Home
Dating voor hoger opgeleide singles
Home Facts & figures Succesverhalen Hoe werkt het?

dinsdag 31 mei 2011

Optie op succes

Op een profiel schrijft een dame “Maak van iemand geen prioriteit als ze eigenlijk alleen een optie is !!!!!” Nou ja. Zoiets. Het was in iets minder duidelijk Nederlands, ik heb de vrijheid hier genomen het enigszins aan te passen. Ik heb het even goed tot me door laten dringen om te bedenken waar ze nou eigenlijk precies op doelde. Maar ergens begrijp ik haar wel. En hem, of de heren die hier vermanend werden toegesproken, ook.

Hoe gaan we hier mee om met zijn allen? Is het netjes om als je een leuk bericht krijgt van iemand je alleen met die persoon bezig te houden? En als je nu op een dag meerdere leuke berichtjes krijgt van meerdere leuke opties? Mag je iemand het gevoel geven prioriteit nummer 1 te zijn? Zitten we juist op dat gevoel niet allemaal te wachten?

Eerlijk gezegd ben ik geneigd om deze contacten dan allen zeer gelijkwaardig te behandelen, ze krijgen allemaal een enthousiaste mail terug. Ik ken deze mensen niet, en wil graag wat meer over ze te weten komen, na enkele mails wordt er al een en ander duidelijk….De favoriete sport van meneer A die zichzelf als zeer sportief omschrijft, zwemmen, wordt alleen in de zomervakantie beoefend in het hotelzwembad, verder geen sport…helaas, past me niet…Meneer B heeft op zijn profiel staan leeftijd 45, schrijft in zijn tweede mail dat hij eigenlijk 52 is, maar hij dacht zo zijn kansen te vergroten, nou ja zeg, wat raar!…Meneer C lijkt helemaal leuk, daar ga ik mee afspreken.
We spreken af op het strand. Meneer C is toch minstens acht centimeter kleiner dan op zijn profiel staat aangegeven, en is daarmee ook een half hoofd kleiner dan ik. En hij heeft kortere beentjes. Na een kilometer hijgend naast me te lopen stelt hij voor een terrasje te pakken. We hebben het best gezellig. Alleen geen match van mijn kant. Weer niet.

Mijn ervaring op het gebied van internet daten leert me dat het best heel lastig is een goede inschatting te maken van iemands persoonlijkheid, door het lezen van een profiel, mailen, chatten en zelfs telefoongesprekjes. Het gaat toch om het “echie”. Of ik heb een waardeloos inschattingsvermogen. Dat kan ook.

Ik heb het ook van de andere kant meegemaakt, een aantal leuke mails ontvangen, lange chats, en dan ” Ik heb gisteravond met iemand gedate en daar ben ik als een blok voor gevallen.” Het is alweer even terug, maar ik geloof dat ik het alleen maar jammer vond, ik was zeker niet verontwaardigd of boos, ik begreep het ook wel, ben er zelf niet zo veel anders in.

Ik denk dat ik er op uit kom dat het niet zo veel uitmaakt. De een richt het liefst zijn aandacht
volledig op een persoon, de ander doet wat meer vergelijkend warenonderzoek. Een optie is een optie, niet meer dan dat, maak er ook in je fantasie niet meer van tot je elkaar in de ogen hebt kunnen kijken. Het zal ook vast te maken hebben met geduld. Zolang je maar duidelijk en eerlijk bent naar elkaar, dat kan best zonder je kansen te vergooien , lijkt me.

Al hoop ik niet voor deze dame dat ze een half jaar met iemand exclusief gemaild heeft, dat hij haar gouden bergen heeft beloofd, een koosnaampje voor haar had bedacht, een gezamenlijke vakantie opperde,terwijl hij ondertussen vrachtwagens bloemen buiten zette met de rest van de damespopulatie op de site, en haar van de een op de andere dag blokkeerde.

Dat zou zielig zijn. Toch?

Lees verder!

geplaatst door Dizzyxx - 3 reacties



dinsdag 31 mei 2011

Zoeken en/of gezocht worden...

Even en opmerking vooraf: dit is geen blog van een zielige, trieste of verzuurde man. Medelijden of het tegendeel: neerbuigendheid is niet nodig en niet gepast. De inhoud is welgemeend maar, zoals dat volgens mij ook hoort in een blog, ietwat opgeleukt (vreselijk woord maar daarom juist wel weer grappig) met dramatiek.
Ik sta nu ongeveer een maand met volledig ingevuld profiel inclusief 10 foto's op M4M. Vanmiddag las ik, als reactie op een andere blog, de verzuchting van een ander lid van het mannelijk geslacht: als man hoef je hier niet bang te zijn voor een overvolle mailbox. Het was me zelf ook al opgevallen.
Het is een ervaring die niet alleen op deze site kan worden opgedaan. Ik heb dat eerder ook op andere datingsites ervaren. Om het kort samen te vatten: mannen worden geacht te jagen en vrouwen wachten rustig en gedragen zich als prooi, nemen vooral geen initiatief en nemen soms zelfs de moeite niet om mails te lezen. We leven A.D. 2011; we zijn met ons allen geweldig geëmancipeerd, zeker wij hoger opgeleiden, maar gedragen ons nog steeds alsof we in het stenen tijdperk leven.

Even een opmerking tussendoor: waarschijnlijk is deze blog niet aan jou gericht, lieve vrouwelijke lezer. Als je de moeite neemt blogs te lezen, neem je misschien ook wel de moeite om zo nu en dan een profiel te lezen en contactverzoeken te doen. Jammer dus, dit is de zoveelste preek voor eigen parochie.

Het is even door mijn hoofd geschoten dat het gebrek aan vulling van mijn mailbox te wijten is aan mezelf. Het uitgebreide verhaal in mijn profiel laat misschien te eerlijk zien wie ik ben, met een deel van mijn voors maar ook een deel van mijn tegens. De foto's laten ook niets aan duidelijkheid te wensen over. Ik ben geen George Clooney, geen Johnny Depp. Hoewel de 110 kilo 20 kilo minder is dan mijn gewicht aan het begin van het jaar had ik misschien beter kunnen wachten tot ik over een aantal maanden mijn streefgewicht heb benaderd. Ik zal het niet ontkennen: ik let ook op uiterlijk, dus ik snap dat argument.

Het was maar even dat het door mijn hoofd schoot. De realiteit is anders. Ik heb meermalen van vrouwen gehoord dat zij, ongeacht of ze er uit zien als Angelina Jolie of als ma Flodder, regelmatig contactverzoeken krijgen, misschien zelfs wel zo veel dat ze helemaal geen tijd overhouden om zelf initiatief te nemen.

Soms na een leuke chat wacht ik tot de mevrouw in kwestie (dame mag ook, als dat beter klinkt)zelf het initiatief neemt voor een vervolg maar dat is in 99 van de 100% vergeefse hoop. Voor de rekenaars: dat percentage is bij wijze van spreken.

Ik droom nog steeds van een gelijkwaardige relatie maar of dat hier zal lukken? Zelfs met het zoeken naar contact is het wat dat betreft hier in de basis al helemaal mis. Toch blijf ik er in geloven: jij en ik sturen elkaar op hetzelfde moment een uitgebreide mail of willen op hetzelfde moment met elkaar chatten. Dan weten we het zeker: dit is ons jaar.

Lees verder!

geplaatst door Marcelvt - 9 reacties



dinsdag 31 mei 2011

Fase 1

We spraken een uur eerder af dan de film begon. Dat leek jou wel handig want hoe moesten we anders elkaar leren kennen als we daarna minstens anderhalf in het donker zwijgend naast elkaar zaten. Zo gezegd zo gedaan. Geen 06 nummers uitgewisseld, niet eens een mailadres. Eigenlijk duurde het steeds minstens een week voor je reageerde. Dus toen je op zaterdagmiddag laat voorstelde om ’s avonds dan eindelijk die film maar te gaan zien hapte ik toe.

Ach, dacht ik; je zult er wel net zo niet meer in geloven als ik. Dus doen we lekker makkelijk; gewoon een soort blind date. Behalve dan een voornaam, een vage foto en wat tekst wisten we niks van elkaar. Oja en we hadden een gezamenlijke hobby; filmhuisfilms.
Doorgewinterde date-ster, date-rin of date-res, hoe heet dat eigenlijk, als ik ben, maakte ik me totaal niet druk van te voren. Het werd waarschijnlijk toch niks maar die film die wilde ik zien.

Ik had me in allerijl omgekleed en vreselijk gehaast richting bios. Met rode konen en een ladder in mijn panty rende ik de hal van de bios in. Ik zag je nergens. Een jongen draaide zich om en keek me recht in mijn ogen. “Ben jij Nout?” “Ja” zei jij verlegen met een leuke twinkeling in je ogen. Je leek wel 25 ipv 45. Was jij een vader van 2 kinderen?

Ik voelde wel gelijk een soort prikkelende uitdaging tussen ons. We dronken wat en startten een gesprek. Je vertelde van alles. Over je werk. Je kinderen. Je ex. Over sport. Over je nieuwe huis. Nog eens over je ex.
Toen ik wat doorvroeg op het onderwerp scheiding vertelde je dat dat nog maar heel kort geleden was en dat jullie nog heel veel samen deden en heel goed met elkaar omgingen. Ok. Dat verhaal kwam me bekend voor. Fase 1 van het post-scheiding tijdperk; de ex is nog heel belangrijk en daten is wel spannend. Die fase. Ik ben inmiddels drie fases verder geloof ik. Ik zweeg er maar over tegen jou.

Zij aan zij aanschouwden we de film. Na afloop dronken we nog wat. We kwamen uiteindelijk op het onderwerp daten uit. Er vanuit gaande dat je daar toch wel wat ervaring mee had vroeg ik hoe jouw andere dates waren geweest. Verlegen stamelde je echter: “Je bent de eerste, ik vond het ook een beetje vreemd die bios meteen, maar ik dacht dat zal wel normaal zijn en ik vond het wel een leuk voorstel en eh, wil je nog een keer met me naar de bios?”

“Ja hoor..” stamelde ik vervolgens. En ik wilde je zoenen. Maar door jouw verlegenheid durfde ik ook niet.

Toen mijn tram er aan kwam riep ik naar je dat ik niet eens je nummer had. Je zei nog dat het toch via de site kon. Tuurlijk dat kon ook.
Mooi dat ik niks meer van je hoorde. Je bent vast mijn advies aan het opvolgen: date je suf in fase 1 dan zit je voor je het weet in fase 2.





Lees verder!

geplaatst door Babette



dinsdag 31 mei 2011

Dag

Deze blog kent een persoonlijke tintje, omdat ik mij ga uitschrijven. Wil echter deze nog schrijven om jullie dan moederziel alleen achter te laten.
Ruim 4 weken geleden de stap gezet en een profiel aangemaakt met 'foto op verzoek' en 'anoniem surfen' ingesteld. Waarom? Als man wilde ik niet overgeleverd zijn aan het wel of niet vollopen van de mailbox en het lot in eigen handen houden. Zijn toch die teugels....precies........die meestal door mannen vastgehouden willen worden! Tsja, wat gebeurt er dan.......niets. Als gratis lid heb je niet meer gereedschap tot je beschikking dan het plaatsen van een standaard interesse bericht, of te reageren op een pbtje van een volledig lid. Kan natuurlijk ook zijn dat mijn profiel niet spraakmakend genoeg was, of de verbeelding van mijn persoon niet interessant genoeg was....grijns

Het natuurlijk wantrouwen dat er heerst op profielen zonder foto is te begrijpen. Je loopt irl per slot van rekening ook niet met een papieren zak over je hoofd. Zien doet geloven hoe exact de omschrijving van jezelf ook is. Achteraf durf ik wel te zeggen, dat het zelf kunnen bepalen met wie ik contact wilde mij goed is bevallen. Of ik dan voorbij ga aan de opzet en invulling van Internetdating is mij onduidelijk. Voor mij heeft het gewerkt. Ook het zogenaamde 'flirten' door bijvoorbeeld meerdere malen op iemand's profiel te kijken was niet aan mij besteed. Als je het wil weten stuur dan gewoon een berichtje. Nee heb je en ja is nog maar de vraag.

Na het plaatsen van mijn 1e blog kreeg ik ineens de beschikking over een volledig lidmaatschap. Kijk......dat schiet op. Ik dus actief de 'markt' verkennen en toonde dan ook mijn interesse middels een persoonlijk berichtje aan de dame in kwestie en maakte mijn foto's zichtbaar. Gelukkig werd er in de meeste gevallen positief gereageerd op mijn interesse. De gruwelverhalen rond het niet kunnen, of willen reageren op berichtjes is mij dus enigszins bespaard gebleven. Mijn ego is dus nog volledig intact..pfew! Onwijs leuke dates gehad en de meeste waren in het echt ook nog eens leuker om te zien en verdomd interessant. Ach, en dan heb je die 'klik'.

Het blijft een beetje behelpen om aan de hand van een boodschappenlijstje ( turven of vinken jullie?) te kijken of er een match is. Je kunt dan oeverloos mailen en je nuance in woord en daad goed overdenken alvorens deze aan je pen toe te vertrouwen. Maar de uiteindelijke ontmoeting gaf - in mijn geval - al meestal in het 1e kwartier de doorslag. Maakte op zich niet zoveel uit want in alle gevallen is het een leuke, ongecompliceerde avond geworden ( of denken jullie daar anders over?). Ik heb geen deadline gesteld en dat ook niet gewild, maar wist wel aan het prille begin dat er een houdbaarheidsdatum zat op M4M. Gelukkig heb ik deze niet bereikt want mijn laatste date bleek niet alleen erg leuk te zijn op papier, maar in het echt nog leuker. We zagen elkaar voor het eerst op het treinstation en bij het uitwisselen van de eerste blikken wist ik dat het een leuke dag zou worden. Had alleen nog een middel nodig om mijn hartslag te temperen. Ga geen ode schrijven voor je lief. Straks als we samen zijn het weekend dan fluister ik je ode wel..............Dag M4M

Lees verder!

geplaatst door Urban - 7 reacties



maandag 30 mei 2011

Mannen walhalla


Al die mooie, stoere, lieve, grappige, ernstige mannen die me aankijken van hun foto's en tegen me praten via hun profielen. Ik scroll er nog wat onwennig overheen, zoveel leuke mannen die op zoek zijn naar... liefde, vriendschap, lekkere sex...?! Ze bestaan dus echt? En ik mag er gewoon naar kijken, ongegeneerd, en als in een lekkere taartjes winkel degene uitkiezen die mij het aanlokkenlijkst lijken…? Welke zal ik nemen, die met die kers, of met dat mooie slagroomtoefje…? Kies ik, of laat ik me alleen kiezen, ben ik prooi of jager…? Ga ik lonken? De jager moet me natuurlijk wel zien en er zijn veel mooie hindes in het bos….Hoe ga ik dat eens aanpakken? Virtueel flirten…? Hoe doe je dat? In het echt ben ik er ook geen ster in...
Op wat voor man ‘val’ ik eigenlijk..ik heb geen idee, mijn geliefdes en minaars zijn door de jaren heen best verschillend geweest…Idioot, ik beschouw mezelf als een bewuste vrouw, maar ik weet eigenlijk niet wat voor man ik zoek…ik probeer mezelf te analyseren als ik de foto’s bekijk…wat spreekt me aan en wat niet. Door welke poses en glamourfoto kijk ik heen en bij welke niet, waar is de man “echt”, waar voel ik iets bij….??
Welke man heeft echt werk gemaakt van zijn profiel, geeft iets ‘bloot’, en welke doet het af met summiere informatie…
Voorzichtig plaats ik een aantal in mijn favorieten…het valt me op dat ik veel stieren en rammen uitkies, zou dat bij een leeuw passen? In wiens favorieten lijstje zou ik staan?
Al na de eerste dag komen er reacties binnen… sommige uitermate kortaf, andere spontaan en nieuwsgierig…ik wordt gezien dus ik besta, er wordt gereageerd dus ik wordt gewild, het is als balsem op mijn ziel..dit mannen walhalla….


feuniks


Lees verder!

geplaatst door Feuniks - 1 reactie



zondag 29 mei 2011

Liefdesverdrietcoach

Mijn liefdesverdriet coach mailt me een verhaal van zijn hand, over zijn internetdating zoektocht naar de ware vrouw.

