Home
Dating voor hoger opgeleide singles
Home Facts & figures Succesverhalen Hoe werkt het?
donderdag 29 september 2011

Balans

Ok! Wil jullie meenemen in het opmaken van mijn tussentijdse balans op Match4Me. Zit nu drie weken met profiel en 'foto op verzoek'op Match4Me.
In mijn 1e blog heb ik het uitgebreid gehad over mijn motivatie om mijn foto niet zichtbaar te maken voor eenieder.

Eerlijk gezegd werkt het wel. Want er is echt niemand die op mijn profiel reageert! Hoef dus ook niet angstvallig de mailbox in de gaten te houden, of afwijzingen te versturen, omdat de dame in kwestie niet mijn type is. Heerlijk! Dat dit dan enig weerstand oproept is te begrijpen. Niet iedereen speelt volgens dezelfde regels, maar wil wel hetzelfde. Daar moet je niet te geforceerd over denken, en gewoon aanvaarden. Gekscherend heb ik het in mijn profiel over: 'allergisch zijn voor gezellig en goed gesprek met glas wijn'. Eenieder die niet begrijpt dat er enig humor aan ten grondslag ligt valt dus ook automatisch af. Want als ik kijk naar de profielen dan hebben we het bijna allemaal over: spontaan, gezelligheid, muziek, wijntje, stedentrips, eerlijk, en wat zeggen we dan eigenlijk? Niet zoveel! Het zegt dan ook absoluut niets over wie je bent en waar je voor staat. In de afgelopen weken persoonlijke berichtjes gestuurd en daar is gelukkig op gereageerd. Ben er wel echter gekomen, dat het langdurig mailen om tot een afspraak te komen een verwachting kan creëren die in de 1e 5 minuten van de date volledig om zeep kan worden gebracht. Ik probeer dus het mailen tot een minimum te beperken en snel te komen tot een afspraak voor koffie of thee. Indien het laat in de middag is, of in de avond, dan is een goed glas wijn natuurlijk ook wel zo prettig. Wat voor mij van belang is, dat ik plezier beleef aan het internetdaten, en dat zie ik, als ik de blogs of T2S lees veels te weinig terug. Ik blijf nog even op Match4Me in de hoop een vrouw te vinden met wie het matcht!

Lees verder!

geplaatst door VJW - 1 reactie



dinsdag 27 september 2011

Drietig

Ondanks het mooie nazomerweer regent het. Natuurlijk net weer als ik een kind naar een activiteit moet brengen. Dan maar met de auto. Ik lever haar af, praat even met de leiding, hoor wat er gaat gebeuren dit seizoen en vertrek.
Dan zet ik de cd van de Dijk op. Ik hoorde over de documentaire ‘Hou me vast’. Dus even luisteren naar dit prachtige nummer. Ik schiet vol. De tranen stromen over mijn wangen. Net was er nog niks aan de hand. Nou ja, niks…

Ik heb het de afgelopen weken veel te druk gehad. Het hele circus is weer opgestart. Schoolreizen, survivalkampen, een ex die zijn zorgtaken niet nakomt, zwemlessen en de eerste virussen; alles is al weer langs geweest. En dan heb ik het nog niet eens over mijn eigen werk. Wat toch altijd een soort tgv is waar je de dag na de vakantie instapt en het eerste station pas weer ziet tegen de herfstvakantie. Verder had ik ook nog het toneeloptreden. Dat was een groot succes maar zonder investering komt zoiets natuurlijk ook niet tot stand.

En nu ben ik dus ineens heel erg aan het huilen. Ik voel me leeg, murw. Drietig noemde mijn eens ware liefde dat. Ineens is hij er dus weer. Hij. Die van die brief en die van dat ie mij dus niet mist enzo. Ik duw de gedachte weg. En ik verbaas mezelf erover. Dat hij altijd, maar dan ook altijd weer opdoemt. Soms na weken pas. En dan ook nog maar in een flits. Maar toch.

’s Avonds komt die andere hij, die nu zoveel liever voor mij is dan hij misschien wel ooit was, een bakkie doen. Hij gaat tegenover me zitten. We drinken onze koffie. Ik vertel hem over wat er in de auto gebeurde. Hij luistert. Hij kijkt.
“Wat ben je mooi”. Ik bloos. Ik voel me heel kwetsbaar. Hij zegt: “Het afgesneden worden van iemand waar je zo veel om gaf, die zo voelde als je ware liefde terwijl je wist dat het niet klopte dat blijft altijd een pijnlijk gevoel”. Ik knik. Hij weet waar hij over praat. Hij heeft hetzelfde meegemaakt.
We troosten onszelf en elkaar met de gedachte dat het nooit echt gewerkt zou hebben met deze liefdes.

Als hij weg is en ik in bed lig, realiseer ik me dat hij de eerste man is, na het beëindigen van mijn heftige relatie twee jaar geleden, waar ik serieuze gevoelens voor heb. En toch ben ik soms zo drietig.

Altijd kom ik dan weer uit bij de constatering dat je het uiteindelijk als mens alleen moet doen in het leven. Hoe druk je leven ook is en met hoeveel lieve mensen je ook omringd bent; je bent op jezelf aangewezen.

Lees verder!

geplaatst door Babette



maandag 26 september 2011

Feel Good

Toen ik mijn blog voor deze week wilde gaan schrijven had ik meerdere onderwerpen in mijn hoofd. Serieus discussiemateriaal dat, toegegeven, misschien een klein beetje heavy was voor op de maandagavond. Ik had er ook helemaal geen zin in. Mijn gedachten bleven afdwalen en een maximum van 85 woorden bleven statisch op het beeldscherm staan, wachtend op een vervolg.

Ik kreeg een beter idee. Ik besloot de hele aankomende week iedere vorm van pessimisme, tranentrekkende Tweede Kamerdebatten en klaagzangen van oververmoeide ouders te negeren. We mogen ons tenslotte best een keer ongegeneerd goed voelen!

Ter inleiding moet ik bekennen dat ik altijd iets tegen het woordje 'genieten' heb gehad. Niet omdat ik niet geniet van genieten, maar vanwege de lading die het woord voor mij in de loop der jaren heeft gekregen. Als ik ergens de uitdrukking 'heerlijk genieten' hoor ben ik vaak nog net op tijd bij de wc en probeer ik wanhopig de visioenen van overassertieve, luid lachende mannen in pak (type jong-en-snel) uit mijn gedachten te bannen. 'Genieten' werd met de tijd een te vaak geroepen woord en synoniem voor iets dat krampachtig benadrukt moest worden ter maskering van een ietwat oppervlakkig bestaan.

Toen mijn gezondheid mij aan het begin van dit jaar in de steek liet en het proces van opstaan-tanden poetsen-douchen-aankleden op sommige dagen voelde als het overzwemmen van de Atlantische Oceaan, moesten er dingen veranderen. Diagnose: doorgeslagen perfectionisme.

Als je energiebalans ineens dik in de rode cijfers staat heb je weinig keus dan om serieus te gaan kijken naar jouw persoonlijke 'energiegevers en energieslurpers'. Ik vond dit toentertijd allemaal wat life coach-achtig klinken, maar na enige terughoudendheid merkte ik dat een aanpassing aan mijn favoriete activiteiten enerzijds en mijn (verrassend vaak totaal niet noodzakelijke) verantwoordelijkheden anderzijds op korte termijn zoveel verschil maakten dat het leek alsof mijn lichaam een grapje met me uithaalde. Hoe bewuster ik me werd van alles wat ik deed, dacht en voelde, hoe zekerder ik werd en hoe efficiënter mijn dagelijks leven verliep.

Nu, zo’n zeven maanden later en heel wat ups en downs verder, durf ik te zeggen: ik voel me oprecht goed en ik geniet (oh jee!) bewust van alles dat ik doe. Niet volgens het opgelegde Amerikaanse model, maar op een echte, niet-volmaakte manier.

I feel good. Als je dit tegen jezelf kunt zeggen komt een energy los die de lading van het woord 'genieten' pas echt recht doet: vrijheid. En zo is er weer een leuk woord uit mijn vocabulaire gered van een onaardige bijklank.

