend tantra zo dicht bij mijn gevoel. Zo dichtbij wat ik verlang. Zo dichtbij ook wat ooit was en wat misschien wel nooit meer zal zijn. Daarom ben ik ook verdrietig nu na een heerlijk weekend.

De liefde bedrijven met een man dat is niet zomaar iets. Sex hebben is iets heel anders.
Met een man die zijn mannelijke energie aanwezig durft te laten zijn is de liefde bedrijven voor een vrouw geweldig. Het laat je voelen dat je helemaal vrouw mag zijn. Een man die je verovert, je neemt en toch teder is en sensitief voor wat jij wilt. Dat is een heel fijne ervaring.
Je voelt mooi en heel vrouwelijk als zo’n man je bemint. Je komt ook heel goed in aanraking met je eigen vrouwelijke energie.
Het is belangrijk dat we, mannen en vrouwen, allebei onze eigen energie mogen voelen. Mannelijk mogen veroveren, vrouwen willen veroverd worden.
Het is heerlijk daarmee te spelen, te voelen hoe sensueel dansen kan zijn. Het is ontzettend fijn om gemasseerd te worden zonder dat er iets hoeft. Zonder dat je wilt dat het leidt tot van alles. Gewoon genieten, gewoon ontspannen en misschien soms wel een verlangen voelen dat het verder gaat maar dat gewoon te laten. Je helemaal goed voelen zoals je bent zonder oordelen. Alleen voelen met je ogen dicht en dan contact maken, het is heerlijk. Het is een geweldige ervaring die ik iedereen kan aanraden.

Waarom dan verdrietig? Omdat het je opent zo’n weekend. Ineens voel je weer wat je mist, waar je naar verlangt. En dan komen er ook herinneringen.
Je gaat denken met wie je eigenlijk, zonder iets te weten van tantra, al heel tantrische ervaringen had.
Dat je helemaal veilig en goed voelt zoals je bent en toch ontzettend gezien en vrouwelijk.
Dat je alles durft en het toch heel spannend is.
Dat je heel veel lust en kracht voelt en tegelijk heel veel zachtheid en respect.

Dan kom ik altijd weer terug bij iemand waar ik dit mee ervaren heb. En dan voel ik heel veel liefde. Ondanks alles wat er gebeurd is tussen ons. Ik voel ook dat ik los van hem ben maar ook dat ik heel dankbaar ben dat ik in ieder geval 1 keer in mijn leven zo’n ervaring heb gehad met een man. Ik weet dat het dus bestaat, dat het kan. En ik weet ook dat je het niet kan vastgrijpen, niet kan pakken, niet kan claimen dat het voor altijd zo blijft.
Met deze man bedreef ik de liefde terwijl ik ‘Ken je mij’ voor het eerste hoorde.
De woorden die mij het meest raken zijn:

Ben jij de enige voor wiens ogen niets is verbogen van mijn naaktheid, kan jij het hebben als niemand als anders dat ik geen licht geef, dat ik niet warm ben, dat ik niet mooi ben, niet veel, dat geen bron ontspringt in mijn diepte, dat ik alleen dit gezicht heb, geen ander, ben ik door jou zonder schaamte gezien, door niemand minder zou dat niet veel te veel waar zijn, zou dat niet veel te veel waar zijn?

Ik gun iedereen een tantraweekend; of eigenlijk hoop ik dat je het jezelf gunt. Het is de investering meer dan waard!
Ps. Trijntje is gewoon gratis te beluisteren op You Tube.

Lees verder!

geplaatst door Babette



zaterdag 5 februari 2011

De cougar is een sfinx

Ik ken Sanne al een tijdje virtueel. Ze heeft een blog, is fanatiek op Twitter en schrijft intrigerende verhalen over liefde, erotiek en jonge mannen. Ze noemt zich een echte cougar en dat draagt ze vol verve uit.

Cougar: een oudere vrouw die valt op en seks heeft met beduidend jongere mannen.

