Home
Dating voor hoger opgeleide singles
Home Facts & figures Succesverhalen Hoe werkt het?

donderdag 31 maart 2011

Geluksplicht

"Ain't got no cash, I got no style
Ain't got no girl to make you smile
don't worry, be happy
cause when you worry your face will frone
and that will bring everybody down
so don't worry, be happy"

McFerrin Bobby- Don't Worry Be Happy

Gelukkig zijn is tegenwoordig een status geworden. Wie niet gelukkig is heeft het blijkbaar niet goed gedaan in het leven. Een dikke fail. En we willen niet failen. Dus zetten we online de leukste foto's en de leukste berichtjes. We vertellen anderen dat alles zo goed gaat in het leven. Allemaal in de hoop dat vooral anderen kunnen zien en horen hoe gelukkig we zijn.


Want gelukkig zijn is toch dat wat we eigenlijk willen zijn? Sommige denken dat ze het moeten zijn om te slagen in het leven. Dat dit een soort voorrecht is om een beter en succesvoller mens te zijn. Daarom streven we ernaar om NU gelukkig te zijn. Dus zoeken we mateloos naar de perfecte partner of kopen we dat wat we denken dat ons gelukkig maakt.. Maar in het streven naar perfectie verliezen we onszelf. We verliezen dat wat we eigenlijk moeten zijn; een mens. En een mens gaat soms flink op zijn bek en maakt inderdaad tijden door van ongelukkig zijn.
Volgens een gerenommeerd arts konden mensen vroeger gerust een 'slecht jaar' hebben en daar geen hinder van ondervinden. Tegenwoordig schijnen mensen na drie maanden ongelukkig te zijn al op antidepressiva te worden gezet in de hoop zo wat gelukkiger te worden. Er zijn inmiddels ruim 1 miljoen mensen die deze medicijnen slikken! Natuurlijk zijn er personen die echt gebaat zijn bij dit soort medicatie maar deze arts geeft aan dat het merendeel het ongelukkig zijn zichzelf aanpraat omdat ze te hoge eisen aan zichzelf stellen.
Gelukkig voor de ongelukkige; geluk is te koop. Door middel van medicatie maar ook door tal van cursussen. Tegenover de 1 miljoen depressieve mensen staat het dubbele aan cursussen waardoor we ons gelukkiger moeten gaan voelen.

Ik ben liever mezelf dan naar de buitenwereld te laten zien hoe gelukkig ik ben.
Ja, ik maak momenten en zelfs tijden door dat ik ongelukkig kan zijn; so be it.
Ik ben een mens met zijn ups en downs en doordat ik dat ben, ben ik bovenal..
...een gelukkeling.

Lees verder!

geplaatst door Liset - 5 reacties



woensdag 30 maart 2011

Op zoek naar vlinders

Ik date niet meer.

Is dat even schrikken. Ik moet er zelf ook aan wennen. De laatste date was drie weken geleden. Oké, dat is voor velen zelfs erg kort geleden, maar voor mij best een lange periode. Sinds januari had ik acht dates. Eerste ontmoetingen. Ik heb ook andere vriendinnen gezien, maar dat was geen eerste keer. Ik noem de eerste ontmoeting een date. Als we elkaar vaker treffen, zijn het afspraken. Inderdaad, een klein nuanceverschil. Ik weet dat sommigen elke afspraak met een potentiële liefdesrelatie een date noemen. Je voelt de eerste keer immers zelden vlinders vliegen. Maar dat kan later natuurlijk wel.

Ik moet zeggen, ik voel me erg prettig bij deze dateloze dagen. Misschien had ik het nodig. Even op een andere manier naar mezelf kijken dan via de spiegelende ogen van een vrouw. Even afstand nemen van de date als doel en meer op zoek gaan naar het doel van de date.

Je kunt je de vraag stellen of daten geschikt is als tijdvullende hobby. Dat is lastig te beantwoorden. Het is enerzijds leuker dan lezen. Veel tintelender dan televisie kijken. Veel bevredigender dan bier drinken. Anderzijds is daten ook vaak oppervlakkig. Zeker als de ontmoeting geen toekomst oplevert.

In die zin lijkt daten op seks. De eerste keer is heel vaak prettig, maar echt intiem en intens in elkaar opgaan, ontstaat pas na een paar keer. De eerste keer whisky drinken is best spannend, maar echt genieten doe je pas als je er vaker van geproefd en geroken hebt. En zo is het ook met daten.

Ik heb overigens geen nare ervaringen met eerste dates. Sommigen kregen zelfs een mooi vervolg. De meeste bleken echter eendagsvlinders. Die hebben een mooi leven, maar wel relatief kort. Daarom heb ik een besluit genomen. Een gewaagd besluit, zeker voor iemand die het laatste decennium nauwelijks vlinders voelde.

Voor mij geen dagvlinders meer. Ik ga voortaan voor vrolijk fladderende, alles versmeltende en de buitenwereld vergetende buikvlinders.

Lees verder!

geplaatst door Willem - 1 reactie



zondag 27 maart 2011

Taartkruimels

Voor een aantal jaar terug had ik nooit durven bekennen dat ik me aangemeld had op een datingsite. Tegenwoordig is het nog steeds niet zo dat ik daar tegen iedereen open over ben, maar het echt verborgen houden doe ik zeker niet meer. Als mensen weten dat je je je bezig houdt met internetdaten, dan vinden ze dat op zich best stoer, maar ook gevaarlijk. Je weet maar nooit wat voor types je tegenkomt. Veel mensen hebben wel een keer een verhaal over iemand gehoord waar het (bijna) fout ging: de verhalen lopen van aanranders, tot oplichters naar simpelweg vreemdgangers waar je pas achter komt nadat je al helemaal in de ban bent van. De meeste mensen waarschuwen je dan ook om voorzichtig te zijn. Een waarschuwing die mezelf natuurlijk ten harte neem. Niet alleen bij een date via internet trouwens, ook als ik iemand in het echte leven heb ontmoet blijf ik voorzichtig. Probeer daarbij zo veel mogelijk op mijn gezond verstand te vertrouwen. En meestal lukt dat ook.


Soms laat mijn gezond verstand me helaas een beetje in de steek. Twee weken terug had ik een receptie voor een 25-jarige bruiloft. Daar ontmoette ik een man met wie de fysieke aantrekkingskracht vanaf het begin enorm was. Alleen zijn nabijheid gaf al kriebels en dan bedoel ik niet de onschuldige vlindertjes in de buik. Daarnaast was er meer. Ik voelde me volkomen op mijn gemak bij hem en we waren al snel alleen nog met elkaar in gesprek. Op een gegeven moment vertelde ik hem spontaan dat ik bijna vergat dat er nog andere mensen op de receptie aanwezig waren. Hij lachte naar me en antwoordde dat hij dat al een heel tijd terug vergeten was. Bij sommige mensen komt dat over als, ja tuurlijk, bla bla bla. Bij hem deed zijn opmerking me glimlachen. Ik geloof niet in liefde op het eerste gezicht en dat was het ook niet, maar dat er “iets” was dat was duidelijk. Ik was dan ook blij toen hij me net voor hij wegging het nummer van zijn mobiele telefoon gaf en in m'n oor fluisterde dat hij me graag weer wilde zien. Wilde niet te gretig lijken en heb hem pas een sms-je gestuurd toen ik afscheid genomen had van het bruidspaar en in mijn auto zat. Ik bedankte hem voor zijn nummer en liet hem weten dat ik uit keek naar een vervolg. Hij ook, alleen eh of ik voortaan alleen door de week overdag wilde sms-en en een beetje voorzichtig wilde zijn! Het raakte me echt. Ten eerste omdat het me echt een leuke man leek en ten tweede omdat ik het niet aan had zien komen. Ik heb in gedachte de gesprekken nog eens door gelopen. Hoe kon het dat ik nergens in het gesprek het idee had gekregen dat hij een relatie had? Hoe kon ik zo naïef zijn? Waar was mijn gezonde verstand gebleven?

Natuurlijk had ik een scherp antwoord moeten geven op zijn sms-je. Helaas kwam ik niet verder dan “oké”. Het is misschien laf, maar ook de dagen daarna kon ik het niet opbrengen hem te laten weten hoe ik over zijn sms-je dacht. Pas toen hij weer contact met mij zocht heb ik gereageerd. Kon er niet onderuit. Ik vertelde hem dat ik niet oordeel over iemand die vreemdgaat, maar dat ik toch geen verder contact meer wilde. Hij vond dat jammer, want hij had het gevoel dat wij het op veel vlakken en vooral fysiek heel goed zouden kunnen vinden samen. Dat kon ik niet ontkennen. Ik ben er nog steeds van overtuigd dat er sprake zou zijn van Lust met een vetgedrukte hoofdletter L. Alleen zou het wel lust zijn met een gebonden man. Hij vroeg me of ik moeite had met het feit dat hij een relatie had, omdat ik me schuldig zou voelen tegenover zijn vriendin. Dat was volgens hem niet nodig. Gelukkig nam hij me als persoon serieus genoeg om niet te schrijven dat zijn vriendin het niet erg zou vinden. Zijn argument was dat het zijn keus was om mij zijn nummer te geven, dus ik had geen reden om me schuldig te voelen. Ook daarin moest ik hem gelijk geven. Ik bezig het principe dat degene die een relatie heeft verantwoordelijk is voor zijn trouw, niet ik. Tenzij ik ook een vertrouwensrelatie heb met de vrouw om wie het gaat, zoals bij een vriendin. Lijkt geen heel aardig principe, toch geloof ik daar absoluut in. Ik ben echter wel verantwoordelijk voor de trouw aan mezelf. Als volwassen single vrouw is het echt niet zo dat ik vind dat lust en liefde niet te scheiden zijn. Zoals al uit eerder blog van me bleek heb ik niet perse iets tegen een vriendschap+. Ik kan daar voor dat moment zeker van genieten ook als ik geen verliefde gevoelens heb. Alleen is er bij een man met een relatie geen sprake van een vriendschap+, maar van een verhouding. Als je aan zoiets begint weet je van te voren dat je geen gevoelens mag krijgen voor de ander. Dat wil ik mezelf niet aan doen. Ik wil geen genoegen nemen met de kruimels als ik eigenlijk graag de taart wil. Ik vind dat ik de taart waard ben en het is aan mij om eventueel met minder genoegen te nemen. Het is niet aan de ander om mij op voorhand minder aan te bieden! Dat heb ik hem dan ook laten weten.

Zijn reactie was hypocriet en voelde toch ook heel lief: ik was het zeker waard en het speet hem dat hij me dat niet bieden kon. Hij voegde er zelfs aan toe dat ik geen genoegen moest nemen met een simpele taart, alleen één met slagroom en kers. En toen voelde ik toch weer een lichte steek van spijt dat hij een relatie had.

Lees verder!

geplaatst door Gerbra42 - 2 reacties



zondag 27 maart 2011

De kluskabouter

"Hee, ik heb geen probleem
Ik heb alles gefikst
'K wou nog iets zeggen
Maar ik weet niet meer
Dan was het zeker niks"

Spinvis- Ik wil alleen maar zwemmen

Mo heeft de laatste tijd last van een hardnekkige lekkage in het gootsteen kastje. Zelf heeft ze twee linker handen. Lin heeft al geprobeerd om het lek te dichten (er tegen schelden en slaan blijkt echt niet de oplossing te zijn) en ik had zelfs een waterpomptang meegenomen. Helaas, het lekt nog steeds. Drie hopeloze meiden kijken naar het ding.'Het lijkt wel of het erger is geworden', merkt Mo op.
Tijd voor de loodgieter dus!


Via Google komen we uit op de lokale 'Kluskabouter; voor al uw grote en kleine klussen'. Nou nou wat een humor. Mo belt naar het kabouterdorp en maakt een afspraak met kabouter Klus voor de volgende ochtend negen uur.
'Wat een sukkels zeg!', roept Mo de volgende dag om 9 uur door de telefoon. 'Vertel..', zeg ik. 'Nou ik stond om half negen te douchen. Ging de deurbel! Stond die klus-bobo op de stoep.' 'Kabouter', vul ik haar aan. 'Ook al was het kabouter Plop himself! Ik doe echt niet open als ik nog half onder de douche sta en helemaal...naja je snapt het wel! Wat denken ze wel niet? Afspraak is afspraak. Negen uur is negen uur en niet half negen. Bij de dokter of tandarts kan je ook niet te vroeg aankomen. Dan moet je ook wachten.' 'Oké, en daarna? Ging Piggelmee weg?' 'Ja inderdaad. En net zag ik op mijn mobiel dat ze hadden gebeld en dat de klus muts had ingesproken op mijn voicemail, dat we een afspraak hadden en dat ik er niet was en daarna nog een bla bla verhaal. Ik direct terug gebeld en met veel pijn en moeite kan Plop later komen, zo rond 12 uur. Maar goed dat ik vandaag vrij ben.'
..
Om half 1 belt Mo weer op. 'Je lekkage is nu verholpen?' vraag ik direct. 'Umm nou daar heb ik nog niet naar gekeken eerlijk gezegd... Om twaalf uur ging de deurbel en voor me stond alles behalve een idiote kabouter..' 'Mo? Doe normaal!' 'Nee serieus Liset. Het was echt een hele toffe gast. Ik wilde spontaan mijn kraan uit de muur trekken zodat hij nog wat langer kon blijven.' 'Dus je hebt hem een bakkie koffie aangeboden?' 'Nee! Ik viel stil. Wist even niet wat ik moest zeggen en doen. Hij wist ook even niet wat hij moest zeggen. Er hing een soort van spanning in de lucht.' 'Zo dan moet hij wel erg leuk zijn geweest!' Mo in combinatie met stilte is een zeldzaamheid. 'Ik had gewoon vanmorgen mijn badjas aan moeten trekken en toch open moeten doen.' Mo zucht. 'Weer eentje die kwam en ging Liset. Alleen gebeurde er deze keer helemaal niks. Nee dat is niet waar. Ik geloof dat de lekkage verholpen is.'

We bedenken een plan om inderdaad de kranen uit de muren te trekken zodat kabouter x weer een keer kan terug komen.
Heerlijk die leuke mannen die problemen uit de wereld helpen!

Lees verder!

geplaatst door Liset



zaterdag 26 maart 2011

Onder de woorden schijnt de zon

Voordat wij onze natuur hebben begrepen en onder woorden gebracht, gaan wij ten onder aan de ontkenning ervan. Het lijkt wel dat iets pas bestaat als mensen het onder woorden hebben kunnen brengen. Wij mensen vinden het moeilijk om in stilte aan te nemen dat iets is zoals het is.

Terwijl ik deze gedachte opschreef (want ik vond het een erg mooie gedachte; het kan bijna niet anders dan dat ik ‘m onbewust ergens heb opgepikt :-) zette ik de radio aan en hoorde ik een rubriek over het boek van filosoof Coen Simons:

‘En toen wisten we alles’

Ik hoor hem praten over een onderzoek naar geluk en hoe opmerkelijk dat is. Hoe kun je dat nou meten? ‘Wij zijn eraan verslaafd geraakt dat alles èrgens echt geweten kan worden. Een hersenonderzoek in het boek van Mieras had aangetoond dat liefde echt bestaat…,’ vertelt hij. ‘We zouden niet overal onderzoek naar moeten willen doen.’ Hij pleit voor weer meer op het ongewisse af dingen doen.

Wel mooi dat ik op de radio hoor, wat ik denk. Hoe kan het?
En wat heeft dit alle met daten te maken? Op een site met hoog opgeleiden?

Ik wil het niet weten.

Lees verder!

geplaatst door Possess - 1 reactie



vrijdag 25 maart 2011

Onvermijdelijk

Ze kostte me uren nachtrust. Ik had het er graag voor over. Overdag stuurde ze DM’s via Twitter. “Hoe is je dag?” ‘s Avonds stapten we over op de chat of Skype. Op een avond stuurde ze foto’s van zichzelf. Het was winter, maar wat ze mailde was zomers heet. En af en toe belden we. Als we in bed lagen. Urenlange gesprekken. Die ergens over gingen. En soms nog intiemer waren. Met haar durfde ik verder te gaan. Verder dan ik ooit eerder was gegaan.

