Home
Dating voor hoger opgeleide singles
Home Facts & figures Succesverhalen Hoe werkt het?
vrijdag 29 april 2011

Toy-boy

Het schijnt dat onze generatie dames geboren in de 60-er jaren, een populaire generatie is. Dit hebben we te danken aan twee tv-series. Het begon met Sex and the City. Door de serie waren vrouwen van in de 30 ineens helemaal hot. En dat net op het moment dat wij dertigers waren. Vervolgens werden we 40 en toen kreeg je Desperate Housewives. Twee heel verschillende series, maar – als je de verhalen mag geloven – met hetzelfde positieve effect voor onze generatie. Dank u dames.


Natuurlijk is het fijn om tot een populaire generatie te behoren. Alleen heb ik soms het gevoel dat als het om het andere geslacht gaat, we vooral populair zijn bij (veel) jongere generaties. Op deze site valt het mee, maar op een andere site word ik regelmatig benaderd door mannen van in de 30 en soms zelfs door jongens van in de 20. En dat geldt natuurlijk niet alleen voor mij. Ook in het echte leven heb ik die ervaring en hoor dat ook van andere dames. Soms is het natuurlijk best verleidelijk. Ergens streelt het toch je ego. Vooral als een jongeman echt zijn best doet. Ik heb zelfs wel eens de verleiding niet kunnen weerstaan. Liet me over halen door semi-verstandige opmerkingen als “Leeftijd is pas belangrijk, als jij het belangrijk maakt”. Of “Wat maakt het uit dat mensen zouden denken dat ik je toy-boy- ben. Het doet er alleen toe wat wij denken”. Toch gaf het me uiteindelijk geen goed gevoel. Voor mij is leeftijd wel degelijk belangrijk. En zeker bij één van hen dacht ik telkens dat iedereen lachend naar ons keek en hoorde ik mensen fluisteren “toy-boy, toy-boy”. Hij was 10 jaar jonger dan ik en had een nog prachtig ontwikkeld wasbordje. Hij liep daar niet mee te koop, maar voor mijn gevoel kon dat niemand ontgaan. Natuurlijk genoot ik daar ook van. Meestal schoot hij na een bezoekje van mij snel een spijker broek en colbertje aan – ja zonder shirtje dus – en liep mee naar mijn auto. Als ik hem dan zo zag staan, voelde ik de neiging om mee terug te lopen en opnieuw van dat prachtige lijf te genieten. Als we samen waren, was het ook geen probleem. Natuurlijk merkte ik dat ik ouder was, maar we konden het prima samen vinden. Ik ben ook wel eens met een collegaatje van 30 naar een concert geweest en ga binnenkort met een ander collegaatje van 30 speed-daten. Voel dus niet echt een generatie kloof. Alleen als mensen ons samen zagen, dan schaamde ik me. Het is zelfs zo dat ik een heel leuk contact met een man afhoudt, omdat hij 37 is. Op zich een zeer volwassen man dus. Toch voelt het ongemakkelijk.

De vraag is alleen waarom doe ik er zo moeilijk over? Soms krijg ik het gevoel dat dat iets typisch vrouwelijks is. Mannen lijken geen enkele moeite te hebben met jongere vrouwen. Sterker nog, een veel gehoorde klacht is dat je als 40+ vrouw als snel te oud bent voor 40+ mannen. Ik heb ook nog nooit gehoord dat een vrouw een toy-girl werd genoemd als ze met een oudere man was. Hoogstens een golddigger, maar dat slaat niet puur op de leeftijd en dan ligt het negatieve toch weer bij de vrouw. Heeft het te maken met het feit dat bij vrouwen het uiterlijk een belangrijke eigenschap is? Ik zie soms profielen waarin de mannen ongegeneerd aangeven een schoonheid te zoeken. Niet zelden zijn dat in mijn ogen mannen die niet bijzonder aantrekkelijk zijn. Maken wij ons vrouwen ons sneller druk of we wel aantrekkelijk genoeg zijn t.o.v. de (jongere) partner/date/minnaar? Of is het gewoon cultureel bepaald? Ik betrap mezelf er ook op dat ik het soms over het Paay-complex heb, terwijl ik geen seconde nadenk over de verhouding tussen Michael Douglas en Catherina-Zeta Jones. Of komt het gewoon simpelweg doordat een man zijn leven lang vruchtbaar kan zijn en een vrouw niet?

Bij het lezen van het blog van Eik over haar loodgieter dacht ik alleen “go for it girl”. Wat maakt het verschil 48 t.o.v. 58 tenslotte uit? Hij is een volwassen man, dus geniet. Ik realiseerde me dat ik dat ook dacht vanwege zijn leeftijd. De kans dat hij nog kinderen wil is kleiner dan bij een man van nog geen 40. Tegenwoordig kun je zelfs na je overgang nog kinderen baren, maar voor veel mensen geldt 40 voor de vrouw toch als magische grens als het om een kinderwens gaat. Dat maakt denk ik dat een relatie met een jongere man een grotere kans heeft dat het tijdelijk is. En dat geeft waarschijnlijk weer het gevoel dat het niet serieus kan zijn. Dat hij wel een toy-boy moet zijn. Lekker, maar niet meer dan dat.

Misschien moet ik er gewoon niet te veel over nadenken? Alleen kijken of de persoon me raakt, ongeacht zijn leeftijd? Waarschijnlijk niet eens een slecht idee, maar o jee als mensen denken…

Lees verder!

geplaatst door Gerbra42



donderdag 28 april 2011

'Echte' mannen



Het thema “mannen” is al tijden een belangrijk gespreksonderwerp met vriendinnen; je zou kunnen zeggen dat we er eigenlijk wel een beetje over uitgepraat zijn langzamerhand. We hebben het allemaal wel behandeld; van hoe leuk ze zijn tot hoe stom ze zijn en weer terug. Het zijn een beetje cirkeltjes waar we in rondpraten.
Grappig ook hoe ik soms nagenoeg dezelfde gesprekken voer met verschillende vriendinnen die elkaar niet eens kennen.

Zegt vriendin A op dinsdag tegen mij: “Die date was weer zo’n bejaarde die een foto van 100 jaar terug op zijn profiel had staan”.

Zegt vriendin B op vrijdag tegen mij: “Je moet me feliciteren, nou ja niet echt eigenlijk, maar ik heb het in ieder geval weer aangedurfd om een date te hebben, dat is het goede nieuws. Het slechte nieuws is dat hij minstens 10 jaar ouder en 20 kilo zwaarder was dan op de foto. Ik heb na een half uur gezegd dat ik het echt erg jammer vond dat hij totaal niet meer leek op de jonge man die hij ooit was en dat ik mijn avond liever nuttig ging besteden”.
Ik kom niet meer bij als ze nadoet hoe deze topmanager reageerde op haar zeer assertieve actie. Dan verzucht ze: “ Nou dat daten joh, ik geef het op, die laatste weet je nog, die had binnen 5 minuten al het idee dat ik het wel op prijs stelde dat hij steeds dichter bij me kwam zitten en vervolgens begon ie mijn arm te strelen..ieks…ik ben nog net niet gaan slaan”

Zegt vriendin C diezelfde week tegen mij: “ O jakkes ik had weer eens zo’n kleffe te pakken ; eerste date en dan na 5 minuten al met zijn hand richting mijn bovenbeen terwijl ik hem allerminst aantrekkelijk vond, het zijn nou nooit de mannen waar van je zelf hoopt dat zoiets doen”

Met A en C zat ik gister op een bankje. Ik zat in het midden en we deelden onze ervaringen met mannen in het paasweekend. Score van C; twee dates. Beiden hadden als belangrijkste gespreksonderwerp: me, myself and I. Nul interesse, geen vragen en als C zelf wat zei kwam er een negatief antwoord. Ze vertelde wat familieperikelen en hij wist meteen dat ze dat “helemaal verkeerd aanpakte”.
A vertelde over haar date. Totaal geen chemie, maar dan toch maar vooruit “even doorsmeren en olie verversen” want daar was ze hard aan toe. Ze is zelfs vergeten te reageren op de smsjes die hij stuurde na afloop zo weinig indruk maakte hij.

Ik vertelde over mijn ‘echte’ man die steeds minder van zich laat horen tussen onze contactmomenten in. Als we elkaar zien is het gezellig en best close maar tussendoor is de verbondenheid nagenoeg verdwenen. Ik stuur na 48 uur radiostilte eerst maar eens een aardig smsje. Geen reactie. Stuur vervolgens een iets minder aardig smsje. Geen reactie. Dan word ik boos. Wat is dit nou? Kan er niet bij en ik neig naar radicale stappen, namelijk gewoon stoppen met contact. Telkens meldt hij zich net op tijd en zegt dan steeds weer iets waardoor ik weer smelt. Dit patroon heeft zich al enkele maken herhaald.
De verklaring van mijn echte man is: “Ik ga niet voldoen aan jouw eisen wat betreft smsen enzo, ik ben niet van plan zo’n slaafse man te worden dat is funest voor je mannelijkheid”.

Zucht….

Heb uit wanhoop maar weer eens een nieuwe titel toegevoegd aan mijn collectie ‘hoe-zitten-wezens-met-veel- testosteron-in-elkaar’ boeken namelijk: “Hoe mannen liefhebben” van Corine Koole.
Twee dingen neem ik mee uit het boek; echte mannen houden van gelukkige vrouwen met ronde vormen. Mmm..aan dat eerste werk ik, voor dat tweede hoef ik weinig te doen.


Snappen doe ik ze echter nog steeds niet…


Lees verder!

geplaatst door Babette - 4 reacties



woensdag 27 april 2011

Een worst

De drievoudige verordening
De wanstaltige verordening
De erotische verordening
De standvastige verordening
De morbide verordening
De vloeibare verordening
De schaduwzijdige verordening
De Gothische verordening
De noodlottige verordening
De robuuste verordening
De onpartijdige verordening
De genante verordening
De onvolprezen verordening
De gelijkzijdige verordening
De verwante verordening
De gekraakte verordening
Plus de Povlakte

Lees verder!

geplaatst door Tweez - 3 reacties



dinsdag 26 april 2011

Huisdieren

Nou ben ik niet zo’n liefhebber van huisdieren.

Katten voelen dat en willen dus altijd bij mij op schoot liggen. Ondertussen liefdevol hun klauwen in mijn dijen slaand.
‘Kijk, hij vindt je leuk!’ kirt het vrouwtje dan.
Maar ik veins een allergie en het beest wordt opgetild, mijn broek en huid meenemend.
Als het vrouwtje niet kijkt, probeert ie het gewoon nog een keer. Maar omdát het vrouwtje dus niet kijkt, smijt ik hem net zo snel weer op de grond.

Ik ben toch meer een hondenmens, denk ik.
Maar dan niet een alle-hondenmens: ik loop een blokje om voor pitbullterriërs en hun enge collega’s.
Ik heb het ook niet zo op kwijlende viervoeters en kuitenhappertjes.
En ze hoeven ook niet op schoot of continu die vieze bal te apporteren.
Nee, gewoon een hond die luistert en waarmee je kunt wandelen.

