Home
Dating voor hoger opgeleide singles
Home Facts & figures Succesverhalen Hoe werkt het?

donderdag 30 juni 2011

scheiden doet verblijden

Het is niets zo'n datingsite. Toen ik me hier aanmeldde, een maand of drie geleden was ik heel ambivalent. Direct na mijn scheiding in 2004 had was ik vrij snel op verkenning gegaan. Vraag me niet hoe, maar eerst kwam ik terecht op chatgirl. Ik weet niet of het nog bestaat maar het was de ranzigheid ten top. Foto's op vrouwenprofielen waren er niet of per definitie nep. Plaatjes op mannenprofielen kwamen voornamelijk uit de slagerij: allemaal worsten in diverse diktes en lengtes.
Ik was groen als gras in datingland en voelde me veelal diep ongelukkig. Was dit het nou? Hier hoorde ik echt niet thuis. De jaren er op heb ik, tussen de pogingen om een relatie op te bouwen door, een aantal sites bezocht. Het voelde vaak als werk: profielen lezen, foto's bekijken, onder favorieten plaatsen om later nog eens te kijken. Inschatten of er iets van een klik in zou kunnen zitten.
Soms was ik verbaasd over de foto's: waarom kiest iemand er voor om ogenschijnlijk zo chagrijnig mogelijk op de foto te gaan(of kijk je toch lachend)? Een artistieke foto is wel leuk maar ik ben wel benieuwd naar je ogen... Soms was de tekst heel leuk maar dacht ik bij het zien van de foto: je bent een geweldige vrouw maar tegen jou kan ik niet op; of het omgekeerde gebeurde natuurlijk ook: vrouwen die uitstralen dat ze in een rouwproces zitten, of gebukt gaan onder de last van het leven. Er waren de teksten waar ik volstrekt op afknapte met als dieptepunten: een dag niet gelachen is een dag niet geleefd en op de eerste plaats: IK WIL GEVONDEN WORDEN. Als dat al zo is, schrijf het niet op als je hoopt op een man die je serieus neemt.
Het is ronduit jammer als je een mail stuurt waarin je in geuren en kleuren vertelt dat je haar misschien wel leuk vindt en je krijgt een automatisch antwoord terug: ik denk niet dat wij een match hebben. Aan de andere kant: dat is nog altijd beter dat de pogingen waar geen enkele reactie op komt.
Mijn tijd op M4M was een mengeling van werk en plezier. Ik heb met sommige vrouwen leuke mailwisselingen gehad en met een enkeling ook een leuke date. Ik werd gillend gek in de gemeenschappelijke chatroom: een kippenhok is in vergelijking daarmee een rustig theekransje. Het halve weekend in het kampeerbosje was een leuke ervaring al bleef ik op en neer rijden.
Ik snap de voorzichtigheid van vrouwen om niet direct enthousiast te reageren als ik ze voor een eerste date hier thuis te eten vraag maar jammer vind ik dat wel. Ik kook gewoon graag en ook nog eens behoorlijk goed. Via een ander kanaal ben ik met een voor mij tot dan toe onbekende vrouw een eetclub aan het organiseren. Omdat het geen date is, is het plotseling heel normaal om elkaar thuis te ontmoeten.
Ik heb mijn liefde gevonden dus is het goed om afscheid te nemen. Er is de afgelopen week al gevraagd: wat doe je hier nog, je bent toch al voorzien. De verleiding is groot om toch nog eventjes te kijken: wie reageert er op mijn blogs, welke score krijg ik. Wie kijkt er op mijn profiel: he, weer die vrouw met die prachtige ogen (vanmiddag weer, ik zag je wel). We hebben elkaars profiel al zo vaak bekeken.Waarom hebben we elkaar nooit gemaild? maar wie weet: ondanks de verliefdheid en ondanks de zekerheid dat mijn lief en ik samen tachtig worden (niet op dezelfde dag, ze haalt me niet meer in)kan de realiteit ons tot de orde roepen. In dat ondenkbare geval kom ik hier wellicht weer terug.
Zaterdag zien mijn liefste en ik elkaar weer, het vooruitzicht alleen al zorgt voor rillingen over mijn rug. Dat zijn al weer genoeg details.
Het gaat jullie goed. Nog een nachtje en dan verdwijnt Marcelvt van M4M. Het was mij een genoegen.

Lees verder!

geplaatst door Marcelvt - 4 reacties



donderdag 30 juni 2011

Hilversum

“Mam… hij heeft wel drie keer gezegd waar hij woont!” Meent m’n dochter te moeten inwrijven na mijn verzuchting “jemig, wat ben ik een oen…” . Hilversum. De trein rijdt weg uit Hilversum, waar we net zijn overgestapt op weg naar Groningen. Het was een leuke dag, en is het nog steeds, maar ik baal stiekem stevig.

Het is 5 mei 2011. M’n dochter en ik maken er een dag Amsterdam van. In het echt de kransen zien op de Dam en de bloemen die er zijn neergelegd, om een beetje het gevoel mee te krijgen van wat we de dag daarvoor op tv zagen. En om Bevrijdingsdag te vieren. Bandjes luisteren op de verschillende plaatsen (Waylon viel ons tegen omdat hij op het podium meer met zichzelf bezig is dan met het publiek), winkelen, nog even koffie drinken bij een kennis en aan het begin van de avond met de trein weer naar huis.

Er lijken veel mensen mee te moeten met deze trein. Dochterlief, één van mijn pubers, 15 jaar oud, en ondergetekende bemachtigen een plaatsje bij het raam tegenover elkaar, en al snel loopt de trein vol. Rest nog 1 plaats in onze zithoek voor vier personen. Naast m’n dochter. De wat langere man liep eerst door, om toch weer terug te keren naar de laatste vrije plek. Zonnebril op, het lege blikje werd in de prullenbak gedaan, ging zitten, koffertje bij zich. Duidelijk geen vrije dag gehad vandaag… ‘en wie houdt z’n zonnebril nou op in de trein…’ dacht ik. Ergens in de 40, blond haar.. Bleef ik even kijken… ? Misschien wel..

Met m’n dochter begon ik over de overstap. Het moest vandaag Hilversum zijn, terwijl ik Amersfoort gewend ben. De overbuurman zette z’n zonnebril af en meende ook dat het Hilversum was. Vriendelijk gezicht eigenlijk… Dochter ging het checken op haar Blackberry (nee, niet van mij gekregen). Ook ‘hij’ haalde zijn smartphone tevoorschijn . Enigszins verrast door deze spontane actie zei ik nog: “kijken wie het eerst is”… ‘Hij’ moest er ook in Hilversum uit, hij woonde er.

Het lag niet aan hém. Stof tot praten en punten waar ik op in had kunnen steken genoeg.. Maar overrompeld door de situatie, de plotselinge aandacht en het besef dat je maar een kwartiertje hebt (en… m’n dochter…), bracht ik geen zinnig woord meer uit. Dat kunnen werkelijke kat-uit-de-boom-kijk-types in een situatie als deze niet. Een kat is nooit maar dan ook nooit binnen een kwartier uit de boom!! Gedraai op het station in Hilversum. En niet alleen ik… Loop ik door of toch… Na een ‘gedag’ liepen we allebei verder.

En zo weet ik slechts wat ik nu weet. Woont in Hilversum, op 3,5 km afstand van Beeld en Geluid waar hij nog nooit is geweest (“ik ook niet, m’n kinderen wel”). Komt uit Weesp en werkt in Amsterdam. Waar? Geen idee dus…

“Maar hij was wel lang”, zei dochter die dezelfde lengte heeft als ik. Daar had ze gelijk in. Absoluut langer dan 1.85 meter. En toch… weet ik dat ik die kat ook best es een keer in de boom kan laten zitten. Dan was ik graag een keer naar Beeld en Geluid gegaan… zo maar een keer spontaan, en niet alleen…

Lees verder!

geplaatst door Nick70



dinsdag 28 juni 2011

Ik mis het niet

Die brief aan jou schreef ik dus niet echt. Het was goed dat ik wat ik had willen schrijven terecht kwam in een blog. Zo kwam het dat ik mijn gedachten en gevoelens deelde met heel veel onbekenden maar niet met jou.
Het had voldoende moeten zijn. Ik zei immers dat ik al wist dat je toch niet zou reageren of misschien wel maar dan niet op de manier die voor mij goed zou zijn. Dat het me hielp om er achter te komen wat me drijft. En vooral ook dat ik dan wel weer een jaar zonder je kon. Dat was ook allemaal waar. Voor dat moment.


Ik stuurde toch een sms of je een blog wilde lezen over jezelf. Jouw reactie na een halve dag. ‘Ja’.
Weer een halve dag later ontving je de blog per mail. Vond het nog nodig om erbij te zeggen dat ik uiteraard wel wat dichterlijke vrijheid en overdrijving nodig heb in mijn blogs. Dit was gelogen.
Alles is wel waar wat ik schreef, behalve van die gehaktballen. Daar hou ik helemaal niet van, maar ja daar was je altijd zo trots op.

Gisteren, twee hele dagen later reageerde je pas. Niet zoals ik hoopte met een brief of met een uitnodiging om iets af te spreken. Gelukkig ook niet met een lullig sms-je.

Per mail schreef je deze kale tekst zonder aanhef en zonder afzender:
“Ik mis het niet; ik heb heel goede herinneringen aan onze tijd samen, dat vergeet ik niet”.

Zoals altijd bij jouw reacties komt er meteen in me op: “Wat moet ik hier mee?”. Het beantwoordt bijvoorbeeld niet direct mijn vraag of je er nog weleens naar verlangt of is ‘niet missen’ hetzelfde als ‘niet verlangen’?
Verder zeg je iets moois en iets minder moois tegelijk. Das altijd lastig. En ook onbegrijpelijk voor mij. Goede herinneringen en dan geen verlangen hebben om samen weer nieuwe herinneringen te maken? Daar kan ik nog niet bij. Daar wil ik nog niet bij. Dat zegt mijn gevoel.

Mijn verstand is gelukkig al stukken verder. Kansloos, zinloos, stoppen en nu echt nooit meer contact zoeken.
Over een jaar praten we verder. We? Ja, mijn verstand , gevoel en ik. Jou laten we er voorlopig even buiten.

Lees verder!

geplaatst door Babette - 2 reacties



maandag 27 juni 2011

Negatiefje

Nadat ik mijn vorige blog gepost had, zag ik de blog ervoor en de blog erna van Feuniks. Mijn ‘Tenzij wat’ steekt als een gefrustreerd schuurpapiertje af tegen haar prachtig en teer beschreven weelde van de liefde. Er stonden aanknopingspunten in die mij uitnodigden te onderzoeken wie de spelers in het spel waren en dit bracht mij weer bij een opmerking van Lucifera dat veel blogs zo negatief zijn. Het schaamrood stond mij op de kaken.

Hoe kon ik zoveel lelijkheid te berde brengen? Het gaat hier op de site immers om nieuwe ontmoetingen, aantrekkingskracht, liefde, veroveringen. Niet over oud zeer en al helemaal niet over normen en waarden en dat soort gezeur. Hooguit dat we elkaar in onze waarde moeten laten.

Mijn blog was afschuwelijk negatief. Ik heb in de kast een paar dozen vol met negatiefjes van mooie momenten staan. De blog ‘Tenzij wat’, was ook zo’n ‘negatiefje’ van wat ooit mooi was. Voor mij was het mooi en goed. Het zal nooit meer afgedrukt worden tot een positief plaatje. Dat ligt in de prullenbak. Gek dat je negatieven voor de eeuwigheid bewaart. Ik moest deze maar eens weggooien.
En geloven, dat als ik de lef heb om … dat te doen… er andere tijden aan zullen breken.

Lees verder!

geplaatst door Possess - 3 reacties



maandag 27 juni 2011

De kikkerkoning-Deel drie


Na de tweede afspraak zijn de sms jes, kusjes en liefdes berichtjes niet te stuiten, ik wil hem wel de hele dag mailen, bellen en sms en doe die bijna niets anders meer, Ik kondig aan dat ik zijn huis wil zien, wil zien hoe hij leeft ”leuk” zegt hij; “je bent welkom”. Maar na een paar dagen slaat mijn bakvissen gedrag om, en de twijfel toe. Mijn gewone leven en vrienden ontnuchteren me op de een of andere manier, ik heb zoveel vragen, weet zo weinig van hem. Tegelijkertijd vind ik dat wat ik heb gehoord ook confronterend, teveel informatie van een totaal vreemd leven valt ineens als een waterval over me heen. Ik ben in de achtbaan gestapt terwijl ik een hekel aan die dingen heb en ik kan er niet zomaar uit. Als ik dan met trillende benen, kostmisselijk en groen aan de kant sta wil ik er echt niet meer in. En mijn kikkerkoning zit alleen in zijn karretje en roept naar me; “liefste, dit is heerlijk echt waar, kom er bij, je weet niet wat je mist…”
Ik ben bang, ineens doodsbang, ik weet zeker dat dit niet gaat werken voor mij, een vreemde zonder gedeelde geschiedenis, zonder vriendschappelijk verleden, met zo’n ander soort leven, “dat kan niet” zegt mijn ratio. Hij heeft niet dezelfde interesses, ook al komen bepaalde waarden en normen wel overeen. Ik realiseer me dat ik in de ogen van naderen alternatief ben, een spiritueel zoekende, voor mij is dat zo normaal en vanzelf sprekend dat ik vergeet dat er mensen bestaan die niet biologisch vlees kopen, die hun slakken met gif vermoorden, en die hun afval niet scheidden.
Mijn religieuze en spirituele interesse zijn vanzelfsprekend, maken een onderdeel uit van hoe ik in het leven sta, er is een geestelijke werkelijkheid waar ik vertrouwd mee ben, en mensen die daar met sarcasme en ongeloof op reageren heb ik al decennia geleden achter me gelaten. Ik ben een nuchter en geaard persoon, heb totaal geen behoefte meer aan discussie om de zweverigheid van mijn waarheden te onderzoeken, om de waarheid of onwaarheid van karma te bediscussiëren, en stuit daarmee op een grens in mezelf, een grens waarvan ik me niet bewust van was. Als dit niets wordt moet ik een heel ander profiel maken, schiet door me heen. Een profiel met b.d. voeding, Emoto, Ode, Antroposofie, meditatie, sjamanisme, karma, houten vloeren en leemstuuc, “What the BLEEP Do We Know? ”, “the zero point field” en nog veel meer zaken die voor mij een onderdeel uitmaken van mijn wereld maar waarvan ik me niet bewust was dat het zo uitzonderlijk was . Ik vertel door de telefoon over het contact met mn overleden oma. Hij luistert, ook al weet ik niet wat hij werkelijk denkt…hij geeft wel openingen, er sprankelt wel een beetje licht aan de horizon. Kan ik met een man leven die daar uit zichzelf weinig interesse in heeft? Ik ben in de war, emotioneel, maar wil hem wel zoals afgesproken nog zien. Hij heeft me al aangekondigd bij zijn kinderen omdat zij er die dag gedeeltelijk zijn. Ik word boos, nee dit is te snel, dit wil ik niet, niet nu al kinderen erbij betrekken terwijl dit zo pril en onzeker is…..terwijl ik even niets meer weet… Mijn verliefde gevoelens lijken weg, ik kan ze niet meer vinden, ze zijn er nog wel, maar diep weggestopt onder de angst…komen ze nog wel puur en onbedorven tevoorschijn, als een kind dat uit een duistere hoek ineens in het zonlicht staat…en de kamer overziet…
Ik spreek mezelf streng toe: “Dit wilde je toch, je wilde een man die echt voor je ging, binnen 3 weken krijg je hem in je schoot geworpen en nu haak je af?” Ik heb veel slechte eigenschappen maar ik ben niet laf, nee ik haak niet af, ik ga naar hem toe zoals afgesproken. Ik vind op een avond een vrij wanhopige blog van hem, ik word er verdrietig van.
Als ik de trein uitstap is hij er nog niet. Het is koud en ik doe mijn vestje dicht, ik merk dat ik in de war raak met de knopen, tot drie keer toe knoop ik het verkeerd dicht. “ik wil niet dat hij me zo ziet, met een vestje dat scheef dichtgeknoopt zit, dan denkt hij helemaal dat ik een chaotische alto ben”..waar een mens zich al niet druk om kan maken..mijn knieën knikken, ik ril merk ik en dan zie ik hem. Een golf van warmte en rust overspoelt me als ik we naar elkaar toe lopen als in een vertraagde film. Hij omarmt me en kust me zachtjes. Hij pakt mijn hand, in de auto moet ik eventjes huilen, overmand door alle emotie. Zijn hand op mijn knie, alsof het zo hoort, zo ongelofelijk en bizar vertrouwd. Bij hem thuis vraagt hij of ik even wil lopen voordat we zijn huis ingaan, dankbaar neem ik het aanbod aan. En dan kan ik weer helemaal ontspannen, zijn armen om me heen, ik kus hem, ik kus hem nogmaals, ik kus hem wel 1000 keer, ik heb mijn prins gevonden, mijn allerliefste Marcel.

Sprookje -3
Het meisje kust de kikker, ze kust zijn grote groene kop, zijn bolle kikkerogen, en zijn gladde koude huid, en dan gebeurt er een wonder..heel langzaam wordt het meisje groen, haar haar verdwijnt, haar vingers worden plat en groeien met vliezen aan elkaar, haar zachte stem wordt een rauw gekwaak, en als het meisje helemaal kikker geworden is, springen ze samen hopsend naar de grote vijver en plonsen er schaterend kwakend in en daar leven ze nu nog steeds, heel gezellig samen kwakend, de kikker koning met zijn kikker koningin…als je stil bent hoor je ze zachtjes samen kwaken…luister maar


wordt vervolgt?


Lees verder!

geplaatst door Feuniks - 6 reacties



maandag 27 juni 2011

Tenzij wat

Iedereen die wil scheiden vind ik ongelofelijke slappelingen. Emotionele flapdrollen van de bovenste plank! Tien jaar, twintig jaar lopen ze alles goed te vinden van elkaar en ineens moet het roer om. Ja, want bij iedereen gaat het roer om, dus waarom bij hen niet? Hebben al die gescheiden mensen dan niet verteld, hoe kapot zij van binnen zijn? En dat er toch ook wel aspectjes zijn van het verbroken samenzijn, die zij missen?

Nee, dat hebben zij niet. Zij kicken er misschien wel een klein beetje op dat zij tenminste iets uitstralen waar de gebonden mens jaloers op is: VRIJHEID. Wow wat een vrijheid!! En hoe verdoen wij onze vrijheid? Met zoeken. Naar verbinding. Wellicht een spoor van niemendalletjes achterlatend (ook vrouwen), omdat wij anders te lang droog staan.

Ik moet misschien maar weer Christelijk worden in de strengste vorm (als die nog voorkomt). Waar scheiden verboden is. Maar… dan ga ik niet trouwen. Ik peins er niet over mij zo in een keurslijf te laten gieten, nee, dan ga ik stiekem alles doen wat buiten het huwelijk allemaal niet mag. Als ik zou gaan trouwen, dan wil ik juist weer iets doen wat niet mag: scheiden.

Laat ik eens even bout zijn en zeggen dat: de scheidingsgolf waar we inzitten een (late) reactie is op de strenge Christelijke samenleving. De keus is helemaal niet zo individueel als we denken en het is zo triest. Het is langzamerhand stoerder als je zegt: wat er ook gebeurt: wij gaan niet scheiden. Wij proberen keer op keer elkaar weer te vinden in de wirwar van emoties, verleidingen, verloedering, aftakeling… tenzij…

Van de week lag er een kaart in de bus van een stel dat hun 25 jarig huwelijksfeest wil vieren. Wonderlijk toch? Komt bijna niet meer voor! Je moet het maar durven.

Lees verder!

geplaatst door Possess - 3 reacties



maandag 27 juni 2011

De kikkerkoning deel 2


Ik kom aangereden, twijfel ineens over de juiste parkeerplek, wordt toch heel zenuwachtig, rij door terwijl ik het gevoel heb de goede plek al gemist te hebben en dan zie ik plots het juiste bord en daarna hem en dan is alles goed. Hij staat daar heel ontspannen op me te wachten alsof het de gewoonste zaak van de wereld is, alsof hij altijd al op me staat te wachten. Alsof ik altijd al kom aanrijden om met hem te gaan wandelen…Ik verbaas me nergens meer over, het is goed zo.
Ik draai het raampje open om hem te begroeten, wat een leuke lieve blik heeft hij, heel anders dan op zijn foto’s.
Ik zoek een plekje om te parkeren en hij loopt met me mee. Ineens een beetje raar verlegen begroeten we elkaar, pak ik spullen uit de auto en gaan we op weg.
Ik moet na de lange rit heel nodig plassen, hij wacht buiten galant tot ik weer te voorschijn kom. Als ik terugloop vanuit het restaurant naar buiten waar hij staat kijk ik van een afstandje nog eens rustig naar hem; “hij ziet er leuk uit” constateer ik tot mijn verbazing voor mijzelf.
Als we gaan lopen gaat de rest vanzelf, het is zo vertrouwd, zo ‘normaal’ om naast hem te lopen, maar er is ook meer…als we op gegeven moment stil staan om terug te kijken naar de horizon staat hij heel dicht bij me, ik onderdruk de impuls om hem te omhelzen, we kijken elkaar af en toe verlegen aan en praten honderd uit..de middag en avond vliegen voorbij,
Tijdens het eten floep ik er ineens uit dat hij zulke mooie ogen heeft; als ik me realiseer wat ik eigenlijk zeg en dat ik hem dus echt leuk vind word ik knalrood! Hij kijkt me grinnikend en stralend aan.

Ik race weg, veel later dan gepland..Bij het afscheid zegt hij heel uitdrukkelijk: “tot ziens”. Ik ga er bewust niet op in, ik wil het even laten bezinken, hij dringt niet aan.
De volgende dag en een paar smsjes later beslis ik dat ik hem nog een keer wil zien, dit was te leuk. Het is fijn dat hij mij het initiatief laat nemen en zich niet opdringt.

Deze keer komt hij naar mij toe, ik maak een rugzak vol picknick lekkers en als snel lopen we kletsend op weg naar de IJssel. Ineens pakt hij mijn hand, een fijne warme, zachte maar stevige hand. Ik word er helemaal stil van. “Is het goed voor je?” vraagt hij: ja knik ik zonder woorden.
We lopen hand in hand, zo lief, zo onschuldig, en dan, als we stilstaan, kussen we elkaar, in een golf van tederheid en warmte, verlegenheid en speelsheid, onderzoeken we elkaar, besnuffelen we elkaar, eerst nog heel voorzichtig, …..

Sprookje-2
Het meisje zit met de kikker in het restaurant, ze schaamt zich voor hem, zit ze daar met dat akelige groene slijmerige beest, straks wil hij haar ook nog kussen ook…jakkes…ze moet er niet aan denken. Het is dat hij haar gouden lach heeft teruggegeven…maar anders…ze ziet niet dat de kikker haar met zijn bolle kikker ogen verlangend aankijkt ”zie je dan niet dat ik het ben” denkt hij ”zie je dan niet dat ik je nodig heb, om weer koning te worden…ach liefste”
“Wat zeg je?“ zegt het meisje scherp. “Niets” mompelt de kikker bijna onhoorbaar. “Nou” zegt het meisje; “het is al laat, morgen weer vroeg op en zo, het was gezellig en thanxs maar doeg doeg, nu moet ik echt racen. Doei hè…later”
De kikker legt zijn hoofd op het tafeltje ”weer niet gelukt” “waar is toch mijn echte prinses” zucht hij. Dikke kikkertranen rollen uit zijn groene kop.“kan ik je helpen” vraagt een vriendelijke stem achter hem. Een paar zachte groene ogen kijken hem aan, “wil je wat drinken?”. De serveerster brengt hem een biertje en komt gezellig bij hem zitten. “Kun je dansen” vraagt ze. Dat wil de kikker wel ook al kan hij het niet en ze dansen in het rond totdat ze dronken is van het lachen en draaien..”je bent lief’ zegt ze zacht terwijl ze op zijn schoot kruipt, zijn groene kikkerkop pakt en hem hartstochtelijk kust
.

wordt vervolgt

Lees verder!

geplaatst door Feuniks



maandag 27 juni 2011

Zomer, tijd voor veel buiten zijn en tijd om te flirten………………

Het is weer zomer en de bijtjes vliegen er weer vrolijk op los.
Mensen gaan schaarser gekleed, de terrassen worden voller, de glazen worden vrolijk bij geschonken, eerst komen de bitterballen op de tafel van het terras, weer wat later komt er een behoorlijke maaltijd op tafel. De zon doet goed z’n werk, aan het eind van de dag is iedereen roodgekleurd door die gele rakker die zo lekker schijnt. Mensen komen steeds meer buiten met dit lekkere weer en iedereen is vrolijker.