Het was niet goed wat we deden. Ze had een relatie. Weliswaar nog niet lang, maar toch. “Ik weet niet hoe lang dit gaat duren. Het is nu mooi en bijzonder. Hij en ik hebben het leuk samen. Maar ik wil het contact met jou niet verbreken. Jij en ik, we zien elkaar nooit, dus doen we ook niets illegaal. Ik bedoel, bellen en chatten is toch geen vreemdgaan?”

Nee, vreemdgaan is het niet. Maar dat veranderde toen ze een avond dezelfde theatervoorstelling bezocht als ik. En we naast elkaar kwamen te zitten. Na afloop ging ze mee naar huis. “We hebben toch geen seks. Dan is het geen vreemdgaan.” Maar hoe heet het dan als je zo heerlijk met elkaar zoent?

Ze was een weekend met haar vriend en ik dacht: “Dit weekend is het laatste van hun tweeën. Ze gaat het uitmaken. Ik voel het.” Toen ik die maandag vroeg hoe het was gegaan, was ze enthousiast. “Ja, heel leuk weer. Ik wil hem nog niet kwijt.” Ze wist niet wat die opmerking met me deed.

Weken gingen voorbij. De intensiteit verminderde niet. Ondertussen datete ik verder, maar zat vol gedachten over een echte ontmoeting met haar. Een die verder zou gaan dan de kus en de foto’s. Die uitdrukking zou geven aan de telefonisch geuite wensen. Die helderheid zou verschaffen over de verwachtingen over en weer.

Die onvermijdelijke ontmoeting is nog niet geweest. Maar ik heb geduld. Ik weet dat ze op me wacht.

Lees verder!

geplaatst door Willem



vrijdag 25 maart 2011

De naakte waarheid

Gisteravond zat ik zomaar ineens naast een naakte ‘BN-er’ in de sauna. Heel intiem en heel gewoon. Vlak ervoor was hij aangesproken door een man op luide toon: “Jij bent toch…., ja he??”. Mij ontschoot meteen: “Dacht ie eindelijk eens lekker anoniem naar de sauna te gaan…”.
De BN-er draaide zich om naar mij en lachte. Ik had hem ook herkend maar hoorde mezelf zeggen: “Sorry, maar ik ken je eigenlijk niet…dat ligt waarschijnlijk aan mijn leeftijd..”. Dat beaamde hij.
Ik loog, ik kende hem wel. Wat ik eigenlijk wilde zeggen was: “Ik ken je wel uit de bladen maar weet bij god niet wat je zingt”. “Maar mijn dochters kennen je ongetwijfeld “ zei ik vervolgens maar uit ongemak.
Gek genoeg voelde het verder helemaal niet ongemakkelijk dat hij best wel dicht naast me ging zitten. Een lieve jongen, die zich ooit figuurlijk voor heel Nederland heeft blootgegeven over zijn afkicktraject.

Jezelf blootgeven. Je laten zien in al je naaktheid. Daar hoef je helemaal niet ontkleed voor te zijn. Eerder op de dag had ik een moeilijk gesprek met alles nog aan. Met een collega, geleid door onze leidinggevende. De communicatie tussen haar en mij verloopt al een tijdje wat minder soepel(om het maar even voorzichtig uit te drukken) en dat kwam deze week tot een ware eruptie. Vulkanen die op uitbarsten stonden spuwden de woordenlava ineens ongecontroleerd over elkaar uit.

Het gesprek heeft verhelderd waar het vooral in zit; we zijn twee tegenpolen.
Ik leef heel erg in het moment, ben van last-minute iets voor elkaar krijgen, ik denk snel, hou van snelle conclusies, scherpe oordelen, (te)korte voorbereiding en me ergens zomaar ingooien en dan kijken wat ik ervan kan maken. Ik ben heel sensitief maar ook te kort door de bocht soms. Ik geef me makkelijk bloot. Ik roddel soms. Heb veel lol met andere collega’s. Ik voel me afgewezen door haar; alsof hoe ik het doe niet goed is. Ik ben niet strategisch en zal het ook nooit worden. Ik ben single.

Zij houdt van langzaam tot iets komen, de rust en tijd nemen voor een grondige voorbereiding, weten wat je kunt verwachten, een gewogen oordeel voorzichtig uitspreken, ze houdt emoties in en ze wil controle houden. Ze kletst nooit zomaar, ze voert altijd een gesprek. Ze wil liever niks van zichzelf laten zien. Ze is niet zo sensitief. Ze voelt zich buitengesloten en onzeker. Ze kiest voor deze strategie. Zij is getrouwd.

Samen zitten we soms urenlang met de ruggen naar elkaar toe heel hard te werken, dit bindt ons. Ik vind dat fijn, dat ze stil is en mij niet uit mijn concentratie haalt. De derde collega op de kamer is eigenlijk dan de stoorzender. Die dendert ineens binnen en zegt altijd wat of maakt geluid ondanks de stilte in onze kamer.

Voor mij voelt de uitbarsting als een doorbraak, een opluchting, alles ligt nu open en bloot op tafel . Voor haar is het ‘jammer dat het gebeurd is’. Ze voelt zich heel kwetsbaar.
Onze profielen op een datingssite zouden waarschijnlijk gek genoeg veel overeenkomsten vertonen. Maar de chemie is ver te zoeken tussen ons.
“Gelukkig zijn we niet getrouwd” zei ze nog wat cynisch na afloop.

Een paar uur na het lastige gesprek zat ik dus naast de jonge, mooie zanger die in zijn naaktheid helemaal niet kwetsbaar oogde. Bijna iedereen die samen met hem de opgietsessie had ondergaan wist waarschijnlijk wie hij was en wat er voor verhalen de ronde deden over hem. Het deerde hem niet. Hij zei gewoon: “Ja, dat ben ik” op de brutale vraag van de man. En hij deed niet eens een handdoek om zijn middel.

Ik hou heel erg van mensen die zich durven blootgeven.
Maar ik heb deze week wel weer geleerd niet te snel te oordelen over mensen die dit niet durven.


Lees verder!

geplaatst door Babette



vrijdag 25 maart 2011

Het vervolg van Liefde…..

Wat een heerlijke man, is deze lieverd
Verliefd, onvoorstelbaar, vlinders
Heb het gevoel dat alles klopt
Ergens knaagt er iets, ik wil het niet weten
Duw het gelijk weer weg
Joris gaat voor mij koken
We staan nog in de gang
Ik tril over mijn hele lijf, onze kus lijkt
Eindeloos, de tijd is weg, geen tijd,
Waar is de tijd, we maken ons voorzichtig
Los van elkaar, hij duwt de rozen in mijn handen
En vraagt waar hij de boodschappen kan zetten.

Ik ga hem voor naar de keuken en pak gelijk een vaas
Voor de rozen, die ik voorlopig even daar inzet.
Ondertussen pakt hij alle boodschappen uit.
We gaan iets eten uit de Ayurvedische keuken
Joris wil me het een en ander uitleggen
Ik vertel dat een vriendin zich daarmee bezig houdt
Ze combineert bepaalde kruiden en groenten
En maakt zo heerlijke vegetarische maaltijden.
Joris vertelt dat hij zich al heel lang met
Ayurvedische leer bezighoudt, een soort van leefwijze
Door op deze manier te eten worden bepaalde afval stoffen
Eerder uit je lichaam verwijderd
Het gesprek komt op India, grappig
hij is meerdere keren in Zuid India
geweest, ik vertel dat ik nou net in Noord India ben geweest.

Hij ontkurkt een fles wijn en vraagt of ik de tafel wil dekken
Ik weet niet hoe snel hij kookt
maar na een uur zitten we aan tafel.
Het eten smaakt heerlijk maar mijn maag
voelt niet goed, het kost me moeite om een hap door mijn keel te krijgen.
Hij pakt mijn hand en streelt mijn vingers
ondertussen drink ik mijn glas uit
En schenk nog een glas in.
Na het eten gaan we op de bank zitten dicht bij elkaar,
ik zou wel naar boven willen maar weet niet wat Joris daarvan vindt.
Misschien maar eerst een glas champagne voordat we oud en nieuw
gaan vieren, we toosten, Joris vraagt waar ik al die tijd was?
Hij vertelt dat hij verliefd is,
dit is een mooie aanleiding om hem mee naar boven te nemen
en ik vraag of hij mee naar boven gaat?
Dan vraag hij of ik wel eens van Sai Baba heb gehoord
En hij begint te vertellen, over zijn jeugd,
hoe hij is opgevoed in een zeer gelovig milieu.
Zijn vader zei altijd: wij zijn in de Heer.
Pas later besefte hij dat zijn ouders alleen met elkaar sliepen als
ze een kind wilden, kennelijk was het een Godswonder dat hij er was.
Hij had geleerd dat je lichaam een tempel is,
je mag je tempel alleen gebruiken om kinderen te verwekken.
Wel vrijen zonder kinderen te verwekken is zondig.
Hij vertelt een verhaal van Plato de Griekse filosoof,
platonische liefde is de hoogste trap van liefde,
in tegenstelling tot lichamelijk begeren en seks, dat is de eerste traptrede.

Ik vraag wat hij in India gedaan heeft,
hij was daar bij Sai Baba,
hij is daar getrouwd met zijn toenmalige vrouw,
hij heeft vier kinderen
en zij hebben lang alleen gevreeën
om kinderen te verwekken.
Ze hadden twee kinderen en toen werd er een tweeling geboren.
Daarna hebben ze jaren niet gevreeën.

Zijn ex is verliefd geworden op een collega,
waar ze een relatie mee begon en dit kwam uit toen ze zwanger werd.
Hij vertelt dat hij worstelt met schuld, verdoemenis
Je overgeven aan lust is iets wat hij moeilijk vindt
Ik ben verbijsterd hoe is dit mogelijk
Zo’n leuke man en zo verknipt.

Hel en verdoemenis, niet mogen genieten,
dit kan niet, waarom heeft God ons dan lustgevoelens gegeven
Ik geloof in liefde een God van liefde en niet in hel en dat soort dingen
Wat zo mooi begon en zo veel belovend leek
Is een nachtmerrie, ik vraag aan hem hoe het
Nu verder gaat met ons, als er een ‘ons’ is.

Hij wil een relatie met mij maar ik vraag aan hem,
hoe zit het met de seks,
seks is goed voor je gezondheid en
heeft positieve invloed op onze geestelijke en lichamelijke gezondheid
ik vertel dat een platonische relatie niets voor mij is
ik wil hem bezitten zonder schuld,
genieten van wat we voor elkaar voelen.

Dan zegt Joris: maar wij zijn te oud om kinderen te verwekken
Ik moet huilen van onmacht omdat deze man niet mijn man gaat worden.
En ik vertel hem dat ik dit niet kan en vraag of hij weg wil gaan.
Joris gaat, hij loopt gebogen alsof hij een last draagt.
Ik voel me gebroken, schenk mezelf nog maar een glas in en
drink hem het te snel leeg en staar naar zijn glas die dat nog voor de helft vol is.
Pak het beet en zou het op de grond willen gooien maar kan me beheersen.
En zucht diep en neem voorzichtig een nipje uit zijn glas en denk
morgen is er een nieuwe dag……

Lees verder!

geplaatst door Eik - 1 reactie



donderdag 24 maart 2011

Ode aan de onvolmaaktheid

Ik hou niet van perfectie. Eigenlijk heb ik daar nooit van gehouden, realiseer ik me de laatste tijd steeds meer. Mij lokt de ruis die door schoonheid heenloopt. Het gekraak in een LP. De valse zang van Lou Reed en Spinvis. De filosoof die in zijn voordracht over Schopenhauer een keertje ‘hun’ zegt in plaats van ‘zij’. De aangeplakte voortanden bij mijn ex, die zij ooit verloor nadat ze als kind van haar fiets was gevallen. Ik hou van die kleine onvolmaaktheden, die prikkelende net-nietjes.

Ik krijg een vreemde gewaarwording bij zo pakweg 90% van de profielen waarover ik surf. Foto’s zie ik, waarop jonge dames tegen bergwanden klimmen of poseren met de Taj Mahal op de achtergrond. Ze staan hand in hand met Boliviaanse straatverkoopsters of laten wilde giraffen uit hun hand eten. Ze drinken met een rietje uit een kokosnoot of staan breeduit lachend met skibril op het voorhoofd en snowboard in de hand ……Hoe kan ik mijn gewaarwording benoemen?

Ik weet niet wat ik zie. Zie ik echt reislustige en sportieve personen of zie ik mensen die dol- en dolgraag dat beeld van zichzelf neer willen zetten? Ik voel iets door de woorden en foto’s heen. Is het angst? Angst om te falen in het vormen van een ideaalbeeld? Angst om niet aan de kennelijke norm ‘spontaan, sportief, reislustig’ te voldoen? En dus de angst om dan niet gezien te worden door een potentiële droompartner?

Perfect willen we overkomen en perfect moet die ander zijn, in lichaam en geest. Lange eisenlijsten stellen we op, met als afsluiter ‘maar uiteindelijk gaat het toch om die klik’, omdat we ons toch ergens schamen voor dat verlangen naar die volmaakte prins of prinses. Want zijn we niet vrij om ons leven zelf vorm te geven? We hebben anno 2011 toch voor 100% de regie van ons leven in eigen handen? Dan moet het ook zijn zoals wij het willen! Perfect!

Maar perfectie staat mij tegen, al van jongs af aan. Misschien is het omdat ikzelf nooit aan die norm kon en wilde voldoen. Ik verlang naar de volmaaktheid in onvolmaaktheid. Dus: dames, ik ben niet benieuwd naar al die reisfoto’s. Ik zou zo graag eens zien hoe je eruit ziet als je net je bed uitkomt met een kater. Of als je een klodder verf in je haar hebt gemorst tijdens het witten van je huis. En hoe zie je eruit als je door de stromende regen thuiskomt met een poncho van de Zeeman aan? Wat voor gezicht trek je als je je favoriete gerecht hebt laten aanbranden of als je met een lege tank langs de A27 staat?

Ik wil de ruis zien in plaats van de reis. Wie durft het aan mij prijs te geven? Want pas in onvolmaaktheden komt de menselijke schoonheid werkelijk naar voren.

Geschreven op 23 maart 2011, in een vlaag van schrijversperfectionisme.

Lees verder!

geplaatst door Tweez - 2 reacties



woensdag 23 maart 2011

Digitaal vriendje

"Can we get connected i need some love and affection baby,
I'll call you on the phone I hope that I get through.
If you're in the mood and on the phone, here's what you do:
leave a message. You know the kind I like to get back to"

N Sync- Digital Getdown


We hebben elkaar 'leren kennen' op een dating site. Aangezien msnen makkelijker is in zo'n geval wisselden we adressen uit. In het eerste gesprek vroeg hij;"Goh, heb je ook Hyves?" Ja dat heb ik en zo kreeg ik er ook daar een vriendje bij. Een paar dagen later kreeg ik via Facebook een vrienden uitnodiging van hem. Ook daar had hij me gevonden. Wat msn gesprekken later stuurde hij een emailtje. Of het misschien leuk is om nummers uit te wisselen. Prima. Een smsje bevestigde dat hij mijn nummer had.
En zo begon de digitale ellende...


Via Hyves kreeg ik een krabbel van hem; Gevonden! Ik krabbelde hem terug. Twee dagen later kreeg ik een email met de tekst dat op Facebook een bericht voor mij van hem was. Aangezien ik de ballen verstand heb van Facebook stuurde ik een Hyves krabbel terug. Vijf dagen later een bericht via de email van hem waarom ik niet reageerde op zijn FB bericht. Blijkbaar had hij op Hyves niet gekeken.. Op msn zag ik hem een paar dagen later en stuurde hem daar een bericht.
Vervolgens kreeg ik een week later een smsje. Ik zat op de computer op dat moment met hem te msnen dus stuurde een berichtje op msn terug. Hij ging offline en stuurde via Hyves een berichtje dat hij het vreemd vond dat ik niet via sms terug reageerde...
Daarna kreeg ik een email van hem met de vraag om wat te gaan drinken. Ik smste terug omdat ik dacht dat hij dat prettiger vond. Toen via msn een berichtje waarom ik nu wel terug sms...
AAAHHHHH!

Ik sprong snel op de fiets richting oma. Zij kan heerlijk vertellen over hoe het vroeger begon tussen haar en opa. Dat je verliefd werd op de jongen van een paar huizen verderop. Dat als je elkaar wilde zien je steentjes tegen het venster van de ander aan gooide als teken en elkaar ontmoette bij het muurtje op de hoek van de straat.
Ik ben ZO te laat geboren...


