Home
Dating voor hoger opgeleide singles
Home Facts & figures Succesverhalen Hoe werkt het?

woensdag 31 augustus 2011

Vive La France


Een maand of zo geleden was ik op bezoek bij mijn ex. Ondanks het feit dat hij regelmatig iets heeft wat op een relatie lijkt zien we elkaar af en toe, zijn we toch vrienden. Hij vertelde dat hij eind augustus nog een weekje weg wilde. Hij zou met een vriendin, waarmee hij een moeizame aan/uit relatie had, maar alleen als het voor hen beiden goed voelde. Anders zou hij alleen gaan wandelen.
Ik wil best mee naar Frankrijk als ze niet wil, opperde ik opportunistisch. Lijkt me heerlijk!

De vriendin wist het nog niet, wilde eigenlijk met rust gelaten worden, vond dat hij aan het trekken was, wilde hem niet meer zien, dus hij belde op een avond op, of ik zin had met hem weg te gaan, weekje drŰme.. Geweldig, zei ik, graag!
En zo geschiedde, ondanks het feit dat de bewuste vriendin een paar avonden voor de vertrekdatum nog bij hem langs kwam om te zeggen dat ze toch wel mee wilde!
Wij gingen samen op een kampeervakantie naar zuid Frankrijk. Hij zorgde voor de tent, het luchtbed en de slaapzakken en ik voor de rest. Het commentaar uit mijn omgeving was niet van de lucht. Mijn moeder schamperde dat het hem alleen maar te doen was om zijn gereedschap op mij te gebruiken (ik vertaal het hier netjes), mijn vader zei: "geniet ervan, het leven is te kort!" (en hij kan het weten als 83 jarige), mijn vriendin dat ik hem voor het blok moest zetten (weer een relatie met mij of anders moest ik dreigen hem niet meer zien), een andere vriendin reageerde onthutst, hoe kon ik na alles wat hij me had aangedaan, waar was mijn gevoel voor eigenwaarde..
En ik? Ik wilde gewoon naar zuid frankrijk, genieten van de zon met een uiterst aantrekkelijke man die zijn gereedschap wist te gebruiken en garant stond voor een leuke afwisselende actieve vakantie en leuke urenlange gesprekken.
Ik had het boek ‘verslaafd aan liefde’ van Geurtz net uit gelezen en ik vond het een mooie oefening om te zien of ik ook zou kunnen genieten van wat er was, zonder weer van alles te gaan missen en te willen. Je kan een ander niet bezitten, laat staan hem dwingen een relatie met je aan te gaan. Dat is eigenlijk al een contradictio in terminu.
en wat bleek?
Het was een wondermooie week, met geen onvertogen woord en met heel veel plezier. We hebben een kano door de stroming gestuurd zonder om te slaan, in een nauwe canyon gewandeld, biertjes op terrasjes gedronken, naakt gezwommen in afgelegen riviertjes en een boek uitgelezen. Veel gepraat...Ik leerde hem beter kennen dan in de twee maanden dat we een relatie hadden. En ik kon uit mijn hart tegen hem zeggen: Ik hou van je en ik laat je vrij….
Dan hou je echt van me, was zijn antwoord..
De Stones zongen het al, You can't always get what you want, but if you try sometimes, you get what you need…


Lees verder!

geplaatst door Sweety



woensdag 31 augustus 2011

Single-lopen

Het zweet gutst langs mijn slapen en over mijn rug als ik naast haar ga zitten. Ze start de auto, de airco begint te loeien. Ik ril en zeg: “Wacht even. Dit lijkt me geen goed idee. Ik ben nog zeiknat. Eerst even uitwasemen.”

Ik stap uit en loop langzaam om te drogen. Er komen nog steeds hardlopers voorbij. Net zo bezweet als ik. Erger zelfs, ze lopen grotere afstanden. Ik heb 7 kilometer afgelegd in een mooie tijd. Op weg richting de twee doelen die ik mezelf heb gesteld: 10 kilometer in september, de halve marathon in maart. Sommige lopers hier draaien hun hand niet om voor 10, 14 of zelfs 21 kilometer. Oud en jong, man en vrouw, ze flitsen langs me heen. Op weg naar hun finish, kijk ik ze bewonderend na.

Hardlopen is een echte solosport. Ook tijdens een recreatiewedstrijd ben je toch vooral met jezelf bezig. De mensen om je heen zijn ‘haas’ of doelwit. Ik baal als een zestiger me voorbij snelt en ik vind het – tijdens hardlopen – vervelend de billen van een voorgangster te bekijken. Ik wil er langs, er "overheen". Mijn lichaam wil of kan dat echter niet. Is sterker dan mijn wil. Nog wel. Wacht maar tot de laatste kilometer.

In die laatste kilometer geef ik alles. Zeg bemoedigend tegen een dame die me eerder inhaalde maar nu op wandeltempo is overgegaan: “Je bent er bijna.” Wel achter mij, denk ik er bij. Toch raar, om de plaatsen vooraan doe ik nooit mee, maar de strijd met tempogenoten wil ik niet verliezen. De wedstrijd in de wedstrijd. Meestal verlies ik, maar ik geef me niet gewonnen.

Uitgezweet ga ik in de auto zitten. We rijden weg en ik vertel over het volgende doel. De Singel-loop in Gouda. “Ik loop dan 10 kilometer, en zes maanden later de halve marathon.” Ze kijkt me van opzij aan, vragend en zegt: “Waarom ga jij aan een single-loop meedoen? WŪj zijn nu toch samen? Of ga je ook nog naar andere single-activiteiten?”