Maar wat doen we nog meer op zo’n terras behalve drinken en eten? Wat doet de zomer en het lekkere weer met mensen? Zitten we stiekem achter de zonnebril iedereen te screenen als potentiële partner? Zijn we constant op zoek naar die flirt? Of gaan we zelf uitgebreid flirten? Wordt er meer vreemd gegaan?

En wat doen we met de barbecues die worden georganiseerd, wat doen we met de strandfeesten als de zon onder is gegaan of nog onder moet gaan? Hoe leuk is het om met die leuke man/vrouw die je tegenkomt op dat strandfeest of in die strandtent om wat langer te blijven en je samen af te zonderen op het strand of in de duinen?

Worden we met z’n allen geiler door het lekkere weer?
Ik zou bijna zeggen; als dit allemaal waar is; dan moeten toch alle singles er nu op uit gaan, naar het strand, naar een park, naar een terras om lekker te gaan flirten, feesten en elkaar warm houden als het ’s avonds wat kouder wordt. Dan is er na de zomer niemand meer single in Nederland. Hoe zou dat zijn; geen singles meer in Nederland……. Dan kunnen alle datingsites wel opdoeken en al die organisaties die dingen organiseren.

Ik ben in ieder geval meer weg in het voorjaar en in de zomer dan in de andere 2 jaargetijden. Ik ben vaak op het strand of in het park bij mij in de buurt om van het zonnetje te genieten en genietend van dat zonnetje kijk ik wat voor leuke mannen er rond lopen en of ik daar eventueel iets mee kan en probeer er dan lekker op los te flirten. Iets wat ik eigenlijk helemaal niet zo goed kan omdat ik het ook best eng en spannend vind om me op die manier bloot te geven.

Herkenbaar allemaal of allemaal klinkklare onzin?

Lees verder!

geplaatst door Siepje - 1 reactie



maandag 27 juni 2011

De kikkerkoning- deel 1


Op een avond ben ik een filmpje aan het zoeken dat ik in mijn profiel wil zetten als er ineens een raar plopje klinkt. “wat is dat nu?” een vraag om te chatten springt ergens in mijn ooghoek in beeld…. Ik reageer spontaan, zonder nadenken begin ik tegen hem te “praten” over onze gezamenlijke reacties op een blog die we de dag daarvoor hebben gezet. Als ik “send” heb gedrukt bespringt me de angst dat het misschien een andere man is…is dit wel dezelfde als die ik voor ogen had? “Wat een blunder”….Ik ken hem immers niet, heb zijn profiel eigenlijk nooit echt bekeken, hij woont te ver weg. En zijn foto’s zeiden me niet veel…
Maar gelukkig blijkt het toch de man te zijn die ik voor ogen had en tot mijn verassing ontstaat er een heel levendig, gek, heel heel grappig chat gesprek waarbij ik allerlei dingen van hem te weten kom…hij bakt zijn eigen brood, heeft een groente tuin…hij heeft humor en al snel volgt een 2e sessie, tot diep in de nacht zit ik te schateren achter de computer, onze zinnen buitelen over elkaar heen, 3 onderwerpen tegelijk jongleren we in de lucht….

Zij: Oh, en zit je altijd diep in de nacht te chatten?
Hij: Nee hoor, maar het is nu weekend
Zij: Ben je meer een avondmens?
Hij: En normaal zit ik helemaal niet te chatten
Zij: Hoe krijg je dit kleine ielige venstertje wat groter, weet jij dat?
Hij: Kan niet

Hij: Of we kunnen de inhoud ook bewaren voor een date. Stel dat we elkaar niets anders te zeggen hebben
Zij: Oeps, ja stel je voor dan zitten we daar maar
Hij: Gruwelijk wat een vooruitzicht
Zij: Elkaar aankijkend met een mond vol tanden
Hij: Gelukkig nog wel onze eigen tanden
Hij: Hihi
Zij: Soms kan ik wel ineens 'bevriezen' hoor, als koplampen
Zij: Als een konijn in de koplampen bedoelde ik...
Hij: Zie je op tegen een date?
Zij: ...
Zij: Een beetje
Zij: Ik vind het ook gewoon nog leuk om rond te snuffelen



Hij; Als je er uit ziet als op de foto's kan ik me nauwelijks voorstellen dat het teleurstellend is
Hij: De afstand is wel een punt natuurlijk
In landelijke regio's is het probleem de reisafstand. In de grote steden is de inhoud van het werk gecompliceerder.
Zij: Heb je daar als kok ook mee te maken dan?
Hij: Haha, dat noem ik nog eens een leuk misverstand
Hij: Ik werk bij de ……..
Zij: Huh?
Hij: Hahaha
Zij: En ik ben niet eens blond..

Hij; Stel dat we voor elkaars ware zijn is het de vraag hoe we dat in de toekomst in kunnen vullen
Zij: Maar dat is toch raar dat je je dat gaat afvragen
Zij: Terwijl we elkaar niet kennen, niet verliefd zijn
Zij: Niet eens weten of wel elkaar leuk vinden als we elkaar zien
Hij: Oh ben je niet verliefd. Dat is dan geweldig teleurstellend hihi


Schoorvoetend stem ik mee in een date, nog niet wetend hoe ik dat met oppas en reisafstand voor elkaar moet krijgen, we spreken halverwege af, East meets West in the Middle…
Ik bekijk zijn profiel aandachtig en merk dat hij erg leuk geschreven is, ook ontdek ik als ik de foto’s uitvergroot en zijn ogen kan zien, dat hij heel guitig kijkt. Dat spreekt me wel aan. We spreken elkaar door de telefoon, hij had me al gewaarschuwd dat hij daar niet echt goed in was, het is vooraal heel raar de stem te horen die bij de lacherige chats hoort. Vervreemdend. Het vlot niet. Ik hang beetje teleurgesteld op. Dat was het dan denk ik. Hij sms’t dat hij het leuk vond mijn stem te horen, ik sms even niet terug, ik wil niet liegen.
Hij doet een chatoproep maar ik wil nu niet met hem praten…het gaat te snel allemaal, ik voel me betrapt door hem terwijl ik rondsnuffel op de site, mailtjes lees en beantwoord van een paar andere heel leuke mannen die ik ook graag beter wil leren kennen, ik negeer zijn oproep en log uit…
Paar dagen later vind ik het restant van een chatoproep in mijn profiel, een paar kreten van hem de lege ruimte in geroepen…niet wetend of ik daar wel of niet in aanwezig was…ik reageer terug maar krijg geen antwoord…hij is al weg…mijn ”ben je er nog?“ galmt triest na in de holle chatroom…
Ik krijg een mailtje van hem dat hij het gevoel heeft dat ik voor hem wegvlucht, ik beaam dat dat ten dele waar was en dat ik erg twijfel over een ontmoeting. Hij: “als je het niet onderzoekt weet je niet wat er kan zijn..”dat raakt me en ik stel voor om na mijn kloosterweekend naar hem toe te rijden, we spreken af op het strand, hij mailt me heel lief een googlemap van de locatie omdat ik geen tom tom meer heb…
Na drie dagen meditatie rij ik heel ontspannen naar het strand, ik verbaas me over het gebrek aan zenuwen maar betrap mezelf erop dat ik, naarmate ik de parkeerplek nader, steeds vaker in de spiegel kijk of ik er niet te verwaaid uit zie…..”zou hij me wel leuk vinden” ”val ik niet tegen?”

Sprookje-1
Een koningszoon is door een gemene vrouw in een kikker betoverd, hij kan daar zelf niet uit ontsnappen, alleen de liefde van een vrouw kan de betovering doorbreken. Door haar liefdeskus zal hij transformeren in de koning die hij in essentie is.
Het meisje strooit haar mooiste foto’s uit op internet om de goede kikker te lokken. Want alleen die ene kikker is een koning voor haar, de anderen zullen niet reageren op de liefdeskus. Dan ineens begint er een onbekende kikker te kwaken, zo hard dat ze hem niet kan negeren. Ze luistert naar hem en het gekwaak heeft een aangenaam ritme, een mooi timbre, en de kikker maakt haar aan het lachen met zijn grappige kwaakjes speciaal voor haar…Maar dan wil de kikker in ruil iets terug, hij heeft haar gouden lach teruggevonden, hem opgedoken in de diepe duistere poel en teruggeven…Hij wil een date. Maar het meisje is daar niet van gediend: dank je wel voor mijn gouden lach, maar ik ga weer verder, zonder jou, op zoek naar mijn prins.
De kikker kwaakt; je had het beloofd, (en heel zachtjes zodat zij het niet kan horen: zie je dan niet wie ik ben? Jouw prins, jouw koning?, maar je moet mij uit jezelf herkennen, dat kan ik niet voor je doen…)
Het meisje zegt; pfff, beloftes, ik heb je niet gedwongen mijn gouden lach terug te brengen, dat heb je zelf gedaan, ik ben een vrije vrouw en gisteren is niet vandaag!
Ze loopt weg naar haar huisje. Maar de kikker laat het er niet bij zitten. Hij springt met een reuzensprong uit de poel waar hij zijn hele leven al heeft gewoond en loopt haar achterna. Hij klopt zachtjes op haar deur; Wat moet je; zegt het meisje boos; ik heb toch mijn grens aangegeven.
Gedreven door een kracht die buiten hemzelf om lijkt te gaan zegt de kikker; ik vraag een date, een maar, meer niet, dat is alles, daarna hoef je me nooit meer te zien…
Om van hem af te zijn stemt het meisje in, ze gaan wandelen en eten, verder niet….
.

wordt vervolgt....


Lees verder!

geplaatst door Feuniks



zaterdag 25 juni 2011

Liefdesgeschiedenis in drie delen, deel drie

Mijn lief vertelde gisterochtend toen ze voor het eerst bij mij thuis kwam dat er maar een keer in haar leven een jongen verkering aan haar had gevraagd maar op hem was ze niet verliefd. Ze vond het jammer dat het daarna niet meer was gebeurd. Toen ik haar daarop zei, dat ik graag verkering met haar wilde reageerde ze heel enthousiast. Sinds ze ’s avonds weer naar huis ging smsen we ons suf. Mijn kinderen gedragen zich niet half zo puberaal als ik.

Ik schreef eerder over mijn verliefdheid als een achtbaan maar de afgelopen dagen waren voor mij nauwelijks te bevatten. Alle actie uit de vier Indiana Jones films in 10 minuten gecomprimeerd, dat komt in de richting.
De titel voor deze blog had ik donderdagmiddag al bedacht. Ik had me er al van overtuigd dat het einde verhaal was. Het voorgevoel dat de drijfveer was voor mijn vorig blog was gegrond. Mijn lief had een vrachtwagen vol met twijfels en voor iedere twijfel valt veel te zeggen. Het valt net zo goed te ontkrachten maar als je meer gelooft in je twijfel dan in een droom kan geen argument daar tegenop.
Het maakte me gruwelijk onzeker. Ik weet me soms al geen raad met mijn eigen gedachten en gevoelens laat staan dat ik het hoofd kan bieden aan de onzekerheid van een ander. Ik zag het al gebeuren: weg droom om samen 80 te worden met het leukste meisje dat ooit in mijn armen is geweest. Ik was er nog zo zeker van maar als die zekerheid wordt beantwoord met een ‘nee’ sta je mooi in je hemd.
Enfin, we zijn nu 100 smsjes, 50 mails, 1000 kussen en nog het een en ander dat minder geschikt is voor de jongere lezers verder en we zijn allebei stapelverliefd. Echt zo ontzettend verliefd als je alleen in films ziet en waarvan je dan denkt: maak dat je moeder wijs, dat gelooft toch niemand. Het gaat ook nog wel een tijdje aanhouden denk ik.
Twijfel is boeiend om over te schrijven maar de mate van zekerheid waar ik nu mee rond loopt is ronduit saai. Ik kan nog wat regels wijden aan de vlinders in mijn buik, het gevoel dat ik zo vol zit van verliefdheid dat ik op ontploffen sta, dat ik het liefst vanavond nog naar het andere kant van het land ga (ik moet mijn paspoort niet vergeten, ze woont een heel eind voorbij Utrecht, en dat is toch eigenlijk al het einde van de wereld) maar uiteindelijk gaat dat vervelen. Als mijn dromen uitkomen is dit mijn laatste blog. Ik wens iedereen een zelfde fantastische verliefdheid toe als waar ik nu met volle teugen van geniet. Bedankt voor het lezen van mijn woorden en nog meer bedankt voor de waardering. Het was een fijne bonus.
Hartelijke groet,
Marcel

Lees verder!

geplaatst door Marcelvt - 1 reactie



zaterdag 25 juni 2011

Bescherming

Twee gebeurtenissen deze week waren voldoende voor dit blog.

Te beginnen met de tweede, die werd ingeleid door het vrolijke gezicht van een assistente, die me de vraag stelde of ik mijn registratie nummer wist. Het vrolijke gezicht was vanwege het feit dat ik in een onmogelijke positie verkeerde om het nummer op welke wijze dan ook op te zoeken. En het zat ook niet in mijn hoofd. Maar ze kon het via een website opzoeken. Bleek dat ik niet geregistreerd stond.

Beroepsmatig ben ik gehouden aan het tuchtrecht. Dat is niet eng, als je gewoon integer je werk doet, kan je daar heel oud mee worden. De wet (WUD) geeft mij rechten en plichten. In het geval van de registratie gaat het om bescherming van de volksgezondheid. Nu had ik al getekend in de plaats van vestiging, daarom was ik wel verbaasd dat ik niet geregistreerd stond, zijn mijn gegevens dan wel goed beschermd?

Vroeger kon ik na afspraak en lang wachten mijn handtekening zetten, nu gaat dat digitaal. Het ingevulde en ondertekende aanvraagformulier moet samen met een gewaarmerkte kopie van de originele bul opgestuurd worden. Het waarmerken kan op het gemeentehuis.

Prima te doen op de fiets, maar ik moet wel mijn fiets in de stalling zetten, want vorig jaar was ik hem daar kwijt. Bescherming van mijn eigendommen.

De andere gebeurtenis gaat over bescherming van mezelf, door een reactie op een blog werd ik nogal diep geraakt. Alsof het gisteren gebeurd was, werd ik geconfronteerd met blijkbaar niet verwerkte onaangename voorvallen. Een was een nogal heftige sexuele intimidatie in een overvolle tram, de dader genoot daar de bescherming van de massa. Ik was 17 en wist daar niet mee om te gaan. Later ben ik met een smoesje naar de kant van de snelweg gelokt, ook hier in de openbare ruimte en geen bescherming. Die keer kon ik wegkomen door heel veel “reuring” te maken.

Vrouwen die in dit medium naar een partner zoeken zijn in principe (vogel)vrij en zullen voor hun eigen bescherming moeten zorgen. Voor mannen met minder goede bedoelingen kan dit een goed werkterrein zijn. Ervaringen als bovengenoemde wil ik niet nog eens meemaken, ik ben tenslotte geen lopend buffet . De pijn van de reactie zit vooral in het klakkeloos veroordelen zonder wederhoor. Het is geen wantrouwen, maar zelf bescherming.

Lees verder!

geplaatst door Felien - 3 reacties



vrijdag 24 juni 2011

Hogedrukpan


Zij: 'Maakt deze jurk mijn kont groot?'
Hij: 'Nee, je kont maakt die jurk groot!'

Geprobeerd te bloggen, en soms ging dat goed, en soms minder. Altijd wel geprobeerd enig 'lucht' in de blog door te laten klinken. Zware kost kan soms inderdaad zwaar op de maag liggen en een relativerende opmerking kan dan wonderen verrichten.

Veel mensen leven in het verleden en dromen over wat er geweest is, en hebben daardoor geen ruimte of energie meer over om degene te ontmoeten die nu vlak voor hun neus staat. We grijpen terug naar een periode in ons leven en deze wordt alsmaar groener. Je hoeft maar de tv aan te doen en er is elke dag wel een programma te zien waar we daar getuige van mogen zijn.

Ik heb geschreven, gematched, gemaild, gebeld, afspraken gemaakt en banden gesmeed.
Mijn tijd is gekomen om nu echt afscheid te nemen. Ik laat de hogedrukpan van dating achter me en richt me op wat komen mag. Ga mijn boeken voltooien en mijn lief omarmen

Groet, Dibbes en Urban ( want wij zijn één)

Lees verder!

geplaatst door Dibbes - 2 reacties



donderdag 23 juni 2011

Brief aan jou

Was vandaag in de Bruna en wilde briefpapier kopen. Maar dat bestaat niet meer zei meneer Bruna. Ik wilde je vanavond, met de vulpen die jij mij ooit gaf, een heel lange brief schrijven op mooi papier. Maar ja, geen papier gevonden dus en toen bleek de vulling ook nog leeg.
Ik had alles willen uitleggen. Willen verklaren. Zoals ik al zo vaak heb gedaan. Wat drijft me toch?
Misschien wil ik je daarom wel schrijven; om te weten wat me drijft. Daar kom ik met alleen maar denken niet uit. Ik weet dat je niet zult reageren. Of hooguit met een kort smsje. Zeker niet op de manier die ik wil, hoop, verwacht.
Ik wil nog steeds iets van jou daar heb jij gelijk in als je dat benoemt in de zeldzame momenten van contact.

Een jaar geleden sms-te je mij ’s avonds laat, totaal onverwacht, dat je in de buurt was.
Ik was onderweg naar huis op de warmste avond van het jaar, die van de halve finale voetbal. Ik had L’elisir d’amore nog op mijn netvlies en in mijn oren.
Je kwam langs op je motor met je oranje shirt aan. Je zoende me en maakte een opmerking over ‘de jongens’ die iets teveel uit mijn operajurk puilden. We kletsen bij in de tuin bij kaarslicht. Dronken nog wat. En gingen vervolgens maar in bed liggen. Het voelde heel vertrouwd. Maar het lukte niet. Je zei nog; ‘Wees blij dat ik niet alleen kom om je te neuken’. Daar moest ik even over nadenken.
De volgende ochtend verdween je weer vroeg. Mij compleet vertwijfeld achter latend. Twaalf maanden gingen er voorbij sindsdien.

Ons contact was het afgelopen jaar nooit live, het ging slechts via korte, getypte berichten.
Daarom stuurde ik je vorige week een mooie kaart. Om iets te openen. Het lukte niet.
Mijn laatste smsjes zijn toch te kwetsend geweest blijkbaar. Ik vertelde je daarin dat ik een collega van jou had ontmoet. Nou ja, ik zei eigenlijk dat ik het bed gedeeld had met je collega.

Waarom ik je dat moest laten weten vroeg je me. Waarom ik jouw naam had genoemd en de zijne. Dat zijn legitieme vragen. En ik weet de antwoorden nu wel. Toen nog niet.
Ik wilde daar niet met jouw collega zijn maar met jou. Ik wilde niet met hem praten over jouw werkplek maar met jou. Ik wilde niet zijn motor bewonderen maar de jouwe, ze zijn overigens precies hetzelfde, dat weet je. Ik wilde niet het eten opeten dat hij gekookt had, ik wilde jouw gehaktballen weer een keer. Ik wilde niet vrijen onder de balken van zijn huis uit 1920 maar onder die van jou, ondanks de kou daarboven. Ik wilde niet lachen om zijn grapjes maar gewoon weer spontaan dubbel liggen om jouw droge humor. Zo kan ik nog wel even doorgaan.

En omdat ik wist dat het er met jou niet meer inzit al die dingen, sms’te ik jou. Om toch een reactie te krijgen. Om je te raken. Dat laatste is goed gelukt, dat realiseer ik me.


Wat ik zo heel graag wil weten; verlang jij nou ook nog weleens naar die dingen met mij?
Gun me het antwoord. Ik denk dat het me heel veel rust geeft. Dan kan ik vast wel weer een jaar zonder je. Dat beloof ik.

Liefs



Lees verder!

geplaatst door Babette - 2 reacties



woensdag 22 juni 2011

verliefdheid/verlorenheid

Mijn lief stemde eerder in met de vorige blog omdat ik het schreef vanuit mijn eigen beleving. Het voelde raar maar ook onweerstaanbaar om zo over mijn gevoelens te schrijven. Er is gevraagd om een vervolg. “Hou ons op de hoogte” Het voelt alsof ik de hoofdpersoon ben in een reallife soap. Aan de ene kant vervult me met walging, ik heb niets met soaps en nog minder met realityshows. Aan de andere kant geeft het me een uitlaatklep voor wat er in me om gaat. Ik geloof dat ik daar wel behoefte aan heb.

Verliefdheid is geweldig. Ik loop over wolken, ik kan aan niets anders denken dan aan mijn fantastische,lieve, tedere, mooie vriendinnetje. Er zijn momenten dat ik nergens aan toe kom. Op mijn werk begin ik de dag met het openen van een foto van de vrouw waar ik hoop oud mee te worden. Ik weet hoe onnozel en puberaal het is. We kennen elkaar nog maar een paar weken, hebben elkaar anderhalve week voor het eerst gezien en ik hoop op samen oud worden; dat we met elkaar over 30 jaar nog steeds gelukkig zijn en nog steeds even verliefd.
Ik sprak vandaag een collega, we kennen elkaar al jaren maar door omstandigheden waren we elkaar uit het oog verloren. Ze heeft een tijde iets met een andere collega gehad, is zelfs voor hem verhuisd. Dat is nu voorbij. We spraken als twee kleine kinderen met elkaar. Er zijn nu drie mannen in haar leven. De een is getrouwd, de ander woont in Suriname maar stalkt haar met smsjes en nummer 3, die ben ik even vergeten. Ze neemt het zoals het komt, geniet van al die aandacht. Ik kan me er niets bij voorstellen, beter gezegd: ik heb er wel eens over nagedacht om te daten met meerdere vrouwen die allemaal op hun eigen manier erg leuk zijn maar het zit niet in me. Ik kan mijn aandacht eenvoudigweg niet over meerdere vrouwen verdelen. Ik oordeel niet over anderen maar het zit er bij mij gewoon niet in.

Ik ben blij met mijn lief en het is als een achtbaan. Het gaat zo snel, ons gevoel is zo puur. Zij voelt zich er door overvallen en vraagt zich af hoe lang dit zo zal blijven. Ze weet, net als ik, dat er nog veel aan elkaar te ontdekken valt en dat we bij dat ontdekken ook op teleurstellingen zullen stuiten. Nu al treden er praktische complicaties op. De weekends dat onze kinderen bij de andere ouder zijn komen niet overeen en de aanwezigheid van omgangsregelingen van de ex-partners maakt alles nog eens ingewikkelder. Ik heb een rotsvast vertrouwen dat er zoveel is dat ons bindt dat geen tegenslag ons uit elkaar kan drijven. Op dit moment gaat dat rotsvaste vertrouwen maar zover als mijn wil het kan dragen.
Mijn lief werkte vandaag net als ik en heeft nauwelijks een bericht gestuurd. Wat ze stuurde was wel heel positief en bevestigde het goede gevoel. We kennen elkaar nog onvoldoende om van elkaar precies te weten hoe onze dagen er uit zien en vanavond zal ze misschien ook gewerkt hebben. Ik wil er op vertrouwen dat ze niet aan het twijfelen is nu ik vanavond geen enkel teken van leven heb gehad. Ik wil een blog niet gebruiken om mijn onzekerheid te ventileren maar misschien lucht het op. Ik zou willen schreeuwen: waarom al de hele avond zonder contact maar ik wil me niet opdringen. Ik moet vertrouwen hebben want ik geloof in ons. Verliefd zijn is soms verdomd shit. Liefste, ik hoop dat je dit niet leest, of toch wel? Weet ik veel???.