Als de verhalen waar zijn, is Sanne een onbereikbare vrouw voor mij. Ook al is ze eind 30, ik ben als beginnende veertiger minstens 20 jaar te oud. Toch hebben we contact, steeds vaker, en dat voelt vertrouwd. Op de een of andere manier stokt onze conversatie niet. Sterker nog, er vindt verdieping in plaats. We stappen over van de DM’s naar de mail en schrijven elkaar een paar keer per dag. Ik kijk uit naar die berichten. Heel langzaam leer ik meer en meer van Sanne. En dat vervult mijn nieuwsgierigheid.

Op de eerste maandag in de tweede maand van 2011 onthullen we elkaar. De alter ego’s worden vervangen door onze paspoortnamen. De geshopte ava’s opgepoetst naar de echte foto’s en films van wie we zijn. En dat valt niet tegen! De nieuwe Sanne is mooi en fris. Haar wenkbrauwen spreken een eigen taal, haar lippen verraden sensualiteit, haar gespierde lichaam daagt uit. Haar stem op de video’s die ze maakt van haar kookkunsten is aangenaam. En haar lach betoverend.

Die avond verwent Sanne zich met een belafspraak. Ze sms’t ‘s middags of ik met haar wil praten. Ik reageer direct. Ja. Een kwartier voor de afgesproken tijd haal ik nog een glas wijn. Neem meteen de fles mee. Gooi de mobiel aan de juice en wacht gespannen af. Ze belt tien minuten voor het afgesproken moment. Geeft niet, ik ben er klaar voor.

Vier uur later leg ik de telefoon op mijn nachtkastje en draai me om. Wat is er gebeurd? Waar ben ik? Inderdaad, in de voorliggende uren is er veel gebeurd. Qua gesprek en locatie. We hebben het over heel veel onderwerpen gehad, veel vertrouwdheden en intimiteiten gedeeld. En het ging allemaal zo makkelijk. Alsof we elkaar al jaren kennen. Haar luide lach weerklinkt nog steeds in mijn oren.

De volgende dag plaagt ze me via Twitter. E-mailt verder waar we die nacht stopten. En geeft me aanwijzingen en hints voor de komende ontmoetingen. Want die gaan er komen. We zijn al zo overtuigd dat de eerste ontmoeting – kort, braaf en alleen-voor-de-bevestiging – wordt opgevolgd door een tweede encounter.

En het gekke is, terwijl ik terugdenk aan de openheid, het gemak en de vertrouwdheid, realiseer ik me dat eigenlijk alles open ligt. Ik weet van haar voorkeuren, maar ik weet niet hoe ze voelt. Ik weet hoe ze eruit ziet is, maar ik weet niet hoe haar lippen proeven. Ik weet dat ze een rode string heeft, maar weet niet hoe het toont op haar lijf. Ik weet veel, en tegelijk is ze een sfinx in in mijn leven. Maar dat gaat veranderen… heel snel.

Vandaag hadden Sanne en ik een date…

Lees verder!

geplaatst door Willem



zaterdag 5 februari 2011

Six pack met rimpels

Ik zie er jonger uit dan mijn leeftijd is zo´n tekst die je bij meerdere profielen aantreft. De mannen in kwestie hopen hiermee vaak een veel jongere vrouw te overtuigen. In het wensprofiel zie je dan dat de man vaak een leeftijdsmarge heeft van maar liefst tien jaar! Twee jaar naar boven en acht jaar naar onder.

Voor vrouwen is het waarschijnlijk anders. Vullen wij ons profiel op dezelfde wijze in dan heb je een probleem, want dan beperk je je tot een wel heel kleine groep van mannen die binnen de tweezijdig gevraagde match vallen. Misschien zijn wij vrouwen toch wat minder op het uiterlijk gefocust. Ik zou mij een soort Patricia Paay voelen als ik in mijn zoekprofiel zou zetten dat ik als 44-jarige, een man zoek tussen de 32 en de 40. Mannen doen dit wel en wij vrouwen vinden dit blijkbaar normaal.

Een lange tijd geleden had ik een date met een man die beginnend kaal aan het worden was. Ik verwachte eerlijk gezegd niet veel van deze date gezien de foto. Omdat zijn brieven en profiel niet verkeerd waren, besloot ik toch maar de kans te wagen en af te spreken. Tijdens de date vertelde hij mij dat hij niet echt veel reacties kreeg. Ik begreep dat wel omdat zijn foto totaal in tegenstelling was met zijn manier van doen. Wat een enthousiasme en jeugdigheid had hij. Deze man heeft mij de ogen geopend dat een wat ouder gezicht op de foto totaal niets zegt.