Lees verder!

geplaatst door Willem - 2 reacties



dinsdag 30 augustus 2011

Stelletje


Ik voel het weer stromen. Nee, ik hoef niet aan Tena Lady voor wie dat denkt. Ik heb me het hele weekend overgegeven aan een Chinese vorm van yoga. En ja, ook ik de scepticus, moet het toegeven. Er is meer tussen hemel en aarde. Of tussen mensen dan alleen praten en aanraken. Energie is voelbaar als je je er voor openstelt. Handen kunnen zorgen voor allerlei sensaties in je lijf zonder dat die handen echt bewegen. Fascinerend.
Hij was er ook. En nee, niet alleen daardoor stroomde het. Nou ja, misschien iets meer dan als ik de cursus alleen had gedaan.

“Zijn jullie een stelletje?” vraagt de juf als we net tien minuten binnen zijn.
“Zijn wij een stelletje?” speel ik de vraag door aan hem. Hij bromt een beetje.
“Wat bedoel je precies?” stel ik haar als wedervraag. Ze raakt in verlegenheid. Mooi. Ik niet. Ik voel wat ik met hem heb maar heb geen behoefte om het te definiŽren. Ik kan het laten voor wat het is.

Het weekend doen we oefeningen met anderen. Ik zie hoe de andere vrouwen onder de indruk zijn van zijn mannelijke energie. Zoals ik dat in een eerder cursus ook was. Ik merk wat het me doet als hij speelt met hun aandacht. Het raakt me even en dan ga ik weer op in het genieten van de handen van de andere vrouwen.

’s Avonds nodigt hij me uit in zijn boomhut. Ik heb namelijk wel gewoon een 1 persoonskamer genomen. Ik klim het trapje op en kruip de boomhut in. Die magische handen van hem zijn weer helemaal voor mij.
“Zullen we een yoni-lingam dialoog doen” zegt hij met zijn fijne gevoel voor humor. Ik zeg nooit nee en dat weet hij.
Dan sluip ik terug naar mijn kamer om vervolgens in een heerlijk diepe slaap te vallen.

De volgende nacht bezoek ik de boomhut weer en ik blijf.
“Ik wil alleen maar tegen je aan liggen en geen sex” zegt hij. Onze lichamen wisselen de hele nacht energie uit. Ik slaap iets minder goed maar voel me heerlijk de volgende ochtend. Hij springt onder de ijskoude buitendouche; mijn oerman.

Als we ’s avonds naar huis rijden praten we twee uur over wat er is tussen ons. Het is een heel open gesprek. We praten ook over onze grote liefdes en wat die ons nog doen. En hoe goed we weten dat we dat niet meer willen; die heftigheid. Maar ook hoe we daar soms wel naar verlangen.

Het is zo fijn met hem te zijn. Maar om ons nou een stelletje te noemen?

Lees verder!

geplaatst door Babette



zondag 28 augustus 2011

De Italiaanse mannen............

Inmiddels ben ik weer 2 weken terug uit SiciliŽ en tijd om terug te kijken naar de vakantie met de nadruk op de Italiaanse man.

Voor dat ik naar ItaliŽ ging, had ik niet meer zo’n heel goed beeld van de Italiaanse mannen, ik was al lang niet meer in het land van de pasta’s, pizza’s, actieve Etna en de macho mannen geweest…….

Het eerste contact met de Italiaanse mannen was na 1 dag; we gingen een dagtocht maken naar de welbekende en een zeker niet over te slaan attractie, de grootse, actieve vulkaan de Etna.
De man die de dag leidde was een klein, gedrongen mannetje die tijdens de reis naar de vulkaan aan 1 stuk door aan het praten was in onverstaanbaar Italiaans, Engels en Duits of misschien wel een mengelmoes van die 3 talen. Hij leek onvermoeibaar en compleet in zijn sas vanaf het moment dat de motor startte en hij de microfoon dus kon gebruiken. Omdat het een onverstaanbaar en daardoor een onsamenhangend verhaal werd waar niemand wat van begreep werden zijn klanten lichtelijk geÔrriteerd en vermoeid. Bij aankomst bij de Etna vroegen wij nog even wat de bedoeling was omdat we het echt niet begrepen; hier raakte deze Italiaan door geÔrriteerd, hij had het toch duidelijk verteld, niet dus…….. Als je een Italiaan niet begrijpt en voor een extra uitleg vraagt, is hij beledigd, hij is de man dus hij is duidelijk vind hij zelf……. Sindsdien was het uit met de pret voor deze man, hij praatte nog steeds onvermoeid door maar minder enthousiast…….

Gelukkig was er die dag nog een andere Italiaan die een rondleiding gaf op de vulkaan; hij is een echte charmeur en een duidelijke voorkeur voor vrouwen en dat liet hij merken ook maar op een charmante, flirtige manier. En hier geldt, mannen worden mooier naarmate ze ouder worden. Wat een verschil tussen deze 2 mannen.

Verder stonden we op een gegeven moment te wachten op een bus die maar niet kwam. Op een gegeven moment kwam er een oudere man voorbij lopen die ons vertelde dat we beter naar een andere bushalte konden gaan waar we meer kans zouden hebben, die halte was wel een kwartier lopen, deze aardige meneer liep met ons mee om de weg te wijzen.

En dan last, but not least; op de dag van vertrek werden we met een dure auto naar het vliegveld gebracht door wederom een man.
Dit is het type “standje opgewonden”, hij reed alleen maar aan de linkerkant van de weg, bumper kleven is voor deze meneer de normaalste gang van zaken, als de auto voor hem niet snel genoeg naar rechts ging, deed hij eventjes zijn grote lichten aan om te laten zien dat HIJ was en dat hij wilde inhalen. Je aan de snelheid houden is ook erg moeilijk voor deze meneer. Het is bijna jammer dat hij zo’n snelheidsduivel is en we dus vrij snel op de luchthaven waren, sneller dan gepland. En ik had nog wel even in de luxe auto willen rijden.

Kortom, er zijn ook verschillen in de Italiaanse mannen (het zijn net echte mensen;-)) maar ze zijn allemaal wel macho’s en niet mijn type man.