Met daarnaast het advies om te overwegen me in te schrijven in een datingsite. Om mijn tijd niet langer te verdoen met vage types die zich toch niet willen binden: …”Kijk, geweldig leuke vrouwen, zoals jij, hoeven zich niet altijd aangetrokken te voelen tot geweldig geschikte mannen. Geweldig leuke vrouwen zijn vaak heel onhandig in het selecteren van goede mannen. En het lijkt er een beetje op dat jij daar ook een handje van hebt. Of niet?” ….Oeps. Hij pakt het wel slim aan, blozend van het compliment komt de verwarring hard aan. Maar hij heeft wel ergens gelijk besluit ik..ook al zegt een stemmetje treiterend: als ik werkelijk zo geweldig ben waar is dan die geweldige man…?

Ik negeer het, het is veel fijner om te horen dat ik een geweldige vrouw ben, de hoofdprijs in de liefde; wauw…wat wil een vrouwenhart nog meer..
Ik open snel de bijlage en begin te lezen, zijn zoektocht naar zijn ware.
Ik lees zijn verhaal; de vele dates, redenen van afwijzing of juist redenen om een vrouw in zijn favorieten te zetten, juist weer te verwijderen, om contact te zoeken of juist niet duizelt me, ik kan het even allemaal niet behappen, angst grijpt me bij de strot. Er komt een wereld op me af, mij volkomen vreemd, maar ook spannend en een beetje voyeuristisch… “Oh ja, je moet er dus op letten of iemand wel bij je in de buurt woont, en wacht wat zegt hij daar? Vragen naar een lege rugzak, of nee juist niet…..Hij schrijft over hoe zijn selectie in zijn favorieten top tien maakt op zoek naar die ene; zijn top vrouw. En ik mag als vrouw even ongegeneerd en schaamteloos zijn mannengedachtegang hierin volgen. Die ene lijkt teveel op zijn ex, en die ander is toch te mollig, die praat teveel over het verleden en die ander is juist gesloten…

In mijn hoofd wellen reacties als; “ja, maar hij is een man, hij kan op het uiterlijk selecteren” (angst: “en ik maak daarin geen kans als andere mij zo gaan beoordelen”) en dat soort gedoe zoemt als een zwerm lastige wespen door mijn hoofd. Ik wapper ze ongeduldig weg, wil het einde weten….Lees stug door: “ Wordt het nog romantisch? Oh, hij belandt in bed met een afspraak maar verder gebeurt er niets…wat het niet lekker dan? Daar zegt hij niets over…hé, bah, wat saai….En dan de verrasende ontknoping; hij wil een Russische vrouw! Een Russische? Hoe oud is hij?! Wil hij dan een onderdanige verzorgster? Ach, nee dat zijn Russen toch helemaal niet, die zijn juist vreselijk trots…Hij zoekt waarschijnlijk juist een krachtige en authentieke persoonlijkheid” Met mezelf constant in tweespraak lees ik zwoegend verder, het is eigenlijk al te laat, ik moet naar bed, morgen licht inhangen en generale, maar ik zet door, het is prikkelend geschreven en ik wil meer…vindt hij de liefde? Ik wil me troosten met zijn verhaal., maar wat is dat; hij heeft een vrouw uitgekozen…”ach, zij wijst hem af, ze wil hem niet omdat hij te oud is”, maar hij zet door en mijn sympathie voor hem als man groeit, hij wil haar en geeft niet op.

Als een boeketreeksroman smul ik verder tot het happy end; als zij van Nederlandse vrienden hoort wie hij is en hij bekend blijkt te zijn wil ze hem wel. Hij gaat naar Rusland, ze trouwen en zijn nog steeds samen. Verward blijf ik achter, midden in de nacht starend in het felle licht van mijn pc. Niet wetend of dit ik dit nu hoopvol vind of juist niet ….is het dan toch waar dat mannen voor het uiterlijk gaan en vrouwen voor de macht?

Lees verder!

geplaatst door Feuniks



zaterdag 28 mei 2011

Vragen, maar waar blijven de antwoorden?

Vragen, maar blijven de antwoorden?


Al diverse keren heb ik op de Things2share vragen voorbij zien komen, waarvan ik ook graag het antwoord zou willen weten.

Want waarom zou een M4M lid anoniem willen zoeken? Nu kan het me niet zo heel veel schelen, waarom iemand dat doet, ongetwijfeld heeft hij of zij er een goede reden voor. Het gaat erom wat het bij mij doet, zo’n spelletje kiekeboe maakt me achterdochtig. En als hij dan contact zoekt zal er wel een plausibele verklaring voor moeten komen. Mijns inziens geen lekkere start.

En dan degene die geen foto bij het profiel plaatsen, ook iets te verbergen? Uiteindelijk zal je toch je gezicht moeten laten zien. In een relatie kan je niet met een bord voor je kop blijven lopen. En een foto op verzoek is de ultieme uitnodiging om iemand op zijn uiterlijk te beoordelen! Ongetwijfeld is er een goede verklaring voor. Voor de duidelijkheid: mijn foto is recent, maar genomen nadat ik een wandeling van 15 kilometer op een zeer winderig Tiengemeten had gemaakt. Een betere komt eraan.

En dan de Mars/Venus gerelateerde vragen

Waarom zoeken mannen een vrouw die gemiddeld 10 jaar jonger is? Ik beschouw deze leeftijdsgroep toch als de tweede kansers. Wat is er dan niet bevallen in een vorige relatie? Ik heb altijd iets jongere mannen gehad en daarom was ik er oprecht van uit mijn doen toen ik tot deze ontdekking kwam. Want doorrekenend kom ik dan in de groep mannen van 65 en ouder terecht. De eerste gedachte is dan toch, dat hij al met pensioen is en waarschijnlijk veel tijd voor zichzelf heeft . Nu weet ik ook wel dat het realiteit is, maar mag ik er aub langzaam aan wennen, ik moet zelf nog bijna 9 jaar en misschien wel langer. Mijn pensioen lot ligt in handen van Den Haag. Kom ik moe thuis van mijn werk en wil ik niets liever dan even bijkomen op de bank met een glaasje wijn ( ja, en het liefst aangereikt). Ik grijp de afstandsbediening om de televisie uit te zetten, want ik wil wel volledige aandacht om even helemaal uit mijn dak te gaan over het onbegrip en wanbeleid op de werkvloer, of wat er nu weer is gebeurd . Zou de lieverd daar tegen kunnen en hoe lang? Of wil hij liever rust gelaten worden. Er is maar een manier om erachter te komen, uitproberen. En dat heb ik gedaan. De man in kwestie was 66 jaar, maar hij werkte nog. Dat is een meevaller. Maar ik kwam erachter dat we geen gemeenschappelijk jeugdherinneringen hebben en dan bedoel ik hippietijd, muziek en dat soort zaken. Het voelde als een gemis. Het was niet het enige , maar wel wat me verraste. Maar nog even doorrekenen, over 10 jaar mag ik van Den Haag er mee stoppen, en dan kan ik met mijn lief van 75 nog een paar jaar gaan genieten in wat rustiger vaarwater, of moeten we wegens omstandigheden de boot verkopen? Mannen en vrouwen worden statisch gezien even oud, in ieder geval geen verschil van 10 jaar, de conclusie is dan al snel getrokken, de vrouw blijft nog 10 jaar alleen als weduwe achter, want in die leeftijdsklasse is er bijna niemand meer te vinden.

Er zijn ook vrouwen die specifiek naar een oudere man zoeken, maar ik zou graag willen weten waarom? Zeker gezien mijn bovenstaande betoog? Ik heb specifiek voor M4M gekozen omdat het een site voor hoger opgeleide singles is, ik zoek namelijk een hoger opgeleide single man, omdat ik daar ook een lekker glaasje wijn mee kan drinken, ook een leuke stedentrip mee kan maken, ook samen lekker in een mandje mee kan kruipen, maar ook een inhoudelijk goed gesprek mee kan voeren.
Als hoger opgeleide single vrouw heb ik best behoefte aan de uitdaging in een gesprek, voor werk gerelateerde vraagstukken, maar ook voor de broodnodige cerebrale ontwikkeling. Als academicus blijf je altijd zoeken naar antwoorden.

Bewust heb ik bij de vragen geen antwoorden “verzonnen”, ik heb ze met opzet niet ingevuld, want ik zou ze graag krijgen.

Dat mag anoniem, zonder foto en er wordt niet gelet op leeftijd of geslacht.

Lees verder!

geplaatst door Felien - 18 reacties



vrijdag 27 mei 2011

niets menselijks...

Vorige week had ik een date met een vrouw die nog weinig had gedate. Ik was haar derde. Ze was overdonderd door het feit dat ik al na 30 minuten chatten voorstelde om wat af te spreken. Ik legde uit dat ik vroeger weken mailde. Er ontstond wederzijds een luchtbel van intimiteit en gezamenlijkheid waardoor het verlangen elkaar te zien heel groot werd. En dan, op het moment suprême, bleek na een eerste blik, na de eerste zinnen, dat het een date was zonder perspectief op een gezamenlijke toekomst was. Plop!, weg was dan de luchtbel.

Een date is nu voor mij een mogelijkheid om een leuke wandeling te maken, een kop koffie te drinken of wat dan ook, met een vrijwel onbekende. Op een keer na is het eigenlijk altijd leuk Die ene keer zag ik dat de mevrouw in kwestie op 100 meter afstand in houden. Het bloed zag ik uit haar gezicht weg trekken. We gingen toch samen Artis in. Waarna ze na 10 minuten zei "ik wil het hier maar bij laten", ik bleef met stomheid geslagen achter. Zoveel gebrek aan fatsoen had ik nog nooit meegemaakt.
Na afloop vind ik het vaak lastig om direct of zelfs na een dag te weten of er een relatie in zit. Ik vraag me af hoe het kan dat vrouwen al direct weten dat een tweede date geen zin heeft. Lijden ze aan een ongeneeslijke vorm van geloof in liefde op het eerste gezicht, of draai ik me een rad voor ogen en doe ik even vaak hetzelfde. Is iedere zonder vervolg afgesloten date een afwijzing, een nederlaag: als een voetballer die een puike wedstrijd speelt maar aan het einde toch met lege handen staat?

Mijn date vorige week was leuk. We wandelden in het Kralingse Bos, het waaide flink maar de temperatuur was nog behoorlijk. We praatten honderd uit: over onze kinderen, over ons werk (we werken bij, zoals dat in het jargon heet, ketenpartners)over hoe we ons persoonlijk ontwikkelen en over wat voor ons belangrijk is in een relatie.

Aan het einde vroeg ze me wat ik van de onze ontmoeting vond. Ik vertelde dat ik het leuk vond, dat we heel open met elkaar had gesproken. Dat ik dacht dat het misschien leuk was om elkaar in de toekomst nog een keer zouden zien maar dat ik betwijfelde of onze ontmoeting zou leiden tot een liefdesrelatie. Ze knikte begrijpend en zei dat ze het daar mee eens was. Vervolgens pakte ze mijn armen en gaf me een zoen vol op de mond. Op dat moment was mijn twijfel verdwenen.

Lees verder!

geplaatst door Marcelvt



vrijdag 27 mei 2011

Hoogopgeleiden praten niet over seks.


Hoogopgeleiden praten niet over seks. Ze doen ook niet aan seks. Zou ook zonde zijn van al die goede genen om die te verspreiden. Toch bijzonder dat mijn vorige blog meer lezers en reacties dan ooit opleverde op een site voor hoogopgeleiden.

‘Size does matter’, ik kan tegenwoordig mannen aanduiden met de titels van mijn blogs, voelt zich tekort gedaan. Hij voelt zich gereduceerd tot een gebruiksvoorwerp zonder dat de gevoelige man die er aan hangt gezien wordt. Goh…
Hij kwam hier overigens pas mee nadat ik mijn bezwaren over vriendschap plus had geuit. Ik kan er niet mee uit de voeten. Met dat ontzettend hippe nieuwe concept; vriendschap plus. En welke vrouw wel? Het is me te verwarrend. Of ik ben bevriend met iemand maar dan zonder lustgevoelens of er is alleen lust. Of het totaalplaatje klopt maar dan noem ik het een relatie. Ja sorry hoor.
Het lijkt wel alsof dat niet meer mag; gewoon zeggen dat je eigenlijk gaat voor het hele pakket. Liefde, seks, praten, eten, huilen, lachen, delen, ruzie maken, koken, film kijken, theater bezoeken, strand, sauna, kerst; kortom een normale relatie.

Het is in ieder geval iets waar de mannen die ik momenteel tegenkom, en waar ik me toe aangetrokken voel, heel erg niet op zitten te wachten. Het zal veel zeggen over mij en de fase waar ik me in bevind. Vast. Maar gek genoeg hoor ik van andere 40 plus vrouwen precies hetzelfde.
Ik moet gewoon elke weer dezelfde voorbehouden aanhoren. En even voor de duidelijkheid, vaak al voor ik ze überhaupt ontmoet heb, dat ze niet op zoek zijn naar een standaard relatie. Ze willen leuke dingen doen met een vrouw en best een keer een zeikverhaal aanhoren maar vooral vrij zijn. Vrij om te kunnen doen en laten wat ze willen. En het zijn stuk voor stuk lieve, gevoelige en leuke mannen die zich uiteraard heel stoer voordoen. Niet te weerstaan.

‘Zeebonk’ zei van de week dat hij me een boek cadeau had willen doen. Altijd leuk; iets willen doen. Nog leuker is; het ook doen. Maar dit terzijde. Het heet ‘de liefdesmarkt’ en schijnt te gaan over de frustratie’s van een datende man. Mmmm…kan die in mijn kast? Beetje research kan geen kwaad.

In het kader van de research ga ik nu naar de voorstelling ‘237 redenen voor seks’. Ik doe graag dingen die hoogopgeleiden niet doen namelijk.


Lees verder!

geplaatst door Babette - 2 reacties



donderdag 26 mei 2011

De eerste keer

Mijn allereerste date was ergens begin 2005 denk ik. Ik was gelukkig en in goed overleg gescheiden. Co-ouderschap was als vanzelfsprekend geregeld en ik had mijn eigen huis. Ik had een keurig ingevuld profiel op een relatiesite en mailde me een ongeluk. Als ik alle mails had bewaard zou ik er een boek van kunnen maken. Op een gegeven moment vond ik de moed om voor te stellen om wat af te spreken en daar werd positief op gereageerd. Dat alleen al was spannend. Ik ben nooit goed geweest in versieren. Ik was daarvoor vroeger veel te onzeker. Ik kan me nog herinneren dat op de lagere school een meisje bij mij op schoot kwam zitten. Ik was er vast van overtuigd dat ze het deed om me te pesten. Op straat riep ze me nog eens na dat ze een zoen van me wilde maar ik durfde er niet voor te gaan. Pas later, toen ik foto's van vroeger zag realiseerde is me dat ik best een knap ventje was, dus wie weet heb ik toen een kans gemist.

Ik sprak met de vrouw in kwestie af in Zoetermeer. Ik zou naar haar huis rijden en vandaar gingen we naar een restaurant. Ik was stikzenuwachtig, het zweet gustste onder mijn armen vandaan maar het liep zoals gepland, nou ja, bijna dan: er was bijna geen restaurant open maar uiteindelijk vonden we een Griek. Als ik het me goed herinner was het er stil maar het was erg gezellig. Het ijs was al snel gebroken en ik denk dat we wel een paar uur met elkaar hebben gekletst. Na afloop namen we afscheid met drie zoenen en "we mailen". Ik heb daarna snel begrepen dat dat de standaardtekst is aan het einde van een eerste date.

Thuis gekomen mailde ik heel snel dat ik het leuk had gevonden en dat ik benieuwd was hoe zij de ontmoeting had ervaren. De volgende dag kwam de verlossende reactie. Het was een lovend verhaal. Ik was charmant, welbespraakt, gezellig. De volgende zin luidde ongeveer als volgt: ik kan met jou net zo goed praten als met mijn beste vriendin. Het tweede deel van de zin kwam als een tijdbom bij mij binnen: "...maar ik heb al een beste vriendin." Het leek zo mooi, vrouwen verwijten mannen dat ze niet kunnen communiceren en deze vrouw wist direct: dat kan ik wel, ik ben bijzonder!

Ik hoorde wel wat tikken maar pas toen de mail ontplofte was het me duidelijk: vrouwen willen graag een pratende en luisterende man, maar als ze al een beste vriendin hebben maak je dan toch geen kans. Het bleef dus bij dat ene etentje.