Lees verder!

geplaatst door Marcelvt - 2 reacties



woensdag 22 juni 2011

Tainted love

Een weekend met alleen vrouwen. Samen praten over onze ervaringen met mannen. Mannen waar we verslaafd aan waren of zijn. Mannen waar we niet los van komen ook. Het klinkt heel zwaar.
En goed bekeken is het dat ook; heel zwaar. Omdat we via die mannen en wat er allemaal gebeurd is uiteindelijk bij onszelf uitkomen. Wat maakt deze mannen voor ons nou zo aantrekkelijk?


Ze zijn charmant, flamboyant, gul, succesvol in hun carrière. Ze hebben oog voor schoonheid en detail. Ze richten hun huis prachtig in. Ze houden van kunst en cultuur. Ze weten wat er in de wereld speelt. Ze vinden zichzelf geweldig. En jou ook. Tot de dag komt dat ze genoeg van je hebben.
En op die dag snap jij er niks meer van. Hoe kan dat nou? Je was het toch helemaal voor hem? Nog nooit een man gehad die dat zo vaak tegen je zei. Dan begin je te voelen hoe verslaafd je eigenlijk aan hem bent.

We hebben allemaal geprobeerd ‘cold turkey’ af te kicken. Geen contact meer. Geen sms, geen mail, geen kaartjes , zeker niet bellen en al helemaal niet meer ontmoeten. Soms houden we het een paar weken vol, een enkele keer wat langer, maar meestal veel korter.

We herkennen allemaal de momenten waarop we de fout ingaan, weer toegeven aan onze verslaving. Dat gevoel van leegte dat dan opgevuld moet worden. Dan zijn we zwak en gaan we weer voor de bijl.
Wat niet helpt, daar zijn we het unaniem over eens, is gaan drinken. Het maakt je in de lege momenten nog zwakker. We weten het maar handelen er niet altijd naar. Na het tweede glas wijn is een aandacht vragend smsje zo verstuurd weten we. En vergeet niet; negatieve aandacht is ook aandacht. We zijn hardleers; denken steeds weer dat hij wel zal veranderen. Dit is ijdele hoop want hij heeft een groot probleem.

Hij blijft de leukste man die we kennen. Zeker niet de liefste want hij heeft ons diep geraakt. Maar wel de enige man waar wij door bevestigd willen worden. Wij hebben ook een groot probleem. Maar we zijn wel zo dapper om het onder ogen te zien en met elkaar te delen. Heel bijzonder. Heel heftig. Het regent dat het giet het hele weekend, we warmen ons aan de houtkachel en aan elkaars aanwezigheid.


Als ik zondagavond met mijn kinderen thuis gegeten heb kom ik weer een beetje terug op aarde.
“Zullen we even dansen mama op dat ene liedje?” zegt mijn dochter die mijn stemming blijkbaar goed aanvoelt . Ik pak de ‘greatest hits of the 80’s en geef de volumeknop een draai als mijn liedje komt. Op ‘tainted love’ van Soft Cell dansen we door de keuken.

Tainted love; bedorven liefde. Wat maakt dat die zo aantrekkelijk is?



Lees verder!

geplaatst door Babette - 4 reacties



woensdag 22 juni 2011

Meer

We zijn meer dan de som van onze delen. We zijn meer dan de lengte, gewicht en inkomen. We zijn ook een geur, een twinkeling in het oog, of een breeduit gemeten lach; kwaliteiten die niet zo makkelijk in een profiel te vangen zijn.

Het wezenlijke, zo niet fundamentele probleem is dat datingsites hun gebruikers behandelen als goederen waarnaar je kunt zoeken, alsof het een laptop is met een paar kenmerken zoals: intern geheugen, schermbreedte, besturingssysteem, of kleur. Maar als mogelijke partners, kunnen worden beschouwd als 'producten' dan zijn het eerder 'ervaringsgoederen', zoals economen dat noemen ( welk gevoel krijg je erbij?). Net als 'ervaringen' kunnen mensen niet zo makkelijk en effectief worden ontleed op de manier die datingsites suggereren.

Als je probeert te begrijpen wat er bij dating gebeurt zonder rekening te houden met de nuances van aantrekkingskracht en romantiek, is dat net alsof je probeert te begrijpen hoe een koekje smaakt door het etiket (nee, niet af te likken) met de ingredienten te lezen. Gaat niet gebeuren en is net zo onwaarschijnlijk als het vinden van vogelpoep in een koekoeksklok.

Waarom willen deze sites dan dat men zichzelf en hun ideale partner beschrijven volgens kwantificeerbare kenmerken? Ongetwijfeld liggen hier mede economische redenen aan ten grondslag, maar zeker weten doe ik het niet.

Misschien moeten we inderdaad meer gebruik gaan maken van ervaringskenmerken dan in zoekbare kenmerken zoals: lengte, baan, opleiding etc. Worden matches nu gereduceerd tot een reeks beschrijvingen waar in mensen worden gereduceerd tot een reeks beschrijvingen waardoor er geen echte matches plaats vinden.

Wij denken graag dat we objectief, rationeel en logisch zijn. We zijn trots op het feit, dat we beslissingen nemen op basis van redelijkheid. Ogenschijnlijk is je keuze gebaseerd op het zoekprofiel, profiel en foto's meer dan redelijk te noemen. Soms is dat waar, maar het is ook een gegeven dat onze cognitieve vooroordelen ons vaak misleiden, vooral wanneer we belangrijke keuzes moeten maken ( date 1, 2 of toch maar 3?). Het is moeilijk om echt belangrijke beslissingen te nemen, omdat we allemaal onderhevig zijn aan een enorme reeks vooroordelen. Er zijn er veel meer dan we beseffen en ze vallen ons veel vaker lastig dan we willen toegeven.

Zat net nog een artikel te lezen op Internet en deze komt in grote lijnen overeen met wat ik poneer ( lekker dan!). Er werd dan ook een chatplatform beschreven waar potentiele partners met elkaar in interactie en in interactie leer je elkaars ervaringskenmerken kennen. Eerst virtueel daten is een vorm waarbij de kans op een succesvolle date irl aanzienlijk vergroot! Daarnaast bestaat er ook al zo'n virtuele omgeving irl. Twitter! Gebruik deze zelf niet en weet dus ook niet hoe 'belastend' zo'n virtuele dater/follower dan kan zijn in je privé - leven.

Ik vraag me af in hoeverre er 1 op 1 gechat wordt op Match4Me alvorens over te gaan tot date. Lijkt me meer dan een geschikt platform om ervaringskenmerken te weten te komen.Succes is echter niet gegarandeerd. Daarvoor moet je toch echt elkaar irl ontmoeten. Die 'twinkeling' of 'lach' komt echt niet over tijdens je virtuele date.

Lees verder!

geplaatst door Dibbes - 3 reacties



zondag 19 juni 2011

crash !!

Even een weekje met de kinderen naar Mallorca. Zo druk de weken vooraf dat ik eigenlijk pas tijd had goed te kijken waar ik precies heen ging, de avond vooraf. Ik had rust nodig. Een weekje all-inclusive met vermaak, normaal gesproken voor iemand die het liefst alleen met een ticket en een backpack op stap gaat, niet te doen, maar dit was Noodzaak. Na 2 dagen afkicken van de stress, kon ik eindelijk gaan genieten van de zon, de stapel goede boeken die ik mee had, en de kinderen. Vraag me niet te genieten van het georganiseerde vermaak s'avonds, en de gillende "chocolate" kinderclub overdag, dat gaat iets te ver.

4 Dagen verder hebben zelfs de kinderen voldoende rust gehad, we willen actie.Een Fiatje Panda gehuurd, prachtig babyblauw, en 150 km gereden naar de bergen, heerlijke haarspeldbochten die er om vragen hard genomen te worden, een leuke rit. Flink stuk gelopen, stokbrood en worst mee,en s'avonds weer op tijd terug in het hotel om aan te schuiven in de rij bij het buffet. De volgende dag maar lopend naar de jaarmarkt enkele dorpen verderop gegaan, 14 km, dus zeker voor mijn 8 jarige dochter geen geringe prestatie. De wandeling is eigenlijk interessanter dan de markt, onderweg komen we autowrakken tegen, die we verwonderd bekijken, wat blijft er over van een luxeproduct als het genegeerd wordt, er groeien planten in, back to nature.Een aangereden konijntje met zijn ingewanden buiten de buik wordt ingezet voor een klein anatomielesje. Hazelnoten zijn niet lekker als je ze in mei al van de boom plukt.
Al met al een goede laatste dag van de vakantie, de volgende dag vertrekken we al vroeg met een bruin huidje naar de luchthaven om na ruim 2 uur vliegen te landen in Keulen.
Telefoonnummer van de parkeer-shuttleservice in de auto laten liggen, handig. Gelukkig staat er een Duits nummer in mijn telefoon, dat zal het nummer zijn. Na 20 minuten rijden we op de snelweg, mijn Swiftje rijdt toch echt lekkerder dan de Panda, en harder ook, met 150 km/pu zijn we er zo.
Nog even boodschappen doen voor de rest van de dag, en een ijsje er bij. de kleine kofferbak zit vol, dus het doosje met bekertjes yoghurt, salade, natuurlijk zwiebelnwurst en een fles whiskey staat naast mijn dochter op de achterbank, terug naar de snelweg. Zal ik nog even tanken, wel goedkoop hier, maar de tank is nog ruim halfvol, en ik heb eigenlijk zin om door te rijden, een beetje op tijd thuis. Daar is het tankstation, naast de weg, stoplicht is groen, dus laat ik het toch maar even doen.Ik kijk over mijn schouder om te kijken of ik geen fietsers aan zal rijden en....bam!! Licht uit.
Als ik mijn ogen open staat de auto vol rook, het is doodstil."What happened.." denk ik gek genoeg in het engels. Ik lig met mijn hoofd op een vuilwitte zak, de airbag. Langzaam dringt het door, we hebben een crash gehad. Ik kijk naar mijn kinderen, met mijn zoon lijkt alles goed, de jongste ziet me en begint te krijsen, haar haren druipend van de yoghurt."Hebben jullie ergens pijn?" Nee. Ik voel ook niets, hoogstens een paar schaafjes. Wel trillende knieën , merkt mijn zoontje verbaasd op."Liz...kon je nu niet even wachten met die yoghurt tot we thuis waren?" Geintjes maken, hou het luchtig, denk ik bij mezelf, en het werkt. Het eerste voorzichtige lachje komt alweer te voorschijn. We stappen uit om de schade te bekijken. Het motorblok is 80 cm naar binnen geschoven, sjeee.....De meneer die door rood reed heeft ook geen verwondingen. Hij staat naast zijn auto. Een wonder, we reden allebei toch 50, 60, en dan de neuzen tegen elkaar...
De afhandelingen beginnen, de polizei spreekt Duits, de roodrijder, een Pool alleen Engels, ik beide, handig nu. de Swift zal nooit meer rijden en wordt weggesleept, ik bel een vriend net over de grens, hij haalt ons op.Ik was zelden zo blij een bekend gezicht te zien.Vanuit Doetinchem worden we door de vader van de kinderen opgehaald.Een flinke hoofdpijn barst los.
Dit is nu enkele weken geleden. De hoofdpijn is er nog steeds, 24/7, rug en nek voelen niet fijn. Ik kijk na 40 jaar keurig recht te hebben gekeken, nu regelmatig scheel.

Ik ben hard toe aan wat vakantiegevoel....

Lees verder!

geplaatst door Dizzyxx - 2 reacties



zondag 19 juni 2011

Wat is dat toch?

Gister ben ik de hele dag op stap geweest met een man die ik al een tijdje ken via deze site.
We zitten geregeld met elkaar op de chat, we bellen af en toe, hebben contact via msn en sms/whatsapp. En dat is altijd erg gezellig.

Aangezien er wel het één en ander is gebeurd bij hem, had ik me voorgenomen om in ieder geval niet verliefd op hem te worden; hij moet eerst even het nodige verwerken voordat hij een relatie aan kan gaan. En daarbij; hij woont niet echt om de hoek, ongeveer 200 km zit er tussen ons in, maar goed, liefde kent geen grenzen. Maar dan komt er nog een struikelblok; onze huisdieren, mijn lieve maar zeer getraumatiseerde katje verdraagt geen andere dieren en al helemaal niet als het andere dier een hond is. Maar ook dat zou opgelost kunnen worden.

Anyway, omdat we elkaar al een tijdje “kennen”, hebben we afgesproken om elkaar toch een keer te ontmoeten. Dus dat was dit weekend. We hebben de hele dag met elkaar doorgebracht. Toen ik hem zag, wist ik al meteen dat hij “het” niet voor me is en ik zag nog veel onverwerkt verdriet in zijn ogen, de “spiegels” van de ziel. Dus wat ik me had voorgenomen, kwam goed van pas, zeker niet verliefd worden op deze man…..

Maar waar het mij eigenlijk om gaat; hoe komt het toch iedere keer dat als ik een date heb, ik die oh zo belangrijke klik mis? En de mannen waar ik een date mee heb, hebben ook die klik niet bij mij. Waar ligt dat toch aan? Ben ik te kritisch? Kom ik anders over dan wie ik daadwerkelijk ben? Ziet men mij meer als een goede vriendin waar alles tegen gezegd kan worden en wat verder dan ook niet doorverteld wordt?

Mensen om mij heen zie ik verliefd worden en ik ben dan ook oprecht blij voor ze, ik gun iedereen al het geluk van de wereld dus ook in de liefde en ik gun dat mezelf uiteraard ook………

Lees verder!

geplaatst door Siepje - 5 reacties



zondag 19 juni 2011

op zwart?

Liefste L., vanochtend vroeg je me wanneer ik weer een nieuwe blog schrijf want je leest ze zo graag. Liefste zei ik, sinds we elkaar vorige week voor het eerst zagen kan ik maar over één ding, of eigenlijk iemand denken en schrijven en dat ben jij. Ik vind het een gekke gedachte dat ik anderen een inkijkje geef in wat je met me doet, terwijl ik weet dat jij het ook leest. Nou goed dan, omdat je graag van me leest en omdat ik mijn gevoel toch ergens de vrije loop moet laten mogen ze er hier ook van weten.

We zagen elkaar vorige week vrijdag voor het eerst. Het was een week eerder dan we in eerste instantie hadden bedacht. Je had een aantal dagen een meditatie en daarna kon je wel doorrijden. De chats en mails in de dagen ervoor waren redelijk extatisch. Onze berichten buitelden soms zo snel over elkaar heen dat we de draad dreigden kwijt te raken. Voor jou is de wereld van het digitaal verkennen nieuw maar ik weet maar al te goed dat je met elkaar in chats en mails een virtuele werkelijkheid creëert die maar al te snel een luchtballon blijkt te zijn als je elkaar de eerste keer ziet. Ik schreef je dat ik een date benader als een leuke, gezellige, ontspannen ontmoeting met een bijna onbekende, maar toch: voor ons beiden voelde het goed en het vooruitzicht je te gaan zien was opwindend.
We spraken af op de parkeerplaats bij het strand van Hoek van Holland. Tegen de gewoonte in sprak ik met je af op een dag dat mijn kinderen bij me zijn. Ik hoopte zo vurig dat je zo leuk was als je op je foto's en uit je woorden naar voren kwam dat ik graag een uitzondering maakte. Voor hen lagen pizza's klaar. Voor het vertrek vroegen ze nog hoe laat ik thuis zou komen. Ik vertelde dat ik misschien al voor het eten terug was als we elkaar tegenvielen. Anders zou het een uur of 8 kunnen worden. Omdat ik net voor ik van huis wilde gaan werd gebeld (toch het bel-me-niet-register maar weer aanschrijven) kwam ik uiteindelijk maar 10 minuten te vroeg op de plaats van bestemming. Ik smste je dat ik bij de slagboom op je wachtte. Even later (voor mijn gevoel véél later) zwaaide je naar me toen je op ongeveer 100 meter aan kwam rijden. Je had me in ieder geval herkend. Je draaide je raampje open en je was zoals ik had gehoopt dat je was. Ik was toen direct al verkocht.
We liepen over het strand en voor we het door hadden waren we vertrouwd met elkaar. De tijd vloog en uren verstreken. We spraken over van alles: jou meditatie, onze kinderen, de dingen waar je het over hebt als je nog weinig van elkaar weet. Soms stoten we per ongeluk (maar ook weer niet helemaal) tegen elkaar aan tijdens het lopen. Toen we uiteindelijk ergens in een strandtent gingen zitten voelden we allebei onze benen. Het was geen vraag of we bleven eten. Het voelde veel te goed om dat niet te doen. We deelden onze voorgerechten en aten hetzelfde hoofdgerecht. Je wilde op tijd weg omdat je bij je ouders zou slapen en je wilde er zijn voor ze naar bed zouden gaan. Toen we de tijd in de gaten kregen was het toch later geworden dan we beiden dachten. Tussendoor was ik nog gebeld: "papa zal ik nog op je wachten voordat ik ga slapen?""Doe maar niet meisje, het is heel gezellig, het duurt nog wel even." We spraken over de foto's op onze profielen. Met passie vertelde je dat ik een foto moest plaatsen van mijn gezicht in close-up. Als andere vrouwen zouden zien hoe ik lach, zou ik zeker meer reacties krijgen. Toen je door had wat je zei en hoe je het zei kreeg je van verlegenheid een rood hoofd en ik sprong van blijheid stiekem een gat in de lucht. Je bent zo lief als je bloost! Bij het afscheid zei ik met nadruk hoe leuk ik het had gevonden maar ik wilde je niet te snel tot een uitspraak dwingen. 3 Kussen en ik zat in de auto. Voor ik het door had was de motor gestart en reed ik weg. Ik had niet eens gewacht tot jij ook in je auto zat, zodat we in ieder geval nog 500 meter achter elkaar aan konden rijden. Terwijl ik Hoek uit reed sloeg ik mezelf voor mijn hoofd. Ik had me nog zo voorgenomen het eten voor je te betalen. Jij was per slot van rekening helemaal naar me toe gereden. Door de zenuwen was ik het vergeten. Direct toen ik thuis kwam smste ik een verontschuldiging met als afsluiting 'volgende keer dan maar?' Even daarna schreef ik een mail waarvan ik verwachtte dat je die pas een paar dagen later zou lezen. Ik was verkocht en kon niet anders dan je dat te laten weten, met een heleboel voorbehouden want ik ben niet gek.
De volgende ochtend 10.22 smste je terug: "ja, er komt een volgende keer". Ook jij omkleedde het met de nodige voorzichtigheid. Heel logisch natuurlijk. Zowel jij als ik hebben voldoende ervaren om niet over één nacht ijs te gaan.
De week erna volgden de mails en smsjes elkaar in hoog tempo op. We schreven elkaar over ons verleden, over onze twijfels, over hoe leuk het de eerste keer was geweest en wat we hoopten in de nabije toekomst.
Afgelopen vrijdag, een week na de eerste keer zagen we elkaar weer. Ik ging ruim op tijd van huis. Dat was maar goed ook, door de drukte onderweg had ik veel oponthoud. Ik zette de auto klokslag op de afgesproken tijd neer bij het politiebureau waar we elkaar zouden ontmoeten en precies op dat moment smste je dat je er was. We zagen elkaar niet. Het politiebureau bleek geen politiebureau maar de rechtbank en toen ik eenmaal op de goede parkeerplaats stond was jij om gelopen om mij tegemoet te komen, alleen was je de verkeerde kant op gegaan. Het paste bij de vlinders die zich begonnen te roeren. De eerste minuten waren wat onwennig maar al snel had ik je hand gevonden en je zei dat het goed voelde en kort daarna gaf ik je een vlugge zoen. We hadden vooraf afgesproken langs de IJssel te gaan picknicken dus na een korte wandeling door de weilanden hebben we genoten van jou zalmquiche en bietensalade en van mijn pittige bakbanaankoekjes en zoete geraspte wortels met pistachenoten maar meer nog hebben we geproefd van elkaar, voorzichtig, onwennig en teder. Ik kietelde je en je moest heel erg lachen. Het is zo leuk dat je er niet tegen kan maar vooral ook dat je het toch laat gebeuren. Jij was verrast dat dit ons overkwam. Ik ben niet iemand die zich gemakkelijk laat gaan maar ik kon me vooraf al niet anders voorstellen dan dat dit zou gebeuren. Het voelde al zo vertrouwd. Vanwege de regen moesten we terug al was dat niet van harte en dat deden we met gemengde gevoelens. We dronken in de stad koffie met tiramisu (jij) en baklava (ik) en we bevroegen elkaar over waar we in het verleden tegenaan waren gelopen. Terug bij de auto bracht ik met mijn stomme kop ter sprake dat het voor mij heel lastig is om de regelingen in het co-ouderschap op te gooien. Logisch dat je me mailde dat je er boos over was. We komen er wel uit als het aan de orde is maar niet al na twee ontmoetingen.
Gisteren ben ik de hele dag door mijn huis gestuiterd. Ik rende de trap op en neer in de hoop dat je een mail had gestuurd. Als dat niet zo was, zag ik in ieder geval je foto iedere keer weer op mijn bureaublad. Mijn gsm is nog niet uit mijn bereik geweest. Als ik aan je denk springen de tranen spontaan in mijn ogen van geluk. Waar was je al die jaren?
Vanmiddag hebben we als bezetenen met elkaar gesmst. Ik ben verliefd en jij bent verliefd en we vinden elkaar zo heerlijk geweldig. Volgende week kom je hier. Het lijkt wel een jaar te gaan duren maar ik ben heel blij dat je het zelf voorstelde. Eigenlijk was het nauwelijks een voorstel, meer een aankondiging. Volgende week ga je komen en ik ben zo gelukkig! Ik durf het nog nauwelijks te geloven. Ik hou mijn profiel nog een tijdje aan maar na volgende week gaat het op zwart. Deze blog is voor jou maar ook voor anderen die hopen op een wonder. Is dit wat je hoopte te lezen?

Lees verder!

geplaatst door Marcelvt - 4 reacties



zondag 19 juni 2011

ALEX

Alex, een mooie getalenteerde man, die niet bang is om zijn handen vies te maken. In een eerder blog heb ik over hem geschreven, mijn loodgieter, nou ja, mijn. De loodgieter, wat een interessante man was hij, tuinarchitect, gespecialiseerd in Japanse tuinen en Japanse filosofie. Meerder M4Mers hebben mij gevraagd of er een vervolg was.

Aanvankelijk was er niet veel. Er werden dus bloemen bezorgd Ik had zijn kaartje, met zijn telefoonnummer nu dus de bloemen, ik kon gewoon contact met hem opnemen. Ik was bang als ik hem ging bellen dat ik niet uit mijn woorden kon komen van de spanning. Een smsje, ja dat ging ik doen.
Vreemd voor iemand die een prachtig boeket heeft laten bezorgen, daar toch geld en energie in heeft gestopt, reageerde niet gelijk, het duurde een paar dagen ik had het gewoon niet meer.
Allerlei verschillende gevoelens raasden door mij heen, verwachtingsvol, blijdschap,teleurstelling maar ook hoop, ik werd er niet goed van eindelijk na 5 dagen kreeg ik een smsje terug. Hij wilde me graag ontmoeten maar was met een grote klus bezig. Een klus die hij niet kan laten lopen, een ontwerp van een Japanse tuin, waarvoor hij een aantal maanden naar Zuid Engeland moest.
Binnen een maand zat hij in de omgeving van Kent. Een mega project, aanleg van een Zen tuin,
ruimte om te mediteren,het was te mooi voor hem om waar te zijn.