Lees verder!

geplaatst door Siepje



zaterdag 27 augustus 2011

Open en bloot

Ik heb gevraagd een aantal van mijn blogs te verwijderen. Mensen die ze gelezen hebben zullen zich misschien afvragen waarom ze (z.s.m.)weg zijn. Ik hou van transparantie en dus leg ik graag uit wat ik doe.
Ik ben open en eerlijk in wat ik schrijf en heb me op geen enkele manier ingehouden in wat ik van mezelf heb laten zien. Ik realiseer me heel goed dat ik daarmee een flink risico heb genomen. Ik heb de indruk dat mijn schrijfsels veel worden gelezen en mijn gevoelens worden ook herkend. Niet iedereen is gediend van wat ik schrijf en dat snap ik ook. Wie zit te wachten op ongecensureerde emoties?
Het risico dat ik heb genomen is dat ik mezelf uit de markt heb geprezen om het zomaar te zeggen.
De doorslag voor mijn besluit was een afspraak die ik afgelopen donderdag had met een vrouw. We waren met elkaar aan het chatten geraakt naar aanleiding van mijn blogs, waren er allebei behoorlijk van overtuigd dat we elkaar goed zouden kunnen vermaken maar ook dat meer dan een gezellig samenzijn er voor ons niet in zit. Het is heel leuk om met iemand af te spreken met wie het niet hoeft te klikken. Tijdens onze ontmoeting vertelde deze vrouw dat ze mijn blogs graag leest maar dat de heftigheid, om het voorzichtig te zeggen, niet uitnodigt voor iemand die een relatie zoekt. Mijn laatste blog is ronduit een waarschuwing. Ik heb zelf het idee dat ik de laatste weken de door mij beschreven ervaringen goed verwerkt heb en wilde van haar weten hoe zij dat in het contact met mij ervoer. Ze herkende wat ik vertelde maar, om het in mijn eigen woorden te zeggen, ze denkt dat mijn blogs aan me blijven kleven voor mensen die mij niet spreken.
Ik heb de grenzen van de openheid opgezocht en heb ontdekt dat iets meer reserve in het vervolg handiger is. Vandaar dus!
Een tikkeltje naÔef blijf ik graag vandaar mijn oproep bij things to share wie mij voor zich op mijn verjaardag wil laten koken. Het is wel grappig dat zoiets tot insinuaties leidt. Ik weet best dat er mannen zijn die niet te vertrouwen zijn maar ik hoef me toch niet te verontschuldigen? Een tijd geleden heb ik een kook- en eetgroepje opgericht met een vrouw (ook single maar niet via een datingsite). Omdat het geen date was maar een eerste keer samen eten was de vraag of dat wel kon niet aan de orde. Het was gewoon heel gezellig en ook nog eens erg lekker. Dat bestaat dus echt: gezelligheid zonder ongewenste bijbedoelingen.

Lees verder!

geplaatst door Marcelvt - 2 reacties



zaterdag 27 augustus 2011

Vul maar in

Het schandaal van de vrouwelijke Belgische burgemeester uit Aalst houdt me bezig. Ik hoorde de roddel bij RTL boulevard, terwijl ik op de bank bergen met wasgoed aan het wegvouwen was. Lacherig werd een op internet verschenen filmpje getoond van de hele handeling samen met haar toenmalige vriend op de toren in Griekenland. Hij met haar bezig, van achteren. Ze dacht er met hem alleen te zijn, las ik later. Hebben we allemaal niet weleens zo’n Viva-achtige fantasie? Hoe prachtig om het daadwerkelijk uit te voeren. Stoer!

Wat mij raakt is het gemak waarmee het verschijnen van deze beelden het leven van deze vrouw kapot kan maken en dat las ik ook later, ook dat van haar kinderen. Dit meldde de vader (niet de man op het filmpje.) Een niet onbelangrijk detail in een persoonlijk drama. Of maak ik het te zwaar, zal ook dit overwaaien. Als we niet zo idioot zouden doen over seksende vrouwen in het algemeen, misschien wel.

Opvallend vond ik dat alleen de burgemeester met naam en toenaam werd genoemd en niet de man in het spel. Een arts / chirurg uit Aalst, hadden ze het over. Wie was hij, vroeg ik mij af. Op een goed moment zag ik een foto, waarin het me toch duidelijk voorkwam dat hij, druk doende met de vrouw, recht in de lens van de camera keek. Hij zal er toch niet van af geweten hebben dat vanaf die andere toren mensen aan het filmen waren? Ik voelde me een verschrikkelijke voyeur, maar ineens wilde ik het hele filmpje zien, ook dat deel waarop te zien is dat de jongeren het tafereel ontdekken en beginnen met filmen. Het is maar een fractie van een moment, dat hij precies die kant op kijkt, dus ik verzin nu iets wat niet te bewijzen is. Maar toch, het levert weer een spannende invalshoek op.

Er verschenen koppen als: ‘Kan de burgemeester nog wel functioneren?’ ‘Burgemeester Aalst heeft seks op een toren.’ ‘Burgemeester betrapt op seks in het openbaar.’ Waarom wordt zij zo aan de schandpaal genageld en blijft hij, ook niet de eerste de beste (ik heb hem getraceerd) zo buiten schot? Kan hij wŤl gewoon blijven functioneren? Is wat hij doet dan te prijzen en wat zij doet een schande? Stel dat hij de burgemeester van Aalst was en zij de chirurg? Wat was dan de gossip? Was hij dan op het schavot gekomen en zij vrijuit? Of gaat het er hier echt om, dat zij een (‘machtige’) vrouw is en wij haar hier met zijn allen in een ‘onderdanige’ positie zien, waar we hard om kunnen lachen. Is er verschil? Een geile man die aan zijn trekken komt is een held en een geile vrouw is een… vul maar in. Is dat nog steeds de mores?

Ik weet niet of het een sympathieke vrouw is, maar geen onschuldig mens verdient het om zijn carriŤre zo op de schop te zien gaan en een privťleven overhoop gehaald te zien worden, vanwege beelden van ordinaire (gewone!) seks, op een spannende plek, op internet. Wat is de wereld gemeen! Of moet ik er ook maar eens ordinair om lachen. Ha, ha, ha.

