Home
Dating voor hoger opgeleide singles
Home Facts & figures Succesverhalen Hoe werkt het?

zondag 31 juli 2011

Twijfels (2)

Ik had het besluit genomen, ik zou gaan… maar naarmate zaterdag dichterbij kwam zag ik er steeds meer tegenop. Ik kende deze man amper… Toegegeven, de date was erg lang en leuk geweest, maar iets klopte er niet en ik raakte wat in paniek bij het idee dat ik daar de nacht zou doorbrengen. Wat nu als ik er was en ik moest hem steeds van mijn lijf schuiven? Als ik absoluut geen zin had om bij hem te slapen? Het was inmiddels vrijdag en om nu iemand af te wijzen op een vaag gevoel is ook zo rot. Het duurde lang, maar net voor de big day schoot de oplossing me te binnen. Ik belde hem op. Legde uit dat we wat te hard gingen voor mijn gevoel en dat ik liever niet bij hem bleef slapen. Geen probleem, zei hij, ik heb kamers genoeg, maar ook dat stelde me niet gerust. 24 uur was gewoon te lang… Ik stelde voor dat we elkaar zaterdag zouden zien, bij mij of bij hem en dan ’s avonds gewoon weer terug. Hij was erg begripvol, zo begripvol dat ik bijna al weer spijt had van mijn voorstel en zou zaterdag om half 2 voor mijn deur staan. Klokslag half 2 ging de bel. Ik deed de deur open en daar stond hij. In een zwarte rafelige werkbroek, met verfvlekken, op zijn knie een grote winkelhaak, waar zijn knokige knie doorheen stak, een oud shirtje aan en schoenen die waarschijnlijk bij het leger des heils waren gescoord, gehuld in een ongewassen geur. Was dit dezelfde man die bij de eerste date in leuke kleren met een lekker luchtje op was verschenen? Hij omhelde me en verbaas als ik was liet ik dat toe. Waarom doet iemand dat? Hoef je bij een tweede date je best niet meer te doen? Had hij het idee dat de buit al binnen was, zodat hij zijn groezelige zelf kon zijn? Ik knapte af, acuut. Maar ik ben dan ook weer te beleefd om hem gelijk terug te sturen. Daar moet ik toch eens aan werken. De rest van de middag heb ik wat afstand bewaard, boodschappen gedaan, een kraan gekocht voor de keuken., waarbij hij aanbood die er even op te zetten. Opgelucht nam ik zijn aanbod aan, dat scheelde weer twee uur. Ik heb wel gevraagd waarom hij die broek aan had gedaan, maar hij zei alleen dat dat zijn favoriete broek was. ’s Avonds een poging ondernomen om over allerlei dingen te praten, maar ik kreeg steeds vreemdere antwoorden. Deze man spoorde echt niet. Ik twijfelde ook zeer of hij wel wo had, zijn forse dialect en denkwijze wezen nu niet bepaald op academische scholing. Ik hoopte misschien dat hij wel door had dat ik niet meer wilde, maar dat drong blijkbaar niet tot hem door. Hij bleef zitten tot 1 uur en stapte toen eindelijk in zijn auto, mij opgelucht achterlatend.
’s nachts kreeg ik een mailtje dat hij het best rustig aan wilde doen, maar niet te langzaam, want hij had zin om weer uit elkaar te knallen. De volgende dag deed ik, wat ik gewoon de dag ervoor had moeten doen, ik heb gezegd dat we niet bij elkaar pasten en dat ik het contact wilde stoppen.
In eerste instantie vatte hij dat goed op, maar ’s avonds kreeg ik nog hele rare mailtjes , met een soort cryptische vragen over vuurtorens en meisjes in onderbroeken, die ik als dom vastgeroest blondje moest beantwoorden, want ik was natuurlijk niet dom. Ik begreep er werkelijk geen hout van, zag ook echt niet waar hij op doelde, dus ik besloot maar niet op het gezwam te reageren. 6 mailtjes later bleef het stil.
Terugdenkend vroeg ik me af, wat ik anders had moeten/kunnen doen.. Ik had niet thuis moeten afspreken, gelet op mijn gevoel. Twijfels heb je blijkbaar niet voor niets. Onbewust registreer je iets wat je bewust niet hebt gezien. Blijkbaar heb ik gevoeld dat er meerdere steekjes los waren aan deze man. Ik heb de rare gave om mannen met losse steekjes aan te trekken. Gelukkig zijn er nog voldoende normale mannen over. Maar nu even niet, ik ben wel weer even klaar met dat gedate, alhoewel, er komt vanzelf weer een leuk berichtje van een leuke man en dan ben ik dit weer allemaal vergeten.. .

Lees verder!

geplaatst door Sweety



zondag 31 juli 2011

vakantie 2011, begin van een nieuwe toekomst

Mijn liefste had me gevraagd haar los te laten. Mijn kikkerkoningin dacht zich niet aan mij te kunnen binden. Hoe zeer mij dat verscheurde heb ik eerder uitgebreid beschreven. Maar daarmee eindigde het verhaal nog niet.
Toen ik haar mail keer op keer herlas kon ik niet anders dan de conclusie trekken dat ze me een lange liefdesverklaring had geschreven om dan uiteindelijk toch te eindigen met: Ik kan me nu niet aan je binden, misschien lukt het ooit maar misschien ook nooit. Dus vroeg mijn allerliefste lief me los te laten omdat ze me niet aan het lijntje wil houden. Ze wil me geen hoop geven als die er misschien niet is.
Een vriendin die ik de mail liet lezen dacht dat ik te veel hoop, te veel liefde las. Volgens haar was het een lieve manier om mij duidelijk te maken dat de gevoelens niet wederzijds was. In mijn behoefte aan duidelijkheid belde ik L. op en ze reageerde gepikeerd. Als ze niet van me had gehouden dan had ze dat wel laten weten en het klopte dat haar mail een liefdesverklaring is maar ze is zo verward door wat de afgelopen tijd is gebeurd dat het niet goed voelt zich aan mij te binden, een uitleg daarvoor had ze niet. Ze kon haar eigen gevoel niet verklaren. Natuurlijk is dit meer dan een strohalm voor mij waar ik mij met hart en ziel aan vast wil klampen.
Ondertussen werd haar zoontje aangereden door een bus. Hij was er redelijk vanaf gekomen maar ik kon er niet voor haar zijn. Voor mijn gevoel was er alle reden voor om naar haar toe te gaan maar om meerdere redenen kon dat gewoon niet. We maakten nog wel een halve afspraak dat ik de dag voor mijn vakantie naar haar toe zou gaan maar ik trok wijselijk de conclusie dat het gekkenwerk was en dat ik nu zelf dusdanig in verwarring was dat ik me geen houding wist te geven. Ik stelde via de mail voor om elkaar nog wel te bellen voor mijn vertrek maar midden in de nacht smste ik haar dat dat ook niet slim was als ze me werkelijk geen hoop wil geven. Even later, dus ook midden in de nacht stuurde ze een berichtje terug. Net als ik lag mijn lief wakker door de opgebouwde spanning en dat wilde ze met me delen. We smsten vervolgens dat we elkaar na de vakantie in ieder geval nog willen zien.
Na weken met een groot tekort aan slaap had ik na veel twijfel besloten toch de vakantie in Oostenrijk door te laten gaan. Ik ging een week bergwandelen met een groep singles. De twijfel had natuurlijk betrekking op mijn labiliteit. Mijn emoties schoten alle kanten op en ik wilde mijn groep onbekenden daar niet mee tot last zijn. Na mijn besluit stapte ik vervolgens enigszins strijdbaar in de trein. Mijn lief had toch echt zelf gezegd dat ze pech had als ik tegen een andere vrouw was aangelopen op het moment dat zij toch voor mij wilde gaan dus besloot ik me los te maken en me als de jager die ik niet ben en nooit zal zijn los te laten op al die singles van het andere geslacht. Al tijdens de reis nam ik opgelucht waar dat de leeftijdsopbouw en geografische samenstelling van de groep dusdanig was dat het potentieel aan reëel jaagbare vrouwen zeer beperkt was. Eigenlijk bleef er maar eentje over van wie ik soms mijn ogen niet af kon houden en bij wie ik in andere omstandigheden, als ik goede jagersvaardigheden zou hebben gehad misschien ooit wel, wie weet, een poging zou hebben ondernomen. Nu echter, was er geen ruimte in mijn hart en in mijn hoofd. Die ruimte was al lang en breed ingenomen.
Mijn gevoel was veel rustiger dan alle voorgaande weken en met het verstrijken van de nachten sliep ik ook goed. Ik voelde me rustiger maar de eerste dagen trok ik me soms nog wel met een hevige huilbui terug in mijn kamer. Het weer was, op een sneeuw- en enige regenbuien na stukken beter dan voorspeld. De wandelingen waren pittiger dan verwacht maar heerlijk. Ieder liep zijn of haar eigen tempo wat gelegenheid gaf voor een enkel gesprek en voor het ordenen van gedachten en gevoelens. Vervelend was dat een oude kwaal: rotte kniebanden, na vele jaren weer opspeelde. Vooral de afdalingen moest ik met een stijgende hoeveelheid pijn ondergaan.
De derde dag voelde ik me opgeruimd. Mijn lief liep in mijn achterhoofd mee en mijn gevoelens waren rustig. De pijn in mijn knie ging ik ondertussen te lijf met een knieverband. In een poging intimiteit te forceren ondernamen ik en de geweldig leuke maar ook heftig bezette W. een poging onze gekwetste knieën in een gezamenlijk verband te persen. Helaas bleken mijn geslaagde pogingen gewicht te verliezen niet voldoende om onze prachtige benen in een enkel verband te kunnen persen.
De sfeer in de groep was ronduit gemoedelijk. Een ieder werd geaccepteerd met zijn of haar eigen aardigheden en onder andere daardoor werd veel gelachen. Het dagritme was al snel bepaald: half 8 ontbijt waarna we met de bus of trein naar een lift werden vervoerd. Eenmaal boven aangekomen volgde een stevig rondje van een uur of 3, 4 waarna voor de sterksten onder ons, waar ik me uiteraard niet toe rekende, nog een extra uitdaging. De anderen vervolgden de weg met minder gevaar voor eigen leven. Bij terugkomst volgde douche, siësta, drankje op een terras en het steeds weer heel goed eetbare diner. Aansluitend was er de heel visueel in beeld gebrachte uitleg voor de volgende dag. De steeds korter wordende avonden werden gevuld met alcoholhoudende en alcoholvrije dranken, een al dan niet goed gesprek en een , door mij toch zelden goed gespeeld, spel klaverjassen.
Woensdag was voor mij een zware dag. De boodschap van mijn allerliefste lief: ik heb je lief maar kan me misschien wel nooit aan je binden drong weer tot in zijn meest negatieve consequenties tot me door. Laat me los want ik wil je niet aan het lijntje houden klinkt mooi, altruïstisch bijna maar hoe laat je iemand los waar je niet alleen van houdt maar van wie je ook weet dat de liefde wederzijds is? Ze heeft me niet verteld hoe dat moet. Ik raakte verstrikt in mijn gedachten en gevoelens en voelde me met de minuut radelozer worden. Al tijdens het begin van de dagelijkse wandeling, eigenlijk al in de bus er naar toe, wist ik mijn tranen niet te beheersen en de twijfels waarom ik oorspronkelijk niet mee wilde werden bewaarheid. Dit was precies wat ik niet wilde. De vakantie van deze mooie, lieve mensen mocht ik niet verknallen doordat ik zo met mezelf overhoop lag. Mijn rottige knie bood een uitweg. Bij de eerste stop keerde ik om, de groep ongetwijfeld in verwondering en met vragen achterlatend. Mijn besluit stond vast, bij terugkomst pakte ik mijn koffer en ik was binnen de kortste keren klaar om de volgende dag naar huis te gaan. Letterlijk krimpend van de pijn in mijn buik begon ik mijn liefde, wanhoop, boosheid, frustratie en teleurstelling in mezelf van me af te schrijven. Ik schreeuwde het uit tot de zwaarte van af viel. Wat overbleef was haar liefdesverklaring en haar uitnodiging om haar los te laten. Ik had haar al eerder gezegd dat ik de enige ben die bepaal wanneer het moment van loslaten was aangebroken en ik had allang besloten dat daar nu geen enkele reden voor was. Haar twijfel doet niets af aan mijn gevoel, totdat ik echt niet anders kan.
Bij terugkomst van de groep reageerde men blij dat ik had besloten niet te vertrekken. Een enkeling vertelde dat mijn eventuele vertrek weinig van doen had met de conditie van mijn knie. Ik was opgelucht, kon weer adem halen en had al zin in de volgende dag.
De aangekondigde, zogenaamd gemakkelijke wandeling met weinig hoogteverschil viel vies tegen. Vooral de klim was gemeen, venijnig en eindeloos. De hoosbui zorgde voor de slagroom op de zwaar op de maag liggende taart. Mijn knie deed meer pijn dan ooit. En toch: meer nog dan dat overheerste een gevoel van rust, van tevredenheid. Ik was niet naar huis en overtuigd van mijn keuze.
De volgende dag liep ik niet de geplande, als zwaar uitgetekende route. Met een vijftal liepen we een alternatief met flink wat kilometers, zonder ook maar een graad stijging of daling. Onderweg deden we ons verhaal. Ik voelde me gehoord, net als ik de ervaringen van anderen in me op nam. Ik heb er van genoten en mijn gevoel en vertrouwen werd sterker en sterker.
Voor het slapen gaan stuurde ik mijn liefste een smsje: ik wil je graag zien of horen. Net voordat de trein richting Nederland vertrok kwam haar reactie. Het is fijn als je belt maar toen ik belde werd niet opgenomen. Ook de volgende dag werd niet opgenomen. Wat volgde was een mailtje: “nee, ik ga geen avontuur met je aan, ik ga je niet meer zien, ik ga niet verder met je” met daarbij een heleboel uitleg.

Nu een paar uur later komt de rust en de berusting. Ze heeft de keuze gemaakt die ik haar twee weken nadat ik haar leerde kennen al voorstelde: als je nog gevoelens heb voor je vorige vriend, is het beter om eerst uit te zoeken of dat levensvatbaar is. Nu kan ik haar los laten, nu voel ik me vrij.

Lees verder!

geplaatst door Marcelvt - 1 reactie



zaterdag 30 juli 2011

Heren, waarom zijn jullie hier nog?

Gisteren was ik met een ex-vriendje naar FOAM, naar de tentoonstelling van Anton Corbijn. Het is een ex-vriendje omdat we met met knallende ruzie uit elkaar zijn gegaan. Maar we vinden elkaar nog steeds leuk. Een van de zeldzame gevallen waarin twee mensen het na de relatie beter met elkaar kunnen vinden dan tijdens de relatie.

Dan krijg je ook leuke gesprekken, bijvoorbeeld over date ervaringen. Hij bevestigt wat ik al weet, de heren zitten er aanzienlijk comfortabeler bij dan de dames in mijn leeftijdsklasse. Tien verzoeken op een weekend is geen uitzondering. Hij is ook echt leuk. Hij is ook kritisch en dat doet mij weer deugd. Maar wat me nog meer verbaasde was het volgende: hij had een keer gereageerd op een advertentie uit de krant. De advertentie was geplaatst door een zoekende dame via een relatie bureau. Het relatie bureau nam contact met hem op, om een profiel aan te maken. Vervolgens beland hij daarmee in de kaartenbak van het relatie bureau, gratis!

Ooit ben ik ook bij een relatiebureau mijn heil gaan zoeken. Voornaamste reden, ik was bang en onzeker en ik vond het wel een veilig idee dat er iemand de perfecte match voor mij ging zoeken.
De procedure was als volgt: na de aanmelding werd er contact opgenomen voor een afspraak van een intake gesprek. Dat intake gesprek hield het ondertekenen van een contract in, met de aanbeveling om het basispakket te kiezen omdat ik in een moeilijk te bemiddelen groep zat. Namelijk vrouwen ouder dan 42 jaar. Ik had dan recht op 2 partnervoorstellen. Het werd pas een voorstel, als beide partijen elkaar wilden ontmoeten. Verder werd er een psychologische analyse gemaakt, gebaseerd op “the big five”. Ik moest een hele vragenlijst invullen en de tussenpersoon extraheerde daar mijn karakter trekken uit. Verder mocht ik zelf een profiel maken, wie ik ben en wie ik zocht. Het werd me via de mail nagestuurd, dan kon ik het thuis nog beter uitwerken en samen met een leuke foto, die ik ook nog even moest laten maken, werd dat naar het bureau opgestuurd. Er werd me een leuke tijd toegezegd.