Lees verder!

geplaatst door Flamenca



maandag 26 september 2011

Hier, nu en straks

Mijn laatste ontvangen reactie op deze site dateert al weer van 3 augustus, of nee, op 5 september heeft er ook nog iemand gereageerd, maar die was 12 jaar ouder en woonde in het buitenland, dus dat heb ik niet als serieuze reactie meegenomen.
Toch niet zo vreemd dat je je dan afvraagt wat voor nut het heeft om hier in de winkel te staan. Is het mijn leeftijd? Staan er te weinig mannen op deze site? Hoeveel actieve leden zijn hier eigenlijk in mijn leeftijdsgroep? Natuurlijk weet ik wel dat ik zelf ook kan reageren, maar de ervaring leert dat een dergelijke reactie over het algemeen onbeantwoord blijft of wordt gevolgd door een afwijzing en daar word ik ook niet blij van. Dus ik heb mezelf bewust even koest gehouden, om te zien of er hier nog iets gebeurt als ik zelf niet reageer... Nee dus.
Tja, gemiste kans voor al die leuke mannen, en verder vermaak ik me wel hoor. Ben afgelopen weekend met mijn ex-vriend (hoe ex is die eigenlijk nog)opnieuw een weekend naar België geweest. Super leuk, wandelen, Belgische biertjes drinken, uit eten en verwenmomenten. Het is zo leuk dat je af en toe vergeet dat je het van hem geen relatie mag noemen. Het in het hier en nu blijven en genieten van wat er is lukt me erg goed in zijn aanwezigheid, zeker nu ik weet dat hij geen ander liefje in zijn leven heeft, maar ik word er af en toe ook onzeker van. Plannen maken op iets langere termijn zit er niet in. Ik weet bijvoorbeeld dat hij in november weer een verre reis wil maken. Hij weet dat ik het fijn zou vinden om mee te gaan, maar hij weet het nog niet… weet niet of hij alleen gaat, weet niet waar naar toe..
Dat zijn de momenten waarop ik denk, ik wil een echte relatie, met iemand die niets liever wil dan met mij op vakantie, iemand die niet bang is dat het weer fout loopt, en zich dus durft te verbinden zonder angst voor teleurstelling. Het voelt voor mij af en toe als spiritueel bezig zijn tegen wil en dank.
En zo oefen ik met in het hier en nu te blijven, te genieten van wat er is (de kruimels, schamperde een vriendinnetje) en met het vrij laten en respecteren van de ander. Erg nuttig allemaal, ik zal de eerste zijn om toe te geven dat dit natuurlijk niet voor niets op mijn pad komt, en ja, voor de nieuwsgierigen onder jullie, er zit absoluut progressie in, we komen steeds dichter bij elkaar, maar of het toekomst heeft?
Of,ben ik wellicht mijn tijd weer eens aan het verdoen?
Ik wilde dat ik het wist, maar ja, Boudewijn zong het al,je kan niets zeker weten en alles gaat voorbij ..
en, voor hetzelfde geld komt er zomaar iemand op mijn pad,dat zou heel erg leuk zijn..



Lees verder!

geplaatst door Sweety



zondag 25 september 2011

Drama langs de branding

Ik kijk op mijn horloge. Half tien. De zon nadert de horizon. Het is rustig op dit deel van het strand. Vreemd. Bijna niemand van alle mensen die ik heb uitgenodigd is aanwezig. Ik begrijp er niets van. Van de week waren er rond dit tijdstip al meer dan dertig man. Marjolein is er ook niet. Zou ze wel komen? Mijn gedachten malen en malen.

Het is woensdag 29 mei. Ik ben geslaagd. Een zelf georganiseerd strandfeest moet het diploma en het einde van de middelbare schooltijd vieren. Maar wat is een feest zonder feestgangers? Ik kijk vriend N. aan. Samen hebben we kratten bier, vele flessen fris en een geluidsinstallatie naar dit afgelegen deel van het strand gesjouwd. “Begrijp jij er iets van?”

Elf uur. De zon is al vijf kwartier achter de horizon verdwenen als plotseling tientallen klasgenoten onze plek weten te vinden. Sommige lopen, anderen proberen door het mulle zand te fietsen. Er gaat een energie van de mensen uit die niet vanzelfsprekend is. “Heb je het gezien?” “Wat verschrikkelijk hè?” “Juventus moest winnen, vanwege alle doden.” “Ze hadden de wedstrijd nooit door mogen laten gaan.”

Langzamerhand begrijp ik wat er aan de hand is. Natuurlijk, de Europacup 1 finale is vanavond. Daarom is iedereen laat. Maar zo laat? Om tien uur hadden de meesten hier kunnen zijn. En zeker de niet-voetbalfans hadden al lang en breed met ons mee moeten drinken. Maar ook zij zaten aan de buis gekluisterd bij wat later het Heizeldrama ging heten. Net als Marjolein.

Ze komt stralend het strand op. Na het televisietumult heeft ze zin in dit feest. Naast haar staat haar vriend. Ondanks die teleurstelling loop ik ze enthousiast tegemoet. Ik geef ze bier. Ze vertellen over wat ze samen zagen.

Later die nacht lopen Marjolein en ik langs de branding. In de verte zijn de feestgangers rustig geworden. Haar vriend dommelt bij het vlammende kampvuur dat we met z’n allen maakten. De branding overstemt de geluiden van onze gedachten.

Opeens pakt Marjolein mijn hand. We staan stil. Ik tril van binnen. “Dank je wel voor je mooie brief”, zegt ze. “Ik vind jou ook ontzettend lief. Echt heel lief. En ik denk dat we samen heel gelukkig kunnen worden. In ieder geval zou het heel leuk zijn. Maar vanavond, toen ik samen met A. naar de wedstrijd keek, realiseerde ik me dat hij en ik nog meer bij elkaar passen. We zijn al heel lang samen. Ik zou niet weten wat ik zonder hem moet. Het spijt me.”

We lopen verder. Ik zeg niets. Denk niets. Alles is even stil. Alleen de branding kabbelt door. Ik lik mijn lippen en proef het zout.

Lees verder!

geplaatst door Willem



zaterdag 24 september 2011

Zijn de meeste dromen bedrog?

Ik denk dat de titel wel voor zich spreekt en mijn vraag zal dan ook wel duidelijk zijn; zijn de meeste dromen bedrog? Of zit er nog wel een kern van waarheid in een droom? Of is het iets wat je graag zou willen (zien)?

De laatste tijd droom ik vaak over een man die ik steeds beter leer kennen, die ik vrij regelmatig spreek. Het is een man die ik ken van de hockeyclub en als ik hem spreek, is het in eerste instantie over hockey, vervolgens worden de gesprekken wat persoonlijker en spreken we de dag een beetje door, we vertellen wat we hebben mee gemaakt, hij vertelt me wat hem bezig houdt, hij belt me als hij pech heeft met zijn auto en heeft dan even wat (mentale?) steun nodig en vraagt of ik dan even dingen van hem wil overnemen op hockeygebied. Allemaal geen probleem om dingen over te nemen van hem al heb ik het vrij druk op het moment.

Maar het heeft ook wel een keerzijde; hij heeft een vrij belangrijke functie binnen de hockeyclub, het is niet altijd even makkelijk om na te gaan of het vriendschappelijk is of omdat we elkaar nodig hebben gezien onze functies binnen de hockeyclub of zou het beiden zijn. Is het niet de bedoeling dat we neutraal zijn naar elkaar, naar de hockeyclub in het belang van de club??
Maar ja, als 1 van de 2 op vakantie is, sturen we elkaar wel smsjes, eerst “zakelijk”, later worden de smsjes weer persoonlijker……….

Ik weet eigenlijk niet wat ik er mee aan moet, ik weet niet wat ik voor hem voel of moet voelen en ik weet al helemaal niet wat hij voelt, denkt of wat dan ook.

Het bizarre is wel, dat ik vanochtend, vlak voor ik wakker werd over hem droomde, we liepen ergens op straat met een jong kind rond de 4 of 5 jaar (hij heeft 2 puberdochters en ik heb geen kinderen dus wie dat kind is, geen idee), toen we daar zo liepen, sloeg hij ineens een arm om me heen, ik sloeg een arm om hem heen en het voelde enorm vertrouwd, we keken elkaar met een enorme grote glimlach aan en we waren op dat moment duidelijk erg blij met elkaar. Even later werd ik met een big smile wakker en had de hele dag energie voor 100………

Is deze droom bedrog? Of vinden elkaar (stiekem?) toch wel erg leuk maar durven we dat niet naar elkaar uit te spreken???

De reden dat ik het ook niet zo goed weet, is omdat ik een ongeveer 2 maanden geleden met een date ergens zat te eten. Hij liep heel toevallig met 2 gemeenschappelijke kennissen langs en hij riep erg enthousiast mijn naam toen hij me zag zitten.
Het leek wel een Frans tafereel; iemand zit ergens te eten, er komen 3 vrienden langs, we begroeten elkaar met 3 zoenen en zij gingen weer verder.

Die zelfde avond hebben we elkaar weer gesmst, hij vond het leuk om te zien dat ik daar zat met een date en hij zei toen dat hij verliefd is op iemand die hem niet wil……….
Pffffffffffff lastig allemaal. Het lijkt een soort van spelletje; aantrekken en afstoten zonder dat we het ooit over “ons” hebben en wellicht denken we er beiden hetzelfde over, wellicht ook niet, ik weet het niet……………..


Lees verder!

geplaatst door Siepje - 1 reactie



woensdag 21 september 2011

De jaarlijkse kerstdiscussie

Ja, je leest het goed, het is pas september en het gaat al over kerst! Ach, niet eens zo gek, aangezien de sinterklaasartikelen ook alweer in de winkels liggen…

Een punt, wat ik bij dit verhaal wel even moet maken, is dat ik nog niet aan kerst toe ben. Voor mijn gevoel (en wellicht voor wat meer mensen die de afgelopen maanden in Nederland zijn geweest) hebben we nog nauwelijks zomer gehad, en toch worden we al geconfronteerd met de donkerste dagen van het jaar. Het liefst zou ik de feestdagen dus nog even negeren. Maar daar krijg ik de kans niet echt voor.