Ik kan de wereld niet veranderen.

Lees verder!

geplaatst door Possess - 1 reactie



donderdag 25 augustus 2011

Clouds of imagination...

We lie next to each other
in the blossoming moorland
Watching two beetles trying to find their way
through the scented jungle of summer
I turn onto my back to watch the clouds
on their shape changing journey through the sky
It tingles my imagination
and I close my eyes with a smile on my face
Enjoying the beautiful afternoon,
you lying next to me
I shiver as I feel your hand on mine
Your fingers entwined with my fingers
They playfully run up my arm
I can sense your eyes caress my skin
just like your hands do
Gently exploring with eager and curiosity
Your fingers play with my hair
They follow the lines of my face
Carefully touching my lips
Stroking the side of my neck
For then to naughtily continue their way down
outlining the contours of my breasts
I arch my back and gasp for breath
I try to say something
sssst... you whisper
as you use your lips to silence mine
My attempt to speak smothers in a kiss
a kiss filled with passion and lust
I open my eyes
to find you still intrigued by the play of the two beetles
I smile and turn onto my stomach again
No more looking at the clouds for me today...

Lees verder!

geplaatst door missMx - 1 reactie



dinsdag 23 augustus 2011

Recht op je doel af

In mijn vorige berichtje noemde ik het voorbeeld van “zelfverzekerd recht op iemand afstappen”. Nu heb ik me wel redelijk ingelezen in de adviezen op datingsites, ik wil er natuurlijk het beste van maken. Maar ik vind het soms wat verwarrend. Wat mag ik als vrouw nou wel doen, en wat nou niet.
Sommige datingsites geven het advies om als vrouw een subtiele hint aan een man te geven dat je openstaat voor contact, zodat hij alsnog de stap kan nemen om contact met jou op te nemen. Uhm… eigenlijk ben ik dan toch alsnog degene die de eerste stap zet? Zijn er mannen die daar in trappen, en denken dat zij nou de held zijn? En voelen mannen anno 2011 zich nog geÔntimideerd als een vrouw ze aanspreekt? We weten allemaal van elkaar dat we single zijn en dat we op zoek zijn naar contact met andere mensen.

Als mensen me vragen hoe ik het vind om single te zijn, zeg ik wel eens dat ik het graag anders zou zien, maar dat ik het nou eenmaal niet kan forceren. Het enige wat ik kan doen, is ervoor open staan. Fout! Ik kan meer doen, ik kan zelf een berichtje sturen naar iemand, en zeggen wat ik leuk vind aan de ander. Ik kan met meer dan een subtiele hint laten weten dat ik graag in contact kom met de ander. En misschien, heel misschien, kan ik het lot daardoor toch een handje helpen. En alleen die kans al, zorgt er toch voor dat ik recht op mijn doel af zal blijven gaan. En ik hoop nog eens die man tegen te komen die dat nou juist zo leuk aan me vindt!

Lees verder!

geplaatst door P_tje - 3 reacties



maandag 22 augustus 2011

Totaalplaatje


“Nou, ik zoek dus nu een vrouw die voor mij van binnen en van buiten helemaal voldoet aan mijn ideaal en dus doe ik nu niks meer met andere vrouwen, die boodschap zend ik het universum in”.
Interessant gegeven; dat je ogenschijnlijk alles op alles zet om die ene ware te vinden en je er tegelijkertijd van uitgaat dat ze zich dus niet bevindt tussen die ‘andere vrouwen’.

Ik ben dus voor hem zo’n ‘andere’ vrouw. Anders; maar wel interessant blijkbaar. Ik daag hem uit zegt ie. Hij voelt zich man in mijn gezelschap. De energie stroomt tussen ons. We hebben enorme humor samen. Het is eigenlijk steeds ‘tak-tak-tak’ zeg maar. Het voelt inmiddels ook vertrouwd aangezien we al langere tijd best wel veel persoonlijke gesprekken voeren.

Maar ik voldoe niet aan zijn ideaal plaatje. Hij eigenlijk ook niet aan dat van mij maar op de een of andere manier laat ik me daar niet door leiden. Ik wil zijn bevestiging. En die wil ik in de vorm van fysieke aandacht. Ik wil dat hij mij wil.
Hij speelt daarmee. Maakt toespelingen. Stelt me pikante vragen. Hoort me uit over seks met andere mannen. En vervolgens wijst hij me af. Maar wil me wel weer vasthouden bij de parkeergarage. Ik snap er weinig van. En kom vervolgens met een kater thuis na een bijzondere dag met hem.

Tot ik vandaag met een vriendin praat die precies dezelfde ervaring heeft met een andere man. “Hij zuigt je leeg en laadt zijn (seksuele) energie op bij jou, wijst je dan af en laat jou leeg achter”. Aldus mijn wijze vriendin. Het is de spijker op zijn kop. Ik zie ineens wat hij met me doet. En wat ik dus ook laat gebeuren. Hij valt van zijn voetstuk.

Ik wens hem in gedachten veel succes met het zoeken naar de vrouw waarbij het totaalplaatje klopt. Kijken waar die zich ophoudt in ’t universum!

Lees verder!

geplaatst door Babette - 2 reacties



donderdag 18 augustus 2011

Zinnen verzetten


Rectificatie: het moest natuurlijk MIJN zinnen verzetten zijn in mijn vorige blog. Eenmaal geplaatst kan ik ze zelf niet meer veranderen of verwijderen, mijn blogs, dus blijft zo’n taalfout staan; een doorn in mijn oog.

Vorige zomer had ik ook dat gevoel van dat er dringend weer eens iets moest gebeuren na drie weken 24/7 met mijn kinderen te zijn geweest. Het leidde tot een paar verrassende gebeurtenissen. Op zeer uiteenlopende plekken.