Na drie weken kreeg ik bericht, dat het profiel en de foto’s goedgekeurd waren en de procedure in gang werd gezet. Samen met de factuur en die is niet misselijk. Zeker omdat ik het meeste nog zelf had gedaan. Een maand later stond het eerste profiel in het postvak . Met de man was niets mis, zo op het eerste gezicht, maar hij woonde wel in Twente en was niet van plan om daar weg te gaan. Daar kan ik me iets bij voorstellen, want ik heb zelf in Twente gewoond, maar het was wel verder dan de 100 km die in mijn profiel stond. Overigens op voorstel van de tussenpersoon om het een beetje in de buurt te houden. Dus om die reden heb ik dit afgewezen.
Twee maanden later kreeg ik opnieuw een profiel toegestuurd, dit maal uit de regio Rotterdam. Ik was er niet helemaal happy mee, maar ik wilde de lat ook weer niet zo hoog leggen en redeneer nog steeds dat in een persoonlijk gesprek je een betere indruk krijgt van iemand en van mij mocht deze man doorkomen. Ziet hij er van af! Inmiddels ruim 3 maanden verder en ik heb nog niets. Maar volgens de voorwaarden had ik nog steeds geen partnervoorstel gekregen.

Toen leerde ik buiten het bemiddelingsbureau om een leuke man kennen, een erg leuke man. Omdat ik geen luxe probleem wilde uitlokken, namelijk het hebben van twee leuke mannen, heb ik de bemiddeling stopgezet, niet opgezegd. En dat kon, mits de periode niet te lang werd. En uiteraard net na het verlopen van deze termijn liep de relatie op de klippen. Ik meende dat ik nog krediet had bij de bemiddeling, maar daar dachten zij toch anders over. Blijkbaar is het veel werk om iemand weer in bemiddeling te nemen en ik moest bij betalen. Als tegemoetkoming zou mijn profiel gratis worden aangepast. Hoeveel kan iemand veranderen in 5 maanden? Om een lang verhaal kort te maken, daarover verschilden we in mening en gezien het verloop tot nu toe, had ik geen vertrouwen meer in het bureau en heb opgezegd.

Terug naar mijn leuke ex-vriendje, hij is dus gratis opgenomen in de kaartenbak. Reden: er is een overschot van vrouwen ouder dan 50 jaar, en boven de 60 jaar is het helemaal dramatisch en sindsdien wordt hij bijna ieder week wel benaderd voor bemiddeling. De laatste hield echter een kruisverhoor. Daar had hij even genoeg van en heeft een pauze ingelast. Te veel dates is ook een luxe probleem. Gevalletje overdaad/t?

Dus heren, wat doen jullie nog hier op deze site. Behalve dan voor de gezellige blogs en de T2S. Laat je gratis bemiddelen door een relatiebureau!

Lees verder!

geplaatst door Felien - 1 reactie



vrijdag 29 juli 2011

Beeldvorming

Een brok steen staart me aan. Na vijftien uur hakken, raspen en schuren is het een beeld geworden. Het is een moeder met kind. Of een embryo. Of een baarmoeder als je er van de achterkant tegen aan kijkt. Of met veel fantasie een mannelijk geslachtsdeel als je slechts de bovenkant in ogenschouw neemt. Het is wel duidelijk wat de issues in mijn leven zijn.
Het beeld heeft me geleid namelijk. Dat was ook het doel van de cursus. Geen beeldvorming van te voren van wat je wilt maken maar je laten leiden door het beeld. De manier waarop het beeld tot stand komt zegt misschien iets over de manier waarop je nu in het leven staat.

Met tien mensen werken we een weekend hard. Aan het beeld en aan onszelf.
De groep leek op het eerste oog bijna alleen uit ‘wat oudere’ vrouwen te bestaan. Zoals meestal bij creatieve cursussen is mijn ervaring.
Maar ik zag gelukkig ook een man. Stuk jonger dan ik. Niet single en geen kinderen. Mijn beeld van hem was snel gevormd bij de eerste ontmoeting.

’s Avonds bij de open haard raken we in gesprek.
Hij blijkt precies even oud te zijn als ik. We hadden in dezelfde klas kunnen zitten op de middelbare school aangezien we uit nabij gelegen dorpen komen van oorsprong.
Hij heeft wel kinderen. Iets jonger dan die van mij.

En dan schrik ik. “Mijn vrouw is niet lang geleden overleden”.
Het zou geen enkel moment in me opgekomen zijn. Hij is weduwnaar. En hij praat er zo liefdevol, nuchter en open over dat ik hem alles durf te vragen. En hij vertelt. Ik voel diep respect.

Er zijn verschillen en ook veel overeenkomsten in de processen waar we allebei de afgelopen jaren door heen zijn gegaan.
Dan kom ik op een onderwerp dat uiteindelijk altijd ter sprake komt in mijn gesprekken. Daten. Ik vertel dat ik op een site sta en dat daten mijn survivalmechanisme is geweest de laatste jaren. Hij reageert nauwelijks.
Dan word ik me ineens bewust van het misschien wel heel pijnlijke onderwerp voor hem. En ik stamel: “Sorry, daar ben je natuurlijk helemaal niet mee bezig nog”. Een stilte volgt. Hij geeft geen duidelijk antwoord.

De volgende dag vertelt hij dat hij sinds kort een vriendin heeft via een site. Over beeldvorming gesproken. Waarom zou hij geen behoefte hebben aan daten en een nieuwe relatie denk ik later. Ontzettend logisch dat ook dat past in zijn leven.

De beelden die we gevormd hebben zijn prachtig. Om vast te blijven houden. Letterlijk en figuurlijk.





Lees verder!

geplaatst door Babette



donderdag 28 juli 2011

Typisch Nederlands

Ik begrijp dat je van te voren een hotel moet boeken maar verder vraag ik me vaak af hoe in Nederland vriendschappen en relaties kunnen ontstaan als iedereen zo vasthoudt aan zijn agenda.

Als ik vanavond iets met iemand wil drinken, bel ik aan het eind van de middag een rondje. Vrienden zeggen sorry, ik heb al iets, dan had je veel eerder moeten bellen. Het komt kennelijk niet in hun op om je gewoon mee te vragen. Het is net of vriendschappen na een bepaalde leeftijd bevriezen. Je kent mensen van je werk, van je studie en daar komt na een tijdje niemand meer bij.
Wat is er mis met gewoon te zeggen dat je gezellig mee kan gaan? Als je spontaan zegt dat je mee gaat, wordt het een geweldige avond en wordt het laat en je blijft als vanzelfsprekend slapen, daar wordt nauwelijks een woord aan vuil gemaakt! Van zulke ontmoetingen, van die zelfsprekende en tegelijk intense contacten word ik gelukkig.
Lang leven de spontaniteit en weg met het leven volgens je agenda en geen afspraken maken voor in de (verre) toekomst, je leeft NU en maak het dan ook NU gezellig met je vrienden.

Dit verhaal geldt overigens ook wat mij betreft op datingsites en op de (algemene) chat, je kan tot in den treuren met elkaar blijven chatten en/of mailen, maar ga in plaats van achter de computer te zitten lekker naar buiten toe, ga elkaar ontmoeten, ga iets doen waar je allebei blij van wordt en heb een leuke tijd samen zonder (teveel?) in de toekomst te kijken, zorg dat je op het moment dat je elkaar ziet een leuke tijd hebt en ga er lekker in mee, go with the flow en geniet van het hier en nu….


Lees verder!

geplaatst door Siepje - 3 reacties



donderdag 28 juli 2011

Twijfels

Tjonge, wat is dat eigenlijk moeilijk, dat daten. Je krijgt een berichtje, je kijkt…aardige foto, aardig profiel dus na wat mailtjes spreek je af. Vaak valt het tegen, maar een tijdje geleden kwam ik iemand tegen die bij de eerste blik beduidend leuker was dan op de foto. We gingen vliegeren. Hij had twee miniscule vliegers gekocht, waarbij de mijne gehackt werd door de zijne en daarna aan een boom werd geofferd. Dus we vliegerden verder met een vlieger, we dronken wat, gingen een dorpentrip doen in de buurt, uit eten en werden om 12 uur van het terras gezet. De tijd was omgevlogen. We besloten de avond met een zoen op de parkeerplaats. Altijd spannend...maar in dit geval wat teleurstellend. hij zoende niet zo lekker. Niet eerlijk, want iedereen heeft andere kwaliteiten en helaas zijn er maar weinig mannen die erg lekker kunnen zoenen, dat wil zeggen, wat ik lekker vind natuurlijk. Zoveel vrouwen, zoveel smaken en wat de een lekker vindt, vindt de ander niks. Persoonlijk hou ik wel van een zoen met passie. Ik stond dus niet in vuur en vlam en duwde hem na deze verkenning voorzichtig van me af. ik mompelde iets over laat en dat ik nog een uur moest rijden. Ik was nog niet thuis of ik had al 4 sms’jes, waarin hij voorstelde de volgende dag aftespreken. Ik vond dat wat te heftig, want het was inmiddels half 3 ’s nachts en ik voorzag dat ik de volgende dag zo wie zo wat brak zou zijn. Toch was ik wel in een roes, dit was eindelijk een leuke man en ach dat zoenen dat kon in de praktijk best wel meevallen. Je moet tenslotte ook ingespeeld raken. Ik voelde me zelfs verliefd. De volgende dag wisselden we opwindende mailtjes uit, waardoor mijn gevoel van euforie alleen maar toenam, maar de dagen erna kwamen er beetje bij beetje twijfels.
Hij had een verschrikkelijk Limburgs accent. Sommige accenten vind ik wel oké, of zelfs leuk, maar aan de zuidelijke kan ik niet echt wennen. Regelmatig moest ik hem vragen zijn zin te herhalen, omdat ik hem niet verstond en dat terwijl hij al 30 jaar weg was uit Limburg. Nu hield ik mezelf voor dat dat geen reden is om iemand af te wijzen. Na verloop van tijd hoor je dat niet meer, toch???? Telefoongesprekken die we voerden liepen niet vanzelf. Beetje moeizaam. Alsof we geen stof tot praten hadden. Hij was wel verliefd, hevig verliefd zelfs. De hele dag door kreeg ik sms’jes. Als je gek op iemand bent, dan is dat geweldig, maar ik merkte dat het me na een paar dagen begon te storen. Verder rookte hij en wat ik erg vervelend vind, hij was werkloos, al twee jaar. Niet dat mij dat niet zou kunnen overkomen, of dat dat zijn schuld is,ook het bedrijf waar ik werk zet er regelmatig zonder pardon mensen uit, maar ik heb een paar relaties gehad met mannen zonder baan, dus ik weet dat dat een ongelijkwaardigheid in je relatie brengt waar je niet op zit te wachten. De een heeft alle tijd van de wereld en de ander zit in een ren-je-rot cyclus. De een heeft geld om uit eten te gaan en verre vakanties te boeken, maar de ander kan hooguit een paar dagen kamperen op de hei. Wil ik dat anders, dan moet ik voor hem betalen. Mijn relaties met werkloze mannen liepen stuk op deze ongelijkwaardigheid.De mannen in kwestie hebben nu ook allebei een hele gelukkige relatie met iemand die ook niet werkt. Ze voelden zich geen man en de mindere van mij. Daartegenover stond dat mijn nieuwe vlam in spé twee rechterhanden had. Een prettige eigenschap bij een man, zeker voor een alleenstaande vrouw die links is wiens kluservaring beperkt is tot het ophangen van lampen, gaten boren en dingen ophangen en gootstenen ontstoppen. Dus wat te doen? zou ik mijn ervaring mee laten wegen en rationeel redeneren dat er geen toekomstmuziek in zit, zou ik het een kans geven en hem weerzien om te kijken hoe we het voelt? Het gevaar bestaat natuurlijk dat ik zoals gewoonlijk de negatieve kantjes onder het tapijt schuif als ik gek op hem zou worden. Hij had voorgesteld om me het weekend te zien. Hij zou me zaterdag op halen en zondag terugbrengen. Ik vond het wel eng en spannend. Vooral omdat ik al een hele tijd niet meer met een man had geslapen. Maar, zei ik tegen mezelf, nu vind je iemand leuk en dan durf je niet, dat is ook stom. Maar toch, toen ik de mannen met wie ik ooit een relatie heb gehad ontmoette, had ik het gevoel dat alles klopte, er waren geen twijfels. Daar was chemie en een zelfde manier van praten en humor…We waren allebei acuut verliefd op elkaar. Niet dat dat een garantie is, (anders stond ik hier niet) maar als uitgangspunt wel fijn. Zijn twijfels dan een aanwijzing dat het niet matcht? Dat het niet goed voelt? Dat je eigenlijk wel weet dat het niet klopt, dat er iets mist, maar dat je te graag wil? Of komen twijfels voort uit angst voor het onbekende, of - andere mogelijkheid - was ik gewoon te kritisch? Ik besloot het weekend naar hem toe te gaan om dat uit te zoeken……

Lees verder!

geplaatst door Sweety



donderdag 28 juli 2011

Van lieve mannen en hunkerende vrouwen

Er zijn mannen, die aandachtvol, begripvol, warm en liefdevol zijn van nature. Je krijgt het van ze, om niets. Er zit geen bedoeling achter, geen dubbele boodschap, geen indirect plan. Het komt zomaar even op je schouder zitten als een vlinder, met een teder moment van vervoering tot gevolg.
Dat kan de schaatsleraar zijn, die in het voorbijgaan een compliment roept over je techniek, waar je als een kind van gaat gloeien, of een vriend van een vriend op een feestje die je troostend voorspiegelt dat er niets verloren is nu je niet door mag gaan met je opleiding, of de schilderdocent die zegt dat je een meesterwerkje hebt gemaakt, of iemand die met je meerijdt, die zich afvraagt of je je collega’s niet zult missen, als je vertelt dat je zzp-er wilt worden, of iemand die je op je donder geeft in een reactie op een blog. Aandachtvolle opmerkingen die je raken. Voor dat alles ben ik een bodemloze put, een hol vat, een onverzadigbare spons. En ik maakte keer op keer de vergissing dat het mijn grote liefde moest zijn, die mij zo geraakt had.

Maar het is een gemis, dat ik op een andere manier zal moeten aanvullen, opvullen, invullen, verwerken. Is dat te verwerken? Het heeft met grote liefde in ieder geval niets van doen. Integendeel. Het werkt allergie in de hand en het schuurt, bijt, jeukt, je moet er van krabben, en het maakt kapot.
Daar is dus voor mij de groep van de onbereikbare lieve mannen. En ik hoop dat ik tenminste ook tot een groep behoor. De groep van de hunkerende vrouwen. Hunkerend naar liefde, aandacht, begrip en warmte. Allicht word ik over die kam geschoren als ik met een vangnet probeer de gevlogen vlinder te vangen. Schichtig deinzen zij terug, of proberen zij, alsof zij oog in oog met een roofdier staan, van het gevaar te wijken.

De vlinder blijkt een mens te zijn en ik sta voor joker met een vangnet.

‘Schrokop,’ zei laatst iemand tegen mij. Hij bleef gewoon staan. Ditmaal was ik het die terugdeinsde. Het vangnet viel in de struiken. Heb ik het net er dan toch vorige week weer uitgevist? Waarom geef ik die mannen niet gewoon de kans om lief te doen. Waarom verbaast het me zo, dat ze bestaan?