Afgelopen weekend hadden we een familiemomentje. Broer/schoonzus/neefje, zusje/vriend en ik allemaal bij moeders op bezoek. Zegt mijn zusje uit het niets “Ja, het is misschien nog een beetje vroeg, maar heeft iemand al nagedacht over wat we dit jaar met kerst gaan doen? Wanneer we waar zijn?”
Ik geloof dat we haar allemaal even sprakeloos aankeken. Deze discussie is natuurlijk bekend en keert jaarlijks terug, maar dit jaar is ie iets vroeger dan anders. Uitleg volgde gelukkig ook. Het zusje van haar vriend heeft al plannen voor tweede kerstdag en had dus al te kennen gegeven graag op eerste kerstdag met de familie te eten. En of wij het dan allemaal erg vinden om tweede kerstdag bij elkaar te komen. Hun plannen zijn dus al gemaakt. Mijn broer en zijn vrouw hebben net een kindje en mijn broer weet nog niet eens of hij moet werken met kerst, dus zij vonden alles prima, en zien wel of ze er tegen die tijd bij kunnen zijn of niet. En toen werd er naar mij gekeken… waarop ik heel simpel zei “ik hoef het alleen maar met mezelf af te spreken, dus bij deze staat het, tweede kerstdag zien we elkaar”.

Het grappige is, dat ik die opmerking niet maakte om aan te geven dat ik alleen ben. Het was juist gewoon makkelijk, dat ik erg flexibel ben in de plannen. Maar om me heen kwamen opeens allemaal opmerkingen als “ach, dat weet je toch nog niet, wie weet wie je in de tussentijd allemaal tegenkomt” en “joh, misschien ontmoet je op vakantie wel de man van je leven” (ik ga over een paar weken op vakantie met een groepsreis). En nog een leuke: “jij weet helemaal niet of je met kerst alleen jezelf hebt om rekening mee te houden!”.
Wat een vetrouwen he. Niet dat ik er geen vertrouwen in heb dat ik nog eens de man van mijn leven tegenkom, maar in dit geval was ik er nou eens niet mee bezig.
Maargoed…: die leuke man die ik in de toekomst tegen ga komen, is uiteraard welkom om zich nog vóór kerst 2011 aan te dienen! En je weet het dus: eerste kerstdag heb ik nog geen plannen! En als je me tweede kerstdag wil zien, dan zul je dus mijn familie moeten leren kennen ;-)

Lees verder!

geplaatst door P_tje



dinsdag 20 september 2011

Paren

Het is er dan eindelijk van gekomen. Ik had de afgelopen jaren al zeker met vijf mannen een keer (of vaker)kunnen gaan. Maar ik heb steeds geweigerd.
Het leek me gek genoeg met de mannen waar ik echt een relatie mee had geen handige zet. Ik was bang dat het af zou doen aan de liefde tussen ons. Dat die een soort van bezoedeld zou worden. En ik was heel erg bang om jaloers te worden.
Maar de vraag kwam telkens terug.

Ook van mannen waar ik niet veel meer dan het bed deelde. Gek genoeg wilde ik ook niet met hen. Bang dat ik me dan niet voldoende op mijn gemak zou voelen ter plaatse. En misschien was ik ook wel bang dat ik andere mannen daar dan veel leuker zou vinden.
Maar de nieuwsgierigheid groeide. En mijn liefde voor mijn lover ook. Onze bezoekjes aan de gewone sauna liepen steeds meer uit de hand tot en met een waarschuwing de laatste keer.
We hadden allebei een eenmalige ervaring met dit soort activiteiten. Hij in een club en ik op een party. Kortom, we waren niet helemaal blanco.
En ik besloot dit weekend dat dit de man is waarmee ik het wel wilde aangaan.

Zaterdagavond leek ons geschikt; couples only.
“Zijn jullie weleens eerder in een club geweest?” vroeg de kassadame. We gaven antwoord in koor.
Hij zei ja en ik zei nee. De kassadame schoot in de lach.
Al lachend kwamen we aan in de kleedkamer. Dresscode was ‘lingerie’. Wat dus inhoudt dat de mannen leren rokjes dragen. Tenminste de doorgewinterde types. Ik vond het slechts erg komisch en in het geheel niet opwindend.

Het beeld dat ik had van dit soort gelegenheden werd volledig bevestigd; Geer en Goor had ik ooit eens bezig gezien als personeel in zo’n club.
Allereerst vloog iedereen, schaars gekleed, af op het buffet. Ik zag er alleen maar komische scenes in. Maar de rest was bloedserieus. Mijn oerman ging vlees grillen. Hij vond het allemaal helemaal goed.
Na het eten doken we maar even de sauna en het zwembad in. Dat voelde heel vertrouwd. Al gauw kwamen er ook andere stelletjes bij.

Urenlang verplaatsten we ons van zwembad, via dansvloer naar de ‘relaxruimtes’ om vervolgens weer verder te gaan in het zwembad. Het was niet eens allemaal heel opwindend alhoewel er complete ‘porno’ scenes voor onze ogen werden na gespeeld.

Uiteindelijk eindigden we tussen twee stellen in en vlogen ook bij ons de vonken eraf. Het idee dat anderen door gaten in de muur konden meekijken was toch wel heel spannend. Na afloop hadden we een erg leuk gesprek met het jonge stel naast ons. En in zelfs in zo’n entourage met zulke ruimdenkende mensen komt dan toch weer de vraag: “Zijn jullie een paar?”

Ja, wij zijn een paar maar geen ECHTpaar en ja we hebben nu ook gepaard in een club! Het wordt menens tussen ons!

Lees verder!

geplaatst door Babette - 1 reactie



dinsdag 20 september 2011

'Nu het nog kan'

Twijfel. Besluiteloosheid. Een bitterzoete vorm van keuzestress.

Het onderwerp dat ik wil bespreken is misschien niet echt de meest effectieve vorm van zelfpromotie op een datingsite. Mocht je tenminste niet de indruk willen wekken dat je lijdt aan een gevorderde vorm van bindingsangst of een Peter Pan-syndroom.

Toch is het iets dat veel mensen, niet in de minste plaats mij zelf, bij tijd en wijlen behoorlijk in de war kan brengen. Zeker in onze huidige day and age is er veel nadruk op deze vraag komen te liggen. We hebben immers alle vrijheid en mogelijkheden. Toch?

Een veelomvattende vraag is het wel: Wil ik echt een relatie?

Sinds tweeënhalf jaar ga ik als SWF (om een trip naar Google te besparen: single white female) door het leven. En dat bevalt me prima. Ik durf inmiddels ook zonder enige scrupule toe te geven dat ik nu een stuk gelukkiger ben en meer in tune met mezelf dan toen ik nog hand in hand langs meubelzaken liep, of voor een extra twaalf man kerstboodschappen moest inslaan.

Mijn vreugdevolle gevoel over het single leven heeft natuurlijk meerdere redenen. Toen mijn laatste relatie eindigde was ik 24. Bij lange na nog niet uit-ontwikkeld dus. Single zijn is sinds die tijd een prima gelegenheid geweest mijn leven precies zo in te richten als ik het wilde. Potentiële kandidaten die er iets op aan te merken hadden of die aangaven dat ze samen een huisje huren wel zagen zitten, lachte ik vriendelijk doch beslist de voordeur uit.

Ik vond het allang best. Behalve een 'in a relationship'-status op Facebook had ik alles wat ik me maar kon wensen; een goede baan, uitdagende hobby’s, vrienden door het hele land en drie vakanties per jaar. Daarnaast heb ik geen kinderwens, dus druk achter het vinden van geschikte vaders is me tot op heden bespaard gebleven.

Misschien ben ik er gewoon niet voor in de wieg gelegd, voor langdurig settelen en alles wat daarbij komt kijken. Misschien ben ik wel een echt kind van mijn tijd en voel ik er uiteindelijk niet zo veel voor mijn eigen ruimte, vrijheid en toekomstplannen deels afhankelijk te maken van een ander. Een vroeger vriendje zei eens lachend dat ik een Pippi Langkous in relaties was. Ik weet nog steeds niet of dat een compliment was of een subtiele hint.

Wat ik wel weet is dat ik ondanks al het bovenstaande best vaak nadenk over wat er zou gebeuren als ik iemand zou tegen komen met wie de vonk wèl overslaat. Iets in mij is enorm nieuwsgierig naar het antwoord op de vraag of mijn huidige visies dan spontaan als een blad aan de boom zouden omslaan en ik ze zou bestempelen als 'typisch voor iemand die nog nooit echte liefde heeft mogen meemaken'.

De tijd zal het leren. Tot die bewuste dag bevind ik me in ieder geval vaker in de dansstudio dan thuis. 'Nu het nog kan!', zoals een dame van 87 me onlangs op mijn hart drukte.

Lees verder!

geplaatst door Flamenca - 1 reactie



zondag 18 september 2011

Singlereizen

Deze week heb ik een weekend naar de Ardennen geboekt met vertrek ergens in november.
Dit weekend is georganiseerd door een organisatie die veel soorten vakanties organiseert voor hoger opgeleide singles. Je mag dan ook alleen maar mee als je en hoog opgeleid en single bent.