Soms zie ik een wel aardige 50+ er op de site staan, maar als ik dan de opmerking zie staan dat hij er jonger uit ziet dan zijn leeftijd en er bij zijn zoekprofiel staat dat hij iemand zoekt van 42-50, dan word ik acuut misselijk. Soms wordt deze opmerking nog ondersteund door een half blote foto ergens op zee waarbij je een blik gegund wordt op zijn rimpelige six pack.

Ik denk dat een zoektocht naar een jongere vrouw deze mannen juist een bevestiging zal geven van hun leeftijd. Maar misschien is het ze daar wel om te doen in de strijd tegen de midlifecrisis.


Lees verder!

geplaatst door Florie - 9 reacties



vrijdag 4 februari 2011

Sterren

Het was enorm laat
ik was vol met
romantische gevoelens

verlangen naar jou zoenen
die als balsem voor
mijn zieke lijf zijn

me deed verlangen
naar je handen de
warmte van de olie

die nog meer verlangen
deed opwekken
ik wilde dat je bezit

van mij zou nemen
dat we oud en nieuw
zouden vieren

sterren nog meer sterren
weer opnieuw
steeds weer zoenen

verlangen sterren
oud en nieuw
vooral het vieren van nieuw

verlangen diep nog meer
steeds opnieuw
later steeds later

de tijd was er een tijd
alle tijd die er was
zoenen zacht lief teder

hard hartstochtelijk
sterren nog meer sterren
tijdloos geen tijd

warmte nog meer warmte
eindeloos opnieuw
gevoelens verlangen

oud en nieuw
toch weer sterren
nog meer sterren

balsem voor mijn ziel
oud en nieuw

Lees verder!

geplaatst door Eik - 1 reactie



vrijdag 4 februari 2011

Dat zeg ik: Alpha, Beta.... Gamma !

Op de sportschool zie ik een man, al wat ouder, onverzorgd grijs haar en een baard die nergens begint en nergens op schijnt te houden. Hij heeft een vaal verwassen T-shirt aan met daarop een verwijzing naar een Universiteit die ooit een marathon heeft georganiseerd. Daar loopt een echte Beta-man denk ik en ik betrap mezelf erop dat ik met die gedachte een ongedefiniëerde generalisatie produceer. Maar daar houd ik niet van en daarom sla ik Google er maar weer eens op na. Tot mijn verbazing brengt een middagje Googelen me een heleboel nieuwe inzichten.

Op google vind ik van alles over de sociologische –economische kenmerken van Alpha en Beta mensen. Maar die stroken niet met het Psychologische beeld ervan, helaas is daar ook weinig over te vinden of het dekt domweg de lading niet. Het Rijnland model geeft gelukkig wel verschillende karaktereigenschappen. De wetenschappelijke visie zegt kortweg dat een Alpha zich bezighoudt met taal en vorm, en de Beta met inhoud en logica. Ik ontdek ineens de Gamma’s! De Gamma hangt er een beetje tussenin, heeft de kenmerken van de Alpha maar is daarnaast geinteresseerd in filosofie en psychologie. Ah, ik ben dus een Gamma, dat is dan maar hierbij gezegd.

Veel schrijvers, journalisten en andere -taligen zijn Alpha’s. Daarbij gaat het bij schrijven ook meer om vorm dan om inhoud. Ofwel: je hoeft als schrijver geen bal te snappen van wat je schrijft, als het voor de lezer maar lekker leest. Dat komt mooi uit, want die wetenschap geeft mij de vrijheid om me lekker uit te leven in mijn blogs.