Lees verder!

geplaatst door Possess - 1 reactie



donderdag 28 juli 2011

Afwijzing

Om te beginnen moet ik even kwijt dat ik bedroevend weinig medeleven vind spreken uit de sterretjes-respons op mijn vorige kleine blogje! Door de geschreven reactie daarentegen, voelde ik mij erg gesteund. Dank je wel Sweet_me! Bij onderstaand verhaal zou het me ook niet verkeerd uitkomen, dat ik mag ervaren dat ik niet de enige fool ben die er rondloopt op deze aardbol. Dat zou het geheel al weer een stuk lichter en minder eenzaam maken. Maar het kan zijn dat sommigen bij het lezen, verlangen naar een knop die boe roept als je ‘m aanklikt.

De man van de lieve briefjes, liet het dus ineens afweten en bij navraag bevestigde hij officieel dat de date niet doorging. Mijn dochter was al bij haar vader onder de pannen gebracht, dus ik was die avond alleen. Zelden heb ik mij zo verlaten gevoeld. En dat is raar. Want ik heb die man maar drie kwartier meegemaakt en er waren twee weken briefjes over en weer gegaan en een uitgebreid telefoongesprek. De afzegmail kwam aan als een dreun, die ik die middag en de dag erna in mijn hele lichaam voelde. Op zulke momenten gaat absoluut de overweging door me heen om de handdoek in de (date-)ring te gooien.

Hoe kun je nou voorkomen dat afwijzing zo pijnlijk is en je helemaal van slag af brengt? Kun je dat trainen? En wordt daten dan leuk?

Twee dagen na de non-date, was er een uitje, georganiseerd door de man van de lieve briefjes. En toen… heb ik mij daarvoor opgegeven. En ik heb nog even gevraagd of hij het oké vond dat ik meeging. Wat kon hij zeggen. Prima. Alleen was er geen tijd om te praten. Dat was ook niet mijn bedoeling. We konden naderhand even koffie drinken, zei hij. Maar ik wilde hem niet belasten, hij was de organisator. Het ging me niet om het praten, dan had ik wel iets anders met hem af kunnen spreken. (Zijn jullie er nog?) Is dit moeilijk doen of moeilijk doen? Bovendien dacht ik: het was een gevalletje van twee weken, ik heb met mijn ex bijna nog niet zoveel gelegenheid gehad om te praten over de breuk in onze relatie.

Ik wilde hem zien. Hij was aardig tegen mij geweest. Lief, heeel lief, onbeschrijfelijk lief, zoals hij schreef. Ik was helemaal in de ban van wat er gebeurde, als of ik mij niet heugen kon dat iemand ooit zo toegewijd was. Op de een of andere manier had hij zich in één keer bedacht. En dat kon ik niet geloven.

Nu ben ik ook weer met mijn voeten op de grond. We bleken geen match. Alhoewel ik hem wel graag mag. In dating land vind ik het lastig, heel lastig om met afwijzing om te gaan. Wie weet mede omdat er een bulk oud zeer mee naar boven komt. Misschien moet ik dat maar eens laten gebeuren. Binnenkort ga ik een weekje naar zee, dan mag het mee met de wind en de golven en dan kom ik gebruind en verwaaid en schoongespoeld weer terug.

Lees verder!

geplaatst door Possess - 1 reactie



dinsdag 26 juli 2011

Waal en wijn



Hij wilde wel maar durfde niet. Het was een ongewoon tafereel; surrealistisch bijna. Een hond die het water niet in durft! Er zijn misschien honden die geen zin hebben of het te koud vinden, deze wilde wel heel graag maar werd door grote angst bevangen. Telkens als hij door z’n baasje, die tot zijn knieën in het water stond geroepen werd ontbrandde een hevige tweestrijd in hem los. Oh, hoe graag zou hij daar rondspartelen, om het baasje heen zwemmen, de bal achterna gaan, in het water happen zoals hij de andere honden zag doen maar het ging niet.
Hij probeerde het wel, heel voorzichtig met een poot tot dichtbij het water maar als dat dan kwam opzetten door een passerend schip of het baasje maakte een golfje in zijn richting dan deinsde hij van schrik weer achteruit.

Die baas van hem hield het trouwens zelf ook maar bij pootjebaden, de broekspijpen omhoog op het mooi gelegen strandje aan de Waal niet ver van het plaatsje Beuningen in het Gelderse rivierenland.
Het vrouwtje daarentegen, begaf zich in haar veelkleurige badpak wel tot het middel in het water en riep hem met zacht verleidelijke stem. Ze spoorde hem liefdevol aan en gooide de tennisbal op de waterlijn vlak voor hem maar pas als die door een golf een eindje op het strand geworpen werd pakte hij hem razendsnel op en rende ermee weg, ver van die boze rivier. Hij keek met half gebogen kop naar z’n baas en bazin alsof hij wilde zeggen: " kom nou maar hier op het strand spelen met de bal dat is veel leuker dan in dat enge water".

W. en ik zaten een eindje verderop en vergaten ons af te vragen wat voor hond het eigenlijk was. Het was geen boxer. Een Engelse buldog of zo?
We zaten heerlijk op het oude gordijn dat ik uitgespreid had en de wijn en chiabatta met franse kaas en kreeftsalade smaakten voortreffelijk.
De hond leidde maar af en toe mijn aandacht af van de schepen die voorbij gingen en minder vaak nog van haar, die spirituele, mysterieuze vrouw die ik nog maar pas kende maar bij wie ik het gevoel kreeg wel voor eeuwig samen met haar aan de rivier te willen zitten.
Ze sprak over Kristalkinderen die nu geboren worden onder een veel gunstiger gesternte dan het voorbije; het Aquariustijdperk is aangebroken.
Deze kinderen zijn heel krachtig in de onvoorwaardelijke liefde, zachtmoedig en brengen geluk en vreugde. Ze weten nog waar ze vandaan komen en waarheen ze ons zullen leiden. 'NieuweTijds Kinderen, Indigos'... ging W. verder zullen ons een hele nieuwe wereld tonen en de strijd aanbinden met negatieve krachten en die overwinnen. Materialistisch en egocentrisch denken zullen verdwijnen. Er zal een betere maatschappij zijn en ik, ik voelde dat die nu al werkelijk aan mij verscheen.

Snel voeren de schepen vanuit het buurland met de stroom mee en traag tegen de stroom op, een aanhoudende rij van aken, tankers en containerschepen. Sommige schippers gunden zich alle tijd om met hun verrekijkers niet alleen het water maar ook de strandjes af te turen en bleven dan even steken bij het bevallige lijf van de vrouw naast mij in haar blauw/roze bikini met daarover een wit gehaakt hesje.

De hondenbezitters probeerden inmiddels een andere tactiek uit, ze gooiden handjes water naar hem maar ook dat vond hij niet fijn, hij blafte woest en was kwaad, het meest nog op zichzelf. Gefrustreerd want hij begreep het niet, wat was er toch met hem? Welke hond houdt niet van water?

Het was een mooie warme dag geweest, soms had ik me ook een beetje als de hond gevoeld; ik wilde wel heel graag maar durfde niet. Maar nu, in de zwoele, vroege avond gaf een koel windje me het laatste duwtje om dicht tegen haar aan te kruipen. Ik sloeg m’n armen en benen om haar heen en verwarmde haar als een winterjas. Ze vleide zich tegen me aan; welk een gelukzalig gevoel steeg in me op. Het werd langzaam donker maar de stroom schepen nam nog niet af. Ik stak waxinelichtjes aan in rode, groene en roze houdertjes en schonk de glazen nog eens vol. De witte wijn was heerlijk koel gebleven in die oude geïsoleerde tas met bloemetjes erop waar ik vlak voordat ik van huis ging vier diepgevroren koelelementen van de Blokker in gestopt had.

Ik voelde me licht in het hoofd worden en kuste haar in de hals, even later op de mond. Het strand lichtte fel op maar dat kwam misschien door de lichtbundel van het schip dat dicht langs de oever voer. Het water klotste woester tegen de hoge meerpalen verderop waar zojuist een hoogliggende rijnaak aangemeerd was om er de nacht door te brengen.
Hond en mensen liepen langzaam naar het paadje dat hen naar de bewoonde wereld terug bracht, de hond met schaamtevol gebogen kop maar nu niet angstig meer. Wij dachten nog niet aan de bewoonde wereld. Ik zat stil met W. tussen de benen geklemd en streelde haar gezicht en armen.
Het was middernacht, we spraken over werelden waarin we ooit leefden en eens weer zullen zijn. In de kajuit van het schip gingen de lichten uit.


Lees verder!

geplaatst door Petronus



dinsdag 26 juli 2011

La desesperación

Oftewel de wanhoop. De vrijgezellenblues. 'Desperate' zijn, zoals we dat in ons jargon noemen. Het heeft iets lacherigs, de diepste staat waarin een dater kan zinken. Het is iets wat anderen zijn maar jij niet, want jij hebt wel vrede met je vrijgezellenbestaan, toch?

Ik dacht boven het 'desperate zijn' te staan, maar ik kwam mezelf daarin ineens hard tegen. Het was vorig jaar rond deze tijd. De zomer van 2010 ontwikkelde zich een soort 'Summer of Love'. De ene vriend na de andere kreeg ineens een relatie, of bereikte een nieuwe fase in de al bestaande relatie. Samenwonen, een kind, een huis kopen, noem het allemaal maar op.

Ineens zag ik mezelf volledig stilstaan. Ik zat al acht jaar in hetzelfde kleine apartementje en er waren alweer vier jaar verstreken sinds mijn laatste (en tevens eerste) relatie. Overal om me heen bloeiden relaties op, maar de liefde leek voor mijn gevoel aan mij voorbij te gaan.

Uit een soort van zelfbescherming ontwikkelde ik in mijn hoofd een soort totaal irrationele logica. Ik was als laatste over zonder relatie, dus nu was ík aan de beurt, dat kon niet anders. Ik was als de gokverslaafde die meent een systeem in een automaat te hebben ontdekt.

Dat systeem werkt niet vanzelf, daar moet je wat voor doen. Dat besefte ik ook. Dus ging ik internetdaten. Het was nieuw voor me, maar steeds meer mensen deden het en ik hoorde overal om me heen succesverhalen. Ik begon vol goede moed, hier op M4M. Relatieplanet zat immers volgens ingewijden 'vol met mutsen en nepprofielen'.

Mailcontacten ontstonden en dates volgden. Soms was het 'gezellig, maar niet meer dan dat'. Soms was het voor mijn gevoel geweldig maar liet de dame in kwestie niets meer van zich horen. Maar dat waarvoor ik er ooit aan begonnen gebeurde niet. Het 'systeem' waaraan ik me tegen beter weten vastklampte klopte niet....

Ik ben een persoon die zoveel mogelijk zijn leven zelf wil bepalen. Nu zag ik dat dit niet altijd mogelijk is, dat iets wat ik graag zou willen volledig in de grillen van het lot ligt en misschien zelfs helemaal nooit plaatsvindt, hoeveel moeite ik er ook voor doe. Ik kwam in een situatie die 'aangeleerde hulpeloosheid' heet. De gedachte 'Wat ik ook doe, het haalt niets uit' spookte door mijn hoofd. Spookbeelden van eenzaamheid in de toekomst, mijn sociale netwerk dat helemaal verdwijnt door hun relaties en gezinnen terwijl ik avond na avond verpieter in mijn eentje. Nachten hebben dit toekomsthorrorscenario mij wakker gehouden.

Toen kwam het 'ik móet'. Ik móest ook een relatie hebben en me voor de volle 100% voor inzetten. Dus stuurde ik als een gek berichtjes naar dames. Wie niet antwoordde kreeg de volle laag van me. Waarvoor nu mijn excuses, mochten de betreffende dames nog op de site zitten. Mailcontacten die wel ontstonden werden meestal van de andere kant verbroken 'omdat het niet goed voelde met mij'. Ik had geen idee waarom (of beter gezegd: wilde niet weten waarom) en reageerde weer boos.

Tegen september herpakte ik mezelf, mede door steun die ik kreeg van mensen uit mijn omgeving (die mij dus helemaal niet vergaten, ondanks hun relatie). Ik schreef mezelf uit bij M4M en richtte het vizier op de echte wereld. Ik heb een tijd coachende ondersteuning gehad en heb met succes geïnvesteerd in nieuwe sociale contacten. Ik zag weer dat er meer bestaat naast het wel of niet hebben van een relatie.

Natuurlijk wilde ik het allemaal nog wel, het kwam alleen op een lager pitje. In januari schreef ik me weer in, maar handelde met een andere insteek. Daten was geen obsessie meer. Soms keek ik wekenlang nauwelijks naar M4M om, soms correspondeerde ik even met iemand. Ik begon met bloggen omdat ik een schrijfpassie heb en mijn indrukken uit het datingsitegebeuren gewoon niet meer voor me wilde houden.

'Desperate' ben ik niet meer. Maar uitsluiten dat ik het nog word, nee dat durf ik niet. Ik durf daar helemaal geen voorspellingen over te doen. Omdat ik eigenlijk denk dat we allemaal ineens 'desperate' kunnen worden, hoezeer we ook denken van niet

Lees verder!

geplaatst door Tweez - 1 reactie



dinsdag 26 juli 2011

Goed zoeken

Toen ik me hier inschreef dacht ik dat met een strak profiel en mooie foto’s, het toch niet zo moeilijk moest zijn om kennis te maken met een leuke man. En die leuke mannen zijn er genoeg, want ook die maken een gelikt profiel en zetten er mooie foto’s bij. Dat is wel vanuit mijn visie geredeneerd en daar ben ik me zeer goed van bewust. Mannen die amper aandacht besteden aan hun profiel, of er een puzzeltocht van maken, vallen in mijn geval al snel buiten de boot. Van die kant verwacht ik ook wel een beetje inspanning.

Want die profielen vormen de basis voor mijn zoektocht. Wie zou er bij mij zou passen? Dezelfde interesses is een goede start, toch? We zoeken immers naar een potentiële soulmate?

Tot mijn grote verbazing kunnen die zoekprofielen ook wel voor de nodige problemen zorgen, wat een positief punt leek, blijkt later soms opeens een probleem. Bijvoorbeeld: er staan veel mannen die als hobby opgeven, dat ze graag zeilen. Nu zeil ik zelf niet, maar ik heb er zeker geen hekel aan en eerlijk gezegd lijkt het me ook wel leuk. Afspraken had ik ook wel met mannen met zeilboten, maar het is me nog nooit gelukt om aan boord te komen. Ik kan zwemmen, dat moet geen belemmering zijn, in principe ben ik ook niet bang. Ik heb geen last van zeeziekte, dus kom maar op met die hoge golven. Soms ben ik het weekend niet beschikbaar, dat is wel een probleem, maar er waren ook weekenden dat ik er wel was en dan was er bij de heer een reden waarom het niet doorging. Soms was het weer verschrikkelijk en dan wil ik weer niet. Bij slecht weer zie ik er uit als een verzopen kat. Tenslotte wil je er als vrouw wel een beetje kèk uitzien, ook aan boord . Het is ook een beetje een wereld van “zien en gezien” worden. Af en toe komt de gedachte bij me op, dat de heer in kwestie het misschien wel helemaal niet leuk vind, als er iemand zijn wereld binnenstapt. En hoe lang blijf je dit samen leuk vinden? Ieder weekend en de hele vakantie op de boot! Er zijn ook nog andere leuke dingen. In ieder geval heb ik me niet af hoeven vragen over hoe je een beetje fatsoenlijk zo’n boot op- of afkomt.

Als beide dezelfde sport beoefenen kan dat ook problemen geven. Je hebt dan wel de zelfde passie, maar als ik tegen iemand met een sterkte 5 moet spelen bij het tennissen, dan heb ik toch echt wel een probleem. En dat gaat ook niet goed komen.

Evenzogoed met wandelen. Wandelen staat in bijna ieders profiel, kan niet fout gaan, zou je denken. Maar er is wandelen en wandelen. Veel mensen komen niet verder dan het eerste café en dat vind ik geen wandelen. Ik loop liever een rondje Nederland (beetje overdreven) en dat mag best in etappes, maar dan sla ik wel Limburg over (stukje afkorten), dat is heuvelland en ik ben een vlakke land loper. Ook ik heb mijn voorkeuren. Limburg gaat nog wel, maar een trektocht de bergen in, liever niet.