Een beetje karakter kan ik wel waarderen.
Met weemoed denk ik terug aan de teckel (of all species!) uit mijn kindertijd. Als je hem riep, dan liep hij weg. En als je hem niet wilde, dan kwam hij.
Hij liet zichzelf uit, vloog herdershonden naar de strot en zat regelmatig vast in een konijnenhol.
Ja, karakter had hij wel. Maar luisteren en wandelen, nou nee.

Toen mijn kinderen klein waren hadden we ze ook. Huisdieren.
Mijn zoon kreeg op zijn 2e een dwerghangoorkonijntje (mooi scrabblewoord), dat later niet zo dwerg bleek te zijn.
Hij waggelde er op zijn kromme beentjes achteraan als was het een voetbal en probeerde hem te raken: ‘Mis!, riep hij dan telkens.
Het konijn nam wraak door overal aan te gaan knagen en werd naar buiten verbannen.
Helaas verloren de kinderen toen hun belangstelling, en hij verhuisde naar vrienden.

Daarna kwam de cavia-en hamsterperiode.
We hadden op een gegeven moment een waar kerkhof in de achtertuin.
Steevast legden ze het loodje als wij op vakantie waren (ik verdenk de buurvrouw).

Maar nu zijn de kinderen het huis uit.
Ex heeft 2 honden aangeschaft en zijn vriendin heeft er ook 2. Wat een feest!

En ik ben dus al jaren huisdierloos.

Tot..

Ik had voor mijn achtertuin een half wijnvat gekocht, met de bedoeling om er een waterlelie in te zetten. Ik wilde geen vissen, alleen die plant.
Zo gedaan.
In de zomer van 2003 zat ik op het terras te lezen, tot ik plotseling een ‘plons’ uit die kleine vijver hoorde.
Plons?
Tot mijn grote verbazing zag ik een klein zwart visje zwemmen!
Ik wist niet goed wat ik hiervan moest denken. Hoe kwam hij daar terecht?
Vrienden en familie dachten dat een reiger hem had laten vallen, maar ik ging ervan
uit dat hij als eitje met die waterlelie meegekomen was.
Ik besloot hem niet te voeren; ik wilde immers geen vis. Hij was zelf gekomen en moest zich maar zien te redden.
Hij heeft dat 8 jaren volgehouden.
Strenge winters heeft hij overleefd.
En ik….ik was stiekem best trots op mijn vis. Hij groeide uit tot een grote goudvis.
Hij had blijkbaar genoeg te eten, want hij zag er goed uit.
In warme zomers zorgde ik wel voor wat extra zuurstof in het water en ik kocht nog een paar plantjes.
Maar ik vond mezelf nog steeds geen dierenliefhebber.
En toch ging ik elke dag wel even bij hem kijken.

Afgelopen winter zag ik hem bovenin. Een slecht teken.
Toen de vorst voorbij was, werd mijn angst bewaarheid: mijn stoere vis leefde niet meer.
Mijn zoon viste hem uit de ton. Het was een flinke sluierstaart.
Ik stelde voor om hem maar in een zakje te doen en in de kliko te dumpen.
‘Niets daarvan’, zei mijn zoon. ‘Ik ga hem begraven, want het was toch een bijzondere vis’.
En dat was ie.

Dus nu heb ik in mijn nieuwe huis ook al een klein dierenkerkhofje in de achtertuin.
Maar daar blijft het bij, heb ik me voorgenomen.

Ik mis hem wel….zeker nu ik weer regelmatig op het terras zit te lezen.
Zal ik toch….?



Lees verder!

geplaatst door Anne_49 - 2 reacties



zondag 24 april 2011

Semi-single in spring


In een niet te volgen tempo komen de blaadjes weer aan de bomen. En in een zelfde tempo lijken er gelukkige stelletjes overal op te duiken. Is dat nou net zoiets als dat je graag zwanger wilt worden en ineens overal dikke buiken ziet? En waar waren al die mensen toen er sneeuw lag?
Met mooi weer is het lastiger om alleen te zijn. Iedereen is buiten, op pad en iedereen lijkt samen met iemand te zijn. Verliefdheid is nu zichtbaarder. Wordt het misschien ook sterker gestimuleerd door de zon? Dat als het binnenkort weer eens goed regent dat die mensen elkaar dan aankijken en denken: “ In het zonlicht leek het nog wel wat maar nu weet ik het niet meer zo…”.

De zon schijnt ’s ochtends al uitbundig en mijn blote lijf heeft het warm na een zwoele nacht en terwijl de frisse ochtendlucht naar binnen stroomt, me een beetje kippenvel bezorgt, voel ik een zachte hand die langzaam de vormen van mijn lichaam volgt. Een zacht kusje in mijn nek. Een streling die steviger wordt en ik kan mijn ogen niet open krijgen. Ben nog moe van het lange concert op Goede Vrijdag waar we samen van genoten. Hij fluistert in mijn oor dat hij zo vertrekt. Ik denk na of ik dat erg vind. Nee, ik vind het niet erg. Ook wel lekker om even mijn eigen gang te kunnen gaan na een drukke week.

Als hij weg is kruip ik weer in bed. Voel me ineens alleen. Mis die geruststellende zachte hand op mijn rug. Mijn hersenen gaan vervolgens voluit in de piekerstand. Over alles wat ik nog moet doen voor mijn kinderen terugkomen. Over alles waar ik tegen op zie de komende tijd. Over wat ik nou met hem heb. Over hoe ik me daar bij voel. Over hoe het verder moet. Over als het gezellig is met iemand en fijn voelt of dat dan voldoende is. Tot ik weer weg zak in een diepe slaap. Een uur later word ik wakker met een nog erger rotgevoel. Bah!

Pasen; alles is geel, vrolijk en vooral heel erg samen als ik de bladen en Albert Heijn mag geloven. Ik ben straks ook samen met mijn kinderen, maar toch ook alleen. Zo voelt het tenminste. Ik zal de kar weer trekken. Verstop de eieren, sus de ruzies, draai een was, maak het eten en ruim op. Ik vind dat ik geen negatieve gedachten mag hebben van mezelf; ik heb tenminste kinderen en ik ben een soort van semi-single. Wat zeur ik eigenlijk?
Ik sms al mijn single vrienden. Om ze te vragen hoe het met ze is en wat ze dit weekend gaan doen. De meesten hebben gelukkig toch nog last-minute plannen gemaakt. Pasen is voor singles immers net zoiets als Kerst; hoe kom ik die dagen door?

Hoe ik de Pasen doorkom?

Ik ga op bezoek met mijn kinderen bij de alleroudste en meest dierbare single die ik ken; mijn oma.

Lees verder!

geplaatst door Babette - 1 reactie



vrijdag 22 april 2011

De loodgieter

Er zit een loodgieter in mijn keuken,
hij trekt zijn trui uit ik kijk gefascineerd
naar de manier waarop hij het doet,
niet dat hij het op een speciale manier doet,
maar het is prikkelend om naar te kijken.

Hij kijkt me onderzoekend aan en zegt "het is warm hier".
Ik kan mijn ogen moeilijk losrukken van zijn armen, de schouders,
hij weet wel hoe hij de ogen op zich gericht krijgt.
Dan zegt hij: “ik ben regelmatig op de sportschool te vinden”.
“Oh, vandaar” kan ik nog net zeggen.
“Heeft u zin in een kop koffie?”
“u hoeft geen u te zeggen, ik heet Alex en wat is uw naam?”
na een korte stilte vertel ik mijn naam.

Ondertussen maak ik de lekkerste koffie verkeerd,
die ik ooit heb gemaakt en vraag of hij zijn koffie in de keuken wil
of dat we het samen in de tuin opdrinken.
De tuin lijkt hem een goed plan,
hij loopt mijn tuin in en ik val van de ene verbazing in de andere.

Hij kijkt goedkeurend naar mijn tuin die met zorg is aangelegd,
de bonsais die in de volle grond zijn gezet,
en sommige die nog steeds in pot staan maken de tuin bijzonder.
Als we onder de blauweregen zitten,
vraag ik of hij ook een tuin heeft?

Nee hij woont wel in een benedenhuisje met
een klein plaatsje dat helemaal vol staat met bonsais
maar zou wel graag een huis met een echte tuin willen.
Hij vertelt dat hij een hoveniers bedrijf heeft gehad
dat gespecialiseerd was in de aanleg van Japanse tuinen,
bonsais en alle spullen die daar weer bijhoren,
verder spreekt hij vloeiend Japans
deed wel eens vertaalwerk maar zelfs dat word steeds minder.

Hij heeft vier jaar in Japan de taal gestudeerd en zich met
Japanse tuinarchitectuur beziggehouden en zich
in zijn vrije tijd verdiept in de cultuur en Kendo leren spelen.
Incidenteel speelt hij wel eens een Go-partij.
Ik ben verbijsterd, Kendo, Go, Bonsais
en lachend vraag ik of hij ook wel eens haiku’s schrijft?

Hij trekt zijn wenkbrauwen omhoog,
nee vindt hij wel mooi maar hij kan zich niet met alles bezighouden.
Hij kijkt nog eens goedkeurend naar een aantal bonsais

Dan zegt dat hij op weg naar de keuken
een paar mooie boeken in de boekenkast zag staan,
'Zen en de kunst van het zwaard’,
ik lach en vertel dat ik het niet kan lezen

hij lacht ook en zegt dat hij het wel kan lezen
omdat het in het Japans is.
Samen lachen we om mijn rare kronkel
boeken kopen die oud en antiek zijn
maar die ik niet kan lezen.

Dan vertelt hij verder dat hij toen hij weer terug was
in Nederland een bloeiend bedrijf heeft opgezet
maar na 15 jaar met de malaise, de economische crisis
heeft hij zijn bedrijf moeten verkopen
en omdat er toch brood op de plank moest komen
is hij bij een loodgieters bedrijf gaan werken.
Verdient wel aardig en heeft nu geen zorgen aan zijn hoofd.
Maar het gaat weer kriebelen, iets voor jezelf is toch wel fijn.

Ik probeer er achter te komen hoe oud hij is, vast achter in de 40.
Ja als ik iets wil doen moet ik het voor mijn 50ste doen.
“oh?” hoor ik mezelf zeggen “hoe oud ben je dan?”
“Binnenkort 48 jaar dus het kan nog!”,
hij heeft pretogen, er zit een twinkel in dat kan ik altijd waarderen,
mannen met lichtjes in hun ogen, humor, lachende ogen.
48 jaar dan ben ik 10 jaar ouder, te oud?

Met een rode kop vraag ik of hij een vriendin of vrouw heeft
“Hoezo?” vraagt Alex, “was ik benieuwd naar!.
Nee zijn vrouw is er vandoor gegaan met een vriendin van haar werk.
Ze zijn in Spanje gaan wonen en hebben de kinderen meegenomen
hij ziet ze in de vakanties.