Al een hele tijd bezoek ik de site en ben constant in dubio, wel doen, niet doen, wel doen, niet doen, enz. De reden dat ik constant in dubio ben, is omdat ik gewoon niet weet of het niet een enorme vleeskeuring en flirtpartij is maar ook omdat ik wel hele goede verhalen hoor over deze organisatie.

Uiteindelijk heb ik dan toch de stoute schoen aangetrokken en een weekend geboekt en als dit me bevalt, boek ik wellicht ook wel een wintersport bij ze.
De reden dat ik toch heb geboekt is eigenlijk heel simpel; zoveel mogelijk kanalen aanboren om toch die ene leuke man te ontmoeten waar ik de rest van mijn leven mee wil delen. Ik heb al verschillende kanalen gebruikt zoals internet, bureaux, coachingsgesprekken, boeken gelezen, georganiseerd op vakantie gaan, via de sportschool, hockeyclub, enz. en daar loopt hij blijkbaar niet voor mij rond, dus dan dit kanaal eens proberen, baadt het niet, schaadt het niet en wellicht hou ik er leuke vriendschappen aan over wat ook erg waardevol is.

Ik ben heel benieuwd wie er wel eens een weekend weg is gegaan met een organisatie als deze en wat je ervaring er mee is.
Ik vind het namelijk best wel spannend om te doen, niet om een weekend weg te gaan met wildvreemden (dat heb ik per slot van rekening wel vaker gedaan met groepsreizen) maar meer spannend omdat ik weet dat het allemaal singles zijn die er rondlopen en ik niet kan inschatten hoe de sfeer dan zal zijn. Is het doel om gewoon gezellig een weekend weg te zijn of is het doel om een relatie aan te gaan en word je “gekeurd” op het moment dat je daar aankomt?
Wat ik stiekem natuurlijk het liefste wil, is helemaal niet met dit soort organisaties weekenden weg te gaan of op vakantie gaan, maar wel met een partner…….
Maar ja, een potentiële partner belt nog steeds niet bij me aan, dus moet ik zelf er opuit om te vinden en gevonden te worden.

Ondanks mijn twijfels ben ik ook al jaren ontzettend nieuwsgierig naar deze organisatie en ik ga ook lekker met ze mee en ik ga lekker genieten.
Ik heb er zin…

Ardennen, here I come………….

Lees verder!

geplaatst door Siepje - 3 reacties



zaterdag 17 september 2011

Trouw tot ontslag ons scheidt...

De werkloze man is niet te benijden. Dat ligt niet alleen aan zijn verminderde inkomsten, zijn weggevallen structuur en zijn gevoelsmatige nutteloosheid en afstand tot de samenleving. Bovenal reduceert werkloosheid het sexappeal van een man tot het absolute nulpunt.

Ik durf te beweren dat de kansen op de liefdesmarkt voor een gebochelde dwerg met een baan groter zijn dan die voor een Brad Pitt-lookalike in de WW. Werkloosheid doet alle uiterlijke en innerlijke schoonheid vervagen. Hoe sportief je als man ook bent, hoeveel humor je ook hebt, als werkloze ben je kansloos. Een brute zwart-wit uitspraak, die lang niet altijd opgaat, dat weet ik ook wel. Ik kom uit de sociale wetenschappen, waar we spreken van trends in plaats van wetmatigheden. En tegen een trend gaan sommige individuen in. De meesten echter niet......

Vrouwen zoeken toch naar een zekere vorm van status in hun man, een vorm van standvastigheid. En hoe hard we ook schreeuwen dat iedereen gelijk, dan wel gelijkwaardig is, aan een werkloze kennen we die standvastigheid niet toe. Onze instincten discrimineren onze medemens intens, al probeert onze ratio daar wanhopig tegenin te gaan.

We zitten net in een periode, waarin de geloofwaardigheid van sociaal wetenschappelijk onderzoek op de helling staat na een paar schandalen. Ik hou dus een slag om de arm bij wat ik zeg, probeer me niet teveel vast te klampen aan wat anderen beweren. Maar uit onderzoek blijkt wel degelijk dat veel relaties op de klippen lopen als één van de partners (en opvallend vaak is dat de man) werkloos raakt. Ik heb het in mijn eigen omgeving gezien. Relaties die leken te staan als een huis stortten, soms al een paar weken na zijn exitgesprek, als een kaartenhuis in elkaar. Reden: 'Een werkloze man is niet sexy'. 'Trouw tot de dood ons scheidt' is vandaag de dag 'Trouw tot ontslag ons scheidt'.

Nog een voorbeeld. Een andere vriend van mij zit al jaren zonder betaald werk. Dat weet ik eigenlijk pas sinds kort. Hij was altijd vrij vaag over wat hij deed, opdrachtje hier, opdrachtje daar. Na een lang gesprek dat ik laatst met hem erover had bleek zijn werk vrijwilligerswerk. Op zich niets mis mee, maar hij bracht het altijd naar voren als zijn echte werk. Hij verklaarde al enige jaren in de WW te zitten. Naarmate we verder praatten werd de WW ineens WIA, vanwege een bepaalde handicap. Hij heeft het niet hardop gezegd, maar er straalde schaamte af van hoe hij over zijn maatschappelijke status dacht. Hij leek zich bewust van wat zijn status betekende in zijn kansen naar de vrouwen toe. Later op de avond belde hij een gemeenschappelijke kennis op en ik keek toevallig mee over zijn schouder. Terwijl hij de eerste letter intikte op zijn telefoon zag ik in het beeldscherm de naam van een bekend bordeel verschijnen, die met dezelfde letter begon als onze kennis. Ik begrijp hem volledig, ben van nature geen moraalridder. Hij vertelde over al zijn dates die spaak liepen als het op zijn maatschappelijke status aankwam. In dat licht begrijp ik volledig dat hij af en toe op deze wijze zich ontlaadt.

Ik ben blij dat ik al mijn centen zelf verdien. Dat is voor een groot gedeelte aan mijzelf te danken, dat durf ik gewoon te zeggen. Ik heb twee werkloze periodes gehad in mijn leven, en ben daar altijd vrij snel uitgekomen door gewoon veel tijd en energie te steken in het vinden van nieuw werk. Daarin had ik soms het geluk mee, maar dat hebben we allemaal weleens nodig. Maar hoewel ik zelfredzaam ben, weet ik dat het allemaal betrekkelijk is. Eén bezuinigingsronde en mijn sexappeal keldert weer als de AEX tijdens een beurskrach. Ik heb het al in eerdere blogs gezegd, en ik blijf het geloven, hoe hard het misschien ook is: evolutionair overgeërfde instincten bepalen wie onze partner wordt en wie we verwerpen. En een werkloze man brengt voor een vrouw zoveel onzekerheid dat zij hem instinctief verwerpt. Daar kan geen rationeel opgesteld lijstje iets aan veranderen.

Lees verder!

geplaatst door Tweez - 1 reactie



zaterdag 17 september 2011

Op weg naar Texel

We fietsen met z’n allen naar Texel. Zo’n vijftig pubers die zich absoluut geen puber meer voelen. De meesten zijn achttien. We hebben net ons eindexamen achter de rug. Of we geslaagd zijn weten we niet. Het antwoord op die vraag duurt nog een paar weken. Maar nu gaan we eerst de spanning van de examens, het schooljaar – beter gezegd zes schooljaren – van ons af feesten en fietsen.

We waaien in een lange geslingerde sliert over de weg, tegen de wind in. De eerste en de laatsten hebben zeker een afstand van 250 meter tussen zich in. Onze lange haren geven de snelheid aan. Langs de duinen, op naar het Noorden. Zo ver kan Den Helder toch niet zijn?

Ik fiets naast Marjolein. Zij is wat ouder dan de meeste meiden. Ze is slank, sportief en heeft bijzonder mooie ogen. Dat weet ik omdat ze veel naar me kijkt en dan lacht. Ze maakt me wat verlegen. Ik weet niet goed hoe te reageren. Marjolein heeft immers een vriend. Die zit op een andere school en is niet mee. Ik kijk nog eens opzij. En Marjolein kijkt terug. Opnieuw lacht ze met die stralende ogen.

Op de boot praat ik met twee vrienden op het bovendek. Af en toe kijk ik rond of ik Marjolein zie. Ik volg het gesprek nauwelijks goed. Plotseling zie ik in een ooghoek haar donkere haren verschijnen. Ze loopt met anderen uit de overdekte zaal naar buiten. Ik zie haar. Ze ziet mij. Kijkt omhoog, lacht schalks. Ik voel een kriebel in mijn buik.

Vijf dagen later. We fietsen met z’n allen naar huis. Texel was geweldig. Mooi weer, goede gesprekken, dansen tot de morgenstond en herinneringen verzamelen. Marjolein en ik fietsen weer naast elkaar. We hebben de wind in de rug. We vertellen elkaar onze belevenissen en ervaringen op Texel. We vragen niet waarom we elkaar de hele week niet spraken. Dat gebeurde. Van een afstandje bekeken we elkaar en voelden dat het goed was. Ons moment komt nog.