Lees verder!

geplaatst door Marcelvt - 1 reactie



donderdag 26 mei 2011

Healthy living is a lifestyle

Er zijn natuurlijk genoeg manieren om gezond te leven en de slogan “healthy living is a lifestyle” kan natuurlijk op verschillende manieren worden toegepast.
Gezond leven; is dat alleen gezond eten en genoeg lichaamsbeweging? Of komt er meer bij kijken zoals een leuk sociaal leven, leuke baan, reizen, enz. een leuke partner?
Wat de slogan voor mij inhoudt, is het volgende:

Ik denk dat het belangrijk is om in eerste instantie dat het begint bij jezelf; als je goed, gezond en voedzaam tot je neemt, genoeg beweegt en van je zelf houdt dat je een soort van basis geluk hebt, dat straal je uit omdat je lekker in je vel zit, omdat je gezond bent.
Omdat je het uitstraalt, trek je mensen naar je toe waardoor je een leuker sociaal leven kan hebben en mogelijk een leuke partner vindt.

Neem nou vandaag; ik had vrij, hoefde niks, maar ben wel op tijd mijn bed uit gegaan (met pijn en moeite, mijn bed lag zo lekker) om naar een spinning lesje te gaan waar ik als een berg tegen op zag. Eerst maar eens een gezond ontbijt genomen, toen toch maar naar de sportschool voor dat uur spinnen. Al tijdens de les voelde ik me steeds beter en vrolijker, sporten is toch echt lekker. Vervolgens een gezonde, voedzame lunch genomen en ik had voor de rest energie voor 1000 en dat straalde ik uit. Ik lachte naar iedereen, ik begon te flirten met een man die op een terras zat en hij zei me gedag..

Doordat ik zo lekker in mijn vel zat vandaag; gezond heb gegeten, de zon scheen, zat alles me mee vandaag, zo voelde het in ieder geval.
Dit gevoel wil vaker hebben en vaker fietsend, fluitend door het leven gaan, hopelijk werkt het aanstekelijk en komen de leuke mannen als honing achter me aan.

Volgende week ben ik een paar dagen in Parijs, eens kijken of het “in den vreemden” gaat werken, zal haast wel, Parijs is een wereld stad, ik hou van die stad, ken de stad goed, dus daar loop ik als een vrije, blije vlinder rond…….

Over een paar weken ga ik “culinair daten”, hopelijk heb ik dan nog zoveel energie (door gezonde voeding o.a.) dat ik dat ook uitstraal en hopelijk heb ik dan meer dan een leuke avond.

Lees verder!

geplaatst door Siepje



donderdag 26 mei 2011

Mijn laatste relatie

Eind november vorig jaar beëindigde ik mijn laatste relatie. Dat was de vierde na mijn scheiding in 2005. Is een vriendschap van drie maanden ook een relatie? Goed, als ik die weg laat blijven er drie over.

Het was de directe aanleiding voor een flinke dip, nadat ik eerder al concludeerde dat ik al jaren naar argumenten zocht waarom ik goed genoeg ben om de stap te maken naar een andere baan, ik had ontdekt dat ik met open ogen mijn financiën uit de had laten lopen, ik mijn gewicht niet naar beneden kreeg en te veel begon dat ik niet afmaakte. Door een opeenstapeling van zaken die niet waren gegaan zoals een weldenkend mens zou willen kreeg ik een klap van de, vooral in het wielrennen bekende, man met de hamer. Ik raakte volledig uit mijn balans en meldde me in december ziek.

Ik zal die hele stapel even op een zijspoor plaatsen. Wie weet kom ik daar later nog aan toe.
Al in september zocht ik een therapeut om wat zaken op orde te krijgen. In grote lijnen lukte er te weinig, had ik te vaak het gevoel niet te voldoen. De eerste dacht dat aan ADD; een concentratiestoornis; de tweede, die ADD had moeten diagnosticeren dacht aan burnout. De derde, waar ik op advies van mijn leidinggevende bij terecht kwam, sloeg een andere weg in. Ze stelde gewoon de goeie vragen. Hoe voor de hand liggend het ook is, ik vond een antwoord in mijn opvoeding. Ik ging in gesprek met mijn ouders, mijn moeder liet me haar dagboek lezen (wat een geweldige blijk van liefde en vertrouwen). Mijn moeder komt uit een groot gezin, moest al snel haar moeder die met gezondheidsproblemen kampte helpen in de huishouding. Een opleiding was niet voor haar weg gelegd. Mijn vader heeft de technische school gedaan en kwam bij een bedrijfsschool terecht. Later door de jaren heen heeft hij met avondstudie veel bijgeleerd maar hij vond zich nooit goed genoeg om leiding te geven.

Beiden hebben ze geleerd op te kijken naar mensen met een titel, met een opleiding. De pastoor in de kerk, de directeur van het bedrijf, de arts in het ziekenhuis, de meester op school. Toen ik ze hier zo over hoorde vertellen viel het kwartje. Onbewust is me ingeprent niet goed genoeg te zijn. Er is altijd reden om tegen anderen op te kijken. Er is altijd reden om aan te nemen dat ik niet voldoe. Uiteraard zijn er, net als in ieders leven mindere ervaringen. waardoor het beeld dat ik van mezelf heb, gelukkig kan ik zeggen had, bevestigd werd.

Het is natuurlijk niet zo dat ik alleen maar negatief tegen mezelf heb aangekeken. Ik kan goed analyseren en rationaliseren en ken mijn kwaliteiten. Ik ben goed en gepassioneerd in mijn werk. Ik ben een goeie en liefhebbende vader, ik kan heel behoorlijk koken weet een aardig deuntje uit mijn gitaren te toveren. Bovendien ben ik grootmeester in het edele spel van boerenbridgen, ook wel lamzakken of lummelen genoemd. Tenslotte heb ik voldoende relativeringsvermogen om om mezelf te lachen als ik even mijn mail controleer waardoor ondertussen de rijst aanbrandt.

Ik ben aardig op weg. Die baan is er nog niet, maar andere zaken zijn op orde. Ik heb het vertrouwen in mezelf gevonden Dit wordt mijn jaar: als hobbykok krijg ik mijn eerste michelinster. Ik speel Ahoy plat als reïncarnatie van Freddy Mercury; ik redt de wereld als een verbeterde versie van Ghandi en met mijn charisma word ik na de verkiezingen (die er gelukkig snel aankomen) zonder enige twijfel een verlichte minister president die zelfs de meest conservatieve kiezer laat zien dat het goed is om progressief te zijn en om met geloof en hoop in het leven te staan. Bovendien leer ik jou kennen. Als alleen dat al zou gebeuren, wat meer kan een mens zich dan wensen: Goed: in tussentijd is koken voor een groep enthousiaste mensen of een potje boerenbridge is ook al heel leuk.

Lees verder!

geplaatst door Marcelvt - 6 reacties



donderdag 26 mei 2011

De weg er naartoe is mooier

Het laatste wat je moet willen met daten is het vinden van een nieuwe liefde. Wat een doel, zeg! Je kunt veel op je planbord schrijven of in je agenda zetten met tijdspad en einddatum en al, maar dit niet. Ik ben nou bijna twee jaar ‘bezig’ en heb de einddatum nog even niet vastgesteld. Dat is maar goed ook.. anders zou ik er nog het gevoel aan overhouden dat ik faal.

Wat mij ‘sinds ik actief ben’ wel is opgevallen aan mijzelf, is dat ik ineens weer zo bezig ben met de vraag hoe een ander tegen mij aankijkt. Wat ziet hij dan? Het was alsof ik in een gebarsten (en tevens bol makende) spiegel keek. Veel van dat spiegelbeeld kon worden opgelapt. Beetje shoppen hier, kappertje daar, wat kilo’tjes wegwerken, sportlesjes en toch.. bleef die vraag als een irritante vlieg om mij heen zoemen tijdens het daten.

Dat nooit opgehelderde innerlijk. Dat geworstel met zelfvertrouwen. Al die opgeslorpte minder leuke boodschappen waarvan de echo’s bleven nagalmen in mijn hoofd. Ogenschijnlijk ongrijpbaar, maar coaching en een gespreksgroep hebben geholpen om zaken op een rijtje te krijgen; om onderscheid te kunnen maken in zinnige en onzinnige aannames in je leven en om het hier en nu op de bekende rit te krijgen (zodanig, dat je, met een beetje gesjoemel en een vlotte babbel jezelf kunt presenteren tijdens een date. Je hoeft alleen maar te doen alsof, dat wat kersvers verworven is al jàrenlang je leefstijl is). "Bluf yourself a new lover together!"

Het lijkt er bij het daten wel op dat (in mijn persoonlijke hetero-geval) ‘de man’ één of andere superieure soort is, waarbij je alles van binnen en van buiten tiptop in orde moet hebben, bovenkleeds, onderkleeds, je huis, je toilet, ramen gelapt, stofgezogen, vaat weggewerkt, bed rechtgetrokken (gisteren nog verschoond!), allemaal nog even snel gedaan alsof het standaard is, voordat je weg ging, om… tijdens de date vanuit een brandschoon, beschaafd, welgevormd innerlijk... aandacht te kunnen besteden, aan wat hij allemaal te vertellen heeft.

De weg er naartoe is mooier dan het doel, luidt het gezegde. Ik ben (bijna) iedere keer weer blij als ik, zo charmant en goed verzorgd, in mijn opgeruimde, schone huisje thuiskom. Alleen.

Laat dat dan mijn doel zijn, met daten.

Lees verder!

geplaatst door Possess - 2 reacties



woensdag 25 mei 2011

Scheiden met plezier

"Ik durf het bijna niet te vragen, maar vergeet je je paspoort niet?”
Een week eerder stonden we voor noppes op punt van vertrekken. Maar zonder paspoort of rijbewijs heeft dat weinig zin. Vandaag hebben we alle papieren en documenten bij ons. Het is een stralend mooie dag, echt zo’n dag die ons lang bij zal blijven. Minstens zo gedenkwaardig als die omgekeerde dag, bijna acht jaar geleden. Vandaag zijn er echter minder mensen, geen getuigen en geen hoed. Vandaag gaan we scheiden.

Om tien voor tien staan we voor het statige advocatenkantoor in Amsterdam-Zuid. Tien over tien staan we weer buiten. De ondertrouw ging sneller, dat dan weer wel. Om de hoek is een taartjes- annex koffietent. Ze trakteert op een taartjesparade. We genieten van het zoets, gedenken de mooie jaren en praten over nieuwe liefdes, religie, cultuurverschillen en de spanning van een zwaard.
Als elke scheiding zo prettig zou verlopen als de onze, zou er meer met plezier gescheiden worden.
Natuurlijk, er is minder reden tot feest. Maar is er reden voor ruzie? Je hebt samen iets moois gedeeld. Om wat voor reden ook is het voorbij. Misschien heb je nog geprobeerd de relatie te redden. Een deskundige erbij gehaald. Heel verstandig, dat is een huwelijk waard. Maar op een gegeven moment is het op. Hoe jammer en pijnlijk ook. Voor een goede start van de rest van je leven is een harmonieuze afronding te verkiezen boven wrok en wraak. Het zal je nieuwe liefde(s) goeddoen, zelfs als je daar voorlopig nog even niet aan moet denken.

Ik denk nog vaak aan het begin. Twintig jaar geleden, toen ik Diana leerde kennen op het huwelijksfeest van een gemeenschappelijke vriend. We waren allebei in een relatie, en werden gevieren vrienden. De afstand was groot, maar de ontmoetingen talrijk en bijzonder. We deelden carrièreverhalen, babyperikelen en cultuurfascinaties. Kortom, we werden vrienden.

Zeven jaar later veranderde de situatie. Ik was single, zij werd single. Onverwacht stond ze alleen en charterde haar vriendenschaar om een nieuw huis thuis te maken. Ik die klussen haat, witte haar wc en douche. Een paar maanden later werd ik uitgenodigd voor een weekendje film, museum, theater en lekker eten. Net als vroeger.

Dat weekend in 1998 werd de start van een zeer intense relatie. Waarin ik buitengewoon gelukkig was en eerlijk gezegd deels nog ben. Een relatie waarin groei vanzelfsprekend was, het woord centraal stond en de liefde hoogtij vierde. En vanuit die liefde ook een nieuwe relatievorm werd gekozen. In 2009 gingen we ieder voortaan ons eigen weg. Omdat we elkaar samen niet meer konden geven wat we ieder voor zich in deze fase van ons leven nodig hebben.

De afgelopen twintig maanden reisden we alleen. Met en zonder paspoort. En vanaf nu ook zonder boterbriefje. Onze singlestatus is formeel bekrachtigd, met paspoort en taart. Om nooit te vergeten.

Lees verder!

geplaatst door Willem



dinsdag 24 mei 2011

Comfortzone

Weer zo'n begrip die regelmatig over de tafel word geslingerd. Bijna net zo'n gevleugelde uitdrukking als: out-of-the-box denken. Wanneer is jou gevraagd om uit je 'zone' te komen? Je dus bewust in een situatie laveren die niet comfortabel aanvoelt. Is dating, of misschien beter: Internet-dating, uit je zone komen? Denk voor de meeste van mijn generatie (ahum) niet. We hebben allemaal wel meerdere relaties achter de rug en kunnen met gestrekte rug de ontmoeting aangaan. Een prettige spanning van: nieuwsgierigheid en verwachting.

Is een relatie dan de enige weg naar bevrediging in ons uitgestrekte, rijke leventje van mogelijkheden. Afgaande op sommige profielen en geplaatste opmerkingen wel. Waarom zou je anders na 2 of 3 jaar nog steeds op een datingsite staan. Hoop doet leven daar heb je gelijk in. Of is het dan verworden tot een sociaal vangnet?

Is je comfortzone paradoxaal te noemen? Je zoektocht naar een veilige haven.
We zoeken een relatie waarin we ons thuis kunnen voelen, maar als we ons teveel thuis voelen dooft het vuur. Een zoektocht die ons teveel inspanning oplevert, put ons uit, maar een leven dat te weinig inspanning vergt, ondermijnt ons zijn...Waar ligt dan onze oceaan?


Zit er in ons denken, ons laten?
Hij of zij die ergens in gelooft die zal slagen ( ook dus na 2-3 jaar ). Terwijl de nooit-gewaardeerde dat waarschijnlijk zal blijven. Of je goedbetaalde baan niet willen opgeven voor een baan die veel leuker is. Je hebt natuurlijk altijd gelijk, dat is dan ook je identiteit.

Is je prins op het witte paard gearriveerd of nog erger 'm gesmeerd.
Bepalen wat je dan moet doen is makkelijker dan het dan ook maar te doen.

Lees verder!

geplaatst door Urban - 2 reacties



dinsdag 24 mei 2011

Rafa

Wat was het spannend, de wedstrijd in de eerste ronde van het tennis toernooi Roland Garros tussen John Isner en Rafaël Nadal.

Ik was er eens lekker voor gaan zitten, had ik wel verdiend. Tijdens de tweede set kwam ik erin en was meteen getuige van een verliezende Nadal.

Dat kan niet, mijn voorbeeld voor het spelletje, maar meer nog mijn voorbeeld hoe hij in een wedstrijd staat. Mister Hawkeye himself. Volledig geconcentreerd op het spel en let eens op die ogen. Met een scherpe blik heeft hij altijd de bal in beeld en het gaat om de bal. Zelden heeft hij het mis als er twijfel is, of een bal in of uit is. Hij is sportief, speelt een eerlijk spel. Het ultieme voorbeeld om ook in het dagelijkse leven aan te denken. Met opperste concentratie je doel voor ogen houden, waar ben ik mee bezig, je kop erbij houden.

En nu zakt hij in, natuurlijk weet ik ook wel dat hij niet eeuwig aan de top kan blijven, maar niet nu. Niet net na de aankondiging van ene meneer Camping, dat de wereld zal vergaan. Mijn held is in moeilijkheden door een andere Amerikaan. Met kromme tenen volg ik de wedstrijd, Rafa heeft geen antwoorden op de sneaky ballen van John, Rafa komt niet in de wedstrijd. Pas in de 4e set vindt hij een antwoord en vindt hij zichzelf weer terug. Hij gaat weer spelen met de zelfverzekerdheid en felheid die ik zo in hem bewonder en wint uiteindelijk de wedstrijd.

Tijdens de wedstrijd moest ik wel denken aan een voorbije relatie, heftig begonnen en oh wat was ik verliefd op die man, alles erop en eraan, de vlinders waren niet aan te slepen. Ik wist het zeker, met hem wilde ik oud worden. En hij ook met mij. Tot ik allengs het gevoel kreeg dat ik langzaam werd gesloopt, klaarblijkelijk deed ik van alles fout. Maar omdat het om de toekomst met hem ging, zocht ik de fout bij mezelf, want ik wilde hem niet kwijt. Binnen in mij begon het wel te knagen, wie was ik nou eigenlijk nog en als je dan zo gelukkig bent, waarom loop je dan zo vaak te huilen? Wanneer is het genoeg? Dat moment kwam, zo onredelijk, als ik dat pikte, kon ik niet meer in mezelf geloven. Deze keer nam ik niet de schuld op me, er kwam van meneer ook geen enkele handreiking. Voor mij was het game, set en match. Zonder return wedstrijd, want de heer in kwestie was erg gekwetst. Van de zo geroemde open communicatie was geen sprake meer. Het/hij heeft me erg pijn gedaan, maar inmiddels heb ik mezelf weer gevonden, ik ben weer terug in de wedstrijd.