O, en die gast is Ctrl-Alt-Delete...digtiaal he?

Lees verder!

geplaatst door Liset



maandag 21 maart 2011

emotie's enzo

Enorme behoefte om een blog lang heel emotioneel om me heen te slaan. Heerlijk! Voor mij dan. Of het voor de lezer ook prettig is dat is de vraag. Die vraag doet er trouwens nu voor mij niet toe, want ik schrijf niet voor de lezer maar voor mezelf. Elke schrijver, die zichzelf tot onderwerp van de tekst maakt en zegt andere beweegredenen te hebben, die liegt. Zo altruïstisch is namelijk niemand.

Voor mij is de hamvraag in welk contact dan ook; mogen emotie’s er zijn ja of nee?
Als emotie’s er niet mogen zijn in een contact dan komen ze bij mij op een dag namelijk heel erg verstrekt en hevig toch naar buiten. En dan zijn de rapen gaar. Dan is er ineens iets vreselijks aan de hand tussen de ‘emotie- uiter’ , ik dus, en de ‘emotie-ontvanger’, de ander dus.

En dan nu even de link leggen met single zijn, relatie’s, daten, mannen en dat soort zaken. Mannen en emotie’s dat schijnt een lastige combi te zijn. Mannen houden niet van emotie’s. Nou ja, eigenlijk houden ze niet van vrouwen met emotie’s. Of nog meer to-the-point; ze houden niet zo van vrouwen die die emotie’s dan gaan uiten. Alhoewel, als die vrouwen dat doen in gezelschap van hun soortgenoten ver buiten hun bereik dan deert het ze niet.
Maar laat het ons vooral het niet doen waar ze bij zijn of nog erger als er sprake is van een intiem moment. Dan worden die hyperviriele mannen zelfs impotent van onze tranen is gebleken uit recent onderzoek.

Maar o, wat huil en schreeuw ik soms graag. Met name in de tweede helft van mijn cyclus is die drang heel groot. Dat verzin ik niet, dan gaat vanzelf zo. Al sinds ik te maken kreeg met een cyclus en nog lang geen partner had om mijn frustratie’s op bot te vieren. Wel een vader en broer trouwens. Ook mannen die er niet veel van begrepen.

Dus zoek ik nu een man die mijn emotie’s wel met open armen verwelkomt. Die zelf ook weleens een traantje plengt. Die niet wars is van een lekkere schreeuwpartij zo nu en dan. Die kortom niet schrikt van emotie’s maar die weet dat emotie’s beter gedijen in een klimaat waarin ze er mogen zijn.
Dat die tranen of boosheid dan zomaar ineens weer verdwijnen of veranderen in iets positiefs. Bijvoorbeeld in een intiem moment dat dan zoveel fijner en meer verbonden voelt.
Omgekeerd kunnen intieme momenten niet echt iets worden als er nog emotie’s onderhuids zitten.



Lees verder!

geplaatst door Babette - 1 reactie



maandag 21 maart 2011

Titels, taalgevoel en een topdate

In één van mijn eerste datingprofielen schreef ik:

Ze zeggen dat single carrièrevrouwen niet aan de man kunnen komen. Dat mannen ‘bang’ zijn voor vrouwen met goede banen… of dat de vrouwen te kieskeurig zijn. Dat laatste kan ik niet beoordelen, maar ik zou best kennis willen maken met een ‘carrièrevrouw’ die weet wat ze wil en zelfstandig de wereld aan kan.

Het leverde weinig reacties op. En als vrouwen reageerden, gaven ze aan dat ze geen carrièrevrouw waren. Alsof dat iets is om je voor te schamen…

Nu vind ik een carrière najagen niet per se noodzakelijk in een relatie. Wel vind ik het belangrijk dat er een wederzijdse belangstelling is voor veel onderwerpen. En dat betekent in mijn geval wel dat een hoge opleiding voor de hand ligt. Ik vind het gesprek, de gedachten en de gevatheden die je samen deelt erg belangrijk. Dat zegt niet per definitie dat je prof. dr. ir. of Mr. moet zijn. Soms helpt het wel..:-)

Een opleiding of een diploma zegt uiteindelijk heel weinig. Ik ken hoogopgeleide mensen waar geen zinnig woord uitkomt. Ik ken mensen zonder veel opleiding die spatten van de wijsheid. Op een datingsite met profielen ga je echter selecteren. En dan vallen mensen met de ‘niet-passende’ opleidingen eerder af dan zij die WO of HBO vermelden. ‘Downdaten’ is er dan niet bij.

Je kunt opleidingsniveau natuurlijk faken, net als je leeftijd. Je weet echter al snel wat iemand tussen haar oren heeft zitten door het taalgebruik, de hoeveelheid spelfouten en bij chatten de snelheid van reageren. Taalgevoel en woorden zijn voor mij te belangrijk om continu door spelfouten van de ander heen te willen lezen. Maar ook taalvirtuositeit zegt niet alles.

Ooit chatte ik met een schoonschrijvende vrouw die nooit fouten maakte in haar berichten. Ze bleek een niet-Nederlandse met dyslexie. Haar taalgebruik was echter perfect, haar woorden boeiend, beeldend en bloemrijk. We spraken af. Een topdate. Het smaakte naar meer. En zo geschiedde.

Na een paar weken waren we woordeloos.

Lees verder!

geplaatst door Willem - 1 reactie



zondag 20 maart 2011

Vreemde beestjes.

Voor mijn werk reis ik bijzonder veel, eigenlijk gewoon te veel waardoor er redelijk weinig tijd voor een normaal sociaal leven over blijft. Als ik dan een paar weken vrij ben, dan kies ik er meestal nog voor om vrienden die een kinder tehuis in Mozambique beheren te helpen.


Dus zo ook deze keer. Een paar weken vrij en die combineer ik dan met een bezoek aan wat onderwater plekjes rond het eilandje Pemba en na de eerste week toen ik weer wat uitgerust was, vloog ik door naar Mozambique om precies te zijn Nacala. Doordat ik er meerdere malen ben geweest zijn mijn inentingen wel op orde en de contacten met de kinderen daar al van een wat leuker niveau.

Omdat het een korte vakantie zou zijn ben ik er slechts 2 weken geweest (in het totaal met Pemba erbij toch weer bijna 4 weken onderweg) terug in Nederland begin ik ziek te worden, hoge koorts, spieren die pijn doen, dus ik denk een griepje. Paar dagen in bed en dan gaat het wel weer. Alleen werd de koorts wel erg hoog, ging de 40 graden voorbij, dus de huisarts laten komen en binnen 3 uur lag ik op de intensive care aan een vocht infuus en antibiotica. Long ontsteking of iets wat daarop leek.

In ieder geval in het totaal 5 dagen op de IC en nog 3 dagen op een normale afdeling om aan te sterken, blijkt het een of andere bacterie die ik heb meegenomen vanuit het Afrikaanse vaste land. Ondertussen ben ik al weer ruim een week thuis, maar toch, met goede bedoelingen weg gegaan en met een vreemd beestje thuis gekomen.

Ook al zijn dit de feiten denk ik niet dat ik me laat weerhouden van een volgende reis naar Mozambique of waar dan ook heen. Waar ik wel aan denk is mijn werkomgeving te gaan veranderen, het wordt langzaam tijd om mijn plekje hier in Nederland ook een echt thuis plekje te gaan maken.

Het leven uit een koffer mag wel voorbij zijn.

Lees verder!

geplaatst door Wigwam



zaterdag 19 maart 2011

Up- daten

Zomaar wat flarden van de gesprekken die ik de afgelopen 12 uur voerde met mijn laagopgeleide.
Hij: ‘Je scherpt mijn geest’.
Ik: ‘Ik ken zoveel hoogopgeleide mannen die dommer zijn dan jij’.
Hij: ‘ Het gaat toch meer om EQ dan om IQ, het gaat om het gevoel dat je met iemand hebt’.
Ik: ‘Die zogenaamd slimme mannen zeggen alleen maar als ze me niet volgen; “zeker weer een zweefcursus gevolgd” ’.
Hij: ‘Mensen die niet naar zichzelf gekeken hebben zijn niet interessant’
Ik: ‘Ik heb slecht en onrustig geslapen’.
Hij: ‘Ik ook, we zitten met hetzelfde, teveel stress opgeslagen gedurende de werkweek en dat moet toch zijn uitweg vinden, voortaan toch beter om op zaterdag avond af te spreken’.
Ik: ‘Ja, weer eens gaan mediteren dat zou trouwens ook een goed idee zijn’.
Hij: ‘Jij moet lekker jezelf laten verwennen vandaag, ga toch naar de schoonheidsspecialiste EN naar de kapper, kan jou het schelen’.
Ik: ‘Je hebt helemaal gelijk’.

En weg ben ik, op naar mijn verwendag. Even de week achter me laten die niet normaal druk was. En stressvol. Heb er goed over kunnen praten met mijn laagopgeleide. Herken me helemaal niet zo in alle blogs die er ineens verschijnen over downdaten. Misschien moet ik zeggen: nog niet.
We waren allebei niet zo op dreef deze keer, allebei flink last van een probleem op ons werk, waar ook nog eens heel veel overeenkomst in zit. Beiden last van iemand die achterbaks gedrag vertoont. En daar hebben we heel goed over gepraat. Hij ziet haarscherp wat mensen beweegt. Daar hoef je dus echt niet hoogopgeleid voor te zijn.

Hij kon zelfs hard lachen om mijn foute grap. Hij zei namelijk: ‘misschien moet ik toch ook eens gaan downdaten’. Toen kopte ik hem in en zei: ‘dat wordt wel heel lastig’.



Lees verder!

geplaatst door Babette - 2 reacties



zaterdag 19 maart 2011

Downdaten??

Natuurlijk wil ik niet hypocriet zijn. Ik sta met een profiel op een datingsite voor hoger opgeleide singles. Ik sta ook op een “algemene”datingsite, maar geef daar aan dat ik iemand met minimaal een HBO-opleiding zoek. Daarbij staat duidelijk in mijn profiel dat ik het kan waarderen als een man met woorden om kan gaan. Voor een deel een vriendelijke manier om aan te geven dat ik niet enthousiast word van teksten als “ik vint je een liefe vrauw”. Voor een ander deel gewoon zoals het er staat, ik kan het waarderen als een man met woorden om kan gaan. Een mooi en goed geschreven tekst kan me raken. Ik merk ook dat ik op de andere site reacties van mannen met slecht geschreven berichtjes en profielen bijna standaard beantwoord met de opmerking dat ik niet denk dat we matchen. Vaak zijn dat toch mannen met lagere opleidingen. Het is soms wel lastig, want als mannen door vragen waarom we niet zouden matchen durf ik niet keihard toe te geven dat het om de opleiding gaat. Voor mezelf moet ik daar wel eerlijk over zijn. Ik voel me tegenwoordig vooral tot hoger opgeleide mannen aangetrokken. Toch schrok ik enorm van delen van teksten over het zogenaamde “downdaten”. Ik begrijp dat degenen die de bloggen schreven vervelende ervaringen hebben. Het soort relaties dat zij beschrijven zou ook niet mijn wens zijn. Vooral de delen over drank en het teren op het geld van is natuurlijk vreselijk. Alleen lijkt het nu bijna dat dit onlosmakelijk verbonden is aan een relatie met een lager opgeleide man. Mijn ervaring is dat dit niet waar is!


Ik heb me bedacht dat het niet handig is om telkens mijn man in mijn blogs noemen. Dit kan irritant werken en het gevoel geven dat ik niet toe ben aan een nieuwe relatie. Toch heb ik besloten dat nog een keer te doen. Toen ik hem leerde kennen was ik 26. Hij was een 46-jarige weduwnaar met 2 volwassen dochters en een lage Technische opleiding. Ik schreef al eerder dat ik op zijn uiterlijk viel. Toch was dat natuurlijk niet het enige. Ik voelde me vertrouwd, veilig, rustig bij hem. Soms kan ik best een opgewonden standje zijn en hij straalde rust uit. Daarbij had hij wat wel “boerenverstand” wordt genoemd. In het dagelijkse leven, het echte leven, het praktische leven was hij vaak veel slimmer dan ik. Contacten met instanties, zeker schriftelijke contacten, waren mijn taak. Ik regelde zaken. Zocht dingen uit. Hielp hem met het leren omgaan met een computer. Hij zorgde voor de technische zaken. Stak zijn handen uit zijn mouwen en zorgde dat dingen gewoon gedaan werden. Ons hele huis was eigenhandig door hem verbouwd. Misschien waren onze cursussen voor de duikbrevetten wel het meest illustrerend, ik haalde zonder moeite en vaak zonder leren iedere theorie test. Hij moest keihard blokken en haalde de testen zelfs met mijn hulp maar net. Toch was hij de betere duiker en voor mij de ideale buddy. Hij hielp me bij de duik, zorgde dat ik rustig werd en zonder hem had ik niet zo van onze hobby kunnen genieten. Hij teerde niet op mijn geld, want hij kon geweldig met geld omgaan en ik verdiende maar net iets meer dan hij. Drinken deed hij met maten. Eerlijk gezegd was ik stiekem trots toen hij aan de oncoloog vroeg of hij nog wel een wijntje mocht drinken. Voor mij was het een teken dat hij in de jaren met mij geleerd had van bepaalde geneugten des levens te genieten. Als hij niet was overleden dan waren we vast nog heel gelukkig met elkaar geweest, niet in de laatste plaats omdat we elkaar aanvulden. Dat ik nu een ander type man zoek, komt doordat ik een andere vrouw ben dan toen ik hem leerde kennen en met hem samen leefde.

Mijn ervaring is dus heel anders. Daarbij vind ik “downdaten” een naar woord en vraag me af hoe je bepaalt wie “downdate”. Iemand gaf al aan dat het niet alleen met opleiding te maken heeft, maar ook met bijvoorbeeld geld en status. Voetballiefhebbers onder ons kennen de naam Rob de Wit vast nog wel. Geen erg intelligente man. In interviews kwam hij nauwelijks uit zijn woorden. Ik ben bang dat zelfs veel zogenaamde domme blondjes een hogere IQ hadden dan hij. Toch getuigde zijn doelpunt tegen Hongarije van (ruimtelijk) inzicht en het vermogen om snel een besluit te nemen. Het doelpunt is niet zo legendarisch als dat van Marco van Basten tegen Rusland, maar staat nog bij veel mensen in het geheugen gegrift. Hij bracht op dat moment een groot deel van Nederland in vervoering, wat maar weinig mensen gegeven is. Een man met een bijzonder talent. Date je met een dergelijke man onder je niveau? Ik durf daar nee op te antwoorden. Niet alleen intelligentie is een begeerlijke eigenschap. Helaas werd zijn carrière vroegtijdig beëindigd door meerdere hersenbloedingen. Voor hem een persoonlijk drama, voor ons voetballiefhebbers toen een enorme klap. Een bijzonder talent ging verloren. Maar werd hij daarmee in eens een “downdate”? Klinkt wel heel hard als het antwoord ja is.

Lees verder!

geplaatst door Gerbra42 - 5 reacties



vrijdag 18 maart 2011

Downdaten: Opleiding of chemie? Ratio of gevoel?