Lees verder!

geplaatst door Willem



woensdag 14 september 2011

Profiel

Afgelopen nacht profiel aangemaakt en bijpassend fotootje geplaatst. Besloten om 'foto op verzoek' aan te zetten, omdat ik - voor nu - de spreekwoordelijke heft in eigen hand wil houden. Zat wel gelijk te denken: wat als........wat als ik nou dit profiel zou lezen? Is een profiel wel interessant zonder foto. Is er meer te verbergen dan te zien, of zijn er nog andere opties te benoemen? Tijdens mijn korte zoektocht op M4M betrapte ik mijzelf er op eerst naar de foto's te kijken en daarna pas het profiel te bekijken.

In het echte leven kijk je toch ook eerst naar hoe iemand er uitziet. Toch blijf ik bij mijn besluit en zal ik selectief mijn foto zichtbaar maken. Weet niet of dit wel raadzaam is, maar ga dan maar voor kwaliteit en niet voor kwantiteit. Hoe kleiner de keus, hoe makkelijker te kiezen. Ben benieuwd!

Lees verder!

geplaatst door VJW - 6 reacties



dinsdag 13 september 2011

Melancholia



Als een bliksemschicht trof het nummer van Gotye (en Kimbra) me; 'Somebody I used to know'. De clip erbij maakt het nog indrukwekkender. En toen ik de tekst las wist ik hoe raak dit nummer is in alle opzichten.
Je hebt een tijd alles samen gedeeld. Misschien maar een paar maanden, een jaar of een heel huwelijk lang. En dan is het over. En dan word je ineens voor die ander ‘somebody i used to know’.

Je kent iemand door en door. Weet welk gezicht hoort bij welk humeur. Hoe ie zijn koffie het liefst drinkt. Wie van zijn vrienden jou ook liggen. Welke lichaamsdeel het meest gevoelig is. Etc.
En dan op een dag is het over. Geen koffie meer samen. Vrienden verdwijnen ook uit jouw leven. En dat lichaam wordt ook something you used to know.

Laatst vroeg iemand me of ik me nog voor kon stellen dat ik een nacht naast mijn ex echtgenoot zou doorbrengen. Daar hoefde ik geen seconde over na te denken. Nee, nee en nog eens nee.
Ja, misschien wel als de planeet Melancholia, zoals in de gelijknamige film, echt onze kant zou uitkomen en we samen met onze kinderen op t einde moesten wachten, misschien dan. Maar ja, daar gaan we maar niet van uit.
Mooie film trouwens. Interessant thema ook; hoe verschillend twee zussen omgaan met naderend onheil; het einde van de wereld.
Het huwelijk van de ene zus duurt letterlijk tot het einde van haar bruiloft.De andere zus is al jaren getrouwd maar mist op het moment suprême wel haar man omdat hij eieren voor zijn geld gekozen heeft en er tussenuit gepiept is voor de planeet de aarde raakt.

Now and then I think of when we were together
Like you said you felt so happy you could die.

Dit zijn de eerst regels van het nummer van Gotye. En die zijn zo herkenbaar. In de hoogtijdagen van je relatie zijn er zulke momenten. Je kunt je geluk niet op en kan je niet voorstellen dat het ooit anders wordt.
En toch gebeurt dat dan op een dag.

I told myself that you were right for me
But felt so lonely in your company.

Zodra dat gevoel toeslaat zou je er echt mee moeten stoppen. Je kunt je beter lonely voelen in je eentje is mijn bescheiden mening. Dat voelt gek genoeg minder erg. Maar samen wachten op t einde van de wereld is misschien dan wel weer wat minder lonely.

Lees verder!

geplaatst door Babette



maandag 12 september 2011

Nesteldrang

Alles moet weg. Alles moet nieuw. Alles moet anders. Het einde van een leerzame en roerige periode dient zich eindelijk aan. Mijn leven is toe aan een lekkere onomkeerbare verandering. En dat laat ik me geen tweede keer zeggen!



Als ik een vogel was zou ik nu lachend deelnemen aan de trek naar het zuiden. Op mijn allerhardst zou ik vliegen. Dag oud nest, dag vorig hoofdstuk. Tijd om bij te komen en eens goed na te denken over een nieuw plek, een nieuw begin. Zou daar het woord geluksvogel vandaan komen? Het klinkt namelijk heerlijk.

Het moge duidelijk zijn: ik heb zin om te verhuizen en niet zo’n beetje ook. Als het kon zou ik vanavond nog verkassen naar een knusse, creatieve woning nabij het stadscentrum. Een wit huisje met grote bloempotten en een rozenstruik aan de voorkant en een kleine patio dienend als voorjaarsonderkomen voor mijn twee konijntjes. En natuurlijk als zen-spot om inspiratie op te doen. Op iedere herfstachtige dag zou ik kersenthee en warme chocolademelk zetten en een haardvuurtje aansteken waar ik bij zou schrijven. Op de zachte bruine bank liggen grote kussens en op de achtergrond speelt A Quai, één van de soundtracks uit de film Amélie.

Mijn (toekomstige) woonplek is echter niet het enige waarover ik momenteel eindeloos fantaseer. Nieuwe loopbaanmogelijkheden knipogen verleidelijk in mijn richting en dit najaar wordt zoals het er nu uit ziet een aaneenschakeling van creatieve projecten op het gebied van dans, taal en zang.

Na het herlezen van mijn blog herinnerde ik mij een quote die perfect de lading dekt van al het nieuws dat zich de laatste tijd heeft aangediend. "Your heart is free. Have the courage to follow it." Ik zou het niet beter kunnen verwoorden.

Lees verder!

geplaatst door Flamenca



zondag 11 september 2011

Snurken onttroont....

Mijn 36 levensjaren hebben mij twee grote liefdes gebracht, die sterk van elkaar verschilden, maar tenminste één punt gemeen hadden: ze snurkten als zaagmachines. Datzelfde geldt eigenlijk ook voor het gros van de logés die ik over de vloer heb gehad. En zelfs mijn twee katten snurken: allebei. Wie weet doe ik het gewoon ook en is snurken, naast de toiletgang, datgene bij uitstek wat ons terugbrengt bij de clichématige werkelijkheid dat we 'uiteindelijk toch maar mensen zijn.'

Twee liefdes op 36 jaren is niet veel en een womanizer ben ik absoluut nooit geweest. Maar met één had ik het zeker getroffen als het om de uiterlijke schoonheid gaat (en svp: bespaar mij in deze uw 'het gaat om het innerlijk'-clichés aub!) Sterker nog: zij werd op straat door mannen nagestaard en ik ontken niet dat zoiets eigenlijk een heel trots 'she's mine'-gevoel opleverde. En zoals gebruikelijk bij jong geliefden was het erotische vuur onder de lakens ontembaar.

Maarrrrr: hoe passievol de verliefdheid ook is en de lichamelijke uiting daarvan: uiteindelijk ontkom je ook in deze nachten niet aan het bioritme. De slaap komt vroeg of laat en dan viel mijn geliefde van haar voetstuk van schoonheidskoningin. Het verloop was herkenbaar voor eenieder. De woorden die we uitwisselden vanaf onze kussens werden minder in aantal, uiteindelijk bleef het stil. De stilte bleef een tijdje en daarna begon het: het geluid van een doortrekkende plee, maar dan in een zich herhalend ritme. Na de erotiek en de romantiek volgden voor mij uren van naar het plafond staren en proberen mijn leed te verzachten met herriestoppers en niet-werkende dekbed-over-oor-constructies.

Uiteindelijk had ik gewoon pech, omdat ikzelf gewoon niet zo snel in slaap val. De ander is altijd sneller en daardoor onbedoeld de overlastveroorzaker. Als ik als eerste was gaan slapen was ik misschien wel degene geweest die haar had wakker gehouden, ik spreek mezelf niet vrij, niet op voorhand tenminste.

Hoe dan ook: snurken onttroonde haar. Niet dat ik daardoor minder verliefd was, maar het maakte haar wel minder bovenmenselijk. Die onvoorstelbaar mooie vrouw werd door haar snurken gewoon one of us, in die nachtelijke uren terwijl de wereld, behalve ik, er geen notitie van had. Ze zouden het eens moeten weten, die mannen op straat die haar nastaarden en al die mannelijke collega's die alle concentratie op de vergadering verloren als zij aanwezig was....

Snurken haalt mensen van hun voetstuk. En als ze er dan nog eens een raar smoelwerkje erbij trekken, of speeksel lekken uit hun mondhoekjes, wat is er dan nog over van dat 'lekkere wijf' of die prachtige lange prins op het witte paard met zijn goede baan? Dit alles bedoel ik niet eens negatief. Snurken is de prachtigste strategie van ons lichaam om onszelf te leren relativeren. Een toestand waarin lichamelijke schoonheid en maatschappelijke status wegvallen in een kakafonie van ratelende, borrelende en bovenal oerlelijke oergeluiden, die ondanks hun ritmische karakter nooit en te nimmer mooi zullen worden. Snorring never dies!