Hij gaat weer aan het werk,
ik blijf nog even in de tuin zitten
en mijmer hoe kan ik nu een afspraakje met hem maken.
Lachend denk ik “mijn loodgieter” is geen leeghoofd
hij heeft echt wel meer verstandelijke bagage en meer dan dat.

Dan komt hij nog even naar buiten en vertelt dat het weer oké is.
“Mocht er weer iets zijn dan is dit mijn nummer” zegt hij lachend.
“Nog een fijne dag en tot de volgende verstopping!”.

Mijn loodgieter is weg, ik kan mezelf wel slaan.
Had toch kunnen zeggen waarom wachten.
Gewoon niet gedaan en nu is hij weg.
Ik kan hem natuurlijk bellen.

De volgende dag gaat de bel
en wordt er een bos rozen bezorgd
ik ben niet jarig, ook niet ziek,
gelukkig hangt er een kaartje aan.
Als ik het lees krijg ik het helemaal warm,
de tekst is niet bijzonder
maar het opent de deur naar een afspraak,

Dank je voor de heerlijke koffie,

Alex.

Lees verder!

geplaatst door Eik - 5 reacties



donderdag 21 april 2011

Postvak IN (0)

Het is niet mij gewoonte om snel achter elkaar blogs te produceren, maar dit moet ik even kwijt: nu!

Zit ik hier midden in de nacht te treuren, om de volgende mailwisseling die vandaag begon. Het berichtje kwam van een getrouwde man aan de andere kant van het land en ik zag een mogelijkheid om nu dan maar eens te oefenen met mij ongegeneerd te storten in een leerzame ervaring.

Beetje misbruik maken dus van iemand, die ik er (ik ontkom er gewoon niet aan) van verdenk dat hij ook een beetje misbruik maakt van mij als gescheiden 53ster. Maar, het mannelijke advies om eens iemand op te gaan vreten, vrat aan mij. Ik nam mij werkelijk voor te pakken wat ik pakken kon en de gelegenheid deed zich sneller voor dan ik kon dromen. Er hing prettig geoorloofd wederzijds misbruik in de lucht.

Evengoed heb ik respect voor gebonden mensen, die dat willen blijven, maar die ook gehoor geven aan hun behoefte aan avontuur. Wat ben ik toch ook een ongelofelijke zuurpruim, dat ik na zes heerlijk versierende mailtjes dan heel eerlijk ga zeggen, dat ik ‘wel een beetje terughoudend’ ben.

We kunnen er met z’n allen op gaan zitten wachten wat er dan gebeurt, want binnen luttele seconden komt de genadeklap: hij wil het er toch maar bij laten zitten. Terwijl er toch niets makkelijker moet zijn dan het inpalmen van een geïnteresseerde getrouwde man aan de andere kant van het land, krijg ik het weer voor elkaar dat hij afhaakt.

Ernstig, heel ernstig.

Vervolgens ga ik in de herstelmodus bloedig pogen, toch nog luchtigheid in het reeds gespeelde spel te brengen, nog niet helemaal begrijpende wat er aan de hand is… Wat ik ook schrijf en (ik beken) dat deed ik, het resultaat blijft:

Postvak IN (0)


Gedichtje:
Ik vond een brief met complimentjes
Was vereerd en ik schreef terug
Ben dol op aandacht van een ventje
Ik wil trouwen en heel vlug

Postvak IN
(0)
Wat net nog hoog stond
Is nu een slappe …

Moet ik daar nou zo om treuren
Waarom trek ik het mij aan
Wil om aandacht blijven zeuren
Laat die man toch, laat hem gaan

Laat aan hem, zijn broek gevuld
Nieuwe ronden, nieuwe kansen
Hoe snel zit hij weer uitgeluld
Berichtjes in elkaar te flansen

Stiekem leuk die lentekriebels
Pas maar op voordat ik nog
Ook op hoge hakken wiebel
Nooit meer wringend in een bocht

Laat ik hem wel binnen komen
Onbezonnen ongeremd
Mogen alle sappen stromen

Schamend sta ik… in mijn hemd

Lees verder!

geplaatst door Possess



donderdag 21 april 2011

Je kust een prins en krijgt een kikker, oftewel: de foute man

Mijn eerste blog!

Ik was al enkele jaren gescheiden en na een paar korte probeer-relaties, toch wel toe aan iets serieus.
Helaas bleek een aantal leuke heren niet zo serieus.

Ach, die eerste foute man: ik tuinde er met open ogen in.
Hij was groot, niet erg knap, maar ik kon erg met hem lachen. We spraken steeds overdag af: gingen lunchen en wandelen.
Hij was een romantische rechter en ik vertrouwde hem volledig. Ik kreeg, naast een bundel liefdesgedichten, het telefoonnummer van zijn secretaresse en hij nodigde me zelfs uit om een zitting bij te wonen (wat ik ook deed).
Een echte heer, met goede manieren (dacht ik toen).
Ik vond het wel vreemd dat hij geen mobiel had…

Nadat hij een paar keer bij mij thuis geweest was en het toch wat serieuzer werd, vroeg ik hem om een keer bij hem thuis uitgenodigd te worden.
En toen werd alles anders..

Hij had al wel verteld dat zijn kinderen bij hem woonden, wat ik al een beetje raar vond, maar nu hoorde ik dat zijn ex regelmatig over de vloer kwam.
Langzaam maar zeker werd het me duidelijk: deze man was nog gewoon getrouwd!
Omdat ik zijn achternaam wist, was de rest een peulenschil: ik heb zijn telefoonnummer opgezocht en zijn vrouw gebeld.
Ja, zijn vrouw..mijn gevoel klopte dus. Ze was niet eens verbaasd! Hij had dit wel vaker gedaan.
Uiteraard voelde ik me erg bedonderd, en dat door een rechter!
Ik sprak af met zijn vrouw om hem met zijn leugens te confronteren.

Ik had hem al laten weten dat ik de zaak niet vertrouwde en hem wilde spreken in een café.
Wat hij niet wist, was dat zijn vrouw ook zou komen.
Helaas werd ik op het laatste moment voor mijn werk weggeroepen.
Ik had graag zijn gezicht gezien toen niet ik, maar zijn vrouw, op het afgesproken tijdstip het café binnen wandelde.
Na een uurtje kon ik weg, en heb ik beiden nog gesproken. Er was niets meer over van de goedgebekte, erudiete man. Als een zielig hoopje zat hij op zijn stoel, excuses stamelend.
Ik kreeg de indruk dat ik hier met een pathologisch leugenaar te maken had en begreep ook niet dat zijn vrouw hem telkens weer vergaf.
Dit was dus het einde van mijn eerste date.
Een illusie armer en een ervaring rijker.

Een paar jaar later belde hij me ineens op: hij vroeg hoe het met me ging en vertelde dat hij wel ergens iets wilde gaan drinken om bij te praten. Mijn verbazing was groot!
Hij was nu echt gescheiden, vertelde hij.
Ik vroeg bedenktijd en mailde hem diezelfde avond nog dat ik alleen iets ga drinken met mensen die ik vertrouw. En dat hij, wat mij betreft, niet meer bij deze groep hoort. En ik vroeg hem me verder met rust te laten. Dat heeft hij ook gedaan.

Er is een politicus die er een hobby van maakt om rechters te wraken; ik heb dat op mijn manier gedaan.

Lees verder!

geplaatst door Anne_49 - 5 reacties



woensdag 20 april 2011

Polemisch geschrift



Bij een polemisch geschrift, hetgeen mij dubbelop voorkomt, denk ik aan twee zielen die rollebollend over het papier gaan. Bijna alsof het tastbaar om een met stijfsel gestreken kraakhelder laken gaat, waarop sappige argumenten rondgeslingerd mogen worden, waarop je aan elkaar mag duwen en trekken. Al twistend wil je wat van elkaar, heerlijk! Zoveel beter dan verveling!

Het werd mij verweten, dat er verveling van mijn blogs uitging. Ik kon niet anders dan dat beamen. En dat had ik natuurlijk weer niet moeten doen, want dan geef ik mij meteen gewonnen. Einde lakengevecht. Daag zo’n man dan nog maar eens uit.

Het is wel zo dat ik gauw tevreden met mijn blogjes ben en niet al te diep nadenk of het ook wel interessant is om te lezen. Voor mij is het ook een oefening in spontaniteit (in deze materie). En als bijkomstigheid heb ik er dan steeds ook weer een paar weken lidmaatschap mee verdiend. Maar wat móet ik ermee, denk ik weleens. De fase van het vol verwachting nemen van eigen initiatief ben ik allang voorbij en verder is er helemaal niemand van al die fris geschoren, gladgestreken, goed belichte knapperds, die mijn verlegen portret de werkelijkheid in wil trekken om mijn sprankelende persoonlijkheid in zijn bijzijn te laten stralen.
Nou ja, één dan, vorige week. In een ogenschijnlijk kabbelende mailwisseling ontwikkelde zich bij mij een behoorlijk ongekend en integer verlangen.. om met deze meneer een ongecompliceerde zomer tegemoet te gaan. Ja, en als er dan een moment komt waarop er mogelijk een afspraak gemaakt moet gaan worden.. verdwijnt mijn speelsigheid als bloesem in een stortbui en sta ik vervolgens mogelijk te mollig in een nat t-shirt… het verschrikkelijk koud te hebben.

Alsof ze het ruiken, voelen. In één zin, met één woord, één verkeerde timing, help je zijn ‘lust en het vertrouwen’ om zeep en eindigt zijn behoefte om je te schrijven in de welbekende uit elkaar gespatte zeepbel. Ik ben een week lang van de kaart geweest van deze gevlogen vogel, die ik nog niet eens in mijn handen heb gehad! Dwangmatig deed ik er achter de schermen nog alles aan om - mocht ik ‘m nog uit de lucht kunnen schieten - er zo uit te zien, dat hij van ontroering in huilen uit zou barsten, zo mooi.

Nu ik dit opschrijf voelt een date in het algemeen wel een beetje zo, alsof je op je allermooist als een bruid een heeeeeele lange trap af moet schrijden en dat hij dan een traantje wegpinkt in het besef dat hij zoveel moois een leven lang bij zich mag dragen.

Bij een date echter loop je je tree voor tree af te vragen wat er allemaal in die man omgaat en – omdat je natuurlijk je bril niet op hebt, moet je ook bekennen dat hoe dichter je bij hem komt, er toch ook wel iets van je eigen sprookjesgevoel naar de gallemiezen gaat.

Iemand ongezien willen opvreten, Ouspensk? Een date is voor mij een misselijkmakend spannende onoverkomelijke aangelegenheid, om onder ogen te komen of het digitaal gebodene, materiaal is om te eten… en… onzeker bij te durven zijn.

Lees verder!

geplaatst door Possess - 2 reacties



dinsdag 19 april 2011

15 minutes of...