Als hoogopgeleide vrouw heb je het niet makkelijk volgens de onderzoeken.
Hoog opgeleide vrouwen zoeken een sparringpartner op niveau, terwijl mannen vaak tevreden zijn en ook nog eens vaak een voorkeur hebben voor wat lager opgeleide vrouwen. Immers: Die kijken naar hen op! Dat geldt dus niet voor de mannen op deze site, dus voel je vooral niet aangesproken!
Koppel dit aan de voorkeur van mannen voor jongere vrouwen en dan begrijp je waarom je je als hoogopgeleide vrouw helemaal suf date eer je iemand hebt gevonden van je eigen leeftijd met wie het klikt.
Dan toch maar als vrouw ook water bij de wijn doen en een lager opgeleide man daten? En werkt zo’n relatie wel?
Een jaar of 10 geleden stond ik achter de bar bij een dansfeest, toen ik met een heel aantrekkelijke man in gesprek raakte. Het klikte gelijk. Het bleek dat hij 10 jaar jonger was en had gewerkt als havenarbeider in de Rotterdamse haven. Ook zat hij in de WW, omdat hij ontslag had genomen na een ongeluk. Wel volgde hij een opleiding tot rëintegratietherapeut. Feitelijk waren dat dus twee twijfelpunten, zijn opleiding en werkeloosheid en ik moet bekennen, ik heb ook heel even getwijfeld. Maar het feit dat hij een opleiding volgde, maakte dat ik niet zo’n punt maakte van zijn werkeloosheid. bovendien had hij door de ww een eigen inkomen. Ik kon goed met hem praten, hij had veel gelezen, vooral over spirituele zaken en vertelde dat hij paranormaal was. In die tijd boeide me dat mateloos, zodat we een onderwerp van gesprek hadden waarop we konden levelen. Hij had een mooie kop, een goddelijk lichaam en hij ging er helemaal voor. Hij was echt de man van mijn dromen, commitment te over, ik was het ook helemaal voor hem, we waren zelfs twinsouls volgens hem. Binnen een maand woonden we samen, want hij was nadat hij bij zijn vriendin was weggegaan weer bij zijn moeder ingetrokken. (ja, ssst, ik weet het, niet verstandig). Maar de chemie was zo overweldigend en ik was zo verliefd dat ik al mijn twijfels aan de kant zette. Wat me wel stoorde was dat hij buitenlanders enorm discrimineerde, ook al had hij dan een Surinaamse vriend en dat hij vond dat hij en ik biefstuk mochten eten, maar de kinderen genoegen moesten nemen met een tartaartje. Na een jaar zakte hij voor zijn examen en besloot om maar met de opleiding te stoppen. Een baan zoeken deed hij niet, want ach, ik verdiende toch twee keer zoveel als hij kon verdienen, het was de moeite niet waard om op zijn klauwen te staan zoals hij dat noemde. zijn uitkering was inmiddels afgelopen. Dat hobbelde een paar jaar zo door en ik merkte dat de grens tussen paranormaal en psychotisch flinterdun was. Met de kennis die ik nu heb zou ik hem meteen als psychotisch hebben gediagnosticeerd. Hij werd dus steeds gekker, maar slaagde er wel in veel geld (mijn geld) uit te geven. Uiteindelijk (veel te laat natuurlijk) had ik er genoeg van en heb hem voor het blok gezet,Een baan zoeken dus.
Hij vond een baan in een attractiepark (ik had de advertentie uitgescheurd) en na twee maanden daar gewerkt te hebben bekende hij mij dat hij verliefd was geworden op een collega, een getrouwde vrouw met 5 kinderen. Ze was 10 jaar jonger dan hij, dat dan weer wel.Achteraf herkende ik hem als serieel monogamist. Hij was iemand die van relatie naar relatie trok, maar niet voordat hij de nieuwe relatie had de oude beëindigde.
De volgende dag trok hij met haar in (haar) caravan. Hij was helemaal happy. Hij was gezinshoofd, de man in huis, zij ook laag opgeleid en zij werkte niet, want ze moest voor de kinderen zorgen. Het inkomen wat hij binnenbracht deed er tenminste toe. Ze zijn getrouwd en voor zover ik weet zijn ze nog steeds bij elkaar en heeft zij nu 7 kinderen.…
De moraal van dit verhaal? Downdaten? Voor mij niet meer…

Lees verder!

geplaatst door Sweety - 2 reacties



donderdag 17 maart 2011

Marjelle neemt afstand

Zou het een signaal zijn dat de blog van Marjelle hier zelfs al verdwenen was? Laten we eerlijk wezen, Marjelle doet niet echt meer mee in datingland. Nadat het kortstondige avontuur met Roland half januari plotseling eindigde, heeft ze nog één keer een date gehad. Sindsdien doet Marjelle nauwelijks meer moeite om nieuwe mannen te ontmoeten.

De fut is eruit. Na jaren van proberen. Na het ontmoeten van tientallen single mannen, waarvan er niet één bleef hangen. Internetdaten en Marjelle is blijkbaar echt geen match. Of er bestaat gewoon niemand op deze aarde die bij Marjelle past.

Marjelle is al een jaar of tien single. Ja natuurlijk, er gebeurde in al die jaren weleens wat. Maar er ontstond nooit iets duurzaams. In het echte leven zag Marjelle hem niet, of ze verstopte zich soms teveel. Op datingwebsites vindt Marjelle hem ook niet. Ja, ze heeft veel leuke mannen ontmoet. Veel aangename avonden in de kroeg doorgebracht met dates via internet. Maar zelden raakte ze echt geïnteresseerd in iemand. En nog minder vaak was dat dan ook nog wederzijds.

Het is tijd voor reflectie. Tijd voor Marjelle om zich af te vragen waarom het niet lukt om een leuke vent te vinden. Misschien ligt het wel aan iets anders. Misschien blokkeert er iets van binnen. Misschien komt ze wel heel onbenaderbaar over. Marjelle weet het niet. Maar ze weet wel dat de verwoede pogingen om een man te downloaden via internet moeten stoppen. Misschien voor even, misschien voor goed. De tijd zal het leren.

Lees verder!

geplaatst door Marjelle - 1 reactie



donderdag 17 maart 2011

Bijzondere avond met een bijzondere man

Het was weer een bijzondere avond……..
Een kennis van me, laat ik hem Jan noemen, ken ik al jaren. Jan heeft altijd op mijn kat gepast tijdens mijn vakanties. Vanaf dag 1 hebben Jan en ik een enorme klik met elkaar zowel mentaal als fysiek, we kunnen het erg goed met elkaar vinden ook al zien we elkaar niet vaak. En als we elkaar zien, is het altijd weer bijzonder en vertrouwd en voelt het altijd weer heel goed en zijn we oprecht blij elkaar weer te zien en kletsen we gezellig bij.

Je zou kunnen zeggen, als jullie het zo leuk met elkaar hebben, waarom gaan jullie er dan niet voor? Goede vraag inderdaad maar hij zat een hele tijd in een slechte relatie en in die periode ging hij regelmatig vreemd en ik wil geen relatie met iemand die vreemd gaat.
Nu heeft hij een relatie met iemand anders en die relatie gaat voor zo ver ik kan beoordelen wel goed en zijn ze gelukkig met elkaar. Hierdoor zien wij elkaar minder wat jammer is maar ook wel erg begrijpelijk.

Ons contact beperkt zich dan ook regelmatig tot smsjes en mailtjes en dat zijn beste heftige, intieme berichten. Zo af en toe mail ik hem dat ik iets van hem nodig heb en dan komt hij naar mij toe op de fiets en neemt hij mee wat ik nodig heb. We praten dan over van alles en nog wat.
Zo ook vanavond; we hadden elkaar echt al heel lang niet meer gezien, zeker al anderhalf jaar niet meer. Hij kwam langs om iets te brengen, gezellig zitten praten, ook over intieme dingen, we hebben echt wel een band met elkaar ondanks dat we elkaar weinig zien. Tegen de “boze buiten wereld” zeggen we dat hij wat bij me heeft gedronken en dat klopt maar we vertellen niet alles om anderen geen pijn te doen.

Er is nou eenmaal een enorme spanning tussen ons en dat willen we graag zo houden, juist omdat het zo fijn en ongecompliceerd is, we hebben een gezellige avond, af en toe belanden we in mijn bed, vaak ook niet. Het is bijzonder wat we hebben.

Ondanks dat we zo enorm vertrouwd met elkaar zijn, is het altijd wel weer even bij elkaar aftasten…….

Ik heb weer een bijzonder leuke en fijne avond gehad….

Lees verder!

geplaatst door Siepje - 1 reactie



woensdag 16 maart 2011

Kneukfilms en Psychologieboeken

Nadenkend over de zeebonk, voorkomend in de laatste blogs van Babette over downdaten vraag ik me af hoe lang zo'n relatie als deze leuk kan blijven.

Voor ik verder ga , wat een K.woord downdaten, hiermee wordt aangegeven dat je dus date met iemand, die lager tot veel lager is opgeleid dan jij , dat impliceert dus weer dat die opleiding alleenzaligmakend zou zijn, terwijl het maar een onderdeel van het totaalplaatje is.

Als je serieus het woord downdaten gebruikt geef je aan dat jij, met je hogere (opleidings)niveau, jezelf niet te goed vindt te daten met iemand met een lager niveau en het is helemaal zum kotsen als je dan bedenkt dat downdaten ook wordt gebruikt voor iedereen die op een "lager" niveau zit dan jij (geld, macht, status, schoonheid, vul maar in).

In de blogs van Babette zie je gelukkig al dat zij het relativeert, zich zelfs afvraagt wie er verder is qua wijsheid, zij met haar kennis of de ruwe bolster met zijn levenservaring.
Je gaat je afvragen of ze het in dit geval niet beter updaten had kunnen noemen.

Maar goed, ik draaf weer door, wat ik me afvraag is,
moet je dit zien als een leuk, lekker en leerzaam intermezzo of kan je ook verwachtingen koesteren voor iets langdurigs bij een "relatie" als deze?

Enkele jaren geleden beleefde ik iets soortgelijks en ook ik vond de man een verademing in alle opzichten.
Hele lange avonden hangend op de bank, hij op het grote flatscreen de door mij spottend "kneukfilms" genoemd kijkend en ik met een of ander psychologieboek in de weer, waaruit ik dan regelmatig stukjes aan hem voorlas en zijn mening vroeg, die kwam dan, ongezouten, nuchter, ik leerde ervan.
En samen gaven we af op de boekenwijsheid van hoogopgeleide vrienden, wat een gezever, wat een moeilijkdoenerij.
Toch knaagde er ook wel eens iets, al die sportprogramma's tussen het gekneuk door, als ik alleen lag te lezen had ik ook de tv aan, maar dan hoorde ik P&W of Dwdd of iets dergelijks op de achtergrond of het soort programma's waar de meeste vrouwen graag naar kijken en dat volgde ik dan beetje tussen het lezen door.
Ook de hoeveelheid drank die er aan het eind van zo'n avond ingegoten was zorgde ervoor dat bij een laat telefoontje van een vriendin die er even doorheen zat, hij nog wel een verwoede poging deed mij te volgen wanneer ik een beroep op hem deed welk advies ik zou kunnen geven, maar uiteindelijk kwam er niets zinnigs meer uit.

Waren de voordelen groter dan de nadelen?
In eerste instantie wel, maar op de lange duur?
Ik weet het niet, ik weet uberhaupt niet of een relatie als deze kans van slagen heeft.
De mijne stierf een vroege dood, (niet de man gelukkig) heel abrupt, door omstandigheden, zegt men dan, waardoor ik nooit zal weten hoe het zou zijn gelopen.

Lees verder!

geplaatst door Laura



dinsdag 15 maart 2011

Consultancy buro ‘Hoe vind ik de ware’

Toen zeebonk en ik ons uit het te warme bubbelbad hadden gehesen kwamen we er achter dat de sauna helemaal verlaten was. Het was letterlijk 5 voor 12 en iedereen was naar huis. Met een grote smile op zijn gezicht wees hij me op de camera die dus wel boven het bubbelbad hing. Het meisje achter de balie had ons minutenlang kunnen bekijken in het bubbelbad bleek nu. Wat we daar deden was nog net niet zo erg als dat wat Martin Morero tijdens de ouderavond met Fay in de poppenhoek deed(voor details zie Gooische vrouwen the movie) maar het scheelde niet veel.

We haastten ons naar de kleedkamer. Ik pakte mijn tas en zag een sms. Van single vriendin die 40 was geworden deze week.
“Alle mannen zeggen af voor mijn feestje, altijd alleen maar vrouwen, story of my life”. Het prikkelde onmiddellijk mijn fantasie.
Zeebonk ging, zonder gene, voor ons allebei betalen bij de balie. De lieverd. Ik ging zo neutraal mogelijk achter hem aan langs het meisje dat mijn extase gezien moet hebben. Volgens zeebonk waren de beelden nogal wazig. Gevoel voor humor kan hem niet ontzegd worden. Op de parkeerplaats deden we staand tegen zijn oude Mercedes onder de heldere sterrenhemel eindelijk wat we al de hele avond wilden. Hij noemde het ‘wel een beetje een vluggertje’. Ik zei: “Na 5 uur voorspel is dit geen vluggertje”. Met hem voelt alles liefdevol. Nog nooit heeft hij mij een pijnlijk moment bezorgd. We hadden samen verder kunnen gaan in zijn bed. Toch gingen we ieders ons weegs hierna. Ik wilde goed slapen want een drukke dag voor de boeg met het bewuste feestje van vriendin en hij zou vroeg op pad gaan met een vriend.
Onderweg een sms: ‘Laat even weten als je veilig thuis bent’. Hij is zo lief. Ik ga slapen met een volledig ontspannen lijf en hoofd. Nee, ik ben niet van de wereld en er doen geen tien vlinders een wedstrijd wie het beste alle hoeken van mijn buik kan zien. Ik voel me rustig en heel tevreden. Het is helemaal goed.

Zaterdagochtend sms ik vriendin: ‘Laat los die mannen, ik ga het regelen’. Paar vragende smsjes tot ik haar het zwijgen toe doe: ‘Loslaten nu! Tot vanavond’.
De hele middag ben ik bezig mijn adresboek af te smsen. Al mijn oud dates die een beetje in de buurt wonen sms ik. ‘Mannen gezocht voor feestje van single vriendin’.
Weinig reactie’s. Twee laten weten inmiddels ‘into a woman’ te zijn. De volgende belt me vanuit Lissabon. Maar ook twee positieve reactie’s. Bart en Michiel willen wel mee.
Leuk!!! Helemaal hyper fladder ik door het anders zo troosteloze winkelcentrum. Wat levert mijn ‘out of the box denken’ soms toch heerlijke momenten op.

Ik spreek met Bart en Michiel af op een plein in de buurt van het huis van vriendin. Lopend met zijn drieën kom ik op het lumineuze idee dat ik een spelletje ga spelen met vriendin. Ze is mijn meest ‘vrije’ vriendin, open voor veel. Dit spel kan ik spelen met haar. Ik instrueer Bart en Michiel die nog wat twijfels hebben over de aanpak maar al snel instemmen.
Ik bel aan. “Lieverd, hier ben ik met mijn cadeau voor jou, Michiel en Bart, twee consultants van het buro ‘Hoe vind ik de ware’. Ze komt niet meer bij. Ik zie haar vragende ogen. Is dit nou echt? “Dit vind ik wel heel leuk” roept ze al snel. Ik vertel haar dat de heren zo meteen allebei een intake gaan doen met haar om te kijken waar de pijnpunten zitten. Waarom het daten niet echt een succes is. Ze wil dat wel. In haar slaapkamer ontvangt ze eerst Michiel en daarna Bart. Een paar keer steek ik mijn hoofd om de deur. ‘Komen jullie al een beetje tot de kern?’. In de woonkamer weet inmiddels iedereen wat er gaande is. Sommige mensen zijn bang dat vriendin not amused is als ze straks hoort dat het maar een grap is. Daar ben ik helemaal niet bang voor. Na een half uur is de intake klaar en maken de heren de balans op. ‘Het zit hem in haar selectie’ zegt de ene. ‘Ze straalt seks uit’ zegt de ander.
In de keuken zegt ze lachend tegen mij: “Jij bent gek, dit kan je toch helemaal niet betalen”. Uren laten en vele glazen prosecco(ik) en baco’s(zij) verder vertel ik haar de waarheid. Ze komt wederom niet bij meer bij. In die uren lach, dans en praat ik met de andere vrouwen en met de consultants. Die zich overigens prima vermaken met al die vrouwen.
Bart vraagt me naar zeebonk want hij leest de blogs. ‘Ben je verliefd?’. Ik begin mijn verhaal over hoe het wel voelt en over wat verliefd zijn nou eigenlijk is. Dat weet hij wel. Als je verliefd bent ben je van de wereld en dat ben ik niet. Nee, dat ben ik niet.
Dan is het laat. Bart wil naar huis. Maar huis is ver fietsen, Bart dat niet meer willen, Bart met mij mee willen, mijn huis dichtbij. Alcohol vertroebelt mijn beoordelingsvermogen.
We fietsen door de nacht en belanden in mijn bed. Het voelt niet goed wat ik doe. Lust dat is het. Meer niet. Mis zeebonk. Wil zijn lieve warme handen. Zijn zachte kusjes in mijn nek.