Lees verder!

geplaatst door Tweez - 2 reacties



zaterdag 10 september 2011

One evening stand

Het was hartstikke leuk hoor. Ik geloof dat ik er ook wel op uit was. Je weet wel. Gewoon een keertje alle remmen los. En los gingen ze, zo! Dat was wel wederzijds die intentie, moeiteloos ontspon zich een van meet af aan knus samenzijn. Hij had wel het talent om mij een thuisgevoel te bezorgen en toen het erop leek dat het er toch wel zo’n beetje van zou komen (we zijn nog wel eerst een eindje gaan wandelen hoor), vroeg ik hoe laat hij de volgende dag op moest. Ik had een uur gereden om bij hem te komen. Hij noemde de tijd dat hij de deur uit moest, dat leek mij ook een prima tijd en het feest kon beginnen.

Het was absoluut een wonder dat, na zo’n lange tijd van geheel-on… onvrijwillige onthouding, mijn hormoonhuishouding nog behoorlijk intact was en adequaat bleek te werken (boeiend, niet?). We soezelden na tot het echt bedtijd werd en ik weet niet meer hoe hij het mij duidelijk maakte, maar, het leek hem geen goed idee dat ik bleef. Ik moest naar huis. Maar, wat hem betreft was de ‘stand’ wel voor herhaling vatbaar.

Dit drong allemaal nog niet zo tot mij door. Ik heb de hele weg naar huis geglunderd achter het stuur. En ook de volgende dag speelde er nog van alles op, wat de herinnering plezierig maakte. Maar langzaamaan drong ook het besef tot mij door, dat de gezelligheid wel heel doelgericht was geweest. Ik heb er zelf aan mee gedaan. Misschien gebeurt het bij beide wel minder bewust dan waar je de ander mogelijk van verdenkt, of ben ik nu te mild? Maar ik zou mijzelf voor de gek houden als ik naar een volgende keer zou verlangen. Want de kilte erachter is toch niet waar ik op den duur, nou ja, warm van word.

Dat daargelaten, heb ik het niet willen missen. Het was hard nodig. Maar ik ben niet op afroep beschikbaar. Als dat maar duidelijk is. Dus wat mij betreft was deze ‘stand’ voor: one evening. Clear!

Lees verder!

geplaatst door Possess - 4 reacties



woensdag 7 september 2011

Ex-schoonmoeder

'Weet je waar ik nu zo bang voor ben,' zei mijn collega Sara zuchtend. 'Dat mijn kinderen later een relatie krijgen, en dat ik hun partner niet mag.'

Sara’s angst is een veelvoorkomende, en niet zonder reden. Onenigheden, misverstanden en soms zelfs pure afgunst hebben al in menig gezin voor oproer gezorgd, al dan niet met permanente gevolgen.

Gelukkig gaat het ook vaak goed. Heel goed, zelfs. Mannen en schoonvaders die identiek gekleed op zondag hun favoriete voetbalclub aanmoedigen, jongens die de moeder van hun vriendin met plezier een dagje meenemen naar het strand, vrouwen die samen met hun nieuw verworven mam gevouwen liggen bij een goede comedy.

Een ander voorbeeld van 'heel goed' zijn Petra en ik. We mailen elkaar iedere week en vorige maand spraken we af voor een snelle lunch, die uiteindelijk vier uur duurde. Soms is het een paar maanden stil, maar we zoeken elkaar altijd weer op.

Er is echter één verschil: Petra is sinds tweeënhalf jaar mijn ex-schoonmoeder. Haar zoon Luca en ik besloten na een relatie-inclusief-koopwoning en veel moeizame gesprekken in de lente van 2009 dat het voor ons beiden beter was alleen verder te gaan. Een behoorlijke teleurstelling, om het mild te zeggen.

Om dit soort tegenslagen te verwerken is het van groot belang dat er mensen in jouw omgeving zijn die het belangrijk vinden dat jij er zo snel mogelijk weer bovenop komt, en daar serieus aan willen bijdragen. Petra was en is zo iemand. Ondanks het lastige pakket waarin zij zich bevond heeft ze zich nooit veroordelend uitgelaten als Luca en ik afzonderlijk bij haar aanklopten voor advies, of om onze harten te luchten.

Luca heeft inmiddels een nieuwe liefde gevonden en Petra kan ook met haar goed overweg. In alle eerlijkheid was ik even bang dat dat het einde van onze vriendschap zou betekenen. Totaal ongegrond, natuurlijk. 'Een familieband kan ook een gevoelsmatige zijn. Dat moet je koesteren', zei ze. En wie ben ik om daar tegen in te gaan!

Lees verder!

geplaatst door Flamenca



dinsdag 6 september 2011

De Date

Het is donker en ik sta alleen ergens waar ik de weg niet weet.
Hoe heeft dit kunnen gebeuren?
Ik ril en voel de tranen branden achter mijn ogen.
In de verte hoor ik de MG wegrijden.
Wat een klootzak, hoe kon ik zo stom zijn

Ik probeer me te oriënteren
Het is op z'n minst 2.00 uur midden in de nacht.
Ik sta op een soort van duinpad,
in de verte hoor ik het ruisen van de zee,
dus de andere kant op lopen.
Pfff waarom heb ik van die hoge hakken aan.
kan er niet echt op lopen en zeker niet
midden in de nacht.
Wat zei de mevrouw in de schoenenwinkel?
"Het zijn zitschoenen".
Ik moest toen nog erg lachen.
Nu zou ik heel hard willen huilen.

Langzaam aan pak ik mezelf weer bij elkaar.
kom op, doe je schoenen uit en gewoon lopen,
lopen richting de bewoonde wereld.
Mijn voeten doen pijn en zijn koud
ik geloof dat mijn kousen vol gaten zitten.
Auw, ik stoot mijn teen,
nu beginnen de tranen toch te stromen.
Ik heb medelijden met mezelf.
Maar ik ben ook boos, boos op die achterlijke kerel,
die mij gewoon uit de auto heeft gezet.

Hoe heeft het kunnen gebeuren,
Heb ik echt de verkeerde signalen afgegeven?
Ik zie er gewoon mooi uit, vrouwelijk
niet hoerig, niet alledaags maar zeker niet hoerig.
Wat een gek, het begon zo leuk
Ergens eten met uitzicht op zee
het was erg gezellig, toch, "ja maar".
Ik vraag mezelf af waarom ik "ja maar" denk?

Er waren dingen die ik vreemd vond,
Hij kwam mij halen, belde niet aan
maar toeterde en vond dat ik niet snel genoeg
in de auto zat.
Hij was 3 keer gescheiden en het was
zeker niet zijn schuld.
Toen ik daar iets over zei
had hij iets van vrouwen vallen elkaar niet af.
Jakkes, de signalen waren er en ik heb ze gelijk
diep weg gestopt alsof ze er niet waren.
Het was toch ook gezellig?
Hallo, ja dat was het maar omdat
het gezellig is, wil het toch niet zeggen
dat ik als tegenprestatie me voor hem
moet uitkleden en jakkes ik wil er niet meer over
nadenken.

Je doet het dat was wat hij zei
en anders kan je oprotten.
Ik dacht eerst nog dat het een vreemde grap was
maar nee hij meende het en nu
loop ik hier, kapotte voeten een geknakt ego
maar verder gelukkig nog heel.

In de verte zie ik de bewoonde wereld
als ik eindelijk bij het eerste huis kom
druk ik op de bel en vraag door de intercom
of ze een taxi voor me willen bestellen.
Gelukkig zijn er ook aardige lieve mensen

Lees verder!

geplaatst door Eik - 6 reacties



dinsdag 6 september 2011

9/11

9/11

Op elf september 2000 was ik uitgerekend van mijn tweede kind. De datum verstreek echter en mijn dochter besloot om nog rustig een week te blijven zitten. Dat heeft ze goed bekeken destijds.
Op elf september 2001 ‘s middags stond ik met beide dochters leuke jurkjes te bekijken in een winkel toen hun vader, toen nog mijn echtgenoot, mij belde.

Er was iets vreselijks gebeurd in New York; iets met vliegtuigen die gebouwen in waren gevlogen en ook in de rest van Amerika waren vliegtuigen neergestort. Ik haastte me naar de naastgelegen electronica zaak om gebroederlijk zij aan zij met andere winkelende mensen naar grote tv schermen te staren. Het was surrealistisch. Niemand zei iets. We staarden alleen maar. Ik moest met mijn peuter en baby uiteraard op een gegeven moment naar huis. Thuisgekomen zaten mijn ex en ik de hele avond voor de tv. En er werd steeds meer duidelijk wat de omvang van de vreselijke gebeurtenissen was.

In de jaren daarna zat ik nog vaker verbijsterd voor de tv. Zo ook op de morgen dat Theo van Gogh vermoord was en ik net de kinderen naar school had gebracht. De moordenaar bleek op een steenworp afstand van mij gewoond te hebben. Niet te bevatten. Ik moest er echt om huilen. Die gekke, altijd provocerende Theo. Was fan van zijn leuke interviews op at5. Een lieve man die zich niet altijd even tactisch uitdrukte. Dit was niet meer ver van ons bed. Dit was om de hoek gebeurd.