Op zich duurt mijn date carrière al best lang. Zeker als ik dit vergelijk met die van een goede vriendin en twee kennisjes. Zij hadden maar een maand en max. 2 dates nodig om die ene te vinden. Toegegeven, de goede vriendin is niet alleen slim en lief. Ze is ook een Zuid-Europees ogende schoonheid met benen waar menig meisje van 20 jaloers op is. Aan de andere kant, ik ben bijzonder lief (echt) en vrij slim. Daarbij kan zeker sinds Grey’s Anatomy niemand ontkennen dat rond en vrouwelijk ook heel aantrekkelijk kan zijn. (In mijn geval natuurlijk gewoon is, alleen in mijn profiel beweer ik zelfverzekerd, maar ook bescheiden te zijn). Ik zou daarom bijna gaan denken dat het aan mijn date tactiek ligt.


Volgens de reclame van een concurrente datingsite is het een probleem dat veel mensen te lang (mail)contact hebben voor ze afspreken. Ik weet ook dat veel mannen graag snel tot een afspraak komen. Alleen elkaar ontmoeten geeft uitsluitsel over de vraag of het echt klikt. Daar zit iets in, toch is mijn ervaring dat de leukste dates die dates zijn waarop ik me echt verheug. Daar gaat meestal wel een weg aan vooraf. Ik moet eerst blij worden van een berichtje of telefoontje. Het gevoel hebben dat ik iemand al een beetje ken. Pas dan ben ik echt blij met het idee dat we samen afspreken. Heeft deels te maken met het feit dat ik geloof in ouderwetse hofmakerij en deels met het feit dat ik me op mijn gemak willen voelen bij iemand. Ook de dates die op die manier tot stand kwamen hebben niet "De Ware" opgeleverd, maar wel leuke momenten en blijvende contacten. Ik wil deze tactiek daarom niet graag los laten. Al zijn er natuurlijk altijd uitzonderingen op de regel.

Ik had een tijdje contact met een man uit Leeuwarden. Hij organiseerde evenementen en reisde daarvoor door heel Nederland. Toch duurde het een tijd eer hij in de buurt van Utrecht was op een moment dat ik ook tijd had. Hij werd hierdoor 1 van de mannen met wie ik het langs contact had eer het tot een ontmoering kwam. Toen ik hem net leerde kennen verheugde ik me enorm op zijn berichtjes en de msn gesprekken met hem. Hij was ooit journalist geweest en zijn mailtjes lazen heerlijk vlot weg. Op een gegeven moment kwam daar al wat verandering in. Hij werd claimerig. Vaak sms-te hij me met de vraag hoe laat ik online kwam. Het ergerde me een beetje dat het voor hem een uitgemaakte zaak was dat ik online kwam. Als ik geen zin had kon hij vrij gepikeerd reageren. Op een gegeven moment werd ik echt boos. Ik had een verjaardag en had verteld dat de kans klein was dat ik daarna nog tijd en/of zin had om te chatten. Dat hij dus niet op me moest rekenen. Toch kreeg ik om half 2 ’s-nachts een sms-je waarin hij vroeg waar ik bleef. Ik antwoordde terug dat ik op bed lag en hem binnenkort wel weer sprak. Boos reageerde hij dat hij speciaal voor mij opgebleven was en dat ik hem had moeten laten weten dat ik geen zin in een gesprek met hem had. De volgende dag bood hij zijn excuus aan en de 2 weken daarop was ons contact eigenlijk weer zoals in het begin. Ik zei daarom toch ja toen hij enthousiast vertelde dat hij een evenement in de buurt van Utrecht had en me vroeg of ik zin had hem te ontmoeten. Het werd de kortste date uit mijn carrière.

Hij wilde graag een stukje rijden, wat te drinken kopen en langs de waterkant samen kletsen. Daarna konden we wat gaan eten en misschien nog even een cafeetje in duiken. Hij wilde alleen eerst even wat rust. Aangezien hij de hele dag tussen de mensen had doorgebracht kon ik me dat heel goed voorstellen. Vooral toen hij zelf al spontaan zei dat ik dan wel eerst een vriendin een sms-je moest sturen dat ik met hem alleen zou zijn, vond ik het helemaal prima. Het begon ook best aardig. We kletsten tijdens het rijden over van alles en nog wat en vonden een mooi rustig plekje om te zitten. We zaten nog maar net toen hij zijn hand op mijn knie legde en hem langzaam naar boven wilde schuiven. Daarbij keek hij me bijna loensend van begeerte aan en zei:”Ik ben het best zat. Zullen we maar gewoon seks hebben en de volgende keer wat leuks gaan doen?”. Ik weet niet wat ik het meest beledigend vond: het idee dat hij er vanuit ging dat ik zo maar direct seks wilde of het idee dat hij er vanuit ging dat seks met mij "gewoon" is en niet onder leuke dingen doen valt. Heel diep heb ik over die vraag niet nagedacht. Ik heb hem vriendelijk verzocht me direct terug te brengen naar mijn auto. Zo niet dan zou ik iemand bellen om me op te halen. Hij sputterde nog even tegen en beet me toe dat hij me niet zo preuts had ingeschat. Toen hij me weer bij mijn auto afzette waren er net iets meer dan 15 minuten verstreken.

De volgende dag mailde hij weer met 1001 excuses. Ik heb ze niet aanvaard en heb niet eens meer terug gereageerd. Iemand die het verschil niet kent tussen preutsheid en het recht hebben om met respect behandeld te worden, is mijn tijd niet waard.

Lees verder!

geplaatst door Gerbra42



maandag 18 april 2011

En dat is dat

We zouden vrienden blijven. En dat was ik ook volledig van plan. Na de eerste weken pijnverwerking nodigde ik haar eind januari uit voor een nieuwe ontmoeting:

“Zou je het aandurven weer iets af te spreken…:-) Zou ik leuk vinden. Wandeling in het bos of strand, ergens wijnen, museumbezoek… ik wil ook best een voorstel doen maar dan moet ik even weten of je wilt / kunt / zin hebt en wanneer je zou kunnen.”

Anna reageerde snel:

“Of ik het aandurf… ja, ik wel. Durf jíj het aan? Maar het is wellicht ook wel een beetje vroeg. Maar laten we even zien wanneer het uitkomt.”

Twee weken later deed ik een concreet voorstel, maar ze was dan skiën. Zes weken kwam de voorgestelde datum ook niet uit. “Andere keer?” Gisteren deed ik een nieuwe poging:

“In het kader van drie keer is scheepsrecht… Zou ik het nog steeds leuk vinden je weer te zien. Het is zes maanden geleden dat we elkaar troffen… Mooie herinneringen.”
Ik noemde wat data en eindigde:
“Laat maar weten. En laat het svp ook weten als je er liever vanaf ziet… Zou zomaar kunnen. Ik zal het je niet kwalijk nemen.”

Vrij snel kreeg ik antwoord:

“Zes maanden geleden dat we elkaar troffen? Dat klinkt lang en ook weer niet. Eerlijk gezegd ben je zo ontzettend uit mijn hoofd dat het raar zou voelen om met je af te spreken. Er zijn veel dingen, zaken, gebeurtenissen tussendoor gebeurd en het lijkt of ik dan weer terugkruip naar de tijd, waar ik helemaal niet naar terug verlang. Ik vond het destijds leuk met je. En we hebben het beëindigd en ik dacht dat we elkaar nog wel zouden zien, maar mijn gevoel om het willen om te zetten in doen, is verdwenen. Dus ik hou je leven een beetje in de gaten via je blogs, doe je bij mij ook denk ik. En dat is dat.”

Ouch. Dat deed me meer pijn dan ik verwachtte. Natuurlijk, het kan. Drie maanden vliegen voorbij en het leven gaat gewoon door. Nieuwe ontwikkelingen, gebeurtenissen en/of dates brengen je voordat je het weet in een nieuwe staat. Misschien wel in een nieuw ‘leven’.

Zelf verbreek ik nooit lijnen met mijn verleden. Dat wil overigens niet zeggen dat ik met iedereen actief contact houd. Soms bloedt het dood, soms verdwijnen herinneringen door intensere ervaringen. Ik besluit:

“Van alle mogelijke antwoorden had ik deze het minste verwacht. Het verdriet me een klein beetje. Maar fijn dat je het zo eerlijk vertelt.”

Ik neem haar ook niets kwalijk. Maar toch, het doet pijn. Anna’s vier laatste staccato korte woorden steken stotend in mijn buik. En – Dat – Is – Dat.

Lees verder!

geplaatst door Willem - 3 reacties



vrijdag 15 april 2011

Ik vind je lief

In het prilste begin van mijn date tijdperk heb ik iets heel doms gezegd. Zonder te weten uiteraard dat het dom of ongepast of op z’n minst onhandig was.
Ik woonde nog samen met de vader van mijn kinderen. Ik wist dat de scheiding aanstaande was en dus vluchtte ik om mijn verdriet maar niet te voelen in allerlei dingen die ik tijdens mijn huwelijk niet had gedaan en wel wilde blijkbaar.

Zo sprak ik af met A. in het filmhuis. Dat dit niet erg handig was daar kwam ik later achter. Ik was toen nog niet zo bedreven in het op een slimme manier afhandelen van ‘sexdates’. Want dat ging dit in principe worden. Tenminste dat was de afspraak tussen A en mij. Hij had ook nog een vaag vriendinnetje trouwens.
Toen ik A zag wist ik meteen dat dit voor mij niet slechts een ‘sexdate’ ging worden. Mijn hart sloeg dus ook over toen hij, tijdens de niet te volgen Chinese film, zijn hand op mijn bovenbeen legde en me zachtjes streelde. Ik kreeg er heel erg kippenvel van.

Na afloop had hij helemaal geen haast om mij zo snel mogelijk richting zijn bed, in dat van mij lag immers mijn aanstaande ex, te manoeuvreren. We dronken nog een glas wijn in het filmhuis en we hadden diepzinnige gesprekken over de belangrijke zaken in het leven. Er was chemie. Duidelijk.
Tot mijn grote verbazing zei hij ineens: “Ik kan dit niet, ik wil niet vreemdgaan”. Ik was teleurgesteld en dronk snel mijn glas leeg en zei dat ik naar huis wilde. Buiten bij onze fietsen trok hij me naar zich toe en zoende me hartstochtelijk. Dat voelde heel erg goed. Of ik toch mee wilde gaan. Ik kon de verleiding niet weerstaan omdat ik hem veel te leuk vond.
Zijn oude huis was mooi ingericht, zijn slaapkamer ook helemaal waar ik van hou; boeken, tijdschriften en kranten rondom het bed. We lagen al snel gezellig naast elkaar. Heel intiem. Hij streelde me zacht. Mijn hoofd lag op zijn schouder. Zijn armen om me heen.

En toen gebeurde het. Het ontglipte me. Het kwam van heel diep van binnen. Vier woorden. Die je nooit mag uitspreken als er slechts sprake is van een ‘sexdate’. Ik fluisterde ze in zijn oor.
En hij schrok. “O jee…dat zelfs” zei hij. De sex werd niet echt meer wat daarna. Hij zei dat hij dacht aan dat vage vriendinnetje. Ik kleedde me snel aan. Bij de deur kon er nog net een klein kusje af.
Zo kwam het dat ik om 5.00 ’s ochtends door de stad fietste terwijl de vogels floten en het langzaam al weer licht werd. Thuis schoof ik naast mijn aanstaande ex. Die sliep gewoon door.