Rafaël Nadal is al jaren een voorbeeld voor me, vanwege zijn volledige concentratie voor hetgeen waar hij mee bezig is. Vanmiddag heb ik gezien dat hij terug kan vechten, hij is mijn held!

Lees verder!

geplaatst door Felien



dinsdag 24 mei 2011

Op welke manieren zoek je de voor jouw ideale partner?

Er zijn vele manieren om de prins(es) op het witte paard te vinden.
Je kan je aanmelden op alle datingsites die er bestaan in Nederland en dat zijn er veel, je kan de kroeg in gaan, hopend dat er iemand rond loopt die meer dan de moeite waard is. Speeddaten is een optie zo ook een relatiebemiddelingsbureau.

Verder zijn er legio activiteiten voor singles zoals een kookworkshop speciaal voor singles volgen, naar een speeddatekookworkshop gaan. Je kan naar singlefeesten gaan, singlevakanties boeken voor hoger opgeleiden mensen. Zo kan ik nog wel even doorgaan.

Er zijn zoveel mogelijkheden voor singles om gelijkgestemden te ontmoeten, allemaal in de hoop daar toch die ene leuke persoon tegen te komen.

Zien we allemaal nog wel door de bomen het bos? Zijn we allemaal op zoek naar die speld in de hooiberg? Hopen we allemaal niet dat we die ene leuke persoon tegen komen via internet, speeddaten, de feesten, enz.?

Kom je niet constant dezelfde (zoekende?) mensen tegen? Is het allemaal wel vernieuwend? Is het echt alleen maar om “single Nederland” aan de man/vrouw te krijgen? Of speelt bij deze organisaties in eerste instantie het alleen maar het binnen halen van zoveel mogelijk geld mee? En zijn het dus alleen maar commerciële instanties en haken ze snel in op de single aangezien er zoveel singles in Nederland zijn?

Commercieel of niet commercieel, single Nederland date er vrolijk op los door dat er zoveel mogelijk is. We kunnen overal aan mee doen, niks is gek of raar. Alle taboes rondom het vinden van die ene leuke partner zijn volgens mij weg. Al hoewel, is dat zo? Hoe snel zeg je tegen iemand dat je staat ingeschreven op een datingsite of bij een relatiebemiddelingsbureau? Ik denk dat er rondom het relatiebemiddelingsbureau nog een taboe heerst, het is duur en is het niet alleen voor kneusjes? Ik ken geen 1 single die bij een bureau staat ingeschreven. En dat kan ik me haast niet voorstellen; die bureaux bestaan al sinds jaar en dag.

Ik denk in ieder geval dat het goed is dat er zoveel aanbod is voor singles in Nederland; je kan het zo gek niet bedenken of het bestaat. Dit is wat mij betreft een prima manier om je netwerk uit te breiden en te genieten van het leven.

Lees verder!

geplaatst door Siepje



zondag 22 mei 2011

Size does matter


Hoe ga ik dit nou eens netjes communiceren? Ik wil niemand voor het hoofd cq in het kruis stoten namelijk. Maar ja; het is dus gewoon wel zo; size does matter. Genoeg fijne intieme momenten met de minder toebedeelden op deze aarde maar toch…als ik mag kiezen dan weet ik het wel.

Kijk, ik ben ook geen 20 meer en zeker niet meer strak en maagdelijk dus dan past iets meer omvang ook beter. En ja, je hebt het als man niet voor het uitkiezen, je zult het gewoon met HEM moeten doen. Dat snap ik ook allemaal wel. Maar jeetje….wat voelt ie fijn als de x large versie van Durex zelfs nog iets knelt.

Ik weet uiteraard ook wel dat het erom gaat wat ie ermee doet. Tuurlijk. Maar met een groter formaat hoeft ie niet zoveel te doen. Het vult/voelt zo al genoeg zullen we maar zeggen. Misschien worden ze er dus ook wel een beetje lui van, die grootgeschapenen. Dat zou kunnen. Maar dat geeft dan niet want een beetje bewegen heeft al veel effect.

Ik vind het ook best lullig, ja lullig, voor al die mannen die niet gezegend zijn met zo’n fijne onverwachte verrassing die dan tevoorschijn springt. Ja, verrassing want ik kan het echt niet aan zijn neus aflezen hoor. Sommige exemplaren zijn gewoon lief of schattig of een beetje krom. Ook allemaal fijn. Maar jeetje…als ie dan echt zeg maar al bijna niet in je hand past…dan….

Mannen vergelijken hem als kleine jongetjes al onder de douche na het voetballen. En de beter bedeelden weten dus meestal van jongs af aan al dat ze dat zijn. Het is dus echt een ding dat ding, onder mannen. Geen nieuws. Een beetje nieuw is het wel dat vrouwen ineens hardop durven te zeggen dat ‘size' wel degelijk 'matters’.

Vrouwen beginnen voorzichtig kenbaar te maken wat hen nou de rillingen bezorgd in bed. Nadat we al eeuwen horen dat mannen onze borsten en billen(en ons geslachtsdeel ook denk ik) beoordelen op vorm en grootte, bespreken wij zijn ‘ding’ nu ook. Naast zijn vaardigheden, die zeker heel veel goed maken als de size te wensen over laat, nemen wij hen nu ook de maat.

Size does matter, maar wat heb je uiteindelijk aan een lul van een vent?






Lees verder!

geplaatst door Babette - 11 reacties



zondag 22 mei 2011

Kost en/of inwoning

Het is al een poosje aan de gang, activiteit gesignaleerd in de schuur.
Wat vaker dan normaal zie ik mijn wintervriendje het roodborstje in de weer met blaadjes in zijn snaveltje. In en uit vliegen door de deur van de schuur.
Zijn of haar postuur is anders, slanker. Het winterbolletje is nu een rank vogeltje, maar wel met een rood borstje en pikzwarte kraaloogjes.

Nieuwsgierig geworden ga ik op zoek naar de bouwplaats. Het is even zoeken, maar de hoop bladeren op de grond wijst me al snel de locatie. Op de opgevouwen party tent. Deze partytent wordt alleen en uitsluitend gebruikt door de buren als ze een feestje hebben, en staat wat slordig opgerold in de hoek van de schuur. Dat had “Robin” , want we waren inmiddels een beetje van elkaar gaan houden en daar past een naam bij, als plek voor zijn liefdesnestje gekozen. Dapper hoor, want iedere keer stortte het gammele bouwsel in en lag als een hoopje vuil op de grond. Voor eitjes en kleintjes is een steviger ondergrond nodig.

Na verloop van tijd zag onze Robin dat ook in en begon hij opnieuw, ditmaal op de hark en schoffel. Gelukkig had ik ze nog niet nodig gehad en kreeg hij permissie tot verder bouwen. En dat deed hij, alles kon hij gebruiken, kokosvezels uit een “hanging basket”, wederom dood blad, stukjes krant, bonnetjes van de supermarkt en kleine stukjes plastic. Min of meer gestabiliseerd bleef het bouwsel redelijk op zijn plek. Af en toe kwamen we elkaar tegen in de schuur, op de trapper van mijn fiets keek hij me recht in mijn gezicht aan, later vanuit zijn nestje,vlak onder het dak. Na een korte begroeting steekt hij zijn kopje ophoog en kijk ik wederom in die fel zwarte oogjes.
Er gaan dagen en voor mijn gevoel zelfs weken voorbij en net als ik denk dat de poging toch mislukt is, zie ik weer een kopje, deze keer met pluis op het koppie, jonkies!

De aanvliegroutes worden uitgebreid, was het eerst aansluitend via de tuinafscheiding door het bovenlicht, nu wordt er ook bovenlangs de tuindeur gevlogen. Positie kiezend in de boom achter het huis, luid kwetterend,om de omgeving goed in de gaten te kunnen houden. De routes worden intensief gebruikt. In de schuur vind ik steeds meer poepjes, op de barbecue, in mijn fietstas en eigenlijk wil ik niet weten waar allemaal nog meer. Maar het gaat helemaal goed komen. Ik heb er alle vertrouwen in.
Intussen heeft een setje merels hun intrek genomen in de boerenhortensia en is daar begonnen met een nest. Er wordt direct vanaf het hek de hortensia binnengevlogen. Geen omtrekkende bewegingen zijn er blijkbaar nodig.

Nu gun ik ieder zijn of haar geluk, maar de merels hebben duidelijk minder fatsoen. Het vrouwtje van twee tuinen verderop heb ik al eens aangesproken op haar gedrag, ze steelt namelijk kattenvoer. Behalve dat ik het erg brutaal vind, ben ik mening dat ze haar kuikens moet opvoeden met zelfgevangen wormpjes. Anders denken de kuikens dat het normaal is om kattenvoer te eten en kunnen ze later hun eigen jongen niet goed (op)voeden. Ze kan het overigens goed, zelf wormpjes en kevers vangen. En blijkbaar heeft ze toch wel iets begrepen van mijn betoog, ik vond in het bakje een opgedroogd wormpje en een dode oorwurm, ongetwijfeld heeft ze dat geruild voor een brokje. Mevrouw merel uit mijn tuin, heeft wel gekwetterd met haar buurvrouw, want ook zij doet haar boodschappen uit het voerbakje en als aanvulling op dit dieet is ze ook begonnen aan mijn aardbeien. Gelukkig heeft de slager ook lekkere aardbeien. Ze glipt zelfs snel naar binnen als ik de keukendeur op een kiertje laat staan omdat ik toch maar even iets moet pakken uit de schuur.
Op zich is het bijzonder dat er zoveel vogels domicilie kiezen in mijn achtertuin,formaat postzegel. Zeker omdat er katten in de directe omgeving zijn. Ja, ik heb katten, twee broers, allebei ex, maar deze mogen blijven. Het zijn al heren op leeftijd en ze hebben hun rust hard nodig, en daarom duurde het even voor ze de activiteiten hebben opgemerkt, maar dan is hun belangstelling ook gewekt. Ze kiezen stelling op de grond net onder het nest en gaan zitten wachten en kijken. Strak omhoog en dat kunnen ze heel lang volhouden. Nu ben ik best aan ze gehecht, maar ik vermoed toch een ander soort belangstelling . Die van een kort en meedogenloos vermaak. Voor Robin en haar kroost wordt het ook een beetje spannend. Er wordt om actie gevraagd, de heren mogen alleen onder toezicht nog de tuin in.

Naast het prille geluk was er ook een drama gebeurd en niet eens door de katten. Het gaat me een beetje ver om de schuld bij mezelf te leggen, maar toch.
Wat is er gebeurd?
Het bakje voor groenafval had ik geleegd en weggezet met een laag water om te weken. Later, toen ik het om wilde spoelen, dreef er een dood, net uitgevlogen koolmeesje in, alleen nat op zijn buikje. Als ik het gezien had, had ik hem er makkelijk uit kunnen halen. Zijn eerste vlucht is in de groenbak geëindigd. En ik was niet eens op de hoogte van een nestje koolmeesjes in mijn tuin. Het wrange is dat ik hem vond, net nadat ik een nog kortlopende relatie had afgebroken, het voelde wel erg symbolisch, een nieuw leven in de kiem gesmoord en een verbroken relatie op dezelfde middag. Emotioneel toch wel uit balans wilde ik deze kleine tragedie even delen met een ander. Het vogel lijfje heb ik teder uit het water getild, toch even gekeken of er niets meer gedaan kon worden en hem vervolgens aan mijn jongste dochter laten zien. Die begon heel hard te lachen, voornamelijk vanwege de dramatische manier waarop ik hem liet zien. Ze vond het ook heel erg, maar had vooral met mij te doen. Het lijkje heb ik daarna toevertrouwd aan de biobak, geen passende woorden kunnen vinden bij het afscheid.

In een hoekje van mijn geheugen moet ik even denken aan de kanariegele kanarie midden op de parkeerplaats en de kikker op mijn tuinpad. Waarom overkomt mij dit altijd?

Lees verder!

geplaatst door Felien - 1 reactie



zondag 22 mei 2011

Stroomversnelling

In 1980- ik was toen 13- heb ik met mijn vader een kano tocht over de Ardèche gemaakt. Het was een bijzondere en onvergetelijke tocht. Mooi, maar af en toe ook behoorlijk heftig.


Niet in de laatste plaats vanwege het feit dat er langs de veel Ardèche nudistencampings lagen. Het was nog voor de tijde dat topless zonnen heel gewoon werd. Ik had natuurlijk wel eens naakte vrouw gezien, maar nooit zo “open en bloot”. Naakte mannen kende ik alleen van de seksboekjes die ik een keer bij mijn broer op zijn kamer vond. Bewegende beelden van naakte mannen had ik nooit gezien. Misschien dat ik mijn vader wel eens bloot had gezien, maar dat kon ik me niet herinneren. Toen we de eerste keer bij een stroomversnelling omsloegen, kwamen er direct mensen toegesneld om ons te helpen. De meeste mensen kwamen van de oever en 1 man ben ik nooit meer vergeten. Terwijl hij naar ons toe rende ging het van “zwiep, zwiep, zwiep. Het enige dat ik kon denken was “laat mij maar verdrinken”. Soms word ik nog badend in het zweet wakker als ik hem weer in mijn droom op ons af zie komen.

De tweede keer dat we bij een stroomversnelling omsloegen was dat vooral heel angstig. Ik werd meegesleurd en mijn vader kon me niet helpen. Vlak na ons sloeg nog een kano om. Eén van de inzittende kwam vast te zitten tussen de kano en een rots. Hij had pijn, maar kon ook maar net zijn hoofd boven water houden. De stroming was zo sterk dat er, ondanks dat het een groepje jonge jongens van een jaar of 20 betrof, toch hulp nodig was om de kano terug te trekken. Er heerste een redelijke paniek. Aangezien ik een zwemvest droeg en de kans toch al klein was dat hij me nog in kon halen, was de keus wie hij moest helpen eenvoudig voor mijn vader. De reden dat we de tweede keer omsloegen was vooral vermoeidheid. Door de zon, de hele dag varen en de stroomversnellingen was ik zo moe dat ik soms onderweg in slaap viel. Als mijn vader mijn hulp nodig had bij een stroomversnelling, wekte hij me met de woorden “hulpmotor starten”. Na de tweede keer omslaan vond ik die woorden niet leuk meer, omdat ik het eigenlijk best eng begon te vinden, zo’n versnelling. Wij hadden nog wel de grootste overgeslagen. Ergens halverwege de tocht lag een hele grote. Toen we daar aankwamen bleken er een rij van kano’s voor te liggen om er door te kunnen. Vanwege de rij en het aanhoudende gegil, besloten wij onze kano op te tillen en langs de versnelling af te dragen. Waarschijnlijk daardoor en door het feit dat we alleen stopte om wat te eten en te drinken, niet om te zwemmen, kwamen we als tweede van onze groep bij het eindpunt aan. Een wat ouder echtpaar met eigen kano’s waren als eerste aangekomen. Terwijl ik op de harde stenen in slaap gevallen was, hield mijn vader een praatje met ze. Ze vroegen hem of hij begreep waarom, al die andere mensen natuurlijk, ongeoefend aan zo’n tocht begonnen. Het was echt niet zonder gevaar.

Waarom ik dit verhaal vertel? Niemand in mijn omgeving kan het nog aanhoren en met mijn vader kan ik het er helaas niet meer over hebben. Dus was ik blij dat ik het als metafoor kon gebruiken in mijn blog. De tocht was heftig, maar ook mooi en bijzonder. Juist ook door de nieuwe ervaringen en de stroomversnellingen. Als het een rustig watertje was geweest, dan was ik niet uit vermoeidheid tussendoor in slaap gevallen, maar uit verveling. Toch heb ik soms het gevoel dat veel mensen vinden dat het leven een rustig watertje moet zijn. Je mag vooral geen heftige emoties hebben. Vooral geen negatieve emoties. Geen rugzakjes hebben en alles rationeel benaderen. Emotie lijkt soms een teken van zwakte.