Ik heb net mijn kinderen weer naar school gebracht. Ze zitten gebroederlijk en gezusterlijk naast Aicin, Ileyda, Yusuf en Mohammed. Mijn kinderen vieren kerst en suikerfeest op school. Mijn kinderen groeien niet op in een getto zoals ik dit weekend weer in het Parool las. Nee, mijn kinderen groeien op tussen mede Nederlanders, waarvan de wieg van hun grootouders of misschien van hun eigen ouders nog in Marokko of Turkije stond maar die van hen gewoon net als die van mijn kinderen in Amsterdam.
Dit betoog is geen politieke correctheid dit is gewoon de normale dagelijkse werkelijkheid hier. En iedereen die denkt dat ‘zij’ anders zijn nodig ik uit om eens te komen kijken hier. Dan kun je zien dat samenleven heel goed mogelijk is ook al is er sprake van een andere culturele achtergrond. En dat alle kinderen de zelfde wensen en dromen hebben!!!!

Elf september 2011 vier ik mijn 1-jarig blogschap. Misschien blaas ik dat op die dag wel op. Wordt vervolgd.



Lees verder!

geplaatst door Babette



zondag 4 september 2011

Noorderlicht



Ik ging naar de Pool om het licht te zien.
In het heel hoge noorden van Noorwegen, 300 kilometer binnen de poolcirkel moest het gaan gebeuren. Ergens op een van de eilanden of schiereilanden, gezamenlijk 'Lofoten' genaamd. De folder van ‘Byzonderereizen.nl’ beloofde veel, bergwandelingen in metershoge sneeuw met sneeuwschoenen aan je voeten. Vroeger, je kent dat wel van oude films, een soort tennisrackets maar nu geavanceerde kunststof planken met klapschaatsfunctie. Met een boot de fjorden in en als klap op de vuurpijl het Noorderlicht! De tijd van het jaar en zelfs het jaartal 2011 zouden vrijwel gerand staan voor het daadwerkelijk aanschouwen van dit ongelofelijke indrukwekkende, natuurspektakel dat ieders verbeelding tart. De meesten van ons twaalf deelnemers, waren net als ik aangestoken en zeg maar gerust gek gemaakt door een Engelse actrice van het tweede garnituur genaamd Joanna Lumly. Min of meer bekend door haar rollen van Emma Peel (of Purdy) in ’de Wrekers’ en Patsy uit 'Absolutely fabulous'. In een documentaire die vorig jaar werd uitgezonden toonde zij zich lyrisch en buitenzinnig opgetogen bij het, tenslotte op de laatste avond van haar bezoek verschijnen van het Noorderlicht.

Na zes avonden en doorwaakte nachten van blauwbekken aan het strand van de Atlantische oceaan, waar je het het best zou kunnen zie, hadden wij dus nog steeds helemaal niets waargenomen, Ja, sneeuw en ijs en wolken en z.g. wazige witte plekken aan de hemel met sterren erachter wat erop zou wijzen dat het dan toch echt snel zou gaan gebeuren maar er gebeurde niks. Wij begonnen ons langzamerhand af te vragen of dat Noorderlicht eigenlijk wel bestaat. Misschien was het wel een mythe zoals bij ons de 'witte wijven'. Sommige leden in de groep opperden de mogelijkheid dat het een en al bedrog en misleiding was, alleen om toeristen te trekken en zakkenvullen. Getrukeerde filmbeelden, met de tegenwoordige computertechniek is tenslotte alles mogelijk en die Lumly doet daar natuurlijk dik betaald aan mee. Een van onze medereizigers, een acteur uit Amsterdam wist wel hoe een en ander in z’n werk ging en hij kende zijn collega-pappenheimers. Volkomen onbetrouwbaar dat wereldje van toneelspelers. “Afmaken dat kreng” klonk er uit de groep, het kwam uit mijn eigen mond maar dat ging de meesten, brave plattelanders, toch iets te ver. Een schop onder d’r (ondanks haar leeftijd nog welgevormde) hol kon ze krijgen, dat wel.

Laukvikkers hebben we niet gezien, die zaten in hun houten villa's bij de kachel zich te bescheuren om weer zo'n groep mafkezen uit Holland die hier bij 10 à 15 graden onder nul en ijzige wind door bergen sneeuw komen ploeteren en geloven dat ze groene gordijnen aan de hemel zullen zien. Toch moeten het wel leuke mensen zijn die halve Eskimo's want ze hebben Disneyland-brievenbussen en de oude dames houden zich staande met behulp van slee(rol)lators. De enige Lauvikse van wie we ons enigszins een beeld hebben kunnen vormen is Christine Moen. Zij woonde meer dan honderd jaar in het huis waar wij slechts acht dagen mochten vertoeven. Volgens Frans en Marijke die het huis na haar dood in 2002 betrokken en het nu met volledige verzorging ter beschikkingstellen aan Groenlichtzoekers, was zij een bijzondere vrouw. Wij konden ons daar wel iets bij voorstellen want om te overleven in dit heilloze oord moet je welhaast een trol zijn of rechtstreeks afstammen van die ruige Noormannen. Zij werd geboren in datzelfde huis, haar ouders hadden het rond 1900 laten bouwen en na hun overlijden begon zij er in de kelder een winkeltje in ongeregelde goederen. Excentriek werd ze genoemd, in het dorp bemoeide ze zich weinig met anderen en ze trouwde nooit. Leefde uiterst sober zodat ze flink wat geld overhield. En in tegenstelling tot wat je zou verwachten van zo’n ogenschijnlijk vrekkig iemand besteedde ze dat vervolgens aan plaatselijke goede doelen zoals uniformen voor de dorpsfanfare en de aanleg van een weg waar de gemeente die niet nodig vond. Uit eerbetoon vernoemden Frans en Marijke het huis naar haar.

In de haven van een naburig dorp waarvan ik de naam even kwijt ben was de jaarlijkse viswedstrijd met bijbehorend feest en drankfestijn. Van over de hele wereld waren kabeljauwvissers gekomen om zich, door de grootste vis te vangen een plaats van eeuwige roem te verwerven op de lijst van viskampioenen aan de wand van de plaatselijke visafslag. Hier was eigenlijk weer niet zo veel te merken van 'een totaal andere wereld' zoals in Laukvik, de dorpskapel speelde bekende deuntjes, het bier vloeide rijkelijk, gebakken vis en broodjes waren verkrijgbaar; het had ook wel Scheveningen of Urk kunnen zijn. Maar toch een geslaagd uitstapje.

Net als in de film van Joanna gebeurde het pas op de laatste avond van ons achtdaags verblijf, of eigenlijk ook al de avond ervoor maar dat mocht geen naam hebben. Omdat ik, het lange, vergeefse wachten op groen licht een beetje beu was geworden had ik me reeds om 23.00 uur te bed begeven. Nog net niet van de ondergane ontberingen in slaap gesukkeld werd ik opgeschrikt door verrukte kreten van buiten. Mijn mede poolreizigers meenden het beging van het langverwachte schouwspel waar te nemen. Ik schoot drie broeken, twee truien, een bodywarmer en winterjas aan, zette de van goede vriendin Caro gekregen rode pelsjagersmuts op en spoedde me naar de waranda. Twee kleine, wazige, vaal-groene, nauwelijks waar te nemen soort van sluiertjes vertoonden zich enkele seconden aan het firmament. Het kon voor mij niet veel meer zijn dan iets dat ergens heel in de verte mogelijkerwijze, eventueel aan het Noorderlicht zou kunnen doen denken maar mijn lotgenoten waren dolenthousiast en hun geavanceerde camera's draaiden op volle toeren. Nu wil het geluk voor die gasten dat het Noorderlicht, ook als het er niet of nauwelijks echt is, toch in uitbundige kleuren op digitaal genomen foto's en film verschijnt. Die camera ziet meer dan wij. Zij waren dus al ingedekt voor het thuisfront. Mijn bescheiden cameraatje bleef maar flitsen, totaal zinloos op een afstand van duizenden kilometers maar ik kon het niet zo gauw uitzetten in het donker. Maar op de allerlaatste avond.......ja hoor dan toch eindelijk Het Noordericht. Uhhh...ja. Een langgerekte boog, soort regenboog maar dan iets breder en in vaal groen spande zich van noord naar zuid aan de hemel en daarboven soms even die karakteristieke gordijntjes die het Noorderlicht kenmerken.
Alom opgetogenheid en nog enthousiastere kreten dan de avond ervoor. Ik moet bekennen dat ook ik een zekere opwinding onderging, tenslotte was het hoofddoel van deze onderneming verwezenlijkt maar zo spectaculair en overweldigend als Lumley en anderen mij in het vooruitzicht hadden gesteld vond ik het niet. Geen felgekleurde, schijnbaar vlak boven je hoofd op en neer dansende gordijnen, geen flitsende, elke verbeelding overschrijdende voorstelling van een groene wonderwereld maar toch, je hoort mij niet klagen want...... Ik ging naar de Pool om het licht te zien en ik hèb het licht gezien.

Lees verder!

geplaatst door Petronus



zondag 4 september 2011

Waarom blijven zoveel hoogopgeleide vrouwen single?

Hoogopgeleid, ambitieus, wellicht moeder van 1 of meerdere kinderen en….. single.
Je vraagt je dan af waar het mis is gegaan? De partners van je vriendinnen mogen dan niet altijd perfect zijn, het zijn beslist wel goede partners en vaders, dus doen de hoogopgeleide single vrouwen rondom hun 40ste misschien gewoon te moeilijk??