Samen hebben we, zeggen en schrijven twee afspraakjes gehad. Vooral de eerste was spannend, fijn, vol van toekomst verwachtingen. Misschien wilde ik die toekomst verwachtingen zien. Ondanks dat ik het gevoel heb geen man nodig te hebben om gelukkig te zijn. Ik kan prima alleen gelukkig zijn, daar heb ik geen man voor nodig. Maar zoals Albert Schweitzer schreef ooit "Das Gluck ist das einzige das sich verdoppelt, wenn man es teilt".
Nu geloof ik dat het met veel dingen zo is, plezier is ook dubbel zo leuk met z'n tweeën. Jeetje, waarom wil ik zo graag een nieuwe liefde, liefde, lust wat is het, dat maakt, dat ik deze 'Alex' bestempel als een mogelijke kandidaat, een man waar ik verliefd op kan worden, of ben ik al verliefd, ik weet het niet maar alle ingrediënten zijn aanwezig.
Ik wil niet verliefd worden op een man die voor een langere tijd uit Nederland weg gaat, en waar mogelijk kans op een vervolg project komt, ik moet en wil me niet hechten. Ik wil niet, niet geraakt worden, geen moeilijke toestanden.

Hij is te jong, waarom moet hij zo nodig naar Engeland, wat is er mis met loodgieter, Go-spelen of oefenen met Kendo? Ik wil liever een loodgieter in Nederland dan een Tuinontwerper op afstand.

Bij de tweede afspraak ben ik eerder weggegaan. Ik kon het niet opbrengen, ik zag geen toekomst. Voelde me belabberd had hem succes willen wensen maar was bang dat mijn emoties op de loop met mij zouden gaan. Uiteindelijk toch maar een smsje, "ik denk aan je". Tot een paar weken geleden ik een brief kreeg met een treinkaartje, ticket voor de boot naar Engeland. Met een klein kaartje dat hij me miste aanvankelijk wilde ik alles terugsturen. Maar ik deed het niet. Na het een en ander te hebben geregeld, zat ik nu eindelijk op de boot. Mijn gedachten sloegen op hol, smachtend raasden er allerlei emoties door mij heen. Ik wilde vastgehouden worden, dat hij mijn handen zou strelen.
In gedachten hoorde ik hem zeggen dat ik zachte handen heb. Waar ben ik aan begonnen, we zien wel, dat hebben we afgesproken. We vinden elkaar lief, we gaan elkaar niets beloven. Jeetje wat wil ik, ik heb hem toch niet nodig? Het is gewoon een avontuur, laat ik genieten van wat er komen gaat.
Dan piept mijn telefoon, een smsje, ik krijg het warm. Hij wil me vasthouden, kan bijna niet wachten, ik wil in zijn armen weg kruipen, vast worden gehouden. Mijn keel lijkt te worden dichtgeknepen, mijn maag voelt alsof ik niets kan eten. Sms hem terug dat de spanning ondraaglijk is, het word me bijna te veel.

De mevrouw die tegenover mij zit vraagt of alles goed is. Ik lijk van ver weg weer terug te komen.
Ze kijkt me onderzoekend aan. Heb het gevoel dat mijn stem niet wil gehoorzamen en dan, in mijn beleving lijkt het eindeloos, hoor ik mijn stem die zegt, dat het goed gaat, dat ik op weg ben naar een vriend waar ik ga logeren. Door de oortjes van mijn Ipod klinken Ilse en de Dijk, "Hou me vast", ik moet moeite doen om niet geëmotioneerd te raken. Ik wil hier in de trein niet gaan zitten huilen. Eindelijk hoor ik dat we over een half uur in Londen aankomen. Het gevoel in mijn maag wordt steeds heftiger. Eindelijk de trein dendert het station binnen en dan zijn we er, ik geloof dat mijn benen het gaan begeven. Ik probeer mijn ademhaling naar mijn buik te krijgen en adem een paar keer heel diep, hou het vast en laat het na een paar tellen weer los.

Als ik uit de trein stap, en om me heen kijk hoor ik mijn naam, opgelucht haal ik diep adem en dan voel zijn armen om me heen en heb het gevoel thuis te komen. Huub en Ilse zingen "hou me vast, je bent niet alleen".

Lees verder!

geplaatst door Eik - 3 reacties



zondag 19 juni 2011

Aardige mensen

Onlangs vroeg iemand uit de familie, toen we het erover hadden: “Op welke site sta je dan?” Hoewel ik niet meteen stond te springen om dat te vertellen, noemde ik deze site toch maar. Thuisgekomen voelde ik meteen de behoefte om mijn profiel een beetje onvindbaar te maken. Ik had er geen zin in dat hij naar mijn profiel zou gaan zitten loeren. Zo kan het gebeuren, dat ik nu in een andere woonplaats woon en andere hobby’s heb. Ik zit nu op schaken, namelijk. En wat gebeurt? Ik krijg ineens andere bezoekers! Ik boor ineens een hele nieuwe regio aan. Uit mijn eigen woonplaats kan ik de anderen dromen en zij mij langzamerhand ook. Die zullen denken: “Oh, nee he, niet die weer!“

Nou, dat zal wel meevallen. Zo negatief zullen ze niet over mijn profiel denken. Ik ben best een lekker wijf, zei laatst iemand tegen mij… aan de telefoon. We wonen niet in elkaars regio, dus dat blijft (ongetwijfeld louter om die reden ;-) platonisch, telefonisch en… sporadisch.

En toch heeft dat al meer voor mij betekend, dan menige date! Dat lange gesprek, die briefjes. Die spontaniteit. En dat zou geen vrouw mij hebben kunnen geven. Dat was heel speciaal tussen hem en mij. Dat geeft lust, spirit, energie! Hij gaf! Dat was heel lief! Heel aardig. En het kan helemaal geen kwaad om dat zo nu en dan eens voor elkaar te betekenen. Ook op een datingsite! Als we iets verder zouden kijken dan onze date-neus lang is. Want als het moet kun je je behoorlijk genegeerd, of afgewezen, of niet fair behandeld voelen door soms net iets te zelfingenomen types. Het zou er volgens mij een stuk gezelliger op worden!

Maar, als je hier voor het turven gaat en het showen van je buit aan vrienden, keurig gerangschikt in een database, dan past mijn ‘gewone foto’ gemaakt tijdens een bedrijfsuitje daar niet tussen.

En daarom hoeft die getrouwde man mijn profiel niet te zien. Want straks gaat hij mij nog uitleggen, dat mijn foto niet uitnodigend genoeg is.
Dan maar niet mensen! Ik heb ook niet de ambitie om turvers of getrouwde mannen aan te trekken. Ik ben op zoek naar aardige mensen.


(toch maar weer een blogje Lucifera, kon het niet laten ;-)

Lees verder!

geplaatst door Possess



zaterdag 18 juni 2011

Bloemenweelde

Ik lig te snoezen als een auto met grote vaart de straat inrijdt, gierend remt en stilstaat. De autodeur gaat open en drie seconden later met een grote klap weer dicht. Lekker, op zaterdagochtend. Iets meer rust had ik fijn gevonden.

De stilte is volstrekt verdwenen als mijn deurbel door het hele huis klinkt. Ik heb niets besteld, wie wil dat ik ‘s morgens vroeg de deur opendoe? Ik stap mijn bed uit, trek mijn badjas aan en haal sleutels uit mijn broekzak. Snel ren ik de trappen naar beneden, frommel de sleutel in het gat en open de deur.

Een auto staat half geparkeerd op mijn stoep. Vijftig centimeter van de voordeur prijkt de zilverkleurige bumper van de blauwe klassieker. Ernaast een vrouw in bijpassend blauw trainingspak met in haar hand een groot geel boeket. De blauw-gele combinatie doet denken aan de kleuren van mijn oude voetbalclub en woonplaats. “Goedemorgen, dit boeket is voor Willem.”

Mijn slaperige hoofd denkt na. Ik ben niet jarig, heb zover ik weet niets gewonnen en heb geen contract met een uitgever afgesloten. Wie in hemelsnaam stuurt mij een boeket? Ik zoek het kaartje dat verstopt zit tussen de veelsoortige bloemen en lees. Een glimlach verschijnt op mijn gezicht. De vrouw die nu met lege handen staat, lijkt hierop gewacht te hebben. Ik kijk haar aan, ze lacht terug en stapt in de auto. Ik sluit zachtjes de voordeur en loop naar de keuken op zoek naar een vaas.

Wat is het toch fijn om bloemen te krijgen. En wat doen we/ik het toch weinig. Het laatste boeket dat ik stuurde is al weer lang geleden. Te lang geleden. Door de veelsoortige digitale mogelijkheden verkiezen we vaak een SMS of mailtje om te bedanken, te feliciteren of even contact te hebben. Snel en makkelijk. Maar eerlijk gezegd gaat er niets boven bloemen, zeker niet als ze zo gracieus en glimlachend gebracht worden door een blauwkleurige bloemenbezorger in een blauwe bolide.

Lees verder!

geplaatst door Willem



zaterdag 18 juni 2011

Aardbei

Het zat er al een poosje aan te komen, de viooltjes die ik in de lente had gekocht, zagen er niet meer uit. Gekocht met zin in de zomer, met als doel de tuin snel opfleuren met bloemetjes. Met gratis advies erbij: “wel de uitgebloeide bloemetjes eruit halen, anders zetten ze zaad en dan bloeien ze niet meer”. Goed bedoelde adviezen, evenals dagelijks sanitair grondig reinigen, iedere week de koelkast uitsoppen met soda , het ontkalken van diverse huishoudelijke apparaten,etc. Opgestapeld tot zo’n omvangrijk taken pakket waar een full time huisvrouw nog niet aan kan voldoen.

En ieder jaar begin ik weer met goede moed aan het verwijderen van de uitgebloeide bloemetjes, na een paar weken is het al gedegradeerd tot radicaal kort afknippen en nu is het aan vervangen toe.

De uitgebloeide lading violen had ik gehaald bij de bouwmarkt, ik was er weliswaar voor iets anders, maar dat was niet op voorraad. Nu was het doel tuincentrum, want daar hebben ze vast violen. Mis dus, allemaal andere plantjes en vooral veel woonaccessoires, maar geen violen. Ik heb nog even overwogen om weer naar die bouwmarkt te gaan, maar besloten om andere plantjes mee te nemen.

Voor de ingang stond een kraam met aardbeien, logisch toch? Aardbeien haal je bij het tuincentrum! Normaal haal ik aardbeien bij de slager, ik loop dan met mijn bakjes naar binnen om af te rekenen en wordt bijna bedwelmd door de geur van gegrild vlees en keurig opgemaakte schalen met voorgeprepareerde producten. Het is een keurslager, maar ik heb er nog nooit vlees gekocht, alleen maar aardbeien.

Thuisgekomen met mijn aardbeien, laat mijn oudste dochter een verpakking zien van tampons en ja hoor “aardbeien motiefje”! Dat geeft me weer voldoende stof voor een blogje. Ik heb een stressvolle week achter de rug, de balans sloeg ver door naar de kant van de ongezonde stress. Een van mijn manieren om te ontstressen is schrijven. Dan kan ik de onrust in mijn hoofd een beetje kwijt.

Sinds een aantal weekjes heb ik me ingeschreven bij M4M, en daar kan ik die blogjes ook publiceren. Zoals al eerder aangegeven in mijn blog “bijwerkingen” een leuke bijkomstigheid. Maar waarom had ik me ook alweer aangemeld bij M4M?

Lees verder!

geplaatst door Felien - 2 reacties



zaterdag 18 juni 2011

Vakantie!


Morgen ga ik voor drie weken naar Thailand. Het voelt echt als even bijkomen van het afgelopen half jaar. Even alles loslaten, geen mailtjes, geen daten, geen werk (heerlijk) en last but not least 35 graden. Dat zal wel een klap geven als ik daar uitstap. Mijn zusje wacht me op en gezamenlijk trekken we drie weken rond.
De afgelopen tijd was ook niet echt inspirerend. Een paar dates.
Bij de eerste was het bij binnenkomst al volstrekt duidelijk dat hij uiterlijk mijn type niet was. Veel te dik, een knal geel regenjasje aan met een oude trui er onder en een goedkope flodderspijkerbroek. Waarom kleden mannen zich soms voor een date alsof ze in de tuin gaan werken? Feitelijk is dat een belediging. Helaas bleek ook na een uurtje koffie (wanneer kan je er eigenlijk met goed fatsoen vandoor?) dat hij ook qua persoonlijkheid niet echt het type was dat me aantrekt. Andersom was dat helaas wel zo en ik haat het om mensen af te wijzen. Dat vind ik een van de vervelendste dingen aan daten. Afwijzen en afgewezen worden.
Ik pleit ervoor dat iedereen een foto (desnoods op verzoek) op zijn profiel zet. Dat voorkomt dat je na een leuke mailwisseling alsnog een foto krijgt van iemand waarvan je denkt: Oeps, dat is meer dan twee punten verschil. Of: helemaal het type niet waartoe ik me aangetrokken voel uiterlijk.
De tweede date was uiterlijk wel mijn type, al was bij de eerste blik wel duidelijk dat hij minstens 10 jaar over zijn uiterlijk had gelogen. Niet dat dat nou zo interessant is, maar als het zo duidelijk zichtbaar is moet je dat eigenlijk niet doen. Los daarvan wist ik niet echt wat ik aan hem had. Ik viel niet als een baksteen voor hem, maar op IQ niveau matchte het wel. Meer het type, waarbij het langzaam kan groeien (of niet).
In ieder geval kreeg ik na afloop een mailtje met de mededeling dat hij het leuk zou vinden als ik een keer langs kwam. Zo’n druk café was eigenlijk niets om contact te maken. Mijn gevoel zei eigenlijk niet doen. Daar kwam bij dat hij ieder weekend zijn zoon van 24 (Later bleek dat die gehandicapt was, ik snapte het al niet) op bezoek had en dat dat, zoals hij zei niet samen ging met een vriendin.
Nu is een weekend relatie al niet helemaal je van het,maar een relatie die zich beperkt tot een keertje door de week langs gaan heeft echt niet mijn voorkeur. Ik zette mijn twijfels uiteen en ach, zo’n vaart liep dat niet.
Ik was nieuwsgierig genoeg om langs te gaan. De entourage was verrassend. Zijn huis was zeker anderhalf miljoen waard, om een indicatie te geven, dus deze man was vast voor veel vrouwen een begeerlijke partij. Na het kopje koffie en de eerste slok wijn volgde een lichamelijk offensief. Trekken, plukken, strelen, zoenen, maar helaas, ik werd er niet warm of koud van. Geen lichamelijke klik dus en ik vond het bijzonder irritant dat hij er geen doekjes om wond dat hij me had uitgenodigd met als doel ‘gezelligheid en intimiteit’, zoals hij dat later noemde.Ik ben er niet in mee gegaan, niet omdat ik vond dat het echt niet kon, maar gewoon omdat het niet zo voelde. Later dacht ik er over na wat het verschil dan is met mannen, waarbij het wel direct zo voelt. Ik kwam tot de conclusie dat het toch een samenspel is van warmte uitstralen, charme, interesse, vooral je het gevoel geven dat je erg leuk bent en dat ze echt in jou geïnteresseerd zijn en je niet alleen maar zien als een aantrekkelijk vrouwenlijf dat kan dienen tot genot. Kale sex om de sex is aan mij niet besteed. Of ik van harde sex hield, vroeg hij nog. Ik heb hem niet geantwoord en ben na mijn tweede wijntje huiswaarts getogen, na regelmatig wat opdringerige handjes terzijde te hebben geschoven. Later kreeg ik een mailtje, dat we qua IQ zeker matchten, dat dat behoorlijk uniek was, maar dat hij het spijtig vond de vrouwelijke vrouw niet te hebben gevonden. Ik mailde dat ik een relatie zocht en niet iemand om door de week een keer mee te vrijen.
Hij ging daar niet op in. In zijn volgende mailtje ging hij ervan uit dat ik de volgende keer wel gewillig zou zijn. We zijn toch volwassen? Moet kunnen. Theoretisch heb ik daar geen probleem mee. Practisch ook niet, maar dan moet het wel zo voelen en dat deed het niet. Ik heb inmiddels geleerd om naar mijn gevoel te luisteren. Dat heeft me jaren gekost en dat laat ik me niet meer afpakken. Anders wordt het sex met een kater.
Ik heb er even genoeg van… Dus fijn dat ik morgen op vakantie ga. als ik terug ben weer fris van start in datingland. Ik verwacht natuurlijk wel dat als ik terugkom jullie allemaal je partner hebben gevonden! Go for it!
n.b. Voor de goede orde, de mannen die ik hier beschrijf staan niet op deze site..

Lees verder!

geplaatst door Sweety - 27 reacties



vrijdag 17 juni 2011

Onverwacht

Nu maar eens een blog die niks te maken heeft met dating. Heb zo'n periode gekend, dat ik steevast 2 keer per jaar naar Indonesie ging en dan aldaar met rugzak op de eilanden verkende, en natuurlijk Java. Op een van mijn eerste reizen heb ik iets meegemaakt, dat later in een totaal andere setting mij nog eens overkwam. Spannend he!

Goed, naar het begin dan maar. Na een vlucht van 16 uur aangekomen op het mooie Bali en daar een paar dagen gebleven om het laatste beetje stress van het achtergelaten werk kwijt te raken. Daarna met de boot richting Java. Mijn ouders zijn opgegroeid in de omgeving van Malang en Lawang, en wilde dan ook met eigen ogen zien waar ze dan hun jeugd hadden doorgebracht. Na de boottocht en een enerverende, hobbeldebobbel tocht met het lokale busvervoer dan eindelijk aangekomen in Malang.

Ik had van van andere backpackers gehoord, dat er een alleraardigst, en eenvoudig hotel te vinden was in Malang. Ze spraken daar ook nog eens Nederlands en dat is dan ook mooi meegenomen. Spreek natuurlijk wel een beetje Maleis, maar echt gesprekken voeren zit er niet in. Uiteindelijk stond ik dan voor een metalen muur, met Lonely Planet in de hand. Tsja, dit moet het toch echt zijn..... Rammelen en bonken op de metalen muur, en ja hoor, de 'muur' begon zich te openen. Daar stond dan toch een Indonesische vrouw van ongeveer 5 turven groot. Sprak natuurlijk geen woord Nederlands, maar dat mocht de pret niet drukken. Ik was binnen! Ja, wat wordt je dan als eerste gevraagd: 'heb je honger'? Hier kon ik dan ook alleen maar bevestigend op antwoorden. Zij was de kokkie en samen met haar heb ik dan allerlei lekkers mogen uitkiezen. Als toetje verse ananas en thee. Beter kan toch niet! Of ik dan met een speciale reden naar het hotel was gekomen? Ik dus uitvoerig vertellen, dat haar hotel erg populair was bij de toeristen en ik dus alle mogelijke moeite had genomen om daar dan ook te logeren. 'Maaf', zei ze. Wat zoveel betekent als sorry. Ik begreep dus dus dat het hotel volzat. Tjeetje, wat nou? De oplossing kwam aanrijden, nadat de muur zich weer had geopend. Het bleek de eigenaar te zijn van het hotel. Een meer dan vriendelijke man die voorstelde om naar Lawang te gaan. Goede kennis van hem had daar een hotel. Hij stelde dan ook voor om mij daar naar toe te brengen met zijn auto. Pffff...beter kan toch niet! Ik wilde al het lekkers betalen, maar dat mocht dus niet! Ze vonden het zo jammer, dat ze geen plaats hadden en daarom mocht ik dus absoluut niet betalen. Ja, ik vond het wel ontroerend. Als klap op de vuurpijl vroeg de eigenaar of ik zin had om op het feest te komen. Er werd een feest georganiseerd met dansers, muziek en heel veel 'duks'. Ik keek hem onbegrijpend aan en vroeg: 'duks'? 'Ja, duks, heel veel'. Voorzichtig vroeg ik: 'wat zijn dan duks'? 'Kwekwek', zei de eigenaar. Ow, ducks!!! Bleek dus dat de specialiteit van kokkie te zijn.

Enfin, ik ging dus met de eigenaar naar Lawang, en het was inderdaad een heel leuk hotel. De eigenaresse was erg nieuwsgierig van aard en dat vond ik wel grappig.
We hebben dus erg veel gekletst en nog meer gelachen. Ze begreep, ook na uitvoerig uitleg, niet waarom ik niet getrouwd was en kinderen op de wereld had gezet.
Als volwassen man is dat toch wel het minimale dat je kunt doen. Mijn prioriteit lag ten tijde van mijn Indonesie periode toch heel ergens anders! Misschien vertel ik dat wel in een andere blog. Ok, verder met het verhaal. 2 dagen later met het lokale hobbeldebobbel vervoer naar Malang om het feest bij te wonen. En inderdaad een feest was 't! Prachtig aangekleed was de tuin met fakkels en wapperende banieren. Heel mooi. Daar zat ik dan en kende natuurlijk niemand. Spreekt er iemand Nederlands, of zal ik dan maar gewoon in alle stilte genieten van de muziek en de danseressen? Is ook niets mis mee. Uiteindelijk raak je dan in gesprek met de andere gasten en de avond kabbelde heel vriendelijk voort. De 'duks', waren trouwens erg lekker, en ik denk dat er misschien wel twee op mijn bordje terecht zijn gekomen.

Het was me opgevallen, dat er een Indonesische, lange man rondliep. Met lang bedoel ik dan zo rond de 1,95. Dat is dus echt lang voor Indonesie! Ik zelf zit op 1,78 en voelde me daar al groot. Daar zat ik dan weer,geanimeerd te praten met een van de danseressen. Terwijl ik zo zat te praten hoorde ik iemand naast me zeggen: 'Zeg, heet jij soms Dibbes'? Ik verexcuseerde me bij de danseres en draaide me om. Ik keek de man in kwestie aan en zei: 'Ja'. Ik keek hem nog een keer en nog een keer aan en dacht: 'mmmmm. die stem ken ik'. En dan valt het kwartje. Dus ik zei: 'he, jij bent Daan, eeeh ik bedoel oom Daan'. Je moet wel netjes blijven he met je familie.
Hij, heel droog: 'ja, maar dat wist ik al'...grinnik...humor...zit in de familie.


Enfin, mijn ouders zijn dus in 1955 naar Nederland gekomen en oom Daan was toen nog een puber. Hij is dan ook het kleine broertje van mijn moeder.
Ik had oom Daan dus voor het laatst gezien toen ik nog zelf een puber was en wist dus niet dat hij inmiddels al een jaar of vijftien in Indonesie zat.
Zelf woonde hij ongeveer 250km verder landinwaarts en was, bij stom toeval op het feestje beland. Opmerkelijk dat hij me herkende na al die jaren.
Kan natuurlijk ook zijn omdat ik zo'n markante kop heb. Nee.....denk 't niet. Zal wel mijn stem zijn geweest, die blijft zoals die is. Ga nog een vuurpijl afschieten want mijn oom Oewie uit Florida was er dus ook. Ik heb nog een fijne tijd gehad met beide en kan nog vaak terug denken aan deze memorabele vakantie.


Het zal een jaar of tien later zijn geweest, dat het dan eindelijk zover was: ik ging trouwen in het mooie Haarlem. Was een mooie dag in augustus en we gingen eten bij restaurant 'Haarlem aan Zee'. Ga er maar niet naar op zoek want bestaat niet meer! Daar zaten we dan een heel, select groepje van vrienden en familie.
De avond liep op z'n einde en ik wilde nog even wat met de bediening bepraten. Daar stond ik dan, zo'n beetje centraal in het restaurant; overzicht naar links, en overzicht naar rechts. Vanuit mijn linkerooghoek zag ik daar een ietwat lange, indische man in gesprek met een prachtige,blonde dame. Nee, dat kan niet! Oom Daan is getrouwd met een Indonesische........Ik kuch en kuch nog een keer....hij draaide zich om en keek me aan.......Oom Daan!

Lees verder!

geplaatst door Dibbes - 1 reactie



donderdag 16 juni 2011

Lekker Spannend!

"Op 23 mei 2001 deed Janet Charlton haar minnaar Danny O'Brien de handboeien om en blinddoekte hem. Maar in plaats van de spannende seks die O'Brien verwachtte, pakte Charlton een bijl en sloeg hem daarmee twintig keer op het hoofd en de schouders. O'Brien bloedde dood".

Toen ik dit las in een boek over het menselijk geheugen, moest ik ineens denken aan mijn allereerste lief. Waar dan deze gedachtenkronkel vandaan komt moet dan maar blijken uit deze blog. Intieme details zal ik jullie besparen (sorry aficionado), maar voor zover mijn episodisch geheugen het toelaat is er nooit sprake geweest van blinddoek of handboeien. Misschien dan wel een bijl, maar dan alleen het denkbeeldige gebruik!