Op de vrije(rs) markt is de Alpha het type jager-doener. Hij ziet er goed uit en is zich daarvan bewust. De George Clooneys en Mell Gibsons onder ons, sal ik maar seggen- met vaak goddelijke lijven en een verfijnd gezicht. Extravert en impulsief. Hij maakt gebruik van emotie en instinct. Aan aandacht heeft hij geen tekort, dat maakt hem nonchalant. Het zijn dan ook de mannen die met weinig inspanningen grote resultaten boeken, maar die jou net zo makkelijk aan je lot overlaten. Het magische woord is: gezien worden. Ze hebben mooie praatjes maar deze zijn vaak oppervlakkig. Alpha’s zijn materialistisch ingesteld: ze zullen je hart proberen te veroveren met b.v. goud, een luxe jacht of een buitenhuis. Je zou kunnen zeggen dat Alpha’s het prototype “ foute man” zijn: alle ogen zijn op je/jullie gericht, maar houd hem in de gaten! (ze schijnen te kunnen liegen als de beste!) In tegenstelling tot de sociologisch-wetenschappelijke versie zijn dit ook vaak de ‘cijfertjesmannen’: ze zijn niet of nauwelijks in staat tot empathie, zullen zich niet in je kunnen of willen verplaatsen, tenzij zij er zelf beter van worden. Resultaat telt, hoe is verkregen is niet belangrijk.

De Beta’s zijn de meer “down to earth” mannen: ze gaan voor inhoud ipv voor vorm. Mijn grote voorbeeld is Hugh Grant, in de filmrollen waarbij het veelal draait om emoties. Kernwoord bij hen is: zien-ofwel: ze zien jou! Ze weten dat ze qua uiterlijk heel leuk mee komen, maar in gezelschap van Alpha’s delven ze soms het onderspit-verbaal en nonverbaal, want ze houden er niet zo van om op de voorgrond te staan. Mode en stijl heeft niet hun eerste prioriteit. Ze weten ook dat schoonheid van binnen zit, en hebben hun sociale en emotionele vaardigheden daarom extra ontwikkeld. Ze zijn prettig in gezelschap en onderhoudend, belezen, culinair en zeker cultureel onderlegd. Hun IQ en EQ is goed in evenwicht. Het zijn de denkers onder ons. Bij het daten zijn ze voorzichtig en gaan pas tot actie over als ze helemaal zeker zijn van hun kansen. Beta’s zijn wel de mensen die graag vaste paden bewandelen: dus als je van avontuur hebt zul je zelf initiatief moeten tonen, als jij leidt volgen zij. Beta’s hebben mooie karaktereigenschappen, waarbij woorden als betrouwbaar, eerlijk, bereikbaar, lief, zorgzaam en attent passen. Ga je met de Beta uit daten, dan weet je zeker dat jij een hele leuke avond hebt.

Tja, en wat is nou de ideale man? Voor mij zou het een combinatie van beide zijn: the best of both worlds. Dan kom ik toch automatisch uit bij de Gamma. En zeg nou zelf: het is toch het allerleukst als een goed uitziende man je afwas doet, ook niet te beroerd is om een boekenplank voor je op te hangen en er ook nog eens begrip voor je heeft als het je even niet meezit en je de tissues geduldig aanreikt??? Dat zeg ik: Gamma!

Lees verder!

geplaatst door Poema - 8 reacties



donderdag 3 februari 2011

Do not open!