De volgende morgen heb ik letterlijk en figuurlijk een kater. Stuur zeebonk een sms. ‘Heb iets doms gedaan’. ’s Avonds bellen we. Ik ben te moe om te praten. Hij weet het zonder dat ik het zeg. Vraagt naar het feestje. Maar verder niks. En het lukt me niet om het zelf te zeggen.
Vanmorgen werd ik wakker en sms hem en vertel het hem toch. Goede reactie terug. Over vrij zijn en ook dat het hem wel een beetje pijn doet.
Wat zeebonk en ik hebben is bijzonder. Ik ben niet hoteldebotel verliefd. Er is veel chemie en toch is het rustig. Hij noemt het ‘ont-moeten’ wat er is tussen ons.
Prachtig gezegd. Er moet niks en er kan van alles. Zo is het. Wat ik me dan wel weer afvraag, zou hij verliefd zijn?

Vriendin was blij met haar feestje. Weinig hoop op de ware nog steeds, dat wel.

Lees verder!

geplaatst door Babette



maandag 14 maart 2011

Rust in mijn hoofd (vervolg)

Na dat fantastische weekend in juli 2010 (zie magnetisch voelen) zagen we elkaar drie dagen niet. Er was – zonder aanwijsbare reden of afspraak – geen telefonisch of mailcontact. Maar ik dacht wel aan haar. Drie dagen lang was mijn hoofd vol van haar. Niet mijn gevoel, maar mijn geest nam me onderhanden. Piekerde of de exclusiviteit met Irene de goede beslissing was. Was het niet te vroeg om me nu al te binden? Het voelde misschien wel goed, maar waar waren de vlinders? Drie dagen lang gonsden de gravende gedachten in mijn normaal zo lege en rustige hoofd. Ik zag buiten mijn werk verder niemand, belde niemand, zat thuis op de bank, te malen.

En na drie dagen dacht ik: dit is niet goed. Dit wil ik niet. Dit is een verkeerd besluit geweest. Ik wil de rust terug in mijn hoofd!

We belden. Ik vertelde wat er binnen in mij gebeurde. Ze begreep het (zo leek het in ieder geval). En we verbraken het contact. Ik kon verder gaan op het maanden geleden ingezette pad van nieuwe mensen (lees vrouwen) leren kennen.

Even was er een gevoel van ruimte. Heel even. Want toen het piekeren stopte, en ik weer in mijn staat-van-mezelf-zijn kwam, kreeg mijn gevoel weer de overhand. Ik kreeg rust in mijn hoofd, maar mijn gevoel miste de bijzondere verbinding die ik bij haar had beleefd. En zo speelde ze opnieuw een rol in mijn dagelijkse leven, maar wel heel anders. De gevoelens waren niet bedreigend, maar waren warm en betrokken. Ik realiseerde me dat ik me teveel door mijn geest had laten (mis)leiden.

In een sms aan haar probeerde ik dat duidelijk te maken. Ik schreef dat ik verbaasd was. “Vorige week piekerde ik over jou en mij. Deze week denk en voel ik het. Verwarrend en fijn.” Een sms met verkeerd gekozen woorden. Ze begreep me verkeerd, werd boos en verweet me dat ik met haar gevoelens speelde. Uiteindelijk werden mijn excuses aanvaard en beloofde ik geen contact meer op te nemen. En geen blogjes te publiceren over nieuwe date-ervaringen op de plek waar zij ze las.

Dat doe ik dan ook niet. Behalve dan dit verhaal in twee delen. Dat ongelezen en ongepubliceerd een plek in mijn digitale archief krijgt. Om ooit geopend te worden door Irene. Zodat zij ooit weet wat er door mij heenging tijdens de intense dagen dat we samen waren. En wat er door me heen ging toen we niet (meer) samen waren.

PS Irene heeft recent toestemming gegeven voor publicatie. We zien elkaar regelmatig.

Lees verder!

geplaatst door Willem



maandag 14 maart 2011

De Match4me top 50

Op het forum Things2Share werd spontaan een top 50 samengesteld door leden van Match4me.nl. Wil jij weten welke nummers de M4M Top 50 gehaald hebben:

50 - Van Morrison - And It Stoned Me - http://www.youtube.com/watch?v=hX8nAZftZL4&feature=related
49 - George Harrison - Got my mind set on you - http://www.youtube.com/watch?v=-_niy2ZM5Jo
48 - Manu Chao - Me gustas tu - http://www.youtube.com/watch?v=mzgjiPBCsss
47: - John Lennon - Imagine
46 - Ilse de Lange - Beautiful Distraction - http://www.youtube.com/watch?v=zmpeNcPf1G0
45 - Maria Mena - You're the only one -
44 - Seven Into The Sea - In Tua Nua - http://www.youtube.com/watch?v=V99B5Hdp-5o
43 - Dayna Kurtz 8. Love where did you go - http://www.youtube.com/watch?v=B84WhZdRKnk&playnext=1&list=PLA879855A
42 - The Rolling Stones - Under My Thumb - http://www.youtube.com/watch?v=wxarN-c-Z6U&feature=fvst
41 - Indochine - L'aventurier - http://www.youtube.com/watch?v=Il1S4WP6DlY
40 - Carla Bley and Steve Swallow - Lawns - http://www.youtube.com/watch?v=YkBU5aM_6zM
39 - Tiesto ft Christian Burns - In the dark
- http://www.dailymotion.com/video/x1k7ch_tiesto-ft-christian-burnsin-the-dar_musiciet
38 - The Church - Under The Milky Way - http://www.youtube.com/watch?v=V-mQyRuHIuA
37 - David Bowie - Heroes - http://www.youtube.com/watch?v=Tgcc5V9Hu3g
36 - Simple Minds - Don't you (forget about me) - http://www.youtube.com/watch?v=ZhaHLoK3CF4
35 - Enya - May it be - http://www.youtube.com/watch?v=ww8wqEgFIA8
34 - Keith Jarrett - Köln Concert
33 - David Bowie - Let's Dance - http://www.youtube.com/watch?v=N4d7Wp9kKjA;-
32 - Moby Video - Why does my heart feel so bad? - http://www.youtube.com/watch?v=dBCkoDJkIOc
31 - Men Without Hats - Safety Dance - http://www.youtube.com/watch?v=7movKfyTBII
30 - Madrugada ~ Strange colour blue -
29 - Antony and the Johnsons - Hope There's Someone - http://www.youtube.com/watch?v=iKVHko9YIq8&featu
28 - Siouxsie And The Banshees Spellbound - http://www.youtube.com/watch?v=9otg_Cm50RE
27 - Koop - Koop Island Blues - http://www.youtube.com/watch?v=Ji0xDg6EVvI
26 - Heart - Crazy On You - http://www.youtube.com/watch?v=o5PKULglde8
25 - The Mission - Wasteland - http://www.youtube.com/watch?v=-2up4WUQod0
24 - K's Choice Butterflies Instead - http://www.youtube.com/watch?v=gF19CtWr0j0
23 - Lenny Kravitz Fly away - http://www.youtube.com/watch?v=ba3usMRhStk
22 - Ilse De Lange - De Dijk - Hou me vast
21 - HIM - Join Me In Death - http://www.youtube.com/watch?v=1V4AscLidWg
20 - Rammstein - Ich will http://www.youtube.com/watch?v=70kV_Wp5WpE
19 - Anouar Brahem - Leila Au Pays Du Carrousel - http://www.youtube.com/watch?v=r38sqGz3Wpc
18 - Cooder and Bhatt - A Meeting by the River - http://www.youtube.com/watch?v=ez-oEsg1uw0&feature=related
17 - Hildegard von Bingen - O euchari in leta via
16 - James Blake - Limit To Your Love - http://www.youtube.com/watch?v=oOT2-OTebx0
15 - Ellen ten Damme - DURF JIJ? - http://www.youtube.com/watch?v=bHxs_Ea9O7g
14 - Queen - Love of my life - http://www.youtube.com/watch?v=VZB9gddYN18&feature=related
13 - Blof - Herinnering Aan Later - http://www.youtube.com/watch?v=DYdLyNe0qYs&feature=fvwrel
12 - Prodigy - Ft Enya - http://www.youtube.com/watch?v=ICRnOdz2jKo
11 - Avril Lavigne - Girlfriend - http://www.youtube.com/watch?v=Jo5NPrqKb8M
10 - Peter Gabriel & Sinead O'Connor - Blood Of Eden - http://www.youtube.com/watch?v=pXtr-iTqMEE
9 - U2 - In a Little While - http://www.youtube.com/watch?v=7e3Ism1ZTQo
8 - Porcupine Tree - Lazarus - http://www.youtube.com/watch?v=0Jtc4dF721g
7 - Train - Hey, Soul Sister - http://www.youtube.com/watch?v=4DrX8AFIQao
6 - Katie Melua - Blame it on the moon - http://www.youtube.com/watch?v=9mdc6jZRZxU
5 - IRA - To, co na zawsze - http://www.youtube.com/watch?v=5ipRI3dtFeQ
4 - Coldplay - Clocks - http://www.youtube.com/watch?v=XbI1FpLd4Vk
3 - Leonard Cohen - Dance Me to the End Of Love - http://www.youtube.com/watch?v=Ki9xcDs9jRk
2 - DI-RECT - Times Are Changing -
1 - Dead Can Dance - Toward the Within - http://www.youtube.com/watch?v=itwL5y0He-k

redactie Match4me.nl

Lees verder!

geplaatst door Match4me - 2 reacties



maandag 14 maart 2011

Liefde

Liefde….,

Dit is lang geleden, ik herken het gevoel
ik beef over mijn hele lijf.
Ik sta in vuur en vlam, mijn neus tintelt,
als ik eerlijk ben tintelt alles aan mij.
Ik ben als een oncontroleerbare riet, wat door de wind
heen en weer wordt geslingerd.
Ik heb mezelf niet meer onder controle,
moet uitkijken niet te gretig te zijn maar het kan me ook niet schelen.
Kan alleen maar denken wat is hij mooi, wat ben ik gelukkig.
Ben hem gewoon tegen gekomen, in mijn eigen woonplaats.

Heb net samen met mijn moeder een nieuwe rok gekocht en daarna
gaan dan altijd ernaast een glas wijn drinken,
komt de kok ons een broodje en een glas wijn brengen en
vraagt of wij er bezwaar tegen hebben als hij
even bij ons aan het tafeltje komt zitten
Voor ik iets kan zeggen doet mijn moeder dat al,
verbaast kijk ik naar man
en dan naar mijn moeder,
die gewoon zit te flirten en ze brengt het er nog aardig af ook,
ze gedraagt zich als een cougar.

Jeetje, ik ken hem wel hij is de zoon van de bazin van de winkel,
heb nooit echt met hem gepraat wat is dit, wat is hij leuk
en hij zit zomaar aan ons tafeltje, met alle gemak pakt hij mijn moeder in
of pakt zij hem in, ik weet het niet maar er gebeurt van alles.
Mooie ogen met pretlichtjes, hij wil weten wat we gekocht hebben.
Als ik vertel dat ik een rok en een jasje heb gekocht,
vraagt hij of hij het mag zien.
Ik pak de papierentas en haal de rok en het jasje eruit.
Hij betast de stof en vertelt door wie deze is gemaakt,
met moeite kan ik mijn mond dicht houden.
Dan onverwacht vraagt hij of ik mijn J.J. schoen wil uitdoen.
Terwijl hij mijn schoen vasthoudt begint een verhandeling
over Jan Jansen schoenen.
Hij weet precies hoe hij mijn aandacht moet trekken.
Vlak voor we weg gaan vraagt hij of we een keer
iets kunnen afspreken en of hij mijn telefoonnummer mag,
mijn moeder geeft het zonder overleg
Daar ga ik haar nog eens over aanspreken.

Alles voelt goed, er is een klik, spanning alles.
Ik geloof dat er geen onverwerkte of ondragelijke zaken uit het verleden zijn.
De kunst van het zoenen, wat kan hij het heerlijk zo zachtjes
mijn lippen beroeren, hij heeft het zoenen uitgevonden.

Ik heb mijn evenknie ontmoet, ruim 50 jaar.
Het kan bijna niet voor de tweede keer liefde op het eerste gezicht.
Waar heb ik dit aan verdient, een alles omvattende liefde.
Wat ben ik blij dat hij hetzelfde ook voor mij voelt, ik heb het in zijn ogen gezien
ik kan gewoon niet meer helder denken, niet meer eten.
Er fladdert opnieuw een koolwitje in mijn buik,
als we bij elkaar zijn zou ik hem willen bezitten.
Ik ben verliefd op deze heerlijke man.
Vanavond onze 5e ontmoeting, hij komt hier voor mij koken.

Zingend verschoon ik mijn bed en zing
‘Is this Love’ van Bob Marley,
Ja dat wil ik, hem liefhebben de rest van mijn leven.
Lachen, ik zet Bob Marley maar aan en dan klinken
Onze stemmen door het huis:’ I Wanna Love You, And Treat You Right’.

Ik heb er zin in, blij als een kind, bereid ik alles voor
Voor een onvergetelijke avond en….
Ruim ik mijn huis op, ga naar de stad koop bloemen
Wat lekkere dingen, wijn, misschien wel champagne
Ik ben in dubio ga ik oesters kopen is wel spannend

Ik koop toch maar een doosje van die lekkere droge witte wijn
En neem gelijk twee flessen van die heerlijke brut Champagne mee
We gaan vanavond knallen, oud en nieuw vieren

Om acht uur stift ik mijn lippen en doe een beetje ‘The One’
van Dolce&Gabbana achter mijn oren, kijk in de spiegel
en denk ‘ik ben er klaar voor’ laat hem maar komen.
De bel gaat, ik zucht eens diep en haal diep adem
loop naar de deur, daar staat hij met in de ene hand een
Boodschappentas en de andere een bos rozen.
Als in een soort van roes trek ik hem naar binnen.
Onze lippen vinden elkaar, wat een mooi begin van een
Veel belovende avond……..

Lees verder!

geplaatst door Eik - 1 reactie



zondag 13 maart 2011

Kleine cupido

Een tijdje terug werd ik in de supermarkt aangesproken door een stoere kerel van een jaar of 4. Hij wilde weten wat ik die avond ging eten. Geen idee meer wat het was, maar volgens mij was hij ook niet echt onder de indruk. Logisch, want wat ik ook in gedachte had, het kon niet op tegen de plannen die zij hadden. Triomfantelijk vertelde hij me dat zijn pappa pannenkoeken ging bakken. Op zo’n moment is alleen een welgemeend “dat is lekker!” op zijn plaats. Blijkbaar zei ik het welgemeend genoeg, want ik kreeg spontaan een uitnodiging om mee te eten. Ik heb hem verteld dat ik dat heel lief vond, maar dat ik helaas die avond niet kon. Een ander keertje misschien. De kans dat ik ze weer tegenkom en dat hij dat nog weet leek me klein, dus durfde op die manier te reageren. Natuurlijk heb ik heel even gedacht “oh pappa bakt, is er geen mamma die ook mee eet”, maar natuurlijk was dat maar heel even. Vooral omdat zijn vader een jonge dertiger bleek te zijn die er net aan kwam lopen toen ik vriendelijk de uitnodiging afsloeg. Hij lachte verontschuldigend naar me en voelde zich volgens mij een tikkeltje opgelaten.


Toch had ik zeker niet het gevoel dat zijn zoontje aan het koppelen was. Waarom hij een vreemde vrouw aansprak, geen idee, maar voor een koppel poging was het te subtiel. Ik had namelijk van een vriendin gehoord hoe kinderen daar mee om kunnen gaan. Zij is ruim 4 jaar geleden gescheiden. Haar zoontje was bijna 4 toen ze uit elkaar gingen. Haar ex zag af van een regelmatige bezoekregeling. Tegenwoordig zit er iets meer regelmaat in zijn bezoekjes. Het duurt nu iets minder vaak meer dan 2 maanden voor hij weer iets van zich laat horen. Zo lang haar zoontje blij is zijn vader te zien, accepteert zij de regeling. Het betekent wel dat zij feitelijk de enige ouder is die hem opvoedt en met wie hij grotendeels samen is. Inmiddels vindt hij dat helemaal prima. Voetbal kijken doet hij met oma en met zijn oom bespreekt hij mannen problemen zoals de vraag “hoe haal je de volgende level van een bepaald computerspel”. Zijn moeder is weliswaar een vrouw, dus niet stoer, maar kun je ook best hebben. En met vaderdag heeft hij iemand om een cadeautje voor te maken. Een vader in huis is dus geen speciale wens meer.