Zo was er een rendez-vous op de 8e verdieping van het bekendste hotel van mijn stad. Ik ging er op de fiets heen. Zijn auto met chauffeur stond op de parkeerplaats. De kamer was een ervaring op zichzelf met een zalig bed met wel 20 kussens. Ik nam stiekem alle Crabtree and Evelyn producten mee uit de badkamer als souvenir. We dronken na afloop nog een glas chique wijn met een even zo chique borrelgarnituur erbij in de lobby. Aparte ervaring. Man nooit meer gezien.

Twee dagen later bevond ik me op een afgelegen plek in een vrijstaand huis in het oosten van het land aan tafel bij de eigenaar van een natuurvoedingswinkel. Ik at een biologisch dynamische vegetarische maaltijd door hem bereid, aan zijn houten tafel. We maakten ’s avonds nog een wandeling langs het kasteel aan de overkant van de straat voor we onder zijn, niet zo fris gewassen, lakens kropen. Bijzondere ervaring. Man nooit meer gezien.

Ze waren allebei 18 jaar ouder dan ik. Ik had daarna wel weer even genoeg van de mannen met levenservaring om het maar even aardig te zeggen. Het waren beiden charmante doch dominante, mannen met een zeer verschillende levensstijl. Bij beide mannen vond ik iets van herkenning. En bij beide mannen voelde ik me niet gezien. En heel jong.

Maar goed; ik had mijn zinnen wel weer even verzet. Wat zal ik dit jaar eens gaan doen?

Lees verder!

geplaatst door Babette



woensdag 17 augustus 2011

Servet op schoot

Zolang hij mijn leven nog niet komt binnenwandelen, heb ik de tijd om te schaven en te beitelen, tot ik zoveel innerlijke vrede heb verworven dat ik er weer helemaal fris tegenaan kan gaan. Het is alleen maar gunstig, dat ie er nog niet is. Net als wanneer je visite een uur later komt dan afgesproken. Dan kun je nog zoveel meer doen om het nog mooier en gezelliger te maken in je huis!

Nu dan heb ik het middellange termijnplan opgevat om… af te vallen. God zij dank nog even geen romantische dinertjes bij kaarslicht, of stedentrips, of meer van die risicovolle gelegenheden voor lijners. Ik wil afstand doen van achttien, jarenlang zorgvuldig meegedragen kilo’tjes. Ik weet het: sommigen zullen het aanhoren als een luxeprobleem, omdat zij met een veelheid daarvan hebben te dealen. Voor mij geldt dat ik genietend van zakken drop, zoutjes, het welbekende voor de tweede keer opgeschepte eten en andere ongein, mijn gewicht uitstekend in stand wist te houden en zo nu en dan aan te vullen.

Het kon me een tijd lang geen bal schelen. En voor ik wist zat het overgewicht eraan. Als ik er maar aan denk, om het eraf te krijgen, krijg ik alweer een emotie-eet-bui. Ik communiceer er veel over op internet en zie goeie voorbeelden, met rode-loper-achtige resultaten, zo mooi. Dat wil ik ook! En ik ben er aan toe: twee dagen geleden (ik weet, het is nog maar kort) ben ik met mijn starterskuur begonnen (en daarna ga ik gewoon volgens de voorschriften uit een goed boekje eten) Ongeveer tot de kerst geloof ik. En nee, ik ga het niet met het kerstdiner en alles wat daarna volgt weer teniet doen! Te allen tijde hou ik de innerlijke vrede in ere. Dat gaat mijn geheim worden.

Om het tijdstip van starten te bepalen, heb ik eerst nog een paar ontmoetingen laten passeren, waarvan ik wist dat het lullig zou zijn om de koekjes af te slaan. De laatste ontmoeting was een dagje op stap met mijn 84-jarige moeder. Wij belandden in een leuk plaatsje langs de IJssel in een restaurant voor het diner. Het interieur deed aan als een romantische huiskamer van weleer. De bediening was formeel en de wijn werd ingeschonken, zoals het hoort. Toen de ober onze tafel dekte, spreidde hij de uitgevouwen servetten uit over onze schoten. Eerst die van mijn moeder… en … ik wist niet waar ik kijken moest :-) toen was mijn schoot aan de beurt. Ik vond het een licht erotische gewaarwording. Hij zo met zijn handen onder de tafel. Mijn moeder had er geen last van geloof ik.

Het geheel was een prima ritueel om als laatste maal te dienen, alvorens ik mijn dagelijkse menu voor langere tijd zou gaan inperken. Nadat we betaald hadden, wierp ik een blik op de tafel om te kijken of ik alles bij me had. Toen heb ik het servet in mijn tas gestopt, als aandenken en … om er een knoop in te leggen, zodat ik mijn voornemen goed kan onthouden!

P.S. Is dat een normaal gebruik dat een ober zich met een servet over jouw schoot ontfermt?

Lees verder!

geplaatst door Possess - 3 reacties



maandag 15 augustus 2011

Foute focus

Zou ik dan eindelijk het geheim te pakken hebben, eindelijk weten wat ik al die tijd fout deed? Gisteren had ik een workshop digitale fotografie. We kregen als groep eerst wat uitleg, wat tips en trucs. Toen kregen we een camera om ons nek en daar gingen we, de natuur in om onze lessen in de praktijk te brengen.

Een belangrijke les in de fotografie gaat over de positionering van je onderwerp. Zonder al te diep op de details in te gaan, het komt erop neer dat het onderwerp van je foto niet in het midden moet staan. Het belangrijkste onderwerp van je foto, dat waar je de foto juist voor maakt, hoort juist op eenderde of tweederde van je foto te staan. Datgene wat in het midden van je foto staat, is duidelijk niet het belangrijkste aspect van de foto. Toen ik daar zo liep, plaatjes schietend en denkend aan “wat wil ik zien, wat wil ik laten zien, en hoe richt ik mijn zoekertje er dan op”, kwam de volgende gedachte in me op: Wat als dit nou ook voor het echte leven geldt?