Een kennisje kwam een tijd terug tot de ontdekking dat haar man al een jaar een verhouding had. Toen ze hem er mee confronteerde, koos hij voor die andere vrouw. De opmerking die zij het meest te horen kreeg was dat ze blij moest zijn dat ze het ontdekt had en van die … af was. Blijdschap was nu juist de enige emotie die ze niet voelde. Het gevolg was dat ze ook nog het idee had dat ze verkeerd reageerde. Buiten de pijn en het verdriet, voelde ze ook nog gemis. Hij was de vader van haar kinderen en de man van wie ze al die jaren gehouden had. Naast wie ze al jaren lang ’s-morgens wakker werd. En ondanks de pijn die haar had gedaan, miste ze dat. Toch moest ze blij zijn. Ook bij m4m kom ik soms opmerkingen en “spreuken” tegen die mij het gevoel geven dat ik je met een glimlach op je gezicht moet zorgen dat het leven rustig voortkabbelt. Benader het leven vooral positief en rationeel. Ik pleit niet voor het zwelgen in zelfmedelijden of voor het blokkeren van je leven. Ik begrijp best dat niemand daar mee opschiet. Wat ik wel fijn zou vinden, is dat je negatieve emoties ook mag erkennen. Dat je niet bijna verontschuldigend moet zeggen dat je hoofd het wel weet, maar je hart het nog niet voelt. Misschien heeft je hart wel gewoon gelijk en zit je hoofd er in dit soort zaken naast.

Ik wil geen kabbelend leventje. Kan enorm van dingen genieten. Ik heb mezelf een tweedehands cabrio cadeau gedaan in december en voel me nog steeds heerlijk als ik in mijn auto stap. Bij het zien van spelende puppies begin ik spontaan breed te lachen. Een heerlijk maaltijd met fijn gezelschap maakt mijn dag een top dag. En als mijn kat bij me op schoot ligt en me aan kijkt me een blik waarvan ik zeker weet dat ze me wil vertellen dat zij het meest gelukkige katje op aarde is, voel ik een enorme vertedering. Ook Bbijheid en geluk horen bij het leven. Net als spanning. Een stroomversnelling op zijn tijd kan ik zeker waarderen. Dat neemt niet weg dat ik het ook eng vind om een stroomversnelling tegen te komen. Ik loop de kans om weer om te slaan.

Lees verder!

geplaatst door Gerbra42 - 1 reactie



vrijdag 20 mei 2011

Soep!

Las laatst in een profiel, dat "het niet gaat om de afzonderlijke delen, maar om de soep". Kon ik wel om grinniken. Doe ik toch wel hoor.

Wat doe je dan eigenlijk als de soep meer is dan het geheel der delen? Interessant he!
Analoog daaraan zou je kunnen stellen, dat de beste 11 spelers van de wereld nog geen wereldteam vormen.

Ik ben dan ook nu aan het borduren en vraag mij af waarom sommige de pose aannemen van Atlas, of zo'n foto waarop een kirrende dame pontificaal in de lens van de camera wijst. Proberen zij dan de 'soep' zo duidelijk als mogelijk te laten overkomen?
Word er zelf een beetje timide van. Maar ja, behoor waarschijnlijk niet tot het gemiddelde.

Is het verlangen dan zo groot, dat er een uitvergroting plaats dient te vinden van karakter en zijn? Je zoektocht op de azuurblauwe oceaan; verbintenis met een open einde.

Lees verder!

geplaatst door Urban - 1 reactie



donderdag 19 mei 2011

Azuurblauw

Als je wist wat voor rampen je nog staan te wachten...
Eindelijk ben je dan aangekomen op je bestemming.

Maakt deze date je dan onsterfelijk?
Het intense verlangen; hoop en verwachting.
Je mag toch aannemen dat het nu klopt?
Als gelijkwaardige partners - to be - aan tafel.
Is liefde een emotie, of een samenspel van verlangens?
Je kruipt in zijn huid en ontwaart zijn ware ik.
Heimwee naar huis besluipt je.
Verlangens staan nu je geluk in de weg.
Verteerd door verlangens die schipbreuk lijden
Ergens op de azuurblauwe oceaan van M4M is je lief
Wees geduldig hart, verdragen kun je.

Geschreven voor alle m4m die nog steeds aan de zijlijn staan.
Wanhoop niet. The best has yet to come.

Lees verder!

geplaatst door Urban



woensdag 18 mei 2011

Mannen willen vrouwen leren kennen. En vrouwen willen gekend worden

Mannen begrijpen vrouwen niet. En vrouwen begrijpen de mannen niet. Nou, zijn we het
daar ook over eens! Laat ik het niet moeilijk maken door te schrijven over de werkbare stofjes in onze hersenen. Stofjes zoals: Oxytocine, Testosteron, Dopamine, Endorfine,of Vasopressine. Deze zorgen ervoor, dat we reageren zoals we reageren.

Natuurlijk ga ik generaliseren, dat doe ik dan alleen om deze blog leesbaar te houden.Dus bij voorbaat excuses aan eenieder die bij het lezen volledig over de zeik gaat.

Het begon allemaal zo'n 2/3 weken geleden dat ik mijn 1e voorzichtige schreden zette
en mij aanmeldde op M4M. Tijdens het rondsnuffelen kwam ik een blog tegen van Gogol,
met als titel: " romantische brief". Na het lezen dacht ik: "ga ik ook doen", maar dan met een beetje chinees ( sambal bij?). Uit de diverse persoonlijke berichten die ik daarop kreeg heb ik maar een T2S neergepend: " hoe ervaren mannen een relatie en hoe vrouwen". Uiteindelijk bleek T2S niet het juiste platform te zijn.

Vandaar deze blog - op verzoek - ook voor de geemancipeerde man!

Ga de vrouwen niet op een verhoging zetten, maar heb op persoonlijke titel dat weleens willen doen (mama!).

Mannen zijn visueel ingesteld en vrouwen maken gebruik van andere zintuigen, zoals:
reuk bijvoorbeeld. Ikzelf gebruik geen geurtje, omdat ik allergisch ben voor alcohol.
Aaaaaaaaah, is niet nodig, omdat de allergie zich alleen uitwendig manifesteert.
Dus het "glaasje wijn versus goed gesprek" dat lukt nog wel.

Vrouwen worden niet versierd! Zij laten zich versieren. Willen de mannen dan - na de
feitelijke versierpartij - meteen maar het bed induiken? Nee, willen ook graag gehoord worden, en niet alleen een goed luisterend oor bieden. Dus dat perfect werkende stukje gereedschap kunnen wij mannen heus wel in bedwang houden. Tenzij er natuurlijk een intergalactische terreur aan feromonen plaats vindt. Consensual sex noemen ze dat.

Zitten we dan eenmaal in een relatie, dan komen de verschillen wel aan bod.No worries
mate! Vrouwen willen gehoord worden en mannen willen dan met rust gelaten worden.
Dus na een drukke dag op werk willen wij alleen nog maar een stevige borrel en de
afstandsbediening. We zijn ons inmiddels van dit gedrag bewust en proberen uit
allemacht de evolutionerende man de juiste richting op te krijgen. Laat de nieuwe
geemancipeerde man NU opstaan. Dank je.

Bij ruzies krijgen wij mannen de meest vreselijke tirades toegegild. We zijn ons
inmiddels ervan bewust het raaskallende gedeelte lijdzaam te ondergaan en zeker
geen grapje, of relativerende opmerking te uiten. We gaan nu - het juiste moment - met ons gereedschapje en afhangende schouders naar een andere ruimte in het huis
( eentje waar in ieder geval wijn is te vinden!).

Mannen, die zijn simpel. Punt! Dus als wij gefundeerd mannelijk commentaar geven
over de andere sexe dan heeft dat absoluut niets, maar dan ook niets te maken met
jou! We zijn simpel! Nu al vergeten?

Vrouwen zijn zeer welwillend in het "opnieuw" uitbrengen van "oud zeer". Mannen kunnen wat makkelijker omgaan met het definitief afsluiten van opgedane issues. Dames,misschien een leermoment? Voor ons mannen is het toch te moeilijk om ons met
meerdere issues - oud en nieuw dan - bezig te houden. Is toch een beetje multitasken op hoog nivo. Kunnen we niet, willen we niet, gaat niet gebeuren.

Het lijkt erop alsof ik tot nu heb beschreven wat de verschillen zijn, maar niets is minderwaar. Lees het anders nog maar een keer (is niet neerbuigend bedoeld).

Ik probeer als ongeoefende schrijver niet de edele kunst van het schrijven te ondermijnen,maar kan geen garantie bieden. Noch probeer ik over te gaan tot een stukje zelfverheerlijking. Gewoon een poging een blog op te zetten met de bedoeling
te kunnen overgaan tot een gezonde discussie. Is er misschien plaats op Match4Me
voor een forum? Oh ja, de eerste die mij wijst op stijl of andere fouten krijgt de rode kaart. Niet interessant, onbelangrijk, saai, overbodig en zeker vermoeiend.
Dus die rondwarende "politieagentjes" op M4M mogen hun commentaar..........

Van mannen is bekend dat zij overspel zien als seksuele ontrouw. We houden toch nog
van je! Dat is dus niet zo erg. Aangezien het niet meer is dan een avontuurtje.
Statistieken wijzen dan ook uit dat 45% van de mannen vreemdgaat en 25% van de
vrouwen. Misschien een geflatteerde uitkomst. Want hoe eerlijk zijn wij nou?
Vrouwen hebben bij overspel duidelijk andere motieven. Dan houdt ze echt van die
andere man. Hoe zit het dan met het biechtgeheim? Als man kun je het wel vertellen,
maar liever niet. Neem dit niet als advies mee. Denk er gewoon even over na.
Als je als man te weten komt dat je vrouw met een andere man is geweest kun je dat
bijna gelijkstellen aan het beeindigen van je relatie.

Kunnen mannen wel luisteren? De spreekwoordelijke muur ken ik vanuit eigen ervaring.
Er staat dan ook geschreven dat mannen de helft van hun gehoorvermogen verliezen
zodra ze het jawoord uitspreken. Hedentendage is het jawoord niet nodig. Maar laten
we wel wezen! Communicatie is niet meer dan een hulpmiddel!!
Mannen verwerken gewoon informatie anders dan vrouwen. Is te lang verhaal voor uitleg anders blijf ik schrijven. Googelen! Overigens zijn vrouwen wel sterk in het opvangen van non-verbale signalen. Mannen daarentegen vervallen al snel in het de gevleugelde opmerking: " ik kan toch geen gedachten lezen." Dames, dus toch maar praten, maar doseren he.

Ik stop nu want ik wil eerst weten of deze blog wel opgemerkt wordt.
Reacties? Graag!

Lees verder!

geplaatst door Urban - 12 reacties



woensdag 18 mei 2011

Over worstelen en hoop

Ik heb zaterdag een afspraak met drie vriendinnen. We hebben alle vier een ding gemeen. We worstelen met onszelf, met het leven, met de liefde.
Vriendin 1 heeft een paar jaar een relatie gehad met een getrouwde man, heel veel energie gestopt om dat voor zichzelf te rationaliseren en uiteindelijk, na veel te lang aan het lijntje te zijn gehouden die relatie met veel moeite en pijn beëindigd.Daarna werd ze verliefd op haar fysiotherapeut en ze woont inmiddels met hem samen. Met kerst kreeg ik een foto van hen, het geluk spatte van het scherm! Het was heaven, ze was zo blij en gelukkig… tot hij kort daarna overspannen werd en zij zich te pletter loopt op het feit dat hij zo in zichzelf is gekeerd en zij hem niet kan helpen en dat hij er ook helemaal niet meer voor haar is.

Vriendin 2 heeft binnen een jaar haar moeder en haar baan verloren. Ze is al jaren gescheiden en ontmoette niemand, tot er een half jaar geleden een schilder op haar stoep stond. Ze gingen met veel plezier en liefde met elkaar om en het feit dat hij wat lager was opgeleid vond ze geen enkel probleem. Maar toen ze over een relatie begon haakte hij af. Wel kwam hij af en toe langs, was er dan helemaal voor haar,ze hadden een geweldige avond,waardoor ze weer hoop kreeg. Als ze er dan weer over begon haakte hij opnieuw helemaal af. Nadat ze een keer onverwacht een kop koffie bij hem was gaan drinken en daarna een sms’je ontving van ‘ik heb de volgende keer liever dat je doorrijdt’, heeft ze er eindelijk een streep onder kunnen trekken.

Vriendin 3 is een jaar getrouwd geweest met een man die haar mishandelde, heeft twee jaar geleden de stap gezet te scheiden, en zit nu in de schuldhulpverlening vanwege de schulden die ze aan hem heeft overgehouden. Ze heeft geen baan en wordt overal afgewezen, omdat ze er al twee jaar uit is. Daarnaast is ze chronisch ziek, ze heeft een koffer vol serieuze klachten, maar geen arts die er nog een etiketje op heeft kunnen plakken. Inmiddels zit ze in de bijstand, want de bijstandsarts vindt dat ze gewoon kan werken.

Vergeleken bij hen ben ik spekkoper. Ik heb een leuke baan, leuke zelfstandige kinderen, een fijn huis, genoeg financiën, ik ben gezond, mijn enige worsteling als je het zo mag noemen, is dat ik graag een liefde in mijn leven wil.
Bij gebrek aan mijn lief ben ik vorige week een weekendje met een ex-vriend, die ook geen relatie heeft, naar België geweest. Het weekend was in één woord geweldig. Het was nog leuker dan toen we wel een relatie hadden. Het was net of we elkaar net kenden en helemaal in love waren.We hebben heerlijk geknuffeld, gekletst, Belgische biertjes gedronken, gewandeld, gevreeën, elkaar verliefd aangekeken en hoewel we eigenlijk maar twee dagen samen waren, leek het wel een week.Toen we daarna weer allebei in ons eigen huis zaten, bleef ik naar hem verlangen. Ik kon me in mijn naïviteit niet voorstellen dat dat andersom niet zo zou zijn, hij vond het immers ook een perfect weekend met mij! Die hele gevaarlijke emotie, hoop, begon van binnen te ontwaken en begon aardig wat herrie te schoppen. Ik stuurde sms’jes en vroeg hem om snel weer af te spreken. Op die sms’jes kreeg ik geen antwoord (op andere sms’jes wel). Als ik belde werd er niet opgenomen. Uiteindelijk lukte het me om hem te pakken te krijgen, maar rationeel wist ik het natuurlijk al wel. Hij bevestigde in het telefoongesprek dat hij van me houdt, het weekend fantastisch was, maar een relatie zat er echt niet meer in. Hij vond het maar trekken, dat ik ineens meer contact wilde. Natuurlijk wil hij graag vrienden blijven en af en toe wat leuks doen, maar hij was die week ook nog met M. uit geweest en dat was ook leuk. 'Hoop'dook ontnuchterd en beschaamd haar hol in. Nou ja, ik had de duidelijkheid die ik wenste, al had mijn hart graag wat anders gehoord.
En toch is het raar, dat ik er dan zo naar verlang om opnieuw een relatie met hem aan te gaan, terwijl ik absoluut zeker weet dat ik niet gelukkig zou worden met hem en dat een nieuwe relatie met hem ook spaak zou lopen. Erger nog, rationeel wil ik absoluut geen relatie meer met hem. Hij is het type dat steeds afwisseling en spanning zoekt, contacten met al zijn exen onderhoudt en heel makkelijk een eind aan een relatie maakt als hij zich over een kleinigheid irriteert. ‘No strings attached’ is zijn aanbod, maar ik word daar niet gelukkig van.
Dus waarom doe ik eigenlijk zo stom. Is het de liefde die ineens ruim voorhanden was, de aandacht, de geweldige seks? Ja, zo leuk kan het zijn met een man, I want more. Ik weet nu wel weer dat ik meer verlang naar het gevoel dat ik door hem kreeg dan naar de persoon zelf. Maar toch, ik verlies iedere keer de realiteit uit het oog. Ik droom teveel, geloof in sprookjes, zie alles door een roze bril en dan gaat het ineens regenen..


Lees verder!

geplaatst door Sweety - 2 reacties



woensdag 18 mei 2011

Speciala plekje

Sinds een tijdje heb ik een speciaal plekje. Het is een eetcafé aan één van de Loosdrechtse plassen. Waarom het zo’n speciaal plekje voor me is? Misschien gewoon vanwege het uitzicht. Of omdat het naast mijn droomhuisje ligt. Het huis stond een tijdje terug te koop voor een prijs die belachelijk hoog was voor 70m2 woonruimte. Als je echter bedenkt waar het ligt, was het een droomprijs. Voor mij alleen niet op te brengen. Dat geef ik onmiddellijk toe. Het is echter geen prijs van een luchtkasteel Het zou zo maar kunnen dat ik daar ooit ga wonen. Daar mag ik soms graag van dromen. Of misschien is het plekje gewoon speciaal, omdat ik daar regelmatig met mijn vader gegeten heb. Door omstandigheden heeft mijn vader ruim een jaar lang ieder weekend bij mij gelogeerd. Soms baalde ik daar een beetje van, maar ik deed het met liefde en we hebben genoeglijke uurtjes aan de plas doorgebracht.