Muziek is er ook zo eentje, dat gaat over emotie en beleving. Waar de een helemaal lyrisch van wordt, kan voor de ander een hele zit zijn. Maar je wilt de ander ook wat gunnen. Zien genieten is ook genieten.

Datgene wat eerst zo aantrekkelijk leek, blijkt voor problemen te kunnen zorgen. Mijns inziens schuilt er wel een “gevaar” in de gedachte van geven en nemen. Dat kan zeker werken, maar beide partijen leveren wel iets in. En als je niet oppast, zijn ze piket paaltjes aan het slaan. Maar bewustwording en onderkenning van het “gevaar” geeft meestal wel wat ruimte. Zoals eerder al opgemerkt, als het goed is, gun je de ander zijn plezier en dat kan ook heel goed voelen. Je hoeft ook niet alles samen te doen. Anders wordt het als er geen balans is, maar meestal is de relatie dan ook niet in balans.

De voorkeuren geven vaak wel aan wat voor type iemand is en dat is zeker een richtlijn, een eerste opzetje. Maar ik denk dat naast de al aanwezige gezamenlijke interesses, het ook leuk is om samen op zoek te gaan naar iets nieuws, een voor beiden nieuw op te bouwen passie. Als het goed klikt tenminste, want dat is een gevoel wat niet te beschrijven is.


Het blijft goed zoeken

Lees verder!

geplaatst door Felien



zondag 24 juli 2011

God gave rock 'n roll to you....

Bombastische blogtitel. Ik heb hem ontleend aan een gelijknamige song van de hardrockband Kiss, waarvan ik kortstondig fan was in mijn krantenwijktijd (zo'n 15/16 jaar, het was nog de walkmantijd). Het lied kwam ineens weer in me op toen ik hoorde over de dood van Amy Winehouse, dit weekend.

Amy was rock 'n roll, té rock 'n roll. Dergelijke rock 'n roll kan ik niet in mijn naaste omgeving verdragen, denk ik, weet ik wel zeker eigenlijk. Ik heb gevallen meegemaakt die een klein beetje in de buurt van Amy kwamen en die waren me al teveel. Al deze mensen slaagden er overigens uiteindelijk weer in hun leven op de rit te krijgen, wat je van Amy helaas niet kunt zeggen.

Goed, teveel rock 'n roll om me heen is dus niet goed voor mij, dat kan ik niet handlen. Maar bestaat er ook zoiets als te weinig rock 'n roll? Ja, voor mij wel, zo heb ik gemerkt in een vorige relatie. Dat bestaat zeker en ik denk dat dit me minstens evenveel energie heeft gekost als een relatie met iemand die dagelijks de neus een paar keer poedert of stuitert van de pillen.

Dat de dame in kwestie niet rookte vond ik nog wel prima. Dat ze niet dronk vond ik daarentegen al wat minder. Een biertje of wijntje samen, en soms één teveel, dat geeft de relatie toch wat....hoe zal ik het zeggen: jeu of zo. Samen het bed in strompelen, de volgende morgen brak wakker worden gevolgd door ontbijt met jus en straffe koffie. Ja, daar houdt de vagebond in mij wel van...

Maar het ging nog veel verder. Ze dronk geen koffie en thee (behalve kruidenthee). Ze gebruikte geen suiker. Dat ze vegetarisch was vond ik op zich wel OK, aangezien ik dat ook ben, maar zij begon steeds meer naar veganisme te neigen. Ze ging vrijwel altijd vroeg naar bed, kauwde iedere hap eindeloos en had een theorie over hoe je water bij het eten moest drinken en hoe warm het moest zijn zodat het zo gezond mogelijk was.

Als ze aan een chronische ziekte of wat dan ook had geleden had ik nog begrip kunnen opbrengen voor dit eindeloze gezondheidsgedoe. Maar het punt was: dat was niet zo, ze was en is kerngezond! 'Dankzij mijn levenswijze' zei ze dan,'en dat moet zo blijven.' Zo was de cirkelredenering rond.

Nee, het contact met mijn vrienden heeft niet geleden onder de relatie met haar. Alles wat ik deed, deed ik met hen omdat zij niet uit wilde gaan. Dan werd het te laat en dat is niet goed voor je gezondheid.....Het voelde voor mij alsof ik in twee werelden leefde. Die van haar waarin alles om gezondheid draaide en die van mijn vrienden, waarin ik me soms gewoon liet gaan. In een gezonde relatie moeten die twee soms samenkomen, al is het maar af en toe. Dat was bij ons onmogelijk.

Foodamentalism, oftewel voedselfundamentalisme. Gezondheidsmanie. Het zijn sinds een jaar of vijf verschrikkingen voor mij. Natuurlijk is er niets mis mee om aan je gezondheid te denken, maar draaf er alsjeblieft niet in door. Af en toe kan je lijf best tegen een beproeving, als het binnen de perken blijft.

Dus wat de rock 'n roll betreft: ik wil een partner met een gedoseerde hoeveelheid rock 'n roll in zich. Niet teveel, niet te weinig. Een partner die de bloemetjes buiten wil zetten, die gewoon soms eens lekker samen dronken wil worden. Op momenten dat het kan, dat we geen verantwoordelijkheden hebben de volgende dag.

En dan nu een rosé en straks een sigaartje!

Lees verder!

geplaatst door Tweez



zondag 24 juli 2011

Zonnetje

Het wordt wel tijd dat het zonnetje weer eens gaat schijnen… in mijn hart, want het is bar en boos gesteld in die kamers. Het hoost en het ruist en het raast daarbinnen en er is geen rust te bekennen. Deed er iemand onbeschrijfelijk lief tegen mij. Zelfs het zoenen in mijn hals in de buitenlucht vond ik zalig. Ga ik janken, als hij daarna lieve briefjes aan me schrijft. Hebben we twee uur met elkaar aan de telefoon gehangen. En nu. Is het uit. Twee weken later. Gevolg? Nog harder huilen, natuurlijk. Snotteren, alsof er een relatie van twee jaar beëindigd is. En waar is dit allemaal goed voor?
Geen idee.

Lees verder!

geplaatst door Possess - 1 reactie



donderdag 21 juli 2011

Volslank


Over twee maanden sta ik op het toneel; een werk gerelateerd iets waar ik me enorm op verheug. Moest vandaag even met de regisseur naar een kledingverhuurbedrijf om een jurk uit 1700 te gaan uitzoeken. Ik keek mijn ogen uit ter plaatse. Rijen vol met kostuums, gesorteerd op periode. Kasten vol schoenen, dozen vol pruiken en antieke onderbroeken. Geweldig!
Ik werd zorgvuldig opgemeten. Zwijgend werden de maten genoteerd.
Toen gingen we naar het tijdvak 1600-1700. Juist daar waren veel jurken van weg. Mee op reis voor opnames voor een nieuwe film van Greeneway. Jammer. Ze kon nu dus niks geschikts vinden. En ja, ze wilde niet vervelend zijn natuurlijk maar mijn maten(lees: volle boezem, minder slanke taille en lange benen) maakten het ook wel wat lastig. Ik maakte maar een grapje over al die actrices met maatje 36. De aardige regisseur zei dat het helemaal niet zo was dat alle actrices maat 36 hadden. Ik deed een poging om hem te geloven. Ook hij baalde er natuurlijk van dat onze missie niet echt geslaagd was.

Ondertussen dacht ik alleen maar hoe goed het is dat ik al een contract getekend heb bij de sportschool; trainen met een personal coach. Maar ja, daar begin ik de dag na het toneeloptreden pas aan. Dus ik zal mezelf toch met mijn volslanke lijf in zo’n kostuum moeten zien te proppen.

Moest ook terugdenken aan een heel grappige conversatie die ik pas had met drie vrouwelijke collega’s. De slankste van onze vieren vertelde dat ze in haar profiel had staan dat ze volslank is. Ze had immers wel borsten. Wij lagen dubbel en zeiden dat ze dat er echt uit moet halen omdat ze juist heel slank is en bepaald niet volslank. Eigenlijk hadden we alle vier een ander idee over wat volslank nou precies is bleek toen.

Vandaag google-de ik het woord maar eens en toen kwamen er heel veel linkjes naar forums over dit onderwerp. En naast diverse omschrijvingen die varieerden van ‘dat is gewoon een bedekte term voor dik’ tot ‘dat is een volle vrouw waarbij alles nog wel in proportie is’ , kwam ik ook foto’s tegen van vrouwen die ‘volslank’ zijn volgens degenen die de berichten hadden geplaatst. Daarnaast ook wat berichten van liefhebbers, meestal mannen, van volslanke vrouwen en ook aardig wat berichten van vrouwen die blij zeiden te zijn om geen ‘volslanke’ vrouw (meer) te zijn.

Fascinerend eigenlijk.

Ik heb het altijd als iets positiefs gezien. Ook omdat de meeste mannen helemaal niet klagen over een pondje meer. Sterker nog; ze vinden het wel lekker. Maar zelf voel ik me inmiddels er niet zo fijn meer bij. Ik wil kleren kunnen kopen in gewone winkels en dat lukt nog net nu. Ik heb het laten versloffen door de stress en alles. En wil me gewoon weer fitter voelen en mijn vetpercentage wat naar beneden krijgen.

Tot slot chatte ik vandaag nog met een oud- collega die in Nieuw Zeeland woont. Ze is ook recent gescheiden en aan ’ t daten. Ze vertelde over haar nieuwe aanwinst waar ze friendship with benefit (dat bestaat dus Down Under ook)mee had; een kapitein. Lieve, geweldige man. Enig minpuntje was dat hij een buikje heeft. Ik was compleet verbaasd dat zij als mede volslanke vrouw daar over valt. Ik heb haar geadviseerd juist een man met een buikje te nemen als volslanke vrouw, daar voel je je namelijk nooit te dik naast. En ze houden meestal ook van lekker eten!

Lees verder!

geplaatst door Babette



donderdag 21 juli 2011

Los

Ik twijfel er wel eens aan of ik er goed aan doe om via mijn blogs mijn hart te luchten. Het knalt er in voor- en tegenspoed danig op los.

Wie mij van nabij kent weet dat ik in het dagelijks leven veelal evenwichtig ben. Ik combineer passie met rationaliteit.
Ik heb afscheid genomen van mijn kikkerkoningin. Op een ander moment had de uitkomst van ons avontuur wellicht anders geweest. Sommige dingen mogen blijkbaar niet zijn. Ze is nu weer het lieve meisje, de sterke vrouw maar niet mijn gedroomde liefde van mijn leven. Ze zal altijd een warme plek behouden in mijn hart.
De titel van de blog luidt 'los'. Het is meer een intentieverklaring dan een adequate omschrijving van mijn huidige gemoedstoestand. De verliefdheid was zo heftig dat het tijd vraagt om het uit mijn lichaam te krijgen. Volgende week hoop ik te wandelen in Oostenrijk. Dan hoop ik de rust weer terug te vinden.
Met terugwerkende kracht is heel gemakkelijk aan te geven waarom de emoties bij mij zo hoog opliepen. Het was voor mij liefde op het eerste gezicht en ook bij haar was het eerste gevoel heel heftig. We trokken als magneten naar elkaar toe. Een dergelijke verliefdheid, zo veel fysieke en emotionele passie heb ik mijn hele leven nog niet meegemaakt. De andere kant is dat mijn lief ('los' is dus echt nog een intentieverklaring, hihi) heel snel in verwarring was en die verwarring houdt aan tot de dag van vandaag. Ze schreef letterlijk dat ze zich goed in kan beelden dat we met onze kinderen een gezin vormen maar dat ze die keuze niet kan en wil maken omdat het gevoel nu niet goed zit. Haar verwarring bracht me volledig uit mijn doen. Ik wist zeker de vrouw van mijn dromen gevonden te hebben en hield daar krampachtig aan vast. Die droom heb ik dus los moeten laten.

De reacties op mijn vorige, verdrietige blogs waren lief maar soms ook wat defaitistisch: "dat gebeurt dus op op M4M", alsof het verkeerd is als je ergens voor gaat en het loopt op niets uit. Ondanks de beperkte nachtrust, de verwarring, de teleurstelling had ik deze ervaring voor geen goud willen missen. Ik heb een mooi, lief, heerlijk, integer mens leren kennen en wat misschien nog belangrijker is, ik heb ervaren dat ik me meer durf te openen voor een ander dan ik in jaren heb kunnen doen. Dat is hoopgevend. Nog even en ik ben klaar voor een nieuw avontuur.

Lees verder!

geplaatst door Marcelvt



woensdag 20 juli 2011

De Lonerrotonde

Eigenlijk voelde ik me niet eens zo heel erg misplaatst op de Lonerrotonde. Tenslotte ben ik ook wel een beetje een ‘loner’. Voor de afwisseling trok in nu eens niet op de fiets maar te voet langs ‘s Herenwegen van ons eigen platteland.

Drenthe en Groningen dit keer en maar vijf dagen. Van dorp naar dorp en overnachten bij B&B’s van 'vrienden op de fiets'. Negentien euro slechts maar sterk wisselend in kwaliteit. Soms een armetierig zolderkamertje met een enkel dakraampje en ’s morgens een pover ontbijtje maar ook wel eens een mooie, ruime kamer met radio en Tv en op tafel een schaal fruit of koekjes en chocola. Ontbijt met verse jus en een eitje naar eigen wens. In flat of rijtjeshuis of boerderij, vrijstaand vakantiehuisje of Pipowagen, alles kun je tegenkomen.

Van het station van Assen liep ik in de richting van het plaatsje Loon en ik dacht even aan de grootmoeder van vaders kant die 'van Loon' heette. Misschien kwamen haar en dus ook mijn voorouders wel hier vandaan? Maar het kan ook Loon op Zand geweest zijn. Sowieso hebben wij wel Drents bloed in de aderen want grootvader is er geboren in Nieuw Amsterdam in 1885 maar dit terzijde.

Op de Lonerweg moest ik zijn voor m’n eerste logeeradres maar toen ik er iets vroeger dan afgesproken aanbelde was er niemand thuis. Ik besloot de omgeving maar een beetje te verkennen en zo belandde ik dus op de Lonerrotonde.

Niet bepaald een plek waar je als wandelaar als vanzelf naar toe getrokken wordt maar omdat er niets boeienders in de directe omgeving te bekennen was vleide ik me maar neer op een bankje in het gras langs het verkeersplein. Of eigenlijk was het helemaal geen bankje maar een stalen deksel van een laag en klein uitgevallen transformatorhuisje ofzo. Auto’s draaiden rondjes voor mijn neus en soms dacht ik de tomtoms te horen: "Op de rotonde rechtdoor, tweede afslag", "op de rotonde linksaf, derde afslag" maar dat deuntje speelde natuurlijk alleen maar in mijn kop want als je al op de rotonde bent zwijgt de tomtom. Vrachtwagens met aardappelmeelproducten van de Avebe en landbouwers op grote tractoren.

Opvallend veel sportwagens met open dak of eigenlijk niet zo opvallend want het was heet. Jonge vrouwen achter het stuur maar vaker nog iets oudere mannen en even ging er een liedje van van Kooten en de Bie door me heen: “Ouwe lullen moeten weg, ouwe lullen moeten weg” waarom weet ik ook niet. Ze zijn zelf trouwens ook ouwe lullen nu en ik ook. Maar ik zat aan die rotonde, die alleengaandersrotonde en toen drong zich in mijn kop een lied van weer een andere ouwe lul op, ook een loner: Rod mc Kuen. Hij zong dat hij, net als ik een zwerver was geweest, alleen langs honderd wegen ging en nooit een thuis vond. Maar, zegt hij "mij hoor je niet klagen want......ones in a while along the way love's been good to me". Tja, the story of my live.

De volgende dag voerde mij over het prachtige, al een beetje in bloeistaande Balloërveld in de richting van het Groninger land alwaar ik als eerste een ook alleen- reizende bekende, die het overigens slecht verging ontmoette: Berend Botje met zijn scheepje in brons gegoten vlakbij de veemarkt zonder vee.