Moet een beetje omschrijvend schrijven, omdat deze ex-lief nog rondwaart op Match4Me en ik het niet fijn zou vinden als jullie haar herkennen. Enfin, terug naar het begin. Was hartje zomer en na een behoorlijk, lange rit dan toch eindelijk aangekomen op de plaats van bestemming. De begroeting was meer dan genereus te noemen en we zoenden elkaar dan ook vol op de mond. Na enig verwarrende blik van beide kanten; eehhh, waarom deden we dat nou, nam ik plaats achter het stuur van haar fiets en zij dan achterop.Na een kortstondig ritje kwamen we dan aan in hartje centrum van haar stad en we namen plaats op een van de vele terrasjes. We keuvelden, nog ietwat onwennig, met elkaar en namen al snel het besluit om haar stad te bekijken. Na, het zal dan niet meer zijn geweest dan 5 minuten, keken we elkaar aan met een soort van blik-van-herkenning en waren het daaropvolgende moment innig aan het zoenen. Veelbelovend was het wel! De middag was al snel voorbij en haar kinderen stonden waarschijnlijk al klaar met mes en vork. Tijd dus om afscheid te nemen. Na het afscheid zat ik dan mijmerend in mijn auto te denken wat het vervolg zou kunnen zijn. We begonnen vrijwel meteen met een uitgebreide mailwisseling en al na een paar dagen werd ik dan ook uitgenodigd om bij haar thuis langs te komen en mee te eten met de familie. Aan de kinderen werd verteld, dat we elkaar een week daarvoor hadden ontmoet in de stad. Was geen vreemd gegeven voor de kinderen, want dame in kwestie overkwam dat wel vaker (is niet bedoeld als sneer!). Uiteindelijk bleef ik dan ook slapen en moest de volgende dag al om 5uur opstaan om op tijd op het werk te kunnen zien. Je moet wel wat over hebben voor de liefde.

Ikzelf heb kinderen die nog op de basisschool vertoeven en zij heeft kinderen waarvan er toen nog een op de basisschool zat. Zolang wij met zn tweetjes doorbrachten was er geen vuiltje in(ok aan kan ook)de lucht te bekennen. Harmonisch voelde het aan, en het geluk leek ons met open armen te willen ontvangen. Alleen....als de kinderen erbij waren veranderde ze van persoon en transformeerde tot een vrouw (moeder) die zich het spel van onderdanigheid meester had gemaakt. Akelig om te zien en je voelt je dan ook machteloos en kan dan alleen maar aan de zijlijn staan en zien of de schade meevalt. Een moeder, of beter gezegd ouder, is primair de verzorger van de kinderen en, in mijn ogen, niet een goede vriend,vriendin, of slaaf. Zeker niet onderdanig in het opstellen naar de kinderen. Ze deed dit niet zonder reden, maar kan deze niet kwijt. Jullie weten wel waarom. Tegen beter weten in ontwikkelt er zich dan toch een relatie. De kinderen ontmoeten elkaar en we komen regelmatig met zn allen bij elkaar over de vloer. En toch was er de hele tijd zo'n stemmetje in mijn hoofd die zei: stoppen! Toch doorgaan en de liefde bleef aandringen en aandringen. Als er liefde is dan ook een oplossing.

Dan komt er een moment, dat het allemaal net even teveel wordt. Je gaat afstand nemen, maar neemt geen afscheid. Ja, inderdaad een beetje vlees noch vis beslissing.
Alhoewel, het niet nemen van een beslissing, is ook een beslissing. De momenten dat we bij elkaar waren zijn prettig en aangenaam te noemen. Maar die kinderen dan he..Eigenlijk heeft het dus niet gelegen aan de kinderen, maar meer aan de invulling van het ouderschap. Ja, hallo, daar ben ik ook wel achter gekomen hoor!
Dan komt het gevreesde moment van afscheid te moeten nemen. Pijnlijk, omdat mijn gevoel voor haar niet minder was geworden. Ik was me echter wel wat stugger in de omgang gaan gedragen. Afwijzend en zo'n muurtje. Zo'n prelude naar het naderende afscheid. Uiteindelijk heb ik de relatie na ongeveer 5/6 maanden beeindigd.

Wat voor gevoel heeft deze relatie nou bij mij achter gelaten? Dat ik mijn twijfel kenbaar had moeten maken. Dat ik eerlijk naar mijzelf had moeten zijn en haar natuurlijk. Dat liefde alleen niet voldoende is om een relatie in stand te houden. Dat voor elk probleem niet altijd de gewenste oplossing is te vinden. Uiteindelijk heb ik haar nog vrij lang in mijn hart meegedragen. Ze is een vrouw waar menig man naast zou willen lopen. Nu alleen nog die Calimero de nek omdraaien, dan komt ze er wel

Lees verder!

geplaatst door Dibbes - 5 reacties



woensdag 15 juni 2011

Bakkie

Soms heb je van die dagen die je liever zou overslaan. Je staart een beetje uit het raam of naar een beeldscherm, gaat veel te laat douchen om vervolgens weer verder te staren naar een beeldscherm of uit het raam. En denken ,heel veel denken, ja dat hoort er ook bij. Of als het erger is; piekeren. Tot je een ons weegt. Maar ja het wrange is juist dat je van zulke lamlendige dagen nog geen ons afvalt. Waar je dan vervolgens weer lekker over kan piekeren.
Het houdt je in ieder geval van de straat. Ging je maar de straat op juist op zo’n dag. Dan kwam misschien alles weer goed. Maar nee, dat wil net op zo’n dag niet lukken.

Een sms van mijn lover komt op zo’n dag als geroepen.
“Zal ik even een bakkie komen doen?”. Bakkie doen, jaja, die kennen we. Ben gek op die bakkies daar niet van.
“Zo dus je bent een beetje depressief?” analyseert hij als we tegen over elkaar aan de keukentafel zitten.
“Ja, dat lijkt er wel op ja” verzucht ik want ik ben te futloos om er tegen in te gaan of met diepgaande verklaringen te komen.
“Aha, zal ik die depressie dan eens even wegmasseren?” vraagt hij terwijl hij me veelbetekenend aankijkt.
Masseren, jaja, die kennen we ook.


Een paar uur later vertrekt hij weer en laat me achter met mijzelf. Voel me lichter en heb iets nieuws om aan te denken tijdens het staren.
Namelijk hoe wonderlijk het is dat een mens zo kan opknappen van een bakkie met massage.











Lees verder!

geplaatst door Babette



woensdag 15 juni 2011

Flirten

Flirten; hoe doen we dat ook al weer? Wat is het geheim achter flirten? Is flirten noodzakelijk? Waarom flirten we?

Dit zijn gewoon maar wat dingen die ik me afvraag en toch wel redelijk vaak door mijn hoofd spoken.
Kan je altijd en overal (zonder gene) flirten met iedereen?
Ik ben het nu voor mezelf een beetje aan het uitproberen; iemand net iets te lang aankijken als ik ergens langs loop, even wat langzamer lopen als ik langs een terras loop waar een interessant “projectje” zit. Het zijn de subtiele dingen waar het om gaat volgens mij, wel duidelijk laten merken dat je iemand leuk vindt zonder opdringerig te zijn………
Ik ga soms heel bewust op een terras zitten of in het park bij mij in de buurt om heel subtiel te flirten, puur om te kijken wat de reactie is van het “projectje”. Het voelt nog wat raar om op die manier te flirten maar het is wel leuk om te doen, als project……

Maar dan de vraag; hoe flirt je op een datingsite als bijvoorbeeld match4me? In het echte leven is het al lastig om te flirten vind ik en hoe moet dat dan als je alleen thuis bent, achter je laptopje zit met een kopje thee, al die profielen te bekijken en een even op de chat zijn?? Kan je dan ook flirten, en zo ja, hoe dan?
Ik denk dat het wel kan door op een luchtige, grappige manier een mail te sturen of die leuke persoon uit te nodigen voor een 1 op 1 chat en er dan humor in gooien. En als het dan is gelukt om met iemand online te flirten, is het de kunst om tijdens de 1ste date juist non verbaal te blijven flirten om het spannend te houden of juist om het spannend te maken.

Ik ben erg benieuwd naar jullie reactie omtrent flirten.

Lees verder!

geplaatst door Siepje - 2 reacties



dinsdag 14 juni 2011

er zijn...

Zwetend van de fileperikelen onderweg rijd ik op de kloosterweg, ondanks de vertraging kan ik nog net op tijd zijn spreek ik mezelf bemoedigend toe…ik heb nog 15 minuten, “het moet hier vlakbijzijn….ik moet echt een nieuwe tom tom kopen, zo gaat het gewoon niet”…ineens houdt de kloosterweg op te bestaan en rijd ik het volgende dorp in, dit kan niet goed gaan, moedeloos rijd ik nog een klein stukje door om op de eerstvolgende inham te parkeren. Ik bel het nummer dat voor noodgevallen op de uitnodigingsbrief staat. Een onbekende vrouwenstem met een wonderlijk accent neemt op”hallo,?” als ik heb uitgelegd dat ik het klooster niet kan vinden hoor ik haar roepen, in een donkere verte “…het is feuniks, ze is de weg kwijt…” De weg kwijt? Ik heb hem nog niet gevonden….…Ik krijgt een andere vrouw aan de lijn, de klok tikt door, het duurt me te lang…”Hallo, met Mira, wat is er aan de hand? Ik ben niet van hier. Wacht ik roep iemand die de weg hier wel kent..” weer wachten…verd….Ik had beter de weg aan een voorbijganger kunnen vragen, het is inmiddels 4 uur geworden, ik ben te laat, het programma begint nu, de stress slaat nu in alle hevigheid toe, ik krijg een man aan de lijn ”hallo, kunt u het niet vinden?”.
Ik leg uit waar ik sta, hij verteld dat ik niet richting B moet maar naar E. Maar E staat hier niet op de borden, alleen C en A zeg ik paniekerig. Ik hoor mijn stem overslaan. De stem blijft geduldig zeggen dat ik naar E. moet terwijl ik het gevoel heb dat ik terug moet naar B, daar waar de kloosterweg ophield te bestaan, dat is mijn laatste houvast in deze onbekende wegenwereld…”Maar E,. staat hier niet op de borden..?”, ik wordt geïrriteerd en door mijn moeheid doe ik nog nauwelijks moeite dat te verbergen, het is inmiddels 5 over 4 geworden, de tranen springen in mijn ogen, wat een begin van een weekeind dat rust moet gaan brengen…ik wil het liefste rechtsomkeerd maken en naar huis rijden, ik ben zo moe…Hij begrijpt toch dat ik haast heb, ik breek het gesprek ongeduldig af met de mededeling dat ik volgens mij beter de weg kan gaan vragen…


Half uur te laat, ik zie ineens het kleine houten bordje, verscholen onder het groen, aan de zijkant van de weg…mijn hart slaat over, hier is het, gelukkig ik heb het gevonden…Ik jubel, ik rij de oprit op, langs een middeleeuwse muur, een poort met vijvertje vol waterlelies en groene alg, een paar oude palmen… daar staan auto’s dus dat zal de bedoeling zijn te parkeren. Geen wegwijzers of bordjes…ik vind een deur verscholen onder een afdakje van doorzichtig golfplaat, een ouderwetse stoep. Net voor ik wil aanbellen, valt mijn oog op een handgeschreven briefje met vergeeld plakband onder de bel geplakt, ”in verband met de rust van de zusters gelieve hier niet aan te bellen maar bij het gastenverblijf”, oké, goed, prima maar waar is dat gastenverblijf dan? Ik loop naar de oude poort, stenen begroeid met klimhop, eronder hangt een grote lantaarn. Een grote houten deur met ijzeren nagels. De poort straalt eeuwenoude rust uit, de ringen om de paarden aan vast te zetten zitten er nog in, Even zie ik karren met dampende paarden, middeleeuwse boeren met kappen die etenswaren komen afgeven aan de nonnen, een kaars in de lamp in de schemering, fakkels, de geur van hooi……
Maar daar zit geen bel, waar is die deur dan? Ik loop wat rond langs het vijvertje en het duurt even voordat ik een andere deur met bel ontwaar. Geen bordje of briefje? Is dit dan het gastenverblijf? De bel klinkt hol in de galmende stilte daarachter, het duurt even voordat de deur opengaat. Ik kom in een donkere gang, met links en halletje met houten deur, daar achter staat, half verscholen in het koele duister een vrouw, een engel..? Ze geeft bijna licht in het duister, haar huid en ogen glanzen onaards, ze is ziekelijk dun maar zo prachtig, zo’n mooie vrouw heb ik nog nooit gezien. Ze is leeftijdsloos, haar lange haar als een meisje van 16 haar ogen als van een 80 jarige vrouw…Haar zachte maar heldere stem verteld me dat ik zo wordt opgehaald, de impuls om haar een hand te geven onderdruk ik, ze doet een stap naar achter. “ ze wil niet besmeurd worden met mijn aardse stress” schiet het door mijn hoofd. Ik staar haar onbeleefd lang aan en ze verdwijnt. Mijn adem stokt in mijn keel. Wie is deze vrouw, deze non? Ze keek dwars door me heen…
De 2e dag komt ze tijdens ons ontbijt bij ons langs om vragen te beantwoorden als we die hebben, en of we die hebben, nieuwsgierig en belangstellend voor wie zij is, hoe ze haar leven leidt al 18 jaar achter de muren, min of meer opgesloten en een heel verassend authentiek verhaal ontvouwt zich langzaam voor onze ogen..
Ze vertelt hoe ze worstelt met haar eigen zoektocht, haar eigen gesprek met God, losstaand van de kerk, losstaand van de paus, losstaand van de regels en dogma’s van de overste, geheel eigen, alleen haar eigen verantwoording afleggend als mens tegenover wat zij God noemt. Haar verhaal verrast me volkomen, zo herkenbaar, ik noem het alleen niet zo snel God vanwege de belasting die dat woord met zich meebrengt, maar het komt op het zelfde neer. Volledig mens worden, volledig zijn in je eigenheid, tot de kern komen van datgene waarom je op aarde bent, je volledig te ontwikkelen..al mijn vooroordelen over geloof, kloosters en nonnen worden met een grote zwiep van tafel geveegd…ze verteld dat ze haar roeping heeft gevolgd om in contact met de mensen te staan ook al is dat tegen de intentie van haar orde, over de strijd die ze heeft geleverd om dat voor elkaar te krijgen, hoe ze eens per maand bij de junks en hoertjes op de wallen gaat zitten. Wat doe je dan? Vraagt iemand. Niets zegt ze eenvoudig. Ik ben er gewoon.


Lees verder!

geplaatst door Feuniks - 2 reacties



dinsdag 14 juni 2011

Inwisselbaar?

Een van de meest frustrerende ervaringen in dit leven is dat kiezen hoe dan ook verliezen inhoudt. Internetdaten kent een inwisselbaar karakter en stelt ons keer op keer voor de nodige dilemma's Het hebben van een relatie is voor de meesten van ons een zekere weg naar het geluk. Het kiezen van de juiste partner kent echter inmiddels een nieuwe dimensie.

Eenmaal aangekomen in het vrouwen -walhalla ( dank je feuniks), dat Match4Me heet duizelt het je gewoon van de profielen, foto's die je vragend, vrolijk, of uitdagend aankijken. Ja, die, die, die en die. Berichtjes versturen en berichtjes ontvangen. Afspraakjes maken en opvolgen. Het stellen van grenzen is dan nog helemaal niet in je opgekomen, en morele dilemma's al helemaal niet. 'Vind je erg leuk en ik voel ook een duidelijke 'klik', maar heb nog andere afspraakjes openstaan. Welk opportunisme moet je hier nu op los laten? Als je irl iemand tegenkomt ga je toch ook niet zeggen: ' Vind je leuk, maar kijk nog even verder', maarre......volgende week dan weer hier, schatje van me!

We zijn er inmiddels achter, dat het niet om kwantiteit, maar om kwaliteit gaat, en hebben allemaal ons subtiele edoch generieke profiel aangepast. We lezen dus nu profielen waar de grenzen duidelijk zijn aangegeven en wijzen niemand af, maar sluiten wel kandidaten uit. Toegegeven, deze tijd van: Iphone, Ipad, BlackBerry, Smartphones, zijn allemaal informatiedragers die ons in staat stellen elk moment van de dag bereikbaar te zijn. De wegen van informatie om steeds weer nieuwe contacten te leggen, maakt kiezen voor ons allemaal ontzettend moeilijk, en blijven zoeken wordt aantrekkelijk.

We worden continu overgoten met mogelijkheden, opties en het allesoverheersende gevoel van: hier wacht mij vast en zeker nog iets mooiers en beter bij de volgende date. Onze huidige wegwerpmaatschappij houdt ons nu eenmaal voor dat alles en iedereen vervangbaar is ( consumentenmodel G?). Het Multiplechoice Syndroom. Dus, voldoet iets of iemand niet? Gewoon dumpen maar en overstappen naar ander en beter! Of dat ander zoveel beter is, blijft nog maar de vraag.

Partnerhopping lijkt nu dus een voortvloeisel te zijn van oa Internetdating. Hoelang trouw, wordt vervangen door trouw aan opeenvolgende partners. Is het dan zo, dat emotionele zekerheid onder de mannen en vrouwen niet meer gewenst is? Kijk en lees maar de diverse blogs en T2S. Er schijn een soort van testosteron verschuiving te zijn: mannen verliezen het en vrouwen.......Of is het zo, dat T2S is voorbehouden aan de 'harde kern' van Match4Me, en deze inmiddels zo gedeformeerd is en zich nog alleen maar kan uiten in...tja, hoe zal ik dat zeggen: pseudo - intelligent gezever!

Je boodschappenlijstje heeft inmiddels wat aan realiteit gewonnen, en je ideale date dient daar aan te voldoen (ahum). Onnodig te zeggen dat je 'lijstje'voortdurend veranderd en automatisch bijgewerkt wordt onder invloed van de opgedane ervaringen ( wel aanpassen, en niet alleen in je hoofd!).

Inzet, geduld, en verdieping lijken wel ouderwetse, achterhaalde en blijkbaar geheel overbodige kwaliteiten te zijn geworden. Wel jammer.

Lees verder!

geplaatst door Dibbes - 4 reacties



maandag 13 juni 2011

Psychotrope

Als reactie op de blog van Felien, "Bijwerkingen" nu dan maar een blog over psychotrope platformen (geintje hoor).In hoeverre is M4M gedragsbeinvloedend van aard? Is toch wel een interessante vraag zou ik zo maar even zeggen. Laat ik eens even de typetjes duiden die ik voorbij heb zien komen op Match4me. Overigens zie ik me in geen van onderstaande kenmerken terug.Maar dit komt dan alleen, omdat ik mijzelf zo goed ken (ahum). Mijn kenmerken lopen van: Muggenzifter tot De Kameleon
(ja, lekker vaag he!).

Muggenzifter kenmerken: perfectionistisch, gedreven, bazig, veroordelend, hongerig naar macht, arrogant, vermoeiend, eigenwijs, pietluttig
Martelaar kenmerken: verslagen, passief, hulpeloos, somber, zwaartillend, zitten vol schuldgevoelens
De Domper kenmerken: cynisch, pessimistisch, laatdunkend, ontmoedigend, kitterig, zwaarmoedig, star, afwijzend, besmettelijk
Roddelaar kenmerken: praatziek, pseudo-geheimzinnig, negatief, opdringerig, leugenachtig, boosaardig, oppervlakkig, vol eigendunk
De Streber kenmerken: ambitieus, afgunstig, vasthoudend, indivudualistisch, praatziek, strategisch, intimiderend, streng
Het Werkpaard kenmerken: onvermoeibaar, gedreven, zelfvoldaan, ontevreden, ongeduldig, perfectionistisch, rusteloos, intimiderend
De Kameleon kenmerken: supermeegaand, onbetrouwbaar, uiterst afhankelijk, volgzaam, schuldbewust, kortzichtig, oppervlakkig


Wie wil je bereiken en hoe denk je dat dan te doen?Kan het zo zijn dat, alleen al het feit dat je op een datingsite staat en je profiel moet invullen gedragsbepalend?
Ja, natuurlijk is dat van invloed op je gedrag. Laten we wel wezen, je zet je beste beentje voor, en loopt niet, zoals irl, rechtstreeks af op de dame in kwestie, omdat je net dat ene biertje teveel op hebt. We proberen dan naar eer en geweten ons profiel in te vullen en laten het gras groen wezen. Is daar dan alles mee gezegd? Natuurlijk niet. Als ik naar de profielen kijk van de dames, sorry heren, jullie profiel interesseert me niet, dan valt er toch wel heel wat generieks te lezen. Zelfde interesse, zelfde glas wijn versus goed gesprek, stedentrips versus .....etc, etc, etc. Ik denk dat we gewoon over moeten gaan tot een persoonsbeinvloedende profiel. In plaats van een profiel neer te zetten die een breed publiek aanspreekt, dan toch maar een profiel die beinvloedend genoeg is voor jouw lief. We gaan niet meer voor kwantiteit, maar voor kwaliteit!

Lees verder!

geplaatst door Dibbes - 5 reacties



maandag 13 juni 2011

Bijwerkingen

Soms heb je dat, in korte tijd valt een bepaald thema op. Nu zat er al iets te broeien in mijn hoofd naar aanleiding van een T2S, dat was de phosphodiësterase II remmer, en net voor het weekend viel het woord clenbuterol, wat daarna besproken werd in mijn wandelgroepje en later verscheen er een T2S over leden die lang blijven hangen, een T2S die inmiddels is verwijderd.

Dit blog gaat over oneigenlijk gebruik en over bijwerkingen. De aanleiding was het oneigenlijk gebruik van pillen om een bepaald doel na te streven. In dit geval vrouwen die pillen kregen omdat ze blijkbaar niet voldeden aan het verwachtingspatroon. Duidelijk voorbeeld van verkeerd of oneigenlijk gebruik van een medicijn. Hier speelt de arts overigens een grote rol in, vaak betreft het middelen die uitsluitend op voorschrift te verkrijgen zijn. Dat is persoonsbescherming, de arts die daarvoor gestudeerd heeft en een eed heeft afgelegd, doet een zorgvuldig onderzoek, stelt een diagnose, maakt een nauwkeurige afweging over de te volgen therapie en schrijft daar wel of geen recept voor. Voor de duidelijkheid is dit even erg zwart- wit gesteld.

Het middel clenbuterol is ontwikkeld als hoestmiddel voor kalveren. De omstandigheden waren dusdanig dat er veelvuldig hoestklachten optraden. Door de clenbuterol verdwenen niet alleen de hoestklachten, de kalfjes groeiden ook nog eens als kool, dat is dubbel voordeel. Dus het gebruik nam fors toe, maar meer vanwege de spierontwikkeling. En als het bij kalfjes werkt, werkt het misschien ook wel bij mensen. Dan is het oneigenlijk gebruik. Doping, AID, registratie en een hoop andere ellende als gevolg.

De phosphodiësterase II remmer is oorspronkelijk ontwikkeld als hartmedicatie, met als eigenschap dat het een positief inotrope werking heeft, even in Jip en Janneke taal, het heeft een versterkende werking op de hartspier . Een van de andere werkingen is het vasodilatoire karakter, vertaling: uitzetting van de bloedvaten en berust op de remming van het phosphodiësterase (enzym). Dit verlaagt direct de voor- en nabelasting van het hart, wat erg handig is bij een hartkwaal. Vanwege deze laatste werking op lokaal niveau wordt het nu gebruikt als erectiemiddel.Het gaat over Viagra®, blauw met een afgeronde diamantvorm. De indicatie is nu een heel andere geworden, maar wel een legale. In mijn vak is het nooit gebruikt als hartmedicatie, wel de III variant. Maar ik ben geen cardioloog, en ik waag me niet aan uitspraken op dat vakgebied.

Eerst wilde ik hieronder de bijsluitertekst plaatsen, maar dat zijn 7 bladzijden. Ik plaats de link wel.