Wat een drama, midden in de nacht stap ik in mijn auto om naar huis te rijden.
Zwaar gedesillusioneerd is er weer zeepbel midden in mijn gezicht kapot geklapt. Wat allemaal een sprookje leek, ondanks dat wij zo snel gingen, is nu veranderd in een misère van de bovenste plank.
De dagen waarin wij samen waren, leken als door een roes getekend. Alles ging zo vanzelfsprekend, alsof wij al een doorgewinterd stel waren.
Niet dat ik daarop uit was, maar het voelde zo vertrouwd, dat ook alle onderwerpen besproken konden worden, de hele revue passeerde met een uitstraling en honger naar meer.
Vanaf het prille begin, trillend als een rietje om daar voor de eerste keer aan te bellen, begon nu de terugreis net zo trillend, totaal in het teken van een zwaar ongewenste emotie. De straat draai ik uit, wetende dat ik hier de man in kwestie net zo zwaar gedesillusioneerd achter laat en de hoop ontnomen heb.
Doorslaggevend waren de laatste woorden die uit volle overtuiging door hem uit mij getrokken werden. Een rugzak die nooit meer geopend had mogen worden. De beerput van het leven waar ik ooit behoorlijk op stuk was gelopen was weer geopend. Nu was ik mijn hele anonimiteit kwijt en lag met mijn grootste geheim op straat.
Niet letterlijk en misschien is hij wel te vertrouwen, maar door angst verdoofd heb ik de aftocht moeten blazen.
Ik denk dat iedereen geheimen moet kunnen houden, zolang die de omgang en voortgang in een relatie niet beperken. Eerlijkheid bovenaan natuurlijk, maar geheimen uit het vorige leven die niets te maken hebben met het huidige, dienen daar ook dan goed gevacumeerd te blijven. Open vooral de deksel niet!
Door mensen te forceren dingen over zichzelf te vertellen of uit te roepen, is een onomkeerbaar gevaar.
Mensen die besloten hebben om een nieuw pad in te slaan, horen niet meer te verdrinken in items uit het verleden. Rugzak wel of niet uitgepakt, het blijft nou eenmaal zo, dat sommige dingen niet uit te pakken zijn. Doch opgeborgen op een veilige plaats maakt ook een nieuw leven weer mogelijk.
Lieve vriend, het spijt mij dat dit zo is gelopen. Als wij beiden blijven knokken voor een betere toekomst, zou het noodlot misschien een tweede keer kunnen toeslaan en zouden de trillingen niet voor niets zijn geweest.
Het gaat je goed.......sterkte en.........veel liefs

Lees verder!

geplaatst door Carliota - 4 reacties



donderdag 3 februari 2011

High five

Vier en zeven zijn mijn kinderen, wanneer ik besluit, voor het eerst na mijn scheiding, op vakantie te gaan.
Op het vliegveld is het een drukte van belang. Mijn dochter heb ik angstvallig op mijn, met wielen behebte, koffer vastgebonden en mijn zoon dwing ik om mijn jas vast te houden. Met alle kracht die hij heeft sleurt hij zijn koffer achter zich aan. Hindernissen als roltrappen en de douane worden met het betere gooi en smijtwerk, van drie koffers en handbage, genomen. Mijn dochter word haar beer afgenomen en staat snikkend naar me te kijken wanneer zij word gefouilleerd.
Aangekomen in het vliegtuig denk ik de eerst komende uren rust te hebben.
Een oorverdovend gekrijs maakt echter aan deze illusie een eind en wijst me erop dat mijn offspring een conflict heeft.
Het gaat erom wie er bij het raam mag zitten.
Met een stem die geen tegenspraak dult zeg ik dat mijn dochter eerst bij het raam mag zitten en daarna mijn zoon.
Op het gezicht van mijn dochter tovert zich een smalende glimlach. Zoonlief echter kijkt verongelijkt en roept; "NOUUUU waarom mag zij altijd eerst?" Volgens het "stomme-vragen-stomme-antwoorden-principe" antwoord ik basaal, "omdat ik haar veel liever vind!"
Terwijl mijn zoon naar me glimlacht, zie ik de mensen om me heen mij bestraffend aankijken.
"Mam waarom kijken die mensen zo?"
"Omdat ze mama's grapje niet snappen schat."
"Nou ik wel."
" Ja schat... jij wel."
Als de buurvrouw van linksvoor nog eens achterom kijkt, steekt mijn zoon plots zijn tong uit.
Hoewel ik hem later nog wel vertel dat dit sociaal ongewenst gedrag is, houd ik even mijn mond, want trots ben ik op mijn verlegen kleine man van zeven die zijn statement durft te maken.
En terwijl we nog moeten opstijgen ketst onze high five al hoog door de lucht.

Lees verder!

geplaatst door Tatum



donderdag 3 februari 2011

Op naar de lente…..

Dat stond in het mailtje van de redactie, toen ik zei dat ik graag verder wilde bloggen. Ze hadden me al weer weggehaald, omdat ik dus niets meer geplaatst had.. Ik was even te druk bezig met me, myself and I, sorry mensen..
‘Op naar de lente’, eigenlijk vond ik dat wel een leuke titel..