Gisteren fluisterde er ook iemand heel zacht in mijn oor: “Ik vind je lief”. Nu was ik het die vroeg: “Wat bedoel je daar precies mee?”. Weinig romantisch misschien. Maar ik wilde die woorden duiden. Wat betekent ‘Ik vind je lief’? Is het vertedering, verliefdheid, geraakt zijn of houden van?
Waarom wil ik dat nou weer weten? En waarom schrok ik er ook een beetje van?

Lees verder!

geplaatst door Babette - 1 reactie



vrijdag 15 april 2011

Romantisch of niet?

In een film (of was het een serie, ben het even kwijt) zag ik een keer dat een man het bed voor zijn vriendin versierd had met rozenblaadjes. Ook heb ik wel eens beelden van een bad met daarom heen een verzameling kaarsen langs zien komen. Van kaarslicht word ik persoonlijk niet koud of warm. Waxinelichtjes vind ik zelfs vreselijk. Het ontging mij ook totaal waarom die man het bed met rozenblaadjes versierd had. Leek me erg lastig en vervelend om op te ruimen. Och, dat laatste klinkt iets te zuur. Zou een man dat voor me doen en me hoopvol aankijkend vragen of ik het mooi vond, zou ik vast gemeend ja antwoorden. Ik zou namelijk het gebaar mooi vinden. Het is fijn als iemand iets speciaal voor jou doet in de hoop dat je dat fijn vindt. Natuurlijk beetje jammer dat hij me zo slecht kent, maar toch. Uren hand in hand zitten en elkaar in de ogen kijken is niet aan mij besteed. Natuurlijk vind ik een ondergaande zon mooi. Zeker in een tropische omgeving. Ik kan daar ook zeker 2 minuten stil naar kijken. Misschien zelfs hand in hand. Daarna is de kans groot dat ik met mijn armen ga zwaaien en met weidse gebaren vertel waarom ik de zonsondergang mooi vind. En eerlijk gezegd ben ik bang dat de vioolmuziek die in een restaurant speciaal aan ons tafeltje wordt gespeeld, al na 1 minuut door mijn gebabbel verstoord wordt. Niet dat ik een vreselijke kletskous ben, maar dat soort cliché romantische scènes maken me onrustig. Liefkoosnaampjes als schatje of liefje kunnen me zelfs irriteren. Kortom het plaatje is denk ik duidelijk, ik ben geen romantisch type.


Zo zag ik mezelf in ieder geval. Wat maar goed is ook, want ik was niet getrouwd met de meest romantische man van de wereld. Heb welgeteld één keer bloemen van hem gehad en dat was mijn trouwboeket (die ik nog zelf heb uitgekozen ook). Ook in een ander opzicht was onze huwelijksdag een hoogtepunt in de romantiek, hij heeft me die dag verteld dat ik er mooi uitzag. Dat was een unieke belevenis. Het aanzoek was minder romantisch. Tijdens onze brunch op de nieuwjaarsdag van 1999 maakte hij tussen twee happen door de opmerking dat als we dat jaar trouwden we getrouwd de 21e eeuw in zouden gaan. Was misschien wel een aardig idee. Ik geef toe, mijn spontane tranen maakten het alsnog een roerend tafereeltje. De man van een vriendin van me is al even erg. Toch hoorde ik mezelf hem onlangs tegenover mijn vriendin verdedigen. Zij klaagde over zijn gebrek aan romantiek en deed dat op een middag dat ik hem net had horen brommen dat hij niet begreep dat sommige huwelijken zo snel stuk gingen. En dat hij al helemaal niet begreep waarom sommige mannen zo nodig vreemd moesten gaan. Volgens hem trouwde je met de vrouw met wie je oud wilde worden. Dat dat soms misloopt kan, maar niet eenvoudig en niet te snel. En de vrouw met wie je oud wilt worden is de beste vrouw die je ooit tegen gekomen bent, dus vreemdgaan was belachelijk. Oké, hij bromde het dus en bromde het niet eens speciaal tegen mijn vriendin, maar toch vond ik het heel romantisch.

Daar gaat romantiek toch over? Over het geloven in liefde? In het idee dat je samen oud wilt worden? Niet ten koste van alles, maar dat je het wel de moeite waard vindt om daar samen voor te gaan. Voor mij gaat het om het geloof in langdurige verliefdheid. Ik ben er van overtuigd dat liefde en verliefdheid hand in hand gaan. Ook geloof ik in het gevoel van één zijn dat je samen kunt beleven. Het gevoel dat de rest van de wereld even wegvalt als je elkaar aankijkt. Geen minuten lang starend in de ogen van de ander, maar gewoon even naar elkaar lachend. Dat intense gevoel van verbondenheid is bijzonder en dat is voor mij romantiek. Daar kunnen geen kaarsen, rozenblaadjes, vioolmuziek of ondergaande zon tegenop. Kortom het plaatje is duidelijk, ik ben een hopeloos romantisch type heb ik ontdekt.

Lees verder!

geplaatst door Gerbra42



woensdag 13 april 2011

Middenlevenwending

De zon schijnt over de huizen, pleinen en straten. Ik ruik de geur van de zee en voel het zand tussen mijn tenen. Dwars door de duinen en parken van de stad, loop ik het voorjaar tegemoet. De geur van gemaaid gras kriebelt mijn neus. De weergaloos mooi ontluikende bloesem van de Japanse kersenbomen schittert. Een kleine ijsbeer gaat op ontdekkingstocht in de grote wereld onder de hoede van moeder Ilonka.

De lente is begonnen, de zomer nadert. 2011 wordt een geweldig jaar.

Nee, 2011 is al een geweldig jaar. Het begon voor mij iets minder, maar daarna is het alleen crescendo gegaan. Met alle mooie momenten en de paar tegenvallers die daarbij horen.

Mooie ontmoetingen gehad met bijzondere vrouwen. Een cougar ontmoet, na een dwaze start Fiona leren kennen, gemerkt wat het betekent als een vrouw verliefd op je is en dat in drie blogs vertelt, gedichten geschreven en blauwtjes gelopen, openhartige verhalen proberen te schrijven en nog allerlei belevenissen beleefd die ik niet in woorden heb beschreven.

Ondertussen ben ik gestopt met daten. Ben ik monogaam in het fysieke contact, zijn mijn twitter-contacten aan het opdrogen en leer ik meer en meer over mezelf van mezelf. En dat is ook goed. Want uiteindelijk is in elke relatie die je aangaat maar één constante factor. En dat ben jezelf. Hoe mooi en fijn de ander ook praat, schrijft, voelt, denkt, vrijt, filosofeert, lacht en verrukkelijk is. Hoe bijzonder de klik samen is en hoe geweldig je dat ook beleeft. Uiteindelijk is de verbintenis met jezelf bepalend voor je relatie met de ander.

Ik ben gelukkig met mezelf. Maar er is nog best wat te verbeteren. Aan mijn overtuigingen, beperkingen en gedachten over wat goed en fout is. Over wie ik ben en waar ik sta. Aan de balans tussen voelen en denken.

Binnenkort ben ik jarig. Ik voldoe meer en meer aan de kenmerken van de naderende middenlevenwending. Een welkome wending in een bijzonder jaar, dat is zeker.

Lees verder!

geplaatst door Willem



dinsdag 12 april 2011

Verwerkings etentje

Misschien zijn dit wel de zuurste minuten in mijn dating carrière. Ik ben niet zo’n type van: ‘daten is leuk, verliefdheid is meegenomen.’ Ik vind daten verschrikkelijk, maar voor verliefdheid doe ik alles. Voor het eerst ben ik benaderd door een man waarvan ik denk: mm, leuk. Alle andere keren, nam ik het initiatief. Het is niet te geloven wat dit met mij doet. Ik voel me zo opgetild. Natuurlijk niets te na voor mannen, die mij benaderden wiens profiel mij dat gevoel niet gaven. Soort zoekt soort, zo is het gewoon.

Maar, of ik tot de soort behoor, waarvan ik denk dat deze man behoort.. die onzekerheid maakt mij ineens gek nadat we een weekje gemaild hebben. En bovendien… ligt ook de veelvoorkomende vergissing op de loer dat ik het mij anders voorstel dan het is. En hij ook. Is het dan: nul - nul, of min één - min één? Dat is dan toch ook weer even slikken.

Raar toch, dat je al de prettige kriebels krijgt van alleen nog maar de voorstelling die je maakt van de persoon en hoe het samen zal zijn.. dat kan toch alleen maar fout gaan? Ik ga voorstellen om een datum te prikken, dat we samenkomen om de algehele teleurstelling te ondergaan, van wat niet blijkt te zijn zoals we gehoopt hadden. Ik wil het gewoon niet voelen. Misschien vind ik het nog wel het ergst als ik op zijn gezicht geen enthousiasme zal zien. Misschien kunnen we het met een etentje verwerken.

Daten… $%@#$%&!@^&

Lees verder!

geplaatst door Possess - 2 reacties



zondag 10 april 2011

No strings attached

“Dit verwacht ik van een relatie”, nieuw item in onze profielen hier. Ja wat verwachten we daar eigenlijk van? En waar zijn die verwachtingen op gebaseerd? Wat is eigenlijk de definitie van een relatie?

Vorige week zondagmorgen zag ik met mijn oudste dochter de film ‘No strings attached’. Een leukere film dan de recensies deden vermoeden. Er zaten ongeveer 10 mensen in de zaal. Voornamelijk oudere mannen alleen. De film had van de keuring zo’n pictogram met vier voetjes meegekregen; blijkbaar trekt dat op zondagmorgen oudere mannen. Maar goed, ze hadden kunnen weten dat seks in Amerikaanse films niet meer is dan een hoop gedoe om niks. Geen borst van Nathalie Portman of geslachtsdeel van Asthon Kutcher gezien. Ze hadden wel seks. Maar geen relatie. Of eigenlijk wel maar gaven dat niet toe. Ik kan alvast verklappen; het komt allemaal goed. Uiteraard. Heerlijke film met goede , mooie acteurs en met humor.
Voorafgaand aan de film werd een trailer vertoond van Hall Pass. Over mannen die een week huwelijksvrij krijgen en alles gaan doen wat ze normaal niet mogen van hun vrouw. Vreselijke film denk ik afgaande op wat ik zag.

Is dit nou hoe het gaat in langdurige relatie’s vroeg ik me deze week ineens af?
Mannen voelen zich gevangen in hun huwelijk want vrouwen veranderen altijd in draken. Dit hoorde ik rapper Unorthadox gisteren ook over zijn grote liefde Anouk zeggen, en mannen willen dan vluchten. Die willen alles wat niet mag van de draak. De meesten doen het niet echt, anderen dus wel. Meestal stiekem. Tot voor de draak de maat vol is en ze man de deur wijst. En dan ga je dus van je villa aan het Vondelpark terug naar je flatje in een Vogelaarwijk in Rotterdam, dat dan weer wel gedweild wordt door je lieve tante.