Ik heb al veel mensen meegesleept om het met me te delen. Tot nu toe ben ik er echter pas één keer op een date geweest. Dat was met een man met wie ik voor mijn gevoel al iets speciaals had. Toen ik hem leerde kennen hadden zijn vrouw en hij net besloten dat het beter was te gaan scheiden. Soms is het prettig om van achter je schermpje betrekkelijk anoniem met iemand over dit soort dingen te “praten” en hij was dan ook blij met mijn luisterend oor. Natuurlijk bespraken we ook andere onderwerpen, maar het was wel een soort rode draad. Vooral ook omdat hij na het besluit nog een tijd lang bij zijn ex en de kinderen woonde. Ik heb het nooit meegemaakt, maar kan me heel goed voorstellen dat het een heel lastige situatie is. Bijna een onnatuurlijke situatie zelfs. In een dergelijke situatie is een chatvriendin fijn, maar is daten geen goede optie. Dat deden we pas toen hij in zijn nieuwe huis woonde. We besloten wel gewoon als vrienden op date te gaan. Dat leek ons beide het meest verstandig. Natuurlijk wist hij van mijn speciale plekje en hij stelde voor daar heen te gaan. Ik heb even geaarzeld. Voor mijn gevoel kwam hij daarmee wel erg dichtbij. Aan de andere kant, we gingen als vrienden uit eten en ik was er al vaker met vrienden geweest. Ik liet dus niets van mijn aarzeling merken en zei dat het een goed idee was.

Tijdens onze eerste ontmoeting bleek dat de klik die er tijdens onze chat en mailcontact was, er ook in het echt was. Het klikte zelfs zo dat de vriendschap dezelfde avond een plusje kreeg. Ik wist nog niet goed wat ik er mee aan moest. Er was een duidelijke klik, alleen zou dat tot verliefdheid leiden? En zou het wel verstandig zijn verliefd om hem te worden? Hij was nog maar pas gescheiden. Ongeveer twee weken laten volgde de tweede date. Tijdens het eten was hij heel aanhalerig. Heel lief. Heel intiem. Heel verwarrend en beangstigend. Vooral omdat ik nog niet wist of het verstandig was om me te laten gaan. Ik heb hem laten weten dat ik het verwarrend vond en dat ik gewoon niet zo sterk ben in dat soort vormen van intimiteit. Hij begreep dat volkomen, vooral omdat een relatie er (op dat moment) niet in zou zitten. Hij wilde me niet in de war brengen en vooral niet kwetsen. Tijdens het eten had hij zich even laten gaan omdat ik zo lief, geweldig, prettig gezelschap en - wat de + betreft - hemels was (zijn woorden, niet die van mij). De volgende date zou hij er rekening mee houden.

We wisten zeker dat er een derde date zou komen. Alleen hadden we het beiden vrij druk. Na een week of 3 kwam ik hem ineens op een datingsite tegen. Tijdens de chat vertelde hij me dat ik hem geïnspireerd had om zich aan te melden. Door mij had hij gemerkt dat hij het heerlijk vond om bij een vrouw te zijn. En hij had goed nieuws: al de eerste week had hij iemand leren kennen en was verliefd! Wat mij het meest raakte was dat hij oprecht van mij verwachtte dat ik blij zou reageren. Natuurlijk was ik blij voor hem, alleen overrompelde het me wel. Ik was nog aan het nadenken of het verstandig was me te laten gaan bij hem en hij had al iemand ontmoet op wie hij verliefd was. Ik reageerde daardoor een beetje koel. Hij was daar teleurgesteld over. Ik was toch zijn vriendin, zijn maatje? Dat was ik ook. Ik kon ook niet goed uitleggen waarom het pijn deed dat ik weer lief, geweldig, hemels, maar niet speciaal was. Heb mijn excuus aangeboden en gezegd dat ik natuurlijk heel blij voor hem was en dat meende ik ook. Het gaat nog steeds heel goed tussen die twee en dat gun ik hem van harte. En hij voelt ook nog steeds als een vriend.

Toch kreeg ik vorige week zaterdag weer even een steekje. Ik had mezelf getrakteerd op een heerlijke asperge lunch en genoot zoals altijd van het prachtige uitzicht. Naast me zat een stelletje van ongeveer mijn leeftijd. Het was duidelijk dat ze pas sinds kort verliefd waren. Het was te zien aan de manier waarop ze niet van elkaar af konden blijven en het was – ja sorry – te horen aan hun gesprekken. En even voelde ik een steek en dacht aan mijn date daar terug. Op zich niet vanwege hem, wel vanwege het feit dat ik een speciaal plekje heb, maar geen speciaal iemand om het mee te delen. Ben blijkbaar een lieve, geweldige, hemelse vriendin+. Nu nog iemand ontmoeten voor wie ik speciaal ben.

Lees verder!

geplaatst door Gerbra42 - 3 reacties



dinsdag 17 mei 2011

Waarom Match4me???

Waarom wordt een jonge vrouw van 31 lid van een dating-site?
Die vraag is me de laatste dagen, sinds ik vertelde dat ik ambities had me te begeven in de wereld van het internetdaten ik- weet -niet -hoe- vaak gesteld.

Nou, om de simpele reden dat ik weinig gezelligs van de andere sekse tegenkom in het echte leven en ik rondkijkend in het oerwoud van het dating-gebeuren M4M, gezien mijn opleiding wel vond passen.
Hoe het kan, dat ik de juiste mannen in het echt niet tegenkom, daar kan ik alleen maar naar gissen, maar als ik hier een beetje rondkijk zie ik dat ik niet de enige ben.

Veel leden verdrijven zo te zien hier hun verveling op things 2 share, misschien ga ik dat ook nog wel doen, hoor.
En dan die blogs, ik hoorde van een vriendinnetje dat je een gratis lidmaatschap krijgt bij elke week insturen van een blog, dat lijkt mij dus ook wel wat, dus...
Het valt me op dat het (bijna?) allemaal (wat oudere) vrouwen zijn die schrijven, interessant! Willen, kunnen mannen dit niet of vinden ze het geleuter?
En waarom geen blogs van jongere vrouwen?

Het maakt ook niet uit, ik hoop veel mails te krijgen, zal ze allemaal beantwoorden, ga de leukste mannen selecteren, leeftijd vind ik niet zo belangrijk, al moet het wel wat ouder dan ik zijn, in elk geval boven de 40 en in tegenstelling van veel leeftijdgenoten ben ik niet vies van oudere mannen, dus...
Nee, geen vadercomplex, moet dat altijd dan?

Lees nu terug en zie dat ik geen afdoende antwoord heb gegeven op de vraag, tevens de titel van dit blogje, misschien dat jullie het weten, heb ik gelijk wat reacties, doe maar, leuk!

Zal ik jullie regelmatig op de hoogte houden van mijn avonturen, die ik ongetwijfeld zal gaan meemaken.

Lees verder!

geplaatst door Marcia - 2 reacties



dinsdag 17 mei 2011

Lachen



Comment: Je gaat binnenlopen met dit buro
Comment: Morgen starten we met de sollicitatieprocedure.
Comment: We gaan voor een intake assesment met actrice.
Comment: Vooralsnog doen we het zelf want aan zulke actrices hangt een prijskaartje.
Comment: De beoordelingscriteria stellen we zelf op.
Comment: Ja, we gaan voor kwaliteit.
Comment: Apk op alle onderdelen.

Een foto op facebook triggert binnen no time een lijst van 26 comments. Vrouwen buitelen over elkaar heen met reacties op de post van mijn single vriendin. Op de geplaatste foto van een simpel bordje met “Rentavent”. We gaan helemaal los. Ik moet hardop lachen steeds. Voel me vol energie.

Wat doet me dat goed; lachen. Ik lach eigenlijk al de hele maandag. Normaal nooit zo’n vrolijke dag.
Single collega en ik nemen, eerder die dag, even de stand van zaken door. Zij had een tweede date maar de ‘oetlul’, ze is wat uitgesproken in haar reacties, ik mag dat wel, was te moe om te komen. Te moe!
Dus heeft ze mailtjes gestuurd, die niet door de beugel kunnen, naar een andere, getrouwde connectie. We lachen om zijn reactie die per omgaande binnenkomt. Het is eigenlijk allemaal om te huilen maar vandaag lachen we de tranen in onze ogen. Het bruist ineens in onze saaie werkkamer.

Als ik mijn zoon ophaal van de naschoolse opvang laat hij zijn kleurplaat zien van de Hulk. Ik zie dat hij zelf een poppetje erbij getekend heeft. Ik vraag of dat de vrouw van de Hulk is. “De hulk is gescheiden en heeft een nieuwe vrouw en twee kinderen” zegt hij met gevoel voor drama.
Ik schiet in de lach en ben ook geraakt dat hij net dit zegt. Want volgens Wikipedia, zie ik later, is de Hulk helemaal niet gescheiden. Sterker nog; er staat niks over de Hulk en vrouwen. Ik moet weer lachen; om wat mijn 5 jarige allemaal verzint en met grote stelligheid vervolgens kan beweren.


Was ik nou al zo vrolijk toen de maandag begon? Ik geloof het wel.
Heb het weekend heerlijke telefoongesprekken gehad met ‘no strings’ en ook met hem gelachen.
En dan weet ik het weer; ik wil een man met humor, zo’n man waar ik heel hard om kan lachen en waarbij mijn soms cynische humor tot zijn recht komt omdat hij wel weet dat ik diep van binnen toch heel lief ben.


‘No strings’ houdt van lachen in bed. Daar moet ik even over nadenken. Lachen in bed. Ja, das misschien ook wel grappig.


Lees verder!

geplaatst door Babette



maandag 16 mei 2011

My life, My way

Ik heb een coach. Met haar ga ik uitzoeken wie ik ben! Workshops volgen, testjes doen…het helpt zeggen ze, als je op zoek bent naar een nieuwe baan. Mijn baas betaalt het!

Een lieve collega maakte een grapje: omdat je bijna één jaar geleden midden in je “midlifecrisis” hebt geroepen dat je een andere baan ging zoeken, moet de baas nu 4000 Euro voor jou betalen! Je hebt het goed voor elkaar: je mag hier blijven totdat je een nieuwe baan hebt. Je doet nu minder maar je kost de baas meer. Je hebt het goed voor elkaar.

En ik dacht stiekem: ze heeft gelijk. Ik heb het goed voor elkaar. Niet alleen op mijn werk maar ook privé: ik heb een prachtige dochter, hele lieve familie (ver weg maar gelukkig wordt de liefde er niet minder van!), hele lieve vrienden/ vriendinnen, collegae. ….en mijn goede vriend (mijn ex, mijn dochters vader…), hij is er altijd, hij is lief en we kunnen altijd op elkaar rekenen, een fijn gevoel.
Maar ik mis iets!

Mijn eigenschappen heb ik nu op een rij, dit is het resultaat van een “assessment” van mijn persoonlijkheid. De vragenlijst vond ik niet zo slim opgesteld, met veel herhalingen. Maar het resultaat is okay! Het klopt wel voor meer dan de helft. Maar dit wist ik toch allemaal! “Mijn eigenschappen”. Ik moet nu een paar van mijn kwaliteiten uitwerken op basis van een methode….ik ben benieuwd hoe dit mij gaat helpen met het vinden van een baan! Ik heb er zin in.

Het kan confronterend zijn, zegt mijn coach. Een confrontatie met jezelf. Maar daar ben ik inmiddels wel aan gewend! Met een bijdehand dochtertje van 7 heb je vaker een confrontatie met jezelf.

Twee jaar geleden zat ze in groep twee. Mama wilde haar naar de kapper brengen:
mama: je haar zit niet meer zo netjes, we moeten naar de kapper.
dochter: ik wil niet naar de kapper! Ik wil geen kort haar.
mama: maar zo kan het niet meer, het is echt niet mooi…..
Na heel veel gezeur…..
mama: Goed! Een beetje dan. Totdat het weer netjes is.
dochter: heel klein beetje dan!
Eenmaal bij de kapper:
mama tegen de kapper: doe maar kort, staat haar mooier. (gemeen!)
Maar dat mooie kapsel vond ze niet leuk, te kort!
Thuis, ging ze huilen!
mama: het is heel dom als je voor je haar huilt! Het groeit toch weer. En bovendien, je zult zien dat juf Nellie het heel mooi gaat vinden.
dochter: Het gaat niet om juf Nellie mama….. het gaat om mezelf!
mama: Wow, wat een wijs meisje! heb ík jou opgevoed?
Natuurlijk is opvoeding belangrijk maar ons erfelijke materiaal en wat wij allemaal meemaken in ons leven zijn ook net zo belangrijk of misschien belangrijker in het vormgeven van ons karakter. Hoe je omgaat met de gebeurtenissen in je leven en hoe je die beïnvloedt of juist hoe zij jouw leven beïnvloeden heeft alles te maken met hoe je bent, hoe je reageert, hoe je in elkaar zit. Mijn belangrijkste eigenschap / kwaliteit: optimisme! Ik vind dat een zegen. Sommigen vinden mij naïef, een kind misschien! Maar dat geeft niet. Het gaat toch om mezelf! Ik vind het leuk om soms een kind te zijn. Je voelt je zo gelukkig als je denkt, nee, gelooft dat alles goed komt. Maar toch….
ik mis iets!

Anderhalf jaar geleden of langer ben ik goed gaan nadenken over wat ik miste! De aanleiding was die beruchte “midlifecrisis” denk ik. Waarom het berucht is? Begrijp ik niet! Als iets jou aan het denken zet over je leven en stimuleert/ motiveert om er iets aan te gaan doen, is het een slechte zaak? Of is dit weer “Mijn” positieve kijk op alles? Ik heb er in ieder geval een mooie ervaring mee!
Ik dacht: Ik mis iets. Op mijn werk, thuis….in mijn leven, ik ga op zoek.
Na maanden nadenken, praten, nadenken, praten, discussiëren, praten, lezen, lezen, lezen, praten, nadenken……….conclusie: ik ben blij met wat ik heb maar niet tevreden! Ik wil meer. Het is niet compleet!

Mijn “midlifecrisis” is achter de rug. Ik heb nu alles op een rij. Weet wat ik wil. Ik heb zelfs een coach en de belangrijkste: mijn optimisme. Die nieuwe baan gaat wel lukken.
De rest, weet ik niet zeker!
Ik mis iets maar, missen we niet altijd iets?
Misschien moeten we wel wennen aan wat we missen!
Misschien moeten we blijven zoeken naar het enige echte dat we missen!
Misschien moeten we blijven zoeken maar niet gefocust zijn op het enige echte en “just enjoy the journey!”
Misschien moeten we anders gaan denken: missen we echt iets?
Maar één ding weet ik zeker: we moeten allemaal stoppen met zoeken, lang, heel lang voordat we in “de markt voor wanhopigen”terecht komen!

Want wanhopig zijn we absoluut niet! Af en toe verliefd, als we geluk hebben. En dan weer niet. Maar nooit wanhopig!

Lees verder!

geplaatst door Ro_Ro - 2 reacties



maandag 16 mei 2011

Neem het niet zo serieus

Een hetero-hoogopgeleide man, die zich op een datingsite opgeeft, wil maar één ding: een vrouw die niet zeurt. Een hetero-hoogopgeleide vrouw die zich opgeeft op een datingsite... zeurt per definitie.
Dat komt nooit bij elkaar. Waar een man denkt nu eindelijk de vrijheid tegemoet te gaan, hoopt de vrouw alsnog de geborgenheid te vinden, waar ze altijd van gedroomd heeft.
Een datingsite is dus de ultieme plek waar je niet nader tot elkaar komt. De man raakt teleurgesteld in het aanbod van al die veel te serieuze vrouwen en de vrouw vraagt zich af of er nog één man in ‘het bestand’ te bekennen is die serieuze bedoelingen heeft.
Dan ontplooit er zich een ‘nieuwe gedachte' en ik heb ‘m nu al een paar keer gehoord: “Ach, je moet het allemaal niet zo serieus nemen. En vooral jezelf niet.” Het is raar maar ik vind het net als met het begrip: “je moet het loslaten,” heel moeilijk te begrijpen.
Ik ben op zoek naar de liefde van mijn leven; hij die alles heeft, wat ik dagelijks om mij heen wil hebben ronddartelen. Niet serieus? Of geeft deze date-man ter plekke aan: laat die wens even los, ik ga dat niet voor je worden, geniet (en zeur niet).
Leuk he, zo’n date. Ach, we moeten er maar een beetje om lachen.