Zuid-Laren is een gemoedelijk plaatsje, toeristisch maar nu nog rustig en er is zowaar een goed Japans ‘all you can eat’ restaurant, dat kwam goed uit want ik had wel eens zin in zoveel eten als ik wilde. Mijn plan was van Assen, via Zuidlaren, Veendam en Scheemda naar Winschoten te lopen, gemiddeld 15 à 18 kilometer per dag. Vroeger liep ik meer maar de jaren gaan al een heel klein beetje tellen merk ik. Waarom met een omweg naar Scheemda? Om niks eigenlijk, of toch. Vijftig jaar geleden was ik als leerling horlogemaker in de leer bij meneer Heeringa op de Radioweg, hij kwam uit Scheemda, misschien daarom wilde ik er even rondkijken. In Veendam bezocht ik het Veenkoloniale museum, heel boeiend weer eens te zien hoe er geleefd en gewerkt werd in voorbije tijden en hoe de verhoudingen toen lagen. Het museum is gevestigd in een oude school en ik realiseerde me dat de vader van goede vriendin Iris en haar zus Tineke er wellicht was schoolgegaan, hij werd daar immers geboren.

Op de ‘Hereweg’ in Meeden, een langgerekt lintdorp staan tientallen mooie, luxe huizen uit de tijd van de welvarende ’Hereboeren’. In de negentiende eeuw rijk geworden door het verbouwen van graan en het uitbuiten van hun arbeiders die in plaggenhutten woonden. Ze lieten grote, dure huizen bouwen in uiteenlopende bouwstijlen van neoclassicistisch tot art Deco en Amsterdamse school, dat verwachtte ik daar helemaal niet maar in dat opzicht gingen ze dus wèl met hun tijd mee.

Als je zo alleen loopt en met niemand praat gaan je gedachten soms alle kanten uit. Een voordeel is wel weer dat je gemakkelijk eens een praatje maakt bij voorbeeld bij het vragen van de weg. Toen het een keer op de weg naar Veendam hevig begon te regenen en mijn bescheiden parapluutje met het Amsterdamse stadswapen erop niet meer toereikend was mocht ik schuilen in het kantoortje van een recyclingbedrijfje en kreeg van de manager koffie aangeboden en interessante toelichting op wat zij daar in the middle of nowhere deden. Energie opwekken uit landbouwafval en mest en hij vertelde over de problemen waar de veehouders en landbouwers tegenwoordig zoal mee te maken hebben.

Hunebedden zag ik in Drenthe maar gedachten van meer dan drieduizend jaar geleden drongen zich gelukkig niet aan me op.

Lees verder!

geplaatst door Petronus - 1 reactie



dinsdag 19 juli 2011

Liefde en oosterse mystiek

Heftige emoties zijn uit. In de wereld van M4M zijn we hoog opgeleid en vooral heel gelijkmatig in onze gevoelens. We zoeken op rationele gronden en met een wensenlijstje naar de door ons gewenste partner en leven nog lang en gelukkig. Bij mij werkt dat blijkbaar niet zo maar gelukkig hebben emoties ook de neiging met de tijd wat af te vlakken. Het perspectief keert terug en het geduld neemt toe. Jawel: de dag vandaag is anders dan de dag van gisteren.

De afgelopen dagen waren ontstellend heftig. Het zal de trouwe bloglezer niet ontgaan zijn. Langzaam aan keert de rust terug in mijn hoofd en mijn hart. Ik ben werkelijk overvallen door deze liefde. Het was onverwacht en ik was er niet tegen gewapend.

Een van de middelen waarmee ik mijn onrust te lijf ben gegaan is de I Ching. De "wat"? hoor ik menig lezer vragen, de I Ching dus, waarvan de ondertitel luidt: het boek der verandering. Een jeugdvriend van chinees-Indische afkomst bracht me er zo'n 30 jaar geleden mee in aanraking. Het is, volgens de tekst op de achterkant: de gemeenschappelijke bron van de leer van Con Foe Tze (Confucius) als van Lao Tze. Het is een boek met raadgevingen. Je kunt het boek vragen stellen. Destijds gebruikte ik het wel eens met een lach op mijn gezicht. Toch waren de antwoorden soms verbluffend veelzeggend.
Later heb ik mij in een andere richting ontwikkeld. Ik oriënteerde me meer en meer op het waarneembare en vond eigenlijk dat ik aan meer geen behoefte had. De gedachtegang daarbij was zo iets als: waarom zou ik geloof hechten aan wat niet aangetoond kan worden als ik voor een gelukkig leven genoeg heb aan wat ik met mijn zintuigen kan waarnemen. Door de omgeving waarin ik verkeerde (hoe volwassen ook, een mens wordt altijd beïnvloed door zijn directe omgeving volgens mij) is alles wat, om het zo maar samen te vatten, de new age grabbelton, stevig afgekeurd. Enerzijds vanuit de gedachte dat het vaak sprookjes zijn, vergelijkbaar met het vroegere geloof dat de aarde plat was en dat er een God was die voor donder en bliksem zorgde. Anderzijds vanuit de gedachte dat je zorgvuldig met wijsheden uit andere culturen om moet gaan omdat je het anders verkracht.

Het was een van de complicaties die mijn lief direct zag. Zij leeft meer vanuit esoterische inzichten (ze omschrijft het vast anders. Ik geef het maar een naam)en was bang dat ze datgene wat heel belangrijk voor haar is niet met mij kan delen. Op basis van wat ik van ons dagelijks leven waar nam, van de keuzes die we beiden maakten had ik het gevoel dat we in de praktijk veelal overeenkomstig leven. Ik dacht het dat daarom ook mogelijk moet zijn om een brug te slaan tussen onze beiden levensvisies.
In beperkte tijd is het natuurlijk onmogelijk om een studie te maken van alles dat wat dat betreft op de markt is. Ik ben dat ook niet van plan. Ik vind het ook niet nodig om in alles hetzelfde te vinden of te geloven als mijn partner (wie dat dan ook moge zijn/worden). We hebben er al meerdere keren over gesproken en het heeft voor mij een wereld geopend waar ik eerder nogal huiverig voor was. Neem maar van mij aan dat ik behoorlijk terughoudend ben als het gaat om zaken die ver van mij af staan. Toch heb ik de I Ching weer ter hand genomen en heb vragen gesteld die betrekking hebben op mijn huidige situatie. Om een idee van het boek te geven: Er staan 64 spreuken beschreven. Vaak wordt in het antwoord een ontwikkeling aangegeven, waarbij 2 spreuken met elkaar worden verbonden. In het boek worden de spreuken verder uitgelegd. De eerlijkheid gebiedt te zeggen dat zelfs de uitleg soms multi-interpretabel is. Oh ja: wat ook nog wel aardig is om te weten: de antwoorden worden verkregen door met 3 muntjes te gooien.
Op mijn vraag in hoeverre er toekomst mogelijk is voor mij en mijn lief is het antwoord het teken PI, oftewel aaneengeslotenheid. De kern van de spreuk, in ieder geval zoals ik het lees, dat de omstandigheden er goed uit zien als beiden op het juiste tijdstip hun keuze maken en wanneer die keuze in volledige oprechtheid wordt gemaakt. De laatste zin luidt letterlijk: "Wie de aansluiting gemist heeft en verder maar blijft dralen, terugschrikkend voor de volle, ware overgave - die zal zijn fout berouwen, als het te laat is." Vanuit mijn materialistische, rationele levensvisie slaat allemaal nergens op. Het is toeval, muntjes kunnen niet leiden tot antwoorden waar je ook maar iets mee kunt. Maar toch: waarom was het antwoord niet: Meng, de jeugddwaasheid of PO, de versplintering?

Op mijn vraag hoe ik met de huidige situatie om zou kunnen gaan kwamen 2 spreuken als antwoord: Tsjoeng Foe / innerlijk vertrouwen en She He / Bijten en kraken.
er wordt gesproken over vertrouwen en standvastigheid. Er wordt gesproken over dat een van beiden zich terugtrekt om op onderzoek te gaan. Letterlijk vind ik de tekst: "al staan andere mensen ons nog zo na, wanneer ons innerlijk evenwicht van hen afhangt, is het niet te vermijden dat wij heen en weer worden geslingerd tussen vreugde en leed."
Stomme muntjes.

Lees verder!

geplaatst door Marcelvt - 1 reactie



dinsdag 19 juli 2011

Here comes the rain again


Dat had dus de titel moeten zijn van de vorige blog. Iets te snel geplaatst de blog. Toch nog even aandacht graag voor dit prachtige nummer van the Eurythmics waar van de tekst wel in de blog stond.
The Eurythmics. Ja, dat is dus echt de oude doos, ze bestaan niet meer en wie kent ze nog anno 2011. Annie is still going strong trouwens, pas nog een ridderorde van the Queen ontvangen voor haar werk tegen HIV in Africa. Dit meld ik even als fan van deze supervrouw!

Nou, mooi dat er niks komt van dat uitmaken met mijn lover ondertussen. Ik denk dat ik het gewoon maar lekker laat doodbloeden. Zou ’t lukken? Ik was het al vaker van plan maar telkens kwam ie net op tijd weer op de proppen.

Zo kwam er deze week ook nog eentje uit de oude doos op de proppen.
‘Ca va?’ luidde het mailtje. Mmm, nee, het ca va’t niet bepaald nee. Nou, met hem dus ook niet.
Zo’n ander en half jaar terug hadden hij en ik ook een soort affairette, via match4me overigens.
Ja, ik weet het, het begint er echt op te lijken dat ik alleen maar van die dingen heb. Beter dan niks kun je dan ook nog denken. En dat wordt me soms ook door vriendinnen wel verweten.
Zo van: “Waar zeur je eigenlijk over, je hebt tenminste zo nu en dan een man”. Terwijl ik dan weer niet snap waarom zij tot niks komen met al die mannen.

Misschien ben ik minder kritisch. Misschien ben ik makkelijker met seks. Misschien ben ik niet zo bedreigend. Ik weet het niet. Ik weet zeker dat ik niet leuker ben. Dat wel.

Nou ja, deze ‘ex’ is ook weer alleen en in een dip en hij baalt ook van de regen. Zoiets. Een van de volgende vragen van hem zou kunnen zijn: “Seks?”. Ik ga er eens diep over nadenken of ik dat nou wel moet doen. Genoeg andere leuke dingen te doen meestal zomers.

Alhoewel…morgen regent ’t weer…en wat is fijner dan samen onder een dik dekbed dan?
Seks met je ex? En dat allemaal omdat het regent?? Soms fantaseer ik er wel eens over om ze allemaal tegelijk te sms’en; al die ex affairettes.
“Morgen om 21.00 bij mij?”. En dan nodig ik ook al mijn vriendinnen uit. Kijken wat er gebeurt. Van zulke fantasieën krijg ik nou energie. Sorry.

Ik geloof dat ik van die paar zonnestralen vandaag echt een zonnesteek heb opgelopen.

Gelukkig; Here comes the rain again! Mark my words!







Lees verder!

geplaatst door Babette



maandag 18 juli 2011

En ze leefden lang en 'gelukkig'...

Ik ben vrijwilliger in een verzorgingstehuis, als maatje van een oude dame.
Ze is 93 jaar, net als haar man.

Mevr. K. is nog goed bij de pinken, alleen haar lijf wil niet meer. Ze ziet niet veel meer, is slecht ter been en heeft een gehoorapparaat. En nu is ze ook nog uit bed gevallen en heeft haar arm gebroken.
Soms denk ik wel eens:’Was ze maar niet meer zo scherp van geest.’
Want, oh, ze kan haar situatie maar niet accepteren.
Ze heeft 5 kinderen gekregen en ook altijd nog gewerkt (als kind al moest ze van moeder borstrokken breien als ze even niks te doen had!!).
Het liefst zou ze nog rondrennen en het huishouden bestieren.

Die 5 kinderen komen wel af en toe op visite, maar nemen haar nooit mee naar buiten. Triest.
Daarom ga ik elke week een uurtje met haar wandelen, of ik neem haar even mee in mijn auto naar plaatsen van vroeger.

Een paar weken geleden vroeg ze me of ze me haar verhaal mocht vertellen. Natuurlijk.

Ze vertelde dat haar man heel lief voor haar is, maar dat ze tegengas van hem mist.
Ze is eigenlijk met hem getrouwd omdat ze medelijden met hem had.
Mevr. K. is een pittige dame.
Het lastige is, dat ze ook nog wel graag de touwtjes in handen wil houden. Dus als haar man iets voor haar doet, doet hij het ook nog eens niet altijd naar haar wens.
Talloze voorbeelden volgden, om haar verhaal te illustreren.
Ze ergert zich vreselijk aan hem, maar heeft hem nodig omdat ze hulpbehoevend is.
Ik vroeg haar wat ze nu eigenlijk het liefst zou willen. Haar antwoord: ‘Een robbertje met hem vechten!’

En dus moppert ze maar door.
Tot hij het echt helemaal zat is en ook begint te grommen.

Laatst vertelde ze, heel serieus en verontwaardigd, dat hij op een gegeven moment de telefoon had gepakt, iemand gebeld en gezegd: ‘Ik wil scheiden. Ik wil van haar af.’
Ze was zich kapot geschrokken!
Ik was blij dat ik achter de rolstoel liep, want ik stikte van het lachen.

Ik kan het me wel heel goed voorstellen. Ze zitten de hele dag naast elkaar, in grote fauteuils in een piepklein kamertje.
Zij heeft het altijd koud, hij te warm.

Ik zou gillend gek worden.
Niet voor niets heb ik in mijn profiel staan dat ik ruimte nodig heb (en geef) in een relatie. Niet alleen fysieke ruimte, maar ook je eigen vrienden blijven zien, je hobby’s houden.


Veel mensen vinden het schattig, 2 oude mensjes al zo lang bij elkaar.
In het najaar komt de burgemeester met een boeket bloemen vanwege hun 64-jarig huwelijksfeest. Ze zullen de schijn wel ophouden.
Hij moest eens weten…

Lees verder!

geplaatst door Anne_49 - 6 reacties



maandag 18 juli 2011

Geraakt

Als de liefde er niet is tussen twee mensen(/ouders) dan kun je ‘m er niet (meer) inschoppen. Het hoeft ook niet, je kunt ook normaal met elkaar omgaan. Maar kennelijk is er nog een vorm: haat-liefde.

De behoefte om met elkaar om te gaan is op de een of andere manier wel aanwezig, of domweg noodzakelijk vanwege de kinderen. En als het dan niet harmonieus kan, dan moet het maar door elkaar af te kammen en dwars te zitten. Niemand merkt het hoor! Het ziet eruit als een plaatje! ‘Ze gaan nog zo goed met elkaar om die twee. Knap hoor!’ Nou, inderdaad knap. Het gebeurt onderhuids. En als er dan iemand ontploft – en dat ben ik dan weer natuurlijk – dan begrijpt niemand dat. Ook je kind niet, helaas.

En als je het uit wilt praten, dan geeft degene die het -mogelijk te korte- lontje aangestoken heeft niet thuis. Hij is tenslotte niet voor niets bij je weggegaan. Uitpraten? Waarvoor? We hebben toch geen relatie meer? Of, nog erger, hij staat je uitgebreid te woord aan de telefoon, terwijl jouw ‘alles aanvoelende kinderen’ daar bij hem aan tafel zitten en dat merk je pas als je hem een hap hoort nemen.

Knip.

Zo was het tijdens het huwelijk ook. Toen gingen wij ook zo met elkaar om. Wat wil ik daarvan terug? Waarom leer ik niet? Waarom denk ik niet heel volwassen en beredeneerd: oh ja, zo reageert hij op mij en dat doet het met mij. WAT moet ik doen om het geen vat meer op mij te laten hebben?

Slik.

Wordt het niet eens tijd dat ik mij nu ook definitief omdraai? En dat ik ritueel in hart en ziel de vader van de kinderen laat gaan? (Als ik maar wel nog, af en toe de boor even mag lenen!)