Had ik, als ik eerder in de kroeg een leuke jongen tegenkwam, beter een gesprekje aan kunnen knopen met de jongen die naast hem stond? Tenslotte bleek die jongen uit de kroeg toch ook niet de ware te zijn. En als ik eerder zelfverzekerd recht op iemand afstapte, had ik dan beter net iets af kunnen buigen? Had ik misschien gewoon mijn focus moeten verleggen?

Misschien heb ik tot nu toe niet scherp gesteld op de juiste man, misschien was de context om mijn middelpunt heen te wazig waardoor ik het niet duidelijk zag. Sterker nog, misschien was de juiste man al wel eens in beeld, maar wist ik niet dat ik naar hem moest kijken. De grote vraag is dus: zijn de lessen uit de fotografie de lessen die we eigenlijk nodig hebben in de liefde…?

Lees verder!

geplaatst door P_tje



maandag 15 augustus 2011

Serenity

She lifts me up,
And pulls me down.
Like a whale that gasps for breath,
Before it descends to the known underneath.
It runs shivers down my spine,
When I immerse in her ocean of passion and lust.
For then then to be brutally forced to the surface again.
The air suffucates me.
I want her ocean of love to embrace me again.
So I wait and plead untill she lets me descend again.
It's tiring,
This changing of heart.
But I am lost when I look into her eyes.
I belong with her in her tumultuous waters.
So I am patient.
Hoping my time at the surface will decrease,
And we will both find our serenity in heart and soul...

Lees verder!

geplaatst door missMx - 1 reactie



zondag 14 augustus 2011

Zinnenprikkelend


Paleis ‘t Loo; ik zit op de trappen uit te kijken over de tuin. Een zacht regenbuitje bevochtigt mijn gezicht. Het stoort me niet meer want langzamerhand, na een week kamperen met regen in alle vormen en hoeveelheden, ben ik er aan gewend geraakt. Het is geen ‘mooi-weer’ zomer. Punt.
Enkele treden lager, pakt een man zijn vrouw vast. Hij wrijft over haar rug en arm. Dan blijft zijn hand rusten op haar linker bil. Hij knijpt er zachtjes in. En ik voel het.

Voor mijn tent; ik drink mijn koffie met de krant terwijl de kinderen verderop hutten bouwen. De overbuurman omhelst zijn vrouw. Ze zoenen elkaar op de mond. Ik voel het.

Even kijken bij ‘t dancefestival in mijn omgeving; twee jonge, flitsende mensen lopen voor ons langs. Hij slaat zijn arm om haar heen en zijn hand glijdt naar haar bil. Hij knijpt er zachtjes in. En ik voel het.

Wat voel ik dan precies? Welk verlangen maken deze beelden bij me los? Is het puur seks? Of is het ook het verlangen naar samen met iemand in de openbare ruimte zijn en dan voelen hoe je bij elkaar hoort. Weten dat die aanraking nu (nog) stiekem, voorzichtig, subtiel is. Maar op een later tijdstip zal leiden tot meer. Of juist herinnert aan wat er net geweest is.

Mijn zintuigen staan op scherp dat is zeker. Ik ervaar van alles als zinnenprikkelend. Het wordt hoog tijd dat ik me zinnen weer eens ga verzetten.

Lees verder!

geplaatst door Babette - 1 reactie



donderdag 11 augustus 2011

Overgave

Japan is een land met tradities,
tradities waar ik me in kan vinden,
mijn dromen, mijn gedachten,
de boeken die ik lees.

Japan een land vol tegenstellingen,
de ingekeerde kunst, de tuinen
zen, de balans is altijd belangrijk

Jaren geleden kwam ik in aanraking met Kendo,(zwaardvechten)
zo wreed maar ook zo sierlijk,
zo vol van normen, waarden en
zelfdiscipline.

Hoe kan Kendo mijn leven zijn,
en toch is het zo,
mogelijk ben ik in een van mijn vorige incarnaties
een samoerai krijger geweest.
Het is al zo lang dat de kunst van het zwaard mij raakt
Vreemd vanaf het moment dat ik een Shinai (een bamboe zwaard)
in mijn handen had,
wist ik wat ik er mee moest doen.

Ik ben geen agressieve vrouw,
eerder zacht en vrouwelijk.
Ben niet van het winnen maar meer van het plezier,
en vooral plezier samen, lachen en humor.

Tijdens oefenpartijen wil ik winnen
er is iets wat mij raakt.
en ik wil de ander raken, uitschakelen, onderwerpen
misschien wel bezitten.
Raak altijd enigszins opgewonden
als ik een dojo (oefenruimte) binnenkom.
De wereld ziet er anders uit als je,
je kendo kleding en hoofd bescherming aan hebt.

Tijdens een oefenpartij mogen vrouwen wel tegen mannen strijden.
Ik heb weleens tegen een Fransman gevochten
Mijn hemel, zo moet een samoerai er ooit uit hebben gezien
Prachtige zwarte lange haren, groot stevig
Ik werd helemaal gek, wilde hem raken
uitschakelen, onderwerpen en veel meer.
We konden niet van elkaar winnen
gelijk spel en toen uiteindelijk
onderwierp hij mij.
Ik kon niets anders dan hem
na afloop meenemen en me overgeven

Lees verder!

geplaatst door Eik



dinsdag 9 augustus 2011

Geen dates, geen blogs?

De laatste weken is het stil van mijn kant. Qua nieuwe verhalen bedoel ik. De stilte heeft uiteraard alles met mij te maken. Na het einde van mijn laatste ‘relatie’ ontstond een nieuw samenzijn. Onverwacht, maar wel uit een date. En dat gaat goed. Deze dame wil liever niet dat ik over haar schrijf, en dat respecteer ik uiteraard.