Lees verder!

geplaatst door Possess



zaterdag 14 mei 2011

In het midden

"Balance your emotions
Push and pull positions like the moon pulls on the ocean
Balance on one foot that's equilibrium
Opposites attract and retract that's a fact
I'm a Libra y'all!"

Aceyalone- The Balance

Mensen verschillen van elkaar, niemand is perfect. Dat is een feit. Die verschillen kunnen mooi zijn en bovenal: ze mogen er zijn. Ze kleuren het mens zijn. Maar soms zou je willen dat een ander net zo als jij reageert of denkt over een bepaald punt zo als jij dat doet. Helaas is dat een gedachte die je snel naar het land der fabelen moet verwijzen.


Deze week heb ik de rapporten van mijn kanjers geschreven. Bij eentje heb ik genoteerd; 'Probeer te letten op je eigen gedrag. Het gedrag van de ander kan jij niet veranderen.' Het betrof een leerling die bij elke aanspreking op zijn gedrag naar de ander wijst en zegt; 'Ja maar hij..'
Het wijzen naar de ander, en het niet kijken naar zichzelf begint dus al op jonge leeftijd en wij volwassene doen dat, om heel eerlijk te zijn, jaren later nog steeds. Blijkbaar is het een tic die we, al dan niet onbewust, nog steeds in ons hebben.

We zien hoe de ander denkt, reageert of doet en willen dat soms veranderen. En dat is lastig. In sommige gevallen kun je de ander wat bijschaven als hij of zij van mening is dat je een goed punt hebt. Je praat erover, komt elkaar in het midden tegemoet en gaat weer verder. Dat is het ideale geval van communiceren. Wij mensen zijn niet ideaal.
Eigenlijk kun je alleen je eigen gedachten en gevoelens er eventueel over wijzigingen. De ander is zoals hij of zij is. Daar kan je in de meeste gevallen inderdaad niks aan veranderen ook al zou je het stiekem wel willen.
Niemand is perfect. Niemand reageert of handelt hoe je dat het liefste zou willen. Zaak is om je daarbij neer te leggen. Om te stoppen met denken; 'ja maar ik vind dat hij of zij...' Je moet eerder kijken naar je eigen gedrag in het geheel. Reageer ik er wel juist op? Klopt mijn idee over het geheel wel? En vooral; hoe kan ik de ander in het midden ontmoeten? Praten is daarom van essenteel belang. Je deelt hiermee je mening en je gevoel wat erbij hoort. Dat de ander daar iets of niets mee doet is aan hem of haar. Zelf moet je kritisch naar je eigen mening, gevoel en gedrag blijven kijken, handelend op een ontmoeting in het midden en je reactie op de mening van de ander enigsinds loslaten.

En dat loslaten kan soms zo moeilijk zijn...

Lees verder!

geplaatst door Liset - 1 reactie



zaterdag 14 mei 2011

A,B en T



“Vooral op zoek naar vriendschap, leuke gesprekken….en ik kan heerlijk zoenen”.
Mmm….dat laatste is nooit weg maar wat zoekt hij eigenlijk als dit zo’n beetje de enige tekst is in zijn profiel? Wederom een gevalletje “No- strings- attached” te pakken? En waarom val ik daar, zelfs zonder foto, meteen weer als een blok voor?

Ik zeg het maar eerlijk: ik ben een andere site aan het uitproberen op aanraden van een vriendin. Jammer voor deze site, maar ik ervaar hier weinig beweging. Eigenlijk is alleen het bloggen nog een reden om in te loggen. Leuke zin al zeg ik het zelf. Misschien sta ik er wel te lang op, zou ook kunnen.

Na tig mailtjes over en weer met ‘no strings’ stel ik een belmoment voor. Nog geen vijf minuten later gaat mijn mobiel al over. Hij kent mijn ex, die van ‘durf jij’; raar toeval omdat hij me meteen aan hem deed denken, nog voor ik hem sprak.

Anderhalf uur later zijn we vrienden op facebook en hang ik vertwijfeld op.
Het was een boeiend gesprek. Waarom kun je toch maar met zo weinig mannen zulke gesprekken voeren? Ik schiet meteen weer in de ‘analysemode’. Waar zit het nou in dat het met zo’n man meteen interessant is, prikkelend, uitdagend en ook bekend voelt? Hij vertelt over de vrouwen in zijn leven en dat hij niet meer gaat voor een vaste relatie en dat hij zich verbonden voelt met meerdere vrouwen en dat dit voor hem heel bevredigend is. Hij heeft een vriendin+. Ken ik die term? Ja die ken ik, op deze site komt ie ook regelmatig voorbij.

Ik vraag hem uit. Wil van hem horen hoe ik het contact met mijn ‘vriend+’ moet interpreteren. Wat vindt hij van ‘smsloze’ dagen tussen contactmomenten in? Hij geeft zijn visie en noemt op een gegeven moment het woord ‘attent’. Kijk ,dat is nou wat ik heel erg mis. Ik wil een attente man. Maar geen kleffe. Ja, ga dr maar aanstaan als man. Niet klef, wel attent. En alleen de mannen die dat goed aanvoelen, die dat in de vingers hebben, die zijn zeer gewild bij vrouwen. Dat zijn mannen die jou ook de juiste vragen stellen, belangstelling hebben maar toch ook afstand houden. Wel regelmatig een smsje, soms een bos bloemen maar geen echte verplichtingen. Vrijheid, blijheid.

Hoe moeilijk kan het zijn? Dit zijn meestal wel mannen die heel onafhankelijk, eigengereid en dan toch zeer charmant zijn. Dus dan moet je bijvoorbeeld accepteren dat je niet de enige vrouw bent in hun leven. Of zelf ook meerdere van zulke mannen in je bestand hebben. Is dat wat ik wil? Nou ja, is dat waar ik mee door wil gaan, kan ik beter zeggen. Ik denk twee jaar na het beëindigen van mijn relatie met ‘durf jij’ nog steeds in termen ‘in- de- tussentijd- wil- ik -het –ook- een- beetje -leuk -hebben’. Maar misschien zit ik niet in de tussen-tijd maar is dit gewoon voor al-tijd.

Gezien de zelf opgelegde quarantaine, waar ik in zit vanwege de beesten , beland ik alleen met sushi en sauvignon blanc op de bank, gelukkig is er weer Toren c. Dan lees ik de column van Theodor Holman in het Parool. Hij legt zijn nieuwe kleinzoon uit wat er precies allemaal leuk is in het leven. En vertelt en passant even wat zijn eigen moeder hem als wijze les meegaf naar zijn eerste schoolfeest. “Je moet over meisjes drie dingen weten: ze willen aandacht, begrip en tederheid .A,B en T, gemakkelijk te onthouden, denk maar aan A,B,C”


Met een wazig hoofd van de sauvignon zak ik al dromend over mannen met heel veel aandacht, begrip en tederheid weg in een diepe slaap.


Lees verder!

geplaatst door Babette - 1 reactie



vrijdag 13 mei 2011

Onbereikbaar

Bah, ik voel me chagrijnig, eigenlijk niks voor mij.
En waarom?
Ik heb juist 2 heerlijke dagen gehad!

Eindelijk zag ik hem weer: de leuke man die ik via deze site ontmoet had.
Ik had hem een half jaar niet gezien: hij zat voor zijn werk in het buitenland.

Maar woensdag kwam hij me ophalen.
Hand in hand liepen we, soms zijn arm om me heen.
We zijn naar Art Amsterdam geweest; we waren veel te vroeg en hebben een paar uren in een grote strandstoel op Strand Zuid doorgebracht. In de zon, aan het water.
Tegen elkaar aan gelegen, uren gepraat.
Die avond over de beurs gelopen en daar gegeten. Hij schildert zelf ook niet onverdienstelijk, dus dat gaf een extra dimensie aan deze avond.
Ik ben bij hem blijven slapen en ook de nacht was weer fantastisch. Net als vandaag: ik voel me zo op mijn gemak bij hem en we delen dezelfde interesses.
En nu ben ik weer thuis.
Ik had nog een nacht mogen blijven, maar ik kan helaas niet.

Bij het afscheid merkte ik het: voor hem ben ik die leuke vriendin+.
En ik….ik vind hem toch iets meer dan dat: zijn mooie kop, stralende lach, prachtige lijf.
Ik zou wel meer willen, maar hij leidt een leven waarin ik niet pas. Over een tijdje verdwijnt hij weer naar het buitenland, ieder jaar weer een half jaar.
Natuurlijk besef ik ook dat ik met hem geen relatie kan krijgen, maar toch…
Ik had graag van hem willen horen dat hem dat ook spijt; dat had het al iets makkelijker gemaakt.

Waarom lijkt het alsof alle leuke mannen onbereikbaar zijn?
Al bezet of niet aanwezig….

Ik wil geen vriendin+ meer zijn.
Ik wil gewoon een échte relatie, met net zo’n leuke man als hij. Iemand die wel tijd heeft om iets op te bouwen.
En dus zoek ik door…..


Lees verder!

geplaatst door Anne_49 - 8 reacties



donderdag 12 mei 2011

Ontluisterend

“Omg, mama ik heb luizen”. Sms van oudste dochter vanaf de middelbare school om 13.00. Om 15.00 op het schoolplein wordt de omvang van de ramp me duidelijk als andere dochter zegt: “Mama, de juf heeft een luis gezien”. Als ik ook mijn kleine man op zijn hoofd inspecteer weet ik het helemaal zeker: “We hebben luizen”. Wat een feest! Voor het eerst in mijn 12 ½ jarig bestaan als moeder hebben wij ze dan ook.

Nou ja, wij; zij in ieder geval. Ik voel niks namelijk. Via de apotheek naar huis. Als ik zelf geen klachten heb dan maar niet preventief behandelen aldus de assistente. Weet niet of ik haar kan vertrouwen. Maar goed, naar huis en aan de slag. Uren zijn we, nou ja, ik eigenlijk vooral, bezig, rotzooi insmeren, wassen, kammen, stofzuigen, bedden verschonen, van alles in de diepvries en in plastic zakken. Hilarische en hysterische toestanden.

“OMG, ieks, er lopen er twee op je hoofd” gilt oudste dochter als ik haar vraag om me voor de zekerheid toch even te inspecteren. Nou vraag ik je; ben ik uren bezig om haar lange haren te ontluizen, gaat ze gillen als ik er ook twee heb.
Het huilen staat me nader dan het lachen. Ze wil niet verder kijken want het is zo ‘eng’. Wat doe ik nu? Ernstig behoefte aan een geruststellende volwassene die zegt dat ‘het bij mij best wel mee valt’. Maar die is niet voorhanden. Ik zou een andere ervaren moeder uit de buurt kunnen vragen. Op de een of andere manier gaat me dat net een brug te ver. Ik haast me naar de drogist want de apotheek is al dicht uiteraard. Snel een nieuw flesje dure rotzooi en de beste kam die er is.

Weer aan de slag. Ik verzucht dat het toch onhandig is dat je niet precies weet waar ze zitten. “Jammer dat ze geen GPS hebben” grapt de ene dochter. “Weet je dat je ook schaamluis kan hebben” zegt de andere dochter. “Nu heb ik eindelijk een huisdier” zegt mijn zoon.

Kortom, we hebben het best leuk zo samen in de badkamer met ons gemeenschappelijk doel: weg met die beesten.
Als ik ’s avonds, als ze eindelijk allemaal in bed liggen, mail ik ter ontspanning even wat heen en weer met een leuke man. Hij dringt aan op snel ontmoeten, maar daten met luizen dat combineert niet zo voor mij merk ik. En hoe ga ik dat nou eens op een handige manier communiceren?

Wat een ontluisterende toestand!



Lees verder!

geplaatst door Babette - 1 reactie



woensdag 11 mei 2011

Goedemorgen lief

Goedemorgen lief,

Zit nu op mijn werk, maar kan het niet laten je even te laten weten hoe ik mij voel.

Toen ik je gisteren voor de eerste keer zag en jij breedlachend met die fantastische
pretoogjes op mij afstapte kon ik het niet laten om je maar meteen te kussen. Groot was
dan ook niet mijn verbazing, dat jij deze volmondig beantwoordde.

De uren die wij met elkaar hebben doorgebracht in het cafeetje op het plein en tussendoor
wandelend door jouw mooie dorp is onvergetelijk.

Wandelend hand-in-hand alsof wij elkaar al jaren kennen. Het uitspreken van onze
ontluikende gevoelens op deze eerste ontmoeting was dan ook niet nodig.
Onze wederzijdse blikken van verwachting waren ook voor een 'blinde' niet te missen.

Wreed was dan ook de ontnuchterende mededeling van de bediening, dat het tijd was om af
te sluiten

Enigszins zwijgzaam liepen we dan ook hand-in-hand naar onze auto's. Aangekomen bij jouw
auto keken we elkaar aan en inderdaad: blikken zeggen genoeg!

Deze avond kon gewoonweg hier op deze parkeerplaats eindigen. Kom jij dan vanavond dan
bij mij slapen?

Je Urban XXX

Lees verder!

geplaatst door Urban



dinsdag 10 mei 2011

Date doos

"Soms kunnen dingen raar lopen,
soms kunnen dingen raar lopen man.
Soms kunnen dingen raar lopen,
maar zeg me hoe ging die shit verder man.."

Osdorp Posse- Soms kunnen dingen raar lopen

Het is een heerlijke lente dag. De zon schijnt en er staat een zacht windje. Ries belt me op om op het strand 'uit te gaan waaien'. Super idee! Kan ik gelijk zijn date verhalen horen. Een half uur later lopen we al kletsend het strand op.


Ik hoef niet te vragen hoe het met het date proces gaat. Hij begint er zelf over. 'Ik snap sommige vrouwen echt niet.' Hij kijkt me een beetje hulpeloos aan. Ik schiet in de lach. 'Hoe bedoel je?'
'Nou als je gaat daten he? Dan heb je daar toch zin in? Je wil graag iemand anders ontmoeten, leren kennen en daarmee een leuke tijd hebben?'
'Ja, dus?' 'Nou sommige vrouwen denken daar denk ik heel anders over', zegt hij. Wat volgt is een verhaal over een date die alleen maar over haar ex sprak. Wat voor een eikel het wel niet was en hoe ze dat nu toch echt anders zou willen. 'Daar word je toch dodelijk moe van Set?' 'Ja lijkt mij niet echt een super date zo te horen.'
'Nee en het ergste moet nog komen.Als klap op de vuurpijl had ze een verhaal over haar ex, natuurlijk, dat later niet bleek te kloppen. Een soort dik doen verhaal. Ik betrapte haar daar op toen ik door vroeg en ze niet meer goed uit kwam over hoe het nu precies zat.' Hij ademt eens flink de zoute zeelucht in. 'En toen begon ze ook nog eens over de recessie. Dat zijn toch geen date onderwerpen?!' ' 'Ries face it; jij was het ik-kom-over-mijn-ex-heen-date-persoontje.' 'Het watte?' Ries kijkt me glazig aan. 'O, dat is de persoon waarmee je een date hebt nadat het uit is gegaan met je ex. Stiekem ben je er nog niet overheen maar je wil toch umm je zinnen even kunnen verzetten.' 'Oke', zegt hij. Alsof hij niet begrijpt waar ik het over heb ga ik verder. 'Doordat je even met een ander optrekt, of simpel een online date profiel aanmaakt ontdek je dat er ook nog anderen zijn dan je ex. Maar negen van de tien keer zijn dat soort dates die daaruit voortkomen gedoemd te mislukken.'
'Wat een doos', vult hij in; 'Haar foto en profiel zagen er zo leuk uit op die website en ze kwam zo leuk over tijdens onze telefoongesprekken. Wat een tegenvaller was dat toen in het echt zeg. Klote is wel dat je steeds je hart ervoor open zet. Soort van vrije val. Deze was alleen zonder parachute. Dat is wel pijnlijk soms.' Ries zucht;'en het sluitstuk van die date was toch wel dat ze na 30 minuten wandelen op het strand over vermoeide benen begon te zeuren.'

Wij zijn ondertussen al dik een uur aan het wandelen en ik snak naar een heerlijke lente-cocktail. 'Kom', zeg ik tegen hem. 'We gaan een drankje doen.'
Alsof ik totaal geen vermoeide benen heb ren ik het duin op.
Puh wat een stomme doos zeg.