De eerste regel wil ik hier wel plaatsen:
- bewaar deze bijsluiter, het kan nodig zijn om deze nogmaals door te lezen
En : Viagra® is niet geïndiceerd voor vrouwen, dus het eerdere vermelde gebruik is een foute indicatie.

Tip: voor gebruik eerst de bijsluiter lezen, misschien 2 x en daarna uw partner wakker maken.

Rest nog de T2Share over leden die lang blijven hangen. Indicatie van M4M is het vinden van een partner, maar het delen van ervaringen is ook erg leuk en voor mij een gewaardeerde bijwerking.

Lees verder!

geplaatst door Felien - 1 reactie



maandag 13 juni 2011

Blog


Even voor alle duidelijkheid; ik schrijf dus ook blogs met de intentie een online conversatie, of nog beter discussie te beginnen over het besproken onderwerp.

Het kan dus zijn, dat ik mijzelf niet terugzie in het besproken onderwerp, maar wel de noodzaak voel om er een blog aan te wijden.

In mijn 1e blog schreef ik over de nogal summiere reacties van de dames op M4M op persoonlijke berichtjes. In mijn hoogtijdagen (2e blog) viel het mij ook op, dat de reacties achterbleven bij het verstuurde, maar was toen te verwaarlozen. Waarom er dan niet gereageerd werd interesseerde mij toen niet. Dan maar niet! Ik zie echter dat de reacties van de mannen nogal verdeeld zijn. Van: dan maar niet - tot - waarom dan niet?

Misschien moeten we collectief onze verwachtingen en verlangens bijstellen over een ideale date. Kan het me heel goed voorstellen dat je, na zorgvuldig overweging, een pbtje verstuurd in de hoop een even positieve reactie te mogen ontvangen. Als deze dan achterwege blijft, maar de afwijzing ook, de teleurstelling voelbaar kan zijn.


Ik blog op M4M omdat ik gewoon de behoefte daartoe voel. Misschien duurt het nog weken, of maanden voordat ik ben uitgeschreven. Volgende week kan ook, maar waarschijnlijk niet. Dit voorjaar een profiel er op nagehouden - was dus weer vrij - met als instelling: 'anoniem surfen' en 'foto op verzoek'. Ik kreeg dus absoluut geen reacties op dit profiel en dat werkte dus VOOR MIJ! Uiteindelijk dus wel mijn lief gevonden op M4M.

Lees verder!

geplaatst door Dibbes



zondag 12 juni 2011

Onze namen worden geheiligd

Nee, ik ben er echt uit. Het gaat hem niet worden met een religieuze, dan wel 'ietsistische' partner. Voor mij is het helder en klinkklaar: het spreekwoord van 'Twee geloven op één kussen' (of in dit geval 'Eén geloof op de helft van het kussen') klopt volledig. Behalve die duivel, daar geloof ik dan weer niet in....

Ik had van mezelf nooit verwacht dat ik eisen zou gaan stellen. Het begon met de lengte, die niet boven de mijne mocht zijn. Later viel alles af buiten de regio Utrecht/Amsterdam, weer later werd ik allergisch voor de woorden 'spontaan en sportief', maar ik denk dat in het aanhangen van een geloof de grootste drempel zit om iemand te benaderen.

Voordat een storm van commentaar losbarst: ik ben de laatste in de wereld die ooit iemand een strobreed in de weg zal leggen in zijn of haar geloof. Ik ben er blij mee in een land te leven waar je vrij mag zijn te geloven in een god, in een vage geestelijke wereld of in helemaal niets. Maar ik weet uit ondervinding dat ergens tussen mij en een gelovige een kloof gaapt die onoverkomelijk is. Hoe goed ik ook bevriend met sommige gelovige mensen, en hoe we elkaar ook respecteren in ons wel respectievelijk niet geloven; de ruimte voor een liefdesrelatie met zo'n persoon kan ik niet zien.

Ik viel rond mijn twaalfde van mijn geloof af. Voor mijn ouders, die toch altijd al tamelijk vrijzinnig waren in hun geloof, was dit nooit een probleem. Het heeft nooit ruzies opgeleverd, ze reageerden alsof ze het allang hadden verwacht en wie weet was dit ook zo. Aanvankelijk was de reden voor mijn geloofsafval simpel: over het water lopen en de zee doen splitsen is onmogelijk, dus God bestaat niet. Bovendien ergerde ik me aan alle verboden waaronder mijn christelijke klasgenootjes gebukt gingen en bovenal aan hun brave uitstraling. De vaalheid, de saaiheid, en hun op één of andere manier verstikkende vriendelijkheid. De rock 'n roll die in geen velden of wegen te bekennen was....

Pas later, toen ik studeerde, ging ik mij echt in de boodschap van het christelijk geloof verdiepen. Met de sublieme analyses van Nietzsche (met wie ik toen ook kennismaakte) in het achterhoofd kwam ik tot de conclusie die ik nog altijd koester: een geloof dat in zijn nobele streven naar een betere wereld de plank volledig misslaat. Een geloof dat de mens van zijn menselijkheid berooft, dat de onbedwingbare biologische driften als zijnde 'zondig' wil uitschakelen. En dat daar niet in slaagt, simpelweg omdat het onmogelijk is. Een geloof dat de mensheid wil omvormen tot volgzame schapen, met de belofte van een prachtig leven na de dood.

Misschien ben ik een typische man, op zoek naar de logica. En ik mis de coherentie in beweringen als 'God houdt van ons allemaal, want hij heeft hij heeft Zijn enige Zoon voor ons geofferd', of 'Alles is zo mooi, er moet iets zijn'. Ik zie ze als totaal onsamenhangende drogrederingen. Ik geniet van muziek, literatuur en de natuur, word er emotioneel van, maar er is voor mij geen god voor nodig. Ik streef naar een mooi leven, waarbij ik verantwoordelijkheid voor mijzelf, mijn medemens en de planeet hoog in het vaandel heb staan. Is daar een god voor nodig in mijn leven? Wat mij betreft echt niet.......

Maar het is hier een datingsite, ja toch niet dan? En ik begon over daten met een gelovige, wat dus niet zou gaan gebeuren. Ik wil een leuke vrouw ontmoeten, daarom ben ik hier. En mocht het iets worden, dan wil ik voor haar gaan, dan wordt zij nummer 1 voor mij en wil ik nummer 1 zijn voor haar. En niet nummer 2 achter een onzichtbare vriend in de hemel. Ik wil niets tussen ons in hebben, maar wel heel veel om ons heen. Ik wil samen gaan voor een leven vóór de dood. Wij samen niet tegen, maar ín de wereld. Wij doen ertoe, onze namen worden geheiligd.



Lees verder!

geplaatst door Tweez - 4 reacties



zaterdag 11 juni 2011

Vreemde Vraag

Hij wordt me vaak gesteld, maar als ik er goed over na ga denken is het best wel een vreemde vraag. Eerder is het me niet opgevallen, want in mijn profiel heb ik er zelfs een zin aan gewijd, maar dan vanuit primair defensief gedrag.

En zoals het met zoveel dingen gaat, werd ik eerst boos en opstandig, dan volgen begrip en berusting. Maar iedere volgende keer als de vraag gesteld wordt, begint deze ( Sheng) cyclus opnieuw. Dat is niet goed.

Het gaat om de vraag “heb jij eigenlijk wel tijd voor een relatie?”

Blijkbaar neemt het hebben van een fulltime baan, de zorg voor kinderen en het onderhouden van sociale contacten te veel tijd in beslag voor een partner relatie. In mijn ogen is daar niets mis mee. Na mijn scheiding ben ik maximaal gaan werken om boterhammen op de plank te krijgen. Door de aard van mijn vak heb ik te maken met onregelmatige werktijden en diensten, gemiddeld ben ik 45 tot 50 uur per week van huis. De zorg en onderhoud van de kinderen komt voor een groot deel op mijn schouders neer. Dus de lasten, die heb ik wel, maar waarom worden de lusten me dan ontzegt door zo’n zinnetje. Dan wordt het me wel erg lastig gemaakt.

Die vraag kan me ook gesteld worden door een man met een fulltime baan, die ook wel zorg voor kinderen heeft, maar min of meer klaagt dat hij zijn kinderen zo weinig ziet, vrolijk al zijn hobby’s vermeld in zijn profiel, er prat op gaat dat hij veel reist, veel belangstelling heeft voor bla bla bla…………………. Dan denk ik wel eens: waar haalt hij de tijd vandaan?

In mijn profiel staat ook dat ik de tijd een andere definitie gegeven, deze luid: ik heb nergens tijd voor, dus ik heb alle tijd.

Met andere woorden, ik hang er een prioriteit aan. En het ontwikkelen van een relatie heeft/krijgt een hoge prioriteit en ik ben bereid om daar veel moeite voor te doen. Net zoals voor mijn kinderen en vrienden.

En met inspanning van beide kanten is dat goed te doen. Het is zeker geen garantie, maar het bevordert wel het opbouwen en onderhouden van een goede relatie.

Een verzoek aan diegene die alle tijd hebben: graag doorgeven!

Lees verder!

geplaatst door Felien - 8 reacties



vrijdag 10 juni 2011

Gezegend

Sommige mensen zijn gezegend omdat ze precies weten wat hun hart verlangt, maar vervloekt omdat ze niet weten hoe ze dat moeten bereiken. Je zou natuurlijk ook kunnen zeggen, dat al je relaties een leerschool zijn geweest om te kunnen komen tot de ideale partner.

Zoals ik in voorgaande blog schreef, zijn er wereldwijd 1,52 miljoen perfecte matches. Ik zou zeggen: 1tje is meer dan genoeg! We hebben - hoop ik dan maar - allemaal wel een ware liefde gekend. Ben je nu aan het nadenken en weet je deze niet precies te omschrijven? Dan moet jou ware liefde er nog komen.

Nu zitten jullie dan deze blog te lezen, omdat Match4Me behulpzaam wil zijn in jullie zoektocht naar die ene ware.Zelf 3 jaar geleden voor het eerst in aanraking gekomen met Internetdaten. Wist niet eens dat er zoiets bestond en had me daar ook nooit zo mee bezig gehouden. Goede vriend had echter een nieuw vriendinnetje en wilde haar komen voorstellen. Een mooie vrouw en ook nog eens een keer 16 jaar jonger dan mijn goede vriend. Ze zijn al na 3 maanden gaan samenwonen en zijn - anno 2011 - nog steeds bij elkaar. Weer zo'n succesverhaal van Match4Me ( hinnik ).

Maar goed om even terug te komen op mijn kennismaking met Internetdaten. Goede vriend vertelde dus dat ze elkaar op Match4Me hadden gevonden. Lang verhaal kort: 'Oh, dus dat kan op Internet'! Ikzelf was net 3 maanden 'vrij' en trok dan ook de stoute schoenen aan en vulde mijn profiel met een vlotte tekst en nog vlottere (flatterende) foto's. Na een dag begon mijn mailbox aardig vol te lopen met allerlei aardige, persoonlijk berichtjes van dames die wel wat meer wilden weten. Ik toen in paniek? Ja hoor! Meteen met goede vriend bellen:' hellup, wat moet ik doen'? 'Rustig ademhalen en reageren prutser', zei goede vriend. Ja, hij als ervaren dater was natuurlijk mijn referentie en nam dan ook zijn solide advies ter harte.

Ik vol enthousiasme reageren op alle persoonlijke berichtjes en had al snel een 5tal dates geregeld voor de week erop. Dat was mijn 1e fout! In al mijn naiviteit en jeugdig overmoed had ik niet kunnen bevroeden wat het gevolg zou kunnen zijn van 5 dates in een week. Ging er vanuit, dat het een kopje koffie zou worden met wat geklets over onszelf en de kinderen. Ik heb kinderen en vind het dan ook belangrijk dat potentiele kandidaat er ook 1 of meerdere heeft. Wat ik zou doen met meer dan 4 weet ik eigenlijk niet. Is in ieder geval niet aan de orde geweest. Het duizelt me nog als ik aan die ene week denk, met al zijn gesprekken en emoties. Ben altijd vrij behoudend geweest op lichamelijk gebied, maar dat kon je van de dames in kwestie al niet zeggen. Was echter geen opoffering en na enige schroom welwillend en minder terughoudend (nog bedankt he!). Dus die 1e - date - sex ken ik wel en is eigenlijk ook geen probleem. Zijn genoeg rubberplantages! Toch? Enfin, kreeg er wel een geleefd gevoel door en mijn telefoonrekening ging nog sneller dan de spaceshuttle. Zo veel keuze, zo veel beslissingen, zo veel aardige dates.....wilde niet beslissen, maar ging er wel aan onderdoor.
Je weet wel, of niet dan; je helemaal geconsumeerd te voelen door Match4Me en het verslavende van al die aandacht. Had ook nog nooit zoveel complimentjes gekregen, nee niet vanwege die 1e - date - sex, op mijn verschijning. Wordt en werd er altijd wel verlegen van, maar het werkt wel hoor! Ging dus een beetje naast mijn schoenen
(bescheiden maatje 42) lopen en na een helder moment van bezinning pas op de plaats gemaakt en over gegaan op maximaal 2 per week. Uiteindelijk is het allemaal goed afgelopen en ben ik nog steeds gezond van lijf en leden ( over mijn denkvermogen praten we dan wel een andere keer. Ok?). Ja, uiteindelijk heb ik dan mijn lief gevonden op M4M.

Wat ik eigenlijk een eenieder wil meegeven is dat het toch uiteindelijk niet gaat om de hoeveelheid berichtjes die je krijgt. Kwaliteit boven kwantiteit.
Dus als die dame, of heer in kwestie, niet binnen een fatsoenlijk tijd reageert op je berichtje, maar wel vrolijk verder aan het kijken is.....niet boos of teleurgesteld raken. Gewoon deleten en verder gaan met je queeste naar die ene ware.............

Lees verder!

geplaatst door Dibbes - 2 reacties



vrijdag 10 juni 2011

Lessons in love


Zes jaar lang zat ik bij H in de klas. We kwamen op feestjes bij elkaar. We dansten in dezelfde alternatieve disco. Deden samen mee aan toneelactiviteiten op school. Ik vond hem een aardige jongen. Maar meer ook niet.

Op het allerlaatste examenfeest ver na twaalven leerde hij mij, buiten tegen een boom, zoenen onder het mom van ‘lessons in love’. Hij had ervaring en ik niet. Vandaar.
Ik was op slag verliefd. Wist niet precies op wie of wat maar ik was totaal van de wereld. Ik projecteerde al mijn gevoelens in ieder geval op hem. Dus was het ‘aan’ tussen ons. Klein minpuntje was dat ik twee weken later zou vertrekken naar Engeland om daar een jaar als au pair te gaan werken. We moesten de resterende tijd dus efficiënt benutten om wat voortgang te boeken met die lessons .

In de auto van zijn moeder, geparkeerd in een natuurgebied vlakbij mijn huis, verkenden we elkaars lichaam. Wat een sensatie vond ik het om voor het eerst zo’n mannenlijf met alles dr op en dr aan te voelen. Van het betasten van mijn lichaam, door zijn vaardige vingers, genoot ik zo mogelijk nog meer.

Na twee weken prille liefde moest ik toch echt weg. Ik kreeg een heel overlevingspakket mee van hem. We schreven elkaar prachtige brieven. Over nu en over de toekomst. Kinderen, werk, wonen, levensvisie alles kwam aan bod.
Ondertussen worstelde ik me door de dagen heen ter plaatse en merkte dat mijn gevoelens voor hem afnamen.

Op een dag wilde de vrouw van het gezin, waar ik au pair was, praten. H wilde me komen bezoeken op mijn verjaardag als verrassing. Zag ik dat zitten? Daar moest ik even over nadenken. Uiteindelijk bedacht ik dat het twee kanten op kon als ik hem weer zou zien. Dan was het tenminste duidelijk.

Dus hij kwam ’s avonds laat op mijn verjaardag aan, na een barre boottocht en een lange treinreis. En ik wist het meteen. De gevoelens waren voorbij. Drie lange dagen waren we vervolgens samen. Het was nog best gezellig. Hij wilde ‘het’ met me doen. Ik loog dat ik daar nog niet aan toe was.

Op het perron van een Engels treinstation zwaaide ik hem uit nadat ik de moeilijke boodschap had gebracht.
In een rap tempo ging ik dat jaar door met de ‘lessons in love’ maar wel met een nieuwe teacher.

Lees verder!

geplaatst door Babette



donderdag 9 juni 2011

Vreemdgaan.


Nieuwsgierig in het internetdatinggebeuren, waarin ik me op goed geluk (en een beetje onbezonnen) heb gestort en ‘toevallig’ op match4me terecht kwam besloot ik nu eens rond te snuffelen op andere datingsite’s…
ook een beetje aangespoord door de berichten die ik op ‘onze’ site aantrof waarin soms wordt geklaagd dat de mensen (mannen of vrouwen?) op deze site niet zo erg actief zijn…dat er te weinig wordt gereageerd op elkaar…
Nou, ik wilde wel even gluren bij de buren..is het gras daar inderdaad groener…??
Dat heb ik geweten…..

Ik klikte lukkraak een site aan die beloofde via een persoonlijkheids onderzoek garantie te geven op de goede match..ach waarom niet even gratis inschrijven, zonder in te schrijven kon ik niets zien, niets lezen en ervaren hoe het dan bij deze concurrent werkte..
Ik kreeg een lange lijst van vragen waarbij ik niets persoonlijks kon invullen, en helaas voor mij (ook op deze site heb ik daar ‘last’ van) blijk ik weer eens niet in de ‘normale’ hokjes te passen, mijn beroep was onvindbaar, mmmm wat dan in te vullen…?
’Anders’ of ‘acteur’ of ‘docent’?
Mijn irritatie overwinnend dat er bij de geboden keuze geen ‘vrij’ beroep en zelfs geen ‘coach’ voorkwam, kwam ik verder in de lijst.
Via ‘leuke’ foto’s kon ik aangeven van wat voor muziek ik hield vond (uit 4 genres kiezen, jawel mevrouw, ander wordt het te ingewikkeld blijkbaar…bestaan er echt mensen die maar van een genre houden?) en waar ik warm voor liep; ‘ontbijt op bed’ maar doen dan?(tjsa, dat hangt er helemaal van af door wie en in welke de situatie dat ontbijt geserveerd wordt natuurlijk, het ontbijt zelf is niet zo belangrijk….), via knopjes kon je de verder de mate aangeven van een stelling waar je jezelf het meest in herkende; over je sexuele verlangens bijvoorbeeld, maar ook of je sociaal voelend was, over je opvoedstijl etc.
Op zich interessante onderwerpen die voor het wel of niet slagen van een goede relatie erg wezenlijk kunnen zijn…
Maar wat een werk om even te ‘spioneren’ bij een andere site, mijn doel voor ogen houdend zette ik door en eindelijk was ik klaar en hoefde ik alleen nog even geduldig te wachten op de uitslag. Er kwam een lange computeruitdraai binnen, met veel technisch en algemeen gepraat waar niet veel opzienbarends of onbekends in stond, maar wel een heel rooskleurig beeld van mezelf…ha..ha.! De ideale partner volgens de uitslag, dat soort dingen hoor ik graag natuurlijk…en ik weet zelf wel beter…

Maar wacht eens, wat stond daar nu…?! Bij het kopje sexualiteit stond dat ik veel fantasie had, in was voor experimenten (nou dat valt reuze mee, het gaat meer om het gevoel…experiment om het experiment doet me niks!) en dat ik er geen moeite mee had als mijn partner niet monogaam was!

…….! Wat krijgen we nu! Ik las het nog eens maar het stond er echt!
Daar was ik even stil van, daarna kwam de boosheid, wat denkt die stomme computer wel, hoe durft die dat te concluderen..wat had ik in godsnaam ingevuld zodat een of ander simpel psychologisch brein daaruit kon concluderen dat ik geen monogame relatie wilde! Ik scrollde terug maar kon het niet wijzigen, dan moest ik de hele test opnieuw maken en daar had ik geen zin meer in….bah!

Dan nu maar naar het profiel, de site in, daar ging het me tenslotte om… ik kreeg tot mijn schrik gelijk een reactie binnen maar kon de foto wazige (mysterieus bedoelde) niet openen omdat ik gratis lid was…
Wie reageert er nu op zo’n onpersoonlijk profiel zonder foto….? Ik had werkelijk helemaal niets persoonlijks ingevuld behalve die vragenlijst, geen foto..niks eigens niets authentieks van mezelf …ik was hier immers niet serieus…of reageerden die mannen juist alleen op de door de test geconcludeerde vermeende losse sexuele moraal? Dat hadden ze dan ook snel door want je moest wel een heel papierwerk doorlezen voordat je bij dat onderdeel kwam…

…Dus sorry, onbekende mannen die op dat profiel hebben gereageerd maar ik kan niet geloven dat er maar enige match mogelijk is op deze manier…de mens gereduceerd tot een formulier en de computer bepaald de liefde…opvallend wel voor mij dat het hoogste matchpercentage volgens dit systeem op dat moment voor mij maar 63 % was! Eneh, sorry computer, maar dat is veel te weinig. Daar ga ik niet voor…..
Ik ga voor de 100 % match (nee niet in hobby’s en belangstelling maar in de vonk die overspringt!)
De dag erna stroomden de mailtjes binnen. Echt achter elkaar, vreselijk, ik kan niet anders zeggen….een onophoudelijke stroom van vreemde nicknames die ik geeneens wilde openen zo stond het me tegen…en dan ook allemaal met ongeveer hetzelfde standaard berichtje…gadver!

Ik heb me dus natuurlijk heel heel snel uitgeschreven en sorry, sorry, sorry, onbekende mannen… ik heb niet op jullie gereageerd, (wat ik hier altijd wel doe..), maar ik heb het sterke vermoeden dat jullie ook op een avond tientallen standaard briefjes de deur uit doen in de hoop dat een dame ‘hapt’, consumptie daten…

Nee bedankt, op ‘onze’ site is het heerlijk toeven, een oase van rustig zoeken en aftasten, ik geniet van de persoonlijke profielen en blogs, de persoonlijke mailtjes waar de meeste mannen echt moeite voor doen, en er wordt voor mij op dit moment genoeg gereageerd. En daar heb ik mijn handen al vol genoeg aan om daar integer en naar eigen eer en geweten mee om te gaan…….

Feuniks

Lees verder!

geplaatst door Feuniks - 4 reacties



dinsdag 7 juni 2011

Dibbes

dibbes
` dib - bes de -woord (mannelijk) informeel leuke of rare kerel: een ouwe dibbes een aardige oude man, een lieve hond; een rare dibbes een zonderling
Gevonden op http://www.woorden.org/woord/dibbes

Eenieder die mijn profiel erop nakijkt zal een leegte aantreffen. Gevraagd aan de redactie van Match4Me of ze akkoord gaan met deze opzet. Nou, zie hier het resultaat! Wil dus niet als 'actief' mannelijk lid op M4M staan, maar wel een paar blogjes schrijven Zolang ik inspiratie kan putten uit de vele verhalen zal ik wel bloggen.
Ga echter niet reageren op verzoeken voor persoonlijk contact, of correspondentie. Echter, er is altijd een uitzondering op de regel. Indien jij reageert dan wel. Om een hint te geven: vind je wel grappig! Profiel is niet helemaal fictief want ik ben echt van eind jaren vijftig.

Wil deze blog beginnen met een grap.

Op een keer slaagt een vrouwelijke hersencel erin binnen te dringen in het hoofd van een man. De cel kijk nerveus om zich heen, maar alles ziet verlaten uit. 'Hallo', roept ze, maar er komt geen antwoord. 'Is er iemand'? roept ze dan wat harder. Weer geen antwoord. Dan wordt de vrouwelijke hersencel bang en gilt: 'Hallo, is hier iemand'? Dan hoort ze in de verte een vaag geluid: 'Hallo, we zijn allemaal hier beneden'.............