No strings attached. Die van mij noemt het ‘ont-moeten’. Ongeveer hetzelfde. Er moet niks, er kan van alles.
Het goede gesprek hadden we eindelijk. Dat brak alles open. Mijn hart opende zich ook weer voor hem. En in de zon op het strand voelde ik hoe goed het is. Er is geen verwachting. Er is geen druk. Er is geen verplichting. Er is geen scenario. Maar er is wel liefde .
Hebben we nu een relatie? Geen idee.


Lees verder!

geplaatst door Babette



vrijdag 8 april 2011

Liefde versus Verliefdheid

In mooie bewoordingen heeft Gogol in zijn blog 'Verliefdheid' getracht de verschillen aan te geven tussen liefde en verliefdheid, volgens hem is de echte liefde van alle ballast ontdaan, puur, vanuit de realiteit, daardoor van een heel ander niveau (hoger) dan het euforische gevoel, ontstaan door chemische processen, nodig tot instandhouding van de soort, maar los van alle realiteitszin, dat men verliefdheid noemt.

"Verliefdheid mis je niet, maar liefde wel", aldus Gogol, maar is dat wel zo?
Hoe verklaar je dan dat mits men de vrije keus heeft, let wel de vrije keus, dus zonder belemmerd te zijn door kinderen, economische noodzaak of whatever, relaties in het algemeen niet zo lang standhouden?

Meestal ebt een verliefdheid weer weg, soms net zo snel als het is gekomen, heel soms gaat een verliefdheid over in liefde, het ultieme doel, waar bijna ieder naar streeft. (lees mijn blog: " Vaste relatie of toch liever niet?")
En dan?
Dan slaat vroeg of wat later de gewenning toe.

Vaak, zeker als men jong is, probeert men daaraan te ontkomen door van de een naar de ander te hoppen, dan komt men na een tijdje erachter dat dat niet bevredigt, men mist diepgang, geborgenheid.
Dus gaat men weer op zoek naar dat echte, die ene, je leest dit in bijna alle profielen en ook in veel blogs hier.
Soms denkt men ook de grote liefde gevonden te hebben, na enkele weken heftige verliefdheid wordt van de daken geschreeuwd dat men nu de droomvrouw of de prins op het witte paard heeft gevonden, na enige tijd volgt dan de desillusie, het was maar verliefdheid, de nodige chemie voor een volwaardige relatie ontbrak.

Maar, zeker als men wat meer de tijd neemt en na de verliefdheid blijkt dat het nog steeds leuk is en de gevoelens zich alleen maar verdiepen kan men zeggen dat het doel is bereikt.
Liefde, een liefdesrelatie!
Dit is hem of haar, we willen samen oud worden!
In theorie gelooft men dat het altijd zal blijven duren en dat is maar goed ook , want anders wordt er niks meer ondernomen, maar de praktijk wijst anders uit.

Als de tijd van gewenning is aangebroken en men gaat terugverlangen naar facetten van de verliefdheid van het begin, zullen verstandige mensen er alles aan doen die sleur te doorbreken, soms lukt dat ook, even, wat langer, maar de statistieken vertellen dat lange relaties steeds meer tot de uitzonderingen behoren.
Mensen zijn niet in staat tot monogamie?
Denk het wel, maar niet tot de dood ons scheidt of door dik en dun.
Velen geven de voorkeur aan de exclusiviteit van een liefdesrelatie en willen daar ook wel wat voor inleveren, ook als het niet meer zo lekker loopt als in het begin, maar niet ten koste van alles en ook niet van veel.
Volgens de laatste onderzoeken op dit gebied zal seriële monogamie steeds meer terrein winnen, relaties van enkele jaren tot hooguit 10 jaar.

Het is zoals het is, ik zou ook niet terug willen naar de tijd dat partners soms een leven lang tot elkaar veroordeeld zijn, maar bij een nieuwe relatie wil ik toch hopen dat de liefde blijvend is, de gedachte dat het met heel veel geluk hooguit 10 jaar kan gaan duren vind ik zo treurig, dat ik geneigd ben dan maar nergens meer in te investeren.

Lees verder!

geplaatst door Laura - 4 reacties



donderdag 7 april 2011

Ongepolijst

Wat moet ik nou toch met jou?"
Met een wijsvinger volg ik de lijnen van jouw half naar mij toegewende gezicht op mijn flatscreen. Met een pink tip ik het puntje van je scheve voortand aan en volg de omtrek van je licht geopende lippen.
Mooie man, lekker ding. Ik heb gedaan waar ik al die tijd al van droomde. Met het puntje van mijn tong heb ik je scheve tandje geproefd, ik weet nu hoe het voelt, net als de kriebeling van de haartjes op je buik tegen mijn handpalm aan.
Ik log in op mijn hotmailaccount, en open de mail met de foto van jou op het strand van Terschelling. Mijn wijsvinger volgt de contouren van je slanke lijf en ik staar naar de welving in je wijde zwembroek, die door de wind tegen je lijf aan wordt geblazen.
De wolken in de verder stralend blauwe lucht lijken rond jou te wijken als willen ze je eren...
Narcissus in de branding.

Het was koud die dag. Ik parkeerde mijn autootje op de parkeerplaats bij de Weerribben, en amper een fractie nadat ik de motor het zwijgen had opgelegd zag in mijn achteruitkijkspiegeltje een zilverkleurige stationcar naderen die schuin achter mij behendig een parkeervak in werd gedraaid.
Een wat verwaaide meneer in een Gaastra-jas stapte uit en ik zag hem de klep van de achterbak openen waaruit hij een grote tas en een weerbarstig wapperend dekentje trok.
Dat moest hem zijn...hij had het over een dekentje gehad omdat de weersvooruitzichten niet zo gunstig leken..
Toen hij de achterklep dichtgeslagen had verliet ik mijn Starlet, sloot het portier, stapte op hem af en stak ter begroeting mijn hand uit, maar hij greep mijn bovenarmen en drukte een kus op mijn mond.
Hij leek op de man van de foto's, en toch was hij ook een beetje anders....menselijker dan het zorgvuldig ongepolijste fotomodel....zijn haar was langer, de snelle coupe verrafeld door de wind maar hij had zich gelukkig, net als op de foto's, optisch twee dagen niet geschoren.
Inwendig slaakte ik een zucht van opluchting... en zoekend naar de zijn beeltenis zo kenmerkende arrogantie in zijn ogen werd mijn blik vakkundig afgeleid door het scheve tandje in perspectief..

Hij huurde een fluisterbootje en daar dreven we het nog amper door het voorjaar gewekte, ruige, stille landschap in..
Het was een beetje koud op het water en hij raadde me aan dicht naast hem te komen zitten. Zijn hand op mijn bovenbeen voelde vertrouwd en warm, en pratend over alles en niets, over het weer en het landschap, de eenden en de stilte, onze voorkeuren en aversies...sijpelden wij door het stille land, af en toe giechelend diep bukkend voor een laag bruggetje.
Op een gegeven moment draaiden we een soort nisje in en daar dronken we koffie uit een thermoskan en we aten broodjes van de warme bakker, inmiddels knus tegen elkaar aan hangend op de bodem van het bootje. Hij zakte nog verder onderuit, pakte mijn rondslingerende vestje, duwde het achter zijn nek en met zijn armen relaxed boven zijn hoofd gevouwen bestudeerde hij me met de mij zo vertrouwde arrogantie in zijn ogen:
"Je bent een verdomd leuk popje. Ik denk dat je de muze van veel mannen bent. Weet je wel dat je een enorm risico neemt door op zo'n koude dag als deze met een vreemde man door de stille Weerribben te gaan varen?"

Dit was precies het gezicht dat ik kende van de foto's...

"Risico? Hoezo?" vroeg ik hem.
"Stel dat ik zo geil ben dat ik je wil verkrachten..dan zou ik dat hier zo kunnen doen!"
"Ja, dat kan." reageerde ik. "Ik moet pissen en duik even het riet in. Niet wegvaren!"

Terwijl ik mijn blaas ledigde prikten de rietstengels venijnig in mijn achterste. En toen ik ons bootje weer naderde zag ik dat hij stond te plassen, zomaar in het water terwijl een woerd hem nieuwsgierig aanstaarde..



"Moet ik je nou aardig vinden? Sexy ben je, en je huid is zacht en stevig. Je bent aanraakbaar alsof je ervoor geschapen bent omhelst, geaaid, geknuffeld, betast, bemind te worden. Door mij? Door vrouwen? Misschien zelfs door mannen? Je bent om in te bijten.
Maar je acteert onaanraakbaarheid alsof niets je kan deren. Alsof?
Hoe kan het dat mijn hand schroomloos je kuit vastgrijpt, en waarom omvat ik gedachteloos je vingers, terwijl ik gewoon met je aan het praten ben?"
Ik klik de foto weg en zie je staan op het bootje, schaamteloos, eindeloos in het water plassend...





wordt vervolgd.

Lees verder!

geplaatst door Francien - 1 reactie



maandag 4 april 2011

Use somebody

Daar staat ze dan op mijn keukenvloer met blote voeten en haar net gekochte oorbellen in. Tien jaar en ze zingt: “You know that I could use somebody, someone like you…” met haar nog zachte stem. De gebaren, de blik en de timing zijn al heel volwassen.
Ik moet moeite doen om mijn tranen te bedwingen. Mijn kleinste meisje dat ook groot aan het worden is. En die ineens ook goed kan zingen, dat blijkt nu ze is uitgekozen om haar klas te vertegenwoordigen op het jaarlijkse Songfestival.
Ik word gewaarschuwd door mijn oudste dochter; als ik maar niet weer ter plaatse ga huilen zoals bij ‘ Make you feel my love’ dat zij twee jaar geleden zong voor een volle zaal met haar ontroerende stem.


Nee, ik zal niet huilen, zal er alles aan doen om mijn tranen te bedwingen . Maar waarom kiezen ze dan ook uitgerekend deze nummers? Nummers met teksten die tienermeisjes nog net niet helemaal begrijpen. Of in ieder geval; ze voelen er waarschijnlijk niet bij wat ik er bij voel.

Heb het bespreekbaar gemaakt met hem. Nog niet geheel tevreden over de uitkomst. Dus verdrietig. Op zo’n dag moet je niet met je allerliefste stem voor mij gaan zingen over de liefde. Ik verbijt mijn tranen.

Als ik haar welterusten kus zegt ze: “Mam, is het nou wat met die man die steeds smst?”.
“Dat weet ik niet, slaap lekker” stamel ik terug. Ik kan ook niks verborgen houden.
In de keuken komen dan eindelijk de tranen. I could use somebody…



Lees verder!

geplaatst door Babette - 1 reactie



maandag 4 april 2011

Waar o Waar....