Voor 2 jaar terug had hij die wens wel. Hij had bedacht dat als mamma weer trouwde dat hij dan weer een pappa zou hebben. Hevig geëmotioneerd legde mijn vriendin hem uit dat al woonde zijn pappa niet meer bij ze, hij toch altijd zijn pappa zou zijn. Oké, maar toch als ze weer zou trouwen, dan zou er toch weer een pappa in huis wonen?!. Hij had al een lijstje met mogelijke kandidaten. Helaas was mijn vriendin erg kieskeurig en wees iedereen af. De eerste op zijn lijst was haar ex, maar daar was ze al mee getrouwd geweest. De tweede ,zijn vriendje Walther, vond ze te jong. De derde, haar broer, was al getrouwd. En nummer 4, Sinterklaas, was weer te oud en woonde te ver weg. Conclusie, het moest een pappa zijn zonder bijbehorende mamma, die niet te ver weg woonde.

Natuurlijk zat mijn vriendin erg in over het gesprek. Ze had het luchtig proberen te houden, maar het deed haar enorm pijn. Daar kwam een paar dagen later nog een enorme schok bij ook. Haar zoontje kwam helemaal blij thuis van school. Timo’s vader was een pappa zonder mamma! Timo en hij zagen het helemaal zitten. Als ze zouden trouwen zou dat veel voordelen hebben. Niet in de laatste plaats dat ze dan hun DS spelletjes konden delen! Mijn vriendin was bang dat ze ook al even enthousiast met het voorstel bij Timo’s vader waren geweest. Het zou niet alleen gênant zijn, maar ook pijnlijk. De moeder van Timo was een paar maanden daarvoor overleden. Gelukkig hadden ze afgesproken dat hij het eerst thuis tegen zijn moeder zou zeggen. Hij wist tenslotte uit ervaring hoe kieskeurig zij was. Nu leek dit de ideale deal, maar toch. Met veel geduld heeft mijn vriendin uit kunnen leggen dat pappa’s en mamma’s alleen trouwen als ze elkaar al een tijd kennen en elkaar heel lief vinden. Dat dat elkaar lief vinden spontaan gebeurt en dat het dus heel fijn was dat hij meedacht, maar dat het toch beter was als mamma zelf iemand vond om mee te trouwen. De gênante en pijnlijke confrontatie met Timo’s vader was daarmee voorkomen. Haar zoontje heeft verder geen koppelpogingen gedaan.

Soms denk ik echter stiekem dat zijn pogingen niet subtiel waren, maar dat ik hem best als cupido zou willen verkleden. Compleet met pijl en boog. Als alleenstaande moeder en enige kostwinner blijft voor mijn vriendin niet veel tijd over om te daten. Vooral niet omdat ze zuinig wil omgaan met de gunst van het oppassen. Ik kan mij dan ook niet herinneren dat ze in die 4 jaar ooit een date gehad heeft. En dat gun ik haar wel. Gewoon zodat ze zich even alleen maar vrouw kan voelen. Niet de moeder van, niet de ex van en niet de medewerkster van. Gewoon een vrouw die een leuke date heeft, bewonderd wordt en daar van geniet. Maar helaas, al verkleed ik hem als cupido, een man vinden om zijn pijlen op te richten zal best lastig zijn. Vind het voor mijzelf al lastig. En natuurlijk blijft de vraag of zij op een koppel samenwerking tussen haar zoontje en mij zit te wachten. Denk dat ze me geduldig zou uitleggen dat zoiets spontaan moet gebeuren.

Lees verder!

geplaatst door Gerbra42



zaterdag 12 maart 2011

Ver weg

Over de nadagen(en alle dagen ervoor) van mijn huwelijk heb ik nog niet veel geschreven. Het roept weerstand op. Schrijft niet lekker, het gaat niet vanzelf zoals normaal als ik schrijf. Heb er wel over nagedacht waarom dat zo is. Misschien is het toch nog te pijnlijk?

Na een fijne vrijdagavond in de sauna met mijn zeebonk, ik ga hem trouwens bijna een naam geven want de term zeebonk begint me tegen te staan, werd ik heerlijk ontspannen wakker vanmorgen. Vrolijk begon ik aan mijn zaterdagochtendritueel. Koffie, sap, toast, eitje, krant en radio aan.
En ineens klonk daar muziek die me automatisch teruggebracht naar de zomer van 2007. Onze laatste zomer als gezin. Ex werkte gedeeltelijk in Amerika. Dat van dat werken aan de andere kant van de oceaan dat was uiteraard niet mijn idee; met drie kinderen en een baan was ik namelijk al druk genoeg. Hij moest echter dringend verder met zijn carrière en dat kon alleen met een internationale klus op zijn CV, dit werd luchtig gebracht terwijl ik hoogzwanger(van de derde dus) op de bank lag.

Twee zomers gingen we mee. De eerste keer was het bijzonder. Fijn als gezin. Met een baby aan de borst in businessclass, dat verzin je toch niet? Hoogtepunt van die zomer was een kampvuur met zijn allen in de tuin van het buitenhuis van de baas. Idyllisch gelegen aan Clear Lake. Toen leek alles nog clear.
Mijn jongste dochter verzuchtte toen met groot gevoel voor drama: “Zo mooi wordt het nooit meer”.
Hoe waar haar woorden bleken te zijn geweest werd mij een half jaar later duidelijk, toen ik ontdekte dat ex niet alleen ver buiten de deur werkte, maar ook heel andere dingen buiten de deur deed.

De volgende zomer in Iowa was anders. Niet bijzonder meer, eerder bizar. Ex smste met vriendin. Ik chatte met mannen in Nederland die net wakker werden als ik naar bed ging. Kinderen wisten nog niks maar voelden alles denk ik.

Op een avond ging ik naar de Mall, even lekker cool shoppen na een dag alleen met de kinderen in de hitte. Ik liep een van de vele geweldig kledingzaken binnen en werd geraakt door de muziek die gedraaid werd. Ik vroeg de caissière welk het nummer was. Ze schreef het op een papiertje. “Hey there Dilalah” van de Plain White T’s.
In de weken die volgden hoorde ik het nummer talloze keren op de radio. Zo ook toen ik naar de sportschool reed in de gehuurde, veel te grote, SUV. Over de heuvels van Iowa.
En wat voelde ik me toen bevrijd. Nog lang niet gelukkig of helemaal blij met mezelf. Maar op dat moment, alleen in die grote auto door dat weidse landschap, heuvel op, heuvel af, voelde ik de kansen die er voor me lagen.
Ik voelde, zo ver weg van huis, dichtbij mezelf, dat er geen weg terug was.


Mijn huwelijk was voorbij maar mijn nieuwe leven was begonnen.



Lees verder!

geplaatst door Babette



vrijdag 11 maart 2011

O-moment

"How come, we don't even talk no more
And you don't even call no more
We don't barely keep in touch at all
And I don't even feel the same love when we hug no more"

D12- How come

Misschien herken je het of misschien niet. Als je het niet herkent ben je of ;
1. Nooit verliefd geweest of 2. Je bent een gevoelloze..

Je komt iemand tegen. Je vindt die persoon wel leuk. Je krijgt er gevoelens bij. Het gevoel is wederzijds. Jippie!
Je onderneemt leuke dingen en leert elkaar stukje bij beetje kennen. Je uit wie je echt bent en vertelt persoonlijke dingen. Je voelt je gewoon goed bij die persoon en krijgt onderbuik gevoelens.

En dan... dan zegt of doet die persoon iets en denk je oohhh..WTF?!?!
Welcome to the O-moment.
Het moment dat alles verpest. Dat je hele doen en laten naar die persoon verandert en die persoon voor altijd met anderen ogen aankijkt. Dat je eigenlijk snel wilt wegrennen, en vooral niet vaak wilt omkijken, maar dat die onderbuik gevoelens dan opspelen. Dat als je die persoon tegenkomt je denkt;"....."
Over, pats boem, weg.

The O-moment
I'm lovin' it.
Zucht..

Lees verder!

geplaatst door Liset - 3 reacties



donderdag 10 maart 2011

Magnetisch voelen

Juli 2010

Irene was niet uit op daten. Dat had ze ook al heel lang niet gedaan. Ze was getriggerd door mijn blogjes. En daarop reageerde ze. Ik schreef terug. Zo ontstond een mailwisseling die uiteindelijk uitmondde in telefonisch contact. Dat heel anders verliep dan ik had verwacht. Veel rustiger, langzamer dan ik gewend was. Ik had het gevoel heel voorzichtig te moeten zijn, maar dat beeld klopte niet. Na enige tijd liep de snelheid van het gesprek op en ontstond een uitdagende conversatie.

We ontmoetten elkaar op het strand.De strandwandeling duurde niet lang. Bij de eerste gelegenheid besprongen we het matras van de loungebar. We praatten en bleven dat doen. Ondertussen kwam de witte wijn voorbij. Het kon helaas niet langer duren dan twee uur. Toen moest ze weg voor een afspraak met een vriendin. Maar we wilden elkaar verder leren kennen.

De volgende keer herhaalden we onze eerste ervaring. De regen verdreef ons echter van het matras, en onder een luifel voelde het toch anders. Toen het weer droog was, vervolgden we onze verkenning langs ons gevoel. Irene raakte me op een manier die ik nooit eerder had meegemaakt. De intensiteit van het voelen ging heel diep, het was haast magnetisch. We omhelsden elkaar uren en ik ontdekte gevoeligheden op plaatsen die dat niet eerder hadden meegemaakt. Het was moeilijk van elkaar los te komen. Dat deden we dan ook niet. Het voelde fantastisch en ik beleefde nieuwe ervaringen. Maar wel miste ik een aspect… in mijn achterhoofd voelde ik het opkomen: waar waren de vlinders in mijn buik?

We maakten een nieuwe afspraak. Ze kwam op zaterdag bij me thuis en alsof er geen dagen voorbij waren gegaan, hervatten we ons omhelzingsritueel. Ik schrijf ritueel, maar gewoon voelde het niet. Het vonkte. Opnieuw. Het zou een mooi weekend worden.

Irene had nog wel een vraag. Of eigenlijk verzoek. Als dit zo goed voelde, en we wilden elkaar beter leren kennen, dan wilde zij wel dat ik fysieke relaties met andere vrouwen opgaf. Een terechte vraag. Maar ook een lastige. Ik, die nieuwe ontdekkingen deed bij andere vrouwen, moest een – voor mij belangrijk onderdeel – vaarwel zeggen. In gedachten ging ik na wat het zou betekenen. De lichamelijke intimiteit was niet exclusief. Daar waren de anderen en ikzelf altijd open over geweest. Het zou niet makkelijk zijn ermee te stoppen, maar dat zou zich vast wel oplossen. Ik voelde Irenes blik. Haar ogen. De gedachten stopten. Mijn gevoel zei ja. Ik zei ja.

Lees verder!

geplaatst door Willem



dinsdag 8 maart 2011

Grijs

''Vastberadenheid is voor de dommen,
tijd is maar een stok achter de deur.
Elke zekerheid is zelf verzonnen,
dus grijs is een mooie kleur.
Grijs is een mooie kleur.''

Veldhuid en Kemper- Grijs

Lin stormt door de deuropening wanneer ik de voordeur rustig voor haar open doe. ‘Liset, help!’ Ze kijkt me met grote ogen aan. De blik in haar ogen, de onzekere lichaamshouding..ik weet hoelaat het is. Lin heeft een man Vs. vrouw probleem. Gelukkig is Bert op de koffie (lees; aan het bier). Kan hij ons mooi opweg helpen.

Wanneer Lin is gestationeerd op de bank naast Bert barst het gesprek los. ‘Ja ik weet echt niet wat ik hier mee aanmoet. Ik heb een leuke jongen leren kennen maar ik weet niet of ik moet zeggen dat ik hem leuk vindt. Schrikt dat af?’ Tegelijkertijd kijkt ze Bert met vragende ogen aan. Hij verslikt zich bijna in zijn drankje en zegt half hoestend; ‘Ja hallo, alsof ik de woordvoeder ben voor het mannelijk geslacht!’ ‘Ja dat begrijp ik ook wel maar aangezien jij hier nu toch bent kan je toch wel je visie geven?’ Bert kijkt mij nu met vragende-help-ogen aan. ‘Umm, gewoon aan hem vragen?’, zeg ik; ‘Het is altijd wel handig om te weten van de andere partij of deze meer contact wilt of niet. Als dat niet duidelijk is kan dat allemaal zo in het grijze gebied blijven hangen.’ ‘Ja dat klopt’, zegt Lin; ’Ik vind het zo irritant als het in het grijze gebied blijft. Ik krijg dan meer en meer gevoelens en negen van de tien keer zegt de ander dan na de zoveelste date dat hij liever vrienden wilt blijven.’ Een stilte valt. Dan zegt Bert; ‘Jij kijkt zeker naar de toekomst? Je ziet hem al wel of niet als je vriendje?’ ‘Um ja, dat is wel mij denkwijze’, zegt Lin; ‘Als ik hem niet zie als een potentieel vriendje dan is het date-feest snel voorbij.’ ‘Precies’, zegt Bert; ‘En dat is nu precies waarin jij en ik verschillen. Ik denk altijd; het is leuk voor een maand. Wordt het meer dan dat, dan is dat mooi meegenomen. Zo niet dan was ik er al op voorbereid. Dat scheelt altijd een hoop emotioneel gedoe.’ Bij die laatste zin knipoogt hij direct naar mij. Shit, Bert weet hoe vrouwen reageren. Na een tijdje te hebben gepraat is het tijd voor hem om richting huis te gaan. Als ik weer naast Lin ga zitten zegt ze; ’Zo stom om te denken leuk voor een maand. Zo zijn wij vrouwen toch niet?’ ‘Wij zijn niet van dat soort vrouwen. Misschien andere dames wel. Het is maar net of je voor kwantiteit of voor kwaliteit gaat.’ ‘Kwantiteit heb ik nu wel gehad Liset. Ik wil nu voor kwaliteit gaan! Goed, ik ga het hem vragen. Als hij me de moeite waard vindt voor meer hoor ik dat en anders is het jammer. Toch? Ow ik haat grijs!’

Lin loopt weer richting de voordeur. Ze pakt haar grijze winterjas die ze om haar grijze jurkje heen slaat. Dan wikkelt ze haar grijze sjaal om haar nek. Ze ritst haar grijze modder laarzen weer aan.
Ja we haten grijs. Maar soms vinden we het wel fijn om hierin rond te lopen..


Lees verder!

geplaatst door Liset



dinsdag 8 maart 2011

Knapzak van Douwe Dabbert

Geweldig vind ik ze, de stoer stappende kleuters met hun kleurrijke Cars of Barbie rugzakjes. Ik vind het helemaal geweldig, omdat ik weet dat er vaak niet meer dan een broodtrommeltje plus bijpassend drinkbekertje in de rugzakjes te vinden is. Ik heb zelf geen kinderen, maar het is mijn favoriete cadeau voor een kind dat naar groep 1 gaat. Onmisbaar om je heel groot te voelen op de eerste dag op weg naar.

Zo geweldig als ik de mini kleurrijke uitvoering vind, zo weinig heb ik met de volwassen exemplaren. Voor tieners kan ik me de aantrekkingskracht nog voorstellen, maar bij boven de 20 ontgaat het me. Natuurlijk begrijp ik best dat ze super handig kunnen zijn. Je kunt van alles meenemen zonder je handen te hoeven gebruiken. In sommige gevallen zelfs kinderen. Wanneer ik toevallig ergens backpakkers zie lopen, is het nut me volkomen duidelijk. Alleen is de kans dat ik ooit een backpakker word zeer gering. Voor mij geen rugzak dus.

Bij de figuurlijke rugzakken ligt het precies andersom. Jaren geleden werkte ik voor een stichting die de zorg had voor de uitvoering van de kinderopvangregeling van verschillende (CAO) partijen. Ons werk was puur administratief. Wij waren totaal niet betrokken bij de opvang zelf. Om ook eens de praktijk te zien werden alle medewerkers in groepjes bij 2 verschillende kinderdagverblijven uitgenodigd. Bij één van de kinderdagverblijven hield de directrice een soort promotie verhaaltje. Ze vertelde dat ze niet alleen voor goede opvang wilde zorgen, maar vooral de kinderen bij 4 jaar met een rugzakje vol positieve bagage over wilden dragen aan het basisonderwijs. Ze bedoelde het ongetwijfeld heel goed en je kon zien dat ze trots was op hun principes. Ik kreeg echter een nare smaak in mijn mond. Een kind hoort als enige bagage een broodtrommeltje en bijpassende drinkbeker te hebben.