Deze blog heeft alles te maken met verwachtingen en verlangen. Wil dan ook een lans breken voor de man op M4M en zien of er ruimte voor verbetering te behalen valt, voor met name de onderlinge communicatie. Weet dat er op sommige sociale netwerken sprake is van 'rode kaarten'. Indien er meerdere weigeringen zijn op uitgedane uitnodigingen kan dit eventueel leidden tot verwijdering. Omgekeerd zou je ook kunnen zeggen, dat eenieder die structureel niet ingaat op uitnodigingen, in welke vorm dan ook, verwijderd zou moeten worden.......Natuurlijk gaat dit te ver, maar wel een van de opties die tot nadenken aanzet. Overigens heb ik wel reeds aan de redactie gevraagd of ze zich op dit probleem willen storten.

Als ik even terug kom op het grapje denk ik dat de huidige man wel tot meer denkwerk in staat is dan zijn welgevormde scrotum toelaat. Laten we het zo zeggen: de huidige, hedendaagse man heeft zijn 'zaakje' wel voor elkaar.

Hoe komt het dan toch, dat de algemene indruk die ik krijg van 'man zoekt vrouw' blijft steken in een angstvallig, lege mailbox. We zetten een naar waarheid ingevulde profiel op de site en begeleiden deze met recent genomen foto's. We worden dan volledig lid en gaan op zoektocht. Vol enthousiasme sturen we jullie dan grappige berichtjes en verwachtten dan ook een reactie. Oops...deze komt dan niet, of de binnengekomen reacties lopen ver achter op de hoeveelheid verzonden berichtjes.
Waar ligt dat toch aan? Willen de vrouwen op M4M alleen maar reageren op profielen en begeleidende foto's gelijk aan: Brad Pitt, of George? Eerlijk gezegd geloof ik dat niet. Wij reageren per slot van rekening ook niet alleen op die ene profiel waarbij de dame in kwestie wel heel veel gelijkenis vertoond met Angelina Jolie, of Megan Fox.

Bij het lezen van een boek over verwachtingen en verlangens tussen mannen en vrouwen viel mij de volgende alinea op:
'Mannen houden zich op jonge leeftijd met seks bezig vanwege het genot en vrouwen meer worden gemotiveerd door romantiek. Met het ouder worden doet zicht echter een eigenaardig verschijnsel voor: de redenen van mannen en vrouwen om aan seks te doen veranderen precies in omgekeerde richting'!

Zijn de rollen nu dan omgekeerd en is de huidige vrouw; laten we zeggen tussen 40 en 55 jaar oud, niet meer het gejaagde, maar de jager ( jaagster ) geworden?
Waar ligt nu precies de nuance? En wat kunnen wij als man ter verbetering aanbrengen in ons profiel? Buiten in het veld zal je het zelf moeten doen............

Welke kritiek mogen wij ( graag) van jullie ontvangen? Wij van onze kant proberen deze dan om te zetten in een verwachting of verlangen en deze, voor zover van toepassing , opnemen in ons profiel. Wij - de hedendaagse man - durven dus nu wel het advies van een vrouw te vragen, ook al realiseren wij ons dan, dat wij bevestigen het niet goed te doen.

Als laatste: Veel mensen geloven dat er ergens een perfecte partner op hen wacht. In werkelijkheid zijn er meer dan 1,52 mijoen perfecte matches. Tis maar dat je het weet!!

Lees verder!

geplaatst door Dibbes - 4 reacties



dinsdag 7 juni 2011

Man vergeten

Man vergeten

‘Je bent een man vergeten in je blog’. De man die dat wel wil en ook meer maar niet alles. O, die.
Jou dus, bedoel je. Je voelt je gepasseerd? Nou, dat is dan heel mooi. Dat was ook precies de bedoeling.


Met jouw soort mannen kan ik niks meer. Ik val als een blok voor jullie maar ik heb er uiteindelijk zo weinig aan. Nou ja, misschien leer ik er wel iets van.

Eens even diep nadenken wat ik dan ook alweer leer van contact met jullie.
O, je vindt het generaliserend? Ik mag niet praten over ‘jullie’. Ik mag zoveel niet. En jullie? Jullie mogen alles of denken alles te mogen. En weet je waarom? Omdat jullie je van te voren indekken.
De voorwaarden voor contact staan vast, die bepalen jullie namelijk. Vervolgens, in de veroverfase, is er spraken van heel intensief contact, het wordt snel diepzinnig, leidt gauw tot fysiek contact en dan…ja dan..
Dan is het tijd voor het grote spel van afstoten en aantrekken. Hoe jullie dat spel spelen? Wil je dat echt weten? Nou vooruit dan maar.

De belangrijkste basisregel is: ‘ Ik wil vooral niet voelen dat je meer met me wilt’.
In de praktijk dient deze regel als volgt uitgevoerd te worden.

Er wordt niet of nauwelijks meer gesmst. Hooguit een smsje heen en een smsje terug ‘dat het lekker was’.

Er worden geen lastige vragen gesteld als: ‘Hoe voel jij je er nu bij?’ of ‘Wat vind je eigenlijk van mij?’.

Er wordt niet aangedrongen op een volgende ontmoeting. Die vindt namelijk pas plaats als hij er weer aan toe is. Lees: zin in je heeft. Dit kan snel zijn maar ook een tijd duren of bij het niet in acht nemen van de regels nooit meer plaatsvinden.

Dan volgt basisregel twee: ‘Ik moet kunnen doen en laten wat ik wil’

Er wordt niet gezeurd over contact met andere vrouwen. Dus geen vragen als: ‘Wie zie je dit weekend?’ of ‘Wat heb je met haar gedaan?’.

Tot slot basisregel drie: ‘Ik wil heel erg bevestigd worden door jou maar ik zal jou niet bevestigen want je mocht er maar eens iets van gaan verwachten’

Er wordt verwacht dat je hem na afloop ophemelt. Maakt niet uit waarover. Zijn ‘size’, zijn kookkunsten, zijn leuke hoofd, zijn fijne massagehanden of zijn goede gespreksvaardigheden noem het maar op. Maar verwacht niet dat hij zegt dat jij zo leuk bent of mooi of lekker of lief na afloop. Dat had hij toch al gezegd voor jullie in bed belandden?

Tot dat de dag komt dat je weer in zijn schema past. Dat er ergens een moment komt dat hij weer denkt aan hoe lekker of leuk het toen was of meer waarschijnlijk als een van die andere vrouwen het heeft laten afweten of toevallig ongesteld is. Dan begint het weer van voren af aan; bij de veroverfase. Deze zal overigens nooit meer zo overweldigend zijn als de eerste keer.

Ik ken de spelregels inmiddels heel goed. Ik speel alleen altijd per ongeluk vals. En dat levert me heel veel strafpunten op. Of ik lig uit het spel. Of ik beland in de gevangenis .

Meestal kom ik weer uit bij “START”.








Lees verder!

geplaatst door Babette - 5 reacties



maandag 6 juni 2011

Maart 2004

Ik heb heel erg getwijfeld of ik dit blog wel zou plaatsen. Uiteindelijk besloten om het toch te doen. De aanleiding is de emotionele discussie die ontstaan is n.a.v. de film "Komt een vrouw bij de dokter". Ik schrijf meestal vanuit iets dat me raakt en dit raakt me. Er zijn al veel verhalen over het onderwerp geschreven. Toch wil ik ook iets vanuit mijn eigen beleving daarover meegeven. Het is een verhaal dat ik in maart 2004 geschreven heb voor een lotgenoten site. Het is niet vrolijk en langer dan 1.000 woorden. Doe er mee wat je wilt en als je besluit het te lezen helpt het misschien een beetje de heftigheid van de discussie duidelijk te maken.


Van de vijf maanden van zijn ziekte heeft hij mijn man bijna vier maanden in het ziekenhuis gelegen. Uiteindelijk is hij daar ook overleden. De laatste zes weken verbleven we samen op een kamer. Een ziekenhuis is bepaald geen prettige plek om je tijd door te brengen. Toch merk je op een gegeven moment dat het iets vertrouwds krijgt. Als je een lange tijd in een ziekenhuis doorbrengt leer je verschillende mensen kennen. Medepatiënten, verpleging, mensen van de catering etc. In de periode dat mijn man nog lopend patiënt was, gingen we vaak samen naar beneden en kletsten dan wat met bekenden. Op een gegeven moment had het zelfs iets gezelligs. Later kon hij niet meer zijn bed uit. Ik ging iedere dag nog wel even naar beneden om te eten en een luchtje te scheppen terwijl hij rustte. De contacten die ik had opgebouwd waren heel belangrijk en maakte mede het ziekenhuis heel vertrouwd. De belangrijkste reden dat het een vertrouwde plaats werd en zelfs een beetje als een "thuis" voelde was echter, dat wij er samen waren. Toen mijn man overleden was voelde het heel vreemd om het ziekenhuis te verlaten zonder hem. We liepen door de gang naar de uitgang, ieder een deel dragend van alles wat we in de afgelopen tijd verzameld hadden. En, terwijl we daar liepen, overheersten twee gevoelens: ten eerste het idee dat ik hem helemaal alleen achterliet en ten tweede het gevoel uit het ziekenhuis gezet te worden. Ik raakte ons eigen vertrouwde plekje kwijt.

In de eerste tijd na zijn overlijden leek de pijn nog mee te vallen. Natuurlijk was er een enorm verdriet, maar ik voelde nog geen wanhoop. Het voornaamste gevoel was naast het verdriet eigenlijk vooral vermoeidheid. Ik ging daardoor zelfs enorm aan mezelf twijfelen. Na verloop van tijd werd de pijn echter iedere dag heviger. In het begin vond ik dat prima. Dit klopte, dit was wat hij verdiend had. Daarbij had ik nog een zekere controle over de pijn en het verdriet. Op sommige momenten overviel het me, maar meestal kon ik zorgen dat het op momenten kwam die betrekkelijk veilig waren. Op het kerkhof, achter de PC, tijdens gesprekken, allemaal momenten die ik zelf kon kiezen. Ik zag hem de hele dag voor me, maar ook dat kon ik sturen. Ik zorgde er voor dat het beelden waren van hem zoals hij was toen hij nog gezond was. Naarmate de pijn heviger werd, verloor ik ook steeds meer de controle. Ineens kon ik zomaar op de vreemdste plaatsen overvallen worden door heftig verdriet. De beelden van hem toen hij nog gezond was werden steeds meer vervangen door beelden van hem in het ziekenhuis. Soms wilde ik letterlijk weglopen van die beelden en de pijn. Ik heb wel eens tegen mezelf staan schreeuwen dat ik een stomme trut was door aan al die vreselijke momenten te denken. Natuurlijk hielp dat niet. Buiten de angst die ik gevoeld heb toen ik wist dat ik mijn man ging verliezen ben ik, denk ik, in die periode het meest bang geweest. In beide gevallen was ik de controle op de situatie volkomen kwijt.

Tijdens zijn ziekte heb ik heel hard geprobeerd die controle te bewaren. Als ik maar zorgde dat ik goed begreep wat de dokters ons vertelden, de artsen en verpleegkundigen scherp hield en heel hard voor hem vocht, dan zou hij het gaan redden. Toen dat niet hielp kwam er een fantasie voor in de plaats: Hoewel ik mensen vertelde dat het einde definitief naderde, wist ik zeker dat ik het door mijn liefde voor hem tegen kon houden. Natuurlijk besefte ik ergens dat het belachelijk was dat te denken. Ik heb ook serieus gedacht dat ik gek aan het worden was. Toch voelde het heel echt. Toen bleek dat ook dát niet hielp, kwam er een nieuwe fantasie als houvast: hij was heel ziek en moest even dood. Daarna kwam alles goed. Dit gevoel is ook na zijn overlijden een tijd gebleven. Vaak zat ik thuis op de bank en wist gewoon zeker dat hij terug kwam. In de periode dat de pijn heviger werd en ik de controle steeds meer verloor kwam het besef dat dit niet waar was. Vanaf dat moment kwam ook de wanhoop. Het leven werd één zwart gat en hoewel ik iedere dag dacht dat de pijn niet heftiger kon worden, bleek telkens de bodem van de put nog steeds niet bereikt.

Toch kwam er ineens een dag waarop de pijn niet erger werd. Hoewel het ook niet verminderde leek het feit dat die pijn er was minder erg te zijn. Uiteindelijk kreeg zelfs die pijn iets vertrouwds. Het vormde voor mijn gevoel een verbinding met mijn man. Door de pijn te voelen en ook door in de tegenwoordige tijd over hem te spreken zou ik hem nooit helemaal kwijt raken. Dat was de reden dat ik de pijn niet los wilde laten. Ik heb hard moeten werken om tot een omslag te komen. Eigenlijk kabbelt mijn leven op dit moment een beetje voort. Natuurlijk is er het dagelijkse verdriet en zijn er ups en downs. Alleen, zoals eerder gebeurd is, voelt het allemaal heel vertrouwd. En met dat gevoel van vertrouwdheid komt zo nu en dan ineens ook weer het gevoel van angst. Natuurlijk ben ik bang voor een terugval. Hoewel het toen als juist voelde, verlang ik absoluut niet terug naar dat gevoel van diepe wanhoop. Toch is dat niet eens mijn enige en zelfs niet mijn grootste angst. Eigenlijk ben ik veel banger voor wat komen gaat. Op goede momenten ben ik voorzichtig aan stiekem nieuwsgierig naar wat het leven me nog te bieden heeft. Op slechte momenten word ik overvallen door angsten over de toekomst.

Als je (jong) je partner verliest is één van de meest besproken onderwerpen, zowel tussen lotgenoten als vanuit omstanders, een eventuele nieuwe liefde. Indien dit onderwerp ter sprake komt roep ik stoer dat ik een nieuwe liefde niet uitsluit, maar alleen als aanvulling op mijn leven. Niet als voorwaarde voor een gelukkig leven, want daar ben ik alleen zelf verantwoordelijk voor. Nu het leven rustig voortkabbelt komt het besef dat ik dat straks waar zal moeten maken. Als ik het verlies van mijn man verwerkt heb, voor zover dat ooit helemaal mogelijk is, heb ik geen enkel excuus meer om níet gelukkig te zijn. Nu is gelukkig zijn een behoorlijk ambitieus doel dat ik mezelf zeker nog niet wil stellen. Het realiseren van een zinvol en prettig leven is echter al een hele klus waar ik soms enorm tegenop zie. Toch ga ik dat waar maken. Ik moet wel. Ondanks dat mijn man wist dat hij ging sterven, had hij vaak een zwakke, maar dappere glimlach op zijn gezicht. En zo wil ik ook de toekomst bezien, met een zwakke maar dappere glimlach.

Lees verder!

geplaatst door Gerbra42 - 7 reacties



zondag 5 juni 2011

Schipper, mag ik met je mee varen?

Breakthru, these barriers of pain
Breakthru, yeah, to the sunshine from the rain
Make my feelings known towards you
Turn my heart inside and out for you now
Somehow I have to make this final breakthru
Now! (now now now)"

Queen- Breakthru


Op de kade staat een meisje. Ze tuurt over de grote zee die voor haar ligt. De wind blaast de haren in haar gezicht, ze krijgt het koud. Met een rugzak op haar rug staat ze gespannen te wachten op een schip. Maar dat schip ligt aan de andere kant van de zee, nog veilig in de haven.

Aan de andere kant van de zee, in de haven ligt een schip. De schipper staat achter het roer maar de motor staat uit. Hij weet niet goed of hij het meisje moet gaan ophalen. Hij kent het schip door en door. Kan in het pikkedonker alle knoppen vinden en weet hoe te handelen als de motor uitslaat. Dat meisje weet dat nog niet allemaal..en haar dat leren...wil hij dat wel? Staat ze daar wel voor open? Daarentegen kan het soms plotseling gaan stormen op zee. Is dat wel veilig? Kunnen ze dan samen het bevel voeren?

Het begint te regenen op de kade. Ze staat roerloos te turen terwijl de wereld om haar heen doorgaat. Dan maakt ze een keuze. Ze trekt zich terug in het dichtstbijzijnde vissersdorpje. Daar leeft ze haar leven zoals ze dat gewend is.
Maar haar rugzak staat nog altijd bij de deur en stiekem kijkt ze nog dikwijls uit over de zee.
Want misschien...

Lees verder!

geplaatst door Liset - 2 reacties



zondag 5 juni 2011

Gezocht: klooster zonder Wifi!

“Zoeken betekent een doel hebben, maar vinden betekent vrij zijn, openstaan, geen doel hebben”
Dit vertelt mijn kalender vandaag als ik het toilet bezoek. Hoeveel van de zoekende singles zeggen wel niet in hun profiel: ‘Ik zoek niet, wil graag gevonden worden’ of ‘ Zoeken heeft geen zin als ik je vind dan weet ik dat jij het bent’. Als ik het spot in een profiel blader ik verder, deze teksten zijn zo niet origineel en zo niet waar ook.

Je staat op een datingsite en je zoekt niks? En je leeft in de waan dat je op een dag zomaar gevonden wordt? Zeker als je wanhopig langs de kant van de weg ligt, dat er dan ineens een wit paard opdoemt waar HIJ, die speciaal op pad is gegaan die dag om jou te vinden, van afstapt.

Ik heb me suf gezocht de afgelopen tijd. Hoe groter mijn onrust hoe harder ik zoek. En ik vind van alles. Mannen die niks willen maar wel dat. Mannen die alles willen maar mij niet. Mannen die met mij alles willen maar ik niet met hen. Mannen die niet weten wat ze willen. Mannen waarvan ik niet weet wat ik er van wil. Mannen genoeg kortom. Van de onrust heb ik ook meer dan genoeg.

Wat zei Martin Bril ook alweer in ‘Kunst’?
Zoeken heeft dus nauwelijks zin, maar vinden wel. De kunst is zo te leven dat het je overkomt. Die klaarheid, af en toe.


Juist; klaarheid, helderheid. Ja, daar ben ik wel ver vanaf nu. ’t Wordt tijd voor week retraite in een klooster. En dan eentje zonder Wifi graag.




Lees verder!

geplaatst door Babette - 1 reactie



zaterdag 4 juni 2011

Fietsen en filosoferen

Vandaag eens niet naar de sportschool, maar door de Achterhoek/Veluwezoom gefietst (65 km, uitslover).
Langs water en door bossen; het is prachtig hier.
Tijd genoeg om te mijmeren.
Om te bedenken dat het zoveel leuker zou zijn om dit met zijn tweeën te doen.
Of samen in zo’n bootje op rivier of plas.

En opnieuw vraag ik me af wat ik nu eigenlijk wil.
Mijn laatste date (2 weken geleden) was een aardige man. We hebben in het Gooi gefietst, 3 uren lang.
Eigenlijk ben ik helemaal niet zo’n fietser. Een uurtje is leuk en vandaag is echt een uitzondering.
Hij zou graag op fietsvakantie gaan. Elke dag 60 km fietsen, van hotel naar hotel. Ik moet er niet aan denken! Hij was teleurgesteld omdat ik me iets anders voorstel van vakanties.
Na 2 dates heb ik maar weer de handdoek in de ring gegooid.
Hij was zeker leuk, maar…, maar…., maar….

Wat is dat toch?
Moeten er meteen vlinders zijn? Moet het plaatje meteen perfect zijn?

Hoe langer ik single ben, hoe meer ik mijn ruimte en vrijheid ben gaan waarderen.
Maar verdorie, ik wil daar best een groot deel van opgeven voor die ene.
Maar dan moet het gevoel er wel zijn, praat ik mezelf aan.
En het moet een beetje praktisch zijn: spontane bezoekjes zitten er niet in als je lief aan de andere kant van het land woont.
En zo kan ik nog wel meer ‘mitsen en maren’ bedenken.

Wat zit hier achter? Bindingsangst?
Ik weet het niet….voer voor psychologen.


Mijn laatste boterham at ik op langs de waterkant. Enkele fietsers passeerden en iedereen groette vriendelijk.
Zo ook die leuke man…

Na weer 5 km zag ik een ijscokarretje en vond dat ik wel een ijsje verdiend had.
En wie zag ik daar? Inderdaad, die leuke man.
We raakten direct in gesprek en het klikte.
Hij bleek in mijn woonplaats te wonen en stelde voor om die 8 km daarnaartoe samen te fietsen.
Kijk, zo stelde ik mij nu een spontaan contact voor; veel mooier dan een geplande date met al bepaalde verwachtingen.
Maar wat een pech…deze leuke man bleek gelukkig getrouwd en een heel brave huisvader.
Heb ik weer…


Misschien moet ik toch wat vaker gaan fietsen?
Ik heb nog geen vakantieplannen….fietsvakantie?

Lees verder!

geplaatst door Anne_49 - 6 reacties



zaterdag 4 juni 2011

Etalage en geheim


Jaren geleden speelde ik mee in de acteursstudio van Helmert Woudenberg. Net afgestudeerd als regisseur wilde ik zelf meer spelervaring opdoen omdat ik vond dat ik anders geen goed regisseur kon zijn. Helmert leerde ons spelen vanuit de 4 elementen, aarde, water, vuur en lucht. Meestal was hij meer aan het woord dan dat wij speelden, maar dat gaf niet omdat hij zo vurig en meeslepend kon vertellen. Hij had een spelmethodiek vanuit de 4 elementen ontwikkeld waarmee je je rol (karakter) kon opbouwen. Al naar gelang hoe je de 4 elementen husselt kun je een andere rol opbouwen... Veel vuur kan door water geblust worden, maar te weinig water verdampt, veel aarde kan het vuur doven, weinig aarde verbrand, lucht kan het vuur aanwakkeren maar teveel lucht dooft een beginnend vuurtje…
Voor een rolopbouw zette je de vier elementen in een volgorde van zichtbaar (buitenkant) tot verborgen (binnenkant)
Naar de buitenwereld, in je “etalage”, voor iedereen zichtbaar heb je de bestuurder (vergeleken met het beeld van een auto met 4 inzittenden) naast de bestuurder zit de bijrijder die de bestuurder steeds met commentaar en advies voorziet, de “kaartlezer” zeg maar. Achterin zit nog een derde die af en toe van zich laat horen en helemaal verstopt in de achterbak, zit je vierde, het “geheim”! Het geheim wil alleen in intense situaties nog wel eens zijn gezicht laten zien, voor de rest zit hij lekker verstopt! Daar is het immers een geheim voor!
Nadenkend over profielen op deze site, mijn eigen maar ook die van anderen, moest ik ineens aan deze lessen van Helmert denken.
Je profiel is je etalage, je stuurt wat je aan anderen laat zien, maar daar tussen door is meestal de hand en de stem van de bijrijder ook nog wel te lezen.
En wat houd je geheim, wat mag alleen die hele speciale date, of beginnende liefde weten? Aan wie geef je wat bloot…? Er moet natuurlijk ook nog wat te ontdekken zijn….
Nieuwsgierig als ik ben surfde ik anoniem, als man vermomd (ja m, misschien ben ik echt wel een vermomde man..) naar de profielen van de vrouwen, mijn eigen profiel stond bovenaan maar die was nu even niet interessant. Ik bekeek stiekem foto’s en het starttekstje en zag een heleboel mooie leuke sterke meisjes, vrouwen en dames…iedereen zet zijn beste beentje voor en staat zo leuk mogelijk in zijn etalage, mooi, sterk, lief te zijn….lonkend naar de etalage kijkers…zie eens hoe leuk ik ben, klik op mij, stuur mij een berichtje…Denk nu niet dat ik jullie afkraak, ik doe hier zelf net zo hard aan mee….
Een beetje moedeloos van de mooie concurrentie fantaseerde ik over een Harry Potter achtige app, waarmee je de foto’s even tot leven kon wekken. Net als de pratende schilderijen op kasteel Zweinstein. Een klik op de knop en je ziet de foto’s in levende lijve hard in discussie met hun bijrijder en geheim…in gedachten een erg grappig en hilarisch gezicht.
Die deftige en rijk uitziende dame stond vurig te schelden met haar water geheim die ze snel in haar tas probeerde terug te proppen, niemand mocht zien hoe kwetsbaar en eenzaam ze eigenlijk was, en die exotische zwoele schone moest ineens onbedaarlijk huilen, terwijl lucht haar met mooie luchtspiegelingen troostte; “hij komt echt, je prins, en dan zul je gelukkig zijn, echt waar” en die stoere cowboy daar, dat aarde typ had en zeer angstige water bijrijder die hem piepend waarschuwde…”nee. die niet, je moet wel de goede uitkiezen, ze moet wel lief voor je zijn, ons hart kan niet nog een keer gebroken worden, kijk nou uit, trap er niet in…die vrouw moet je niet nemen, als je daaraan vast komt te zitten…?”
Volgens Helmert was ik toen een vuurgeheim. Zoals zoveel Westelingen (noordelingen) die hebben geleerd hun passie, temperament, agressie te verstoppen, omdat het ontembaar is en sociaal ongewenst….als we dat vuur zomaar zijn gang zouden laten gaan…. wat zou er dan niet allemaal kunnen verbranden…meestal laten wij lucht of aarde zien, lekker veilig, en in het Westen algemeen geaccepteerd.
Nu is dat in de loop van de jaren erg verandert, als leeuw heb ik steeds meer leeuwenmoed gekregen, en laat ik mijn vuur regelmatig ongeremd branden, met soms alle gevolgen van dien….
Ik heb ontdekt dat de etalage’s van anderen (jullie) op de site het interessants zijn (voor mij althans) als door alle mooie plaatjes en woorden door, iets van het geheim voelbaar is, als een zachte zomer bries die lonkend door de woorden heen mijn kamer verwarmd, als een spannende onuitgesproken belofte rond mij heen blijft hangen lang nadat ik de pc uit hebt gezet…..

feuniks

Lees verder!

geplaatst door Feuniks - 1 reactie



donderdag 2 juni 2011

Heb ik je of heb ik je niet

Af gelopen weekend vroeg ik me af of ik iemand nu had.
Jeetje, iemand hebben, raar maar wanneer heb je iemand
en kan je iemand wel hebben.
Toen ik jong was gebeurden die dingen gewoon.
verliefd worden, je niet af hoeven vragen of (ik) iemand had
of niet had, ik hield me er niet mee bezig.