Lente….. Mijn geest slaat gelijk op hol…huppelende lammetjes in de wei, jurkjes zonder leggings, mannen in T-shirts met sexy blote armen, bloesem, een warm zonnetje, alle overwinterende planten weer naar buiten (jemig wat een ruimte), wakker worden om 4 uur van het vogelgekwetter en daar gelukzalig naar luisteren, genieten van de zon als je opstaat en uit je werk komt, een glaasje wijn in het laatste avondzonnetje (uit de wind) en de belofte van een nieuw begin…
Ik word helemaal gelukkig bij het idee. Nog mooier wordt het met een nieuwe liefde, dan kan je naast van al dat moois, ook nog van elkaar genieten. Gelukkig heb ik nog een maand voor het lente is. Lekker daten dus en kijken of het wil gaan bloeien.. Maar, dat valt nog niet mee… Leuke dates genoeg, maar op de een of andere manier blijft het erbij. Of hij is het niet voor mij, of ik ben het niet voor hem.
Wat mij daarbij opviel en wat ik ook erg grappig vind, is dat ik merk dat de afwijzingsterminologie tijdens mijn afwezigheid in datingland lichtelijk verschoven is. Was het eerst: “Ik vind je een hele leuke etc. vrouw maar, ik mis een klik” (duidelijk), nu wordt er na een (voor mijn gevoel) leuke date gewoon niet meer gereageerd. Als ik dan na een weekje maar eens informeer, dan is het antwoord steevast: “Ik vind je heel leuk etc, maar ik weet eigenlijk niet goed wat ik er van moet vinden”. ?????? Het enige wat ik me voor kon stellen is dat deze mannen het echt niet wisten, tenslotte is het een beetje onnatuurlijk om met een vreemde vrouw te daten en dan al te moeten weten of je er iets mee wilt, maar dan blijft het wat raar dat je dan maar niets meer laat horen. Als ik dat heb, dan spreek ik gewoon nog een tweede keer af, of als ik het echt niet weet na twee keer, een derde keer en daarna weet ik wel wat ik er van vind. In mijn onschuld stelde ik de eerste paar keer dat ik deze reactie kreeg dan ook voor om dan nog maar een keer af te spreken, maar nee, dat was niet de bedoeling. Het ‘onderbuikgevoel’ miste namelijk. (Ik heb daar gelijk bepaalde beelden bij, maar dat is natuurlijk mijn te fantasierijke geest :)
Maar inmiddels ben ik er dus uit! Het is gewoon een softe manier om te zeggen dat ze verder geen heil in een volgende ontmoeting zien! Ik ben dus weer helemaal bij de tijd en klaar voor deze nieuwe lente.. Kom maar op, ik weet na een date namelijk wel wat ik er van vind en erger, ik vertel het ook gewoon! Ik ben heel benieuwd met wie ik straks de zomer ga vieren!

Lees verder!

geplaatst door Sweety - 7 reacties



woensdag 2 februari 2011

Geen nieuws, goed nieuws

Heerlijk als je iemand een mailtje stuurt en er komt geen reactie. Nog fijner is het om van alle kanten te horen, dat ik niet de enige ben die daar grote moeite mee heeft. Helemaal leuk wordt het als je in de fase zit om een afspraak te maken en je hebt zelfs al met elkaar bepaald wat je leuk vindt om te gaan doen en… ineens valt de ‘lijn’ helemaal dood. Het maakt eigenlijk niet uit met wie, wat, waar en waarom zoiets gebeurt. Mijn reactiepatroon doorloopt elke keer dezelfde fasen.

Allereerst merk ik op dat het ritme van het contact doorbroken wordt. Je opent je mailbox in de volle verwachting dat er een antwoord ligt en er ligt niks. Daarna komen de verbazing en de vragen, gevolgd door een vleugje ergernis, dat er over het waarom geen melding wordt gemaakt. Bijvoorbeeld:

Hoi Possess,
Ik weet dat je zit te wachten op een voorstel voor een afspraak met me, maar ik kan nu even niet reageren, omdat….
Dikke kus,
En dan de naam

P.S. Sorry

Dan denk ik: ja maar misschien loopt ie wel te vogelen met iemand anders. Dat kan hij moeilijk in dat briefje zetten. Daarom schrijft ie niet. En even ben ik dan gewoon kwaad!