Bij volwassenen hoort er voor mij heel wat meer in te zitten dan dat. Tot mijn verbazing lees ik soms dat iemand in profiel nadrukkelijk aangeeft dat hij geen rugzak heeft en/of iemand zonder zoekt. Een tijdje terug vroeg ik me af hoe dat kan als je – zoals voor veel van ons geldt– de 40 gepasseerd bent. Hoe kun je dan geheel zonder bagage zijn en is dat nu echt positief? Maken de dingen die je meemaakt je niet tot wie je bent? Geeft het je niet het vermogen om dingen te herkennen, om mee te leven met anderen, om te relativeren etc? Ik hoef niet iedere herinnering dagelijks her te beleven, maar koester ze wel. Ook de slechte herinneringen. De angst toen we hoorden dat mijn man ziek was en de pijn toen we de strijd verloren. Ik koester de trots dat ik op een gegeven moment weer verder kon en weer een toekomst zag. Mag nog graag terug denken aan alle mooie dingen die ik (met hem) heb meegemaakt. Naar aanleiding van sommige profielen vroeg ik me af of ik dat moest opgeven om een leeg rugzakje te hebben. Ik heb het daar wel eens met anderen over gehad. Sommige mensen gaven aan dat het er om gaat dat je je herinneringen/ervaringen een plekje geeft. Als ik aan backpakkers dacht, leek de rugzak me een prima plek. Dichtbij en toch heb je je handen vrij. Ik moest echter toegeven dat het er wel vermoeiend uitzag, wandelen met een enorm gevaarte op je rug. Dat was wel een nadeel. Er moest toch een manier zijn om je bagage te behouden en toch licht te reizen?

En ineens herinnerde ik me de knapzak van Douwe Dabbert. Voor degene die nu denken “de wat van wie”: Douwe Dabbert is een stripfiguur die reist met een betoverde knapzak. Het is niet meer dan een zakdoek aan een stok. In de knapzak bevindt zich echter altijd net wat hij op dat moment nodig heeft. Dat kan iets zijn om het gevaar te weren – want Douwe is een avontuurlijk baasje – of gewoon om een picknick te houden. Alle goede en slechte zaken bij de hand en toch licht bepakt. Het leek me heerlijk om zo te kunnen reizen. Om af en toe een greep in je knapzak te kunnen doen en net dat te treffen waar je op dat moment behoefte aan hebt. Sommige herinneringen en ervaringen komen mogelijk jaren niet te voorschijn.. Andere kunnen je vaker helpen en zien dus vaker het daglicht. Geen verspilling van bagage en toch een lichte tred.

Als het mogelijk is om met een figuurlijke rugzak door het leven te gaan, moet het ook mogelijk zijn dit te doen met een figuurlijke knapzak. Het werkt nog niet altijd. Soms duikt ineens onverwacht een herinnering of gevoel op dat ik net even niet kon gebruiken. Maar met wat training en geduld lukt het me vast en zeker om de knapzak onder controle te krijgen.

Ga ik dit vermelden in mijn profiel? Natuurlijk niet. Zelfs na het lezen van dit blog zullen er mannen zijn die geen idee hebben waar ik het over heb. Maar dat is ook niet belangrijk. Ik wil niet licht reizen om te voldoen aan de wensen van bepaalde mannen. Als zij niet samen met mij af en toe herinneringen, ervaringen, angsten en positieve gevoelens willen delen, dan voldoen ze toch niet aan mijn wensen. Ik wil zo door het leven gaan, omdat dat voor mij fijn is en dat een ander daar ook profijt van kan hebben is mooi meegenomen.

Lees verder!

geplaatst door Gerbra42 - 1 reactie



dinsdag 8 maart 2011

Goed gestemd; een update over mijn downdate!


Hij heeft mijn blogs gelezen hier gewoon aan mijn eigen keukentafel op mijn eigen laptop nadat ik had ingelogd. Hij, mijn downdate, mijn zeebonk die van dat zout op mijn huid. Nee, hij kan zich niet aanmelden bij match4me want hij is niet bepaald ‘hboplus’ met zijn schippersschool. Wat een grap eigenlijk.
Nooit bij stil gestaan en by the way; wie checkt dat opleidingsniveau eigenlijk? Zit er een mannetje op het kantoor die bij elke nieuwe aanmelding heel erg gaat zoeken op internet wat er te vinden valt over de kersverse single. ’s Even kijken of deze of gene ook met al zijn scholen en studies op ‘Schoolbank’ staat. Jeetje ‘Schoolbank’, dat was toch zo’n beetje de eerste site waarmee je op lekker veilige wijze weer eens kon kijken hoe het met die jongen was waar je de hele middelbare school tijd heimelijk verliefd op was. Maar dit terzijde.
‘Nou, ik voldoe helemaal aan je zoekcriteria’ zei hij vervolgens toen hij mijn profiel bestudeerde. Er is maar 1 klein minpuntje. Ja, dat minpuntje dat kende ik ook sinds de provinciale verkiezingen van drie dagen eerder. Onze politieke voorkeur lag nogal uiteen.
‘Zo, dus zo woont een linkse, hboplus vrouw’ zei hij met veel ironie toen hij mijn huis binnenkwam. ‘Heb je je auto goed afgesloten, niks in het zicht laten liggen dit is immers dat heel gevaarlijke stadsdeel met al die enge allochtonen?’ was mijn reactie.
We waren allebei goed gestemd dit weekend, hebben hard gelachen om alle foute grappen die we aan de lopende band maakten over ons stemgedrag, nadat ik drie dagen eerder nog zeer ontstemd was geweest over zijn keuze.
De stemming zat er dus goed in. Zelfs over de film die we samen gingen kijken konden we het eens worden. Ik was namelijk al vroeg opgestaan om de Volkskrant te kopen i.v.m. de gratis DVD van The American die je erbij kreeg en die film leek hem ook wel wat. Lekker tegen elkaar op de bank viel hij al snel in slaap want hij had hard gewerkt die nacht in de haven. En ik hou het al nooit lang vol op de bank met films en zeker niet als ik tegen zo’n lekkere warme man aanlig, dus terwijl Clooney en consorten er vrolijk op los achtervolgden door het iets te strak vormgegeven Italiaanse landschap vielen mijn ogen ook dicht.
Plots klonken er harde schoten uit George’s geweer en beiden schrokken we wakker. We waren het er meteen roerend over eens dat Anton Corbijn beter weer foto’s kan gaan maken.
We verplaatsten ons vervolgens naar boven en zijn grote, warme handen beroerden wederom mijn lichaam. Teder doch stevig. Precies zoals het lekker is. Ik volg met mijn vingers de tekeningen en letters op zijn lijf. En ik verbaas me. Hoe kan het toch; we kennen elkaar een maand en het voelt zo vertrouwd. Zo warm. Zo fijn. Zo volledig afgestemd als we vrijen.
Op match4me was ik hem nooit tegen gekomen. Zeebonken staan niet op datingssites voor hoogopgeleiden, daar loop je soms in het wild tegen aan. Als je in de stemming bent.

Lees verder!

geplaatst door Babette



maandag 7 maart 2011

Niet zomaar een singlevakantie

Stel… We gaan op vakantie. Zeg… tien dagen. We zijn er met allemaal singles. Zes vrouwen en zes mannen. Ongeveer van dezelfde leeftijd, allemaal hbo/wo-niveau. Het is mooi weer. Er is van alles te beleven: wandelen, excursies, stedentrip, lekker eten, fietsen, auto huren. Maar een dag bij het zwembad of op het strand liggen lezen is uiteraard ook mogelijk. Je hebt een heerlijke hotelkamer met alle voorzieningen. Je hoeft niets, alles mag. Ga je dan mee?

Stel… Je bent op die vakantiebestemming. En elke ochtend heb je de gelegenheid om aan jezelf te werken. Door te leren en te ervaren hoe je in elkaar zit. Door te leren waar je sterke punten liggen en hoe je meer jezelf kunt worden. Door je bewust te worden hoe je meer ontspannen en met meer kans op succes een eerste date aangaat. Door te ervaren wat het betekent om voor een groep een presentatie te geven zonder dat zenuwen je optreden bederven. Door te oefenen in het schrijven van profielen op een datingsite. Ga je dan mee?

Stel… Je was op vakantie waar je aan jezelf werkte, terwijl je ook nog heel veel plezier had. Als je na die enerverende dagen weer thuis komt, merk je dat er veel meer in jezelf is veranderd. Je bent je bewuster van je sterke kanten. Dat merk je op je werk en daarbuiten. Dat merk je in het contact met wildvreemden en in het contact met gewilden. Je gaat op een andere manier contacten aan. Dates zijn leuker en succesvoller. Je vriendschappen verdiepen zich. Je bent meer jezelf, zonder stress, zonder spanning. Zou je dat graag willen bereiken?

Van de week vertelde iemand dat dit helemaal iets voor mij zou zijn. Het lijkt mij inderdaad enorm leuk zo’n vakantie te organiseren en de training/coaching te geven. Maar ga jij dan mee? En wat mis je nog in dit verhaal waardoor je helemaal overgehaald wordt om in te schrijven? Laat het me weten. Dan ga ik wellicht aan de slag!

Lees verder!

geplaatst door Willem



maandag 7 maart 2011

Consumptie liefde

"Jij bent bijna perfect
Jij zo goed als volmaakt
Jij zou dat zo kunnen zijn
Net wat ik niet wil "
Anders Nog Iets- Bijna perfect



We weten inmiddels wel dat we in een echte consumptie maatschappij leven. Wat niet voldoet flikkeren we weg en we zijn altijd opzoek naar betere spulletjes voor de spullen die thuis nog prima functioneren. Of we kijken naar 'goodies' die we helemaal niet nodig hebben. En als we lang genoeg blijven kijken overtuigen we onszelf dan uiteindelijk dat we het echt nodig hebben.. 'Deze goederen bevredigen geen basisbehoeftes, maar verschaffen prestige of maken onderdeel uit van de identiteit [lees: egooo] van de eigenaar', volgens Wiki-dinges.
Mensen! We zijn hierin doorgeschoten en nemen dit gedrag mee naar de 'liefde'. Oftewel; consumptie-liefde.

Want op het net is het massaal klikken en kijken naar foto's. Mensen staan daar met een opgepompte torso of een ingehouden buikje in bikini. We willen allemaal perfect overkomen want dat is toch waar we eigenlijk zelf naar op zoek zijn? Date met een leuke chick? Super en was heel gezellig maar morgen toch weer verder kijken naar het profiel van die blonde. Toffe vent gevonden? Oke, maar die andere speelt gitaar en dat is toch net wat leuker.. zucht..
Ik wil liever 'echt' dan 'perfect' proberen te zijn. En ja ik zie er 's morgens niet uit en nee ik heb geen ontzettend-geweldig-spannend-maatje-36-leventje.
Ook bij stelletjes kom ik het regelmatig tegen. Ruzie, gezeik en gezeur omdat we eigenlijk iets perfects willen van de ander. Relaties stopzetten zonder ook maar enige moeite doen om het te behouden. Nee dan krijg je verhalen met thema's als; 'Ik had het toch al gezegd dat het niet voldeed? Nou en nu ben ik er klaar mee.' We ondernemen niks en geven alleen maar aan dat..

Iets zeggen is niet hetzelfde als iets ondernemen. Het lijkt wel alsof we nergens meer moeite voor willen doen. Alsof er om de hoek altijd nog iets beters staat te wachten.
En ach, waarom zouden we veel moeite willen doen?
Een paar keer klikken en je hebt een date met een perfecte blonde stoot..

Lees verder!

geplaatst door Liset - 5 reacties



zondag 6 maart 2011

112 Valse melding!!!


“De definitie”
Alweer een tijdje geleden dat ik mij de laatste blog heb laten ontlokken. De spanning steeg, maar als gezegd toch nog een keer snuffelen aan de jongen die mij in onbalans had gebracht. Hij was namelijk wel de moeite waard om een waarschuwing aan te verkopen zonder gelijk op te geven. Per slot worden er bij voetbal ook 2 waarschuwingen gegeven voordat de rode kaart getrokken wordt . Uitgaande van de situatie is dat natuurlijk een individuele beslissing.

Zoals gezegd volgden er steeds meer dates, natuurlijk wel met de man in kwestie en ze pakken steeds weer verrassend uit. Een date bij mij in het midden van het land, waar de files kenmerkend zijn. Dan weer een date naar het oosten van het land, waar de rust juist heel typerend is.

Karakterologisch zitten wij misschien wel op die zelfde golflengte maar dat maakt het juist heel spannend. Overeenkomsten schieten wel vaker over digitale snelwegen, dus waarom niet in de file. Trouwens de grootste file hadden we tenminste overleefd.

De vraag rijst dan, zijn we nu aan het daten of is het meer dan dat. Op een avond vroeg hij wat ik er van zou vinden om zijn vriendin te worden, in feite een “weird question” aangezien we al weken bij elkaar over de vloer kwamen. Maar toch, geef daar nou eens een definitie van. Definitie van daten maar ook zeker de definitie van vriendin.

Natuurlijk waren we het stadium van daten wel gepasseerd, want volgens mij is daten een soort snuffelstage, waarbij je in ieder geval in één oogopslag (sommige hebben een tweede date nodig) iemand kon beoordelen of het de moeite waard was, of dat het gewoon niet een type voor jou was. Volgens de encyclopedie is de definitie van daten het maken van afspraakjes met een “kandidaat-partner”, dus tijdens de ontmoeting nader tot elkaar te komen, of niet! Dat had ik dus goed, dat we daar voorbij waren.

Dan stuiten we natuurlijk of de definitie van vriendin, sjonge daar zijn heel wat benamingen voor met heel veel verschillende betekenissen. “Geliefde, beminde, hartsvriendin, kameraadje, maatje, meisje, partner” en ga zomaar nog even door.

“Verkering?”…..oh is dat wat jij bedoelt. Tja toen was het hoge woord eruit. Raar woord eigenlijk “verkering”, ook weer zoiets met honderd en één betekenissen. “Omgang, scharreltje, liefdesrelatie, ook hier kan je tot in het oneindige doorgaan.

Ach, intuïtief volgde ik mijn instinct en liet mij in zijn armen zakken om een hele heftige omhelzing in ontvangst te nemen. Zo warm, zo zoet, zo vertrouwd, terwijl wat zijn wij nou eigenlijk. We kennen elkaar via deze moderne snelweg en verzinken in de berm. 112 dient niet gebeld te worden!

Lees verder!

geplaatst door Carliota



zondag 6 maart 2011

Echte mannen hebben ballen

'Echte mannen hebben ballen' wordt gezegd. Dat wil zeggen; ze zijn ondernemend en durven een uitdaging aan te gaan. Ze zijn stoer. Ze zijn macho en hebben over een heleboel zaken een duidelijke mening. Ze weten alles heel zeker. Behalve als er een potentieel leuke vrouw in beeld komt.

Uit zeer betrouwbaar onderzoek *kuch* is een aantal jaar geleden gebleken dat wij vrouwen bij elkaar gemiddeld drie jaar van ons leven besteden aan het wachten op een telefoontje van een man. Nu in het sms tijdperk wordt dat jaartal alleen maar hoger. Conclusie; mannen nemen niet zo snel contact op met een potentieel leuke vrouw. Waar is die stoerheid dan gebleven?

Want hij zei toch 'ik laat het je weten'? Of 'Ik sms je zeker even'. En hij lachte er toch gezellig bij? Niet zo'n 'ik-doe-het-toch-niet-maar-lach-wel-even-vriendelijk-naar-je-zodat-je-toch-nog-een-leuke-avond-hebt' lach. Hij was toch diegene die over telefoonnummers begon na het gezellige gesprek? En hij bracht me toch netjes na dat avondje stappen thuis zonder dat er ook maar iets 'anders' gebeurde?

Goed we zijn nog steeds aan het wachten. Al een tijdje nu. Uiteindelijk ben je het dan zo zat dat je zelf maar contact opneemt. Je smst. Want als je belt dan denkt hij dat je wel heel erg in hem geïnteresseerd bent. Zelfs een liefdes loze idioot weet dat je mannen daarmee verjaagt. Daar zijn ze bang voor.