Is het verstandig om verschillende mensen raad te plegen zoals bijvoorbeeld relatiebemiddelaars, dating coaches, gedragseconomen, neuropsychologen, sociologen, getrouwde en ongetrouwde vrouwen om tot de verrassende ontdekking te komen waarom zij de boot (bijna?) missen??

Wat zijn de valkuilen van hoogopgeleide vrouwen op het liefdespad? Moeten wij niet zo kieskeurig zijn en blij zijn met wat je hebt? Waarom gaan we de fout in bij het daten? Waarom haken we zo gauw af? Omdat hij niet binnen de leeftijdsgrens past die je hebt gesteld? Omdat hij een roze vlinderdas om heeft? Omdat hij witte sokken draagt? Omdat zijn lievelingsfilm “you've got mail” is?

Voorbeeld; ik leerde iemand kennen, Andy, toen ik 32 was en pas naar een nieuwe stad was verhuisd. Ik had zijn nummer gekregen van een vriendin zodat hij me weg wijs kon maken in de nieuwe stad. De eerste keer dat we koffie dronken, praatten we uren met elkaar, dat hadden makkelijk nog meer uren kunnen zijn. Hij was slim, interessant en ontzettend grappig. Ik voelde me meteen op mijn gemak bij hem, maar meer zoals je met een oude vriend hebt dan er iets romantisch in de lucht hing. Hij was niet mijn type man, hij was enigszins gedrongen en had een sik. Hij was een beetje een nerd en een computerfanaat.

Fout nummer 1: ik ging er vanuit dat hij niet had wat ik zocht in een partner. Een week later, toen hij zei dat hij wel iets met mij wilde antwoordde ik dat ik niet op die manier aan hem dacht.
We werden intussen wel hechte vrienden. We voelden elkaar helemaal aan, we maakten elkaars zinnen af en wisten wat de ander dacht. We hadden lol, we namen elkaar in de maling, wisselden woordgrapjes uit, bespraken erg gedetailleerd ons dagelijkse leven, elk onderwerp passeerde de revue. Het kwam geen moment in me op meer te willen met hem dan vriendschap. Ik was alleen maar ongelofelijk blij met onze vriendschap.

Niet lang daarna kreeg ik iets met een man die ik wel “cool” vond. Ook Andy leerde iemand kennen, een mooie, slimme en aardige vrouw en het duurde niet lang of dat werd een serieuze relatie.
Op een gegeven moment kwam een eind aan mijn relatie met mijn “coole” vriend en worstelde Andy een tijdje of zijn partner wel de ware was. Hij wilde inmiddels wel trouwen maar niet met de verkeerde persoon en zei soms “waar vind ik iemand zoals jij? Dat lachten we dan weg.

Inmiddels leerde ik iemand anders kennen en dacht verliefd te zijn.
Op een dag mailde Andy me dat hij me wilde spreken; hij gaat trouwen met zijn vriendin!!! Ik dacht dat het een compromis was omdat hij net als ik een maximizer was……

Hij lijkt gelukkig in het huwelijk. Op de vraag of het een volmaakt huwelijk is, nee dat is het niet maar dat had hij ook niet verwacht. Andy wist dat hij met haar wilde trouwen omdat er, weliswaar geen heftig emotioneel vuurwerk aan te pas kwam (hoewel het fysiek wel klikte) maar er meteen vredige, comfortabele sfeer tussen hen was. Ze zijn in dezelfde buurt opgegroeid, hebben een zelfde soort opvoeding gehad.

Is het daar niet waar het om gaat uiteindelijk? Dat je een relatie hebt waar je je comfortabel bij voelt in plaats van maar te denken dat iemand niet bij je past omdat hij klein is, een sikje heeft en op het eerste oog een computernerd is?

Lees verder!

geplaatst door Siepje - 2 reacties



zaterdag 3 september 2011

Tante zijn

Vier weken geleden ben ik voor het eerst tante geworden, ik heb een neefje gekregen! Ik ben uiteraard meteen in mijn rol gestapt van trotse tante, sta veel met mijn neefje op de foto en eerlijk is eerlijk: ik zou hem wel op kunnen vreten! Het is zo’n heerlijk mannetje!

Vandaag was ik gezellig met mijn moeder een dagje naar mijn broer, schoonzus en neefje toe. Het was prachtig weer en we zijn lekker een stuk gaan wandelen. Daarna zijn we op een terrasje onder een grote parasol neergestreken. Aanvankelijk was het vrij rustig, maar al snel kwamen er meer mensen, meer kinderen en meer kinderwagens. Zo ook bij de tafel naast ons, twee stellen met babies, en 1 jongen alleen… En daar ging mijn verbeelding!
Stel nou dat hij, net als ik, single is. We zien elkaar zitten, we zien elkaar naar die babies kijken en terwijl we allebei een niet-van-onszelf-kleintje op een arm hebben, zien we een hoopvolle blik in elkaars ogen: zou dit mij ook nog eens overkomen? Zal ik hier nog eens zitten met mijn kind, met mijn vrienden die hun bewondering uitspreken over dat hummeltje in mijn kinderwagen? Óf: zouden wij hier ooit zo samen zitten, met vrienden die bij ons op kraambezoek komen? We knikken we veelbetekenend naar elkaar, alsof we tegen elkaar willen zeggen: onze tijd komt nog wel.

Zoals ik al zei, dit was dus mijn verbeelding. We hebben wel even oogcontact gehad, maar waren ook beide druk in gesprek. En trouwens… ik geef wel eens aan dat ik op andere mensen af durf te stappen, maar als er dan twee groepen mensen omheen zitten, ben ik toch niet meer zo stoer. Dan vind ik de situatie toch niet zo geschikt om een gesprekje aan te knopen met iemand. Dus droom ik gewoon even weg, laat ik even mijn gedachten afdwalen. Dit komt gewoon doordat ik, door het tante worden, ook weer word herinnerd aan het feit dat ik alleen ben. Zeker niet ongelukkig en wanhopig alleen, maar wel alleen. Alleen en openstaand voor liefde!

Lees verder!

geplaatst door P_tje



zaterdag 3 september 2011

Van crush naar crush naar crush

Tijdens een uitje met een gezelschap vond ik iemand leuk, ik bleef aan hem denken en kwam hem weer tegen op een feest (heb ik al eens over geblogd). Terwijl hij geen belangstelling voor mij leek te hebben, werd ik ingepakt door iemand anders. Hoewel ik daar wel van genoot, kon ik dit moreel niet aan: met een crush voor de één, de koffer in met een ander.

Maar die ander was hartstikke serieus, want in de week daarna belde hij me op. Het werd tijd dat ik mijn gevoelens voor nummer één ging onderzoeken en ik schreef hem een brief. Het was behoorlijk nieuw voor mij om zo slagvaardig te zijn. Duidelijke zaak. Het was niet wederzijds. Moeilijk te geloven, maar je weet wel waar je aan toe bent en het lucht op: het scheelt een hoop gepieker (en gedroom). Vrij snel daarna, geheel tegen mijn principes in, schreef ik de ander dat mijn gevoelens voor de een over waren. Hij ontpopte zich als een romantisch schrijver, wonend op twee uur rijden bij mij vandaan. Ik hoef niet meer te vertellen dat het, al voordat ik hem weer zou zien, toch droevig afliep, maar dat ik evengoed zo ‘gek’ was om af te reizen naar een uitje wat hij had georganiseerd. Gewoon omdat ik hem wilde zien. Ik werd een beetje ‘neurotisch’ van al dat gemail, het is zo onwezenlijk. Wat ik nog niet verteld had…

Daar… tijdens dat uitje ontmoette ik een man, waar ik eigenlijk op het laatst pas even mee heb gebabbeld. En nu zit ik, een maand later… nog wel eens aan hem te denken. Nog wel eens? Steeds vaker eigenlijk. Maar ik weet niet eens zijn naam en heb geen mail-adres. Ik heb een paar foto’s en de enige manier waarop ik er achter kan komen is, om de organisator ernaar te vragen. Maar dat vìnd ik stom zeg! Dat kan ik toch niet maken?! ‘Waarom niet?’ vroeg een vriendin, ‘Gewoon doen!’

Ik zit in een molen, die niet de mijne is. Ik wacht liever drie jaar achter een boom op iemand, in de hoop dat hij een keer in de gaten krijgt dat ik de ware voor hem ben, dan dat ik zo aan het boompje verwisselen ben als nu. Het absurde van het hele verhaal is, dat ik met geen van de drie mannen dan ook maar dit heb gehad… of nee, dat moet ik niet zeggen. Eén van hen: kissed me. Hij 'de ander, de organisator' zou zich belazerd kunnen voelen. Ik zit ervan in de knoop. Kennelijk ben ik er toe in staat: overlopen van de één naar de ander, of mensen aan het lijntje houden, of gebruiken als doorgeefluik. Zou dat menselijk zijn?

Lees verder!

geplaatst door Possess



Vorige berichten

Archieven

Volg ons op Twitter

Over match4me - Privacy - Algemene voorwaarden - Veelgestelde vragen - Contact
Thuiswinkel Keurmerk Veilig Daten

Mobiele site
Android app on Google Play iPhone app on iTunes
© Match4me.nl