Ik mag wel opschieten, want zaterdag heb ik een speciale date. We hebben elkaar eerder al ontmoet. Vaak ben ik een beetje opgewonden voor afspraakjes door spannende berichten, telefoontjes en sms-jes vooraf, dit keer ben ik: geraakt. Ik heb er een verschoond hart en een opgeruimde ziel bij nodig, om … dat allemaal aan te kunnen.

Lees verder!

geplaatst door Possess - 1 reactie



maandag 18 juli 2011

Here comes the sun

Al dagen zit dit nummer in mijn hoofd. Hoe zou ’t toch komen? Wat een troosteloze, natte bende is het buiten, gadver. In mijn hoofd voelt het al niet veel minder troosteloos. En droog hou ik ook niet.

So baby talk to me like lovers do
Walk with like lovers do

Waar ben je nou? Mijn zogenaamde lover. Je bent er eigenlijk nooit als ik je echt nodig heb. Als ik je niet sms dan hoor ik heel lang niks van je. Als we dan eindelijk weer iets hebben afgesproken ga je ineens liever met je zoon op pad. Wat wil je nou?

Here comes the rain again
Falling on my head like a memory
Falling on my head like a new emotion

Goed bekeken hebben we misschien maar een nacht of 4 samen doorgebracht in de bijna 6 maanden dat we elkaar kennen. Een keer of 5 op ’t strand gezeten. Een keer of 6 naar de sauna geweest. Een keer of 7 samen gegeten. En ja, heel wat meer keren gevreeën. Maar wat stelt het nou eigenlijk voor?

Raining in my head like a tragedy
Tearing me apart like a new emotion

Moet ik dan toch maar officieel stoppen met iets dat nooit officieel begonnen is? Een moment plannen om het uit te maken? Ik denk dat jij het niet begrijpt; we kunnen toch gewoon door gaan zo? Tot? Ja, tot Sint Juttemis zeker? Belemmert deze affairette, deze vriendschap plus, dit minnaar/minnares dingetje mij in het vinden van die ene?


I want to walk in the open wind
I want to talk like lovers do
I want to dive into your ocean
Is it raining with you?


Voorlopig regent het nog heel hard. Ik ga maar eens de tekst bestuderen van 'Here comes the sun'.
Misschien dat ik daar een beetje van opknap.









Lees verder!

geplaatst door Babette - 2 reacties



zondag 17 juli 2011

Wandeling

Het is zomer, dan zou je toch redelijkerwijs een wandeling moeten kunnen maken, zonder iedere keer kletsnat te regenen. Met de afspraakjes loopt het geen vaart en altijd binnen zitten is niet goed voor de accu. Dus eruit, naar de zandverstuiving bij mij in de buurt, om een lekker stukkie te lopen. Meestal komt dat in mijn geval neer op kilometer vreten, ik heb nogal een stevig tempo. Frisse lucht is goed voor lichaam en geest. Uiteraard wilde er geen hond mee, niet in de laatste plaats omdat ik geen hond heb.

Omdat alleen lopen niet echt mijn voorkeur heeft, neem ik steeds vaker mijn fototoestel mee en bedenk een thema, het thema was deze keer “verval”. Als ik nu indruk gewekt heb dat ik met een zeer geavanceerd toestel op pad ga, de zoekcriteria voor de aanschaf waren: beneden de 100 euro en knalroze van kleur. Match 100%. En ik heb er tot nu toe veel plezier van.

Al lopend, kijkend en vooral diep in gedachten verzonken, kom ik in een stuk waar ik helemaal niet wil zijn. Een heer stapte zojuist op zijn racefiets, schikte zijn kleding nog even en een andere heer stond een eindje verderop aandachtig met zijn mobiel in de weer. Ik was weer eens in een HOP beland, een heren ontmoetingsplaats, want ik kan me niet voorstellen dat dames in een stuk bos hun gerief zoeken. Nu loop ik daar als vrouw geen enkel risico, maar ik vind het niet fijn om daar te lopen tussen de zakdoekjes, lege pakjes durex en gebruikte condooms. Duurzaamheid is een rekbaar begrip evenals “verval”. Ik heb nog even overwogen om een foto te maken van het afval, maar zelfs dat niet gedaan ondanks de mogelijkheid om te wissen. De foto gaat uiteindelijk toch meedraaien op mijn beeldscherm. En dat wil je niet als nette vrouw.

Het overkomt me vaker, maar de eerste keer dat ik daar kwam, duurde het toch wel even voor ik wist waar ik was. Ik was verrast over de hoeveelheid heren die opeens daar liepen en pas toen er een aantal achter een boom doken besefte ik waar ik was. Vriendelijk en vooral luid groetend ben ik doorgelopen op zoek naar de hoofdweg. De meesten groetten wat gênant terug, duidelijk niet op hun gemak. Ik zag daar de lol wel van in, tenslotte was ik een zeer storende factor. Dit verhaal heb ik later bij vrienden aan tafel en goed aangedikt verteld, wat mij nu weer is overkomen. Die vriend vertelde eenzelfde verhaal, hij zit veel langs de weg en wilde even de benen strekken en zocht daar een parkeerplaats voor op. Maar toen hij uitstapte en zich lekker stond uit te rekken, gingen er bij 3 auto’s tegelijk de deuren open. Onder het motto “dit is foute boel” kon hij gelukkig ongeschonden wegkomen. Onder het genot van een goed glas wijn hebben we er smakelijk om gelachen. In dit geval lopen de heren een groter risico dan de dames.

De wandeling heb ik daarna rustig kunnen voortzetten, nieuwe route ontdekt, even moeten schuilen voor een plensbui, veel plezier gehad van mijn fototoestel, een paar schoenen en een tak.

Toen ik even onder een boom stond vanwege de plensbui, moest ik wel even denken aan de heren. Zouden die ook nog steeds actief zijn in die plensbui, ze hebben vrijwel zeker geen last van langslopende dames met knalroze foto toestellen. Ik heb het al eerder ervaren, ook als je alleen op stap gaat kun je veel plezier hebben, heb je de meest onverwachte ontmoetingen, maar een maatje mag zeker mee.

Lees verder!

geplaatst door Felien



dinsdag 12 juli 2011

Vakanties………………………

En hier ben ik weer om jullie te vervelen met mijn verhalen en om de site een beetje levendig te houden zo in de zomerperiode.

Het is zomer dus komkommertijd in Nederland, alles wordt rustiger, op de werkvloer lopen er minder mensen rond, de zon schijnt, dus iedereen is vrolijker. Behalve dat het op de werkvloer rustiger is, is het ook rustiger op de Nederlandse datingsites en op de chat van m4m is het ook enorm rustig.

Is iedereen in vakantiestemming en dus maar lekker buiten in dit weer? Of is iedereen al op vakantie? En hoopt single Nederland tijdens de zomer een leuke partner aan de haak te slaan? Misschien wel een leuke vakantieliefde in den vreemden? Of gaan we voor meer dan alleen een vakantieliefde als we in het buitenland zijn?
Of is single Nederland eigenlijk helemaal niet op zoek? Als ik de reacties hoor op de algemene chat is single Nederland niet op zoek naar een partner maar wil gevonden worden. Het eerste wat er dan in me op komt is waarom iemand zich dan inschrijft op een datingsite? Niet alleen maar om gevonden te worden toch maar ook om zelf actief te zoeken naar een potentiële partner?

Maar goed, ik wijk af van het onderwerp; het thema is vakantie en wat gebeurt er allemaal op vakanties?

Ben benieuwd naar jullie reacties……….

Lees verder!

geplaatst door Siepje - 3 reacties



dinsdag 12 juli 2011

Gelukkig de vrouw die haar eigen weg gaat


Ik ben momenteel nogal gevoelig voor mensen die iets van me vinden. Er gebeurt hier eens iets en dan zie je daar ineens hetzelfde soort iets bevestigd. Dan vindt die zusenzo van je en dan zegt een ander een dag later ook toevallig dat je zo zusenzo bent. En dan ben ik geneigd dat allemaal te gaan geloven. Zo raak ik dan makkelijk af van wat ik eigenlijk zelf van mezelf vind. Sterker nog; ik raak het overzicht kwijt en weet helemaal niet meer wat ik vind of wie ik eigenlijk ben.


Extravert of introvert. Heel direct of juist vaag in mijn communicatie. Ben ik nou assertief of eigenlijk soms agressief of misschien wel passief. Erg slordig of heel gestructureerd. Een lieve moeder of veel te streng. Super zelfstandig of toch afhankelijk. Een vrouw met rondingen of gewoon te dik. Zwartkijker of optimist. Volhouder of afhaker. Een klager of doorzetter. Creatief of behoudend. Emotioneel of nuchter. Harde werker of lui. Op zoek naar een man of heb ik er al 1?

Ik weet even niet meer precies wie of wat ik ben en wat ik wil. Daardoor is het lastiger om te handelen.
Collega’s geven feedback, vrienden zeggen wel eens wat, mijn kinderen vinden van alles, mijn ouders uiten soms hun mening, mijn ex doet nog weleens een duit in het zakje, op mijn blogs komen reacties en mijn lover heeft ook wel ideeën.
Het is overigens zeker niet allemaal negatief wat er mijn kant op komt. Maar ik zou me zo graag van zowel het positieve als het negatieve niks willen aantrekken. Gewoon mijn eigen plan trekken en er niet wakker van liggen. Dat had ik me net vanmorgen voorgenomen om dat te gaan doen toen ik de volgende, toepasselijke tekst op mijn kalender las:

Gelukkig de vrouw die haar eigen weg gaat,
Die zich niet laat weerhouden
Door de wetten van mensen
Verboden door heersers bedacht.


Lees verder!

geplaatst door Babette



dinsdag 12 juli 2011

Bos in de schemering

Ik voel mijn kuiten. Vooral de rechter is er zwaar aan toe. Ik strek langzaam mijn been waardoor mijn voet geleidelijk boven de waterspiegel uitstijgt. De druppels glijden via mijn hiel, terug het hete water in. Het rekken is voelbaar aan de achterkant. Mijn spieren vertellen me nu, en zeker morgen, dat ik een uitslover ben. Maar wel op de goede weg.

Volgend jaar maart wil ik een halve marathon lopen. Noem het mijn invulling van de middenlevenwending. Je hoeft er geen motorrijlessen voor te nemen. Drie weken geleden volbracht ik na zes weken trainingsopbouw mijn eerste vijf kilometer sinds ruim een jaar. Afgelopen weekend liep ik er weer vijf. En vanavond zeven. Ja, ik weet het. Dat is niet verstandig. Dat zeggen mijn pezen ook. Maar het was wel lekker. Op 9 september staan tien Goudse kilometers op het programma, dus trainen is noodzakelijk.

Het bos in de schemering is overigens een bijzondere ontmoetingsplaats. Ik kom opvallend veel paartjes tegen. Sommigen innig verstrengeld op een van de vele bankjes die weinig verscholen op open plekken in het bos staan. Anderen kruipen al lopend nog dichter tegen elkaar aan om ruimte te maken voor mijn draf. Ik zie lachende ogen en stralende gezichten.

Verderop een ouder stel dat hand in hand kijkt naar de neergaande zon in de vijver waaromheen ik mijn rondje loop. Als ik ze voor de tweede keer passeer, staan ze nog steeds te genieten. Nu meer van elkaar dan van de verdwenen zon.

Ik loop mijn kilometers alleen. Net als de lopers die ik passeer. We hebben slechts aandacht voor onze ademhaling, de stronken in het bospad en de aanmoedigende stem of muziek in onze oren. Zo anders dan de niet-lopers in het bos.

Van de rand van het bad pak ik mijn glas wijn. Neem een slok en strek de tenen van beide voeten. Rekken en strekken. Je lijf voelen en ervan genieten. Dat doe ik vanavond zeker niet alleen. De stellen uit het bos beleven het ongetwijfeld ook.

Lees verder!

geplaatst door Willem



maandag 11 juli 2011

angst voor pijn

voor iedereen die zich afvraagt of het nu al weer mis is: nee hoor. De kikkerkoning kwaakt nog steeds met zijn koningin maar misschien is het toch de moeite waard om mijn gevoelens te delen.

30 juni sloot ik mijn laatste blog af met een gegroet en de beste wensen. Een paar dagen later volgde mijn liefste met haar laatste blog: mijn prinses had haar kikkerkoning gevonden: ik dus.
Een sprookje was geboren. Het feit dat ik mijn profiel niet direct op zwart zette verleidde iemand tot de verzuchting dat ik dus niet te vertrouwen ben. Is het een gekwetste ziel of de waardin die is zoals ze haar gasten vertrouwt? Wie zal het zeggen. Ik ben mijn hele leven al monogaam en kan me niet voorstellen dat dat ooit zal veranderen.

Het valt me niet altijd mee, deze heftige, intense verliefdheid. Het beneemt me de adem en de dagen dat ik mijn lief en ik niet samen zijn voel ik me bijna zoals een junk die cold turkey afkickt. Ik heb eerder vrouwen leuk gevonden, ben eerder verliefd geweest maar nooit zo heftig als nu. We verlangen allebei enorm naar elkaar. Ik droom graag over samen tachtig worden en zij vertelt niet te weten of we een toekomst hebben. Ik merk dat ik dat heel lastig vind. Niemand hoeft mij te vertellen dat het na een maand niet duidelijk is of we een toekomst hebben. Dat kan alleen de toekomst ons duidelijk maken. Ik heb best wel een behoorlijk ontwikkelde partij hersens. Maar: als de zin begint met: ik weet niet of we een toekomst hebben, waar is dan de droom? Waar is de motivatie om er iets van te maken? Ik word er zenuwachtig van en ga zoeken naar bevestiging. Ik merk dat ik drammerig word, dat ik geneigd ben te gaan zeuren. Steeds stelliger, onrustiger vraag ik naar antwoord waarom we elkaar nog zouden zien als ze twijfelt of we een toekomst hebben. Ik reageer overmatig, word boos om niets en ga vervolgens als een halve gare door het stof om me te verontschuldigen. Ik wil haar niet kwijt, mijn lieve gepassioneerde, mooie, tedere, heerlijke geliefde. Het idee alleen al bezorgt me nachtmerries.
Ik krijg het antwoord waar ik om vraag niet. Haar antwoord is dat ze het niet weet maar dat ze wel sterk naar me verlangt. In de korte tijd dat we elkaar kennen kwam ook nog een ex vriend langs die haar terug wil. Ze heeft ook nog eens gemerkt dat hij zich inzet om gedrag waar hun relatie onder andere op is stuk gelopen te veranderen. Ze is er door in verwarring gebracht maar heeft er voor gekozen om de weg met mij verder in te slaan, om uit te zoeken wat het is dat zich tussen ons afspeelt.
Ik voel me zo stom: het zou me een geweldig gevoel van vertrouwen moeten geven. Ze kiest voor mij en niet voor hem, met wie ze lang is om gegaan. Ik hoor haar alleen maar zeggen dat ze niet weet of we een toekomst hebben samen.
Waarom ga ik hier zo krampachtig mee om? Natuurlijk heeft ze gelijk. We weten niet of we samen 80 worden. Over een paar dagen is het vakantie. Ze kiest er voor om dan een week met mij door te brengen, terwijl we elkaar nog nauwelijks kennen en ik ben teleurgesteld omdat ik haar vanavond niet kan bellen. Ik lijk wel gek.
Ik ben al een eind met mijn analyse. Ik geloof heilig in positief denken: vertrouwen is het halve werk. Een relatie heeft meer kans als je wilt geloven dat het gaat lukken. Realisme biedt ruimte voor twijfel en de mogelijkheid dat het verkeerd gaat biedt uitzicht op pijn en pijn is niet fijn (leuk he, zo'n rijmpje tussendoor).
Ik realiseer me dat ik niet zo'n held ben als het om pijn gaat.
Met heel mijn hart en ziel heb ik gekozen voor haar en de angst voor pijn zal ik dus voor lief nemen. Ik kan alleen hopen dat ze mij mijn angst gunt.