Hij smst je terug met het bericht 'O ik had er nog helemaal geen tijd voor gehad want...' en altijd vermeld hij erbij waar hij dan zo druk mee was. Terwijl wij vrouwen al nadenkend cirkeltjes lopen in huis, of zich storten op de chocolade, is hij druk met het maken van een masterplan huis verbouwen. Of is hij net heel druk met het veroveren van de wereld. En dat allemaal precies op het moment dat wij smsen. Wat een toeval.

Waar blijft dan het beeld van de stoere man met die ballen?

Inside informatie vertelt mij echter dat mannen net zo goed die cirkeltjes lopen na een ontmoeting met een potentieel leuke vrouw. Alleen dan figuurlijk. Zij doen dat terwijl ze met iets (huis, wereld) bezig zijn zodat het net lijkt of dat ze helemaal geen tijd hebben om over al die dingen na te denken. Ze moeten natuurlijk dat beeld met die ballen aan de rest van de wereld laten zien. Maar ondertussen.....

Zou dan de hersenpan van de man ook zo complex als die van mij, ummm de vrouw, zijn..?

Lees verder!

geplaatst door Liset - 7 reacties



zondag 6 maart 2011

Stoeipoes

Hij was al weer een tijdje alleen. Tja, en hoe gaat dat dan na verloop van tijd, je voegt je naar je schijnbare lot, ik zag het aan hem. Tegelijkertijd groeide ook onmiskenbaar die onderhuidse onrust. Al jaren trekken we met elkaar op, mij houdt hij niet voor de gek, ik zag heus wel wat hij nodig had. Het heeft ergens wel iets ironisch dat ik voor hem bijna meteen succes oogste terwijl ik zelf al langer dan ik me wens te herinneren ‘vindbaar’ ben.

Het is nog wat te pril allemaal om nu al te kunnen zeggen of ze op de lange termijn samen zullen blijven zonder elkaar in de haren te gaan vliegen maar het begin is veelbelovend. Misschien zou ik er een voorbeeld aan moeten nemen en het mezelf niet zo moeilijk blijven maken met de meest triviale eisen die ik aan mijn partner-in-spé stel? Uiteindelijk zijn het de zintuigen die de beslissing nemen en niet een verlanglijstje, dat heb ik bij hem toch heel duidelijk mogen aanschouwen. Niet geheel onbaatzuchtig heb ik er natuurlijk wél voor gezorgd dat ik haar ook best wel leuk vind. Aangezien ze bij me in huis wonen lijkt me dat niet meer dan redelijk.

Op moment van schrijven heeft ze zich zachtjes tegen me aangevleid. Terwijl ik hier zo zit heb ik dus werkelijk weinig redenen om ontevreden te zijn. Dat is het nou juist het leuke aan ze, al je zorgen verdwijnen als sneeuw voor de zon, zolang je hun aandacht maar vast weet te houden. Hij is niet jaloers. Waarom zou hij ook? Ook nu zij er bij gekomen is zal hij net zoveel aandacht van me blijven krijgen, dat hadden we van tevoren afgesproken.

Ze is een paar jaartjes jonger dan hem. Mooi slank ook, en met een zachtaardig karakter. Ja, zo iemand zou ik voor mezelf ook wel willen. De enige die ik ken die daar aan voldoet heet Minoes, maar helaas is alleen in een film een vrouw tegelijk eigenlijk ook een poes. Mijn rode je-weet-wel-kater heeft het maar makkelijk. Wat zou hij denken terwijl hij daar samen met zijn kersverse vriendinnetje naar me opkijkt? Wat doet het baasje toch ingewikkeld?

Met excuses aan degenen die aan de hand van de titel hier een heel ander verhaal hoopten aan te treffen.

Lees verder!

geplaatst door Kameleon - 2 reacties



vrijdag 4 maart 2011

Voorjaarsflow

Net terwijl ik een stop wil inlassen, lees ik in de wekelijkse mail-update dat mijn profiel door 21 leden is bezocht. Dat is veel. Heel veel. Een record! Hoe bestaat het!
Maar… ik trap er niet in, hoor, heren. Het zijn gewoon de voorjaarskriebels die het hem doen. Dan is ineens iedereen interessant. Toch dames, hadden jullie dat nou ook? Gaat wel weer over. Nee, de echte liefhebber reageert ook bij druilerig weer. Ja, wat voor een weer moet het eigenlijk zijn, wil je kunnen spreken van echte interesse? Bij drie weken sneeuw en ijzel gaat er toch ook een soort zelfmedelijden meespelen.

Afgelopen winter had ik een leuke mailwisseling. Ik dacht echt, dat ik helemaal verliefd zou gaan worden. Ik ben er, door weer en wind, in een dik pak sneeuw met de ruitenwissers aan naar toe gereden. Er was nauwelijks verkeer op de weg. Alleen ik, eigenlijk. Een uur later echter, zat ik alweer op de terugweg. De wind was gaan liggen en het sneeuwde ook niet meer.

Wanneer gaat het nou eens echt voor het eggie? Of is dat alleen voor naïeve beginners weggelegd? Oké, laat het dan vooral voor de sjeu zijn, voor de leut. Ook niet onbelangrijk. Zolang er maar niet eenzijdig geprofiteerd wordt en je niet voor de gek gehouden wordt. Of, zoals het vorige week in de discussie na ‘Flinterdunne belangstelling,’ aan de orde kwam, mogelijk belazerd.

Hoe dan ook, wat gaat het worden. Ga ik nog even mee, of ga ik niet mee met de voorjaarsflow? (Wat is de Nederlandse vertaling voor flow? Dat wil ik nu weten. Ik zoek het op. Staat er: 'volume gepasseerde lucht per tijdseenheid' :-)

Besluit ik dus nu met de vraag: Wat doen we Possess: "go with the flow," of… is het toch allemaal maar gewoon gepasseerde lucht per tijdseenheid?

Lees verder!

geplaatst door Possess - 1 reactie



donderdag 3 maart 2011

Proeven aan een multidate

Het is zaterdag, de Amsterdamse gracht hult zich langzaam in het donker. Een voor een druppelen deelnemers binnen. Nieuwsgierige blikken naar het interieur, de grote vaten, de aanwezigen. Een hartelijk welkom. Rondje handen geven, naam noemen, de ander even aandachtig opnemen. Leuke kop. Mooie lach. Ken ik haar?

Als vanzelf splitst de grote groep zich in delen als het aantal aanwezigen stijgt. Opvallend genoeg voegen de mannen zich bij de mannen en de vrouwen bij de vrouwen. Mengen we niet? Standaardvragen en inleidende zinnen klinken. Waar kom je vandaan? Auto, trein of fiets? Kon je hem in de buurt kwijt? Wat doe je?

Acht mannen en acht vrouwen zijn op deze multidate afgekomen. Ieder is persoonlijk uitgenodigd. Interesses, leeftijd, opleidingsniveau… ze matchen grotendeels. Ook geen geheelonthouders. We krijgen het eerste glas jenever of likeur. Een proeverij als start van de avond is slim bedacht. Het ontspant en geeft spraakstof. De kleine glaasjes gaan langzaam naar de mond, de inhoud is sneller naar binnen gegoten. Lekker hè?

Op tafel staan naambordjes. Niemand wisselt stiekem de papiertjes om naast de eerste voorkeur plaats te nemen. We zijn een net gezelschap, we houden ons aan de regels. Het hoofdgerecht komt terwijl ik glazen wijn bijvul. Gesprekken verlopen vlot en vloeiend. Links en rechts van mij zitten boeiende vrouwen. Werk, wensen, kinderen en ervaringen met daten zijn voor de hand liggende gespreksonderwerpen. Af en toe een lach. Is er nog witte wijn?

Na het hoofdgerecht schuiven de mannen twee plaatsen door. Nieuwe buren is het devies. Braaf voeren we de instructie uit. Eén man wisselt niet van plaats. Heeft hij de ware al gevonden? Het dessert komt, we onderbreken kort gesprekken voor hapjes appeltaart of parfait. De laatste wijn in glazen. Koffie?

Het is redelijk laat als de meesten vertrekken. Drie zoeken elders een dansplek, anderen wandelen naar station, fiets of auto. De multidate is voorbij. We zijn een gezellige avond en nieuwe ervaring rijker. Mijn iPhone pingt. Een naamloos sms-bericht: “Waar zien we elkaar zo dadelijk?”

Lees verder!

geplaatst door Willem



woensdag 2 maart 2011

Dresscode

Het is een cliché dat vrouwen nooit weten wat ze aan moeten trekken. Meestal valt dat voor mij best mee, maar bij een eerste date heb ik daar ook last van. Mogelijk is het de eerste ontmoeting met de man van je leven en dan wil je toch goed voor de dag komen. Als het goed gaat komt er natuurlijk ooit een moment dat ik me in zijn gezelschap geheel ongegeneerd in mijn huispak hijs dat zo lekker zit. Of trek ik op een warme dag waarop ik alleen samen in de tuin wil zitten en toch nergens heen hoef, dat hemdje aan dat eigenlijk boven de 35 en/of maat 42 echt niet meer kan. Maar voor dat het zo ver is wil ik toch graag vrouwelijk en een beetje stijlvol voor de dag komen. Tot mijn grote schrik las ik een tijdje terug dat de meeste mannen een vrouw graag casual gekleed zien op een eerste date. Bij voorkeur in spijkerbroek. Ik moet bekennen dat ik soms langs “Wie kiest Tatjana” zap. Zij heeft blijkbaar hetzelfde artikel gelezen en ik moet - niet zonder enige jaloezie- eerlijk toegeven dat ze daar nog mee weg komt ook. Helaas behoor ik tot de grote(re) groep vrouwen voor wie dat in mijn ogen niet geldt. Ik voel mezelf zeker aantrekkelijk, alleen vind het gebruik van kleding daar wel een handig hulpmiddel bij.

Probleem opgelost zou je zeggen. Trek aan waar je je aantrekkelijk in voelt en wees je zelf. Alleen helaas, ik ben een vrouw en zo simpel ligt dat dus niet. Ik kan me bijv. heerlijk druk maken over de vraag of ik niet te overdressed zal zijn voor de gelegenheid of ten opzichte van de man met wie ik een date heb. Dit probleem is nog groter als ik in een heel impulsieve bui al na een pril contact ingestemd heb met een ontmoeting. Hoe schat je in wat voor kleding type hij is? Als de afspraak dan ook nog heel vaag is, zo van we gaan ergens wat eten, dan is het probleem bijna bergen hoog.' Ergens' kan van een eetcafé tot een luxe restaurant zijn. Vorig jaar had ik zo'n impulsieve en vage date afspraak. Het was zomer, prachtig weer en ik liet me door mijn zomerse bui meeslepen. De afspraak was dat we in Amsterdam een hapje zouden eten en dan gezellig iets zouden drinken. Vanuit een soort van geniale ingeving vroeg ik hem naar een “dresscode”. Dat zou mijn probleem een stuk verlichten. Als hij dan toch mocht kiezen, dan ging zijn voorkeur uit naar vrouwelijk, beetje sexy, niet ordinair, maar wel jurkje of rokje en hakjes. De kleding waar ik me als vrouw aantrekkelijk in voel, dus ik ging met een goed gevoel op pad.

Vanwege het mooie weer had hij besloten toch iets makkelijks aan te trekken. Niets mis mee, maar ik voelde me dus wel zwaar overdressed. Aangezien het Sail Amsterdam week was, had hij zich bedacht dat het wel eens erg druk kon zijn en had daarom al thuis gegeten. Het leek hem leuk ergens wat te drinken op een terrasje en dan naar het vuurwerk te gaan kijken. Natuurlijk baalde ik dat hij me niet even had laten weten dat het etentje niet door ging, maar op de meeste terrasjes is meestal ook wel wat te eten te krijgen, dus oké. Helaas was dat vast wel mogelijk, maar een plek vinden op een terrasje bijna niet. Voor mijn gevoel hebben we half Amsterdam door gelopen voor we twee lege stoeltjes vonden. Nancy Sinatra zong ooit “These boots are made for walking”, maar dat gold zeker niet voor mijn laarsjes. Die waren bedoeld om me van de auto naar het restaurant te brengen om vervolgens alleen af en toe koket getoond te worden als ik mijn benen over elkaar sloeg. Toen we eindelijk een plekje gevonden hadden wilde ik dan ook liever niet meer opstaan. Hij was echter heel enthousiast over het vuurwerk en dat had wel iets vertederends en aanstekelijks. En och, mijn auto stond in de parkeergarage bij het station, dus onder een wandeling kwam ik toch niet uit. Ik had er echter niet op gerekend dat we al wat laat waren als we een goede plek wilden hebben en dus flink door moesten stappen. Zijn tempo van flink doorstappen lag gelijk aan mijn tempo voor een flinke sprint. Niet alleen mijn laarsjes waren daar
niet echt geschikt voor. Ook mijn jurk werkte niet mee. Ik ben dan ook bang dat ik zwaar hijgend, zelfs zwetend, en onbewust hardop mopperend achter hem aangerend heb.

Gelukkig waren we op tijd voor een goede plek en hadden een goed uitzicht op het vuurwerk. Dat vuurwerk was mooi, zijn enthousiasme en die van het jongetje naast ons roerend om te zien en toch waren mijn pijnlijke voeten het enige waar ik op een gegeven moment nog aan kon denken. En het erge was dat het een leuke date had kunnen zijn als ik de juiste dresscode had gekregen. Voor een leuke avond is soms niet meer nodig dan mooi weer, prettig gezelschap, lekker drankje en genieten van het enthousiasme van de ander. Ook in dat geval was het niets tussen ons geworden. Hij was vriendelijk gezelschap. We
hebben absoluut gezellig gekletst, maar de chemie was er niet. We hadden dan echter vast wel met meer plezier op de avond terug kunnen kijken. Ik omdat mijn voeten niet dagen daarna nog brandde en hij omdat ik vast prettiger gezelschap had geweest, als.

Maar misschien is de moraal van het verhaal wel dat je alleen een leuke avond kunt hebben als je eerlijk aangeeft hoe je je voelt. In dit geval, dat ik een eenzijdige verandering van de plannen niet prettig vond.

Lees verder!

geplaatst door Gerbra42 - 3 reacties



dinsdag 1 maart 2011

Hoe ga je een duurzame relatie aan?

Hoe ga je een duurzame relatie aan? Wat moet je er voor doen? Waar moet je “zoeken” naar de voor jouw perfecte partner? Alleen via internet en je inschrijven bij alle mogelijke datingsites die op het World wide web staan? Of ook elders je voelsprieten hun werk laten doen???Hoe actief moet je zoeken?
En als je eenmaal die leuke partner hebt gevonden; hoe dan verder om die langdurige relatie aan te gaan met elkaar?

Kortom; genoeg vragen waar menig single mee worstelt lijkt me zo, tenminste ik wel.
Als je op internet kijkt, vind je genoeg voor de singles onder ons,van datingsites tot singlevakanties, weekendjes weg, dagjes weg, feesten. Dit allemaal voor de ondernemende single.

Maar kunnen we tussen de bomen het bos nog wel zien? Is dit wat de single wil? En wat doet de single die het wat moeilijker vindt om contact te leggen met vreemden? Die gaan niet zomaar naar een single feest waar ze niemand kennen, moeten zij zich dan alleen maar richten op 1 van de vele datingsites in de hoop gevonden te worden?

En als je op een datingsite staat; hoe actief moet je zelf zijn? Alleen maar gezellig chatten of ook al die profielen bekijken waar bijna overal instaat dat ze sociaal, ondernemend en reislustig zijn? En misschien een keer een mailtje sturen naar iemand die een leuk profiel heeft in de hoop op een reactie terug.

En wat als je eenmaal een date hebt; wat ga je dan doen? Ga je dan ergens wat drinken en/of eten? Of ga je iets actiefs doen wat je allebei leuk vindt?

Is het ook nog een optie om je voelsprieten hun werk te laten doen in Albert Heijn, kijken wat hij in z’n mandje doet en daar een leuke en luchtige opmerking over maken of vragen of hij dat ene product, waar je niet bij kan omdat het te hoog ligt, voor je wil pakken..

Wat is wijsheid???

Lees verder!

geplaatst door Siepje - 3 reacties



Vorige berichten

Archieven

Volg ons op Twitter

Over match4me - Privacy - Algemene voorwaarden - Veelgestelde vragen - Contact
Thuiswinkel Keurmerk Veilig Daten

Mobiele site
Android app on Google Play iPhone app on iTunes
© Match4me.nl