Nu vraag ik me af wat heb ik, heb ik een relatie
of niet, heb ik de man of heb ik hem niet.
Wil ik hem, of wil ik hem niet.
Wat moet ik voelen, wanneer weet ik dat hij het is.
Soms lijkt het zo te zijn en soms ook weer niet.
Zit mijn ego me in de weg of is er meer en wat is er dan meer.

Ik word er echt een beetje gek van, ik ben niet van het hebben
meer van de vrijheid in gebondenheid, gebonden zijn maar binnen
die gebondenheid alle vrijheid voelen.
Niet het gevoel te hebben iemands eigendom te zijn,
Vreemd als ik er over nadenk, maar had het gevoel dat er alle vrijheid was
om allerlei relaties te beginnen maar toch altijd voor die ene man te kiezen.
Omgekeerd is ook wel fijn, weten dat jij de belangrijkste bent.

Dus toch een commitment, een verbinding, de enige zijn voor de ander.
Mijn beste vriendin vindt dat ik ouderwets ben.
ik begon gelijk te steigeren, maar anders ouderwets, zij vindt dat je niet alles
bij dezelfde man hoeft te zoeken.
Er bestaan verschillende liefdes dus waarom niet verschillende mannen,
die die liefde voor jou kunnen invullen of beter gezegd, vervullen.
Zo kan je dus best een man hebben die je intimiteit en genot geeft
Volgens die vriendin, zij heeft zelf op dit moment twee vrienden
de derde kon er niet meer tegen en heeft haar voor het blok gezet
ze kon kiezen of stoppen met die anderen en met hem verder gaan
en anders was hij weg, en nu is hij weg.

Dit is echt niets voor mij, wel het idee dat het allemaal zou kunnen
maar toch wel kiezen voor elkaar, niet op elkaars lip maar er wel zijn voor elkaar.
Maar de vraag blijft heb ik hem nu of heb ik hem niet.

Strikt genomen is liefde, verliefdheid, toch gewoon de oorzaak en gevolg
reacties, hormonen, chemische processen, feromonen uitscheiden.
Hier heb ik in een eerder blog al iets over geschreven, het Jacobsonorgaan.
Ja als ik het zo bekijk, zit het wel goed met de chemie.
Volgens mij liegen die twee kleine orgaantjes niet.
Dus, dan ben ik toch verliefd of is het gewoon dat hij lekker ruikt?
en willen we ons gewoon voortplanten, ja hoor, zo kan die wel weer.

Ik weet het gewoon nog steeds niet,
Voorlopig hou ik me maar even vast aan die orgaantjes
Maar zelfs als ik me daar aan vast hou weet ik nog niet of ik hem heb
en een laatste vraag aan mezelf, wil ik hem wel hebben.
Wat is het toch, lust, liefde, lekker ruiken, er nog niet aan toe zijn.
Nu geloof ik toch dat het me te veel wordt.

Ik wil geloof ik toch een commitment.

Lees verder!

geplaatst door Eik - 5 reacties



donderdag 2 juni 2011

Erotische vriendschap

Mijn vriend, over wie ik vorig jaar schreef in mijn blog 'Vreemdgaan, opbiechten of verzwijgen?' is tegen alle verwachtingen in en zeker die van hemzelf kortgeleden gescheiden. De directe aanleiding was de toevallige ontmoeting met een oude bekende. De persoon in kwestie, een vrouw van 35, dus 20 jaar jonger dan hij, had jaren geleden voor hem gewerkt, ze was zo enthousiast hem na al die jaren weer eens te zien, dat ze spontaan een etentje voorstelde.

Het was zo leuk, dat er meer afspraken volgden, ik kreeg van hem het ene mailtje na het andere, waarin hij aangaf hoe geweldig het allemaal was, het vrijen, maar er was veel meer meer dan dat, hij kon zo goed met haar praten en hoe heerlijk het was dat ze zich naar elkaar toe kwetsbaar konden opstellen, hij had zijn slechte huwelijk van zich afgepraat, tot in details, soms in tranen, ook zij had een moeilijke tijd achter de rug en was blij dat ze haar hart kon uitstorten bij iemand die haar begreep, gesprekken tot diep in de nacht vol met emoties, haar vraag of hij een smsje wilde sturen of hij nadat hij bij haar was geweest wel veilig thuis was aangekomen, dit was echt, dit had hij nog nooit meegemaakt.

Zo ging dat een tijdje door, totdat de mailtjes wat minder uitbundig werden, elke week elkaar zien vond ze toch wat veel, ze had wat meer ruimte nodig voor zichzelf, die kreeg ze, maar toen bleek dat ze nog actief bezig was op een dating-site, hij begreep het niet, was jaloers, inmiddels woonde hij al alleen, wat toch vreemd was, onprettig ook, ondanks zijn slechte huwelijk.

Toen vertelde ze hem dat hij beter geen verwachtingen kon hebben, ze wilde vrij zijn, wel wilde ze vriendschap, hij zat er doorheen, snapte het niet, ze hadden het leuk, het eerste wat ze deed als ze 's ochtends haar ogen open deed was bij hem kruipen, zo lief.
Ze was heel lijfelijk, hij vroeg zich af hoe dat kon als je alleen maar vriendschap wilde. Erotische vriendschap, zei ze, we kunnen elkaar blijven zien, maar niet te vaak, ik hoop, dat je je verwachtingen bijstelt, als je er niet mee om kan gaan moeten we kappen.
Met het leeftijdsverschil had het volgens haar niks te maken, de enkele relaties, die ze had gehad waren altijd met veel oudere mannen.
Dat klopte ook, dat wist hij.

Hij vraagt mij nu regelmatig of ik er wat van begrijp, hij heeft vroeger ook enkele verhoudingen gehad, soms was dat alleen voor de sex, maar dan had hij ook verder helemaal geen gevoelens voor de ander en de keren dat er wel van liefde, verliefdheid sprake was of kon komen was er gevoel en wilde hij meer, ik heb hem gezegd dat het wel een trend lijkt te worden, niet alleen vriendschap, niet alleen sex, ook geen relatie. Wel erotische vriendschap of vriendschap plus, het lijkt op een relatie, maar je mag het niet zo noemen, omdat men zich niet wil binden, vrij wil zijn.(lees hierover ook de blog van Babette over Hoogopgeleiden...)
Hoe bestaat het dan dat het de eerste weken zo perfect was, hoe kan dat, ik dacht een liefde gevonden te hebben, waardoor ik ook de guts had eindelijk uit mijn huwelijk te stappen, was zijn reactie.
Misschien had het ermee te maken dat jullie allebei een moeilijk leven achter de rug hadden, jullie komen elkaar tegen, hebben elkaar wat te bieden, dat voelt zo goed, maar het zou kunnen dat dat gevoel meer te maken heeft met de omstandigheden, veel minder met de persoon, wellicht had een lieve buurvrouw je ook een heel eind op weg kunnen helpen chargeer ik om het voor hem duidelijk te krijgen.

Hij twijfelt, mijn vriend, nog steeds, ik heb hem aangeraden lid te worden van M4M, om meer redenen dan de bekende, denk aan de ervaringsverhalen.
Zelf denk ik dat deze manier van een "relatie" onderhouden te maken kan hebben met steeds meer mogelijkheden, keuzes, ook voor vrouwen, denk aan economische onafhankelijkheid, men wil wel alle voordelen van een relatie, maar ook vrij zijn om rond te kijken naar nog beter of meer afwisseling.
Dat kan een voordeel zijn, zoals het een nadeel kan zijn dat men de diepgang, geborgenheid, veiligheid van een goeie, hechte vaste relatie mist.
Het is een keuze, die je maakt.

Lees verder!

geplaatst door Laura - 7 reacties



donderdag 2 juni 2011

Reizen

Het woord reizen is in het Nederlands een ruim begrip. De wereld rondreizen, je dagelijkse woon -werk verkeer, op vakantie naar de Costa’s, Ibiza of de Achterhoek. Niet verwonderlijk dat het woord ook heel verschillend geïnterpreteerd wordt.



In mijn profiel staat dat ik erg van reizen houd, en toen ik dat schreef dacht ik eigenlijk niet direct aan forenzen . Ik hou van onbekende bestemmingen ervaren, met al mijn zintuigen. Het vollopen van mijn neus met de geur van een bos, het strand in ons mooie landje. Het proeven van onbekend eten op een foodmarket in Thailand. Vanuit een stil plekje kijken hoe kinderen op straat onderling een paar kostbare snoepjes verdelen in een dorpje in Marokko. Mijn vingertoppen over schelpen op de bodem van de zee aan de kust van Borneo. Wakker worden in een tentje in de jungle van groepen gibbons die de dag begroeten. Ongekunsteld genieten. Ervaren.

Ik reis meestal zonder vaste bestemming, of het een weekje in Europa is of verder weg, bekijk dat het liefst per dag, in de ochtend niet weten waar je in de avond je hoofd neerlegt. Absolute vrijheid wat mij betreft. Heerlijk om na een drukke periode van werken, structuur en verplichtingen alles even helemaal los te kunnen laten. Om op te kunnen gaan in het moment, en de ruimte hebben om dat moment te kunnen laten voortduren.

Als je op je profieltje hebt staan , dat je het liefst in je eigen achtertuin bivakkeert, ben je aardig bijzonder hier. Bijna iedereen houdt van reizen, de een met een backpack en een ticket, de ander met een auto met daar achter een caravan of speedboot, en een deel reist op weg naar een mooi resort waar alles is wat voor hen wenselijk is.

Het leven op zich zou je ook als een reis kunnen zien. De eerste jaren onder de hoede van je ouders, in de pubertijd verken je je identiteit, als adolescent ontdek je je zelfstandigheid, maak je soms keuzes die gevolgen hebben voor de rest van je leven. Als dertiger komt voor velen wat meer rust en tegen de tijd dat je veertig wordt, vraag je je af wat je er tot nu toe van gemaakt hebt. Meer ervaring heb ik nog niet, als nieuwe veertiger, dus laat ik daar mijn mond over houden, voor ik in nog meer algemeenheden verval.

Lijkt je voorkeur voor reizen op hoe je in het leven staat? Ik vraag me dat
af, heb een stiekem vooroordeel over mensen en hun reisvoorkeuren. Zonaanbidders het liefst de zomer in een strandhuisje in Noordwijk doorbrengen; die zijn saai….Personen die ieder jaar naar hetzelfde hotel terug keren op Samos; die houden van zekerheid…Mensen die naar dure resorts vertrekken op een verre bestemming; op luxe gericht…Groepsreizigers; kunnen zichzelf niet vermaken…Backpackers;vrijbuiters die het allemaal niet zo serieus nemen...
(Voel je vooral vrij te ageren!)

Ik herken wel het een en ander bij mezelf van mijn voorkeur voor reizen in vergelijking met de manier waarop ik graag mijn leventje leef. Ik hou niet van verplichtingen, heb graag zelf de controle, wil alles ervaren, verwelkom afwisseling in mijn werk en woninginrichting, de leukste dingen zijn spontane acties. Ik ben vrij actief. Dit komt allemaal aardig terug in mijn reisjes.

Heb ik teveel zon gehad vandaag, of zou het zo simpel kunnen zijn als ik het hier waag te maken ? Kun je profilen op reisvertier? Een profieltje zou beperkt kunnen worden tot een uitgebreide beschrijving van hoe je graag reist. Bij de zoekopdracht kun je kiezen uit camping, resort, backpack , whatever. In plaats van te daten plan je een reisje samen.

Mocht het leuk zijn reis je samen verder.

Lees verder!

geplaatst door Dizzyxx - 7 reacties



donderdag 2 juni 2011

Fase 2 van het post-scheiding tijdperk

Ik sta te koken en de kinderen kijken televisie. Hard gewerkt de hele dag en ik ben moe. Koken is een meditatief moment. Ik hoef even niet te praten en alleen maar te doen. Snijden, roeren, om husselen, bakken, proeven. Het is tegen half zeven en ik denk er aan dat hij zo thuis komt.

Een schok gaat door mijn lijf. Hij komt helemaal niet meer thuis. Hij woont ergens anders. Ik slik mijn tranen weg en neem aan tafel de dag door met de kinderen. Een scherpe pijn steekt in de buurt van mijn hart. Er is geen volwassene die nu vraagt hoe het op mijn werk was. Ik kan niet praten over wereldnieuws dat tere kinderzieltjes nog niet kunnen verdragen. Kauwen, gewoon doorkauwen, snel afruimen en dan gauw de boel naar bed. Dan kan ik ook weer vluchten naar mijn bed.

We vieren de verjaardag van onze zoon. Samen. Heel ongemakkelijk en tegelijk ook heel gewoon. We gaan in het pretpark op in de massa. Lopen als normaal gezin tussen al die andere zogenaamd gelukkige gezinnen. Maar bij ons klopt dat ook; dat zogenaamd. De kinderen gaan spelen. Hij vraagt iets over mijn nieuwe vriend. Ik vraag iets over zijn vriendin. Bizar om samen te praten over pril geluk met een ander.
“Blijft papa ook eten? Dat is mijn liefste wens!”. Papa blijft eten. Maar dan gaat hij weer weg.

Als we deur uitstappen bij de mediator gaat hij links en ik rechts. Hij belt in de auto met zijn vriendin en ik lucht mijn hart bij mijn vriend. Ooit stapten we gewoon in dezelfde auto. Die tijden zijn voorbij. Pijnlijk toch. Mixed emotions. Ik wil hem niet meer en hij mij niet. En toch doet het pijn; allebei een andere kant op.

In fase 1 miste ik hem helemaal niet. Ik was opgelucht. Voelde me bevrijd en date-te me suf. In fase 2 had ik een vriend en toen miste ik hem ook niet echt maar wel het ‘ complete’ gezinsleven. Het duurde even voordat ik kon accepteren dat ik nu officieel deel uitmaakte van een 1-oudergezin. In fase 2 kwam ik ook tot de conclusie dat het aangaan van een nieuwe relatie met kinderen best ingewikkeld is.

Wat een gedoe eigenlijk scheiden. Voor niemand leuk maar voor iedereen beter uiteindelijk.

Lees verder!

geplaatst door Babette



donderdag 2 juni 2011

Berusting

Ik zal eens een keertje moeten stoppen met de blog. Heel eerlijk gezegd wilde ik mezelf regelrecht het succesverhaal in schrijven door hier zo het één en ander op tafel te gooien en vervolgens door elkaar gerammeld te worden en te leren van de reacties en de sterretjes. Dat laatste is gelukt, maar ik heb (vooralsnog) geen succesverhaal. Vanaf nu ga ik het anders doen.

Alle tijd dat ik mij bezig heb gehouden met surfen en andere acties, was ik nogal introvert bezig. Ik bleef het maar eng vinden om gemail om te zetten naar een heuse ontmoeting. Dat heb ik niet kunnen veranderen. (Oké, een beetje). Nooit heb ik mij echt verdiept in wat die anderen daar, uit de mannen-sectie, bewogen heeft op dating gebied. Ik ben het geheel blijven bekijken als een bestand vol jagers (digitaal gezien wel een groot woord hoor, mannen), waar ik persoonlijk een beetje de stress-kriebels van blééf houden.

In ieder geval ben ik in dat licht niet de mooie hinde waar de jager ademloos zijn geweer nog even voor laat zakken. Het moet toch een bijzondere ervaring zijn als zo’n jager op scherp even helemaal ontspant en je ruimte geeft om er te kunnen zijn zoals je bent en… om rustig weg te kunnen lopen als je dat wil? Ik ben in dit verhaal meer het domme konijn. Lange tijd heb ik gedacht: als een lelijk eendje in een zwaan kan veranderen, dan zal een dom konijn toch ook een keer… een metamorfose ondergaan tot hinde. Maar dat gaat niet. Het is te technisch voor mij om het te begrijpen… dus

Ga ik de komende tijd spenderen om er domweg in te berusten. En dan hip ik, helemaal relaxed, vast nog wel een keertje terug in datingland. Het beroerde is alleen dat ik nooit zo geïnteresseerd ben geweest in rammetjes. Heb ik, geïmponeerd door alle jagers, de rammetjes soms niet herkend op de site? Of zelfs in het hele leven niet eens? Moet ik dan toch nog een poosje…? Nee! Ook de rammetjes hier hebben één gemeenschappelijke voorwaarde: Als ze maar niet dom is.

En nu hoor ik ergens wel iemand denken: ‘Maar Possess, jij bent toch niet dom?’ Helemaal waar! (Ik bedoel: wie wel eigenlijk?) Alleen ik denk van mijzelf dat ik dom ben. Dat is mijn makke! (Er zijn er zelfs die beweren dat zulke gedachten aangeboren zijn. De geleerden zijn er nog niet uit). Ik ben een konijn met een kronkel, een pakketje, een gebruiksaanwijzing, ballast! Geef toe: dat vind (zelfs) een rammetje niet interessant…. ‘We zouden het dan wel gezellig kunnen hebben samen - in theorie-,’ zo redeneert het rammetje, ‘…maar het stuift zo moeilijk weg als er gevaar dreigt.’

Hoe dan ook: ajuus! En suxes allemaal!

x Possess

Lees verder!

geplaatst door Possess - 1 reactie



woensdag 1 juni 2011

Zoeken en/of gezocht worden, deel 2

Vroeger in mijn pubertijd schreef ik gedichten en voor mijn werk schrijf ik met liefde en compassie rapporten die een bijdrage kunnen leveren aan het veranderen van mensenlevens (lekker pretentieus he).
Hier op M4M heb ik het fenomeen van de blog ontdekt. Een manier op een hopelijk humoristische en prikkelende manier mijn mijmeringen met de wereld te delen. Ik vind het leuk te merken dat mijn gedachten gelezen worden en dat er op wordt gereageerd.
Een paar dagen plaatste ik mijn vorige blog met als thema mijn ervaring dat ik regelmatig via chat of mail in contact probeer te komen met vrouwen maar dat er met regelmaat niet eens een respons volgt al is het maar een negatieve respons en dat het aantal vrouwen dat zelf initiatief neemt minimaal is. De reacties zijn zeer gevarieerd: mannen zijn het eens met mijn veronderstelling dat vrouwen wel zeggen geëmancipeerd te zijn maar dat ze zich op de markt van liefde en geluk heel traditioneel en rolbevestigend gedragen. Vrouwen geven verschillende antwoorden: herkenning van het beeld maar ook verzuchtingen dat zij een zelfde ervaring hebben: op initiatieven wordt niet gereageerd en de eigen mailbox blijft verstoken van contactverzoeken. Een ander veronderstelt dat zowel mannen als vrouwen bang zijn een blauwtje te lopen. Als ik voor mezelf spreek: er zit zeker een kern van waarheid in: iedere keer dat een afwijzing binnenkomt dreigt de vertwijfeling die varieert van: "weet je wel welke kans je laat lopen!" tot "je hebt gelijk ook want wat stel ik nu helemaal voor!"
Een blog en een beperkt aantal reacties is natuurlijk geen enkele basis voor een wetenschappelijke beschouwing. Bovendien (ja ik koketteer er graag mee) ik bevind me op de onderste ladder van het hoog opgeleid zijn en weiger te pretenderen dat ik de hersens heb om vergaande conclusies te trekken. Ik kijk wel link uit.
De gedachte van een M4M-party spreekt me zeker aan, net als het singleweekend dat vorige week is georganiseerd. Wat me er vooral in aanspreekt is de idee om op een ontspannen manier andere singles te ontmoeten. Als iemand het idee oppakt: ik zal er in ieder geval zijn. Tot dan beschouw ik M4M alvast als mijn eigen feestterrein waar ik heel ontspannen op ontdekkingstocht kan, want ik weet: ik ben de moeite waard, Ik ben de ideale partner; ik heb oneindig veel te bieden en iemand gaat dat ervaren. Nu maar hopen dat ik die gedachte langer vast kan houden dan tot aan de eerste afwijzing. Vind jij mij?

Lees verder!

geplaatst door Marcelvt - 5 reacties



woensdag 1 juni 2011

Herboren


Herboren Feuniks,


Ken je hem niet? De Phoenix, Feniks, Feuniks. De fabelachtige mythische vogel, die onsterfelijk is, die zich om de 500 jaar verbrand in zijn vuur en dan steeds weer hernieuwd wordt geboren uit de as van zijn sterven?

Een tijdje geleden ging ik op onderzoek uit, in mijn eigen liefdesgeschiedenissen met behulp van een coach. We hadden een interessante discussie,; “ik beweerde dat ik tot het inzicht was gekomen dat littekens erbij hoorden, dat ik mijn litteken in de liefde kon accepteren” Hij was het niet met me eens: “veel vrouwen hebben nog sterker dan mannen het gevoel dat er maar 1 ware in het leven is. Die mythe heeft jou ook parten gespeeld. Je moet tegen jezelf kunnen zeggen: TOEN was het mooi met … en NU neem ik afscheid van mijn terugverlangen naar toen. NU kies ik voor het nieuwe leven, ik spring!”

Ik nam de stap, sprong, ben aan de grote schoonmaak begonnen om helemaal zonder littekens, schoon en open te kunnen zijn voor ‘mijn ware’.

En ik ben in deze site gesprongen, nog wel wat twijfelachtig en bibberend, is mijn rugzak wel leeg genoeg? “ben je er klaar voor ” vroeg hij, “ben je er klaar voor om met je snoetje in de mannenzee te duiken en je ware er uit te lokken”

De eerste reacties komen binnen, sommige grappig andere serieus, een eerste uitnodiging om elkaar te ontmoeten…oeps dat is wel heel snel na een paar dagen, ben ik daar klaar voor? Is de tijd rijp? Ben ik herboren? De oude Feuniks is verbrand, dat is duidelijk, die stap heb ik gemaakt….ik wil en kan niet meer terug. Voorzichtig kruip ik uit het ei, mijn ogen knipperend tegen het felle licht, maar kijk, ik heb lichtjes in mijn ogen, lichtjes vol hoop en plezier…ik weet dat je bestaat, en daar buiten ergens op mij wacht…..en ik zal op jou wachten, mijn tijd niet meer verdoen met minder, totdat je mij gevonden hebt lief!




Lees verder!

geplaatst door Feuniks



Vorige berichten

Archieven

Volg ons op Twitter

Over match4me - Privacy - Algemene voorwaarden - Veelgestelde vragen - Contact
Thuiswinkel Keurmerk Veilig Daten

Mobiele site
Android app on Google Play iPhone app on iTunes
© Match4me.nl