Ik hoef natuurlijk niet alleen te bloggen over daten, relaties en het single-leven. Er is meer in het leven dan dat. Maar toch merk ik dat ik andere verhalen lastiger vind om aan het toetsenbord toe te vertrouwen. En zeker niet op deze site, waar de blogs toch vooral in het teken staan van de ontmoeting, de dwalingen der liefde en de altijd interessante verschillen tussen mannen en vrouwen.

Ik heb het wel geprobeerd. Mijn laatste blog was daar een voorbeeld van, hoewel de romantiek niet ontbrak. Maar wie zit er te wachten op meer hardloopervaringen? Sinds mei ben ik na een jaar afwezigheid weer gaan rennen. Mijn eerste vijf kilometerwedstrijd zit erop en in september loop ik een tien kilometer. Volgend jaar de halve marathon. Dat is het plan. Maar het wemelt van de hardloopblogs, waarom zou ik er een toevoegen?

En zo zijn er meer bezigheden waarvan ik me afvraag wie er op mijn verhalen erover zit te wachten. Wie wil weten welke films ik heb bezocht? Elke woensdag staan er goede recensies van professionele filmkijkers in de krant. Hetzelfde geldt voor theaterbezoeken en concerten. Ik lees tegenwoordig veel boeken op de iPad, veel meer dan van papier. Maar recensies over en tips voor boeken geven… Daar zijn genoeg andere sites en kranten over te vinden.

Ik denk regelmatig aan deze site. Voor de profielen heb ik geen belangstelling, maar ik mis het schrijven wel. De vraag luidt echter: is mijn leven interessant genoeg om via blogs te delen? Het is ongetwijfeld net zo interessant of oninteressant als dat van jou. Waarom schreef ik wel veel en makkelijk over singleleven, dates en relaties? Ook daar zijn toch meer dan genoeg websites over te vinden. Er worden zelfs boeken over geschreven en die vliegen als warme broodjes over de (digitale) toonbank.

Tsja. Wat nu?

Lees verder!

geplaatst door Willem - 1 reactie



dinsdag 9 augustus 2011

Week aan zee

De week aan zee was in meerdere opzichten een overwinning op mijzelf. Ik had een bikini gekocht (overwinning no 1) en ik zou pontificaal op het strand gaan liggen, en alles laten hangen en bungelen als ik tussen de mensen en de beachballetjes door zou lopen voor een duik in de zee, of voor toiletbezoek of wat ook (overwinning no 2). Lekker bruin worden.

Ik ging voor het eerst een week samen met mijn puberdochter (14) op vakantie (overwinning no 3) Zouden wij er allebei van genieten? Ieder zijn eigen gangetje en toch ook weer dingen samen. Ik heb de camping zorgvuldig uitgezocht, met andere alleenstaande ouders met pubers op een veldje. Vooraf heb ik contact gezocht via internet (overwinning no 4), want ik wilde in die week niet verlegen achter mijn kopjes koffie blijven zitten en aanzien hoe anderen aansluiting zouden vinden bij elkaar.

In de weken van voorpret heeft ook mijn dochter een mooie bikini gekocht en ik genoot plaatsvervangend van de schoonheid. De vraag rees of er een paar dagen een vriendin (13) mee mocht. Spontaan zei ik, dat ze de hele week wel mee mocht en haar ouders vonden het goed (overwinning no 6).

De eerste avond zijn we het strand op gegaan om de zon in de zee te zien zakken. Het was er rustig en mooi. Ik heb foto’s gemaakt van de twee pubermeisjes, die met hun lange haren de mooiste silhouetten sprongen tegen het gouden avondlicht, schelpen zochten en met hun tenen boodschappen schreven in het strakgespoelde zand. Het beloofde heerlijk te worden.

Een dag later zaten ze ’s ochtends om 8.00 uur alweer te paard, om te galopperen langs de branding. Het was een super ochtend met een strakblauwe lucht. Ik zou fietsen huren, om te pas en te onpas naar het strand te kunnen gaan, of door de bosrijke omgeving te fietsen. Maar, het zou weggegooid geld zijn, want het vriendinnetje hield niet van fietsen. En er volgde een heel herkenbare en confronterende in de schulpkruiperij: ze wilde ook niet overdag naar het strand, omdat ze zichzelf voor de bikini te dik vond.

Dat heb ik niet om kunnen buigen. Ze was niet dik! Ik heb het er erg moeilijk mee gehad. En ik was heel blij met de moeders om mij heen om stoom af te blazen en te overleggen, hoe dit in goede banen te leiden, zo dat het voor iedereen toch nog leuk kon worden.

Maar, wat ik mij had voorgenomen heb ik gedaan: ik heb een moment voor mijzelf gepakt. Ik heb dochter met campinggenootjes naar het strand gebracht en vriendin bleef bij de tent. Ik heb de auto bij een andere duinovergang geparkeerd. Het was een lang pad door hoge duinen, dus op het strand was het rustiger. Ik heb ritueel al mijn afwijzingspijn van de afgelopen jaren meegenomen en ben over het strand tussen de meeuwen en plevieren door het water in gelopen, heb een duik genomen en op de deining gedobberd en gezwommen. Terug op het strand, heb ik me in het zonnetje op laten drogen. Ik voelde … een zeldzame rust. Ik accepteerde mijzelf, zoals ik ben.

Lees verder!

geplaatst door Possess



maandag 8 augustus 2011

RainÖ

The sky is crying,

Its perfect tears pour down from its grey clouds

They explode as they hit the roses in my garden

Looking like hundreds of small crystals bouncing of the petals

Jewellery to my garden

The dull pounding is almost a melody

Timbre, pitch and texture combined

Its musical dynamics and rhythm melt

Into a masterpiece of sounds

I listen and watch

Realizing that I am seeing beauty in rain

Inhaling its fresh pronounced scent

And observing the perfection of its drops

Dancing unconstrained in front of me

I smile

Not even rain can get me down today,

Because I have a date…

Lees verder!

geplaatst door missMx - 2 reacties



woensdag 3 augustus 2011

Let it be

Mother Mary comes to you; speaking words of wisdom, let it be.