Lees verder!

geplaatst door Marcelvt - 8 reacties



maandag 11 juli 2011

De AH-Erlebnis

Er zijn van die mensen die je op ideeën brengen. Je vindt ze onder andere op M4M…

Na mijn ontsporing in het leggen van contact in de trein geeft deze persoon, laat ik hem ‘vriend’ noemen, weer hoop. Hij had het een aantal maanden geleden al eens gehad over ‘ iemand ontmoeten bij de Appie’ en in ons laatste gesprek kwam hij wederom met ’s Neerlands bekendste grootgrutter aanzetten. Daar zou het moeten gebeuren. Het lukt ons namelijk niet om een afspraak met elkaar te maken, ieder aan een andere kant van het land wonende met elk ons eigen leven.

Enfin, deze vriend komt dus graag bij de Appie en hij vertelde me als volgt waarom:
“wie weet”, zei hij, “schaak ik nog eens iemand op de groente-afdeling…”
Ik heb schaken op een groente-afdeling persoonlijk nog niet meegemaakt. Ik ben bekend met een andere supermarkt, waar op deze afdeling niet wordt geschaakt. De Appie ligt voor mij ook een beetje uit de richting. Nu ben ik niet zo goed in schaken, maar geschaakt worden…? Dat is toch van een andere orde. Mijn nieuwsgierigheid was gewekt…. Op naar de Appie.

Daar aangekomen kwamen net de ouders van een vriendin de supermarkt uitgelopen. Deze mensen zijn altijd samen gebleven, stralen zo lang ik ze ken (dat is bijna 36 jaar) en naar zeggen van mijn vriendin: ze zijn gelukkig met elkaar. ‘Zo kan je dus uit de Albert Heijn komen…’, dacht ik. Ik pakte een blauw mandje, liep rond en keek mijn ogen uit…. want al snel bleek dat je hier als single mogelijkheden te over hebt!

Het begon inderdaad direct al op de groente-afdeling. Er werd geschaakt. De spanning was van de gezichten af te lezen… Ik hoorde “schaakmat!” Een omhelzing volgde… Even verderop gooide een boze klant het schaakbord met de stukken om. Ai…
Brood moest ik hebben. Ook hier viel iets te beleven. Minder spannend dan bij de groente maar zeker niet minder leuk: Er werd een workshop ‘warme broodjes bakken’ gehouden. Het rook er heerlijk!

Met mijn warme broodjes in de mand liep ik verder, naar de koffie. Roodgerande waarschuwingsborden alom. Hier was het oppassen geblazen, was er op te lezen. Een aantal soorten viel namelijk in de categorie ‘geen zuivere koffie’. Oei. Uitkijken dus wat ik meeneem. Gelukkig had ik daar alle vertrouwen in.

Ik viel van de ene verbazing in de andere. Op deze manier had ik nog niet eerder boodschappen gedaan. Langzamerhand begon te dagen wat mijn mede M4M’ ers bij de AH brengt…
Op zoek naar beschuit. …En wat ik daar trof, nou ja... dat had ik kunnen verwachten. Een beetje AH-ganger hoef ik vast niet uit te leggen dat er vanwege alle beschuit-eters geen doorkomen aan was… Het was er een gezellige boel, iedereen was er druk pratend en lachend en er werden hier en daar elkaar zwoele blikken toegeworpen. Omdat ik de menigte niet kon passeren nam ik een ommetje. De volgende keer maar een beetje eerder komen dan…

Voorbij boter, kaas en eieren werd mij middels een groot blauw bord gewezen op de volgende afdeling: ‘De Koude Kermis’. Ik ken het van andere supermarkten als koel- en vriesvak. Hoewel de meeste klanten hier ongeschonden hun boodschappen deden waren er ook die aardig blauw zagen… Uit de speakers klonk de stem van de bedrijfsleider: “Willen alle mensen die een blauwtje hebben gelopen op De Koude Kermis, zich naar de Klantenservice begeven?” De blauwen vertrokken met hangende schouders en al snel werd duidelijk dat ze bij de klantenservice een warm onthaal kregen, een deken over de schouders en een beker warme chocolademelk.

Wat een winkel… Ik zag nog de afdeling pannen, met uitgebreide mogelijkheden om ‘onder de pannen’ te zijn. Aah… daar zullen de ouders van mijn vriendin zijn geweest…

“Heeft u ook een bonuskaart?”, vroeg de cassière vriendelijk. Lichtelijk verward keek ik op. Het was alsof ik wakker schrok. “En wilt u een pakje dieren? Oh nee, u krijgt er twee.” Ik krijg ze overhandigd en neem ze mee voor mijn nichtjes en neefjes.

Bij de klantenservice staat een oudere dame bloemen af te rekenen. Een vader tilt zijn dochter op de schouders. Mensen lopen de winkel in en uit, buiten schijnt de zon. Het lijkt wel alsof alles…. normaal is… Ik sta even stil. Wat er precies is gebeurd in het afgelopen half uur weet ik niet, maar 1 ding is mij plotseling duidelijk geworden. Dat is wat mensen naar de Appie brengt: … het is de AH-Erlebnis!

Lees verder!

geplaatst door Nick70 - 4 reacties



zondag 10 juli 2011

Vleugje overdreven

Nou, daar zitten we dan op zondagochtend achter de PC. Wat een feest! Ik heb de tip (van ‘ons’ Lucifera) van vorige week ter harte genomen, overwogen en geoefend voor de spiegel, maar terplekke ging het anders. We hadden een etentje voorafgaand aan het feest met zo’n dertig mensen. Mijn slachtoffer zat al aan een ander tafeltje, waar ik niet meer bij kon. Ik begroette hartelijk de mensen aan mijn tafel (vleugje overdreven, bijna om te laten zien hoezeer ik hem niet nodig had die avond…)

Was het zoete verbeelding of leek ik echt te merken, dat hij op dezelfde manier zijn best deed, om vooral niet te laten merken dat hij het leuk vond dat ik er was. Er was spanning, met af en toe blikken of half blikken of voelen dat hij voelde dat ik naar hem keek en ik voelde hem naar mij kijken (alhoewel ik het niet durfde te checken of het echt zo was). Ik ken hem nauwelijks, maar het kwam me voor dat hij heftig aan het toneelspelen was met vrouwen daar aan dat andere tafeltje, waarbij de één me gevaarlijker voorkwam dan de ander in mijn inschatting voor het verdere verloop van de avond.

Eenmaal in de feestzaal, was hij op zijn minst één keer zodanig langs mij gelopen, dat hij, met diezelfde flair ook voor mij even zijn best had kunnen doen. Maar… nee, dat gebeurde niet. Hij liep straal langs me heen. Tegen iemand die bij mij aan tafel had gezeten schreeuwde ik (wat door de harde muziek op ‘in het oor fluisteren’ lijkt:)’Ik wil naar hui-uis!!’ ‘Hoezo dan?’ vroeg hij, ’het begint net.’ ‘Ik vind iemand leuk hier, maar het gaat toch niets worden.’ ‘Oh, wie is dat dan?’ En met dat hij dat vroeg, stond de persoon in kwestie achter hem. Lang, atletisch, geen grammetje vet, mooi overhemd, gebruind door het bekende oer-festival, no nonsense en zijn gezicht is de vriendelijkheid zelve. (Even ter opfrissing: Ja, ik ben 53 en ik voelde me 13. Te groot voor de poppen en te klein voor de kerels.) ‘De avond is nog jong,’ fluisterde mijn tafelgenoot terug en zei erbij: ‘Ik zag hem net wel een paar keer naar je kijken. Er kan nog van alles gebeuren, joh.’

Dapper beet ik mij door de avond heen. Zag dat ik niet de enige was die af en toe in zijn/haar eentje op een afstand de boel stond te bekijken. Het was best de moeite waard om ook aandacht voor anderen te hebben. Omdat vrijwel iedereen in zijn uppie naar het feest was gekomen was het voor iedereen zoeken, hoe er zijn/haar draai te vinden en hoe lang men zich met één persoon wilde bezig houden. Steeds zocht ik toch weer even de geruststelling van mijn blik op die ene speciale aanwezige, tot ik hem - langer dan een sanitaire stop kan duren - kwijt was. Hij was weg!

Ik constateerde dat de kleur van het feest eraf was. Te weinig connectie met andere mensen om nog te blijven. Ik pakte mijn jas, groette mijn tafelgenoot die gezellig met iemand in gesprek was en vertrok. Eenmaal buiten de deur zat mijn fris gestreken overhemdje gewoon buiten, samen met een andere feestganger. ‘Ga je,’ vroeg hij. ’Ja.. eh,’ zei ik, ‘ik geloof het wel.’ ‘Kom erbij zitten,’ zei hij en schoof er een stoel bij. Tevreden, maar stuurloos haakte ik aan bij het gesprekje en ging gedwee weer mee naar binnen. Nu kan het leuk worden, dacht ik, terwijl ik de deur voor hem open hield, tot hij op de gang enthousiast een vrouw begroette en daar uitgebreid mee ging kletsen.

Vanaf dat moment heb ik mijn zinnen verzet en mijzelf een schouderklopje gegeven dat ik toch maar mooi dit hele feest aan het meemaken was en... hem niet nodig had. Toch? Hoe het kwam weet ik niet maar ik eindigde zoenend op straat met iemand anders. Die man had met een kwinkslag contact met mij gezocht, had me op 38 jaar geschat.. Werkt altijd. Was zelf 40. Ook leuk. Het ging al gauw over zijn bed en breakfast adres waar hij verbleef en of ik zin had om dat ook eens mee te maken. Op zich heel schattig! Maar ik koos ervoor om hem te laten weten, dat mijn belangstelling uitging naar iemand anders. Maar hij bond hij niet in. Het was dramatisch.

Mijn favoriet leek net tot inkeer te zijn gekomen en zat ten minste even vlak bij mij beschikbaar te wezen voor een praatje zo op het einde van het feest. Op dat moment vroeg mijn nieuwe gezelschap ondanks rugklachten om weer te dansen. Achter mij zag ik dat mijn bewuste man dames gedag zoende. Hij vertrok. Botste tegen mij op, zei: ‘Sorry,’ alsof ik een vreemde was en ik zag dat hij anderen gedag zwaaide.

Buiten bij de achteringang van het restaurant stond een bankje. Het leek mijn nieuwe gezelschap for the time beïng een goed alternatief, toen ik verzekerd had dat ik niet met hem mee zou gaan. Ik ook wel, wat kon me gebeuren. Een ober verontschuldigde zich geroutineerd, terwijl hij een flinke ton vol flessen in de glasbak ledigde. Mijn nieuwe gezelschap verklaarde me dat hij verdronk in mijn blik. Maar hoe kon dat? Mijn blik stond op oneindig.

Lees verder!

geplaatst door Possess - 1 reactie



zondag 10 juli 2011

Mijn hokjesgeest

Zondagmiddag. Zon, koffie met suiker, katten buiten, koortslip, Bonnie 'Prince' Billy op de achtergrond. En ikke, die zomaar aan de hand van profielen die ik hier zie wat datingtypetjes neer ga zetten. Gewoon, omdat het kan. En mezelf spaar ik zeker niet.

1. De clichématige. Steekwoorden die je vaak in het profiel van deze leden tegenkomt zijn oa 'Spontaan, sportief, glas wijn, avondje op de bank, Haar naam was Sarah en Komt een vrouw bij de dokter'. Speelt op safe, maar belandt daardoor wel op de grote berg der inwisselbaren.

2. De terughoudende. Dit ben ik: een leuke vrouw. Wie ik wil vinden: een leuke man. Andersom uiteraard ook mogelijk. Geen verdere invulling van het profiel, of onbruikbare info als 'van alles wat'.

3. De negativo/-a. Baseert verwachtingspatroon op negatieve ervaringen uit het verleden. Herkenbaar aan zinnen als 'Zoek je een one-night-stand, dan ben je bij mij aan het verkeerde adres', of 'Zoek je een tweede moeder, zoek dan verder'. Soms introduceren deze mensen zich in de eerste zin al met een dergelijke uitspraak, in enkele gevallen zelfs in dikke capslockletters. Je kunt je afvragen in hoeverre deze personen over hun vorige relatie heen zijn...

4. De waarschuwer. 'Ben je sterk genoeg om mij aan te kunnen?'. De waarschuwer waarschuwt de lezer voor zijn/haar onhebbelijkheden. En verwacht aanpassing van van de partner in spe hieraan. In hoeverre de waarschuwer bereid is zichzelf aan te passen aan de ander laat hij/zijn onvermeld.

5. De veeleiser. Stelt een lange lijst van kenmerken op waaraan de partner moet voldoen. Sluit deze soms, bij wijze van excuus, af met 'maar uiteindelijk gaat het toch om die klik'. Is vaak jarenlang op een site te vinden, want het wil niet zo vlotten....

6. De vage vogel. Laat de lezer in staat van verwarring achter. Bij de een wekt de vage vogel nieuwsgierigheid op, bij de ander afkeer. En ja, volgens mij ben ik er zo één.

Niet iedereen past in bovengenoemde typen. Maar toch hebben we allemaal wel iets van minstens één van hen, dat geloof ik. En....natuurlijk zijn aanvullingen hierop van harte welkom...

Lees verder!

geplaatst door Tweez - 1 reactie



zaterdag 9 juli 2011

in de wacht staan

Leden van M4M , al dan niet betalend, die hier met hun profiel op de site staan, staan in mijn beleving in de “wacht”. Ze hebben zich aangemeld omdat ze verwachten dat er hier iets te vinden is waarnaar ze op zoek zijn. Ieder voor zich heeft daar een bepaald beeld en verwachting bij.

Ongetwijfeld zijn er andere manieren om te zoeken, maar die vallen buiten het bestek van dit blog.
Na het aanmelden wordt er meestal veel zorg besteed aan het invullen van het profiel , het plaatsen van de foto’s en het zoekprofiel wordt weloverwogen neergezet. Immers, het doel is om zo effectief mogelijk een nieuwe partner te vinden, eentje die het liefst voldoet aan zoveel mogelijk wensen. Dit hele proces schept hoge verwachtingen, er is tenslotte een inspanning geleverd en meestal volgt er dan een beloning. Maar wanneer die komt, is een verrassing!

De eerste periode is men nog in gespannen afwachting, al gauw zijn er een paar berichtjes van leden die blijkbaar direct op de nieuwe matches reageren. Ik heb me twee keer aangemeld met een korte tussenpose. Bij de eerste aanmelding bleef mijn ex volhardend bovenaan staan, met een score van 100% en hij was het toch echt niet, ik heb me toen afgemeld. Pas toen hij weg was, of anoniem, heb ik me weer aangemeld en kreeg ik van dezelfde mannen weer een berichtje. En allebei hadden ze geen idee dat ze al eens eerder op mijn profiel gereageerd hebben. Dat heb ik ze ook niet verteld.

Dus de eerste tijd is dat wachten best wel spannend, want er gebeurt ook nog wat, “in de wacht staan” is onderhoudend en dan blijf je staan. Intussen kun je op de T2S wat losse gedachten met anderen wisselen. Maar dan komt de klad erin, de eerste dates waren toch niet echt de moeite waard en op de berichtjes die je stuurt komen maar weinig of geen reacties. En dan komt de irritatie om de hoek kijken. Het wordt tijd voor een andere aanpak, profiel heroverwegen, andere foto’s plaatsen. En als dat nog steeds niets oplevert, kunnen die irritaties naar buiten toe geventileerd worden. En dat is bij M4M zichtbaar in de T2S en de blogs. Daar zit vaak een zure, zeurende achtergrondtoon onder.

Nu kun je je afvragen of dit in je voordeel werkt. Tenslotte wil je met je profiel een zo positief mogelijk beeld neerzetten en het feit dat er zich nog geen leuke date heeft aangemeld is gemeengoed voor de meeste die nog steeds “in de wacht” staan. De uitgangssituatie is nog steeds hetzelfde, je bent single, daar toch niet happy mee en de ware is nog niet gevonden.