Ik ben alweer een tijdje actief op datingsites en je zou toch zeggen dat met zoveel vrijgezellen bij elkaar het appeltje eitje moet zijn om iemand te ontmoeten met wie het klikt. Als je je pas aanmeldt heeft het wel iets weg van een snoepwinkel. Na je aanmelding loopt je mailbox vol en hoewel er veel mailtjes bij zitten van mannen die echt je type niet zijn, heb je toch de illusie dat het een kwestie van korte tijd is voor je iemand ontmoet met wie je het woord samen een nieuwe en fijne invulling kunt geven. De eerste dates zijn spannend en hebben een hoog ‘vol verwachting klopt mijn hart’ niveau.
Dan word je met de realiteit geconfronteerd. Je dates zijn zonder uitzondering met aardige mannen, maar het is net niet wat je echt hoop te vinden. Vaak ontbreekt de chemie en lijkt het toch meer alsof je met een leuke collega aan tafel zit. Misschien houden we de gesprekken ook wel te veilig en te oppervlakkig. Het zijn gesprekken die je met iedereen kunt voeren. Dan toch maar de diepte in? Voor je het weet ben je allemaal onderwerpen aan het bespreken waar jij en de ander niet vrolijk van worden en raak je tegen wil en dank verdwaald in verhalen over vorige relaties. Ontbreekt het ons aan flirttechniek?
Hoe maak je een mix van interessant, uitdagend en toch veilig en vertrouwd? Een vriendin die bij mij op cursus zat en mij inmiddels een beetje kent had nog wel een verklaring. Ze zei, je bent heel speels en ook een beetje uitdagend. Mannen gaan dan terug spelen, maar zien je verder niet als mogelijke partner, eerder als iemand die ze een keer willen versieren. Het is dan in een later stadium moeilijk om om te schakelen en ze ervan te overtuigen dat je serieus bent en wel degelijk iets te bieden hebt in het kader van echte verbondenheid. Ik dacht hier even over na…. Dat van het uitdagende en speelse klopt wel. Dat mijn wens echte verbondenheid is ook, maar hoe doe je dat dan anders? Ik had en heb geen idee.
De laatste tijd is de rode draad dat van de dates die ik erg leuk vind, de mannen in kwestie me laten weten dat ze twijfelen. Waaraan ze twijfelen kunnen ze vaak niet zeggen, maar het heeft te maken met hun twijfel of ik wel degene ben die ze zoeken om een relatie mee op te bouwen. Ik begin zo langzamerhand aan mezelf te twijfelen, hoewel ik weet dat er niets mis met me is. Ik ben leuk om te zien (als je op blond valt en ik je type ben) vrolijk, stabiel en actief. Gezegend met passie en empathie. Niet bitchy genoeg misschien?
Het enige nadeel dat ik zie is dat ik wat noordelijk woon en afstand dus al snel een rol gaat spelen, zeker als je iemand zoekt om door de week een kop koffie bij te drinken. Maar twijfel dus..
Zelf twijfel ik niet zo snel. Ik vind iemand leuk genoeg om iemand beter te willen kennen – een tweede date dus – of niet leuk genoeg. Ik hoef na een date ook nog niet van mezelf te beslissen of dit degene is waarmee ik oud wil worden. Hooguit of ik dat serieus wil onderzoeken.
Maar ik merk dat mijn oorspronkelijke romantische geloof in een goede afloop zo langzamerhand wegzakt in vertwijfeling, teleurstelling en onbegrip. Dan maar daten met iemand die je echt niet aantrekkelijk vindt uiterlijk? Heb ik ook geprobeerd, maar dat heeft geen enkele zin. Ik kan er natuurlijk mee ophouden, met het gedate, maar in tegenstelling tot al die mensen die hun leven als alleengaande zo goed op de rails hebben (is dat echt zo?) mis ik die man, mijn man, degene waar ik met een glimlach en een gevoel van liefde aan denk, wetend dat ik hem kan bellen als hij er niet is, dat hij van me houdt om wie ik ben, dat het fijn is om elkaar te zien, te voelen en te spreken. Liefde geeft een extra dimensie aan je leven, zelfs al heb je voldoende zelfliefde. Misschien als je verlicht bent, dat je dan zonder menselijke warmte kan, maar zo ver ben ik niet en ik weet ook niet of dat in dit leven nog wel voor me weggelegd is. Ik voel me af en toe best eenzaam, ook al is dat tegen de mores om dat toe te geven. Ik heb nog een half leven te gaan (ik blijf optimistisch) Waar zit je lieverd?

Lees verder!

geplaatst door Sweety - 7 reacties



zondag 3 april 2011

Sterrenregen

Over geile glibberwegen
klauwen auto's, log en nat
in een wilde striemenregen
door mijn grauw ontwaakte stad

En terwijl men langzaam voortrolt
boort zich in mijn brein een scene
die haast grijpbaar door mijn hoofd tolt
ontluisterend beroofd van gene..

'k Zie ons vallen op de grond
Oh... ik kan je bijna ruiken
en je tong dringt in mijn mond
en je lul tegen mijn buik en

ik grijp je onvolprezen billen
Oh... ik kan je bijna voelen
en mijn lijf begint te trillen
en ik laat mijn vingers woelen

langs je rug, je kont, je dijen
Oh...ik kan je bijna horen
Jaaa...we zijn echt aan het vrijen
niemand kan ons immers storen..

En ik voel verlangen groeien
binnenin mij, en zie buiten
regendruppels vluchtig stoeien
langs mijn licht beslagen ruiten...

En ik kan nog even dromen
een paar scenes, dat moet lukken
tot de dag er echt gaat komen
mag ik met jou sterren plukken...

Maar ik moet me gaan beraden
In de verte doemt mijn plicht
Nee, ik zal ons nooit verraden
zelfs niet in een gedicht....

Lees verder!

geplaatst door Francien - 4 reacties



zondag 3 april 2011

Ten tijde van de vuvuzela's

Op een zomeravond in het jaar Onzes Heeren 2010, terwijl ons land werd geteisterd door warmte en voetbalgekte, stond ik te wachten bij het meetingpoint van Utrecht CS: een lelijk blauw nepvlaggetje dat er in de rest van dit verhaal totaal niet meer toe doet (maar ik ben het nog nooit in een column of blog tegengekomen, dus vandaar). Ik nam mijn favoriete quasi-nonchalante houding aan (is 'chalant' eigenlijk het tegenovergestelde van 'nonchalant' en wat moet ik mij er dan bij voorstellen?)


Mijn date liet mij niet al te lang de nonchalance spelen, want ze verscheen snel. Ze was iets molliger dan ze op de foto leek (ze had niets bij haar gewicht ingevuld), maar ik vond dat het haar wel sierde. Bij sommige mensen komt molligheid gewoon goed tot haar recht. En ze lachte bijzonder charmant, bijna moederlijk zelfs. Een snel brekend ijs, een sterk en straf begin.

In het laatste mailtje van een maand mailcontact hadden we afgesproken naar café België te gaan. Café België is beroemd om zijn grote biercollectie, uit met name (zoals de naam al doet vermoeden) België, maar ook de blondschuimende rest van de aardkloot komt er ruim aan bod. Een must voor iedere Utrechtbezoeker.

Het wandelingetje erheen ging over boeken van Beau van Erven Doorens en Nick Cave. Een wereld van verschil en ik weet niet meer hoe die twee uitersten in zo'n kort wandelingetje allebei aan bod konden komen. We streken neer rond de klok van 20.30. Een tafeltje nog vrij, geannexeerd voor langer dan we toen allebei verwachtten.

Ik begon vrij straf, met een Triple Rochefort. Wat zij nam weet ik niet meer, maar lichte kost was het ook zeker niet. Het was een vreemde gewaarwording. Ik, die toch van mezelf het beeld van hakkelende datingstuntelaar had, was verrassend los. Dat was ik eigenlijk al op de heenweg, dus geef niet het bier alle schuld. Ik was zowaar een communicatieve ideale schoonzoon geworden en trof een dito schoondochter voor mij.

De tweede, derde en vierde ronden bestonden voor ons beiden uit verschillende soorten bier. We moesten immers zoveel mogelijk proberen, want waar anders vind je zo'n kroeg? Onnodig te zeggen dat de tongen daardoot nog losser kwamen dan ze al waren en het gesprek kwam op persoonlijke onderwerpen. Ex-en bijvoorbeeld, mag geloof ik niet op een eerste date, maar datingregels boeien mij niet zo, vooral niet als de lak eraan wederzijds lijkt. Tjee, wat een klik. Ik voelde me zelden zo op mijn gemak bij een eerste date. 'Het zal toch niet', was de gedachte die in me opkwam, hoewel een innerlijke stem me ook probeerde te waarschuwen niet te vroeg te juichen.

Ik probeerde haar er echt aan te herinneren, maar toch miste ze de nachttrein uur na uur. En de uren leken ineens minuten. Het was half vijf toen de tent sloot en het begon alweer licht te worden. We stapten flink door naar het station, maar in deze toestand ging het niet heel snel meer. Meligheid overheerste, met het tellen van het bier was ik al uren eerder opgehouden. De trein had ze net gemist. En nu voel jij als lezer natuurlijk een bepaalde climax aankomen, maar ik zal je uit de droom helpen. NEE! Ze is NIET met me naar huis gegaan en bij me in bed beland en ik taalde daar ook niet naar, want ik ben een tamme mansmensch, zelfs als ik dronken ben! Wel gingen we terug naar de kroeg omdat ik mijn tas was vergeten. Zo overbrugden we het uur. Een afscheid met een kus, toen onzes weegs in de vroege morgen....

De morning after bracht mij de ergste kater sinds jaren, zo erg dat ik er echt ziek van was. Diep in de middag hees ik mij uit bed, opende mijn mail en hoopte al stiekem op een mailtje. Dat was er niet, maar ze zou er hoogstwaarschijnlijk net zo aan toe zijn als ik. Ik mailde dat ik het heel gezellig vond en best nog wel eens wilde afspreken, met als kanttekening het dan wel bij koffie te houden. En ik hing de rest van de dag op de bank...

's Avonds was er nog geen antwoord. De volgende dag ook niet. De dag daarop ook niet, daarop ook niet. Ik stuurde opnieuw een mailtje. Antwoord bleef uit. Wederom één, onbeantwoord. Een week waren we verder, een week en een dag, een week en twee dagen. Ik vernam niets meer. Na twee weken en evenzoveel keihard op de Aarde belande benen stuurde ik een berichtje met de mededeling dat ik het hierbij zou laten als ik nu geen reactie zou krijgen. Ja, de romantiek was er al op pijnlijke wijze vanaf gesleten. Maar ik wilde op zijn minst een teken van leven.

En toen kwam het mailtje. Ja, het was zeker gezellig toen maar ach, meer ook niet. En het was wat druk de laatste tijd, vandaar.

Tja......tja......tja....."Dat heb je nou eenmaal bij internetdaten", was wat mijn vrienden mij zeiden. Dank je wel jongens, dat geeft mij frisse hoop voor dit avontuur! Ik ben daarna nog één keertje naar België geweest. Met een goede vriend, we zaten er een uurtje of zo...

Lees verder!

geplaatst door Tweez



zaterdag 2 april 2011

Pantoffels


Mannen, ik heb een vraag. Help me, vertel me wat gaat hier fout?

Situatieschets.