Ik heb last van een Maria fetish sinds een tijdje. Kom d’r overal tegen, heb er dus pas een beeld aan gewijd en was dit jaar al eerder in een klooster in ItaliŽ te gast bij de nonnen, waar ze uiteraard ook een prominente plek had in de kloostertuin.
Wat zou ’t te betekenen hebben? Heb het beeld, mijn Maria, inmiddels op een voetstuk gezet. Nu ze rechtop staat kan ik haar niet meer ontlopen. Volgens de beeldhouwmeester houd ik zo beter contact met het beeld en zo ook met mezelf. Maria heeft me wellicht iets te vertellen. Klinkt vast weer veel te vaag voor de meeste mensen op deze site.
Maar ik begrijp wat hij bedoelt. Tenminste dat denk ik. Voor het moment klopt het helemaal in ieder geval. Ik voel me dichtbij mezelf en bij mijn kinderen.
Het is vakantie en er is weinig stress. We hoeven niet vroeg op. Kunnen doen wat we willen en dat blijkt meestal niks te zijn. Kortom, er is ontspanning en tijd voor elkaar.
Uiteraard zijn er ook de nodige confrontaties. Die zijn onvermijdelijk als je ineens 24 uur per dag alles samen moet doen. Maar verder loopt het best lekker.

Maar deze moeder, ik dus, was gister ook heel verdrietig. Voelde de zware last van drie hele, lege weken met drie kinderen die voor me lagen. Het weer is niet echt behulpzaam ook. Ik voelde me heel alleen en verantwoordelijk. Niemand die voor mij zorgt. Niemand die aan mij vraagt of ik misschien even lekker een moment voor mezelf wil. En ja; dat wil ik wel heel graag.

Kan zo wegdromen hoor. Een week aan het strand op een subtropisch eiland onder een parasol met een stapel boeken en mijn i-pod. Lekker drankje ernaast en zo nu en dan een duik in de lauwwarme zee om af te koelen. En niet te vergeten; een heel lieve man op het bedje naast me. Samen een week niks doen. Alleen maar nadenken over waar je ’s avonds gaat eten. En dan lekker lang buiten zitten samen. Met daarop volgend een zwoele nacht. Ja, ik weet best waar ik naar verlang.

Maar het is nu anders. Ik heb kinderen. En daar ben ik heel gelukkig mee. Ik zou niet anders willen.
Niet zeuren dus. Schouders eronder. Het gezellig maken. Ondertussen beetje contact onderhouden met wat mannen. Soms een vriendin bellen. Even op facebook. Zo komen we de tijd wel door.
Ik weet hoe ik straks, als alle hectiek weer begonnen is met het nieuwe schooljaar, ontzettend terug verlang naar deze ‘niks hoeft’ tijd. En dan luister ik gewoon naar Maria. Kijken wat ze zegt.


When I find myself in times of trouble mother Mary comes to me,
Speaking words of wisdom, let it be.

Lees verder!

geplaatst door Babette - 1 reactie



dinsdag 2 augustus 2011

VAKANTIE!!!!!

Eindelijk is het dan zover; ik heb vakantie, even 2 weken lang niks moeten en alleen maar leuke dingen doen en van de Italiaanse/Siciliaanse zon genieten.

Naast alleen maar het genieten van de Italiaanse zon, cultuur, het lekkere Italiaanse eten hoop ik ook dat ik kan gaan genieten van de Italiaanse mannen……… Of heb ik het dan helemaal verkeerd en moet ik juist oppassen voor de maffia die op SiciliŽ rondloopt?

En moet ik heel voorbarig op de zaken vooruit lopen en de nodige bescherming mee nemen? Of gewoon, zoals ik in mijn vorige blog al schreef, met de flow mee gaan en maar zien wat er gebeurt en lekker gewoon genieten van de momenten zonder ook maar iets te plannen. Dit staat me eigenlijk het meeste aan, gewoon; go with the flow en genieten van al het Italiaanse schoon wat er is op die "voetbal" van ItaliŽ.

En wellicht kom ik helemaal geen Italiaanse macho tegen maar misschien wel een nuchtere kaaskop en misschien kom ik wel helemaal niemand tegen die ik de moeite waard vind. En is dan mijn vakantie verpest? Nee, want uiteindelijk is mijn doel tijdens mijn verblijf op SiciliŽ om te genieten van het eiland, lekker uit te rusten op het strand, de mooie dingen zien en genieten van la dolce vita. Maar het zou wel een leuke toegevoegde waarde kunnen zijn van mijn verblijf aldaar.

Ik voel me weer even de puber die anderhalve week wordt “los gelaten” door d’r ouders en even op vakantie mag. En het is best een lekker gevoel om weer even dat meisje van 16, 17 jaar te zijn en lekker onbezonnen op vakantie te gaan, ik heb nu al zin om het vliegtuig in te gaan en ik wil nog helemaal niet denken over wat er na de vakantie komt, dan is het gewoon weer de realiteit van de Nederlandse alle dag met werken en andere verplichtingen. Dus daar denk ik maar niet over na en ga ik lekker van iedere minuut van mijn vakantie genieten ook zolang ik nog in Nederland ben, gelukkig vlieg ik morgenavond naar ItaliŽ en was het hier de afgelopen dagen ook lekker strandweer.

Vanaf morgen is het echt “go with the flow” en alleen maar genieten, genieten, genieten, genieten en maar zien wat er gaat gebeuren in het buitenland met de macho’s en de maffia.

Na de vakantie komt er een update en wellicht als ik even zin heb, komt er een (leuk?) verhaal over la dolce vita…

Lees verder!

geplaatst door Siepje



Vorige berichten

Archieven

Volg ons op Twitter

Over match4me - Privacy - Algemene voorwaarden - Veelgestelde vragen - Contact
Thuiswinkel Keurmerk Veilig Daten

Mobiele site
Android app on Google Play iPhone app on iTunes
© Match4me.nl