De vergelijking met “in de wacht” staan heb ik gemaakt omdat het gedrag vergelijkbaar is met mensen die waar dan ook, wachtkamer, helpdesk, treinvertraging, te maken krijgen met een onbekende wachttijd. Een gedrag wat overigens voorspelbaar is en een cyclus volgt van gespannen afwachting, gelatenheid, teleurstelling, irritatie en opnieuw wachten. Iedereen wacht op tussentijdse en daarom geruststellende mededelingen, als je weet waarom je nog even moet wachten, is het wachten verdraagbaar. Maar die tussentijdse mededelingen zijn er hier niet. Als je van de cyclus weet, kun je er je voordeel mee doen. Gewoon rustig blijven staan tussen lotgenoten, of een ander plan trekken. Maar boos worden levert niets op en zielig doen al helemaal niet. Je zet dan wel een stempel op jezelf. Degene die je wilt vinden staat tenslotte ook in die zelfde wachtkamer. Dat wachten zie ik niet als passief wachten, want dan gebeurd er op M4M echt niks.

Het kan ook best gezellig zijn in de wachtkamer, knoop eens een gesprek aan met een mede wachtende en dat kan hier op T2S. Dat levert misschien niet direct een relatie op, maar wel een leuk contact. Sporadisch blijven leden met een relatie wel eens om die reden hangen.

Overigens ben ik zelf ervaringsdeskundige dat het best na een eerste date goed kan gaan, uiteindelijk is dat wel stukgelopen, maar pas na een paar maanden werd duidelijk dat we samen niet gelukkig zouden worden. Dat lag zeker niet aan de eerste date en we hebben een leuke tijd gehad. Waarmee ik ook wil zeggen, gewoon doen, die afspraak. En als het op niets uitloopt, ben je wat mij betreft altijd weer welkom “in de wachtkamer!”

Lees verder!

geplaatst door Felien - 1 reactie



vrijdag 8 juli 2011

Liefde tussen de bedrijven door

Om 2.00 vannacht deed ik het licht uit om vervolgens in een diepe slaap te zakken. Om 6.00 sms’t ie zoals afgesproken. “Ik ben er”. Slaapdronken stommel ik de trap af om hem binnen te laten.

Samen terug in bed. Hij heeft gewerkt. Ik te kort geslapen na een veel te lange dag. In bed kruipen we dicht tegen elkaar aan. Het voelt heerlijk. Zijn lekkere grote lijf is zo fijn zacht. Een paar uur vertoeven we in half slaap onder het dekbed.

Zo nu en dan voel ik zijn handen die mijn lijf volgen zoals ik dat zo graag heb. Soms lijkt het even alsof het er bijna van gaat komen maar dan valt hij toch weer dieper in slaap en blijft een hand liggen op een heup of borstkas. Langzaam verslapt de hand om er vervolgens van af te glijden. Zo lief.

Als mijn wekker gaat maken we af waar we al een paar keer een beetje aan begonnen waren. Ontlading en totale ontspanning volgt. Voor even maar want de plicht roept.

Ik ga douchen, aankleden, een snel broodje eten en moet dan op weg naar mijn afspraak. Kusje bij mijn auto en daar gaan we. Onze wegen scheiden weer.

Uren later kom ik bij in de sauna na mijn sporttraining. Ik en realiseer me dat ik hem mis.
Dan denk ik terug aan onze sms-jes van eerder deze week.
“Ik hou best een beetje van je”
“Ik ook van jou hoor”

Bestaat het dan toch; liefde tussen de bedrijven door?

Lees verder!

geplaatst door Babette - 1 reactie



donderdag 7 juli 2011

Tour d'amour

Had even een oprisping van onrust vorige week met het schrijven van zogenaamde brieven aan de ex die ooit zei mijn ware liefde te zijn. Maar wat een rust kwam er over me zodra ik de laatste blog geplaatst had, zoals beloofd aan mezelf heb ik daar niet meer over gecorrespondeerd met hem. En tot nu toe ook geen sms of ander verkeer meer gehad met hem.

Dat was twee zomers terug wel anders.
Hij kon me niks meer bieden en zomaar ineens was het over. Ik raakte steeds opnieuw compleet in paniek bij de gedachte dat ik hem misschien wel nooit meer zou zien.
Maar er was ook nog een ander soort vreemde weemoed die me overviel toen. Namelijk dat ik ook niet meer in zijn huis zou komen. Niet meer door de straten van zijn stad zou lopen. Daar werd ik ook heel verdrietig van want ik had me in korte tijd erg gehecht aan de sfeer van zijn stad en huis.


Niet helemaal toevallig dus ging ik die zomer op cursus in de buurt van zijn stad. Ik schilderde alle ellende van me af. Op de laatste dag sneed ik van sommige werkjes de randen af. Ik stopte ze in een envelop en schreef er op ‘de losse eindjes’.
Ik had hem die ochtend ge-sms’t met de vraag of hij thuis was zodat ik op de terugweg even langs kon gaan. Hoe naïef. Natuurlijk was hij de stad uit. Ver weg. En hoezo langskomen? Kortom; ik moest van die losse eindjes af. Ik had ineens een missie.

Ik parkeerde een paar straten verderop. En na wat omwegen stond ik voor zijn vertrouwde deur. Het voelde heel erg ‘verboden’ wat ik aan het doen was maar dat maakte het des te spannender. Ik gooide de envelop door de bus en haastte me richting einde van de straat zonder te kijken of zijn veel te nieuwsgierige overbuurvrouw me misschien had gezien. Eerste deel van de missie volbracht; de losse eindjes lagen op zijn deurmat.

Ik liep vervolgens een winkel in waar ik nooit met hem geweest was. Kocht een krant en ging naar het restaurant waar ik het laatst met hem gegeten had. Dat was toen al niet zo’n vrolijke bijeenkomst. Nu zat ik er in de zon en genoot best een beetje van de situatie. Wat zou ik nu nog eens als klap op de vuurpijl kunnen doen?
Ik stapte in de auto en kon op twee manieren terug naar huis. Ik koos uiteraard niet voor de makkelijke weg.

Het werd al wat schemerig inmiddels en ik voelde dat mijn mission nog niet completed was. Ik ging toch eindelijk doen wat ik al langer van plan was. Op onaangekondigd bezoek bij zijn broer. Die was in het bezit van een geweldige kroeg waar we uiteindelijk nooit samen waren geweest, halverwege tussen zijn en mijn huis. Ik moest dus even een stuk rijden nog en onderweg bedacht ik wat mijn strategie zou worden.
Licht zenuwachtig reed ik het bewuste dorp in. Ik vond het al snel. Ik liep het café binnen alsof ik een gewone klant was en vroeg aan de bediening achter de bar of ik de baas kon spreken.
Hij werd er bij geroepen, ik had hem al lang herkend uiteraard. Hij kende mij niet van gezicht. Ik zei wie ik was en wat ik wilde.

Drie uur lang praatte ik met zijn broer over hem, ons, het, liefde en het belangrijkste; kwam het nog goed???? Geduld moest ik hebben. Niet op zijn nek gaan zitten. Accepteren hoe het nu was. En niet vergeten dat het heel bijzonder was geweest en dat er altijd ‘iets’ zou blijven tussen hem en mij, dat wist hij zeker. In zijn niet geheel nuchtere staat deed hij me nog een oneerbaar voorstel waar ik maar niet op in ben gegaan. En hij beloofde me niks te zeggen tegen zijn broer. Dat geloofde ik toen al niet.

Moe maar voldaan kwam ik uiteindelijk om 3.00 ’s nachts thuis. Zo’n slordige 200 km extra op de teller en 12 uur later dan gepland.

Dat de losse eindjes nog lang niet afgehecht bleken te zijn werd later duidelijk.
Toch was deze tour d’amour een geweldige ervaring die zeker een bijdrage heeft geleverd aan het verminderen van mijn liefdesverdriet die zomer.

Lees verder!

geplaatst door Babette - 3 reacties



woensdag 6 juli 2011

Tonijn

Lekker even een niet M4M gerelateerd blog schrijven, het lezen ervan is geheel op eigen risico, het is namelijk totale onzin.

Soms overkomt het me, ik loop in de winkel voor de dagelijkse boodschappen en dan valt mijn oog op een stukje tekst op een artikel.
Dit keer was het op een blikje tonijn, een onmisbaar ingrediënt voor de salade niçoise. Er staat op “Hele moot”

Nu is dat blikje 8 cm doorsnee en 4 cm hoog en ik heb wel eens echte tonijnen gezien in Spanje en vers gevangen tonijnen in Japan op tv, maar die zijn wel groter dan 8 cm doorsnee. Bovendien was me nog nooit opgevallen dat er een hele moot in het blik zat. Na het openen van het blikje kon ik er nog steeds geen echte structuur in herkennen en probeer te analyseren van welk stuk er een “hele moot” in zit. Nog afgezien van de informatie dat het een “hele moot” is, wat moet ik ermee? Het komt er in ieder geval niet heel uit.

Dat was nu wel een uitdaging, om de hele moot er ook heel uit te krijgen, om hem dan vervolgens in stukjes door de salade te mengen. Maar omdat het een “hele moot” op water is, kan ik niet profiteren van de soepel glijdende eigenschappen van olie. Simpel op zijn kop zetten is zinloos, krachtig schudden is een mogelijkheid, maar sinds zondag zit ik met een tennisarm en dan doet schudden echt pijn. Ik kan het ook nog aan een ander vragen, maar dan moet ik wel uitleggen waarom en mijn kinderen kennen me inmiddels iets te goed. Eigenlijk zou ik eerst moeten weten hoe ze die “hele moot” in dat blikje gekregen hebben, hij zit er klem in. Dan kan ik daar mijn strategie op afstemmen. Ik zou dat kunnen navragen in Rotterdam, dat staat ook op het blikje. Maar wat heb ik eraan?

Verdere bestudering van het blik levert nog wat meer info op, het is een “hele moot” van een Skipjack tonijn (Katsuwonus Pelanus). Echt, het is zo geschreven, ik doe niet aan bron vervalsing. En hij is gevangen in de Westelijk Centraal en Oostelijk Centraal grote Oceaan (FAO zone 71) en via Thailand naar Rotterdam vervoerd, maar waar hij in dat blik terecht is gekomen, vermeld de verpakking niet . Op een ander blikje staat Equador, afhankelijk van waar hij gevangen is, komt de tonijn blijkbaar in Thailand of in Equador terecht. Dan staat er ook nog een symbooltje op met een springende vis, met daaronder het woord SAFE. Maar wat heeft die tonijn daar nu nog aan?

Wie ondanks bovenstaande waarschuwing dit toch gelezen heeft, verklaart me waarschijnlijk compleet gestoord, wat mij weer niets uitmaakt.

Mijn katten heren hebben er in ieder geval wel wat aan, die likken met smaak het water op, die leven voor het moment en staan niet stil bij teksten of waar het vandaan komt. Heerlijk lijkt me dat.

En ik kan het toch niet nalaten om een bruggetje naar M4M te maken. Want ook hier zien we veel tekst op de buitenkant, maar iedere keer is het toch weer een verrassing welk deel van de “hele moot” er in het blikje zit. Er is maar een manier om er achter te komen, open maken en consumeren.

En daar heb ik wel wat aan!!

Lees verder!

geplaatst door Felien - 2 reacties



dinsdag 5 juli 2011

Iemand tips?

Zaterdag ga ik naar een feest en daar komt een man die ik heel leuk vind. Boeie? We zijn voor elkaar gemáákt vind ik. Als ik in zijn buurt sta, dan gaan er bij mij van binnen allemaal compasnaaldjes zijn kant op staan. En zolang hij maar toelaat dat ik binnen die actieradius van hem verblijf is alles goed.

Dit is zoveel meer dan in woorden is uit te drukken. Ik noem het toch maar even: “belangstelling”. En ik heb er wel iets van laten doorschemeren. Schriftelijk. Dat ik het leuk vond om hem nog eens te zien en dat gebeurde tijdens een excursie. De grote vraag was nog even wat er met hem gebeurde als ik in zijn buurt stond. Als er al wat gebeurde dan kon hij het aardig verbloemen. Ik merkte slechts een paar keer dat hij toenadering zocht (waar je je al niet mee bezig kunt houden tijdens een excursie), maar even zo vaak dat hij de andere kant op ging.

Ik heb hem nu bijna een maand niet gezien. Met het feest in het vooruitzicht hield ik dat vol. Wel had ik in gedachten dat ik toch vooraf een heel klein geruststellend signaaltje van hem zou moeten ontvangen. Dat gebeurt niet. Naarmate de datum nadert, word het met de dag minder leuk en de kans groter dat ik zal moeten aanzien hoe hij zich met anderen zal vermaken en niet met mij.

Ik voel me een schoolkind, maar dan met de teleurstellingsopvangcapaciteit van een vijftiger. Niet dus. Ik wil deze man! Iemand tips?

Lees verder!

geplaatst door Possess - 1 reactie



zaterdag 2 juli 2011

Generatio Spontanea

Ik word soms zóóóóó moe van mijn spontane medemens (homo spontaneus). Spontane mensen zijn steeds aan het woord, ik kom er niet tussen. Mag ik toch eens praten, dan kappen ze me af en vullen mijn zin aan. Ben ik een minuutje stil, dan vragen ze meteen of het wel goed met me gaat. Spontane mensen spetteren, knetteren, bruisen en knallen. Niets is ze teveel: bungeejumpen, parasailen, feesten tot aan het ochtendgloren en reizen natuurlijk. De spontane medemens heeft de halve wereld al gezien en laat zich breeduit lachend fotograferen met groepjes negerkindjes uit Burkina Faso met Real Madrid T-shirtjes aan.

Spontane mensen zoeken andere spontane mensen. Ze raken namelijk onzeker van rustige, bedeesde mensen die zorgvuldig overwegingen maken en zich observerend op de achtergrond houden. Rustige mensen houden onbewust een spiegel voor waar spontane mensen moeilijk mee overweg kunnen. De staf van organisaties bestaat uit spontane mensen en spontane sollicitanten zijn overduidelijk in het voordeel. Hetzelfde geldt uiteraard voor de datingwereld. De 21e eeuw is de eeuw van de spontaniteit. We moeten spontaan zijn, want stel dat ze ons niet willen.

En hierin zit de grote valkuil van de spontane mens. Want door zich te omringen met alleen maar spontane mensen omringt creëert hij langzaam maar zeker een situatie van twee (of meer) kapiteins op één schip. Teams vol creatieve geesten klappen uit elkaar doordat er alleen maar dominante, heersende en kartrekkende op-de-voorgrondtreders worden aangetrokken. Moordende concurrentie ontstaat, waar juist samenwerking en aanvulling zou moeten zijn. Hetzelfde geldt voor relaties. Wat begint als een groot avontuur met knallende romantiek, erotiek en dagen gevuld met spannende activiteiten eindigt in een machtsstrijd. En dat allemaal vanwege de verheerlijking van die ene eigenschap...

Ik kijk niet neer op de spontane mens en wil hem/haar ook niet uit de weg gaan. Als medewerker van een nieuw opgerichte stichting ben ik blij dat we een paar heel spontane medewerkers hebben die de broodnodige PR naar buiten toe verzorgen. Dat zou totaal in de soep lopen als ik me daarmee zou bezighouden. En ik ben blij dat ik met mijn wat meer rustige aard ook een passende belangrijke plek heb, waarin ik word gerespecteerd.

De mens is een kuddedier. Binnen de groep hebben we uiteenlopende persoonlijkheidstypen nodig. De wereld is niet zwart-wit. Hij is dynamisch en heeft teveel grijstinten voor één type mens om te mee om te gaan. Laten we daarom blij zijn dat er naast die spontane knallers ook rustige mensen zijn, die alles even wat dieper en overwogener bekijken. Spontane mensen: denk eens aan ons. Voor de eindredactie en de puntjes op de i over het werk dat jullie verrichten.

Lees verder!

geplaatst door Tweez - 1 reactie



Vorige berichten

Archieven

Volg ons op Twitter

Over match4me - Privacy - Algemene voorwaarden - Veelgestelde vragen - Contact
Thuiswinkel Keurmerk Veilig Daten

Mobiele site
Android app on Google Play iPhone app on iTunes
© Match4me.nl