Als er tenslotte echt zomaar een hele week overheen gaat, komen de zorgen. Hij zal toch niet van het huishoudtrapje gevallen zijn en de PC niet meer kunnen bereiken? Dan wil ik wel meteen in de auto stappen en midden in de stad duur parkeren, maakt niet uit en aanbellen om te kijken of alles wel oké is.

Maar dan realiseer ik me dat het uitblijven van een bericht ook kan betekenen, dat hij niet echt geïnteresseerd in me is. Maar dan hoort hij toch gewoon iets te laten weten!?!. Hij hoort, dat wat dan wel niet echt ‘aan’ was, maar op z'n minst: ‘aan de gang’, fatsoenlijk uit te maken! Zo kan ik het voor mijzelf afsluiten en vergeten.

Geen nieuws, goed nieuws, zeggen ze altijd. Dat gaat wat mij betreft niet op in het afsprakencircuit. Ik heb… gewoon een mail gestuurd, met de vraag:

‘Wat is er aan de hand?’

Dapper, of niet?! Verder heb ik even... geen nieuws.

Lees verder!

geplaatst door Possess - 2 reacties



dinsdag 1 februari 2011

Gevaarlijk

“Oké, schrijf toch maar een blog over mij.”

Fiona's opmerking komt na 150 belminuten. Het gesprek is op die manier mooi rond, want het eerste wat ze vroeg was: “Ga je wat ik vertel nu allemaal opschrijven?” Dat is de andere kant van de medaille...

Als ik vertel dat mijn blogs hier zijn te lezen, is er altijd de angst jezelf terug te lezen. Met mijn hand op mijn hart beloof ik dat niet te doen. Ik laat personages uit een blog sowieso altijd mijn verhalen lezen voordat ik ze publiceer. Als dat kan tenminste.

Ik vraag haar waar een blog dan over moet gaan. “Ik heb nu toch geen verhaal. We hebben tweeënhalf uur zeer aangenaam met elkaar zitten kletsen, maar dat is geen verhaal voor een blog.” Ze doet een suggestie: "Vertel maar dat ik heel gevaarlijk ben."

Twee minuten later beëindigen we – na een uur niet uitgevoerde ‘ik-hang-nu-op-zinnen’ – dan toch het gesprek. Het is laat, bijna twee uur na twaalven en morgenochtend staan wekkers en kinderen klaar om de dag in te luiden. Terwijl ik mijn tanden poets, bedenk ik dat synchroniciteit een steeds belangrijkere rol speelt in mijn leven.

Eerder vanavond eet ik met een oude vriend in Utrecht. Thema’s als toeval, synchroniciteit en zijn leven met een 22-jarige vriendin komen voorbij. En hoe mooi het is dat het voelt alsof we vorige week elkaar nog spraken in plaats van de ruim vijf jaar die ertussen zaten. Afgelopen weekend geeft een vriendin mij het boek Verslaafd aan liefde van Jan Geurtz te leen. Ik lees het in de trein op weg naar huis en raak direct gefascineerd. Bijzonder toch hoe zij mijn verhaal aanvoelt en direct dit boek als antwoord geeft.

Vanavond aan de telefoon gaat het opnieuw over oordelen, (zelf)afwijzing en acceptatie. “Je zou mijn 'guru' eens moeten lezen of bezoeken.” Op het moment dat ik vraag naar zijn naam, weet ik het antwoord al: “Jan Geurtz."

Ik spoel mijn mond. Spuug het water uit en denk: Ze kent Jan Geurtz goed. Ze verslindt Verslaafd aan Liefde. Maar is Fiona daardoor nu ook heel gevaarlijk?

Lees verder!

geplaatst door Willem



Vorige berichten

Archieven

Over match4me - Privacy - Algemene voorwaarden - Veelgestelde vragen - Contact
Thuiswinkel Keurmerk Veilig Daten

Mobiele site
Android app on Google Play iPhone app on iTunes
© Match4me.nl