Lees verder!

geplaatst door Liset



maandag 9 mei 2011

Schikt gezond eten af??

Stel, je bent wat kilo’s te zwaar en je gaat de strijd aan met behulp van een orthomoleculair therapeut om de overtollige kilo de baas te zijn.
Dit houdt in dat je een strak voedingsschema krijgt met alleen maar gezond eten, geen suikers, geen koolhydraten, geen wijntje, geen colatje light, geen borrelhappen, alleen maar groenten, groenten, groenten, sla, rouwkost, water en kruidenthee. En dat voor minimaal een maand. En in ieder geval de rest van je leven vooral gezond blijven leven en sporadisch iets ongezonds.
Dus eigenlijk super lekker, voedzaam en gezond eten en bewegen is wat de klok slaat.

Ik vraag me af wat voor impact dit heeft in een, vooral beginnende relatie. Zou je prille partner accepteren dat je vooral gezond eet, je dus eigenlijk nooit op een terras kan zitten met een glas witte wijn, bitterballen, nootjes en een lekkere pasta of iets anders lekkers? Maar dat je dus op het terras zit met een kopje kruidenthee en daar een salade bestelt met een visje…….
En als je iets verder bent in de relatie; wordt de nieuwe partner geconfronteerd met “green” smoothies (smoothie met fruit, spinazie, lijnzaad, water en kokos) ipv een lekkere boterham met kaas en een kopje koffie of thee.

Ik denk dus dat het super belangrijk is om heel gezond te eten, je ervan bewust zijn wat je allemaal eet en daar een gewoonte van te maken. Je voelt je lekkerder als je gezond eet, je eet nooit teveel, je hebt nooit het gevoel dat je ongeveer ontploft omdat je toch teveel pasta hebt gegeten en als toetje een tiramisu.
Geef mij dan maar die green smoothies, vers fruit, groenten en sla en af en toe een keer ongezond moet kunnen als de basis maar goed is.

Hoe zou een nieuwe partner hierop reageren? Kan hij/zij er iets mee? Staat hij/zij open voor een nieuw voedingspatroon (dus eigenlijk ook meteen nieuw (eet)gedrag)….

Ben benieuwd wat jullie er van vinden.

Lees verder!

geplaatst door Siepje - 10 reacties



zaterdag 7 mei 2011

Los

Om 7.00 ga ik vliegen. Om 5.00 krijg ik al een sms. Hij heeft er speciaal de wekker voor gezet. Lief.
Nog een dag lang krijg ik lieve sms’jes dat ik me vooral moet ontspannen en dat ik het verdiend heb. Nog net niet dat hij me mist. Daarna treedt de stilte weer in. Want hij mist me namelijk niet tussen onze ontmoetingen in. Ik hem ook niet echt. We zijn weer ‘los’.

En toch wil ik zijn lieve sms’jes. Daartoe gaf ons samenzijn een dag eerder ook aanleiding. Het stroomde tussen ons. Het voelde lief, vertrouwd, veilig en lekker. Dat wil ik vasthouden en bevestigd blijven zien. Ik wil niet dat het weer wegebt als we elk onze eigen weg gaan. Maar ik kan nog zoveel willen. Het gebeurt niet. Ik word er onrustig van. Ondanks de heerlijke vakantie waar ik van geniet.

Ondertussen word ik afgeleid door de mooie mannen ter plaatse. Ja, dat is wel mijn type man ja. Qua uiterlijk dan ..nou ja met hun charmante geflirt is ook niks mis trouwens.

Gister vloog ik terug. Laatste check op mijn mobiel voordat ik gemaand word hem uit te zetten. Niks. Als ik later moe en onrustig achter mijn laptop zit aan mijn vertrouwde keukentafel sms ik hem dan maar. Compleet verbaasd is hij; ik kwam toch zondag terug? Een uur later komt hij mijn keuken binnen en weer even later lig ik tegen hem aan. Dat voelt helemaal niet 'los'.

De rust is terug. Voor even dan.



Lees verder!

geplaatst door Babette



donderdag 5 mei 2011

Leuke maar oh zo saaie man

Leuke maar oh zo saaie man

Al een paar keer afgesproken met een aardige meneer maar ik voel geen klik/chemie en vraag me af hoe dat kan, ben ik te kritisch, wil ik dingen die niet bestaan?

Maar goed, beginnen bij het begin.
Een paar weken geleden had ik een date met een man. We hebben hier in de buurt wat gegeten. Het is een man met een licht Australisch accent omdat hij lang in Australië heeft gewoond. Dat heeft wel iets leuks dat accent, zeker omdat ik een tijd in Australië ben geweest.
We hebben het uitgebreid gehad over reizen en lekker/goed eten, dingen die we beiden belangrijk vinden. Kortom een geslaagde avond en voor herhaling vatbaar.

De week erna weer afgesproken, eerst op een terras afgesproken en daarna gegeten bij een Italiaan. Wederom ging het gesprek over reizen en eten, het begint een beetje saai te worden; zijn er geen andere gespreksonderwerpen?
Ik had voorgesteld om bij de bewuste Italiaan te gaan eten; hij vond het prima en reserveerde daar een tafel voor 2. Eenmaal daar aan tafel zei hij dat hij jaren geleden zich had voorgenomen om nooit meer bij deze Italiaan te gaan eten omdat de service zo slecht is……. Op de vraag waarom hij dan toch nu hier zit was omdat ik er graag naar toe wilde.. Daar maak je me niet blij mee; ik wil dat iemand meteen zegt dat hij er niet wil eten omdat hij de service slecht vindt. Als hij nou had gezegd dat hij wel benieuwd was hoe de service nu is, vind ik het een heel ander verhaal.
En bij afspraak nummer 3 zouden we eerst gaan eten en daarna naar de schouwburg; ik zei dat ik alleen maar een salade wilde, hij vindt het prima en neemt ook een salade, wederom hoor ik niet dat hij iets anders wil.

Ik krijg hierdoor steeds meer het gevoel dat hij alles goed vindt wat ik doe, zeg, eet, leef, enz.
Dit maar eens aangekaart bij hem, hij is het niet met me eens (hehe, eindelijk is hij het niet met me eens). Op de vraag wat hij van ons verwacht, had hij geen antwoord, hij wist het gewoon niet en legde de bal vervolgens bij mij neer……….

Bovenstaand verhaal nogmaals aan hem voorgelegd en dat ik het idee van relatie wil loslaten en op vriendschappelijke basis door wil gaan. Hier gaat hij mee akkoord, we zullen wel zien hoe het gaat lopen maar een liefdesrelatie gaat het niet worden……

Lees verder!

geplaatst door Siepje - 7 reacties



dinsdag 3 mei 2011

De seksuele marktwaarde onder de loep...

Om mezelf een misantroop te noemen ben ik toch te liefhebbend, te opgewekt en te optimistisch. Maar dat neemt niet weg dat ik de mensheid toch wel zie als een ietwat overschatte diersoort. Een diersoort die vooral zijn eigen vermogen tot maakbaar maken van zijn wereld op lachwekkende wijze overschat.

Jarenlang heb ik als ambulant begeleider gewerkt. Mijn cliënten waren mensen die het in hun eentje net niet zelf konden redden. Ze waren zwakbegaafd of licht verstandelijk gehandicapt, hadden Asperger of andere autistische stoornissen, kampten met psychiatrische problematiek of waren lichamelijk beperkt door allerhande aandoeningen. Sommigen konden naast hun begeleiding ook nog een beroep doen op familie en vrienden, anderen konden dat totaal niet. Twee dingen hadden mijn cliënten gemeen. Ze konden dankzij de verzorgingsstaat redelijk in leven blijven, al kalft dat nu geleidelijk af. En ze waren alleen, sukkelden allemaal met relaties.

De Franse schrijver Michel Houellebecq schreef in de jaren '90 een paar romans die stormachtige reacties opriepen. De hoofdpersonen in zijn boeken vielen stuk voor stuk buiten de boot in de liefde. Reden: ze waren lelijk, gehandicapt of werden afgedankt vanwege puur menselijke verouderingsverschijnselen als rimpels en een beginnend buikje, hoofdzonden in een wereld waarin jong, snel en wild de norm is.

Houellebecq werd door recensenten en diverse zichzelf politiek correct noemende groeperingen afgeschilderd als fascist en sociaal Darwinist. Maar de man sloeg de spijker keihard op de kop. Onze beschaving, gebaseerd op kennis en rationeel bepaalde ethiek, is een dun laagje. Eronder schuilen de genadeloze instincten en driften, die uiteindelijk altijd het laatste woord hebben. Wie met een handicap door het leven gaat heeft op voorhand een achterstand in de zoektocht naar een geschikte partner. Want onze instincten dwingen ons te zoeken naar kracht en gezondheid. Omdat we gezonde genen willen doorgeven aan ons nageslacht. En gezonde genen kunnen we niet verwachten van iemand met een lelijk uiterlijk ('mooi'='gezond' voor onze instincten), evenmin van een verstandelijk beperkte of iemand met een andere handicap.

Mijn cliënten deden ook aan dating. Maar altijd was de beperking de bottleneck. Dates verbraken het contact, meestal stilzwijgend, zodra de handicap ter sprake kwam.
Het greep me werkelijk bij de lurven. Houellebecq had ik al tien jaar eerder gelezen, maar nu zag ik de wereld die hij schetste met mijn eigen ogen. Eén cliënt vroeg mij ooit of ik een vriendin zou willen met een verstandelijke beperking. Ik kon niet anders dan eerlijk antwoorden...

Als ik een ooit zwaar ongeluk krijg en in een rolstoel beland zijn er familie en vrienden die mij zullen ondersteunen. Wie weet krijg ik een aangepaste woning en als ik echt niet meer kan werken krijg ik een uitkering die weliswaar geen vetpot zal zijn, maar waar ik op zal kunnen overleven. Maar mijn seksuele marktwaarde (ook een Houellebecq-begrip)zal dalen naar het nulpunt. De verzorgingsstaat is een briljant product van ons verstand, maar kan niet voorzien in de meest elementaire behoefte van de mens: de liefde die verder gaat dan materiële en morele bijstand alleen.

En ik zie het wel eens staan in de profielen: 'Het gaat om het innerlijk, maar het oog wil natuurlijk ook wat'. Je kunt je erom druk maken en dergelijke personen oppervlakkigheid verwijten. Maar eerlijk zijn ze in ieder geval wel. De mens houdt zichzelf voor de gek, kan wens niet van werkelijkheid onderscheiden. We zeggen 'Iedereen is gelijk', waar we eigenlijk bedoelen 'Iedereen zou gelijk moeten zijn'. Een nobele wens, maar volstrekt onhaalbaar, hoe hoog de dosis verstand ook is die we op zak hebben. Want mensen blijven in de wurggreep van hun instincten zolang ze op aarde lopen.

Lees verder!

geplaatst door Tweez - 7 reacties



maandag 2 mei 2011

Het zwarte gat

Afgelopen week was het er ineens weer, mijn zwarte gat…
Te laat zag ik het opdoemen en voor ik het wist spartelde ik weer onder in het gat. Gelukkig heb ik voor dat soort gelegenheden een nood pikhouweeltje bij me, zodat ik er ook nogal snel weer uit kom.
Ik was namelijk jarig en had op deze doordeweekse dag niemand uitgenodigd, maar wel een derde date gepland met een hele leuke man. We hadden al twee maanden contact per mail en sms en we hadden elkaar twee keer gezien. De derde date werd steeds afgesproken, maar ook steeds weer verzet. Ik geef toe, ik was een weekje ziek, maar voor de rest had hij ineens verplaatste vergaderingen en andere excuses. Maar die dinsdag zou het er dan toch eindelijk van komen. Ik had me er onwijs op verheugd en bij hem thuis afgesproken. Handig voor als het echt zou klikken :).
’s Morgens kreeg ik nog een sms’je, van ‘ik zie er naar uit, tot vanavond!’
Om een uur of 1 ’s middags kreeg ik een ander lang sms’je. Ik moest het drie keer lezen voor ik het snapte, maar het kwam er op neer dat hij mij onwijs aantrekkelijk vond, maar toch parallel had gedate, dat hij met haar al all the way was gegaan en dat hij nu last kreeg van schuldgevoelens, dus, wij moesten afscheid nemen. Nu heb ik er enorm de pest aan om dit soort nieuws per sms te krijgen. Ik geef toe, het is erg makkelijk voor de verzender, maar de ontvanger blijft met allerlei vragen zitten. Dus toch aan het eind van de dag nog even gebeld voor wat uitleg van zijn verhaal. En hoewel ik natuurlijk na twee dates emotioneel nog helemaal niet aan hem gehecht was, werd ik toch heel verdrietig tijdens het gesprek. Gedachten als: ‘wat is er mis met mij’ en ‘weer een verziekte verjaardag alleen’, kwamen op en hoewel die rationeel makkelijk om zeep waren te helpen – ik weet inmiddels echt wel dat er niets mis met me is- viel ik de rest van de avond in een diep zwart gat. De volgende dag vroeg ik me af, nadat ik wat van mijn halve fles port was bijgekomen, waarom ik zo in de put kon raken van iets wat eigenlijk nog niets was. Totdat ik het ineens weer wist.. Het was een trigger.. De gebeurtenis triggerde alle gevoelens die ik had bij afwijzing en verlating en verziekte verjaardagen, om over een verziekte kerst maar niet te spreken. Dat was ook wel erg veel in een keer. Maar dit inzicht was ook voldoende om met spoed uit het gat te klauteren. Ik hoop dat ik de volgende keer een andere straat neem zonder gat… Eens moet het toch wel over gaan..

Lees verder!

geplaatst door Sweety - 5 reacties



maandag 2 mei 2011

Extra-plus zonder vriendschap

Schreef ik zopas nog dat iemand waarmee ik graag wilde afpreken jammer genoeg ineens afhaakte, van de week overkwam me het tegendeel. Iemand wilde een afspraak met mij maken en ik kwam voor de cruciale vraag te staan: zeg ik ja of zeg ik nee? Normaal gesproken gaat zoiets ongemerkt: zin of geen zin in de date. Dit lag anders.

Vanmiddag zat ik op een terrasje honderduit te kletsen met een vriendin. Dat is fijn met vrienden: gewoon lieve, aardige, integere mensen om je heen met wie het gezellig toeven is. Mensen die om je geven, die graag bij je willen zijn, die je aardig vinden, die hun wederwaardigheden graag met je delen, omdat jij het graag van ze wil horen en van wie zij graag een weerwoord willen. En bij wie jij op jouw beurt de oren van de kop kunt zeuren en zaniken en met wie je uiteraard ook veel lol hebt.
Hier zoek ik ook vriendschap, mèt een extra-plus gehalte.

Ik zoek hier niet ‘extra-plus’ zonder vriendschap. Van de week voelde ik me wel een beetje in die hoek gedrukt. Leuk gemaild, aardig telefoongesprek. Hij wilde naar me toe komen. Ik wilde op neutraal terrein afspreken (gewoon volgens algemene tiplijstjes bij daten, ja toch?). Hij bleef aanhouden om de ontmoeting thuis te laten plaatsvinden. Geloof het of niet: ik ben dan in tweestrijd. Wat moet ik? Het mailen was grappig, het telefoongesprek was aardig, moet ik wel zoveel reserves inbouwen? Dat is toch niet aardig tegenover zo’n man? Hij zal toch niet meteen met me willen..

Mede door een opkomende verkoudheid en een kop vol met watten werd mijn traagheid van begrip versterkt. Wat moest ik er allemaal van denken? (Nu wil er iemand contact met mij, maar ik trap op de rem, omdat ik denk dat hij te veel, wat zeg ik: veel te veel, ineens wil. En ik vermoed ook nog, dat hij dat allemaal in slechts één ontmoeting wil proppen.) 'Dus.. zeg het maar..,' zei hij.

(Possess, wat is daarop uw antwoord?) 'NEE,' zei ik.

En het bleef me nog een hele poos bezighouden, want ik vond het sneu en ik had misschien toch ook wel aanleiding gegeven met mijn jolige gemail en hij zei nog zo, dat hij zo niet was en hij vroeg zich af waar ik hem wel niet voor aanzag...

Daten kan hard zijn. En ik ook.

Lees verder!

geplaatst door Possess - 1 reactie



Vorige berichten

Archieven

Volg ons op Twitter

Over match4me - Privacy - Algemene voorwaarden - Veelgestelde vragen - Contact
Thuiswinkel Keurmerk Veilig Daten

Mobiele site
Android app on Google Play iPhone app on iTunes
© Match4me.nl