Je kent elkaar een slordige 8 weken. Hij komt aan en ploft in de tuinstoel zonder kus. Kijkt je lachend aan, ja, koffie lekker. Na de koffie naar boven. Beetje lief doen, beetje zoenen en hup; recht toe recht aan. Niks massage, waar het ooit allemaal mee begon. Niks langzaam opbouwen en elkaars erogene zones voorzichtig verkennen. Nee, doelgericht. Doel bereikt, raak geschoten, 1 -0 en tijd voor rust. De speler is moe, zakt weg in diepe slaap. Als hij wakker wordt is het tijd voor de tweede helft. Maar nee, het wordt geen 1-1. Ook geen 2-0 overigens, daar zorg ik wel voor. Brak, moe, honger. Je gaat maar koken dan. Hij gaat de krant lezen in de tuin en een beetje spelen met zijn I Phone. Je bent klaar met koken. En roept dat het eten klaar is. Hij schuift aan. Lekker gekookt. En hij vertrekt met een glimlach op zijn gezicht. Mij compleet vertwijfeld achterlatend.
Het voelt alsof ik de hoofdrol heb in een toneelstuk over een vooroorlogs huwelijk. Alleen de pantoffels en de sigaar ontbreken. En de IPhone verraadt dat het 2011 is. Het ergste is ik ben helemaal niet getrouwd met hem en we kennen elkaar pas 8 weken.

Wat ik zelf kan bedenken is het volgende:
1. Ik moet het bespreekbaar maken
2. Ik moet hem dumpen
3. Ik moet naar hem toe gaan en hem laten koken nadat het minstens 2-0 voor mij is
4. Ik moet accepteren dat mannen nou eenmaal zoeken naar een moeder waar ze ook nog seks mee kunnen hebben
5. Ik moet alle zelfhulpboeken over dit onderwerp weer eens grondig bestuderen; Mannen willen een bitch, Hallo Tarzan, hoe word ik een mannenfluisteraar, De prins op het witte paard, hoe vind ik de ware etc etc.

Of moet ik niks? Wat zie ik over het hoofd? Wat doe ik verkeerd? Tell me. Mijn vriendinnen kunnen me niet helpen, die herkennen het alleen maar.





Lees verder!

geplaatst door Babette - 3 reacties



vrijdag 1 april 2011

Intimiteit

In veel profielen lees ik dat mannen intimiteit belangrijk vinden binnen een relatie. Helemaal mee eens. Intimiteit is misschien zelfs wel de basis van een relatie. Toch vraag ik me af wat ze precies bedoelen. Soms heb ik het gevoel dat het bedoeld is als een eufemisme voor erotiek, of platter, voor seks. Nu ga ik hier zeker niet beweren dat seks niet intiem kan zijn. Alleen zijn het wat mij betreft zeker geen synoniemen. Over het onderwerp heb ik al eens pittige discussies gehad: wat is voor iemand intimiteit?


Een kennis van me was voorzichtig verliefd op een vrouw. Hij durfde dat nog niet helemaal toe te geven. Vooral niet omdat zij hem graag leek te mogen, maar niet verliefd was. Ik was bang dat hij gekwetst zou worden, omdat ze voor mijn gevoel gemengde signalen af gaf. Volgens hem was ze heel duidelijk. Ze waren vrienden, maar ze waren nooit intiem geweest. Hij genoot echter enorm van haar gezelschap. Soms keken ze gewoon alleen maar samen tv. Hij zittend, zij liggend met haar hoofd op zijn schoot. Vol verbazing luisterde ik hier naar. Hoe kon hij zeggen dat ze nooit intiem waren geweest? Hoe wilde hij dat moment dan noemen?

Een andere kennis maakte een soortgelijke opmerking. Hij ging sinds kort met een leuke vrouw om. Ze was slim, lief, charmant en helaas ook nog getrouwd. Haar man en zij waren in relatietherapie. Hoewel ze nog niet bereid was haar huwelijk op te geven, wilde ze het wel af en toe ontvluchten. Ze deed dat letterlijk. Pakte haar koffers en ging een weekendje naar Parijs of Londen. Als het maar een eind van haar man vandaan was. Toen mijn kennis en zij elkaar een week of 2 kenden, vroeg zij hem mee op zo’n weekend. Hij twijfelde en vroeg aan mij advies. Ik vond het lastig om dat te geven. Kon hem alleen vertellen dat ik het zelf niet zou doen. Ondanks dat antwoord ging hij toch met haar mee. Ze deelden een hotelkamer met kingsize bed, maar “er was niets gebeurd”. Hij begreep dan ook niet waarom hij het zo moeilijk vond dat ze daarna weer terug ging naar haar man. Als ze intiem waren geweest, oké, maar er was niets gebeurd. Hij had haar zelfs niet zonder kleding gezien, want hij ging pas naar bed als zij er al in lag. Ze lagen dan een tijdje hand in hand te praten. Meer fysiek contact was er niet geweest. Opnieuw was ik totaal verbaasd.

Voor mij is samen slapen – en dan bedoel ik letterlijk slapen – één van de meest intieme momenten die je samen kunt delen. In je slaap ben je volkomen jezelf. Je legt iedere bescherming af en bent dan ook totaal kwetsbaar. Natuurlijk bedoel ik dat niet letterlijk, al is dat zeker ook het geval. Je toont de ander dat je je vertrouwd voelt. Dat je je volkomen op je gemak voelt in het gezelschap van de ander. Dat is voor mij intimiteit. Het heeft te maken met een gevoel van verbondenheid. Je mag en kunt jezelf zijn. Intimiteit is ook dan ook niet iets dat je alleen kunt delen met een partner. Je kunt het ook delen met vrienden. Iedere maandag ga ik bij een vriendin eten. Na het eten vleien we ons beiden op een bank. Schoentjes uit, beentjes opgetrokken, volkomen ontspannen. We kijken samen Top models (eh tja) en bespreken de week. Voor mij is dat ook intimiteit. Dat zou betekenen dat die kennis wel gelijk had, ze gaf geen gemende signalen af, ze was gewoon een vriendin. Alleen blijft het tricky als er bij één van de twee sprake is van diepere gevoelens dan vriendschap. Een kenmerk van intimiteit is namelijk ook dat je je kwetsbaar op stelt en wanneer je je kwetsbaar op stelt, loop je het risico gekwetst te worden. Dat is het addertje onder het gras. Dat is de reden waarom ik er vaak enorm bang voor ben. Dat ik me vaak afstandelijk opstel. Show me your cards, and I show you mine. En zelfs als de ander zijn kaarten toont, blijf ik voorzichtig. Je kunt ook gekwetst raken zonder dat de ander dat wil. Pijn vermijden is lang mijn hoogste doel geweest.

Was het maar zo dat intimiteit een synoniem was voor erotiek. Dan zou het eenvoudig zijn om intiem te zijn.

Lees verder!

geplaatst door Gerbra42 - 3 reacties



vrijdag 1 april 2011

Donkerwit

Het brede strand is nagenoeg leeg. Hij en ik lopen langs de vloedlijn. Ik voel zijn warme hand om mijn koude vingersIn de verte zijn mannen bezig, in de felle voorjaarszon, om alle benodigde attributen weer te installeren voor de hordes zonaanbidders die over een paar weken ongetwijfeld hun nog blanke winterlichaam weer gaan laten bruinen. Wat bij de meeste mensen ook goed lukt. Dat bruinen.

Ik word niet bruin. Ik heb een heel blanke huidskleur en ik ben aan het einde van de zomer op zijn hoogst donkerwit. Ja, humor he; donkerwit, zo werd ik gepest dus vroeger. Dan was ik drie weken in Italië op vakantie geweest en best wel een beetje bruin voor mijn doen, kwam ik weer op school en dan beet het hipste meisje van de klas me toe: “Jij bent zeker niet op vakantie geweest, je bent nog zo wit, donkerwit haha”.

Toen ik 25 was werd er huidkanker geconstateerd bij mij. Een klein onschuldig plekje op mijn been. Geen levensbedreigende vorm maar ‘ik was er wel erg jong voor’. Meerdere plekjes zijn in de loop der jaren verwijderd. Altijd uitkijken in de zon dus, maar dat moest ik daarvoor ook al. Smeren met factor 30 of hoger. En soms een kleine operatie met een litteken als gevolg. Er valt goed mee te leven.

Maar elk jaar bij die eerste mooie dagen met die heel felle zon heb ik het even moeilijk. Dit jaar vang ik die eerste stralen terwijl ik met hem bij een strandtent achter glas zit. We praten, drinken en kijken. Een vrouw, type Tante Cor uit Gooische Vrouwen, gaat voor het oog van iedereen haar nieuwe bikini showen. “6 euro bij de Aldi, geen geld toch” hoor ik haar zeggen. Ze is heel erg (zonnebank) bruin. Overal blijkt even later.
Hij zegt: “Wacht maar even, die gaat zo d’r borsten laten zien”. Ik zeg: “Ik vind dit wel een tikje ordi sorry”. Dan zegt hij: “Zie je wel, nou pronte borsten nog voor d’r leeftijd”.

Een steek van jaloezie gaat door mijn lijf. Ik ben toch niet verliefd en we hebben toch iets dat niet gedefinieerd is en bovendien hij vindt mijn borsten toch ook mooi. We lachen samen om tante Cor, die net iets te lang met die pronte borsten in de prille voorjaarszon blijft staan. Dan zegt hij: “Mijn dochter is ook zo wit als jij, dat vond ik vroeger zo lief, dat kleine witte lijfje op het strand”. Ik ben ontroerd. En hij verplaatst vervolgens mijn stoel zodat ik uit de zon kan zitten.

Ineens gaan mijn gedachten terug naar de eerste voorjaarszon vorig jaar. Op een cursus ontmoette ik M. Deze M vond mijn ‘roomwitte, ronde, volle borsten heerlijk’. Het sms’je waarin hij dit zei heb ik nog bewaard. Voor het eerst had een man juist extra waardering getoond voor mijn ‘roomwitte’ (dat klonk ook zo lekker) huid en dat voelde heel goed.

Zelf lijkt het me zo heerlijk om gewoon eens onbekommerd een hele dag met mijn hele blote lijf in de volle zon te gaan liggen en dan ’s avonds heel erg bruin te zijn. Maar dat is dus een illusie; ik word dan namelijk zo rood als een kreeft, krijg heel veel pijn , ga vervolgens vreselijk vervellen om uiteindelijk donkerwit te eindigen. Ik was graag 100 jaar eerder geboren, toen was het heel chique om zo blank te zijn.

Hij en ik lopen langzaam terug langs de vloedlijn en we verbazen ons over de heerlijke dag die we zomaar samen hadden. De zon zakt al in de zee. Hij kust me. Ik voel me heel tevreden en warm.

Lees verder!

geplaatst door Babette



Vorige berichten

Archieven

Over match4me - Privacy - Algemene voorwaarden - Veelgestelde vragen - Contact
Thuiswinkel Keurmerk Veilig Daten

Mobiele site
Android app on Google Play iPhone app on iTunes
© Match4me.nl